అతుల్య నాదేశ్వరర్ ఆలయం
| అతుల్య నాధేశ్వర ఆలయం | |
|---|---|
 | |
  తమిళనాడులో స్థానం | |
| భౌగోళికం | |
| భౌగోళికాంశాలు | 11°58′28″N 79°13′13″E / 11.97444°N 79.22028°E |
| దేశం | భారతదేశం |
| రాష్ట్రం | తమిళనాడు |
| జిల్లా | విళుపురం జిల్లా |
| సంస్కృతి | |
| దైవం | అతుల్య నాధేశ్వరుడు (శివుడు) |
| వాస్తుశైలి | |
| నిర్మాణ శైలులు | ద్రావిడ నిర్మాణం |
అతుల్యనాథేశ్వరర్ ఆలయం[1] అనేది దక్షిణ భారతదేశంలోని తమిళనాడు రాష్ట్రంలో, విలుప్పురం జిల్లాలోని తిరుక్కోయిలూర్ తాలూకాలో ఉన్న అరకండనల్లూరు అనే పట్టణ పంచాయతీలో ఉన్న శివునికి అంకితం చేయబడిన ఒక హిందూ దేవాలయం. ఇక్కడ శివుడు అతుల్యనాథేశ్వరర్గా పూజలందుకుంటాడు, లింగ రూపంలో కొలువై ఉన్నాడు. ఆయన భార్య పార్వతిని అళగియ పొన్నళగిగా కొలుస్తారు. ఈ ప్రధాన దైవాన్ని 7వ శతాబ్దపు తమిళ శైవ ప్రామాణిక గ్రంథమైన తేరవారంలో కీర్తించారు. దీనిని నాయనార్లుగా పిలువబడే తమిళ సాధు కవులు రచించారు, ఇది పాడల్ పెట్ర స్థలంగా వర్గీకరించబడింది.
ఈ ఆలయ సముదాయం రెండు ఎకరాల విస్తీర్ణంలో గ్రానైట్ కొండపై నిర్మించబడింది, ఇందులో గోపురాలు అని పిలువబడే ఏడు అంతస్తుల గాలిగోపురం ఉంది. ఈ ఆలయంలో అనేక మందిరాలు ఉన్నాయి, వాటిలో అతుల్యనాథేశ్వరర్, ఆయన భార్య అళగియ పొన్నళగి మందిరాలు అత్యంత ప్రముఖమైనవి.
ఈ ఆలయంలో ఉదయం 7:00 నుండి రాత్రి 8:30 గంటల వరకు వివిధ సమయాల్లో నాలుగు పూజలు, దాని క్యాలెండర్లో నాలుగు వార్షిక ఉత్సవాలు జరుగుతాయి. వైకాశి (మే-జూన్) మాసంలో జరుపుకునే బ్రహ్మోత్సవం అత్యంత ప్రముఖమైన పండుగ.
ఈ ఆలయ సముదాయాన్ని పల్లవులు నిర్మించారని, తరువాత చోళులు విస్తరించారని నమ్ముతారు, అయితే ప్రస్తుత రాతి కట్టడం 16వ శతాబ్దంలో విజయనగర సామ్రాజ్యం కాలంలో నిర్మించబడింది. 10వ శతాబ్దానికి చెందిన పల్లవుల కాలం నాటి మూడు రాతి గుహలు ఇక్కడ ఉన్నాయి. ఆధునిక కాలంలో, ఈ ఆలయాన్ని తమిళనాడు ప్రభుత్వ హిందూ మత, ధర్మాదాయ శాఖ నిర్వహిస్తోంది.
పురాణ కథ
[మార్చు]
హిందూ పురాణాల ప్రకారం, వామన అవతారంలో మహాబలిని సంహరించడం వల్ల కలిగిన పాపాలను పోగొట్టుకోవడానికి విష్ణువు వివిధ శివాలయాలలో శివుడిని ప్రార్థించాడు. శివుడిని పూజించడం ద్వారా అతని పాపాలు తొలగిపోయాయి. ఈ పురాణాన్ని వర్ణించే ఒక శిల్పంలో విష్ణువు యొక్క చిత్రం ఉంది. మరో పురాణం ప్రకారం, 7వ శతాబ్దపు శైవ సాధువు నయనార్ అయిన సంబంధర్ ఈ ప్రదేశాన్ని సందర్శించి, అతుల్య నాథేశ్వరుడిని కీర్తిస్తూ పాటలు పాడారు. ఈ ఆలయాన్ని గతంలో జైన సన్యాసులు మూసివేశారని, సంబంధర్ తర్వాతే ఇక్కడ తిరిగి పూజలు ప్రారంభమయ్యాయని నమ్ముతారు. అతను తిరువణ్ణామలైకి వెళ్లాలని ప్రణాళిక వేసుకున్నాడు, కానీ ఒక దైవిక శక్తి అతన్ని ఆపింది. అతను ఈ ప్రదేశంలో అన్నామలైయార్ను లింగ రూపంలో ప్రతిష్టించి పూజించడం ప్రారంభించాడు. సంబంధర్ పాదముద్రలు ఈ ప్రదేశంలో కనిపిస్తాయని, ఆ ప్రదేశం నుండి తిరువణ్ణామలైలోని అన్నామలైయార్ ఆలయాన్ని చూడవచ్చని నమ్ముతారు.[2] 'అరై' అంటే రాయి, 'అణి' అంటే అందం – శివుడు రాయిపై అందంగా దర్శనమిస్తాడు కాబట్టి, ఆలయ ప్రధాన దైవాన్ని అరైయణితీశ్వరర్ అని పిలుస్తారు, ఇది అతుల్య నథేశ్వరర్ అనే పేరుకు సంస్కృతీకరించిన రూపం.[3]
చరిత్ర
[మార్చు]
ఈ ఆలయపు ప్రాథమిక నిర్మాణం పల్లవులు చేత నిర్మించబడిందని భావించబడుతోంది. తరువాత కాలంలో దీనిని చోళులు విస్తరించారు. ప్రస్తుతం కనిపిస్తున్న రాతి నిర్మాణం 16వ శతాబ్దంలో విజయనగర సామ్రాజ్యం కాలంలో నిర్మించబడింది. పల్లవుల పాలన కాలానికి (10వ శతాబ్దం) చెందిన మూడు రాతి గుహా ఆలయాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి. ప్రస్తుతం ఉన్న ద్రౌపది అమ్మన్ ఆలయం మొదట్లో ఒక మురుగన్ ఆలయంగా ఉండేదని విశ్వసించబడుతోంది.[4]
ఈ ఆలయంలో మధ్యయుగ, తరువాతి కాలానికి చెందిన అనేక చోళ చక్రవర్తుల శాసనాలు ఉన్నాయి. వీటిలో రాజరాజ చోళుడు I (985–1014), కులోతుంగ చోళుడు I (1070–1120), విక్రమ చోళుడు (1118–1135), కులోతుంగ చోళుడు II (1133–1150), రాజాధిరాజ చోళుడు II (1166–1178), కులోతుంగ చోళుడు III (1178–1218), రాజరాజ చోళుడు III (1216–1256), రాజేంద్ర చోళుడు III (1246–1279) ఉన్నారు.
అలాగే పాండ్య రాజులైన మారవర్మన్ సుందర పాండ్యన్ (1216–1238), మారవర్మన్ విక్రమ పాండ్యన్ కాలానికి చెందిన శాసనాలు కూడా ఉన్నాయి. విజయనగర సామ్రాజ్యం రాజులైన కృష్ణదేవరాయలు (1509–1529), సదాశివరాయలు (1542–1570), కంపన్న ఉడయార్ చేసిన దానాలు, సేవలు కూడా శాసనాలలో పేర్కొనబడ్డాయి.
అదేవిధంగా, సాగలోగ చక్రవర్తి రాజనారాయణ శంబువరాయర్ పాలన కాలానికి చెందిన శంబువరాయ వంశానికి సంబంధించిన శాసనాలు కూడా లభించాయి. మొత్తం మీద, ఈ ఆలయంలో 96 శాసనాలు ఉన్నాయి. ఇవి దక్షిణ భారత శాసనాల వార్షిక నివేదికలలో 1902 సంవత్సరానికి చెందిన సంఖ్యలు 386–391, 1905 సంవత్సరానికి చెందిన సంఖ్య 26, 1935 సంవత్సరానికి చెందిన సంఖ్యలు 111–195గా నమోదు చేయబడ్డాయి.[5][6]
రాజనారాయణ శంబువరాయుడు మధ్యయుగ చోళుల కాలానికి చెందిన ఒక స్థానిక పాలకుడు. ఆధునిక విలుపురం, కడలూరు, తిరువన్నామలై, కాంచీపురం జిల్లాల్లోని అనేక ఆలయాలలో ఆయన చేసిన సేవలను శాసనాల ద్వారా తెలుసుకోవచ్చు. ఆయన సంస్కృత భాషలో రచించిన Madhuravijayam అనే గ్రంథంలో కూడా ఈ వివరాలు ఉన్నాయి. ఆయన ఈ ఆలయాన్ని మరమ్మత్తులు చేయించి, పూజా విధానాలను పునరుద్ధరించి, పండుగలను ప్రారంభించాడు.[7]
ఆధునిక కాలంలో, ఈ ఆలయాన్ని హిందూ మత, దాతృత్వ ధర్మాదాయ శాఖ తమిళనాడు నిర్వహిస్తోంది.[4]
శిల్పకళ
[మార్చు]
ఈ ఆలయం విలుపురం జిల్లాలోని పట్టణ పంచాయతీ అయిన అరకండనల్లూరులో ఉంది. ఇది తిరుకోయిలూర్ నుండి తిరుకోయిలూర్–విలుపురం రహదారిపై సుమారు 2 కి.మీ. దూరంలో ఉంది. ఈ ఆలయం దక్షిణ పెన్నార్ నది ఉత్తర తీరంలో ఉంది. సమీప రైల్వే స్టేషన్ తిరుకోయిలూర్ లో ఉండగా, సమీప విమానాశ్రయం చెన్నై అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం.
అరకండనల్లూరులోని ఈ శివాలయం సుమారు 2 ఎకరాలు విస్తీర్ణంలో విస్తరించి ఉంది. ప్రధాన రాజగోపురం పశ్చిమ వైపున ఉండి, ఏడు అంతస్తులతో విశాలమైన దీర్ఘచతురస్రాకార గ్రానైట్ ప్రాకార గోడలను చీల్చుకుంటూ ఎత్తుగా నిలుస్తుంది. ఆలయ పుష్కరిణి అయిన ఇంద్ర తీర్థం ఆలయం నుండి సుమారు 1 కి.మీ దూరంలో ఉంది.
ఈ ఆలయం ఒక గ్రానైట్ కొండపై నిర్మించబడింది, ఆలయ అంతర్గత భాగంలో రెండు ప్రదక్షిణ మార్గాలు ఉన్నాయి. ప్రధాన గర్భగృహంలో శివుడు లింగం రూపంలో ‘‘అతుల్య నాధేశ్వరుడు’’గా ప్రతిష్ఠించబడ్డాడు. రెండవ ప్రాకారంలో, అతుల్య నాధేశ్వరుని ఆలయానికి కుడి వైపున అజగియ పొన్నళగి కోసం ప్రత్యేక ఆలయం ఉంది.
గర్భగృహాన్ని చుట్టుముట్టిన మొదటి ప్రాకారంలోని నాలుగు వైపులా నాయనారులు, నవగ్రహాలు, భైరవుడు, వాయువ్య దిశలో మురుగన్ సన్నిధి, ఈశాన్య దిశలో దుర్గ సన్నిధి శిల్పాలతో అలంకరించబడ్డాయి.[4]
ఈ ఆలయంలో ఉన్న రెండు నందులు ప్రదోష నంది, అధికార నంది అని పిలవబడతాయి. ఇవి గర్భగృహానికి కొద్దిగా ప్రక్కకు ప్రతిష్ఠించబడ్డాయి. ఆలయంలోని శనేశ్వరుడు విగ్రహంలో ఆయన తన వాహనమైన కాకిపై ఒక పాదాన్ని ఉంచిన రూపంలో చూపబడ్డాడు. మురుగన్ విగ్రహం ఒకే తలతో ఆరు చేతులు కలిగి ఉంటుంది. అన్నామలైయార్ ఆలయం రెండవ ప్రాకారంలో, కేంద్ర ఆలయానికి ఆగ్నేయ దిశలో ఉంది.[3]
పల్లవ కాలానికి చెందిన రాతి గుహా ఆలయాలు పెన్నార్ నది తీరాన్ని ఆనుకుని ఉండి, ఈ శ్రేణిలో దక్షిణ చివరి భాగంగా ఏర్పడ్డాయి.[8]
మొదటి ప్రాకారంలో సప్తమాత్రికలు విగ్రహాలు ఉన్నాయి. ఇవి శివుడు లేదా వినాయకుడు పక్కన నిలబడి, తమ పురుష సమాన దేవతలతో అనుసంధానంగా చూపబడ్డాయి.[9]
మతపరమైన ప్రాధాన్యత
[మార్చు]ఈ ఆలయం 275 పాడల్ పెట్ర స్థలాలు – తమిళనాడు దేవాలయాలలో ఒకటి. ఇవి ప్రాచీన మధ్యయుగ కాలానికి చెందిన తమిళ శైవ భక్తి కావ్యమైన తేవారంలో, తమిళ శైవ భక్తులు అయిన నాయనారులులో ఒకరైన తిరుజ్ఞాన సంబంధర్ చేత మహిమింపబడ్డాయి. ఈ ఆలయం తేవారంలో ప్రస్తావించబడినందున, ఇది 275 శైవ క్షేత్రాలలో ఒకటైన పాడల్ పెట్ర స్థలంగా వర్గీకరించబడింది.
సంబంధర్ ఈ ప్రదేశాన్ని ‘‘అరైయినల్లూరు’’గా పేర్కొన్నాడు. కాలక్రమేణా అదే పేరు మారి ‘‘అరకండనల్లూరు’’గా రూపాంతరం చెందింది.[10]
సంబంధర్ ఆరాధనను సులభతరం చేయడానికి, శివుని పవిత్ర వాహనమైన నంది కొద్దిగా వంగినట్లు (ఓరగా) నిలిచిందని పురాణ విశ్వాసం. ఈ కథను సూచించేందుకు ఆలయంలో ఉన్న రెండు నందులు గర్భగృహానికి కొద్దిగా ప్రక్కకు ప్రతిష్ఠించబడ్డాయి.
రామలింగ స్వామిగల్ ఈ ప్రదేశంలో కొంతకాలం నివసించి అతుల్య నాధేశ్వరుని మహిమను కీర్తించాడు. హిందూ మహర్షి అయిన రమణ మహర్షి ఈ ఆలయంలోని గుహలలో నివసించాడని, తరువాత ఆయనను తిరువన్నామలైకి దారి చూపించారని నమ్మకం.[3][11]
63 మంది నాయనారుల జీవితాలను వివరించే శైవ హాగియోగ్రఫీ అయిన పెరియ పురాణం ప్రకారం, సంబంధర్ తిరువన్నామలైకి వెళ్లే ముందు ఈ ప్రదేశాన్ని సందర్శించాడు.[5]
పండుగలు
[మార్చు]
ఆలయ పూజారులు పండుగల సమయంలో, రోజువారీగా పూజ (ఆచారాలు) నిర్వహిస్తారు. ఆలయ ఆచారాలు రోజుకు నాలుగు సార్లు జరుగుతాయి; ఉ ప్రతి ఆచారం నాలుగు దశలను కలిగి ఉంటుంది: అతుల్య నాధేశ్వరర్, అళగీయ పొన్నఝగికి అభిషేకం (పవిత్ర స్నానం), అలంకారం (అలంకరణ), నైవేతనం (అన్నదానం), దీప ఆరదనై (దీపాలను ఊపడం). సోమవారం (సోమవారం), శుక్రవారం (శుక్రవారం) వంటి వారపు ఆచారాలు, ప్రదోషం వంటి పక్షం రోజుల ఆచారాలు, అమావాస్య (అమావాస్య రోజు), కిరుతిగై, పౌర్ణమి (పౌర్ణమి), శతుర్థీ వంటి మాస పండుగలు ఉన్నాయి. ఇతర పండుగలలో వినాయక చతుర్థి, ఆది పూరం, నవరాత్రి, ఐప్పశి పౌర్ణమి, స్కంద షష్టి, కార్తీక దీపం, ఆరుద్ర దరిశనం, తై పూసం, మాసి మాగం, పంగుని ఉత్తిరం, వైకాసి విశాఖం ఉన్నాయి. ఈ ఆలయ ప్రధాన పండుగ బ్రహ్మోత్సవం తమిళ మాసం వైకాసి (మే-జూన్)లో ప్రత్యేక పూజా విధానాలను అనుసరిస్తుంది.[4][3]
సూచనలు
[మార్చు]- ↑ ta:அறகண்டநல்லூர் அதுல்யநாதேஸ்வரர் கோயில்
- ↑ R., Dr. Vijayalakshmy (2001). An introduction to religion and Philosophy – Tévarám and Tivviyappirapantam (1st ed.). Chennai: International Institute of Tamil Studies. pp. 155–6.
- ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 "Sri Atulya Nadeswarar temple". Dinamalar. 2014. Retrieved 24 November 2015.
- ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 R., Dr. Vijayalakshmy (2001). An introduction to religion and Philosophy – Tévarám and Tivviyappirapantam (1st ed.). Chennai: International Institute of Tamil Studies. pp. 155–6.
- ↑ 5.0 5.1 "Arayaninallur". Thevaaram.org. 2011. Retrieved 14 March 2016.
- ↑ S.R., Balasubrahmanyan; B., Natarjan; Ramachandran, Balasubrahmanyan (1979). Later Chola Temples: Kulottunga I to Rajendra III (A.D. 1070–1280), Parts 1070–1280. Mudgula Trust. p. 95.
- ↑ A., Krishnaswami (1957). "The Sambuvarayas of Padaividu their roles in South". Proceedings of the Indian History Congress. 20: 190–1. JSTOR 44304461.
- ↑ Verma, Archana (2012). Temple Imagery from Early Mediaeval Peninsular India. Ashgate Publishing, Ltd. p. 32. ISBN 9781409430292.
- ↑ Orr, Leslie C. (March 2005). "Identity and Divinity: Boundary-Crossing Goddesses in Medieval South India". Journal of the American Academy of Religion. 73 (1). Oxford University Press: 24. doi:10.1093/jaarel/lfi003.
- ↑ K.M., Venkటరమయ్య; International School of Dravidian Linguistics (1996). A handbook of Tamil Nadu. International School of Dravidian Linguistics. p. 367. ISBN 9788185692203.
- ↑ Taleyarkhan, Feroza (1970). Sages, Saints, and Arunachala Ramana. Orient Longmans. p. 88.
బాహ్య లింకులు
[మార్చు]