Jump to content

అరియా

వికీపీడియా నుండి
హాండెల్ యొక్క ఒపెరా టామెర్లానోలో సుల్తాన్ బజాజెట్ యొక్క వీడ్కోలు ఏరియా ( డా కాపో సూచనలను గమనించండి). తొలి ముద్రణ, లండన్, 1719.

సంగీతంలో, ఒక అరియా అనేది ఒకే స్వరం కోసం రూపొందించిన ఒక సంపూర్ణ సంగీత భాగం, దీనికి వాద్య లేదా ఆర్కెస్ట్రా సహకారం ఉండవచ్చు లేదా ఉండకపోవచ్చు, ఇది సాధారణంగా ఒక పెద్ద రచనలో భాగంగా ఉంటుంది.

ఆరియాలకు సాధారణ సందర్భం ఒపెరా, కానీ గాత్ర ఆరియాలు ఒరేటోరియోలు, కాంటాటాలలో కూడా కనిపిస్తాయి, లేదా అవి స్వతంత్ర కచేరీ ఆరియాలుగా కూడా ఉండవచ్చు. ఈ పదాన్ని మొదట్లో, సాధారణంగా గాయకుడు పాడే, కానీ ఎల్లప్పుడూ కానటువంటి, ఏదైనా భావవ్యక్తీకరణ గల రాగాన్ని సూచించడానికి వాడేవారు.

వ్యుత్పత్తి

[మార్చు]

గ్రీకు పదం ἀήρ, లాటిన్ పదం aer (గాలి) నుండి ఉద్భవించిన ఇటాలియన్ పదం aria, 14వ శతాబ్దంలో సంగీతానికి సంబంధించి మొదటిసారిగా కనిపించింది, అప్పుడు అది కేవలం పాడటం లేదా వాయించడం ఒక పద్ధతిని లేదా శైలిని సూచించేది. 16వ శతాబ్దం చివరి నాటికి, 'ఏరియా' అనే పదం ఒక వాద్య సంగీత రూపాన్ని సూచిస్తుంది (ఉదా. శాంటినో గార్సీ డా పార్మా ల్యూట్ రచనలు, ('ఏరియా డెల్ గ్రాన్ డూకా'). 16వ శతాబ్దం ప్రారంభం నాటికి, ఇది స్ట్రోఫిక్ కవిత్వం సరళమైన కూర్పు అనే అర్థంలో సాధారణ వాడుకలో ఉంది; సంక్లిష్టమైన పాలిఫోనీ లేని శ్రావ్యమైన మాడ్రిగల్స్‌ను మాడ్రిగాలే అరియోసో అని పిలిచేవారు. [1]

ఒపెరాలో

[మార్చు]

17వ శతాబ్దం చివరి నాటి ఫ్రెంచ్, ఇటాలియన్ ఒపెరాలో ఆరియా రూపం

[మార్చు]

రంగస్థల, సంగీత కచేరీల సందర్భంలో, ఆరియాలు సరళమైన రాగాల నుండి క్రమబద్ధమైన రూపాలుగా పరిణామం చెందాయి. అటువంటి రచనలలో, గానం చేయబడిన, శ్రావ్యమైన, నిర్మాణాత్మకమైన ఆరియా, ప్రసంగం వంటి ( పార్లాండో ) రెసిటేటివ్ నుండి భిన్నంగా ఉండేది – రెసిటేటివ్ కథాంశాన్ని ముందుకు నడిపించడానికి ఉపయోగపడగా, ఆరియా భావోద్వేగ విషయాలను తెలియజేయడానికి, గాయకులు తమ గాత్ర ప్రతిభను ప్రదర్శించడానికి ఒక అవకాశంగా పనిచేసేది.

17వ శతాబ్దం చివరి నాటికి, ఒపెరా ఆరియాలు రెండు రూపాలలో ఒకదానిలో వ్రాయబడటం ప్రారంభించాయి. బైనరీ రూపంలోని ఏరియాలు రెండు విభాగాలుగా (A–B) ఉండేవి; టెర్నరీ రూపంలోని (A–B–A) ఏరియాలను డా కాపో ఏరియాలు అని పిలిచేవారు (అక్షరాలా 'తల నుండి', అంటే ప్రారంభ విభాగం పునరావృతమవుతుంది, తరచుగా అత్యంత అలంకరించబడిన పద్ధతిలో). [1] డా కాపో ఆరియాలో, 'బి' ఎపిసోడ్ సాధారణంగా వేరే కీలో ఉంటుంది – అదే డామినెంట్ లేదా రిలేటివ్ మేజర్ కీ. ఈ రూపాల ఇతర వైవిధ్యాలు 17వ శతాబ్దం చివరి నాటి ఫ్రెంచ్ ఒపెరాలలో కనిపిస్తాయి, ఉదాహరణకు ఫ్రెంచ్ బరోక్ కాలాన్ని శాసించిన జీన్-బాప్టిస్ట్ లుల్లీ ఒపెరాలు. అతని ఒపెరాలలో గాత్ర సోలోలు (వాస్తవానికి ఫ్రెంచ్ పదం, ఎయిర్స్ అని పిలుస్తారు) తరచుగా విస్తరించిన బైనరీ రూపంలో (ABB') లేదా కొన్నిసార్లు రోండ్యూ రూపంలో (ABACA) ఉంటాయి, [2] (ఇది వాయిద్య రోండోకు సారూప్యమైన ఆకారం).

17వ శతాబ్దం చివరి, 18వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో ఇటాలియన్ స్వరకర్తల రచనలలో, డా కాపో ఏరియాలో రిటోర్నెల్లో (అక్షరాలా, 'చిన్న పునరాగమనం') చేర్చబడింది, ఇది పునరావృతమయ్యే వాయిద్య ఘట్టం, ఇది అసలైన ఏరియాలోని కొన్ని పదబంధాలను కలిగి ఉంటుంది, ప్రారంభ ఒపెరాలలో, నృత్యం చేయడానికి లేదా పాత్రల ప్రవేశానికి అవకాశాన్ని అందించింది. [3] 18వ శతాబ్దం అంతటా రిటోర్నెల్లితో కూడిన డా కాపో ఏరియా యూరోపియన్ ఒపెరా ఒక విలక్షణమైన లక్షణంగా మారింది, కొంతమంది రచయితలు దీనిని సొనాటా రూపానికి ప్రత్యక్ష పూర్వగామిగా భావిస్తారు. [4] ఆరియా నిర్మాణానికి రిటోర్నెల్లి అత్యంత ఆవశ్యకమయ్యాయి – "పదాలు రాగం స్వభావాన్ని నిర్దేశిస్తుండగా, రిటోర్నెల్లో వాయిద్యాలు తరచుగా దానిని ఏ రీతిలో ప్రదర్శించాలో నిర్ణయించాయి." [5]

ఫ్రెంచ్ బరోక్ అరియెట్, గాలి

[మార్చు]

దాని పేరుకు విరుద్ధంగా, ఫ్రెంచ్ బరోక్ ఒపెరాలోని అరియెట్, ముఖ్యంగా కాంప్రా, రామో, వారి సమకాలీనుల రచనలలో, వారి సమకాలీన ఎయిర్‌ల కంటే చాలా పొడవైన, పూర్తిగా అభివృద్ధి చెందిన డా కాపో ఏరియాగా ఉంటుంది. ఇటాలియన్ ఒపెరా సెరియాలోని ఏరియా ప్రభావంతో అరియెట్‌లు ఫ్రెంచ్ సంగీతంలోకి వచ్చాయి; వాటికి గొప్ప వాద్య సహకారం, ఇతివృత్తం వాద్య వివరణ, నైపుణ్యంతో కూడిన శ్రావ్యమైన రచన ఉంటాయి. అవి కథను ముందుకు నడిపించవు కాబట్టి, సాధారణంగా వాటిని డైవర్టిస్‌మెంట్‌లలో విడిగా ఉంచుతారు; బదులుగా అవి ఆనందం లేదా విజయోత్సవాలుగా ఉంటాయి. దీనికి విరుద్ధంగా, లుల్లీ, అతని వారసుల ఒపెరాలలో, ఎయిర్స్ లేదా ఎయిర్స్ టెండ్రెస్ అనేవి కొన్ని బార్ల చిన్న శ్రావ్యమైన భాగాలు, సాధారణంగా బైనరీ రూపంలో ఉంటాయి, ఇవి రెసిటేటివ్‌లో సజావుగా చొప్పించబడతాయి. [6]

18వ శతాబ్దం

[మార్చు]

18వ శతాబ్దం ప్రారంభం నాటికి, అలెశాండ్రో స్కార్లాట్టి వంటి స్వరకర్తలు ఆరియా రూపాన్ని, ముఖ్యంగా రిటోర్నెల్లితో కూడిన దాని డా కాపో రూపాన్ని, ఒపెరా సెరియా కీలక అంశంగా స్థిరపరిచారు. ఇది సమతుల్యతను, నిరంతరతను అందించింది, అదే సమయంలో వైరుధ్యానికి కూడా ఆస్కారం కల్పించింది. [...] దాని సాంప్రదాయ లక్షణాల క్రమబద్ధత కారణంగానే, సాధారణం నుండి వచ్చే విచలనాలను కూడా స్పష్టమైన ప్రభావంతో ఉపయోగించుకోవడం సాధ్యమైంది. [5] శతాబ్దం ప్రారంభ సంవత్సరాలలో, ఇటాలియన్ శైలిలోని ఆరియాలు ఫ్రెంచ్ ఒపెరాలో ప్రాబల్యం పొందడం ప్రారంభించాయి, చివరికి ఫ్రెంచ్ ప్రక్రియ అయిన అరియెట్‌కు దారితీశాయి, సాధారణంగా సాపేక్షంగా సరళమైన త్రికోణ రూపంలో. [2]

ఒపెరాటిక్ ఏరియా రకాలు వాటి స్వభావాన్ని బట్టి వివిధ పదాలతో పిలువబడ్డాయి – ఉదాహరణకు ఏరియా పార్లాంటే ('మాట్లాడే శైలి', కథనాత్మక స్వభావం), [7] ఏరియా డి బ్రావురా (సాధారణంగా కథానాయికకు ఇవ్వబడుతుంది), ఏరియా బఫా (హాస్యభరితమైన ఏరియా, సాధారణంగా బాస్ లేదా బాస్-బారిటోన్‌కు ఇవ్వబడుతుంది), మొదలైనవి.

MF రాబిన్సన్ 1720 నుండి 1760 కాలంలోని ఒపెరా సెరియాలో ప్రామాణిక ఆరియాను ఈ క్రింది విధంగా వర్ణించారు:

మొదటి భాగం సాధారణంగా ఆర్కెస్ట్రా రిటోర్నెల్లోతో ప్రారంభమై, ఆ తర్వాత గాయకుడు ప్రవేశించి మొదటి చరణంలోని పదాలను పూర్తిగా పాడేవాడు. ఈ మొదటి గాత్ర భాగం ముగిసేసరికి, సంగీతం, అది సాధారణంగా ఉండే విధంగా మేజర్ కీలో ఉంటే, డామినెంట్‌కు మోడ్యులేట్ అయ్యింది. ఆ తర్వాత వాద్యబృందం రెండవ రిటోర్నెల్లోను వాయించింది, ఇది సాధారణంగా మొదటిదానికంటే తక్కువ నిడివి కలిగి ఉంటుంది. గాయకుడు తిరిగి ప్రవేశించి అవే మాటలను రెండోసారి పాడాడు. ఈ రెండవ భాగంలోని సంగీతం తరచుగా మొదటి భాగంలోని సంగీతం కంటే కొంచెం ఎక్కువ విస్తృతంగా ఉండేది. పదాలు ఎక్కువగా పునరావృతమయ్యాయి, బహుశా మరింత అలంకారిక ఉచ్చారణలు కూడా ఉన్నాయి. చివరి వోకల్ కేడెన్స్ కోసం కీ తిరిగి టానిక్‌కి చేరుకుంది, ఆ తర్వాత ఆర్కెస్ట్రా చివరి రిటోర్నెల్లోతో ఆ విభాగాన్ని ముగించింది. [8]

జోసెఫ్ డూప్లెస్సిస్ గీసిన క్రిస్టోఫ్ విల్లిబాల్డ్ గ్లక్ చిత్రపటం, 1775

ఒపెరా సెరియాలో వివిధ పాత్రలకు ఆరియాల స్వభావం, కేటాయింపు అత్యంత నియమబద్ధంగా ఉండేది. నాటక రచయిత, గీత రచయిత అయిన కార్లో గోల్డోనీ తన ఆత్మకథలో చెప్పిన ప్రకారం,

నాటకంలోని ముగ్గురు ప్రధాన పాత్రధారులు ఒక్కొక్కరు ఐదు ఆరియాలు పాడాలి; మొదటి అంకంలో రెండు, రెండవ అంకంలో రెండు, మూడవ అంకంలో ఒకటి. రెండవ నటి, రెండవ సోప్రానోకు కేవలం మూడు మాత్రమే ఉండగలవు, తక్కువ స్థాయి పాత్రలు ఒక్కొక్కరికి ఒకే ఆరియాతో లేదా గరిష్టంగా రెండు ఆరియాలతో సరిపెట్టుకోవాలి. పదాల రచయిత రెండు శోకభరితమైన ఆరియాలు ఒకదాని తర్వాత ఒకటి రాకుండా జాగ్రత్త వహించాలి. అతను బ్రావురా ఏరియాలు, యాక్షన్ ఏరియాలు, ఇన్ఫీరియర్ ఏరియాలు, మినుయెట్‌లు, రోండోలను అదే జాగ్రత్తతో పంపిణీ చేయాలి. అతను అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, తక్కువ స్థాయి పాత్రలకు ఉద్వేగభరితమైన ఆరియాలు, బ్రావురా ఆరియాలు లేదా రోండియోలు ఇవ్వకుండా ఉండాలి. [9]

దీనికి విరుద్ధంగా, ఒపెరా బఫా (హాస్య ఒపెరా)లోని ఆరియాలు తరచుగా చిత్రీకరించబడిన పాత్ర స్వభావానికి అనుగుణంగా నిర్దిష్టంగా ఉండేవి (ఉదాహరణకు, పొగరుబోతు పనిమనిషి లేదా కోపిష్టి వృద్ధ ప్రేమికుడు లేదా సంరక్షకుడు). [10]

శతాబ్దం చివరి నాటికి ఈ ఫార్మాట్‌లు శిలాజాలుగా మారుతున్నాయని స్పష్టమైంది. క్రిస్టోఫ్ విల్లిబాల్డ్ గ్లక్ ప్రకారం, ఒపెరా బఫా, ఒపెరా సెరియా రెండూ కూడా ఒపెరా నిజ స్వరూపం నుండి చాలా దూరం వెళ్ళిపోయాయి, అస్వాభావికంగా అనిపించాయి. ఒపెరా బఫాలోని హాస్యాలు పసలేనివిగా ఉన్నాయి, అవే పాత్రలు పదేపదే రావడంతో అవి మూస పాత్రలుగా మాత్రమే అనిపించాయి. ఒపెరా సెరియాలో గానం ఉపరితల ప్రభావాలకే పరిమితమై ఉండేది, విషయం ఆసక్తికరంగా, పాతదిగా ఉండేది. ఒపెరా బఫాలో వలె, గాయకులు తరచుగా రంగస్థలం, సంగీతంపై పూర్తి పట్టు సాధించి, గాత్ర పంక్తులను ఎంత అలంకారభరితంగా అలంకరించేవారంటే, ప్రేక్షకులు అసలు రాగాన్ని గుర్తించలేకపోయేవారు. గ్లక్ ఒపెరాను దాని మూలాలకు తిరిగి తీసుకురావాలని, మానవ నాటకీయత, భావోద్వేగాలపై దృష్టి సారించాలని, అలాగే పదాలకు, సంగీతానికి సమాన ప్రాముఖ్యత ఇవ్వాలని కోరుకున్నాడు. ఈ గ్లకిస్ట్ సంస్కరణల ప్రభావాలు అతని సొంత ఒపెరాలలోనే కాకుండా మొజార్ట్ తరువాతి రచనలలో కూడా కనిపించాయి; ఇప్పుడు ఆరియాలు పాత్రల వ్యక్తిగత భావోద్వేగాలను మరింత స్పష్టంగా వ్యక్తీకరించడమే కాకుండా, కథాంశంలో మరింత పటిష్టంగా పాతుకుపోయి, దానిని ముందుకు నడిపిస్తాయి. రిచర్డ్ వాగ్నర్ తన 1850 వ్యాసం " ఒపెరా, డ్రామా "లో గ్లక్ ఆవిష్కరణలను ప్రశంసించాడు: "సంగీత స్వరకర్త గాయకుడి స్వేచ్ఛా ప్రవృత్తికి వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేశాడు"; "ఏరియా పూర్తిగా ఇంద్రియపరమైన విషయాలను వాటి అత్యున్నత, తీవ్రమైన స్థాయికి విప్పడానికి" బదులుగా, గ్లక్ "ఆరియా క్యాప్రిస్ ప్రదర్శనపై సంకెళ్ళు వేయడానికి ప్రయత్నించాడు, అంతర్లీన పద-పాఠానికి సరిపోయే వ్యక్తీకరణను ట్యూన్‌కు ఇవ్వడానికి స్వయంగా ప్రయత్నించాడు". [11] ఈ వైఖరే, వాగ్నర్ తన గెసామ్ట్‌కున్‌స్ట్‌వెర్క్ భావనలో ఆరియాను విచ్ఛిన్నం చేయడానికి చేసిన ప్రయత్నానికి ఆధారం అయ్యింది.

శతాబ్దం చివరి నాటికి ఈ ఫార్మాట్‌లు శిలాజాలుగా మారుతున్నాయని స్పష్టమైంది. క్రిస్టోఫ్ విల్లిబాల్డ్ గ్లక్ ప్రకారం, ఒపెరా బఫా, ఒపెరా సెరియా రెండూ కూడా ఒపెరా నిజ స్వరూపం నుండి చాలా దూరం వెళ్ళిపోయాయి, అస్వాభావికంగా అనిపించాయి. ఒపెరా బఫాలోని హాస్యాలు పసలేనివిగా ఉన్నాయి, అవే పాత్రలు పదేపదే రావడంతో అవి మూస పాత్రలుగా మాత్రమే అనిపించాయి. ఒపెరా సెరియాలో గానం ఉపరితల ప్రభావాలకే పరిమితమై ఉండేది, విషయం ఆసక్తికరంగా, పాతదిగా ఉండేది. ఒపెరా బఫాలో వలె, గాయకులు తరచుగా రంగస్థలం, సంగీతంపై పూర్తి పట్టు సాధించి, గాత్ర పంక్తులను ఎంత అలంకారభరితంగా అలంకరించేవారంటే, ప్రేక్షకులు అసలు రాగాన్ని గుర్తించలేకపోయేవారు. గ్లక్ ఒపెరాను దాని మూలాలకు తిరిగి తీసుకురావాలని, మానవ నాటకీయత, భావోద్వేగాలపై దృష్టి సారించాలని, అలాగే పదాలకు, సంగీతానికి సమాన ప్రాముఖ్యత ఇవ్వాలని కోరుకున్నాడు. ఈ గ్లకిస్ట్ సంస్కరణల ప్రభావాలు అతని సొంత ఒపెరాలలోనే కాకుండా మొజార్ట్ తరువాతి రచనలలో కూడా కనిపించాయి; ఇప్పుడు ఆరియాలు పాత్రల వ్యక్తిగత భావోద్వేగాలను మరింత స్పష్టంగా వ్యక్తీకరించడమే కాకుండా, కథాంశంలో మరింత పటిష్టంగా పాతుకుపోయి, దానిని ముందుకు నడిపిస్తాయి. రిచర్డ్ వాగ్నర్ తన 1850 వ్యాసం " ఒపెరా, డ్రామా "లో గ్లక్ ఆవిష్కరణలను ప్రశంసించాడు: "సంగీత స్వరకర్త గాయకుడి స్వేచ్ఛా ప్రవృత్తికి వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేశాడు"; "ఏరియా పూర్తిగా ఇంద్రియపరమైన విషయాలను వాటి అత్యున్నత, తీవ్రమైన స్థాయికి విప్పడానికి" బదులుగా, గ్లక్ "ఆరియా క్యాప్రిస్ ప్రదర్శనపై సంకెళ్ళు వేయడానికి ప్రయత్నించాడు, అంతర్లీన పద-పాఠానికి సరిపోయే వ్యక్తీకరణను ట్యూన్‌కు ఇవ్వడానికి స్వయంగా ప్రయత్నించాడు". [11] ఈ వైఖరే, వాగ్నర్ తన గెసామ్ట్‌కున్‌స్ట్‌వెర్క్ భావనలో ఆరియాను విచ్ఛిన్నం చేయడానికి చేసిన ప్రయత్నానికి ఆధారం అయ్యింది.

19వ శతాబ్దం

[మార్చు]

గ్లక్ ఆదర్శాలు ఉన్నప్పటికీ, నాటక ప్రవాహానికి కేవలం అంతరాయం కలిగించకుండా, ఆరియాలకు నాటకంలో మరింత అంతర్భాగమైన పాత్ర ఉండేలా లిబ్రెట్టీలను రూపొందించే ధోరణి ఉన్నప్పటికీ, 19వ శతాబ్దం ప్రారంభంలోని ఒపెరాలలో (ఉదాహరణకు గియోకినో రోస్సిని, గేటానో డొనిజెట్టిలవి ), బ్రావురా ఆరియాలు ప్రధాన ఆకర్షణలుగానే మిగిలిపోయాయి. అవి 19వ శతాబ్దం అంతటా గ్రాండ్ ఒపెరాలోనూ, ఇటాలియన్ ఒపెరాలోనూ ఒక ప్రధాన పాత్రను పోషిస్తూనే ఉన్నాయి.

19వ శతాబ్దపు మొదటి భాగంలో ఇటాలియన్ ఒపెరాలో ఆరియా ఒక ఆదరణ పొందిన రూపం కబలెట్టా . దీనిలో పాటలాంటి కాంటాబైల్ విభాగాన్ని అనుసరించి, మరింత ఉత్సాహభరితమైన కబలెట్టా ప్రాపర్ అనే విభాగం వస్తుంది, ఇది పూర్తిగా లేదా పాక్షికంగా పునరావృతం చేయబడుతుంది. సాధారణంగా ఇటువంటి ఆరియాలకు ముందు రెసిటేటివ్ ఉంటుంది, ఈ మొత్తం క్రమాన్ని స్సెనా అని అంటారు. ఆర్కెస్ట్రా లేదా బృందగానంలో పాల్గొనడానికి కూడా అవకాశాలు ఉండవచ్చు. విన్సెంజో బెల్లిని ఒపెరా నార్మా నుండి కాస్టా దివా ఒక ఉదాహరణ. [12]

సుమారు 1850 తర్వాత, ఇటాలియన్ ఒపెరాలో ఆరియా రూపాలు మరింత వైవిధ్యాన్ని ప్రదర్శించడం ప్రారంభించాయి – గియుసెప్పె వెర్డి అనేక ఒపెరాలు ప్రధాన పాత్రల కోసం విస్తరించిన కథనాత్మక ఆరియాలను అందిస్తాయి, ఇవి వాటి పరిధిలో నాటకీయతను, పాత్ర చిత్రణను తీవ్రతరం చేయడానికి వీలు కల్పిస్తాయి. ఉదాహరణలు రిగోలెట్టో కోర్టును ఖండించడం, "కార్టిజియాని, విల్ రజ్జా దన్నాటా!" (1851). [12]

శతాబ్దం చివరిలో, 1850 తర్వాత వాగ్నర్ ఒపెరాలు పూర్తిగా స్వరపరచబడ్డాయి, తక్కువ అంశాలు స్వయం సమృద్ధి గల ఏరియాలుగా సులభంగా గుర్తించబడతాయి; [1] అయితే ఇటాలియన్ వెరిస్మో ఒపెరా శైలి కూడా కొన్ని 'షో-పీస్‌లను' అనుమతించినప్పటికీ అరియోసో అంశాలను ఏకీకృతం చేయడానికి ప్రయత్నించింది. [12]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. 1 2 3 Westrup et al. (n.d.).
  2. 1 2 Anthony (1991).
  3. ↑ Talbot (n.d.); Solie (1977)
  4. ↑ Solie (1977). See also e.g. Rosen (1988).
  5. 1 2 Lewis (1959).
  6. ↑ Bukofzer (1947).
  7. ↑ Merriam-Webster dictionary online Archived 2013-02-02 at the Wayback Machine accessed 21 March 2013.
  8. ↑ Robinson (1962).
  9. ↑ Cited in Robinson (1962). (Translation slightly adapted).
  10. ↑ Platoff (1990).
  11. 1 2 Wagner (1995).
  12. 1 2 3 Westrup et al. (n.d.)

గ్రంథసూచి

[మార్చు]
  • Anthony, James R. (1991). "Air and Aria added to French Opera from the Death of Lully to 1720". Révue de musicologie [fr]. 77 (2): 201–219.
  • Lewis, Anthony (1959). "Handel and the Aria". Proceedings of the Royal Musical Association. 85: 95–107. doi:10.1093/jrma/85.1.95.
  • Bukofzer, Manfred F. (1947). Music in the Baroque Era. New York: W. W. Norton.
  • Robinson, M. F. (1962). "The Aria in Opera Seria, 1725–1780". Proceedings of the Royal Musical Association. 88: 31–43. doi:10.1093/jrma/88.1.31.
  • Platoff, John (1990). "The Buffa Aria in Mozart's Vienna". Cambridge Opera Journal. 2 (2): 99–120. doi:10.1017/S0954586700003177. S2CID 193182157.
  • Wagner, Richard (1995). Opera and Drama. Translated by W. Ashton Ellis. Lincoln and London: University of Nebraska Press. ISBN 9780803297654.
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=అరియా&oldid=4987918" నుండి వెలికితీశారు