ఆర్థర్ మిల్లర్
ఆర్థర్ మిల్లర్ | |
|---|---|
 1966లో మిల్లర్ | |
| జననం | ఆర్థర్ ఆషర్ మిల్లర్ 1915 అక్టోబరు 17 హార్లెమ్ , న్యూయార్క్ నగరం, యుఎస్ |
| మరణం | 2005 ఫిబ్రవరి 10 (వయసు: 89) రాక్స్బరీ, కనెక్టికట్ , యుఎస్ |
| విద్య | మిచిగాన్ విశ్వవిద్యాలయం ( బి ఏ ) |
| ప్రసిద్ధ రచనలుs |
|
| ప్రసిద్ధ పురస్కారాలు |
|
| దాంపత్యభాగస్వామి | మేరీ స్లాటరీ, (వివాహం 1940; విడాకులు 1956)
(before 2005)మార్లిన్ మన్రో, (వివాహం 1956; విడాకులు 1961)
(before 2005)ఇంగే మోరత్, (వివాహం: 1962; మరణం: 2002)
(before 2005) |
| భాగస్వామి | ఆగ్నెస్ బార్లీ (2002 నుండి) |
| పిల్లలు | 4, రెబెక్కా మిల్లర్తో సహా |
| బంధువులు |
|
| సంతకం | |
 | |
ఆర్థర్ ఆషర్ మిల్లర్ (అక్టోబర్ 17, 1915 – ఫిబ్రవరి 10, 2005) 20వ శతాబ్దపు అమెరికన్ నాటకరంగంలో నటుడు, నాటక రచయిత. అతని అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన నాటకాలలో ఆల్ మై సన్స్ (1947), డెత్ ఆఫ్ ఎ సేల్స్మ్యాన్ (1949), ది క్రూసిబుల్ (1953), ఎ వ్యూ ఫ్రమ్ ది బ్రిడ్జ్ (1955) ఉన్నాయి. ఆయన ది మిస్ఫిట్స్ (1961) తో సహా అనేక స్క్రీన్ప్లేలను రాశాడు. డెత్ ఆఫ్ ఎ సేల్స్మ్యాన్ అనే నాటకం 20వ శతాబ్దపు ఉత్తమ అమెరికన్ నాటకాలలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది.
మిల్లర్ తరచుగా ప్రజల దృష్టిలో ఉండేవారు, ముఖ్యంగా 1940ల చివర, 1950లు, 1960ల ప్రారంభంల. ఈ సమయంలో, అతను నాటకానికి పులిట్జర్ బహుమతిని అందుకున్నాడు, హౌస్ అన్-అమెరికన్ యాక్టివిటీస్ కమిటీ ముందు సాక్ష్యం ఇచ్చాడు, మార్లిన్ మన్రోను వివాహం చేసుకున్నాడు. ఆయన 1980లో సెయింట్ లూయిస్ యూనివర్శిటీ లైబ్రరీ అసోసియేట్స్ నుండి సెయింట్ లూయిస్ సాహిత్య పురస్కారాన్ని అందుకున్నాడు.[1][2] ఆయన 2001లో ప్రేమియం ఇంపీరియల్ బహుమతిని, 2002లో ప్రిన్స్ ఆఫ్ అస్టురియాస్ అవార్డును, 2003లో జెరూసలేం బహుమతిని, 1999లో డోరతీ, లిలియన్ గిష్ బహుమతిని అందుకున్నాడు.[3]
పనులు
[మార్చు]రంగస్థల నాటకాలు
[మార్చు]- నో విలన్ (1936)
- దే టూ అరైజ్ (1937, నో విలన్ ఆధారంగా)
- హానర్స్ ఎట్ డాన్ (1938, దే టూ అరైజ్ ఆధారంగా)
- గడ్డి ఇంకా పెరుగుతుంది (1938, 'దే టూ అరైజ్ ' ఆధారంగా )
- ది గ్రేట్ డిసోబిడియన్స్ (1938)
- లిజన్ మై చిల్డ్రన్ (1939, నార్మన్ రోస్టెన్తో)
- స్వర్ణ సంవత్సరాలు (1940)
- ది హాఫ్-బ్రిడ్జ్ (1943)
- ది మ్యాన్ హూ హాడ్ ఆల్ ది లక్ (1944)
- ఆల్ మై సన్స్ (1947)
- డెత్ ఆఫ్ ఎ సేల్స్మ్యాన్ (1949)
- ప్రజల శత్రువు (1950, హెన్రిక్ ఇబ్సెన్ నాటకం ' ప్రజల శత్రువు ' అనుసరణ )
- ది క్రూసిబుల్ (1953)
- ఎ వ్యూ ఫ్రమ్ ది బ్రిడ్జ్ (1955)
- ఎ మెమరీ ఆఫ్ టూ మండేస్ (1955)
- ఆఫ్టర్ ది ఫాల్ (1964)
- ఇన్సిడెంట్ ఎట్ విచీ (1964)
- ది ప్రైస్ (1968)
- ది రీజన్ వై (1970)
- ఫేమ్ (ఏకాంక నాటకం, 1970; టెలివిజన్ కోసం సవరించబడింది 1978)
- ది క్రియేషన్ ఆఫ్ ది వరల్డ్ అండ్ అదర్ బిజినెస్ (1972)
- అప్ ఫ్రమ్ ప్యారడైజ్ (1974)
- ఆర్చ్బిషప్ పైకప్పు (1977)
- అమెరికన్ క్లాక్ (1980)
- ప్లేయింగ్ ఫర్ టైమ్ (టెలివిజన్ నాటకం, 1980)
- ఎలెజీ ఫర్ ఎ లేడీ (చిన్న నాటకం, 1982, టూ వే మిర్రర్ యొక్క మొదటి భాగం )
- సమ్ కైండ్ ఆఫ్ లవ్ స్టోరీ (లఘు నాటకం, 1982, టూ వే మిర్రర్ యొక్క రెండవ భాగం )
- నేను నీ గురించి చాలా ఎక్కువగా ఆలోచిస్తాను (1986)
- ప్లేయింగ్ ఫర్ టైమ్ (రంగస్థల ప్రదర్శన, 1985)
- నాకు ఏమీ గుర్తులేదు (1987, డేంజర్: మెమరీ! లో సేకరించబడింది )
- క్లారా (1987, డేంజర్: మెమరీ! లో సేకరించబడింది )
- ది రైడ్ డౌన్ మౌంట్ మోర్గాన్ (1991)
- ది లాస్ట్ యాంకీ (1993)
- బ్రోకెన్ గ్లాస్ (1994)
- మిస్టర్ పీటర్స్ కనెక్షన్స్ (1998)
- రిసరెక్షన్ బ్లూస్ (2002)
- ఫినిషింగ్ ది పిక్చర్ (2004)
రేడియో నాటకాలు
[మార్చు]- పిల్లి, ఒకప్పుడు మనిషిగా ఉన్న నిపుణుడైన ప్లంబర్ (1940)
- జోయెల్ చాండ్లర్ హారిస్ (1941)
- ఓవెన్ల యుద్ధం (1942)
- పర్వతాల నుండి ఉరుము (1942)
- నాకు బటన్లో వివాహం జరిగింది (1942)
- వారు గెలవవచ్చు (1943)
- రెక్కల శబ్దం వినండి (1943)
- బెర్నార్డిన్ (1944)
- ఐ లవ్ యు (1944)
- తాత , విగ్రహం (1944)
- ఫిలిప్పీన్స్ ఎన్నడూ లొంగిపోలేదు (1944)
- ది గార్డ్స్మాన్ (1944, ఫెరెన్క్ మోల్నార్ యొక్క నాటకంఆధారంగా
- గస్ కథ (1947)
స్క్రీన్ప్లేలు
[మార్చు]- ది హుక్ (1947)
- నా కుమారులు అందరూ (1948)
- లెట్స్ మేక్ లవ్ (1960)
- ది మిస్ఫిట్స్ (1961)
- డెత్ ఆఫ్ ఎ సేల్స్మ్యాన్ (1985)
- ఎవ్రీబడీ విన్స్ (1990)
- ది క్రూసిబుల్ (1996)
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ "Website of St. Louis Literary Award". the original నుండి August 23, 2016 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: July 25, 2016.
- ↑ Saint Louis University Library Associates. "Recipients of the Saint Louis Literary Award". the original నుండి July 31, 2016 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: July 25, 2016.
- ↑ Associated Press, "Citing Arts' Power, Arthur Miller Accepts International Prize". Los Angeles Times, September 4, 2002