ఆర్.కే. నారాయణ్

వికీపీడియా నుండి
(ఆర్.కె. నారాయణ్ నుండి దారిమార్పు చెందింది)
Jump to navigation Jump to search
ఆర్. కె. నారాయణ్
R. K. Narayan.jpg
జననం: (1906-10-10) 1906 అక్టోబరు 10
చెన్నై
మరణం:2001 మే 13 (2001-05-13)(వయసు 94)
చెన్నై
వృత్తి: రచయిత
జాతీయత:భారతీయుడు
శైలి:కాల్పనిక సాహిత్యం, పురాణం, మరియు నాన్ ఫిక్షన్
ప్రభావితులు:అలెగ్జాండర్ మెక్‌కాల్ స్మిత్
RK Narayan and his wife Rajam.jpg

ఆర్.కే. నారాయణ్ గా సుప్రసిద్ధుడైన రాసిపురం కృష్ణస్వామీ అయ్యర్ నారాయణస్వామి ( 1906 అక్టోబరు 10 - 2001 మే 13) ఒక ప్రముఖ భారతీయ రచయిత. ఆయన మాల్గుడ అనే ఒక కాల్పనిక పట్టణములో ఉన్న మనుషులు, వాళ్ల వ్యవహారాల గురించి ధారావాహిక నవలలు, కథలు వ్రాసాడు. ఆంగ్ల భాషలో భారత సాహిత్యరంగం యొక్క ప్రారంభ దశకు చెందిన ముగ్గురు గొప్ప రచయితలలో అయన ఒకడు. ముల్క్ రాజ్ ఆనంద్ మరియు రాజా రావు మిగిలిన ఇద్దరు. ఆంగ్ల భాషలో భారతీయ సాహిత్యాన్ని ప్రపంచానికి తెలియ చేసిన వ్యక్తిగా ఆయనకు పేరు ఉంది. భారత దేశానికి చెందిన ఆంగ్ల భాష నవల రచయితలలో అతి గొప్పవారిలో ఒకరిగా ఆయన భావించబడుతున్నాడు.

తన గురువు మరియు మిత్రుడైన గ్రహం గ్రీన్ సహాయంతో నారాయణ్ వెలుగులోకి వచ్చారు. ఆయన రాసిన మొదటి నాలుగు పుస్తాకాలను ప్రచురించడానికి ప్రచురణకర్తలను ఒప్పించడంలో గ్రహం గ్రీన్ ముఖ్య పాత్ర పోషించారు. వీటిలో స్వామి అండ్ ఫ్రెండ్స్, ది బాచేలర్ అఫ్ ఆర్ట్స్,ది ఇంగ్లీష్ టీచర్ అనే మూడు సగం-స్వీయచరిత్ర పుస్తకాలు ఉన్నాయి. 1951 సంవత్సరపు అత్యుత్తమ అసలైన నవలగా పేరొందిన ది ఫైనాన్షియల్ ఎక్స్పర్ట్ మరియు సాహిత్య అకాడెమీ పురస్కారం గెలిచిన ది గైడ్ నారాయణ్ రాసిన ఇతర నవలలలో కొన్ని. ది గైడ్ నవల హిందీ, ఆంగ్ల భాషలలో, బ్రాడ్వేలో చిత్రముగా తీయబడింది.

నారాయణ్ రాసిన కథలలో అనేకము మాల్గుడి అనే ఒక కల్పిత పట్టణములో జరుతాయి. మొదటి సారిగా ఈ పట్టణము స్వామి అండ్ ఫ్రెండ్స్ నవలలో పరిచయం చేయబడింది. ఆయన కథలు సామాజిక సంబంధాలని ఎత్తి చూపి, రోజూవారి జరిగే యథార్థ సంఘటనల ద్వారా పాత్రలకు ప్రాణం పోస్తాయి. నిజమనిపించే ఒక కల్పిత పట్టాణాన్ని సృష్టించి, దాని ద్వారా రోజువారి సామాన్య జీవితములోని హాస్యమునూ, సాదాసీదాతనాన్నీ బయటకు చూపి, తన రచనలో దయ, మానవత్వం చూపిన విల్లియం ఫాక్నేర్తో ఆయినని పోలుస్తారు. నారాయణ్ చిరుకథలు వ్రాసే శైలిని గయ్ డే ముపస్సంట్ శైలితో పోల్చడుతుంది. వీరిద్దరకి కథాంశాలని తీసేయకుండా కథని తగ్గించే సామర్థ్యం ఉంది. అయితే వచనము మరియు పద ప్రయోగాలలో చాలా సాదాగా ఉండేవారని నారాయణ్ మీద విమర్శలు ఉన్నాయి.

అరవై ఏళ్ళకు పైబడిన రచయిత వృత్తిలో నారాయణ్ కు అనేక పురస్కారాలు మరియు గౌరవాలు అందాయి. రాయల్ సొసైటీ అఫ్ లిటరేచర్ నుండి AC బెన్సన్ మెడల్ మరియు భారత దేశపు రెండవ అత్యుత్తమ పౌర పురస్కారమైన పద్మ విభూషణ్ని నారాయణ్ అందుకున్నారు. ఆయన భారత శాసనసభ యొక్క పై సభ ఆయన రాజ్యసభకు ప్రతిపాదించబడ్డారు.

జీవితం[మార్చు]

ప్రారంభ సంవత్సరాలు[మార్చు]

అర్.కే. నారాయణ్ మద్రాస్ (ప్రస్తుత చెన్నై) లో జన్మించాడు.[1] ఆయన తండ్రి ఒక పాఠశాలలో ప్రధానోపాధ్యాయుడు. నారాయణ్ అదే పాఠశాలలో కొన్నాళ్ళు చదివాడు. ఉద్యోగ రీత్యా తండ్రి తరచూ బదిలీ అవుతూ ఉండడంతో, నారాయణ్ తన బాల్యంలో కొన్నాళ్ళు అమ్మమ్మ పార్వతి వద్ద పెరిగాడు.[2] ఆ సమయంలో, ఒక నెమలి, ఒక అల్లరి కోతి ఆయనకు ఆప్తమిత్రులుగా ఉండేవి.[3][4][5]

అమ్మమ్మ ఆయనకు కుంజప్ప అనే ముద్దుపేరు పెట్టింది. చుట్టాల్లో ఆ పేరే స్థిరపడి పోయింది.[6] ఆమె నారాయణ్ కు గణితం, పురాణాలు, భారతీయ శాస్త్రీయ సంగీతం, సంస్కృతం నేర్పించారు.[7] ఆయన తమ్ముడు అర్.కే. లక్ష్మణ్ ప్రకారం, కుటుంబ సభ్యులు అందరు సహజంగా ఆంగ్లంలోనే సంభాషించేవారు. నారాయణ్, ఆయన తోబుట్టువులు ఏదైనా వ్యాకరణ తప్పులు చేస్తే, కుటుంబ సభ్యులు సహించే వారు కాదు.[8] అమ్మమ్మతో ఉన్నప్పుడు, నారాయణ్ వరసగా అనేక పాఠశాలలో చదివారు. పురసవాకం లోని లూథరన్ మిషన్ స్కూల్,[9] సి.ఆర్.సి. హై స్కూల్, క్రిస్టియన్ కాలేజీ హై స్కూల్ లు వాటిలో కొన్ని.[10] నారాయణ్ ఒక పుస్తకాల పురుగు. ఆరంభ దశలో ఆయన డికెన్స్, వోడ్ హౌస్, ఆర్థర్ కోనన్ డోయల్, థామస్ హార్డీ రాసిన పుస్తాకాలని చదివేవారు.[11] పన్నెండేళ్ళ వయసులో నారాయణ్ ఒక స్వాతంత్ర్య పోరాట సభలో పాల్గొన్నారు. అందుగ్గాను ఆయన మావయ్య ఆయన్ను మందలించాడు. వారి కుటుంబం రాజకీయాలకు దూరంగా ఉంటూ, అన్ని ప్రభుత్వాలూ చెడ్డవే అని భావించేది.[12]

నారాయణ్ తండ్రి మహారాజ కళాశాల ప్రాంగణంలో ఉన్న ఉన్నత పాఠశాలకు బదిలీ కావటంతో ఆయన కుటుంబసమేతంగా మైసూరుకు మారారు. పాఠశాలలోని గ్రంథాలయంతో పాటు, తన తండ్రిగారి గ్రంథాలయం కూడా అందుబాటులో ఉండటంతో, పుస్తకాలు చదవటంలో ఆయనకు ఆసక్తి ఏర్పడింది. స్వయంగా తానే రాయటం కూడా అలవాటు చేసుకున్నారు. ఉన్నత పాఠశాల ముగించినాక, నారాయణ్ విశ్వవిద్యాలయమునకు ప్రవేశ పరీక్ష రాసి సఫలీకృతుడు కాలేక, ఇంటిలోనే చదువుకుంటూ, రాసుకుంటూ ఒక సంవత్సరం గడిపి, పిమ్మట 1926 సంవత్సరములో పరీక్షలో సఫలీక్రుతుడయినాక మైసూరు మహారాజ కళాశాలలో చేరారు. బేచలర్ పట్టా పొందడానికి నారాయణ్ నాలుగు సంవత్సరాలు తీసుకున్నారు. ఇది మామూలు కంటే ఒక సంవత్సరము ఎక్కువ. మాస్టర్ డిగ్రీ (M.A.) చదవడం వల్ల సాహిత్యంలో ఉన్న ఆయన ఆసక్తి తగ్గిపోతుందని ఒక మిత్రుడు చెప్పడంతో, కొంత కాలం ఆయన ఒక పాఠశాల ఉపాధ్యాయుడుగా ఉద్యోగం చేసారు; అయితే, ప్రధానోపాధ్యాయుడు ఆయినను వ్యాయామ ఉపాధ్యాయుడు స్థానములో పని చేయమని చెప్పినప్పుడు, ఆయన ఆ ఉద్యోగాన్ని మానేశారు.[9] తనకు తగిన పని రచనలే అని ఈ అనుభవం వల్ల నేర్చుకొని, ఇంట్లోనే ఉండి నవలలు రాయడం ప్రారంబించారు.[13][14] మొట్ట మొదటిగా ప్రచురించబడిన ఆయన రాత, డెవెలప్మెంట్ అఫ్ మారిటైం లాస్ అఫ్ 17థ్-సెంచురీ ఇంగ్లాండ్ అనే పుస్తకము యొక్క పరిచయం.[15] ఆ తరువాత, ఆంగ్ల భాష వార్తాపత్రికలు, సంచికలకు స్థానిక కథలు రాయడం ప్రారంబించారు. రాయడం ద్వారా సంపాదన ఎక్కువ రానప్పటికీ, (మొదటి సంవత్సరం ఆయన సంపాదన తొమ్మిది రూపాయిల పన్నెండు అణాలు), ఆయనకు ఒక స్థిరమైన జీవితం ఏర్పడింది. ఆయనకు అవసరాలు బాగా తక్కువగా ఉండేవి. అసాధరణమైన వృత్తిని ఆయన ఎన్నుకున్నందుకు ఆయన కుటుంబము, మిత్రులు ఆయనకు సహకరించి గౌరవించారు.[16] 1930లో నారాయణ్ తన మొదటి నవల స్వామి అండ్ ఫ్రెండ్స్ [15] ని రాసారు. అయితే, ఆయన మావయ్య దానిని ఎగతాళి చేసారు.[17] అనేక ప్రచురణకర్తలు ఆ నవలను తిరస్కరించారు.[8] ఈ పుస్తకములోనే నారాయణ్, దేశము యొక్క సామాజిక వాతావరణాన్ని చూపించే మాల్గుడి అనే ఒక పట్టణాన్ని సృష్టించారు; ఇది వలస పాలన పరిమితులను విస్మరించింది. బ్రిటిష్ వారి సమయములోను, స్వాతంత్రం తరువాతా ఏర్పడిన అనేక సామాజిక రాజకీయ మార్పులను బట్టి ఈ పట్టణం కూడా మారుతూ వచ్చింది.[18]

మలుపు తిరుగుట[మార్చు]

1933లో కోయంబత్తూర్ లో తన సోదరి ఇంట్లో విశ్రాంతి తీస్కుంటున్న కాలములో, నారాయణ్ ప్రక్కనే నివసిస్తున్న ఒక 15 వయస్సుగల అమ్మాయితో ప్రేమలో పడ్డారు. అనేక జ్యోతిష మరియు ఆర్థిక పరమైన అడ్డంకులు ఏర్పడినా, నారాయణ్ ఆ అమ్మాయి తండ్రి ఆమోదం పొంది, ఆమెను వివాహం చేసుకున్నారు. వివాహం పిమ్మట, నారాయణ్ ది జస్టిస్ అనే ఒక మదరాసు పత్రికకు విలేకరి అయారు. అది బ్రాహ్మణేతరుల ప్రయోజనాలకై వెలసిన పత్రిక. వారి పక్షాన ఒక బ్రాహ్మణ అయ్యరు పనిచెయ్యడం ప్రచురణకర్తలకు ఉత్సాహం కలిగించింది. ఈ ఉద్యోగం ద్వారా ఆయన అనేక రకమైన జనాలు, సమస్యలతో పరిచయం ఏర్పడింది.[19] అంతకు మునుపు, నారాయణ్ స్వామి అండ్ ఫ్రెండ్స్ నవల యొక్క వ్రాతప్రతిని ఆక్స్ ఫోర్డ్ లోని ఒక మితుడుకు పంపించి ఉన్నారు. ఆ మిత్రుడు ఆ ప్రతిని గ్రహం గ్రీన్కు చూపించారు. గ్రీన్ ఆ పుస్తకముని తన ప్రచురణకర్తకు సిఫార్సు చేస్తే, ఆ పుస్తకము చివరిగా 1935లో ప్రచురించబడింది.[3] ఆంగ్లం మాట్లాడే ప్రేక్షకలకు సులువుగా ఉండే విధముగా పేరుని క్లుప్తం చేసుకోమని నారాయణ్ కు గ్రీన్ సలహా ఇచ్చారు.[20] ఆ పుస్తకము అర్ధ-స్వయచరిత్ర లాగ ఉండి, ఆయన బాల్యమునుండి అనేక సంఘటనలు ఆధారంగా వ్రాయబడింది.[21] పుస్తకము గురించి మంచి విమర్శలు వచ్చినప్పటికీ, అమ్మకాలు మాత్రం తక్కువగానే ఉంది. నారాయణ్ యొక్క మరుసటి నవల ది బేచలర్ అఫ్ ఆర్ట్స్ (1937), కొంత వరకు ఆయన కళాశాల అనుభవం స్ఫూర్తితో వ్రాయబడింది.[22] ఒక తిరగబడే బాలుడు ఒక సర్దుకోకలిగిన ఎదిగిన వ్యక్తిగాగా మార్పు చెందే పరిస్థితిని గురించి ఈ పుస్తకము వివరిస్తుంది;[23] ఈ నవల కూడా గ్రీన్ సిఫార్సు మేరకు మరొక ప్రచురణకర్త చే ప్రచురించబడింది. ఆయన రాసిన మూడో నవల ది డార్క్ రూం (1938),లో గృహ, సంసార అపశ్రుతులు[24] గురించి, వివాహ సంబంధంలో మగవాడిని హింసకుడు గాను స్త్రీని బాధితురాలుగాను చిత్రీకరించబడింది. 1937లో నారాయణ్ తండ్రి చనిపోయారు. తరువాత ఆదాయం లేకపోయే సరికి, నారాయణ్ మైసూర్ ప్రభుత్వం నుండి ఒక కమిషన్ ని ఒప్పుకోవలసి వచ్చింది.[25]

తన మొదటి మూడు పుస్తకాలలో, సమాజములో ఆమోదించబడిన కొన్ని ఆచారాలకు సంబంధించిన సమస్యల గురించి నారాయణ్ రాసారు. మొదటి పుస్తకములో, నారాయణ్ విద్యార్థుల దురవస్థ గురించి, తరగతి గదులలో కొట్టడం గురించి, వాటి వల్ల పిల్లలలకు అనుబవించే అవమానాల గురించి రాసారు. రెండవ పుస్తకములో, హిందూ వివాహాలలో, జాతకాలు చూడడం గురించి, దాని వల్ల పెళ్ళికూతురు, పెళ్ళికోడుకలకు ఏర్పడే మాన్సీక క్షోబ గురించి నారాయణ్ రాసారు. మూడవ పుస్తకములో, భర్త యొక్క చేష్టలు, మనోభావాలతో భార్య పడే కష్టాల గురించి నారాయణ్ రాసారు.[26]

1939లో టైఫాయిడ్ వల్ల రాజం చనిపోయింది.[27] ఆమె మరణం నారాయణ్ ని లోతుగా బాధించడంతో, చాల కాలం ఆయన దుఃఖంలో ఉన్నారు; మూడేళ్ళే నిండిన హేమలత అనే తమ కూతురు గురించి ఆయనకు చింతగా ఉండేది. ఈ మరణం ఆయన జీవితములో గణనీయమైన మార్పు తెచ్చింది. ఇదే ఆయన మరుసటి నవల ఆయన ది ఇంగ్లీష్ టీచర్కు స్ఫూర్తిగా నిలిచింది.[15] ఈ పుస్తకము, ఆయన మొదటి రెండు పుస్తకాల లాగే స్వయచరిత్ర లాగ ఉంది. మరియు, అనుకోకుండానే, స్వామి అండ్ ఫ్రెండ్స్, ది బేచలర్ అఫ్ ఆర్ట్స్ తరువాత ఈ పుస్తకము మూడు పుస్తకాల సేకరణని పూర్తి చేసింది.[28][29] తర్వాతి బేటీలలో ది ఇంగ్లీష్ టీచర్ దాదాపు పూర్తిగా ఒక స్వయచారిత్ర అని అంగీకరించారు. అయితే, పాత్రలకు వేరే పేర్లు పెట్టబడ్డాయి మరియు మాల్గుడి యొక్క పరిసరాలు మార్చబడ్డాయి; నవలలో వివరించబడిన భావాలు రాజం మరణ సమయములో తన యొక్క భావాలే అని కూడా ఆయినా వివరించారు.[30]

కొంత మేరకు విజయం సాదించడంతో నారాయణ్ 1940లో ఇండియన్ తాట్ అనే ఒక పత్రిక ప్రారంబించారు.[31] కార్ సేల్స్ మాన్ ఆయన తన మావయ్య సహాయంతో, మద్రాస్ నగరములో మాత్రం ఒక వేయికు పైగా చందాదరులని నారాయణ్ సంపాదించకలిగారు. అయితే, నారాయణ్ దీనిని నడపలేకపోవడంతో, ఈ ప్రయత్నం ఎక్కువ కాలం కొనసాగలేదు. ఒక సంవత్సరము లోపలే ఈ పత్రిక మూతపడింది.[32] మాల్గుడి డేస్ అనే ఆయన మొదటి చిరుకథల సేకరణ నవంబరు 1942లో ప్రచురించబడింది. తరువాత, 1945లో ది ఇంగ్లీష్ టీచర్ ప్రచురించబడింది. ఈ మధ్యలో యుద్ధం కారణంగా ఇంగ్లాండ్తో సంబంధాలు తెగిపోవడంతో, నారాయణ్ తన సొంత ప్రచురణ సంస్థని ప్రారంబించారు. దీనికి మళ్ళి ఇండియన్ తాట్ పుబ్లికేషన్స్ అనే పేరు పెట్టారు; ఈ ప్రచురణ సంస్థ విజయవంతమై, ఈ నాటికి ఆయన మనవరాలు చే నడపబడుతూ ఉంది.[13] శీగ్రంలోనే, న్యు యార్క్ నుండి మాస్కో వరకు పాటకులు పెరిగే సరికి, నారాయణ్ నవలలు బాగా అమ్మడం మొదలయింది. 1948లో ఆయన మైసూర్ శివార్లలో సొంత ఇల్లు కట్టడం ప్రారంబించారు ; ఆ ఇల్లు 1953లో పూర్తీ అయింది.[33]

క్రియాశీలక సమయం[మార్చు]

ది ఇంగ్లీష్ టీచర్ తరువాత నారాయణ్ వ్రాత శైలిలో మార్పు వచ్చి, ఆయన మునుపటి నవలలలో కనిపించిన సగం-స్వయచరిత్ర లాగ కాకుండా ఎక్కువ కల్పనాశక్తితో కూడిన భావ్యముగా మారింది. ఆయన మరుసటి నవలైన Mr. సంపత్ ఈ మారిన శైలిలో రాసిన మొదటి నవల. అయితే, ఇది కూడా కొంత మేరకు ఆయిన సొంత అనుభవాల మీద ఆధార పది ఉంది. ముఖ్యంగా, సొంత పత్రిక ప్రారంబించిన ఆయన అనుభవాలు; జీవితచరిత్రలోని సంఘటనలని కలపటం ద్వారా ఆయన తన అధివరకటి నవలలకంటే బిన్నమైన శైలిని ప్రదర్శించారు.[34] అతి తోరలోనే, ఆయన యొక్క మాస్టర్ పీస్ అని భావించబడే ది ఫైనాన్షియల్ ఎక్స్పెర్ట్ అనే నవలని ప్రచురించారు. ఈ నవల 1951 సంవత్సరపు అత్యుత్తమ అసైలన పుస్తకముగా కొనియాడబడింది.[35][36] ఆర్థిక విషయాలలో ఒక మేధావి ఆయన మార్గయ్య అనే ఆయనకు సోదరడు ద్వారా చుట్టమైన వ్యక్తి యొక్క యథార్థ కథ ఆధారంగా ఈ నవల రాయబడింది.[37] ఆయన మరుసటి నవలైన వెయిటింగ్ ఫర్ ది మహాత్మా మాల్గుడికు మాహాత్మ గాంధి వస్తున్నట్లు ఒక కల్పిత సంఘటన మీద ఆధారపడి వ్రాయబడింది. కథానాయకుడు మహాత్మా యొక్క ప్రసంగాలని వినడానికి వెళ్తున్నప్పుడు ఒక స్త్రీ గురించి అతనికి కలిగే ప్రేమ భావాలు గురించినదే ఈ కథ. భార్తి అనే పేరుగల ఆ స్త్రీ, భారత దేశము యొక్క మనవీకరణ ఆయన భారతి యొక్క వ్యంగానుకరణ. భారత స్వాతంత్ర ఉద్యమం గురించిన కొన్ని ముఖ్య సంఘటనలు ఈ నవలలో ఉన్నప్పటికీ, ఈ కథ ముఖ్యంగా ఒక సామాన్య వ్యక్తి యొక్క జీవితం గురించినది. నారాయణ్ యొక్క తనదైన వ్యంగామైన శైలిలో రాయబడింది.[38]

1953లో ఆయన నవలలు మొదటి సారిగా యునైటెడ్ స్టేట్స్ లో ప్రచురించబడ్డాయి. మికిగన్ స్టేట్ యునివెర్సిటీ ప్రెస్ వీటిని ప్రచురించారు. తరువాత 1958లో వారు ప్రచురణ హక్కులని వైకింగ్ ప్రెస్కు అమ్మేశారు.[39] నారాయణ్ యొక్క రచనలు ఎక్కువగా సామాజిక వ్యవస్థలు, అభిప్రాయాలలో ఉన్న వ్యతిరిక్తములని వెలుగులోకి తేసే విధముగా ఉన్న, ఆయినా ఒక సామ్ప్రదాయవాదినే; ఫెబ్రవరి 1956లో, నారాయణ్ తన కూతురు వివాహాన్ని పూర్తీ సాంప్రదాయ బద్దంగా అన్ని హైందవ ఆచరాలని పాటించి జరిపారు.[40] కూతురు వివాహం తరువాత, నారాయణ్ అప్పుడప్పుడు ప్రయాణం చేయడం మొదలుపెట్టారు. ప్రయాణం చేస్తూ ఉన్నప్పుడు కూడా, రోజుకు కనీసం 1500 పదాలైన రాయడం కొనసాహించారు.[33] ది గైడ్ అనే నవల, ఆయన 1956లో రాక్ఫెల్లెర్ ఫెలోవ్శిప్ మీద యునైటెడ్ స్టేట్స్ను సందర్చినప్పుడు రాయబడింది. యు.ఎస్.లో ఉన్నప్పుడు, నారాయణ్ తన రోజు దిన చెర్యలుని ఒక డైరీలో రాసేవారు. అదే ఆయన రాసిన మై డేట్ లెస్ డైరీ అనే పుస్తకానికి ఆధారమయింది.[41] దాదాపు ఈ సమయములో, ఇంగ్లాండ్ సందర్శించిన నారాయణ్, మొదటి సారిగా తను మిత్రుడు, గురువైన గ్రహం గ్రీన్ ని కలిశారు.[27] భారత దేశానికి తరిగి వచ్చిన తరువాత, ది గైడ్ ప్రచురించబదింది; ఈ పుస్తకమే నారాయణ్ యొక్క రాత శైలికి అద్దం పట్టేలా ఉంది. సందిగ్ద పదాలు వ్యక్తీకరణాలు మరియు ఒక విడికథ లాంటి ముగింపు వంటి అంశాలని ఆ నవల కలిగి ఉంది.[42] ఈ పుస్తకం మూలాన ఆయనకు 1958లో సాహిత్య అకాడెమీ పురస్కారం లభించింది.[43]

అప్పుడప్పుడు, నారాయణ్ తన ఆలోచనలాను వ్యాసాల రూపంలో వేలుబరిచారు. వీటిలో కొన్ని వార్తాపత్రికలలో, సంచికలలో ప్రచురంయ్యాయి. మిగిలినవి ప్రచురించ బడలేవు. నెక్స్ట్ సండే (1960) ఆయన రాసిన ఇటువంటి వ్యసాలయోక్క సేకరణ మొదటి సారిగా ఒక పుస్తకములాగా ప్రచురించబడింది.[44] ఆ తరువాత కొంత కాలములోనే, ఆయన 1956 యునైటెడ్ స్టేట్స్ సందర్శన అనుభవాలను వివరించే మై డేట్ లెస్ డైరీ ప్రచ్రించబడింది. ది గైడ్ రాసిన అనుభవం గురించి ఒక వ్యాసం కూడా ఈ సేకరణలో ఉంది.[41][45]

నారాయణ్ యొక్క తదుపరి నవల థ మాన్-ఈటర్ అఫ్ మాల్గుడి 1961 సంవత్సరములో ప్రచురించబడింది. సామ్ప్రదాయాక్ హాస్య కళారూపం కలిగి ఉండి, సున్నితమైన నియంత్రణ కలిగి ఉన్న శైలి అని ఈ పుస్తమ విమర్శకులు విమర్శించారు.[39] ఈ పుస్తక విడుదల అనంతరం, నిమ్మశము లేకుండా ఉన్న నారాయణ్ మళ్ళి పయనించడం ప్రారంబించి, యు.ఎస్. మరియు ఆస్ట్రేలియాను సందర్శించారు. ఆయన అడిలైడ్, సిడ్నీ, మెల్బోర్న్ లలో భారతీయ సాహిత్యం గురించి ఉపన్యాసాలు ఇస్తూ మూడు వారాలు గడిపారు. ఈ పర్యటనకు ఆస్ట్రేలియన్ రైటర్స్ గ్రూప్ నిధులు ఇచ్చింది.[46] ఈ సమయానికల్లా, నారాయణ్, సాహిత్య పరంగానూ, ఆర్థిక పరంగానూ గణనీయమైన వియ్యం సాధించారు. ఆయన మైసూర్ లో ఒక పెద్ద ఇల్లు కట్టుకున్నారు. ఎనిమిది కిటికీలకు తగ్గకుండా ఉన్న గదిలో రాసే వారు; వివాహం తరువాత కోయంబతూర్లో స్థిరపడ్డ తన కూతురుని కలవడానికి, అప్పట్లో భారాత దేశములో విలాస వస్తువైన కొత్త మెర్సిడెస్-బెంజ్ కారులో వెళ్ళేవారు. భారత దేశములోను, విదేశాలలోనూ విజయం సాధించిన తరువాత, నారాయణ్ ది హిండు, ది అట్లాంటిక్ వంటి పత్రికలకు, వార్తాపత్రికలకు రాయడం మొదలుపెట్టారు.[47]

1964లో నారాయణ్ తన మొదటి పౌరాణిక పుస్తకమైన గాడ్స్, డేమన్స్ అండ్ అతేర్స్ని ప్రచ్రించారు. ఇది హిందూ పురాణాలనుండి అనువాదించబడిన మరియు మళ్ళి వ్రాయబడిన చిన్న చిన్న కథలు కలిగిన ఒక సేకరణ. ఆయన ఇతర పుస్తకాల లాగే, ఈ పుస్తకానికి కూడా, ఆయన తమ్ముడైన అర. కే. లక్ష్మణ్ బొమ్మలు గీచారు. కొన్ని ఎన్నుకోబడిన కథలని మాత్రమే ఈ పుస్తకములో చేర్చారు. శక్తివంతమైన ప్రధాన పాత్రధారులు ఉన్న కథలని మాత్రమే ఆయన ఎన్నుకున్నారు. అప్పుడే, పాటకులకు సందర్భం తెలియక పోయినా, కథ యొక్క ప్రభావం స్థిరంగా ఉంటుంది.[48] పుస్తకము ప్రచురణ తరువాత మళ్ళి నారాయణ్ విదేశీ పర్యటనకు వెళ్ళారు. ఒక మునుపటి వ్యాసములో అమెరికన్ లు ఆయన దగ్గిరనుండి ఆధ్యాత్మిక విషయాలు నేర్చుకోవాలని ఎదురుచూసేవారని రాశారు. ఈ పర్యటన సమయములో, స్వీడన్-అమెరికాకు చెందిన నటి గ్రేట గార్బో ఇదే విషయాన్ని అడిగేవారు, ఆయన తనకు ఆ విషయాలు ఏమి తెలియవని చెప్పినా కూడా.[3]

నారాయణ్ యొక్క తదుపరి నవల, 1967లొ ప్రచిరించబడిన ది వెండార్ అఫ్ స్వీట్స్ . ఈ నవల రాయడంలో కొంత మేరకు ఆయన యొక్క అమెరికా పర్యటనలు ఆయనకు స్ఫూర్తిగా ఉండి. ఈ నవలలో భారత దేశానికి మరియి అమెరికాకు చెందిన అతిగా ప్రవర్తించే పాత్రలు, వారి మధ్య ఉన్న అనేక సాంసృతిక విబెదాలతో ఉన్నారు. ఈ పుస్తకము ఆయన బాణి ఆయన హాస్యం మరియు కథ చెప్పే విధానం ఉన్నప్పటికీ, లోతు లేని పుస్తకమని విమర్శించబడింది.[49] ఆ సంవత్సరం, నారాయణ్ ఇంగ్లాండ్ కు వెళ్ళారు. అక్కడ మొదటి సారిగా యునివెర్సిటీ అఫ్ లీడ్స్ నుండి గౌరవ డాక్టరేట్ స్వీకరించారు.[50] తదుపరి కొన్ని సంవత్సరాలు ఆయన స్థిమితంగా ఉన్నారు. 1970లో ఆయన తన తదుపరి పుస్తకమైన ఎ హార్స్ అండ్ టూ గొట్స్ అనే చిరు కథల సేకరణని ప్రచురించారు.[51] ఈ మధ్య, నారాయణ్ కు 1938లో మరణిస్తున్న తన మావయ్యకు చేసిన ఒక వాక్ధానం గురించి గుర్తు వచ్చి, ఆయన కంబ రామాయణంని ఆంగ్లంలో అనువాదం చేయడం మొదలు పెట్టారు. ఇదు సంవత్సరాల పని తరువాత ది రామాయణ 1973లో ప్రచురించబడింది.[52] ది రామాయణ ప్రచురించిన వెనువెంటనే, నారాయణ్ మహాభారత అనే సంస్కృత కావ్యము యొక్క సంఘటిత అనువాదం చేసే పఅనిని ప్రారంబించారు. ఈ కావ్యాన్ని రాస్తూ ఉండగానే, ఆయన ది పెయింటర్ అఫ్ సైన్స్ (1977) అనే మరొక పుస్తకాన్ని ప్రచురించారు. ది పెయింటర్ అఫ్ సైన్స్ ఒక నవల కంటే కొద్దిగా పొడుగుగా ఉండి, నారాయణ్ యొక్క ఇతర పుస్తకాల కంటే విబిన్నంగా ఉండి. ఈ పుస్తకములో, అదివరకు ఎప్పుడు లేని విధముగా ఆయన శృంగారం వంటి కొన్ని సంగతులని ప్రస్తావించారు. ఐతే, ప్రధాన పాత్రదారి యొక్క పాత్ర మాత్రం, ఆయన యొక్క ఇదువరకటి పాత్రలలాగే ఉంది. ది మహాభారత 1978లో ప్రచురించబడింది.[53]

పిమ్మట సంవత్సరాలు[మార్చు]

కర్నాటక ప్రభుత్వం రాష్ట్ర పర్యాటక రంగ ప్రచారము కొరకు ఒక పుస్తకము రాసేపనిని నారాయణ్ కు అప్పగించింది. నారాయణ్ రాసినవాటిని, ఒక పెద్ద ప్రభుత్వ ప్రచురణలో భాగంగా ప్రభుత్వం 1970ల ఆఖరిలో ప్రచురించింది.[54] ఐతే నారాయణ్ దానితో తృప్తి చెందక, ది ఎమేరాల్డ్ రూట్ (ఇండియన్ థాట్ పబ్లికేషన్స్, 1980) అనే పేరుతొ దానిని పునఃప్రచురణ చేసారు.[55] స్థానిక చరిత్ర, పారంపర్యం మీద ఆయనకు ఉన్న వ్యక్తిగత అబిబ్రాయాలు ఈ పుస్తకములో ఉన్నాయి. అయితే, పాత్రలు, సృష్టిలు లేకుండా ఉన్నందున, ఈ పుస్తకము అంట ఆసక్తికరంగా లేదు.[45] అదే సంవత్సరం, ఆయన అమెరికన్ అకాడెమి అఫ్ ఆర్ట్స్ అండ్ లెటర్స్ యొక్క గౌరవ సభ్యుడుగా ఎంపికయ్యారు. రాయల్ సొసైటీ అఫ్ లిటేరేచర్ వారి AC బెన్సన్ మెడల్ని గెలుచుకున్నారు.[56] దాదాపు ఇదే సమయములో, నారాయణ్ నవలలు మొదటి సారిగా చైనీస్ భాషలో అనువాదిన్చాబడ్డాయి.[57]

1983లో నారాయణ్ తన తదుపరి నవలైన ఎ టైగర్ ఫర్ మాల్గుడిని ప్రచ్రించారు. ఇది ఒక పులి మరియు మనుషులతో దానికి ఉన్న సంబంధాలు గురించిన కథ.[58] 1986లో ప్రచురించబడిన ఆయన తదుపరి నవల టాకటివ్ మాన్, మాల్గుడికు చెందిన పాత్రికేయుడు కావాలని ఆకాంక్షిస్తున్న ఒక వ్యక్తీ గురించిన కథ.[59]సమయములో, ఆయన రెండు చిరు కథల సేకరణలను ప్రచురించారు: ఆసలు పుస్తకముతో మరి కొన్ని కథలుతో కూడిన ఒక సవరించిన ప్రచురణ ఆయన మాల్గుడి డేస్ (1982) మరియు అండర్ ది బన్యాన్ ట్రీ అండ్ ఆథర్ స్టోరీస్, అనే ఒక కొత్త సేకరణ.[60] 1987లో ఆయన ఎ రైటర్స్ నైట్మెర్ అనే ఒక పుస్తకము పూర్తీ చేసారు. దీంట్లో కుల వ్యవస్థ, నోబెల్ బహుమతి గ్రహీతలు, ప్రేమ, కోతులు గురించిన వివిధ అంశాల మీద వ్యాసాల ఉన్నాయి. 1958 నుండి ఆయన వార్తాపత్రికలలో మరియు సంచికలలో రాసిన వ్యాసాలు ఈ సేకరణలో ఉన్నాయి.[61][62]

మైసూర్ లో ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, ఆయనకు వ్యవసాయం మీద ఆసక్తి పెరిగింది. ఒక ఎకరా పంటపొలం కొని, ఆయన వ్యవసాయం చేసారు.[63] ప్రతి రోజు మధ్యానం ఆయన మార్కట్ కు నడచి వెళ్ళేవారు. ఏదైనా కొనటానికంటే కూడా జనాలతో కలిసి ఉండటానికోసమే ఆయన అలాగా వెళ్ళేవారు. అలాంటి మధ్యాన నడక సమయములో, అడుగడుకుకి ఆగి కోట్ల యజామ్నులతో మరియు ఇతరాలతో మాట్లాడేవారు. బహుశా, తన తదుపరి పుస్తకాలకు విషయాలు సేకరిస్తూ ఉండేవారేమో.[64]

1980లో నారాయణ్, సాహిత్యములో ఆయన సాధనలకోసం భారత దేశపు శాశన సభ యొక్క పై సభ ఆయన రాజ్య సభకు ప్రతిపాదించబడ్డారు.[65] తన మొత్త ఆరు-సంవత్సరాల పదవికాలములో ఆయన ఒకే ఒక సమస్య మీద - పాఠశాల పిల్లల దురవస్థ, ముఖ్యంగా పుస్తకాల యొక్క అధిక బరువు మరియు పిల్లల సృజనాత్మకత మీద విద్యా వ్యవస్థ యొక్క దుష్ప్రభావం - తన పూర్తీ శ్రద్ధ చూపించారు. ఈ సమస్యనే ఆయన తన మొదటి నవలైన స్వామి అండ్ ఫ్రెండ్స్లో ముఖ్యంగా రాసారు. ఆయన చేసిన తొలి ప్రసంగంలో ఈ ప్రత్యేక సమస్య గురించి ప్రస్తావించారు. దాని మూలంగా, పాఠశాల విద్యావ్యవస్థలో మార్పులు చేయడానికి ప్రొఫ్. యష్ పాల్ నేతృత్వంలో ఒక కమిటి ఏర్పాటు చేయబడింది.[66]

1990లో ఆయన తన మరుసటి నవలైన ది వరల్డ్ అఫ్ నాగరాజ్ని ప్రసురించారు. ఇది కూడా మాల్గుడిలో జరిగే కథ. ఈ నవలలో నారాయణ్ యొక్క పెరుగుతున్న వయస్సు కనిపిస్తుంది. చాలావరకు కథ వివరాలని వదిలిశారు. అదే ముందైతే వివరాలన్నీ వ్రాసేవారు.[67] ఈ నవల రాయడం పూర్తీ ఆయన తరువాత, నారాయణ్ ఆరోగ్యం క్షీణించి, ఆయన తన నివాసాన్ని, కూతురు కుటుంబానికి దగ్గరగా ఉండాలనే ఉద్దేశంతో మదరాస్ కు మార్చారు.[63] మదరాస్ కు మారిన కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత, 1994లో ఆయన కూతురు కాన్సర్ వ్యాధి సోకి మరణించగా, ఆయన మనవరాలు బువనేష్వారి (మిన్నీ) ఆయినని చూసుకోవడం ప్రారంబించింది. అలాగే, ఇండియన్ థాట్ పుబ్లికేషన్స్ని కూడా తనే నిర్వహించింది.[3][13] తరువాత నారాయణ్ తన ఆఖరి పుస్తకమైన గ్రాండ్మతర్స్ టెల్ని ప్రచురించారు. ఈ పుస్తకము ఒక స్వయచరిత్ర నవల. ఇది ఆయన ముత్తవ్వ గురించిన కథ. తన భర్త వివాహం ఆయన వెంటనే పారిపోవడంతో, ఆమె ఆయినని వెతకటానికి సుదూర ప్రాంతాలకు పయనం చేసింది. ఆయన బాలుడుగా ఉన్నప్పుడు ఆయన అమ్మమ్మ ఆయనకు ఈ కథని వివరించింది.

తన ఆఖరి సంవత్సరాలలో, సంభాషణ అంటే ఎప్పుడు ఇష్టపడే నారాయణ్, దాదాపు ప్రతిరోజూ సాయంత్రం, ది హిండు ప్రచురణకర్త ఆయన ఎం. రామ్తో గడిపేవారు. కాఫీ త్రాగుతూ, రకరకాల విషయాల గురించి మాట్లాడుకుంటూ, అర్ధరాత్రి దాటే వరకు గడిపేవారు.[68] జనాలని కలవడం మరియు వారితో మాట్లాడటమంటే ఎంతో ఇష్టపడే అయిన, భేటీలు ఇవ్వడం మానేశారు. బెతీల మీద ఆయనకు ఉదాసీనత రావడానికి కారణము, ఆయన టైంకు ఇచ్చిన భేటీనే. ఆ భేటి తరువాత ఆయన కొన్ని రోజులు ఆసుపత్రిలో గడపవలసి వచ్చింది. ఎందుకంటే ఆయన ఫోటోలు తీయదానికోసం అయిననని ఊరంతా తిప్పారు. ఆ ఫోటోలని చివరికి ఆ వ్యాసములో అసలు వాడలేదు కూడా.[31]

2001 మేలో నారాయణ్ ఆసుపత్రిలో చేరారు. ఆయినని వెంటిలేటర్ లో పెట్టడానికి కొన్ని గంటలు ముందు, ఆయన ఒక తాత గురించిన కొత్త కథ, తన మరుసటి నవల రాయడం గురించి ఆలోచిస్తూ ఉన్నారు. ఆయన ఎప్పుడు నోట్ పుస్తకాలని ఎన్నుకోవడం గురించి ప్రత్యేక శ్రద్ధ వహిస్తారు కాబట్టి, తనకు ఒక పుస్తకం తెచ్చి పెట్టమని ఎన్. రామ్ ని ఆయన కోరారు. అయితే, నారాయణ్ ఆరోగ్యం నయం కాలేదు. తన నవలని ఆయన అసలు ప్రారంబించనే లేదు. ఆయన చెన్నైలో తన 94వ వయస్సులో 2001 మే 13 నాడు మరణించారు.[10][69]

సాహిత్య సమీక్ష[మార్చు]

రచనా శైలి[మార్చు]

నారాయణ్ యొక్క రచనా శైలి సరళంగాను నటన లేకుండాను, సహజంగానే హాస్యస్పోరకంగా ఉండేది.[70] ఆయిన రచన సామాన్య జనాల మీద కేంద్రీకరించి, పాటకులకు వారి పొరుగింటి వారు, కసిన్ లు వంటి వారిని తలిపిస్తుంది. అందువల్ల పాటకులు పుస్తక విషయాలతో ఎకోబవించడానికి ఎక్కువ అవకాశం ఉంటుంది.[71] తన దేశములోని సమకాలపువారి లాగ నవల రచనలో అప్పుడు ఉన్న బాణికి అనుకూలంగా తమ రచనా శైలిని మార్చుకోకుండా ఆయన భారత సమాజములోని చిక్కులని తనదైన సరళమైన శైలిలో వ్రాయగాలిగారు.[72] ఆయన మెళుకువతో కూడిన సంభాషణ శైలిని వాడారు. పాత్రల స్వబావాలకు అనుగుణంగా ఆయన సున్నితమైన తమిళ్ భాష చాయలతో కూడిన సంభాషణలు ఆయన రచనలో ఉండేవి.[73] విమర్శకలు నారాయణ్ ని భారత చెకోవ్ అని పరిగణించారు. వాళ్ల ఇద్దరి రచనలోని సరళత్వం మరియు దుఃఖరమైన సందర్పాలలో చూపించే సున్నితమైన అందం మరియు హాస్యం వంటి అంశాల వల్ల ఇద్దరిని పోల్చేవారు.[74] ఇతర ఏ భారతీయ రచయితలకంటే నారాయణ్ కు చెకోవ్ తో ఎక్కువ పోలికలు ఉన్నట్లు గ్రీన్ భావించారు.[1] ది న్యూ యోర్కేర్కు చెందిన ఆంటనీ వెస్ట్ ప్రకారం నారాయణ్ రచన నికోలాయి గోగోల్ యొక్క వాస్తవికత రచన లాగా ఉందని భావించారు.[75]

నారాయణ్ రాసిన చిరుకథలు ఆయన రాసిన నవలలు లాగే అంతే మనోహరంగా ఉన్నాయని, చాలా చిరుకథలు పది పేజీలకంటే తక్కువే ఉన్నాయని, చదవటానికి కూడా అంతే సమయం తీసుకుంటుందని పులిట్జేర్ ప్రైజ్ గ్రహీత జుంప లాహిరి భావించారు. నవల రచయితలు వందలాది పేజీలలో ఇవ్వడానికి ప్రయాశాపడే దానిని, శీర్షిక వాక్యానికి ముగింపుకు మధ్య నారాయణ్ పాటకులుకు ఇస్తున్నారు: పాత్రల యొక్క జీవితాల గురించి పూర్తి అవగాహన. నారాయణ్ యొక్క ఈ గుణగణాలు, సామర్ధ్యాల వల్ల లాహిరి ఆయిన్ని ఓ. హెన్రీ, ఫ్రాంక్ ఓ'కానర్, ఫ్లన్నేరి ఓ'కానర్ వంటి చిరుకథల పితామహులుతో పాటు జత కట్టారు. లాహిరి ఆయిన్ని గుయ్ డే మపస్సంట్తో కూడా పోల్చారు. కథని పోగొట్టకుండా ఉపాఖ్యానాన్ని తగ్గించే సామర్థ్యం ఇద్దరికీ ఉంది. ఇద్దరూ ఒక రకమైన మధ్య తరగతి జీవితం గురించి, ఎక్కడ వదలకుండా, జాలి చూపకుండా రాసారు.[11]

నారాయణ్ రచనలు ఎక్కువ వర్ణనాత్మకంగా ఉండి, తక్కువ విశ్లేషనాత్మకంగా ఉందని విమర్శకుల మాట; విడిగా ఉండి చూసే ఆచరణ కలిగిన ఈ వస్తుగత దోరణి వల్ల నిజమైన మరియు యథార్థముతో కూడిన కథలు ఆయన చెప్పకలిగారు.[76] ఆయన వైకరి మరియు జీవితం మీద ఆయనకు ఉన్న మనోభావం వల్ల ఆయన తనదైన బాణిలో పాత్రలని వారి చేర్యలని కలప కలిగింది. సామాన్యంగా జరిగే సంఘటనలని కూడా పాటకుల మదిలో ఒక సంభందం ఏర్పరిచేలా చేసింది.[77] ఆయన రచనా శైలికి ముఖ్యంగా దోహదం చేసింది ఆయన సృష్టించిన, గుడ్డి నమ్మకాలు, సంప్రదాయాలు పాటిస్తున్న మాల్గుడి అనే ఒక చిన్న సామాన్య పట్టణం.[78]

నారాయణ్ యొక్క రచనా శైలి తరచూ విల్లియం ఫాక్నర్తో పోల్చబడుతుంది. ఇద్దరి రచనలు సామాన్య జీవితములో హాస్యం మరియు శక్తిని వేలుగులోగి తెచ్చింది. అదే సమయములో దయకలిగిన మానవత్వాన్ని కూడా చూపించింది.[79] ఇద్దరి మధ్య పోలికలు ఇంకా కూడా ఉన్నాయి. ఇద్దరి రచనలు సమాజం యొక్క అవసరాలని వ్యక్తిగత చిక్కులతో ముడిపెట్టే సామర్థ్యం కలిగి ఉన్నాయి.[80] కతాంశాలని అభిగవించే విధానము ఇద్దరిది ఒకటేనైనా, వారి మార్గాలు విబిన్నంగా ఉండేవి; ఫాక్నర్ రచన అలంకారయుక్తంగా ఉండి, అపరితమైన వచనాలు కలిగి ఉండేది. నారాయణ్ రచన చాలా సాదాగా మరియు యథార్థంగా ఉండి అదే సమయములో అన్ని కదాంశాలని కలిగి ఉండేది.[81]

మాల్గుడి[మార్చు]

మాల్గుడి, నారాయణ్ సృష్టించిన ఒక కల్పిక, అర్ధ-నగర వాతావరణం కలిగి ఉన్న దక్షిణ భారత పట్టణం.[82] aayana ఈ పట్టణాన్ని సెప్టెంబరు 1930న విజయదశమి నాడు సృష్టించారు. ఆ రోజు కొత్త యత్నాలు మదలుపెట్టడానికి మంగళప్రథమైన రోజు. ఆ రోజుని ఆయన కొరకు ఆయన అమ్మమ్మ ఎన్నుకున్నారు.[83] ఆయన తరువాత భేటిలలో ఆయన జీవితచరిత్ర రాసిన సూసన్ మరియు ఎన్.రామ లతో చీప్పినట్లు ముందు ఆయన మదిలో ఒక రైల్వే స్టేషను కనిపించిందని, తరువాత నెమ్మదిగా మాల్గుడి అనే పేరు ఆయన మదిలో వచ్చినట్లు ఆయన చెప్పారు.[84] రామాయణా రోజుల నుండి ఉన్న నిష్కళంకమైన చరిత్ర కలిగి ఉన్న ఒక పట్టణముగా మాల్గుడి సృష్టించబడింది. లార్డ్ రామ ఈ పాత్తనం మీదుగా వెళ్లారని రాయబడింది; బుద్ధా కూడా పయనమధ్యలో ఈ పట్టణాన్ని సందర్శించినట్లు రాయబడింది.[85] నారాయణ్ ఈ పట్టణానికి కచ్చితమైన భౌగోళిక హద్దులు ఎప్పుడు పెట్టలేదు. కథలో వచ్చే సంగాతనలకు అనుగుణంగా వూరి యొక్క రూపురేఖలను మార్చి, భవిష్యత్తు కథలకు రంగం సిద్దం చేసేవారు.[86] నారాయణ్ రచనకు సంబంధించిన పండితుడైన డా జేమ్స్ ఎం. ఫెన్నేలీ, నారాయణ్ రాసిన అనేక పుస్తకాలు, కథలనుండి మాల్గుడి యొక్క రేఖాచిత్రాన్ని రూపొందించారు.[11]

భారాతదేశములో మారుతున్న రాజకీయ పరిణామాల బట్టి మాల్గుడి కూడా మారుతూ వచ్చింది. 1980లలో, భారత దేశములో దేశీయవాదం గట్టిగా పెరుగుతున్న తరుణములో, పట్టణాలకు, ప్రాంతానాలు బ్రిటిష్ పేర్లని మార్చేయడం మరియు బ్రిటిష్ కు సంబంధించిన స్తాలాలని తొలగించడం వంటి కార్యక్రమాలు జరుగుతూ ఉండేవి. ఆ సమయములో మాల్గుడి మేయోర్ మరియు నగరసభ, చాలా కాలముగా ఉన్న ఫ్రెడరిక్ లాలీ యొక్క విగ్రహముని తీసి వేశారు. ఫ్రెడరిక్ లాలీ మాల్గుడిలో స్థిరపడ్డ ప్రర్రంభ నివాసులలో ఒకరు. అయితే, భారత స్వాతంత్ర ఉద్యమాన్ని లాలి గట్టిగా సమర్ధించేవారని హిస్టారికల్ సొసైటీస్ ఆధారాలు చూపినప్పుడు, ముందు వారు చేసిన చేర్యాలని నగరాసభ ఉపసంహరించుకోవలసి వచ్చింది.[87] మాల్గుడిని బట్టేర్సీ, ఈస్టన్ రోడ్" లకంటే ఎక్కువ ప్రాబల్యం చెందినదని గ్రీన్ వర్ణించారు. మాల్గుడిని ఫాక్నర్ యొక్క యోక్నపటాఫ కౌంటీతో పోల్చవచ్చు.[79] మరియు, ఫాక్నర్ మాదిరిగానే, నారాయణ్ రచనలని చూసినప్పుడు, అనేక కథలు, నవలల ద్వారా పట్టణానికి మరింత నిర్వచనం లభిస్తుంది.[88]

విమర్శకుల స్వీకరణ[మార్చు]

నారాయణ్ ముందు బయట పడింది, గ్రహం గ్రీన్ సహాయం తోన్. గ్రీన్, స్వామినాథన్ అండ్ టేట్ని చదవగానే తనంతట తనే ఆ పుస్తకానికి నారాయణ్ యొక్క అజేంట్ లాగ వ్యవహరించారు. అంతే కాక, ఆయినే ఈ నవల పేరుని తగిన విధముగా స్వామి అండ్ ఫ్రెండ్స్గా మార్చడంలో ముఖ్య పాత్ర పోషించారు. అంతే కాక, నారాయణ్ యొక్క మరుసటి కొన్ని పుస్తకాలకు ప్రచురణకర్తలని ఒప్పించడంలో కూడా ముఖ్య పాత్ర పోచించారు. నారాయణ్ యొక్క మొదటి నవలలు వాణిజ్యంగా గొప్ప విజయం సాదించకపోయినా, ఆ కాలపు ఇతర రచయితలు దృష్టికి ఆయన వచ్చారు. సోమేర్సేట్ మామ్ 1938లో మైసూర్ కు వచ్చినప్పుడు నారాయణ్ ని చూడాలని కోరారు. కాని నారాయణ్ ని చాలా మందికి తెలియకపోవడంతో, ఆయిన్ని కలవలేక పోయారు. తరువాత మామ్ నారాయణ్ రాసిన ది డార్క్ రూం చదివి అబినందనలు తెలియచేస్తూ నారాయణ్ కు లేఖ రాసారు.[89][90] నారాయణ్ రచన మీద ఆసక్తి చూపించిన మరొక సమకాలపు రచయిత ఇ. ఎం. ఫోర్స్తర్,[91]. ఆయన కూడా నారాయణ్ మాదిరిగానే నిస్సారమైన హాస్యస్ఫోరకంగా రాస్తారు. అందువల్ల దక్షిణ భారతీయ ఇ. ఎం. ఫోర్స్తర్ అని నారాయణ్ పిలవబడుతారు.[92] పాటకులు, ఇతర రచయితల మధ్య నారాయణ్ ప్రసిద్ధి చెందినా, ఆయన స్థాయికి తగిన విధముగా ఆయన రచనలు విశ్లేషించబడలేదు.[93]

కొంత కాలం తరువాత నారాయణ్ కు యునైటడ్ స్టేట్స్/0}లో విజయం లభించింది. మికిగన్ స్టేట్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్ ఆయన పుస్తకాలని ప్రచురించడం ప్రారంబించింది. ఆయన మొట్టమొదటి సారి ఆ దేశానికి రాక్ ఫెల్లెర్ ఫౌండేషన్ వారి ఫెలోషిప్ మీద వెళ్ళారు. అక్కడ మికిగన్ స్టేట్ యూనివర్సిటీ, యూనివర్సిటీ అఫ్ కలిఫోర్నియా, బెర్క్లీ వంటి అనేక విశ్వవిద్యాలయాలలో ప్రసంగాలు ఇచ్చారు. ఈ తరుణములో జాన్ అప్డైక్ ఆయన రచనను గమనించి, నారాయణ్ ని చార్లెస్ డికెన్స్తో పోల్చారు. ది న్యూ యోర్కేర్లో ప్రచురించబడిన నారాయణ్ రచన మీద విశ్లేషణలో అప్డైక్ ఆయిన్ని నశించిపోతున్న రచయితల జాతికు చెందిన రచయితగా వర్ణించారు- ఒక పౌరుడు ఆయన రచయిత; తన పాత్రలతో పూర్తిగా అనుసంధానమైన రచయిత, మానవత్వ విలువల మీద పూర్తీ విశ్వాసం ఉన్న రచయిత.[94]

అనేక నవలలు, వ్యాసాలు, చిరుకథలు రాసిన నారాయణ్, భారత రచనని ప్రపంచానికి చాటి చీప్పిన వ్యక్తిగా పేరొందారు. ఇరవయ్యవ శతాబ్దముకు చెందిన అత్యుత్తమ రచయితలో ఒకరిగా అయినన బావించబడుతున్నారు. ఆయన రచనని రమణీయామని, హానిలేనదని, హితమైనదని విమర్శకులు వర్ణించారు.[95] పిమ్మట వచ్చిన రచయితలు, ముఖ్యంగా భారతీయ రచయితలు, నారాయణ్ రచనని ఒక సాదాసీదా రచన అని, తక్కువ పతజాలం కలిగిందని, సంకుచిత దృష్టి కలిగిందని విమర్శించారు.[13] శశి తరూర్ అభిప్రాయం ప్రకారం, నారయాణ్ కథలో పాత్రలు, జెన్ ఆస్టిన్ కథలలో మాదిరిగానే ఉన్నారని, ఇద్దరు సమాజములో ఒక చిన్న విభాగం గురించే వ్రాసేవారని విమర్శించారు. ఐతే, ఆస్టన్ యొక్క వచనము ఈ పాత్రలని సాధారణమైన పరిస్థితికి వెలుపల తీసుకువేళ్ళింది. కాని నారాయణ్ రచన అలాగ చేయలేదు.[96] శశి దేష్పాండే కూడా ఇటువంటి అభిప్రాయాన్నే వ్యక్తం చేస్తున్నారు. ఆయన నారాయణ్ రచన సాదాసీదాగా మరియు బోళాగా ఉందని అభిప్రాయపడ్డారు. భాష మరియు పదవినియోగంలో సాదాతనం, పాత్రల ప్రవర్తన మరియు భావములో చిక్కులు లేని విధంగా ఉంది అని చెప్పారు.[97]

నారాయణ్ మీద ఉన్న సామాన్య అభిప్రాయం ఏమంటే, ఆయన తనను గాని తన రచనలను గాని భారతదేశము యొక్క సమశ్యలు, రాజకీయాల్లలో కలుపుకోలేదు. ఇదే అభిప్రాయాన్నే వి. ఎస్. నైపాల్ కూడా రాసారు. అయితే, నారాయణ్ రచన సాదాగా ఉండి, రాహకీయాలలో ఆసక్తి లేకుండా ఉన్నప్పటికీ, ఆయన కథని కళాత్మకంగాను అటువంటి అంశాలని పూర్తిగా తప్పించకుండా చాకచక్యంగా రాసేవారని, పదాలు పాటకుల మదిలో ఆడే లాగ ఉండేదని ది న్యూ యోర్కేర్కు చెందిన వ్యాట్ మాసన్ అభిప్రాయపడ్డారు.[95] నారాయణ్ తన పాత్రలకు సంబంధించిన వరకు మాత్రమే రాజకీయ అంశాలని రాసేవారని అదే ముల్క్ రాజ్ ఆనంద్ ఆ తరుణములో నెలకొన్న రాజకీయ పరిణామాలు, సమశ్యలు గురించి వివరంగా రాసేవారని ఆంధ్ర యూనివర్సిటీ యొక్క పూర్వ ఉప కులపతి శ్రీనివాస అయ్యంగార్ చెపుతున్నారు.[98] నారాయణ్ బ్రిటిష్ పాలనని పూర్తిగా వదిలేసి, తన పాత్రల యొక్క వ్యక్తిగత జీవితాల మీదనే కేంద్రీకరించడం కూడా ఒక రాజకీయ స్పందనే, అనగా, బ్రిటిష్ పాలన యొక్క ప్రభావమునుండి పూర్తి స్వేచ్ఛ, అని పాల్ బ్రియన్స్, మాడేరన్ సౌత్ ఏషియన్ లిటరేచర్ ఇన్ ఇంగ్లీష్ అనే తన పుస్తకములో రాసారు.[93]

ప్రాశ్చాత్య దేశాలలో నారాయణ్ రచనలోని సరత్వం బాగా కొనియాడబడింది. నారాయణ్ రచన హాస్యరసప్రధానమైనదని మరియు మానవ చేర్యలయోక్క బ్రమ మరియు అస్థిరత్వంతో కూడిన దృశ్యం కలిగి ఉంటదని ఆయన జీవితచరిత్ర రచయితలలో ఒకరైన విల్లియం వాల్ష్ రాసారు. పలుమార్లు బూకర్ ప్రతిబాతితురైన అనితా దేశాయ్ నారాయణ్ రచనని దయలేక పోవడం, కొంటితనాలే అతి పెద్ద పాపాలుగా ఉండి "దయతో కూడిన యధార్ధమని" వర్ణించారు.[99] వ్యాట్ మసన్ అభిప్రాయం ప్రకారం, నారుయన్ రచనలో వ్యక్తి ఒక్క ప్రైవేట్ తత్త్వం కాదు కాని ఒక్క బహిరంగ తత్త్వం అనే భావం వ్యక్తమవుతుంది. ఈ భావం నూతనమైనదని అందువల్ల ఇది ఆయన సొంత భావమని చెప్పొచ్చు. ఆయన రచన భారత దేశపు ఆంగ్ల భాష నవల రచనలలో అతి విసేశామైనవాటిలో ఒకటి. ఈ నూతన భావముతో, ఆయన ప్రాచీన హైందవ కోణంతో కూడిన ఆంగ్ల రచనలని ప్రాశ్చాత్య పాటకలకు పరిచయం చేసారు. "ఆయన సంఘటనలు గురించి సంపాదకీయాలు రాయరు కాని తన సొంత భావాలని వివరిస్తారు" అని వాల్ట్ విట్మాన్ని ఉద్దేశించి ఎడ్మండ్ విల్సన్ చెప్పిన అభిభ్రాయం నారాయణ్ కు కూడా వర్తిస్తుందని మాసన్ అభిప్రాయం.[95]

బిరుదులు మరియు పురస్కారాలు[మార్చు]

తన సాహిత్య జీవితములో అనేక బిరుదులని నారాయణ్ గెలుచుకున్నారు.[100] ఆయనకు లభించిన మొదటి పెద్ద బిరుదు, ది గైడ్ కొరకు 1958లో బహుకరించబడిన సాహిత్య అకాడెమీ అవార్డు[101] ఆరు సంవత్సరాలు తరువాత, గుణతంత్ర దినం సందర్పుముగా ఆయనకు పద్మ భూషణ్ బిరుదు ఇవ్వబడింది.[102] 1980లో ఆయనకు రాయల్ సొసైటీ అఫ్ లిటరేచర్ వారు AC బెన్సన్ మెడల్ బహుకరించారు. ఆయన ఆ సొసైటిలో ఒక సభ్యుడు.[103] 1982లో ఆయినని అమెరికన్ అకాడెమి అఫ్ ఆర్ట్స్ అండ్ లెటర్స్ వారు గౌవరవ సభ్యుడుగా ఎన్నుకున్నారు.[72] పలుమార్లు ఆయన సాహిత్యానికి నోబెల్ బహుమతికు ప్రతిపాతించబడ్డారు కాని ఆ బిరుదుని ఎప్ప్దుడు గెలవేలేదు.[104]

యూనివెర్సిటీ అఫ్ లీడ్స్ (1967),[105] యూనివెర్సిటీ అఫ్ మైసూరు (1976)[106] మరియు ఢిల్లీ యూనివెర్సిటీ (1973) ఆయనకు గౌరవ డాక్టరేట్లు ఇచ్చి గౌరవించాయి.[107] ఆయన సాహిత్ర జీవిత చివరిలో, ఆయన భారత సాహిత్యానికి చేసిన సేవకు గాను నారాయణ్ భారత పార్లిమెంట్ యొక్క రాజ్య సభకు ఆరు సంవత్సరాల కాలానికు నియమితలయ్యారు.[65] ఆయన మరణించడానికి ఒక సంవత్సరము ముందు, 2000లో ఆయనకు భారత దేశపు రెండవ అతి గొప్ప పౌరుల బిరుదైన పద్మ విభూషణ్ బహుకరించబడింది.[108]

ఉత్తరదాయిత్వం[మార్చు]

తన సాహిత్యం ద్వారా భారత దేశాన్ని భయిట ప్రపంచానికి తెలియబరచిందే నారాయణ్ యొక్క అతి గొప్ప సాధన. ఆంగ్ల భాషలో భారత సాహిత్యరంగానికి చెందిన ముగ్గురు గొప్ప రచయితలలో ఆయినా ఒకరు. ముల్క్ రాజ్ ఆనంద్ మరియు రాజా రావు మిగిలిన ఇద్దరు. మాల్గుడి మరియు ఆ పట్టణ నివసులలతో తన పాటకులు ఆసక్తిగా ఎదురుచూసే అంశాలని ఆయన అందించారు.[97][109] భారత దేశములోనే అత్యుత్తమ నవల రచయితలలో ఒకరిగా భావించబడుతున్నారు. ఒక చిన్న పాటి భారత పట్టణముని నమ్మసఖ్యే విడములోను పరీక్షాత్ములోను తన పాటకుల ముందు తెచ్చారు. మాల్గుడి కేవలం ఒక్క కల్పితా పట్టణం మాత్రమే కాదు. అనేక పాత్రలతో, వారి యొక్క విచిత్ర ప్రవర్తనలతో నిండి ఉన్న ఒక పట్టణం. జరుగుతున్న కథ తమ ఇంటి ఇరుగు పొరుగులో జరుగుతున్నట్లే పాటకులుకు ఉండేది.[79][110]

Whom next shall I meet in Malgudi? That is the thought that comes to me when I close a novel of Mr Narayan's. I do not wait for another novel. I wait to go out of my door into those loved and shabby streets and see with excitement and a certainty of pleasure a stranger approaching, past the bank, the cinema, the haircutting saloon, a stranger who will greet me I know with some unexpected and revealing phrase that will open a door on to yet another human existence.

—Graham Greene[111]

పుస్తకాల జాబితా[మార్చు]

నవలలు
కల్పన-కానిది
  1. నెక్స్ట్ సండే (1960, ఇండియన్ థాట్ పుబ్లికేషన్స్)
  2. మై డేట్లెస్ డైరీ (1960, ఇండియన్ థాట్ పుబ్లికేషన్స్)
  3. మై డేస్ (1974, వైకింగ్)
  4. రిలక్టన్ట్ గురు (1974, ఓరియంట్ పేపర్బాక్స్)
  5. ది ఎమేరాల్డ్ రూట్ (1980, ఇండియన్ థాట్ పుబ్లికేషన్స్)
  6. A రైటర్స్ నైట్మెర్ (1988, పెన్గుయిన్ బుక్స్)
పౌరాణికాలు
చిరుకథల సేకరణలు

అనుసరణలు[మార్చు]

నారయంబ్ రచించిన ది గైడ్ అనే పుస్తకము గైడ్ అనే పేరుతొ విజయ్ ఆనంద్ దర్శకత్వం వహించిన ఒక హిందీ చిత్రముగా తీయబడింది. ఆంగ్ల భాషలోనూ ఐది విడుదల అయింది. అయితే, చిత్రం తీయబడిన విధము మరియు పుస్తకములో రాసినాట్లు కాకుండా కథని మార్చడం నారాయణ్ కు నచ్చలేదు; ఆయన లైఫ్ పత్రికలో "ది మిస్ గైడెడ్ గైడ్" అనే పేరుతొ చిత్రాన్ని విమర్శిస్తూ ఒక వ్యాసం రాసారు.[9] ఈ పుస్తకము ఒక బ్రాడ్వే నాటిక లాగ హర్వే బ్రెట్ మరియు పట్రిషియ రైన్హార్ట్ చే తీయబడింది. ఈ నాటికను 1968లో జియా మొహ్యిద్దిన్ ప్రధాన పోత్ర్ పోషిస్తూ, రవి శంకర్ సంగీతం అందిస్తూ హడ్సన్ థియేటర్లో ప్రదర్శించబడింది.[112]

Mr. సంపత్ అనే ఆయన నవల మిస్ మాలిని అనే పేరుతొ, పుష్పవల్లి మరియు కొత్తమంగళం సుబ్బు నటులుగా తమిళ చిత్రముగా తీయబడింది. పద్మిని, మోతిలాల్ నటులుగా జెమిని స్టూడియోస్ హిందీ లోను ఈ చిత్రాన్ని తీసారు.[113] మరొక నవలైన ది ఫైనాన్షియల్ ఎక్సేర్ట్ బ్యాంకర్ మర్గయ్య అనే పేరుతొ కన్నడములో చిత్రముగా తీయబడింది.[114] స్వామి అండ్ ఫ్రెండ్స్, ది వెండార్ అఫ్ స్వీట్స్ మరియు నారాయణ్ రచించిన ఇతర కొన్ని చిరు కథలని నటుడు-దర్శుకుడైన శంకర్ నాగ, మాల్గుడి డేస్ అనే పేరుతొ టెలివిజన్ సిరీస్ గా తీసారు. వీటితో నారాయణ్ సంతృప్తి చెంది, పుస్తకాలలో రాసినట్లే కథలని ఉంచడం గురించి నిర్మాతలని నారాయణ్ మెచ్చుకున్నారు.[115]

సూచికలు[మార్చు]

  1. 1.0 1.1 Crossette, Barbara (May 14, 2001). "R. K. Narayan, India's Prolific Storyteller, Dies at 94". The New York Times. Retrieved 2009-07-09.
  2. Sen, Sunrita (May 25, 2001). "Gentle chronicler of the essence of small-town India". India Abroad. Retrieved 2009-07-12.
  3. 3.0 3.1 3.2 3.3 "R K Narayan". The Daily Telegraph. May 14,. Retrieved 2009-07-25. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help); Check date values in: |date= (help)CS1 maint: extra punctuation (link)
  4. "A Monkey and a Peacock; Books of The Times". The New York Times. June 12, 1974. Retrieved 2009-10-20.
  5. "Remembering a writer par excellence". The Hindu. July 8, 2005. Retrieved 2009-10-20.
  6. Rao 2004, p. 13.
  7. Alexander McCall Smith (March 18, 2006). "The god of small things". The Guardian. Retrieved 2009-07-10.
  8. 8.0 8.1 Robinson, Andrew (May 2, 1997). "The peopling of Malgudi". Times Higher Education. Retrieved 2009-07-10. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  9. 9.0 9.1 9.2 Guy, Randor (July 26, 2001). "A flood of fond memories". The Hindu. Retrieved 2009-07-12.
  10. 10.0 10.1 "Priyadarshan's tribute to R K Narayan". Televisionpoint.com. March 3, 2006. Retrieved 2009-07-12. Cite web requires |website= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  11. 11.0 11.1 11.2 Jhumpa Lahiri (July/August 2006). "Narayan Days: Rereading the master". Boston Review. ISSN 0734-2306. Retrieved 2009-08-22. Cite journal requires |journal= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help); Check date values in: |date= (help)
  12. V. S. Naipaul (May 28, 2001). "The Master of Small Things". Time. Retrieved 2009-07-22. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  13. 13.0 13.1 13.2 13.3 "Reluctant centenarian". The Hindu. October 8, 2006. Retrieved 2009-08-23.
  14. Walsh 1982, pp. 13–16.
  15. 15.0 15.1 15.2 Datta, Nandan (March 26, 2007). "The Life of R.K. Narayan". California Literary Review.
  16. Walsh 1982, p. 18.
  17. Mehrotra, Arvind Krishna (January 15, 2003). A history of Indian literature in English. Columbia University Press. p. 196. ISBN 023112810X.
  18. George, R. M. (July 2003). "Of Fictional Cities and "Diasporic" Aesthetics". Antipode. Blackwell Publishing. 35 (3): 559–579. ISSN 0066-4812. |access-date= requires |url= (help)
  19. Walsh 1982, p. 20.
  20. "R.K. Narayan.(Obituary)". The Economist. May 26, 2001. Retrieved 2009-07-10. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  21. O'Neil, Patrick M. (January 2004). Great World Writers. Marshall Cavendish. p. 1051. ISBN 0761474692. |access-date= requires |url= (help)
  22. Wattas, Rajnish (October 8, 2006). "In memory of the Malgudi Man". The Tribune. Retrieved 2009-07-27.
  23. Afzal-Khan, Fawzia (November 1993). Cultural imperialism and the Indo-English novel. Pennsylvania State University Press. p. 29. ISBN 0271009128. |access-date= requires |url= (help)
  24. Prasad 2003, p. 49.
  25. Walsh 1982, pp. 18–23.
  26. Prasad 2003, pp. 50, 85.
  27. 27.0 27.1 McGirk, Tim (July 17, 1993). "Books: A man-reader in Malgudi". The Independent. Retrieved 2009-07-12.
  28. Ramtake 1998, p. 20.
  29. Sebastian, Pradeep (March 14, 2003). "Flirting with adolescence". The Hindu. Retrieved 2009-08-02.
  30. Walsh 1982, p. 55.
  31. 31.0 31.1 O'Yeah, Zac (December 3, 2006). "Meeting Mr. Narayan". The Hindu Literary Review. Retrieved 2009-08-26. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  32. Narayan, R. K. (1992). Grandmother's Tale. Indian Thought Publications. p. 7. ISBN 81-85986-15-0. |access-date= requires |url= (help)
  33. 33.0 33.1 Walsh 1982, p. 24.
  34. Walsh 1982, p. 62.
  35. Ramtake 1998, p. 39.
  36. Sundaram, P. S. (1973). Indian writers series. 6. Arnold-Heinemann India. p. 74. |access-date= requires |url= (help)
  37. Pousse 1995, p. 76.
  38. Ramtake 1998, pp. 47–48.
  39. 39.0 39.1 "A Man Called Vasu; THE MAN-EATER OF MALGUDI". The New York Times. February 12, 1961. Retrieved 2009-08-26.
  40. Ramtake 1998, p. 128.
  41. 41.0 41.1 Iyengar, K. R. Srinivasa (1973). Indian writing in English. Asia Pub. House. p. 359. ISBN 9780210339640. |access-date= requires |url= (help)
  42. Mathur, Om Prakash (June 1, 1993). "7". The modern Indian English fiction (1 సంపాదకులు.). Abhinav Publications. p. 91. ISBN 9788170173038. |access-date= requires |url= (help)
  43. "Indian novelist R. K. Narayan dies". Associated Press. May 13, 2001. Retrieved 2009-08-26. Cite news requires |newspaper= (help)
  44. Ramtake 1998, p. xiii.
  45. 45.0 45.1 Rao 2004, p. 48.
  46. Sales-Pontes, A Hilda (1983). R.K. Narayan. Atlantic Highlands. ISBN 9780391029620. OCLC 10625411. |access-date= requires |url= (help)
  47. Rao 2004, p. 22–23.
  48. "It's All in the Telling; Gods, Demons and Others". The New York Times. November 8, 1964. Retrieved 2009-09-02.
  49. "Jagan's Surrender". The New York Times. May 14, 1967. Retrieved 2009-09-02.
  50. Badal, R. K. (1976). R. K. Narayan: a study. Prakash Book Depot. p. 3. OCLC 4858177.
  51. Walsh 1982, pp. 97–99, 172.
  52. Sundaram 1988, p. 126.
  53. Walsh 1982, pp. 43, 153–154.
  54. Sundaram 1988, p. 132.
  55. Kain 1993, p. 193.
  56. "Storyteller Narayan Gone, But Malgudi Lives On". Inter Press. May 24, 2001. Retrieved 2009-09-08. Cite news requires |newspaper= (help)
  57. "R. K. Narayan resonates across cultures". The Hindu. October 13, 2006. Retrieved 2009-09-08.
  58. "Pick of the day". The Guardian. October 9, 2006. Retrieved 2009-09-08.
  59. "More worlds in words". The Seattle Times. January 11, 2009. Retrieved 2009-09-08.
  60. Rao 2004, pp. 50, 120.
  61. Gabree, John (July 23, 1989). "PAPERBACKS Artists of the Essay". Newsday. Retrieved 2009-08-28.
  62. Thieme, John (2007). R. K. Narayan. Manchester University Press. p. 215. ISBN 9780719059278. OCLC 153556493. |access-date= requires |url= (help)
  63. 63.0 63.1 Rao 2004, p. 24.
  64. Khushwant Singh (May 28, 2001). "Blue Hawaii Yoghurt". Outlook. Retrieved 2009-09-08. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  65. 65.0 65.1 "Storyteller Narayan Gone, But Malgudi Lives On". Inter Press Service. May 24, 2001. Retrieved 2009-08-26. Cite news requires |newspaper= (help)
  66. "Leave Those Kids Alone: Committee recommends school curriculum reform". The Times of India. May 24, 2005. Retrieved 2009-09-08.
  67. "A Dithering Hero Slows a Novel". Chicago Tribune. June 15, 1990. Retrieved 2009-09-08.
  68. "Memories of Malgudi Man". The Hindu. June 1, 2008. Retrieved 2009-09-08.
  69. N. Ram (May 15, 2001). "I'm giving you a lot of trouble". Rediff.com. Retrieved 2009-09-08. Cite news requires |newspaper= (help)
  70. "Remembering the man who brought Malgudi alive". The Indian Express. October 10, 2006. Retrieved 2009-08-24.
  71. Piciucco, Pier Paolo (2002). A companion to Indian fiction in English (A companion to Indian fiction in English లో). Atlantic. p. 2. ISBN 8126903104.CS1 maint: unrecognized language (link)
  72. 72.0 72.1 "R.K. Narayan Focused On Everyday People; An Appreciation". The Hartford Courant. May 17, 2001. Retrieved 2009-08-23.
  73. "R. K. Narayan's Centenary Conference (Concluding Part)". The Daily Star. October 11, 2006. Retrieved 2009-08-23.
  74. Dayal, B. (1985). "R. K. Narayan: A subtle humourist". A critical study of the themes and techniques of the Indo-Anglian short story writers.
  75. "Legend Grows". The Hartford Courant. March 30, 2958. Retrieved 2009-10-20. Check date values in: |date= (help)
  76. Bhatnagar, M. (January 1, 2005). New Insights into the Novels of R.K. Narayan. # Atlantic Publishing. pp. 205–206. ISBN 8126901780.
  77. Badal, R. K. (1976). R. K. Narayan: a study. Prakash Book Depot.
  78. "Malgudi, hamlet of millennium". The Tribune. December 26, 1999. Retrieved 2009-08-24.
  79. 79.0 79.1 79.2 "R. K. Narayan, 1906-2001". The Hindu. Retrieved 2009-07-22.
  80. "R.K. Narayan; Wry Novelist Brought India to the World". Los Angeles Times. May 14, 2001. Retrieved 2009-08-26.
  81. "R. K. Narayan's work is crafted with deceptive simplicity". St. Petersburg Times. Feb 15, 1987. Retrieved 2009-08-26.
  82. Khatri 2008, p. 10.
  83. Parija, Kapileshwar (2001). Short stories of R.K. Narayan: themes and conventions. Renaissance Publications. p. 60. ISBN 8186790314. |access-date= requires |url= (help)
  84. Prasad 2003, p. 40.
  85. Khatri 2008, p. 168.
  86. Walsh 1982, p. 30.
  87. Freeman, Judith (December 11, 1994). "May You Always Wear Red' Insights into the nuances of Indian culture". Los Angeles Times. Retrieved 2009-10-14.
  88. Sanga, Jaina C. (2003). South Asian novelists in English: an A-to-Z guide. Greenwood. pp. 194–195. ISBN 9780313318856. |access-date= requires |url= (help)
  89. Richard Greene, సంపాదకుడు. (2008). Graham Greene: A Life in Letters. W. W. Norton & Company. pp. 68, xxiv. ISBN 9780393066425. OCLC 227016286. Retrieved 2009-09-09.
  90. Varma, Ram Mohan (1993). Major themes in the novels of R.K. Narayan. Jainsons Publications. p. 26. ISBN 9788185287119. OCLC 29429291. |access-date= requires |url= (help)
  91. Mary Lago, Linda K. Hughes, Elizabeth MacLeod Walls, సంపాదకుడు. (2008). The BBC talks of E.M. Forster, 1929-1960: a selected edition. University of Missouri Press. p. 185. ISBN 9780826218001. OCLC 183147364. |access-date= requires |url= (help)CS1 maint: multiple names: editors list (link)
  92. Sampson, George (1961). The concise Cambridge history of English literature. Cambridge : The University Press. p. 743. ISBN 9780521073851. OCLC 67559. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help); |access-date= requires |url= (help)
  93. 93.0 93.1 Brians, Paul (2003). Modern South Asian literature in English. Greenwood Press. pp. 59–60. ISBN 9780313320118. OCLC 231983154.
  94. Gupta, Raj Kumar (1986). The great encounter: a study of Indo-American literature and cultural relations. Abhinav Publications. ISBN 9788170172116. OCLC 15549035.
  95. 95.0 95.1 95.2 Mason, Wyatt (December 18, 2006). "The Master of Malgudi". The New Yorker. Retrieved 2009-09-02.
  96. Tharoor, Sashi (July 8, 2001). "Comedies of suffering". The Hindu. Retrieved 2009-07-09.
  97. 97.0 97.1 "'Paved The Ways'". Outlook. May 15, 2001. Retrieved 2009-09-05. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  98. Iyengar, K. R. Srinivasa (1983). Indian Writing in English (3 సంపాదకులు.). Sterling Publishers. p. 331. OCLC 9458232. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help); |access-date= requires |url= (help)
  99. Sanga, Jaina C. (2003). South Asian novelists in English : an A-to-Z guide. Westport, Conn.: Greenwood Press. p. 198. ISBN 9780313318856. OCLC 49679850.
  100. Seibold, Douglas (June 15, 1990). "A dithering hero slows a novel". Chicago Tribune. Retrieved 2009-08-26.
  101. "R K Narayan dead: Sun sets over Malgudi". MiD DAY. May 14, 2001. Retrieved 2009-08-26. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  102. "Literary icons boost literacy; Rohinton Mistry reads from the works of R. K. Narayan". Toronto Star. November 16, 2006. Retrieved 2009-08-26. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  103. "R. K. Narayan biography". Penguin Books. Retrieved 2009-08-26. Cite web requires |website= (help)
  104. "The Grand Old Man of Malgudi". The Tribune. October 7, 2000. Retrieved 2009-08-26.
  105. Blamires, Harry (December 1, 1983). A Guide to twentieth century literature in English. Routledge. p. 196. ISBN 9780416364507.
  106. "Governor has powers to modify Syndicate's list: Vice-Chancellor". The Hindu. December 21, 2006. Retrieved 2009-08-26.
  107. Sundaram 1988, p. 6.
  108. "Padma Vibhushan for R K Narayan, Jasraj". The Indian Express. January 26, 2000. Retrieved 2009-08-26.
  109. "Raja Rao (1908-2006)". Outlook. July 11, 2006. Retrieved 2009-09-08. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  110. Robinson, Andrew (May 14, 2001). "Obituary: R. K. Narayan". The Independent. Retrieved 2009-07-12.
  111. Rangel-Ribeiro, Victor (May 15, 2001). "Transparently Magical". Outlook. Retrieved 2009-09-05. Cite news requires |newspaper= (help); Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  112. Barnes, Clive (March 7, 1968). "Theater: Reluctant Guru; Mohyeddin Excels in 'The Guide' at Hudson". The New York Times. Retrieved 2009-08-31.
  113. "Dance was Padmini's passion, not films". Rediff.com. September 25, 2006. Retrieved 2009-08-31. Cite news requires |newspaper= (help)
  114. "Indian and foreign review". 21. Ministry of Information and Broadcasting, Govt. of India. 1983: 28. ISSN 0019-4379. OCLC 1752828. Cite journal requires |journal= (help); |access-date= requires |url= (help)
  115. "'You acted exactly as I imagined Swami to be'". Rediff.com. May 16, 2001. Retrieved 2009-08-31. Cite news requires |newspaper= (help)

సూచనలు[మార్చు]

మరింత చదవడానికి[మార్చు]