ఇసైజ్ఞానియార్ నాయనార్
| ఇసైజ్ఞానియార్ | |
|---|---|
 | |
| జననం | 7వ శతాబ్దం |
| బిరుదులు/గౌరవాలు | నాయనార్ |
| తత్వం | శైవం భక్తి |
ఇసైజ్ఞానియార్ (తమిళం: இசைஞானியார், 7వ శతాబ్దం) ప్రసిద్ధ నాయనార్ సాధువులలో ఒకరైన సుందరార్ తల్లి. ఈమెను ఇసైజ్ఞానియార్, ఇసైజ్ఞాని అమ్మయార్ అని కూడా పిలుస్తారు. ఈమె తన భర్త సడైయ నాయనార్తో పాటు హిందూ మతంలోని శైవ శాఖలో గౌరవించబడే ఒక నాయనార్ సాధువు. 63 మంది నాయనార్ల జాబితాలో ఈమె చివరి వ్యక్తిగా పరిగణించబడింది.[1]
ఇసైజ్ఞానియార్ ముగ్గురు మహిళా సాధువులలో ఒకరు. తల్లిదండ్రులిద్దరూ నాయనార్లుగా నమోదైన ఏకైక నాయనార్ సుందరార్. నాయనార్ల జాబితాలో ఇసైజ్ఞానియార్ను చేర్చడం ఆమె వ్యక్తిగత అర్హత కంటే సుందరార్తో ఆమెకున్న అనుబంధం ఆధారంగా జరిగింది. ఆమె సాధు హోదా ఆమె కుమారుని గొప్పతనానికి నిదర్శనంగా చూడబడుతుంది.[2][3]
జీవితం
[మార్చు]ఆమె గురించి పెద్దగా తెలియదు. 63 మంది నాయనార్ల జీవిత చరిత్ర, వారి జీవితానికి సంబంధించిన ప్రాథమిక మూలమైన తమిళ గ్రంథం పెరియ పురాణంను 12వ శతాబ్దంలో సేక్కిళార్ రచించాడు. ఈ గ్రంథం ఇసైజ్ఞానియార్కు కేవలం ఒక శ్లోకాన్ని మాత్రమే అంకితం చేస్తూ, ఆమె కుమారుడు, భర్త పేర్లను పేర్కొంది. "సటయ్యనార్ (సడైయ నాయనార్) దైవిక సంపన్న భార్యగా, మూడు శత్రు కోటలను ఛేదించిన దేవుని భక్తురాలిగా (త్రిపురాంతకునిగా శివుడు) ఆమె కీర్తిని కొనియాడటానికి కవితా మాధ్యమం సరిపోదని కవి గ్రహించాడు."[4][5] ఈ దంపతులు శైవ ఆరాధ్య దైవమైన శివునికి పరమ భక్తులని చెబుతారు. వారు ప్రస్తుత భారతీయ రాష్ట్రమైన తమిళనాడులోని తిరుమునైపాడి రాజ్యంలో ఉన్న తిరునావలూరులో నివసించారు. వీరు శైవమతంలోని ఆది శైవ ఉప-శాఖకు, బ్రాహ్మణ (పూజారి) కులానికి చెందినవారు. వీరు ఆదర్శవంతమైన గృహస్థ జీవితాన్ని గడిపారని చెబుతారు. ఈ దంపతులు సుందరార్ను తిరుమునైపాడి పాలకుడు, నాయనార్ సాధువు అయిన నరసింగ మునైయరైయార్కి దత్తతకు ఇచ్చారు. సుందరార్ తన పెంపుడు తండ్రి ఇంట సకల భోగభాగ్యాలతో పెరిగాడు.[6] మరొక సందర్భంలో, ఆమె విభూతి ధరించి తనను తాను అలంకరించుకున్నట్లుగా వర్ణించబడింది.[7]
చోళ రాజు కులోత్తుంగ చోళుడు II (సా.శ 1133–1148, ఈ శాసనంలో తన బిరుదు అనపుయ పేరుతో పిలువబడ్డాడు) తన పాలన ఏడవ సంవత్సరంలో సుందరార్ను (శాసనంలో అలుడయ్య నంబి అని పిలుస్తారు) గౌరవిస్తూ శాసనాలను సృష్టించాడు. తిరువారూర్లోని త్యాగరాజ స్వామి ఆలయ రెండవ ప్రాకారం పశ్చిమ గోడపై ఉన్న శాసనం ఇసైజ్ఞానియార్ గురించి ప్రస్తావించింది. అలుడయ్య నంబి తల్లి ఇసైజ్ఞానియార్ (జ్ఞాని అని కూడా పిలుస్తారు) శాసనం ఉన్న పట్టణమైన కమలాపురంలో జన్మించినట్లు శాసనంలోని సంస్కృత భాగం నమోదు చేసింది. ఇసైజ్ఞానియార్ జ్ఞానశివాచార్య కుటుంబంలో జన్మించినట్లు వర్ణించబడింది, అతను ఒక శైవుడు, గౌతమ గోత్రానికి చెందినవాడు (గౌతమ మహర్షి వంశం). దాని శివాలయానికి ప్రసిద్ధి చెందడమే కాకుండా, తిరువారూర్ చోళ సామ్రాజ్యం ఐదు రాజధాని నగరాలలో ఒకటిగా కూడా ఉండేది.[8][9]
స్మరణ
[మార్చు]
నాయనార్ల జాబితా మొదటి సంకలనమైన 'తిరుత్తొండ తొగై' అనే నాయనార్ సాధువుల శ్లోకంలో సుందరార్ ఇసైజ్ఞానియార్ను ప్రస్తావించాడు.[10] ఆ శ్లోకంలో సుందరార్ తన తల్లిదండ్రులను నాయనార్లుగా చేర్చాడా లేదా చివరి పద్యంలో "సంతకం-పద్యం" (సాధారణంగా చివరి పద్యం రచన చేసిన కవి గురించిన సమాచారాన్ని కలిగి ఉంటుంది) గా వారి పేర్లను ప్రస్తావించాడా అనేది వివాదాస్పదంగా ఉంది.[11] అయితే, నాయనార్ల రెండవ జాబితాలో నంబి ఆండార్ నంబి అధికారికంగా ఇసైజ్ఞానియార్ను చేర్చాడు. అతను సుందరార్ తల్లిని ఒక రాణిగా కీర్తించాడు.[4]
చైత్ర మాసంలో చంద్రుడు చిత్తా నక్షత్రంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు ఇసైజ్ఞానియార్ను పూజిస్తారు. ఆమె చేతులు జోడించి నమస్కరిస్తున్నట్లు నిలబడి ఉన్నట్లుగా చిత్రీకరించబడింది. ఆమె 63 మంది నాయనార్లలో భాగంగా సామూహిక పూజలు అందుకుంటుంది. తమిళనాడులోని అనేక శివాలయాలలో వీరి విగ్రహాలు, వారి పనుల క్లుప్త ఖాతాలు కనిపిస్తాయి. ఉత్సవాలలో వీరి విగ్రహాలను ఊరేగింపుగా తీసుకువెళతారు.
ఇసైజ్ఞానియార్ ముగ్గురు మహిళా నాయనార్ సాధువులలో ఒకరు, మిగిలిన వారు కవయిత్రి కారైకాల్ అమ్మైయార్, పాండ్య రాణి మంగయార్కరాసియార్. నాయనార్లలో కేవలం ముగ్గురు మహిళలను మాత్రమే చేర్చడం పితృస్వామ్య సమాజ ప్రభావంగా వ్యాఖ్యానించబడింది. కారైకాల్ అమ్మైయార్ గురించి వివరంగా వివరించినప్పటికీ, ఇసైజ్ఞానియార్, మంగయార్కరాసియార్ జీవితం గురించి 'పెరియ పురాణం'లో క్లుప్తంగా వివరించబడింది. సుందరార్ తల్లి ఇసైజ్ఞానియార్, మరొక ప్రముఖ నాయనార్ సంబంధార్ "పెంపుడు-తల్లి" మంగయార్కరాసియార్ వారి మాతృ సంబంధాల కారణంగా జాబితాలో చేర్చబడ్డారు.[4]
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Roshen Dalal (2011). Hinduism: An Alphabetical Guide. Penguin Books India. p. 281. ISBN 978-0-14-341421-6.
- ↑ Vidya Dehejia (1988). Slaves of the Lord: The Path of the Tamil Saints. Munshiram Manoharlal. pp. 179–80. ISBN 978-81-215-0044-9.
- ↑ "Garland of verses". ది హిందూ. 16 May 2009. Retrieved 6 January 2015.
- ↑ 4.0 4.1 4.2 Sarada Thallam (2013). "Cekkilar's Periyapuranam and the Story of Karaikkal Ammai". Journal of South Asian Studies. 1 (1): 84–5.
- ↑ T N Ramachandran. "The Puranam of Isai Gnaani Ammaiyaar". Retrieved 13 December 2014.
- ↑ Swami Sivananda (1999). Sixty-three Nayanar Saints (4 ed.). Sivanandanagar: The Divine Life Society.
- ↑ K. M. Venkataramaiah; International School of Dravidian Linguistics (1996). A handbook of Tamil Nadu. International School of Dravidian Linguistics. p. 452. ISBN 978-81-85692-20-3.
- ↑ P. V. Jagadisa Ayyar (1982). South Indian Shrines: Illustrated. Asian Educational Services. p. 216. ISBN 978-81-206-0151-2.
- ↑ S. Ponnusamy (1972). Sri Thyagaraja Temple, Thiruvarur. State Department of Archaeology, Government of Tamil Nadu. p. 19.
- ↑ Poems to Śiva: The Hymns of the Tamil Saints. Motilal Banarsidass. 1991. pp. 330–1, 333. ISBN 978-81-208-0784-6.
- ↑ "The Puranam of Nesa Nayanar". T N Ramachandran. Retrieved 17 December 2014.