ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయం

ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయం
ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయం
	పర్వత అడవుల నుంచి కనిపించే దృశ్యం
	తమిళనాడులో స్థానం
భౌగోళికం
భౌగోళికాంశాలు	10°47′34″N 78°46′3″E / 10.79278°N 78.76750°E
దేశం	భారతదేశం
రాష్ట్రం	తమిళనాడు
జిల్లా	తిరుచిరాపల్లి జిల్లా
ప్రదేశం	తిరువెరుంబూరు
సంస్కృతి
దైవం	ఎరుంబీశ్వరర్ (శివుడు)
వాస్తుశైలి
నిర్మాణ శైలులు	ద్రావిడ శైలి నిర్మాణం
చరిత్ర, నిర్వహణ
వెబ్‌సైట్	http://erumbeeswararkovil.in

ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయం భారతదేశంలోని తమిళనాడు రాష్ట్రం, తిరువెరుంబూరులో ఉన్న హిందూ ఆలయం. ఈ ఆలయం శివుడుకు అంకితమైంది. ఇది 18 మీటర్ల ఎత్తైన కొండపై నిర్మించబడింది, మెట్లు ద్వారా చేరుకోవచ్చు. ఆలయ ప్రధాన గర్భగృహాలు, రెండు ప్రాకారంలు (బయటి ప్రాంగణాలు) కొండ పైభాగంలో ఉండగా, ఒక మండపం, ఆలయ పుష్కరిణి కొండ అడుగుభాగంలో ఉన్నాయి. శివుడు ఈ ప్రదేశంలో చీమల కొండగా మారి తన తలను వంచి, చీమలు పైకి ఎక్కి తనను ఆరాధించేందుకు అనుకూలం చేశాడని విశ్వాసం.

ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయం 7వ శతాబ్దానికి చెందిన ప్రామాణిక తమిళ శైవ గ్రంథమైన తేవారంలో, నాయన్మార్లుగా పిలువబడే తమిళ శైవ సంతులు రచించిన కీర్తనల్లో ప్రస్తావించబడింది, ఇది పాడల్ పెట్ర స్థలంగా గుర్తించబడింది.

ఈ ఆలయం ఆదిత్య చోళుడు (871–907 సీఈ) నిర్మించిన ఆలయాల శ్రేణిలో ఒకటి. కావేరి నది తీరంలో నిర్మించిన ఈ ఆలయాలు తిరుపురంబియం యుద్ధంలో ఆయన సాధించిన విజయాన్ని స్మరించుకునేందుకు నిర్మించబడ్డాయి. ఈ ఆలయంలో 10వ శతాబ్దానికి చెందిన చోళ కాలం నాటి అనేక శాసనాలు ఉన్నాయి.^[1] ఈ ఆలయాన్ని భారత పురావస్తు శాఖ రక్షిత స్మారక చిహ్నంగా ప్రకటించింది, స్థానికంగా దీనిని “దక్షిణ భారతదేశ కైలాసం”గా పిలుస్తారు.^[2] ఈ ఆలయంలో రోజూ ఆరు నిత్య పూజలు ఉదయం 5:30 గంటల నుంచి రాత్రి 8:00 గంటల వరకు నిర్వహించబడతాయి. వార్షిక పండుగలలో మూడు ప్రధాన పండుగలు ఉన్నాయి. వార్షిక బ్రహ్మోత్సవం ప్రధాన ఉత్సవంగా నిర్వహించబడుతుంది, దూరదూరాల నుంచి వేలాది భక్తులు హాజరవుతారు.^[3] ప్రతి పౌర్ణమి రోజున పదివేలల మంది భక్తులు ఎరుంబీశ్వరుని దర్శించుకునేందుకు పాదరక్షలు లేకుండా కొండ చుట్టూ ప్రదక్షిణ చేసే గిరివలం ఆచారాన్ని పాటిస్తారు. ఈ ఆలయాన్ని తమిళనాడు ప్రభుత్వంలోని హిందూ మత, ధర్మాదాయ శాఖ నిర్వహిస్తుంది.

నామవ్యుత్పత్తి

ఆలయ ప్రాంగణంలో ఉన్న దేవాలయ భాగం — నరుంగుఝల్ నాయకి అమ్మవారి ఆలయ గర్భగృహం

హిందూ పురాణాల ప్రకారం, తరుకాసురుడు అనే ఒక రాక్షసుడు (అసురుడు) భూమి (పృథ్వి), స్వర్గం (స్వర్గం)ను జయించాడు. దేవతల అధిపతి ఇంద్రుడు, ఇతర దేవతలు తరుకాసురుని చేతుల్లో బాధపడి సృష్టికర్త బ్రహ్మను ఆశ్రయించారు. బ్రహ్మ వారిని తిరువెరుంబూరులోని శివుడును పూజించమని సూచించాడు. తరుకాసురుని మోసం చేయడానికి దేవతలు చీమల రూపంలో మారి ఆలయానికి చేరుకున్నారు. అయితే లింగం (శివుని నిరాకార రూపం) ఉపరితలం జారుగా ఉండటంతో చీమలు పైకి ఎక్కి పూజ చేయలేకపోయాయి. అప్పుడు శివుడు చీమల కొండగా మారి తన తలను వంచడంతో చీమలు సులభంగా పైకి ఎక్కి ఆయనను పూజించగలిగాయి. అందువల్ల ఈ దేవునికి ఎరుంబీశ్వరర్ అనే పేరు వచ్చింది. ఇక్కడ ఎరుంబు అంటే చీమ, ఈశ్వరన్ అంటే శివుడు.^[4]

శివుడు తన భక్తుల కోసం తలను వంచిన మూడు ప్రదేశాల్లో ఇది ఒకటి; మిగిలిన రెండు ప్రదేశాలు విరింజీపురం, తిరుప్పనందాళ్లోని ఆలయాలు. ఈ ఆలయాన్ని వివిధ మత గ్రంథాల్లో రత్నికూడం, తిరువెరుంబిపురం, ఎరుంబీశం, బ్రహ్మపురం, లక్ష్మీపురం, మధువనం, రత్నకూడపురం, మణికూడపురం, కుమారపురం వంటి పేర్లతో కూడా పేర్కొన్నారు.^[5] ఈ ఆలయాన్ని స్థానికంగా కైలాసం (శివుని నివాసం)గా, అంటే దక్షిణ భారతదేశ కైలాసంగా పిలుస్తారు.^[2]

చరిత్ర

ప్రస్తుత రూపంలో ఉన్న ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయాన్ని చోళ రాజు ఆదిత్య చోళుడు I (871–907 సీఈ) నిర్మించాడు. తిరుపురంబియం యుద్ధంలో ఆదిత్యుడు విజయం సాధించిన తరువాత, ఆ విజయాన్ని స్మరించుకోవడానికి కావేరి నది తీరాల వెంట అనేక ఆలయాలను నిర్మించాడు.^[6] ఈ ఆలయంలో చోళ కాలానికి (850–1280 సీఈ) చెందిన మొత్తం 49 శాసనాలు ఉన్నాయి. 1914 సంవత్సరానికి చెందిన 101, 104, 105, 127, 130, 133 సంఖ్యల శాసనాలు ఆదిత్య చోళుడి పాలనలో ఐదవ నుండి ఏడవ సంవత్సరాల మధ్య చెక్కబడ్డవిగా భావించబడుతున్నాయి. అందువల్ల అవి 882 నుండి 885 సీఈ మధ్యకాలానికి చెందినవిగా గుర్తించబడ్డాయి.^[7]

సుందర చోళుడు (957–970 సీఈ) కాలానికి చెందిన మరో సమూహం శాసనాలు, తిరుపదిగంకు చెందిన నాలుగు సంకేతాలను నిర్వహించడానికి భూమి విరాళంగా ఇచ్చినట్లు తెలియజేస్తున్నాయి.^[8] మరొక శాసనం ప్రకారం, క్రీ.శ. 875వ సంవత్సరంలో ఒక దేవాలయ పరిచారిక దేవతకు పది కలంజుల (ఒక కొలత) బంగారాన్ని విరాళంగా ఇచ్చింది.^[1]^[9] కిలియూర్నాడు ప్రాంతానికి చెందిన సిరుతవూర్ సెంబియన్ వైతి వేలన్ అనే రాజు, గర్భగృహం పై నిర్మించే విమానాన్ని నిర్మించినట్లు భావించబడుతుంది.^[5] 1311 సీఈలో దక్షిణ భారతదేశంపై దండెత్తిన సమయంలో మాలిక్ కాఫూర్ (1296–1316 సీఈ) జయించలేకపోయిన ఏకైక ఆలయంగా ఇది గుర్తించబడింది.^[2] ఆలయంలోని శాసనాల ప్రాముఖ్యత కారణంగా ఈ ఆలయాన్ని భారత పురావస్తు శాఖ రక్షిత స్మారకంగా ప్రకటించింది.^[10] 1752 సంవత్సరంలో బ్రిటిష్, ఫ్రాన్స్ మధ్య జరిగిన యుద్ధ సమయంలో, ఈ ఆలయం ఫ్రెంచ్ సైనిక దళాలకు కాలిబాట సైనిక స్థావరంగా ఉపయోగించబడింది.^[5]^[11] ఆధునిక కాలంలో, ఈ ఆలయాన్ని తమిళనాడు ప్రభుత్వంలోని హిందూ మత, ధర్మాదాయ శాఖ నిర్వహించి పరిపాలిస్తోంది.^[12]

నిర్మాణ శైలి

కొండ పై నుంచి కనిపించే చదరపు ఆకారపు ఆలయ కొలను — ఆలయ కొండ అడుగుభాగంలోని ఆలయ పుష్కరిణి

ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయం 60 అడుగులు (18 మీ) ఎత్తైన కొండపై ఉంది. కొండ శిఖరానికి చేరుకోవడానికి గ్రానైట్ రాళ్లతో చేసిన మెట్లు ఉన్నాయి. కొండపై ఉండటం వల్ల ఈ ఆలయాన్ని స్థానికంగా “మలై కోవిల్” (అంటే కొండ ఆలయం) అని పిలుస్తారు. ఆలయ సముదాయంలో రెండు ప్రాకారంలు (బయటి ప్రాంగణాలు), రెండు అంతస్తుల రాజ గోపురం (ప్రవేశ ద్వారం) ఉన్నాయి.^[3] కేంద్ర గర్భగృహం తూర్పు దిశను ఎదుర్కొని ఉంటుంది. అందులో మట్టి కొండ రూపంలో తయారైన లింగంగా ఎరుంబీశ్వరర్ (శివుడు) ప్రతిష్ఠించబడ్డాడు. గర్భగృహానికి వెళ్లే మండపంలో గణేశుడు (శివుని కుమారుడు, జ్ఞానదేవుడు), మురుగుడు (యుద్ధ దేవుడు), నంది (శివుని వాహనం అయిన ఎద్దు), నవగ్రహాలు (తొమ్మిది గ్రహ దేవతలు) విగ్రహాలు ఉన్నాయి.

తమిళనాడులోని ఇతర శివాలయాల మాదిరిగానే, ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయంలో గర్భగృహం చుట్టూ ఉన్న మొదటి ప్రాకారంలో దక్షిణామూర్తి (జ్ఞానదేవుడు), దుర్గ (యోధ దేవత), చండికేశ్వరుడు (శివుని భక్తుడు) విగ్రహాలు ఉన్నాయి. ఎరుంబీశ్వరర్ ప్రధాన విగ్రహం మట్టి కొండతో తయారైనదిగా ఉండి, ఎరుంబీసర్, మధువనేశ్వరర్, మణికూడలచపతి, పిప్లికేశ్వరర్, మణిక్కనాథర్ వంటి ఇతర పేర్లతో కూడా పిలువబడుతుంది.

ఆలయంలోని శాసనాలలో ఎరుంబీశ్వరర్‌ను తిరుమలై ఆళ్వార్, తిరువెరుంబూర్ ఆళ్వార్, తిరువెరుంబూరుడయ నాయనార్ అని పేర్కొన్నారు. ఆలయ రెండవ ప్రాకారంలో దక్షిణం వైపు ఎదురుగా ఉన్న నరుంగుఝల్ నాయకి అమ్మవారి ఆలయం ఉంది. ఈ రెండవ ప్రాకారం గ్రానైట్ గోడలతో చుట్టుముట్టబడి ఉంటుంది. నరుంగుఝల్ నాయకి అమ్మవారిని సుగంధ కుఝలాల్, సౌంద్ర నాయకి, మధువనేశ్వరి, రత్నాంబాళ్ వంటి పేర్లతో కూడా పిలుస్తారు.^[5] ఆలయ కొండ అడుగుభాగం చుట్టూ ఉన్న మార్గాన్ని గిరివలం పథం అని పిలుస్తారు. ఈ మార్గం 20 అడుగుల వెడల్పుతో, 3000 అడుగులు (900 మీ) పొడవుతో ఉంది. ఈ మార్గ నిర్మాణం, అందాలీకరణ పనులను తమిళనాడు ప్రభుత్వ పర్యాటక శాఖ 2011లో నిర్వహించింది.^[3] ఈ ఆలయంలో భారత హెవీ ఎలక్ట్రికల్స్ లిమిటెడ్ (BHEL, తిరుచిరాపల్లి) నిర్వహించే ఒక ఉద్యానవనం కూడా ఉంది.^[13]

పూజలు, ఉత్సవాలు

ఆలయ పూజారులు పండుగలలో, ప్రతిరోజూ పూజలు (ఆచారాలు) నిర్వహిస్తారు. తమిళనాడులోని ఇతర శివాలయాల మాదిరిగానే, ఇక్కడి పూజారులు కూడా బ్రాహ్మణ ఉపకులానికి చెందిన శైవ సమాజానికి చెందినవారు. ఆలయ ఆచారాలు రోజుకు ఆరు సార్లు నిర్వహిస్తారు; ఉదయం 5:30 గంటలకు ఉషత్కాలం, ఉదయం 8:00 గంటలకు కలసంధి, ఉదయం 10:00 గంటలకు ఉచ్చికాలం, సాయంత్రం 5:00 గంటలకు సాయరక్షై, సాయంత్రం 7:00 గంటలకు ఇరండంకళం, రాత్రి 8:00 గంటలకు అర్ధజామం. ప్రతి ఆచారంలో ఎరుంబీశ్వరర్, నరుంగుళల్ నాయకి అమ్మవారికి అభిషేకం (పవిత్ర స్నానం), అలంకారం, నైవేద్యం (ఆహార సమర్పణ), దీపారాధన అనే నాలుగు దశలు ఉంటాయి. నాగస్వరం (పైపు వాయిద్యం), తవిల్ (తాళ వాయిద్యం) సంగీతం మధ్య, పూజారులు వేదాలలోని (పవిత్ర గ్రంథాలు) మతపరమైన సూచనలను పఠిస్తుండగా, భక్తులు ఆలయ ధ్వజస్తంభం ముందు సాష్టాంగ నమస్కారాలు చేస్తుండగా ఈ పూజలు జరుగుతాయి. సోమవారం, శుక్రవారం వంటి వారపు ఆచారాలు, ప్రదోషం వంటి పక్షం రోజుల ఆచారాలు, అమావాస్య, కృత్తిక, పౌర్ణమి, చతుర్థి వంటి నెలవారీ పండుగలు ఉన్నాయి. ఆలయ ప్రధాన పండుగ అయిన బ్రహ్మోత్సవం తమిళ వైకాశి మాసంలో (మే-జూన్) జరుపుకుంటారు. ఇతర పండుగలలో తమిళ ఐపసి మాసంలో (అక్టోబర్-నవంబర్) అన్నభిషేకం, మహాశివరాత్రి, పౌర్ణమి గిరివలయం ఉన్నాయి. ప్రతి పౌర్ణమి నాడు, పదివేల మందికి పైగా భక్తులు చెప్పులు లేకుండా కొండ చుట్టూ ప్రదక్షిణలు చేస్తూ ఎరుంబీశ్వరర్‌ను పూజిస్తారు. ఈ ప్రదక్షిణ కొండ చుట్టుకొలతను కవర్ చేస్తుంది, దీనిని గిరివలయం అని పిలుస్తారు.^[3]^[5]^[14]

సాహిత్య ప్రస్తావన

ఈ ఆలయం కావేరి నది తీరంలో నిర్మించబడిన ఆలయాలలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది.^[15] 7వ శతాబ్దానికి చెందిన తమిళ శైవ సంతకవి, నాయన్మార్ అయిన అప్పర్ తేవారంలోని తన పద్యాలలో ఎరుంబీశ్వరుని, ఈ ఆలయాన్ని స్తుతించాడు. ఇవి ఐదవ తిరుమురైగా సంకలనం చేయబడ్డాయి. తేవారంలో ఈ ఆలయానికి ప్రస్తావన ఉండటంతో, ఇది శైవ కానన్‌లో పేర్కొన్న 276 ఆలయాలలో ఒకటైన పాడల్ పెట్ర స్థలంగా వర్గీకరించబడింది.

ఈ ఆలయం కావేరి నది దక్షిణ తీరం వెంట ఉన్న ఆలయాల జాబితాలో ఏడవ స్థానంలో ఉంటుంది.^[13]^[16]

అప్పర్ తన తొమ్మిది పద్యాలలో ఈ ప్రదేశాన్ని “ఎరుంబియూర్”గా, దేవునిని “ఎరుంబియూర్ ఈశన్”గా (అంటే ఎరుంబియూర్ యొక్క దేవుడు) వర్ణించాడు.^[16] 9వ శతాబ్దానికి చెందిన తమిళ సంతకవి మాణిక్కవాసగర్ తన రచన తిరువాసకంలో ఎరుంబీశ్వరుని స్తుతించాడు. తిరువెరుంబియూర్ పురాణం అనే మత గ్రంథం ఈ ఆలయ మతపరమైన చరిత్రను వివరిస్తుంది. రామలింగ స్వామిగల్ (1823–1874 సీఈ) తన మత గ్రంథమైన తిరువరుట్పాలో ఎరుంబీశ్వరుని, ఈ ఆలయాన్ని స్తుతించాడు.^[5]

చిత్రమాలిక

మలై కోవిల్ పూర్తి దృశ్యం
ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయ రాజగోపురం
నరుంగుఝల్ నాయకి అమ్మవారి గోపురం
తెప్పకుళం పై నుండి కనిపించే దృశ్యం
ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయంలోని తమిళ శిల్పాలు
ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయ ప్రదక్షిణ మార్గం
ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయంలోని శిథిల ప్రాంతం

మూలాలు

↑ ^1.0 ^1.1 Orr 2004, పుట 65
↑ ^2.0 ^2.1 ^2.2 Singh, Sanjay (2009). Yatra2Yatra. Yatra2Yatra. p. 159. ISBN 978-81-908569-0-4.
↑ ^3.0 ^3.1 ^3.2 ^3.3 "Encroachments around Sri Erumbeeswarar Temple removed". The Hindu. 2011. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2011-06-23.
↑ Ayyar, P. V. Jagadisa (1991). South Indian shrines: illustrated. New Delhi: Asian Educational Services. p. 248. ISBN 81-206-0151-3.
↑ ^5.0 ^5.1 ^5.2 ^5.3 ^5.4 ^5.5 "తిరుకోయిల్". 1. 15. హిందూ మత, ధర్మాదాయ శాఖ, తమిళనాడు. జనవరి 2013: 42–43. {{cite journal}}: Cite journal requires |journal= (help)^{[permanent dead link]}
↑ Sundararajan, K. R.; Bithika Mukerji (2003). Hindu spirituality: Postclassical and modern. Delhi: Cross Road Publishing Company. pp. 426–427. ISBN 81-208-1937-3.
↑ Jouveau-Dubreuil, Gabriel (1995). The Pallavas. New Delhi: Asian Educational Services. p. 66. ISBN 81-206-0574-8.
↑ Das, Sisir Kumar; Sāhitya Akādemī (2005). A history of Indian literature, 500-1399: from courtly to the popular. Chennai: Sāhitya Akādemī. p. 240. ISBN 81-260-2171-3.
↑ Orr 2004, పుట 144
↑ "List of Ancient Monument and Archeological Sites and Remains of Chennai and Tiruchur Circle". ASI. Archaeological Survey of India. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2012-01-09.
↑ Illustrated guide to the South Indian Railway: including the Mayavaram-Mutupet, and Peralam-Karaikkal railways. Higginbotham's. 1900. p. 77. ISBN 9788120618893. {{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help)
↑ "Arulmigu Erumbeeswar Kovil". Hindu Religious and Endowment Board, Government of Tamil Nadu. the original నుండి 2012-10-04 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2013-02-15.
↑ ^13.0 ^13.1 "Trichy Tourism - A land of tradition". Tamil Nadu Government. Tamil Nadu Government. 2012. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2011-06-23.
↑ Melton, J. Gordon (2008). The Encyclopedia of Religious Phenomena. MI: Visible Ink Press. ISBN 978-1-57859-209-8.
↑ Ka. Vi., Kannan (2019). River cauvery the most battl(r)ed. Notion Press. p. 30. ISBN 9781684666041.
↑ ^16.0 ^16.1 Swamigal, Tirunavukkarasu. "Tevaram Of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 5 part - 2 Poems(510-516)" (PDF). projectmadurai.org. pp. 33–34. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2011-12-13.

సూచనలు

Orr, Leslie C. (2000). Donors, devotees, and daughters of God: temple women in medieval Tamilnadu. Oxfort University Press. ISBN 0-19-509962-1.

బాహ్య లింకులు

ఎరుంబీశ్వరర్ ఆలయ అధికారిక వెబ్‌సైట్

[Orr-1] 1.0 ^1.1 Orr 2004, పుట 65

[Singh-2] 2.0 ^2.1 ^2.2 Singh, Sanjay (2009). Yatra2Yatra. Yatra2Yatra. p. 159. ISBN 978-81-908569-0-4.

[Hindu-3] 3.0 ^3.1 ^3.2 ^3.3 "Encroachments around Sri Erumbeeswarar Temple removed". The Hindu. 2011. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2011-06-23.

[4] Ayyar, P. V. Jagadisa (1991). South Indian shrines: illustrated. New Delhi: Asian Educational Services. p. 248. ISBN 81-206-0151-3.

[temple-5] 5.0 ^5.1 ^5.2 ^5.3 ^5.4 ^5.5 "తిరుకోయిల్". 1. 15. హిందూ మత, ధర్మాదాయ శాఖ, తమిళనాడు. జనవరి 2013: 42–43. {{cite journal}}: Cite journal requires |journal= (help)^{[permanent dead link]}

[6] Sundararajan, K. R.; Bithika Mukerji (2003). Hindu spirituality: Postclassical and modern. Delhi: Cross Road Publishing Company. pp. 426–427. ISBN 81-208-1937-3.

[7] Jouveau-Dubreuil, Gabriel (1995). The Pallavas. New Delhi: Asian Educational Services. p. 66. ISBN 81-206-0574-8.

[8] Das, Sisir Kumar; Sāhitya Akādemī (2005). A history of Indian literature, 500-1399: from courtly to the popular. Chennai: Sāhitya Akādemī. p. 240. ISBN 81-260-2171-3.

[9] Orr 2004, పుట 144

[ASI-10] "List of Ancient Monument and Archeological Sites and Remains of Chennai and Tiruchur Circle". ASI. Archaeological Survey of India. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2012-01-09.

[sindianrailwayp-11] Illustrated guide to the South Indian Railway: including the Mayavaram-Mutupet, and Peralam-Karaikkal railways. Higginbotham's. 1900. p. 77. ISBN 9788120618893. {{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help)

[official-12] "Arulmigu Erumbeeswar Kovil". Hindu Religious and Endowment Board, Government of Tamil Nadu. the original నుండి 2012-10-04 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2013-02-15.

[bhel-13] 13.0 ^13.1 "Trichy Tourism - A land of tradition". Tamil Nadu Government. Tamil Nadu Government. 2012. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2011-06-23.

[Melton-14] Melton, J. Gordon (2008). The Encyclopedia of Religious Phenomena. MI: Visible Ink Press. ISBN 978-1-57859-209-8.

[Ka-15] Ka. Vi., Kannan (2019). River cauvery the most battl(r)ed. Notion Press. p. 30. ISBN 9781684666041.

[appar-16] 16.0 ^16.1 Swamigal, Tirunavukkarasu. "Tevaram Of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 5 part - 2 Poems(510-516)" (PDF). projectmadurai.org. pp. 33–34. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2011-12-13.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]