Jump to content

ఒడిశా చరిత్ర

వికీపీడియా నుండి
ఒడిశా చిహ్నం

ఒడిశా చరిత్ర దిగువ పాలోయోలిథిక్ యుగంలో ప్రారంభమవుతుంది, ఎందుకంటే ఈ కాలానికి చెందిన అచ్యులియన్ సాధనాలు ఈ ప్రాంతంలోని వివిధ ప్రదేశాలలో కనుగొనబడ్డాయి. ఒడిశా ప్రారంభ చరిత్రను మహాభారతం, మహా గోవింద సుత్త, కొన్ని పురాణాల వంటి పురాతన గ్రంథాలలో కనిపించే రచనల నుండి కనుగొనవచ్చు. ఈ ప్రాంతం సముద్ర వాణిజ్య సంబంధాల కారణంగా ఈస్ట్ ఇండీస్ ప్రాంతంలోని ఇతర రాజ్యాలకు కూడా ప్రసిద్ధి చెందింది.[1]

ఈ ప్రాంతం చరిత్రలో క్రీ. శ. 1568లో కీలకమైన అంశంగా పరిగణించబడింది, ఈ ప్రాంతాన్ని విగ్రహారాధన జనరల్ కలపహాడ్ నేతృత్వంలోని బెంగాల్ సుల్తానేట్ సైన్యాలు స్వాధీనం చేసుకున్నాయి. ఈ ప్రాంతం తన రాజకీయ గుర్తింపును కోల్పోయింది, తరువాతి పాలకులు వాస్తవ రాజుల కంటే తరచుగా ఉపనదులుగా ఉండేవారు. 1593 నాటికి ఒడిశా పూర్తిగా మొఘల్ సామ్రాజ్యానికి చేరుకుని బెంగాల్ సుబా భాగమైంది. ఈ ప్రాంతంపై 1751 తరువాత మరాఠా నియంత్రణ సాధించారు. మరాఠా పరిపాలన కాలంలో సాహిత్యం, కవిత్వం అభివృద్ధి చెందాయి. ఈ ప్రాంతం 1803లో బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యం బదిలీ చేయబడింది, అక్కడ వారు ఈ ప్రాంతాన్ని ఇతర ప్రావిన్సుల భాగాలుగా విభజించారు. 1936లో ఒడియా మాట్లాడే ప్రజల జనాభా ఆధారంగా ఒడిశా ప్రావిన్స్ ఏర్పడింది.

ఒడిషా చారిత్రక పేర్లు

[మార్చు]

ఆధునిక ఒడిషాను కలిగి ఉన్న ఈ ప్రాంతం చరిత్ర అంతటా అదే పేరుతో పిలువబడలేదు. ఇది దానిలోని కొన్ని భాగాలను వేర్వేరు యుగాలలో వేర్వేరు పేర్లతో సూచించేవారు.

  • కళింగ : కొన్ని గ్రంథాల ప్రకారం ( మహాభారతం కొన్ని పురాణాలు ), సుతపుడి కుమారుడు వైరోచనుడు అనే రాజు బలికి కుమారులు లేరు. కాబట్టి, ఆయన దీర్ఘతమస్ అనే ఋషిని తనకు కుమారులను అనుగ్రహించమని అభ్యర్థించాడు. ఆ ఋషి తన భార్య రాణి సుదేస్న ద్వారా ఐదుగురు కుమారులను కన్నాడని చెబుతారు.  యువరాజులకు అంగ , వంగ , కళింగ, సుమ్హ, పుండ్ర అని పేర్లు పెట్టారు .  యువరాజులు తరువాత తమ పేర్లతో రాజ్యాలను స్థాపించారు. యువరాజు వంగ ప్రస్తుత బంగ్లాదేశ్ ప్రాంతంలో పశ్చిమ బెంగాల్‌లో కొంత భాగంలో వంగ రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు . యువరాజు కళింగ ఉత్తర సర్కార్‌లతో సహా ప్రస్తుత తీర ఒడిశా ప్రాంతంలో కళింగ రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు .  టోలెమీ , ప్లినీ ది ఎల్డర్, క్లాడియస్ ఏలియనస్ కూడా తమ గ్రంథాలలో ఒక కళింగను ప్రస్తావించారు.
  • ఉత్కళ : మహాభారతంలోని కొన్ని ప్రాంతాలలో ఉత్కళుడు కళింగలో ఒక భాగం .  కర్ణుడు ఉత్కళ రాజ్యాన్ని జయించాడని ప్రస్తావించబడింది, మరికొన్నింటిలో.  కానీ, రఘువంశం, బ్రహ్మ పురాణం వంటి ఇతర గ్రంథాల ప్రకారం , అవి ప్రత్యేక రాజ్యాలు.  పేరు యొక్క శబ్దవ్యుత్పత్తికి సంబంధించి అనేక అభిప్రాయాలు ఉన్నాయి. ఉత్కళ అంటే కళింగ యొక్క ఉత్తర ( ఉత్తర ) భాగం లేదా ఉత్-కళింగ అని అర్థం కావచ్చు .  ఉత్కళ దేశం (దేశం లేదా భూమి) అంటే "అత్యుత్తమ కళ" ( ఉత్కర్ష కళ ) యొక్క భూమి అని అర్థం కావచ్చు .
  • మహాకాంతర : ఈ పేరు కొన్ని గుప్తుల శకం శాసనాలలో కనుగొనబడింది . దీని అర్థం "గొప్ప అడవి" దీనిని సాధారణంగా ఆధునిక కాలహండి, జేపూర్ ప్రాంతంతో గుర్తిస్తారు.  మహాభారతం కూడా ఒక కాంతార గురించి ప్రస్తావిస్తుంది, ఇది అదే ప్రాంతాన్ని సూచించి ఉండవచ్చు లేదా సూచించకపోవచ్చు.
  • ఉద్ర : ఉద్ర ( ఉర్ద-దేశం అని కూడా పిలుస్తారు) మొదట్లో ఉద్ర అనే జాతి సమూహం లేదా తెగను సూచించి ఉండవచ్చు. కానీ తరువాత ఒడిశా తీరప్రాంతం చుట్టూ ఉన్న ఉద్ర రాజ్యాన్ని సూచించి ఉండవచ్చు.
  • ఓర్డా : ఉద్రా లాంటి ఓడ్రా ( ఓర్డా-దేశ కూడా ), ఓడ్రా అని పిలువబడే ప్రజల తెగను సూచించి ఉండవచ్చు, కానీ తరువాత ఓడ్రాస్ భూమిని సూచించడం ప్రారంభమైంది.
  • ఒడ్డియానా : ఒడ్డియానా , కొన్ని బౌద్ధ గ్రంథాలలో ప్రస్తావించబడింది, కొంతమంది పండితుల ప్రకారం ఒడిషాను ప్రస్తావించి ఉండవచ్చు.
  • కమల మండల : అక్షరాలా "తామర ప్రాంతం" అని అర్ధం, కలహండిలోని నార్లలో లభించిన సుమారు 13వ శతాబ్దపు శాసనం ఈ ప్రాంతాన్ని ఈ పేరుతో సూచిస్తుంది.
  • దక్షిణ కోసల : దక్షిణ కోసల ( దక్షిణ కోసల అని కూడా పిలుస్తారు ) ఆధునిక ఛత్తీస్‌గఢ్, పశ్చిమ ఒడిశాలోని కొంత భాగాన్ని సూచిస్తుంది.  దీనిని ప్రస్తుత ఉత్తర ప్రదేశ్‌లో ఉన్న కోసలతో పోల్చకూడదు . రామాయణం ప్రకారం , రాముడి కుమారులలో ఒకరైన లవుడు ఉత్తర కోసలాన్ని పరిపాలించాడు. అతని మరొక కుమారుడు కుశుడు ఈ ప్రాంతాన్ని పరిపాలించాడు.  కోసల్ అని పిలువబడే పశ్చిమ ఒడిశా వార్తలను ప్రచురించడానికి సుందర్‌గఢ్ జిల్లాలో ఆగస్టు 2012లో కోసల్ హారిజన్ అనే ఆంగ్ల వారపత్రిక ప్రారంభించబడింది.
  • కొంగోడ : గంజాం జిల్లాలో దొరికిన ఒక రాగి ఫలకం ఆ ప్రాంతాన్ని కొంగోడ (కంగోడ అని కూడా పిలుస్తారు) అని సూచిస్తుంది.
  • త్రికలింగ : సోనేపూర్‌లో లభించిన కొన్ని రాగి పలకలపై ఈ పేరు చెక్కబడి ఉంది . త్రి-కళింగ అంటే అక్షరాలా "మూడు కళింగాలు" అని అర్ధం కావచ్చు. కళింగ, దక్షిణ కోసల & కంగోడ అనే మూడు రాష్ట్రాలను సూచించి ఉండవచ్చు.
  • చేది : చేది ( చేదిరాష్ట్ర అని కూడా పిలుస్తారు ) ఖారవేల రాజ్యాన్ని సూచిస్తుంది . దీనికి అతని రాజవంశం అయిన చేది  ( చేతి రాజవంశం, మహామేఘవాహన రాజవంశం కూడా) పేరు పెట్టారు .
  • తోసాలి : తోసాలి ( తోసాలి అని కూడా పిలుస్తారు ) ఒక నగరాన్ని సూచిస్తుంది, దాని చుట్టూ ఉన్న ప్రాంతాన్ని తోసల అని పిలుస్తారు, ఇది బహుశా అశోకుడి కాలంలో కళింగ ఉపవిభాగం కావచ్చు . తోసల రాజధాని ఆధునిక ధౌలిలో ఉంచబడింది .  తరువాతి యుగంలో (సుమారుగా 600 CE), ఉత్తర తోసాలి ( ఉత్తర తోసాలి ), దక్షిణ తోసాలి ( దస్ఖిన తోసాలి ) ప్రస్తావించబడ్డాయి, ఇవి బహుశా మహానది నదికి ఉత్తర, దక్షిణం వైపున ఉన్న రాజ్యాలు కావచ్చు.
  • ఉరాన్షిన్ : ఈ పేరును 10వ శతాబ్దపు అరబ్ భౌగోళిక శాస్త్రవేత్తలు ఉపయోగించారు.
  • జాజ్‌నగర్ : తబకత్-ఇ-నసిరి (c. 1260), తారిఖ్-ఇ-ఫిరుజ్ షాహి (c. 1357), ఆ కాలంలోని ఇతర గ్రంథాలలో ఒడిషాకు ఉపయోగించిన పేరు .
  • ఒడివిస్సా : తారనాథుడితో సహా కొన్ని బౌద్ధ గ్రంథాలలో ఉపయోగించిన పేరు .

చరిత్రపూర్వ కాలం

[మార్చు]

ఇండియన్ ప్లేట్ గోండ్వానా సూపర్ ఖండంలోదీని కారణంగా, ఉపఖండంలోని కొన్ని పురాతన శిలలు, ప్రీకాంబ్రియన్ కాలానికి చెందినవి, ఒరిస్సాలో కనిపిస్తాయి.[2] మయూర్‌భంజ్ గ్రానైట్ ప్లూటాన్ వంటి కొన్ని శిలలు 3.09 బిలియన్ సంవత్సరాల క్రితం నాటివి (గా). మహానది, ఇబ్ నదీ పరీవాహక ప్రాంతాలలో ఉన్న బొగ్గు క్షేత్రాలు ఉపఖండంలో శిలాజాలకు అత్యంత సంపన్నమైన ప్రదేశాలలో ఒకటిగా ప్రసిద్ధి చెందాయి. ఇది టాల్చర్ ప్రాంతంలో కనుగొనబడిన పెర్మియన్ కాలం నాటి చారోఫైట్‌లు, ఇబ్ నదీ ప్రాంతం నుండి ఎగువ పెర్మియన్ మెగాస్పోర్‌ల వంటి కొత్త జాతుల ఆవిష్కరణకు దారితీసింది.

మయూర్భంజ్, కియోంఝర్, సుందర్గఢ్, సంబల్పూర్ జిల్లాల్లో దిగువ పాతరాతియుగ కాలానికి చెందిన అచ్యులియన్ పనిముట్లు కనుగొనబడ్డాయి.[3] కలహండి జిల్లా గుడాహండి కొండలలో ఎగువ పాతరాతియుగానికి చెందిన రాతి చెక్కడాలు, చిత్రాలు ఉన్నాయి.[4] బారిపాడ సమీపంలోని కుచాయ్ నుండి, వివిధ కొత్త రాతియుగం పనిముట్లు, ఉలి, పౌండర్లు, గద తలలు, గ్రౌండింగ్ రాళ్ళు, కుండల ముక్కలు కూడా ఉన్నాయి.[5][4] సుందర్ఘర్ జిల్లా గర్జన్ డోంగర్, సంబల్పూర్ జిల్లా ఉషాకోతి , జార్సుగూడ జిల్లా విమక్రంఖోల్‌లలోలో కూడా చరిత్రపూర్వ చిత్రాలు, శాసనాలు కనుగొనబడ్డాయి.[6][7][8] ఉషకోఠి, విమక్రంఖోల్‌లోని శాసనాలు ప్రోటో- బ్రాహ్మి లిపిలో ఉన్నాయా అనే దానిపై అనిశ్చితి ఉంది.[9] ఖరియార్ సమీపంలోని యోగిమఠ్‌లో నియోలిథిక్ కాలం నాటి గుహ చిత్రాలు ఉన్నాయి.[10][9]

ప్రాచీన ఒడిశా

[మార్చు]

ప్రాచీన గ్రంథాలు

[మార్చు]

రాజకీయ శాస్త్రవేత్త సుదామ మిశ్రా ప్రకారం, కళింగ జనపదం మొదట పూరి, గంజాం జిల్లాలచే ఆక్రమించబడిన ప్రాంతాన్ని కలిగి ఉండేది.[11]

కొన్ని గ్రంథాల ప్రకారం (మహాభారతం కొన్ని పురాణాలు) బలి రాజు, వైరోకన సుతపా కుమారుడికి కుమారులు లేరు. కాబట్టి, ఆయన తనని కుమారులతో ఆశీర్వదించమని ఋషి దిర్ఘతములను అభ్యర్థించాడు. ఈ ఋషి తన భార్య రాణి సుదేష్ణ ద్వారా ఐదుగురు కుమారులను పొందినట్లు చెబుతారు.[12] యువరాజులకు అంగ, వంగ, కళింగ, సుమ్హా, పుండ్రా అని పేరు పెట్టారు.[13][14] తరువాత యువరాజులు తమ పేర్లతో రాజ్యాలను స్థాపించారు. యువరాజు వంగా ప్రస్తుత బంగ్లాదేశ్ ప్రాంతం, పశ్చిమ బెంగాల్ కొంత భాగంలో వంగా రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు. యువరాజు కళింగ ఉత్తర సిర్కార్‌లతో సహా ప్రస్తుత ఒడిశా తీరప్రాంతంలో కళింగ రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు.[15]

తూర్పు తీరంలో కళింగ

మహాభారతం కూడా కళింగ గురించి చాలాసార్లు ప్రస్తావించింది. వరుణ పర్నాస నది కుమారుడు కళింగ రాజు శ్రుతాయుధ కురుక్షేత్ర యుద్ధం కౌరవ శిబిరంలో చేరాడు. అతని తల్లి అభ్యర్థన మేరకు అతని తండ్రి అతనికి ఒక దైవిక గదను ఇచ్చాడు, అది ఆయన దానిని ఉపయోగించినంత కాలం అతన్ని రక్షించింది. కానీ, వరుణ తన కొడుకును హెచ్చరించాడు, దీనిని పోరాటంలో పాల్గొనని వ్యక్తి మీద ఉపయోగించడం వల్ల వైల్డర్ స్వయంగా మరణిస్తాడు. అర్జునుడి బాణాల వల్ల వేధింపులకు గురైన యుద్ధ ఉన్మాదంలో, ఆయన నిరాయుధుడైన అర్జునుడి సారథి కృష్ణుడిపై బాణం ప్రయోగించి పొరపాటు చేశాడు. ఆ గద కృష్ణుని నుండి దూకి శ్రుతాయుధను చంపింది. [16] కృష్ణుడు, జర సవరా, ఏకలవ్య చంపిన విలుకాడు ఒడిశాలోని సబర్ ప్రజలకు చెందినవాడని చెబుతారు.[17][18]

బౌద్ధ గ్రంథంలో, మహాగోవింద సుత్తాంత, కళింగ దాని పాలకుడు సత్తభు ప్రస్తావించబడ్డారు.[19]

6వ శతాబ్దపు సూత్రకార (చరిత్రకారుడు) బౌధాయన, కళింగ ఇంకా వేద సంప్రదాయాలచే ప్రభావితం కాలేదని పేర్కొన్నాడు.[20] ఆయన కళింగను (ఇతర రాజ్యాలలో) సందర్శించవద్దని తన ప్రజలను హెచ్చరిస్తూ, దానిని సందర్శించే వ్యక్తి తప్పనిసరిగా తపస్సు చేయాలి అని చెప్పాడు.[21]

మౌర్యుల పూర్వం

[మార్చు]

మగధ పాలకుడైన మహాపద్మ నంద క్రీ. పూ. 350 లో తన పాలనలో కళింగను జయించినట్లు భావిస్తున్నారు. హతిగుంఫా శాసనాలు కళింగ ప్రాంతంలో నందుల ఆధిపత్యాన్ని ప్రస్తావించాయి.[22] ఈ శాసనాలు రాష్ట్రంలో నంద రాజులు వారి పాలనలో చేపట్టిన నీటిపారుదల ప్రాజెక్టులను కూడా ప్రస్తావించాయి.[23]

అసుర్‌ఘర్‌లో , మౌర్యులకు ముందు కాలం నాటి తెలియని రాజుకు చెందిన పూసలు, గుద్దిన నాణేలు కనుగొనబడ్డాయి.[24]

మౌర్యుల ఆక్రమణ

[మార్చు]

మౌర్య రాజవంశానికి చెందిన అశోకుడు క్రీస్తుపూర్వం 261 లో జరిగిన రక్తపాత కళింగ యుద్ధంలో కళింగను జయించాడు,[25] ఇది ఆయన పాలనలో 8వ సంవత్సరం. ఆయన స్వంత శాసనాల ప్రకారం ఈ యుద్ధంలో సుమారు 1,000,000 మంది మరణించారు, 1,500,000 మంది పట్టుబడ్డారు, అనేక మంది ప్రభావితమయ్యారు. యుద్ధం ఫలితంగా జరిగిన రక్తపాతం, బాధలు అశోకుడిని తీవ్రంగా ప్రభావితం చేశాయి. ఆయన శాంతికాముకుడిగా మారి బౌద్ధమతంలోకి మారాడు.  అయితే, చార్లెస్ అల్లెన్ వంటి అశోకుడి స్తుతికర్తలు ఆయన బౌద్ధమతంలోకి మారడం కళింగ యుద్ధానికి ముందే జరిగిందని అంగీకరిస్తున్నారు. అంతేకాకుండా, ఆయన మతమార్పిడికి ముందు దశాబ్దం పాటు బౌద్ధులతో సంబంధాలు కలిగి ఉన్నట్లు తెలుస్తోంది. ఆయన బౌద్ధమతంలోకి మారడం యుద్ధ బాధలకు ఆయన భావించిన ఏదైనా విచారంతో కంటే వారసత్వ రాజకీయాలతో ముడిపడి ఉందని ఆధారాలు సూచిస్తున్నాయి.

కళింగులు యుద్ధ సమయంలో కళింగకు పశ్చిమాన ఉన్న అటావికా ప్రాంతానికి చెందిన సిబ్బందిని ఉపయోగించారు.[26] అశోకుడు తన శాసనాల ప్రకారం కళింగ తీర ప్రాంతాన్ని జయించాడు, కానీ అటావికా ప్రాంతాన్ని జయించడానికి ప్రయత్నించలేదు.[27][28] మౌర్యులు కళింగ ప్రాంతాన్ని ఒక ప్రావిన్స్గా పరిపాలించారు. వారు తోసాలి ప్రాంతీయ రాజధానిగా, న్యాయవ్యవస్థ కేంద్రంగా ఉపయోగించారు. ఒక కుమార (వైస్రాయ్) తోసాలి, ఆధునిక ధౌలి నుండి పాలించాడు. సమకాలీన జౌగడ అయిన సమపా మరొక పరిపాలనా కేంద్రంగా ఉండేది.[29] అశోకుడు ఈ ప్రాంతంలో జౌగడ, ధౌలీ వద్ద రెండు శాసనాలను నిర్మించాడు.

ఖరవేల

[మార్చు]

క్రీ పూ 1వ శతాబ్దంలో, మహామేఘవాహన కళింగలో మహామేఘవన రాజవంశాన్ని స్థాపించాడు. ఖరవేల ఈ రాజవంశానికి మూడవ పాలకుడు. ఆయన క్రీ పూ 1వ శతాబ్దం రెండవ భాగంలో పాలించాడు. ఖారవేల గురించి చాలా సమాచారం భువనేశ్వర్ సమీపంలోని ఉదయగిరి హతిగుంఫా శాసనం నుండి వచ్చింది. ఈ శాసనం రాజవంశాన్ని చేది (చేతి అని కూడా పిలుస్తారు) అని కూడా పిలుస్తుంది, అతని బాల్యం నుండి 13వ పాలనా సంవత్సరం వరకు అతని జీవితాన్ని నమోదు చేస్తుంది.[30]

  • 1-5వ సంవత్సరం పాలనః తన తండ్రి అకాల మరణం తరువాత యువరాజుగా ఖరవేల పరిపాలనను చేపట్టాడు. క్రీ పూ 170 లో 24 సంవత్సరాల వయస్సులో ఆయన సరైన రాజుగా సింహాసనాన్ని అధిష్టించాడు, కానీ ఈ తేదీ అనేక దశాబ్దాలుగా వివాదాస్పదంగా ఉంది.[31] తన పట్టాభిషేకం జరిగిన మొదటి సంవత్సరంలో, తుఫాను కారణంగా దెబ్బతిన్న తన రాజధాని కళింగనగరి ద్వారాలు, ప్రాకారాలను ఆయన మరమ్మతులు చేశారు. రెండవ సంవత్సరంలో, ఆయన శాతవాహన రాజు మొదటి శాతకర్ణి భూభాగంపై దాడి చేసి, కన్హా-బెమ్నా నది (బహుశా కృష్కృష్ణా నది) వరకు కవాతు చేసి సంగీత నగరంపై దాడి చేశాడు. తన పాలన 3వ సంవత్సరంలో, ఆయన వివిధ నృత్య, సంగీత ప్రదర్శనలను నిర్వహించి రాజధాని ప్రజలను సంతోషపరిచాడు. నాలుగో సంవత్సరంలో ఆయన మళ్ళీ శాతవాహన రాజ్యంపై దాడి చేసి, ఈ ప్రాంతంపై తన రాజకీయ ఆధిపత్యాన్ని విస్తరించాడు. ఐదవ సంవత్సరంలో ఆయన మూడు వందల సంవత్సరాల క్రితం నందాలు తవ్విన కాలువ పునరుద్ధరించినట్లు తెలుస్తుంది.[32]
  • ఆరవ సంవత్సరంలో, ఆయన పన్నులు చెల్లించి తన రాజ్యంలోని పట్టణ, గ్రామీణ ప్రాంతాలలో ఉపకారాలు ఇచ్చాడు. ఆయన ఏడవ సంవత్సరం గురించి తెలియదు. కానీ ఆ సంవత్సరం అతని ప్రధాన రాణి, వజ్రఘరా రాణి (డైమండ్ ప్యాలెస్ రాణి) ఒక బిడ్డకు జన్మనిచ్చింది. తన ఎనిమిదవ పాలనా సంవత్సరంలో ఆయన రాజగాహ (రాజగృహ) కు వ్యతిరేకంగా సైనిక దండయాత్రకు నాయకత్వం వహించాడు. అప్పటికి మథుర స్వాధీనం చేసుకున్న యవన (ఇండో-గ్రీకులు) పాటలీపుత్ర వైపు ముందుకు సాగుతున్నారు. కానీ రాజగృహం ఖరవేల విజయం గురించి వార్త అందుకున్న యవన రాజు మథుర తిరోగమించాల్సి వచ్చింది. ఖారవేల యవన పాలకుడు దిమిత (బహుశా డెమెట్రియస్ ఐ) వెంబడించి, జైన మతం, సంస్కృతిలో ముఖ్యమైన స్థానంగా ఉన్న మధుర నుండి వారిని ప్రక్షాళన చేశాడు.[31] ఈ విజయానికి గుర్తుగా, ఆయన తన పాలన తొమ్మిదవ సంవత్సరంలో ముప్పై ఎనిమిది లక్షల పెనాల వ్యయంతో కళింగలో విజయ రాజభవనాన్ని నిర్మించాడు. పదవ పాలనా సంవత్సరంలో, ఆయన మళ్ళీ ఉత్తర భారతదేశంపై దాడి చేశాడు, దీని గురించి స్పష్టంగా తెలియదు.[32]
  • పాలన సంవత్సరం 11-13: తన పాలన పదకొండవ సంవత్సరంలో, ఖరవేల తన కాలానికి నూట పదమూడు సంవత్సరాల క్రితం ఉనికిలో ఉన్న డ్రమీరా దేశాన్ని ఓడించాడు. పన్నెండవ సంవత్సరంలో, ఆయన మూడవసారి ఉత్తర భారతదేశంపై దాడి చేసి ఉత్తరాపథ వరకు ముందుకు సాగాడు. తిరిగి వచ్చిన తరువాత మగధ భయపెట్టాడు. మగధ రాజు బహసాతిమిత (శుంగ రాజు) లొంగిపోవడంతో ఖారవేల కళింగ జిన విగ్రహాన్ని తిరిగి తీసుకువచ్చాడు. కళింగ జిన అనేది మూడు వందల సంవత్సరాల క్రితం మహాపద్మానంద కళింగ నుండి తీసివేసిన రిషభనాథ విగ్రహం, దాని పునరుద్ధరణ ఖరవేల గొప్ప విజయంగా పరిగణించబడింది. తన పదమూడవ పాలనా సంవత్సరంలో, ఖరవేల జైన సన్యాసుల కోసం కుమారి కొండలలో అనేక గుహ-నివాసాలను తవ్వించి, వారికి విరాళాలను అందించాడు. ఖారవేల పోషణలో కళింగలో జైనమతం బాగా అభివృద్ధి చెందింది. ఆయన ఇతర మత సమాజాలకు ఉదారవాద ప్రోత్సాహాన్ని అందిస్తూ, అన్ని విశ్వాసాల ఆరాధకుడిగా, అన్ని దేవాలయాల మరమ్మతులు చేసేవారిగా గొప్ప ఖ్యాతిని సంపాదించాడు. ఆయన జైన సన్యాసుల కోసం ఉదయగిరి, ఖండగిరి వద్ద గుహలను కూడా నిర్మించాడు.[32]
ఉదయగిరి కొండల వద్ద రాజా ఖరవేల శాసనం

ఈ రికార్డు అతని 13వ పాలనా సంవత్సరంలో ఆగిపోతుంది. ఆయన తరువాత ఆయన కుమారుడు కుడేపాసిరి అధికారంలోకి వచ్చాడని భావించబడుతుంది. [33][34] మహామెఘవాహన రాజవంశం (లేదా వారసుడు సద రాజవంశం) బహుశా కళింగ, మహిషాక పరిపాలించడం కొనసాగించింది, ఇది ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని గుంటుపల్లి, వేల్పూరులో కనుగొనబడిన శాసనాలు, నాణేల నుండి స్పష్టమవుతుంది, ఇది సదా అనే ప్రత్యయంతో పాలకుల శ్రేణిని ప్రస్తావిస్తుంది.[35]

శాతవాహనులు, కుషానులు & మురుండాలు

[మార్చు]

గౌతమీపుత్ర శాతకర్ణి తన పాలనలో కళింగపై దాడి చేసినట్లు తెలుస్తుంది.[36] నాసిక్ గుహలలో ఉన్న వాసిష్ఠీపుత్ర పులుమావి పాలనలో గౌతమీపుత్ర తల్లి రాసిన నాసిక్ ప్రశస్తి శాసనం, ఆయన ఆదేశాలను అన్ని రాజుల వర్గం పాటించిందని, ఇతర పర్వతాల జాబితాలో అతన్ని మహేంద్ర పర్వతానికి ప్రభువుగా పిలుస్తుందని పేర్కొంది.[37][38]

కుషాను సామ్రాజ్యం సాధారణ యుగం మొదటి మూడు శతాబ్దాలలో కళింగ లేదా దానిలోని కొన్ని భాగాలకు చేరుకుని ఉండవచ్చు, ఇది అనేక ప్రదేశాలలో ముఖ్యంగా జౌగడ, సిసుపాల్గఢ్, గురుబాయ్, మాణికపత్తన (పూరి) లలో కనుగొనబడిన నాణేల నుండి స్పష్టమవుతుంది.[39] నిజమైన నాణేల కంటే అనుకరణ నాణేలు ఎక్కువగా కనిపిస్తాయి. కాబట్టి, స్థానిక పాలకులు బహుశా కుషాణుల అనంతర కాలంలో వాటిని పంపిణీ చేశారు. మహారాజా రాజాధిరాజ ధర్మదమధార నాణెం శిశుపాల్గఢ్ కనుగొనబడింది. ఒక వైపు కుషాణ మూలాంశం, మరోవైపు మానవ తల ఉన్నాయి.[40]

3వ శతాబ్దంలో, మురుందాస్ అనే తెగ పాటలీపుత్ర నుండి పాలించింది. వారు మధ్య ఆసియా నుండి వచ్చారని ఊహించబడింది. వారు కుషాణ నాణేల మాదిరిగానే నాణేలను జారీ చేసేవారు. [41]

కానీ ఈ ఎక్కువగా నాణేల సంబంధిత ఆధారాలు కాకుండా , చరిత్ర యొక్క ఈ కాలం చాలావరకు అంధకారంలో ఉంది.

గుప్తులు, మాథరాలు, శరభపురియాలు

[మార్చు]

క్రీ. శ. 313 లో, కళింగ యువరాణి హేమమాల, తన జుట్టులో దాచిన పవిత్రమైన అవశేషమైన బుద్ధుని దంతంతో రాజ్యం నుండి పారిపోయి, దానిని శ్రీలంక రాజు సిరిమేఘవన్నకు సమర్పించినట్లు నమోదు చేయబడింది.[42] పురాణాల ప్రకారం, ఖేముడు బుద్ధుడి చిత నుండి ఒక పంటిని తీసుకొని తరువాత బ్రహ్మదత్త అనే రాజుకు లొంగిపోయాడు. ఆయన దంతపుర అనే నగరంలో ఒక ఆలయాన్ని నిర్మించాడు. అనేక తరాల తరువాత, ఉజ్జయిని యువరాజు గుహశివ పాలనలో, అవశేషాన్ని సంరక్షించడానికి దంతపురకు వచ్చాడు. ఆయన గుహశివ కుమార్తె హేమమలను వివాహం చేసుకున్నాడు, తరువాత ఆయనను దంతకుమార (ప్రిన్స్ టూత్) అని పిలిచారు. ఒక రాజు కళింగపై దాడి చేసినప్పుడు, దంతకుమార, హేమమల దానిని రక్షించడానికి అవశేషంతో పారిపోయారు.[43][44]

సముద్రగుప్తుడు (పాలన c. 335-c. క్రీ. శ. 375) ఈ ప్రాంతాన్ని జయించినట్లు భావించబడుతుంది, అలహాబాద్ శాసనం ఉన్నట్లుగా, అతను కోసలకు చెందిన మహేంద్ర, మహాకంటారాకు చెందిన వ్యాఘ్రరాజ, కేరాలాకు చెందిన మంతరాజ, పిష్టపురకు చెందిన మహేంద్ర కొండపై ఉన్న కొట్టూరకు చెందిన స్వామిదత్త, రాండపల్లకు చెందిన దమణ, కంచికి చెందిన విష్ణుగోప, అవముక్తకు చెందిన నైలరైజా, వేంగి హస్తివర్మన్, పాలక్కకు చెందిన ఉగ్రసేన, దేవరాస్త్రకు చెందిన కుబేరా, కుస్తలపురకు చెందిన ధనంజయ ఇతరులను జయించాడని పేర్కొనబడింది. పిష్టపుర (ఆధునిక పీఠపురం) అప్పుడు కళింగ రాజధానిగా భావించబడుతుంది. మహాకాంతర పశ్చిమ ఒడిశా మధ్య భారతదేశంలో భాగమని భావిస్తారు. కొట్టురా ఆధునిక గంజాం జిల్లా గుర్తించబడింది. .[45]

సముద్రగుప్తుడి తరువాత కాలంలో, దక్షిణ కళింగలో మథారాస్ అనే కొత్త రాజవంశం ఉద్భవించింది, వారు పిష్టపుర నుండి పాలించారు, కానీ సింహపుర నుండి రాగి నిధులను కూడా జారీ చేశారు.[46] వారి రాజ్యం బహుశా మహానది నుండి గోదావరి వరకు విస్తరించి ఉండవచ్చు.[47]

గుప్తుల అనంతర కాలంలో పశ్చిమ ఒడిశాలో పాలకుల మరో రాజవంశం ఉద్భవించింది, వారిని శరభపురియా రాజవంశం అని పిలుస్తారు. ఈ రాజవంశం గురించి పెద్దగా తెలియదు. వాటి గురించి తెలిసినవన్నీ రాగి పలకలు, నాణేలపై ఉన్న శాసనాల నుండి వచ్చాయి. వారిని అమర్యార్యకుల రాజవంశం అని కూడా పిలుస్తారు లేదా కాకపోవచ్చు.[48] ఈ రాజవంశాన్ని గుప్తుల ఆధ్వర్యంలో భూస్వామ్య అధిపతి అయిన సరాభ అనే వ్యక్తి ప్రారంభించి ఉండవచ్చని భావిస్తున్నారు. వారు ఆధునిక రాయ్‌పూర్, బిలాస్‌పూర్, కలహండి ప్రాంతాలను పరిపాలించారు.[48] వారి పాలన క్రీ. శ. 499 నుండి క్రీ. శ 700 వరకు కొనసాగింది.

శైలోభావ రాజవంశం

[మార్చు]

శైలోభావ రాజవంశం 6-8వ శతాబ్దాలలో ఆధునిక ఒడిశాలోని కొన్ని ప్రాంతాలను పరిపాలించింది. వారి ప్రధాన భూభాగాన్ని కొంగోడా-మండలా అని పిలిచేవారు, ఇందులో ప్రస్తుత గంజాం, ఖోర్ధ, పూరి జిల్లాల భాగాలు ఉన్నాయి. వారి రాజధాని కొంగోడా వద్ద ఉంది, ఇది ఆధునిక బాణాపూర్‌తో గుర్తించబడింది. శైలోద్భవ రాజ్యాన్ని కొంగోడ-మండల అని పిలుస్తారు. ప్రస్తుత ఒడిశాను జయించిన తరువాత, గౌడ రాజు శశాంక కొంగోడ-మండల ప్రావిన్స్‌ను సృష్టించాడు, సైలోద్భవ పాలకుడు మాధవరాజా IIను ఈ ప్రాంతంలో తన సామంతుడిగా నియమించాడు.[49]

మాధవరాజా II త్వరలోనే స్వాతంత్ర్యం పొందాడని ఖోర్ధ శాసనం ద్వారా తెలుస్తుంది, ఇది అతన్ని సకల-కళింగధిపతి , మొత్తం కళింగ ప్రభువుగా వర్ణిస్తుంది), అయితే అతని సమకాలీన గంగా రాజు ఇంద్రవర్మన్ కూడా కళింగ మొత్తాన్ని జయించాడని పేర్కొన్నందున అతను వాస్తవానికి కళింగ మొత్తాన్ని జయించాడని నిరూపించడానికి చాలా తక్కువ ఆధారాలు ఉన్నాయి. బహుశా తన స్వాతంత్ర్యాన్ని నొక్కి చెప్పడానికి అశ్వమేధ ఇతర త్యాగాలు చేసినట్లు అతని శాసనాలు పేర్కొన్నాయి. ఆయన తరువాత ఆయన కుమారుడు ధర్మరాజా బలమైన పాలకుడు, కనీసం 30 సంవత్సరాలు పాలించాడు. నిమినా శాసనంలో, అతను పరమభట్టారక, మహారాజాధిరాజ, పరమేశ్వర అనే రాజ బిరుదులను స్వీకరించాడు. తరువాత శైలోద్భవులు అస్పష్టతలోకి పడిపోయారు, వారి భూభాగం భౌమా-కరాలకు సామంతులుగా ఉన్న శ్వేతక గంగాలలో భాగమైనట్లు తెలుస్తోంది. 8వ శతాబ్దం నాటికి కాంగోడా-మండలా భూస్వామ్య రాజ్యం, ఇది ఇప్పుడు భౌమా-కారా రాజ్యంలో ఒక ప్రావిన్స్గా ఉంది.[50]

భౌమా-కర రాజవంశం

[మార్చు]

భౌమా-కార రాజవంశం, 8వ, 10వ శతాబ్దాల మధ్య తూర్పు భారతదేశంలోని ఒడిశాలోని కొన్ని ప్రాంతాలను పరిపాలించింది వారి రాజ్యాన్ని తోషాలా అని పిలిచేవారు. 8వ శతాబ్దం చివరి త్రైమాసికం నాటికి, భౌమా-కరస్ పూర్వ శైలోద్భవ భూభాగంపై నియంత్రణ సాధించారు. రాజవంశాల ప్రారంభ పాలకులు బౌద్ధమతాన్ని అనుసరించారు, దాని తరువాతి పాలకులు శైవమతం, వైష్ణవమతం అనుసరించింది. మునుపటి భౌమా-కార రాజులు ఉత్తర తోషాలి ప్రాంతాన్ని పరిపాలించగా, దక్షిణ కొంగోడా ప్రాంతాన్ని పాలించిన శైలోద్భవులు పాలించినట్లు తెలుస్తోంది. మొదటి శివకర రాజు (c. 756/786) కాలం నాటికి ఈ రాజవంశం తీరప్రాంత ఒడిషాలో ఎక్కువ భాగాన్ని పాలించింది. శ్వేతక గంగల గంజాం శాసనం ప్రకారం, మొదటి శివకర కొంగోడా, ఉత్తర కళింగ జయించాడు.[51]

శుభకర I చిన్న కుమారుడు శాంతికర I, పశ్చిమ గంగా రాజు రాజమల్ల కుమార్తె త్రిభువన మహాదేవి I ను వివాహం చేసుకున్నాడు. త్రిభువనుడు-మహాదేవి I (క్రీ. శ. 846) ధెంకనల్ శాసనం ఆమె తండ్రి రాజమల్ల రాష్ట్రకూట-పాల ఆధిపత్యాన్ని అంతం చేయడానికి ముందు భౌమా-కార రాజ్యం గందరగోళ ఆకారాన్ని ప్రస్తావించింది. ఆమె రాజ్యాన్ని తిరిగి ఏకం చేసింది, ఆమె వారసులతో భౌమా-కారా కాలం ఒడ్రా, తోషాలా, కొంగోడా, ఉత్కల వంటి చారిత్రాత్మకంగా విభిన్న ప్రాంతాల ఏకీకరణకు నాంది పలికింది.[52][53]

వైతల-దేఉల ఆలయం

సోమవంశీ రాజవంశం

[మార్చు]

కేశరి రాజవంశం అని కూడా పిలువబడే సోమవంశీ రాజవంశం 9వ, 12వ శతాబ్దాల మధ్య తూర్పు భారతదేశంలోని ప్రస్తుత ఒడిశాలోని కొన్ని ప్రాంతాలను పరిపాలించింది. వారి రాజధానులలో యయాతినగర (ఇప్పుడు ఆధునిక బినికా) అభినవ-యయాతినగర్ (ఇప్పుడు ఆధునిక జాజ్పూర్) ఉన్నాయి. ప్రారంభ సోమవంశి రాజులు దక్షిణ కోసల తూర్పు భాగంలో పాలించారు, ఇది ఇప్పుడు పశ్చిమ ఒడిశాలో చాలా భాగం. మొట్టమొదటి సోమవంశి రాజు జనమేజయ చౌద్వార్ శాసనం ఆయనను కోసలేంద్ర (అనగా కోసలాల ప్రభువు) గా వర్ణించింది.[54] 34 సంవత్సరాల సుదీర్ఘ పాలనలో, జన్మేజయ పశ్చిమ తీరప్రాంత ఒడిశా అంతటా వివిధ ప్రదేశాలలో అనేక రాగి ఫలకాల నిధులను జారీ చేశారు. పశ్చిమ ఒడిశాలో సోమవంశి పాలనను జన్మేజయ ఏకీకృతం చేసి, తన 31వ పాలనా సంవత్సరం నాటికి, అతను కటకా నుండి మూడు నిధులను జారీ చేశాడని ఇది సూచిస్తుంది, దీనిని ఆధునిక కటక్ సమీపంలో చౌద్వార్గా గుర్తించారు. ఇది అతని పాలన ముగిసే సమయానికి అతని ప్రభావం తూర్పు ఒడిశా వరకు విస్తరించిందని సూచిస్తుంది.[55]

మొదటి జన్మేజయ కుమారుడు మొదటి యయాతి (c. 922-955) దక్షిణ కోసలలో పెద్ద సంఖ్యలో నిధులను మంజూరు చేశాడు, ఇవి యయాతినగరంలో జారీ చేసిన శాసనాలలో నమోదు చేయబడ్డాయి. భౌమా-కార రాజ్యాన్ని జయించిన తరువాత రాజధానిని గుహేశ్వరపటకు (ఆధునిక జాజ్‌పూర్) కు మార్చారు, ఆ తరువాత దీనికి అభినవ-యయాతినగర (యయాతియా కొత్త నగరం) గా పేరు మార్చారు. మొదటి యయాతికి పూరీలో కొత్త ఆలయాన్ని నిర్మించి, అక్కడ పురుషోత్తముడి (జగన్నాథ) చిత్రాన్ని ప్రతిష్ఠించిన ఘనత ఉంది. అతని పాలన సోమవంశి ఆలయ నిర్మాణ శైలికి నాంది పలికింది, ఇది ఒడిశాలో కొత్త రకాల అలంకరణ విగ్రహారాధనలను కలిగి ఉంది.[56] మొదటి యయాతి పాలనను గుర్తించే ఒక ముఖ్యమైన యుగం ఉత్కలియా శకం ఆరంభం, ఇది పురాణ ప్రారంభ సోమవంషుల (కేసరిస్) పాలనకు అనుగుణంగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది, ఇది మదాలా పంజీ చరిత్ర ప్రకారం, ఒడియా క్యాలెండర్ యుగం ప్రారంభాన్ని సూచిస్తుంది.[57]

జగన్నాథ ఆలయాన్ని తూర్పు గంగా రాజవంశం పాలకులు నిర్మించారు.
లింగరాజ్ ఆలయం
ముక్తేశ్వర ఆలయం

తూర్పు గంగా రాజవంశం

[మార్చు]
కోణార్క్ ఆలయాన్ని నరసింహదేవ I నిర్మించినట్లు తెలుస్తుంది.

మొదటి ఇంద్రవర్మన్ తూర్పు గంగా రాజవంశానికి చెందిన మొట్టమొదటి రాజుగా భావిస్తారు. ఆయన జిర్జింగీ మంజూరులో పూర్వీకుల గురించి ప్రస్తావించలేదు, ఇది ఆయన 39వ పాలనా క్రీ. శ. 537 సంవత్సరంలో జారీ చేయబడింది.[58] ఆయనకు దంతపుర రాజధాని ఉండేది. కనుగొనబడిన మరొక ఫలకం ఇంద్ర భట్టారక అనే విష్ణుకుండిన రాజును ఓడించినట్లు కూడా పేర్కొంది.[59] ఈ రాజవంశానికి చెందిన చాలా మంది పాలకులు త్రికలింగధిపతి అనే బిరుదుతో వెళ్ళారు, అక్షరాలా "ముగ్గురు కళింగుల ప్రభువు".[60] తరువాత మొదటి దేవేంద్రవర్మన్ పాలనలో రాజధాని కళింగనగరానికి మార్చబడింది.

ఈ కాలంలో క్రీ. శ. 639 లో, జువాన్జాంగ్ ఈ ప్రాంతాన్ని సందర్శించాడని, ఈ ప్రాంతంలో మహాయాన బౌద్ధమతం విస్తృతంగా ఆచరించబడిందని ఆయన పేర్కొన్నాడు. పుష్పగిరి అనే ఆశ్రమం ఉనికిని ఆయన ప్రస్తావించారు. ఈ ప్రదేశాలు ఇటీవల వరకు కోల్పోయాయి. కొత్త త్రవ్వకాల్లో ఈ కాలానికి చెందిన అనేక బౌద్ధ స్మారక చిహ్నాలు కనుగొనబడ్డాయి. [61][62][63] అనంతవర్మన్ చోడగంగ తన వార్షిక కప్పం చెల్లించకూడదని నిర్ణయించుకున్న తరువాత, 1100 మొదటి కులోత్తుంగ కళింగపై దాడి చేసి దోచుకున్నాడు. ఈ సంఘటన తరువాత తమిళ పద్యం కళింగట్టుపరాణి కి అంశంగా మారింది.[64]

అనంతవర్మన్ చోడగంగ 1135లో ఈ రాజధానిని మళ్లీ కటక్ కు మార్చారు.[65] ఆయన పూరి జగన్నాథ ఆలయ నిర్మాణాన్ని ప్రారంభించినట్లు చెబుతారు.[66] ఈ ఆలయాన్ని తరువాత ఆయన వారసుడు మూడవ అనంగభీముడు పూర్తి చేశాడు. మొదటి నరసింగ దేవ కోనార్క్ ఆలయాన్ని నిర్మించినట్లు తెలుస్తుంది.

1187లో శ్రీలంకలో సింహాసనాన్ని అధిష్టించిన నిస్సాంక మల్ల తాను కళింగ సంతతికి చెందినవాడినని పేర్కొన్నాడు. ఆయన 1157లో కళింగ రాజధాని సింహపుర (ఆధునిక శ్రీకాకుళం, ఇప్పుడు ఆంధ్రప్రదేశ్ ఉంది) లో జన్మించి ఉండవచ్చు.[67] 1215లో కళింగ నుండి కళింగ మాఘ అని పిలువబడే ఒక ఆక్రమణదారుడు శ్రీలంకలో దిగి 21 సంవత్సరాల అణచివేత పాలనను కలిగి ఉన్నాడు.[68]

12వ శతాబ్దం ప్రారంభానికి, కళింగను మొదటి కులోత్తుంగ చోళుడు, అతని సైన్యాధిపతి కరుణాకర తొండైమన్ స్వాధీనం చేసుకున్నారు. కళింగతు పరణి అనే సాహిత్య రచన, దండయాత్రను ప్రశంసిస్తూ వ్రాయబడింది.

తబాకత్-ఇ-నాసిరి గ్రంథం ప్రకారం, జాజ్నగర్ (కళింగ) పాలకుడు 1243లో లుఖ్నోతి (బెంగాల్) పాలకుడిని వేధించడం ప్రారంభించాడు. బెంగాల్ గవర్నర్ తుఘ్రల్ తుఘన్ ఖాన్ మార్చి 1244లో జాజ్‌నగర్‌పైకి ముందుకు సాగాడు. కటాషిన్ సరిహద్దు కోట వద్ద ఒక నెల తరువాత సైన్యాలు ఎదుర్కొన్నాయి, కలింగన్ సైన్యం నష్టాలను భరించి వెనక్కి తగ్గింది. తరువాత, ఖాన్ సైన్యం భోజనం చేస్తున్నప్పుడు, కళింగ సైన్యం వారిని చుట్టుముట్టి దాడి చేసింది. ఓడిపోయిన ఖాన్ సైన్యం తరువాత వెనక్కి తగ్గింది. .[69]

మధ్యయుగ ఒడిశా

[మార్చు]
ఒరిస్సా కాలక్రమం
1200 క్రీ.శ. - 1800 క్రీ.శ.
1434 క్రీ.శ. కపిలేంద్రదేవ పట్టాభిషేకం
సుమారుగా 1467 క్రీ.శ. సరళా దాసు ఒరియా మహాభారతాన్ని రాశారు
1559 క్రీ.శ. ముకుంద దేవ సింహాసనాన్ని స్వాధీనం చేసుకుంటాడు
1568 క్రీ.శ. బెంగాల్ సుల్తానులు ఒడిశాను ఆక్రమించడం
1590–1593 క్రీ.శ. ఒడిశాను మొఘలులు ఆక్రమించడం
3 మార్చి 1575 బాలాసోర్‌లో తుకారోయ్ యుద్ధం జరుగుతుంది .
1623 షాజహాన్ ఒరిస్సా పర్యటన
1751 అలీవర్ది ఖాన్ ఒరిస్సాను మరాఠాలకు అప్పగించాడు

గజపతి సామ్రాజ్యం

[మార్చు]

చివరి తూర్పు గంగా రాజు నాలుగవ భానుదేవ పతనం తరువాత 1435లో కపిలేంద్ర దేవ గజపతి సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు.[70] ఈ రాజవంశాన్ని సూర్యవంశి రాజవంశం అని కూడా పిలుస్తారు. సుమారు 1450 లో, కపిలేంద్ర దేవ తన పెద్ద కుమారుడు హమీరను రాజమండ్రి, కొండవిడులకు గవర్నర్గా నియమించాడు.[71][72] కపిలేంద్ర దేవ 1457 నాటికి ఉత్తరాన గంగా నుండి దక్షిణాన బీదర్ వరకు తన రాజ్యాన్ని విస్తరించగలిగాడు.[73]

కపిలేంద్ర దేవ పాలనలో, ఒడియా కవి అయిన సరళా దాస్ ఒడియా మహాభారతం, అతని ఇతర రచనలను రాశారు.[74]

1467లో కపిలేంద్ర దేవ మరణించినప్పుడు, సింహాసనాన్ని స్వాధీనం చేసుకోవడానికి అతని కుమారుల మధ్య అంతర్యుద్ధం జరిగింది. చివరికి పురుషోత్తముడు 1484లో హంవీరను ఓడించి సింహాసనాన్ని దక్కించుకున్నాడు.[75] కానీ, ఈ కాలంలో వివిజయనగరం పాలకుడు సాలువ నరసింహ చేతిలో సామ్రాజ్యంలోని గణనీయమైన దక్షిణ భాగాలు కోల్పోయాయి. తన మరణ సమయానికి, అతను సాలువ నరసింహను స్వాధీనం చేసుకోవడం ద్వారా ఈ భూభాగాలను చాలా వరకు తిరిగి పొందగలిగాడు.

అతని తరువాత 1497లో అతని కుమారుడు ప్రతాపరుద్ర దేవుడు అధికారంలోకి వచ్చాడు. వెంటనే, అతను బెంగాల్ కు చెందిన అల్లావుద్దీన్ హుస్సేన్ షా సైన్యాలను ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది . అతని పాలనలో, అల్లావుద్దీన్ హుస్సేన్ షా 1508 లో మళ్ళీ దాడి చేశాడు, ఈసారి ముస్లిం సైన్యం పూరీ వరకు కవాతు చేసింది. 1512లో విజయనగర సామ్రాజ్యానికి చెందిన కృష్ణదేవరాయ కళింగపై దండెత్తి గజపతి సామ్రాజ్య దళాలను ఓడించాడు.

గోవింద విద్యాధర గజపతి రాజు ప్రతాపరుద్ర దేవ ఆధ్వర్యంలో మంత్రిగా పనిచేశారు.[76] కానీ, అతను అతనికి వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేసి, ప్రతాపరుద్ర దేవ ఇద్దరు కుమారులను హత్య చేసిన తరువాత 1541లో సింహాసనాన్ని అధిష్టించడంలో విజయం సాధించాడు.[77]

భోయ్ రాజవంశం

[మార్చు]

1541లో రక్తపాత తిరుగుబాటుతో సింహాసనాన్ని అధిష్టించిన గోవింద విద్యాధర భోయి రాజవంశాన్ని స్థాపించారు.[78][79] ఈ రాజవంశం స్వల్పకాలం మాత్రమే కొనసాగింది, ఈ కాలంలో ఈ రాజ్యం పొరుగు రాజ్యాలతో ఘర్షణకు గురై, అంతర్యుద్ధాలతో అల్లాడిపోయింది. మొదట గోవింద విద్యాధర మేనల్లుడు అయిన రఘుభంజ చోత్రే తిరుగుబాటు చేశాడు. గోవింద తరువాత అతని కుమారుడు చక్రప్రతాప్ జనాదరణ లేని పాలకుడు అయ్యాడు. 1557లో ఆయన మరణించిన తరువాత ముకుందదేవ అనే మంత్రి తిరుగుబాటు చేశారు. అతను చివరి ఇద్దరు భోయ్ రాజులను చంపి రఘుభంజ చోత్రే తిరుగుబాటును అణచివేసాడు. ఆ తరువాత, అతను తనను తాను ఒడిశా గజపతిగా ప్రకటించుకున్నాడు.[79]

ముకుంద దేవ

[మార్చు]

ముకుంద దేవ (ముకుంద హరిచందనా అని కూడా పిలుస్తారు) 1559లో రక్తపాత తిరుగుబాటుతో సింహాసనాన్ని అధిష్టించాడు.[80] మదాల పంజీ (ఆలయ రికార్డులు) ప్రకారం ఆయన చాళుక్య.[80] ఈ కాలంలో ఒడిశా అనేక అంతర్గత ఘర్షణలను ఎదుర్కొంటోంది. ముకుంద అక్బర్ పొత్తు పెట్టుకొని, అతన్ని బెంగాల్ పాలకుడైన సులేమాన్ ఖాన్ కర్రానీ శత్రువుగా చేశాడు. 1567లో ఒడిశాను జయించడానికి సులేమాన్ తన కుమారుడు బయాజిద్ ఖాన్ కర్రానీ, అతని అప్రసిద్ధ సైనికాధికారి కాలాపహాడ్ పంపాడు.

ముకుంద ఉత్తరాన ఉన్న దళాలను కలుసుకున్నాడు, కాని సుల్తాన్ కొడుకుతో ఒప్పందం కుదుర్చుకున్న తరువాత తిరుగుబాటును ఆపడానికి ఉపసంహరించుకోవలసి వచ్చింది.[81] రామచంద్ర భంజ నేతృత్వంలోని తిరుగుబాటు దళాలతో జరిగిన యుద్ధంలో ముకుంద మరణించాడు. తిరుగుబాటు చేసిన ముకుంద ఆధ్వర్యంలో రామచంద్ర భంజ భూస్వామ్య ప్రభువు. అతను స్వయంగా ఈ ఘర్షణలో చిక్కుకున్నాడు, బయాజిద్ చేత హత్య చేయబడ్డాడు.[82] అక్బర్ చిత్తోడ్ దండయాత్రకు సిద్ధమవుతుండగా, అతను స్పందించలేకపోయాడు. కాలాపహాడ్ దోపిడీలో రాజ్యం అంతటా పరిగెత్తి అనేక దేవాలయాలను ధ్వంసం చేసింది.[80] 1568 చివరి నాటికి ఒడిశా సులేమాన్ ఖాన్ కర్రానీ నియంత్రణలో ఉంది.

ఈ కాలంలో ముకుంద చేత ఖైదు చేయబడిన ఒక సైనికాధికారి కుమారుడు మొదటి రామచంద్రదేవ జైలు నుండి తప్పించుకుని విశాఖపట్నానికి పారిపోయాడు.[83]

1958

[మార్చు]

ముకుందదేవుడు ఒడిశా చివరి స్వతంత్ర పాలకుడిగా పరిగణించబడుతున్నందున 1568 ఒడిశా చరిత్రలో ఒక ముఖ్యమైన తేదీగా పరిగణించబడుతుంది. 1568 తరువాత, ఈ ప్రాంతం స్థిరమైన క్షీణతను చూసింది. ఒడిశా మళ్లీ స్వతంత్ర రాజ్యంగా మారలేదు.[84] తరువాత 1920లో ఒడియా నాటక రచయిత అశ్విని కుమార్ ఘోష్ కాలాపహాడ్ దోపిడీలు ముకుంద దేవా విషాద మరణం ఆధారంగా కాలా పహాడా అనే నాటకాన్ని రాశారు. ఈ నాటకం ఒడియా సాహిత్యంలో గొప్ప విషాదాలలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది.[85]

కర్రానీ పాలన

[మార్చు]

1568లో ఒడిశా బెంగాల్ సుల్తానేట్ పాలకుడైన కర్రానీ రాజవంశానికి చెందిన సుల్తాన్ సులేమాన్ ఖాన్ కర్రానీ నియంత్రణలోకి వచ్చింది. సుల్తాన్ పృథ్వీపాసా చెందిన ఇస్మాయిల్ ఖాన్ లోధిని ఒరిస్సా గవర్నర్‌గా నియమించాడు.

ఆధునిక బాలాసోర్ జరిగిన తుకారోయ్ యుద్ధంలో, దావూద్ ఖాన్ కర్రానీ ఓడిపోయి ఒడిశాలో లోతుగా తిరోగమించాడు. ఈ యుద్ధం కటక్ ఒప్పందానికి దారితీసింది, దీనిలో దావూద్ మొత్తం బెంగాల్ బీహార్ వదులుకున్నాడు, ఒడిశాను మాత్రమే నిలుపుకున్నాడు. 80 సంవత్సరాల వయస్సులో మరణించిన మునిమ్ ఖాన్ (బెంగాల్ బీహార్ గవర్నర్) మరణం తరువాత ఈ ఒప్పందం విఫలమైంది. దావూద్ ఈ అవకాశాన్ని సద్వినియోగం చేసుకుని బెంగాల్పై దాడి చేశాడు. ఇది 1576లో రాజ్మహల్ యుద్ధానికి దారితీసింది, అక్కడ దావూద్ ఓడిపోయి ఉరితీయబడ్డాడు.[86][87]

ఆధునిక యుగం

[మార్చు]

మొఘల్ పాలన

[మార్చు]

1590లో, బెంగాల్ సుల్తాన్ దావూద్ అధికారి అయిన కుత్లు ఖాన్ లోహానీ, తనను తాను స్వతంత్రుడిగా ప్రకటించుకుని, "కుత్లు షా" అనే బిరుదును స్వీకరించాడు.[88] బీహార్ మొఘల్ గవర్నర్ అయిన రాజా మాన్ సింగ్ అతనిపై దండయాత్ర ప్రారంభించాడు. మాన్ సింగ్ను ఎదుర్కోవడానికి ముందు, కుత్లు షా మరణించాడు. కుత్లు ఖాన్ కుమారుడు నాసిర్ ఖాన్, చిన్న ప్రతిఘటన తరువాత, మొఘల్ సార్వభౌమత్వాన్ని అంగీకరించి, 1590 ఆగస్టు 15న మాన్ సింగ్కు నివాళులర్పించాడు. అప్పుడు నాసిర్ ఖాన్ ఒడిశా గవర్నర్‌గా నియమితుడయ్యాడు. పూరి చుట్టుపక్కల ప్రాంతాన్ని అప్పగించే ఒప్పందంపై సంతకం చేశాడు. నాసిర్ ఖాన్ రెండు సంవత్సరాలు మొఘల్ సామ్రాజ్యానికి నమ్మకంగా ఉన్నాడు, కానీ ఆ తరువాత అతను పూరీ జగన్నాథ ఆలయాన్ని ముట్టడించడం ద్వారా తన ఒప్పందం యొక్క షరతులను ఉల్లంఘించాడు. మాన్ సింగ్ నాసిర్ ఖాన్ పై దాడి చేసి, 1592 ఏప్రిల్ 18న ప్రస్తుత మిడ్నాపూర్ పట్టణానికి సమీపంలో జరిగిన యుద్ధంలో నిర్ణయాత్మకంగా ఓడించాడు.[89] 1593 నాటికి ఒడిశా పూర్తిగా మొఘల్ సామ్రాజ్యానికి చేరుకుని బెంగాల్ సుబాలో భాగంగా మారింది.

అక్బర్ ఆధ్వర్యంలో

[మార్చు]

ఖుర్దా రాజు రాజా రామచంద్ర దేవ అక్బర్ ఆధిపత్యాన్ని అంగీకరించాడు.[90] అక్బర్ ఎక్కువగా స్థానిక అధిపతుల విషయాలలో జోక్యం చేసుకోకూడదనే విధానాన్ని అనుసరించాడు. అక్బర్ తరువాత, అతని కుమారుడు జహంగీర్ అధికారంలోకి వచ్చాడు, అతను వేరే విధానాన్ని అనుసరించాడు. ఆయన ఆధ్వర్యంలో ఒడిశా ప్రత్యేక సుబాహ్గా మార్చబడింది, మొఘల్ చక్రవర్తి పేరిట సుబహ్దార్ అనే గవర్నర్ పాలించారు.

జహంగీర్ ఆధ్వర్యంలో

[మార్చు]

ఖాసిం ఖాన్ 1606లో ఒడిశా గవర్నర్‌గా నియమించబడ్డాడు. ఈ కాలంలో, ఖుర్దా రాజు పురుషోత్తం దేవపై కేశో దాస్ నేతృత్వంలోని మొఘల్ సైన్యాలు దాడి చేశాయి. అతను ఓడిపోయాడు, శాంతిని కొనుగోలు చేయడానికి తన సోద కుమార్తెను కట్నంతో పాటు ఇవ్వాల్సి వచ్చింది.[91]

1611లో తోదర్ మాల్ కుమారుడు కళ్యాణ్ మాల్ ఒడిశా గవర్నర్గా నియమించబడ్డాడు. తన కుమార్తెను మొఘల్ అంతఃపురానికి పంపాల్సి వచ్చిన పురుషోత్తం దేవపై కూడా కల్యాణ్ మాల్ దాడి చేసి ఓడించాడు.[92] 1617లో, కళ్యాణ్‌ను కోర్టుకు పిలిపించారు.

1617లో ముకర్రమ్ ఖాన్ గవర్నర్ అయ్యాడు. అతను పురుషోత్తం దేవపై కూడా దాడి చేయడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ, పురుషోత్తం దేవ ఖుర్దా నుండి పారిపోయాడు. 1621లో అహ్మద్ బేగ్ ఒడిశా గవర్నర్గా నియమించబడ్డాడు. పురుషోత్తం దేవ 1622లో ప్రవాసంలో మరణించాడు, ఆయన తరువాత ఆయన కుమారుడు నరసింహ దేవ అధికారంలోకి వచ్చాడు. మదాల పంజీ (ఆలయ చరిత్ర) ప్రకారం యువరాజు షాజహాన్ 1623లో ఒడిశాను సందర్శించాడు, ఇది అతని తిరుగుబాటు తరువాత జరిగినది.[93] అహ్మద్ బేగ్ 1628 వరకు గవర్నర్గా ఉన్నాడు.

షాజహాన్ ఆధ్వర్యంలో

[మార్చు]

1628లో షాజహాన్ మొఘల్ చక్రవర్తి అయ్యాడు. ముహమ్మద్ బకర్ ఖాన్ ఒడిశా గవర్నర్గా నియమించబడ్డాడు. అతను తన ప్రభావాన్ని గోల్కొండ రాజ్యంలోకి బాగా విస్తరించాడు. 1632లో, ఆయనను గుర్తు చేసుకున్నారు. షాజహాన్ 1639 నుండి 1660 వరకు షా షుజా బెంగాల్ సుబేదార్‌గా నియమించాడు. 1645 నుండి, షుజా డిప్యూటీ అయిన జమాన్ తెహరానీ ఒడిశా గవర్నర్గా ఉన్నారు.[94] షాజహాన్ అక్బర్ యొక్క పదిహేను ప్రాంతాలకు జోడించిన మొదటి సుబా (సామ్రాజ్య ఉన్నత స్థాయి ప్రావిన్స్) ఒరిస్సా. ఇది కటక్ కేంద్రంగా కలిగి ఉంది. బీహార్, బెంగాల్, గోల్కొండ సుబాహ్ పాటు మిగిలిన స్వతంత్ర ఉపనదుల అధిపతులకు సరిహద్దుగా ఉంది. 1647లో నరసింహ దేవను ఫతే ఖాన్ అనే మొఘల్ సైనికాధికారి శిరచ్ఛేదం చేశాడు.[95]

ఔరంగజేబు ఆధ్వర్యంలో

[మార్చు]

1658లో షాజహాన్ అనారోగ్యానికి గురై, దారా షికో రాజప్రతినిధిగా బాధ్యతలు స్వీకరించాడు. ఇది వారసత్వ యుద్ధానికి దారితీసింది, ఇందులో ఔరంగజేబు 1659లో విజయం సాధించాడు. అతను తన సొంత తండ్రిని ఖైదు చేసాడు, అతను తరువాత 1666లో మరణించాడు. మొఘల్ సామ్రాజ్యంలో అస్థిరత ఉన్న ఈ కాలంలో, ఒడిశాలోని అనేక మంది అధిపతులు స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించారు. ఖాన్-ఇ-దురాన్ను ఔరంగజేబు ఆధ్వర్యంలో గవర్నర్గా నియమించారు, అతని పాలన 1660 నుండి 1667 వరకు కొనసాగింది. ఈ కాలంలో, అతను అనేక మంది తిరుగుబాటు నాయకులను అణచివేసి, అప్పటి ఖుర్దా రాజు మొదటి ముకుందదేవుడిని లొంగదీసుకున్నారు.[96]

బెంగాల్ నవాబు పాలన

[మార్చు]

ముర్షిద్ కులీ ఖాన్ ఆధ్వర్యంలో

[మార్చు]

1707లో ఔరంగజేబు మరణించడంతో ఒడిశాపై మొఘలుల నియంత్రణ బలహీనపడటం ప్రారంభమైంది. 1714లో ముర్షిద్ కులీ ఖాన్ ఒడిశా గవర్నర్‌గా నియమించబడ్డాడు. 1717లో ఆయన బెంగాల్ నవాబు కూడా నియమించబడ్డాడు. అతను మొఘల్ చక్రవర్తికి విధేయతతో ప్రమాణం చేసాడు, కానీ అతను అన్ని ప్రయోజనాల కోసం స్వతంత్ర పాలకుడు. ఆదాయాన్ని పెంచడానికి, అనేక కొత్త జాగీర్లను సృష్టించడానికి ఆయన అనేక చర్యలు తీసుకున్నారు. 1727లో ఆయన మరణించిన తరువాత ఆయన అల్లుడు షుజా-ఉద్-దిన్ బెంగాల్ నవాబు అయ్యాడు. అంతకు ముందు ఆయన ఒడిశాలోని ముర్షిద్‌కు డిప్యూటీగా పని చేశారు. ఆయన కాలంలో, అనేక భూభాగాలు పొరుగు రాజ్యాలకు కోల్పోయాయి.[97]

షుజా-ఉద్-దిన్ ఆధ్వర్యంలో

[మార్చు]

1727లో షుజా-ఉద్-దిన్ కుమారుడు తకీ ఖాన్ గవర్నర్గా నియమించబడ్డాడు. అతను రెండవ రామచంద్రదేవతో యుద్ధంలో పాల్గొన్నాడు. రెండవ రామచంద్ర దేవ ఖైదు చేయబడి ఇస్లాం మతంలోకి మార్చబడ్డాడు.[98][99] రెండవ రామచంద్రదేవుడు ఒకసారి రథ యాత్ర చూడటానికి పూరీని సందర్శించాడు. ఖుర్దా మీద ఈ పురోగతి పట్ల తకీ ఖాన్ అసంతృప్తి చెందాడు, రెండవ రామచంద్ర దేవుడు పారిపోయాడు. రెండవ రామచంద్ర దేవ కుమారుడు భాగీరథి కుమార్‌ను తకీ ఖాన్ రాజుగా ప్రకటించాడు. తకీ ఖాన్ 1734లో మరణించాడు. ఆయన పాలనలో ఒడిశాలో అనేక ఇస్లామిక్ స్మారక చిహ్నాలు నిర్మించబడ్డాయి.[100]

అతని వారసుడు రెండవ ముర్షిద్ కులీ ఖాన్ (అలియాస్. రుస్తమ్ జంగ్-ఎ-నైబ్ నజీమ్ (షుజా-ఉద్-దిన్ డిప్యూటీ గవర్నర్ అతని అల్లుడు కూడా, పూరీలో ఆరాధనను అనుమతించారు. అతను ఇస్లాం మతంలోకి మారిన తరువాత తన కుమార్తెను రెండవ రామచంద్ర దేవాకు వివాహం చేసుకున్నాడని చెబుతారు. అతను 1736లో పద్మనాభదేవుడిని ఖుర్దా రాజుగా నియమించాడు, కాని అతని స్థానంలో 1739లో రెండవ రామచంద్రదేవుడి కుమారుడు బీరకేసరి దేవను నియమించాడు. 1739లో షుజా-ఉద్-దిన్ మరణించాడు, అతని స్థానంలో అతని కుమారుడు సర్ఫరాజ్ ఖాన్ నియమించబడ్డాడు. సర్ఫరాజ్ ఖాన్ను అలివర్ది ఖాన్, గిరియా యుద్ధం ఓడించి చంపాడు. రుస్తం జంగ్ అలీవర్ది ఖాన్ వ్యతిరేకంగా కవాతు చేసాడు, కానీ అతను ఓడిపోయాడు. అలీవర్ది ఖాన్ ప్రజాదరణ పొందిన పాలకుడు కాదు.[101]

రుస్తం జంగ్ అతని మిత్రరాజ్యాల సహాయంతో మరాఠాలు 1742లో అలీవర్ది ఖాన్ భూభాగంపై దాడి చేయడం ప్రారంభించారు.[102] ఈ దాడులు త్వరితగతిన పరుగులు పెట్టడానికి ఉపయోగించే వ్యూహాలను ఉపయోగించాయి, వీటిని బార్గీస్ అని పిలిచేవారు. దాడులను అదుపు చేయలేకపోయిన అలీవర్ది ఖాన్ 1751లో ఒడిశాను మొదటి రాఘోజీ భోంస్లేకు అప్పగించాడు.

ఈ కాలంలో, జగన్నాథ్ ఇతర దేవతల విగ్రహాలను ఆలయం నుండి చాలాసార్లు తొలగించి, విగ్రహారాధన నుండి రక్షించడానికి దాచిపెట్టారు.[103][104]

మరాఠా పాలన

[మార్చు]

1751 నాటికి ఒరిస్సా పరిపాలనను మరాఠాలు నియంత్రించారు. సుబర్ణరేఖ నది బెంగాల్, మరాఠా నియంత్రణలో ఉన్న ఒడిశా మధ్య సరిహద్దుగా పనిచేసింది.[105][106]

మరాఠాలు ఒరిస్సా తీర్థయాత్ర స్థలంగా, ముఖ్యంగా జగన్నాథ ఆలయ నిర్వహణ మరమ్మతులను గట్టిగా ప్రోత్సహించిన చోట వరకు, మెరుగుపర్చారు. వారు మతపరమైన ప్రదేశాలను సమర్థించడానికి అదనపు శ్రద్ధ చూపారు. మరాఠాలు తమ ఆదాయం కోసం పూరీలో యాత్రికుల పన్నును ఏర్పాటు చేశారు, ఇది పేదవారికి మినహాయించబడింది.[107] మరాఠాలు రహదారి నిర్మాణం, గృహాల నిర్మాణం తపాలా సేవతో కూడా ప్రయోగాలు చేశారు. అయితే, మరాఠాల ఆధీనంలో ఉన్న ఒరిస్సాలో విదేశీ వాణిజ్యం క్షీణించింది. బెంగాల్ ప్రాంతంలో బ్రిటిష్ శక్తి పెరగడం, బంగాళాఖాతం సముద్ర వాణిజ్యంపై వారి చోక్హోల్డ్తో స్థానికులకు ధాన్యాలు, వస్తువుల ఎగుమతులు గణనీయంగా తగ్గాయి.[108]

మరాఠాల పాలనలో ఒడిశాలో సాహిత్యం, కవిత్వం వికసించాయి. స్థానిక అధిపతులు, ఇతర మరాఠా పాలకుల ప్రోత్సాహమే దీనికి కారణం. గద్య, పద్య సాహిత్యం రెండూ ఈ కాలంలో గణనీయమైన పురోగతిని సాధించాయి.[109]

వాణిజ్యం కోసం ఒరిస్సా వ్యూహాత్మక స్థానాన్ని బ్రిటన్ అర్థం చేసుకుంది, ఎందుకంటే ఇది బ్రిటిష్ వారి ఆధీనంలో ఉన్న బెంగాల్, మద్రాసు మధ్య ఉంది. 1803లో, రెండవ ఆంగ్లో-మరాఠా యుద్ధం చాలా వరకు మరాఠా దళాలు ఇతర ప్రాంతాలలో నిమగ్నమైనప్పుడు బ్రిటిష్ వారు ఈ ప్రాంతాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నారు.[110][111]

యూరోపియన్ వాణిజ్యం & ప్రభావాలు

[మార్చు]
ఒడిశా కాలక్రమం
క్రీ. శ. 1800-1947
14 అక్టోబర్ 1803 బారాబతి కోట బ్రిటిష్ వారి ఆధీనంలోకి వస్తుంది
1817 పైకా తిరుగుబాటు
1866 1886 నాటి మహా కరువు (నా అంకా దుర్విఖ్యా)
1 ఏప్రిల్ 1936 ఒరిస్సా ప్రత్యేక ప్రావిన్స్గా మారింది.
1947 ఆగస్టు 15 భారత్ స్వతంత్రం

ప్రారంభ పోర్చుగీస్ & బ్రిటిష్ వాణిజ్యం

[మార్చు]

ఒడిశాలో కర్మాగారాలను నిర్మించిన మొదటి యూరోపియన్లు పోర్చుగీసువారే. వారికి పూరి జిల్లాలోని పిపిలిలో ఒక స్థావరం ఉండేది. పత్తి వస్తువుల వ్యాపారం కోసం 1633 లోనే మొఘల్ పాలకుడి అనుమతితో బ్రిటిష్ వారు హరిహర్పూర్ (ఆధునిక జగత్‌సింగ్‌పూర్) లో ఒక స్థావరాన్ని ఏర్పాటు చేశారు. కానీ కఠినమైన వాతావరణం, పోర్చుగీస్, అరకానీస్ సముద్రపు దొంగల కారణంగా దీనిని ఎక్కువ కాలం కొనసాగించలేకపోయింది.[112] 1765లో, లార్డ్ క్లైవ్ బెంగాల్, బీహార్, ఒడిశా దివానీని నామమాత్రపు మొఘల్ చక్రవర్తి రెండవ షా ఆలం నుండి పొందాడు. కానీ, మిడ్నాపూర్ జిల్లా మాత్రమే ఒడిశా ఉద్దేశించబడింది, మిగిలినది మరాఠాలకు వెళ్ళింది. లార్డ్ క్లైవ్ మరాఠాల నుండి ఒడిశాను స్వాధీనం చేసుకోవడానికి చర్చలు జరిపేందుకు ప్రయత్నించాడు. ఆయన వారసుడు వారెన్ హేస్టింగ్స్ కూడా మరాఠాలతో చర్చలు జరిపేందుకు ప్రయత్నించాడు.

ఒడిశా సంస్థానాలు, బ్రిటిష్ పరిపాలన

[మార్చు]

ప్రెసిడెన్సీ సైన్యాలకు చెందిన కల్నల్ హార్కోర్ట్ 1803 ఆగస్టు 3న ఉత్తర సిర్కర్స్ నుండి ప్రయాణించి ఆగస్టు 25న దిగాడు.[113] మరాఠాలను ఈ ప్రాంతం నుండి తరిమికొట్టడానికి ఆయన సెప్టెంబర్ 8న 5000 మందితో గంజాం నుండి కవాతు చేశారు.[114] సెప్టెంబరు 18న, హర్ కోర్ట్ పూరీని స్వాధీనం చేసుకుంది.[115] సెప్టెంబరు 21న, రెండవ దళం బాలసోర్ వద్ద దిగింది, ఈ ప్రాంతాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్న తరువాత, కోట ముట్టడిలో సహాయపడటానికి కటక్కు బలగాలను పంపింది. అక్టోబరు 14న, బార్బతి కోటను ముట్టడించి స్వాధీనం చేసుకున్నారు.[114]

1803 డిసెంబర్ 17న, నాగ్‌పూర్‌కు చెందిన రఘోజీ II భోంస్లే లాస్వరీ యుద్ధం తర్వాత బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీతో ఒడిశాలోని డియోగావ్ (డియోగర్ కూడా) ఒప్పందంపై సంతకం చేసి కటక్ ప్రావిన్స్‌ను (దీనిలో తీరప్రాంత మొఘల్‌బంది మైదానం, పశ్చిమ ఒడిశాలోని గర్జత్ , బాలాసోర్ ఓడరేవు, పశ్చిమ బెంగాల్‌లోని మిడ్నాపూర్ జిల్లాలోని కొన్ని భాగాలు ఉన్నాయి) వదులుకున్నాడు.[116]  తరువాత ఈ ప్రాంతాన్ని బ్రిటిష్ వారు 1912 వరకు బెంగాల్ ప్రెసిడెన్సీ విభాగంగా పరిపాలించారు, దాని పరిపాలనా స్థానం కటక్‌లో ఉంది , రాచరిక రాష్ట్రాలు పరోక్ష పాలనలో ఉన్నాయి.

కటక్ లోని బారాబతి కోట శిధిలాలు.

రెండవ ముకుంద దేవ్ (అప్పటికి ఇంకా చిన్నవాడు) కు రాజ గురువు అయిన జయకృష్ణ రాజగురు మోహపాత్రా (భారతీయ ప్రజలకు జయ రాజగురు అని బాగా తెలుసు) పైకా యోధుల సైన్యాన్ని సమీకరించి 1804లో ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీకి వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటుకు నాయకత్వం వహించాడు, ఇది ఒరిస్సాలో బ్రిటిష్ పాలనకు వ్యతిరేకంగా జరిగిన మొదటి తిరుగుబాటు. అయితే, ప్రెసిడెన్సీ సైన్యాలు, స్థానిక నాయకుల సహాయంతో, చివరికి తిరుగుబాటును అణచివేయగలిగాయి, జయ రాజగురు, రాజా ఇద్దరూ పట్టుబడ్డారు. 1806 డిసెంబర్ 6న జయ రాజగురు మిడ్నాపూర్ ఉరితీయబడ్డాడు.[117]

1817లో బ్రిటిష్ వారు పైకా తిరుగుబాటును అణచివేయవలసి వచ్చింది. పైకా ఒక భూస్వామ్య సైన్యం, వారు తమ సేవలకు బదులుగా పన్నుల నుండి మినహాయించబడ్డారు. వారు కొత్త బ్రిటిష్ భూ చట్టాలపై అసంతృప్తి చెందారు, ఖుర్దా రాజు కమాండర్ అయిన బక్షి జగబంధు నాయకత్వం వహించారు.[118][119]

సంబల్పూర్ ప్రాంతానికి చెందిన సురేంద్ర సాయి 1827లో బ్రిటిష్ వారికి వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు ప్రారంభించాడు. 1857 భారత తిరుగుబాటు సమయంలో ఒడిశా యువరాజులు యుద్ధాలలో చేరలేదు.

ఇద్దరు ప్రేమికులు, రాగమాల ఆల్బమ్ నుండి ఫోలియో. ఒడిశాలోని పట్టాచిత్రాలలో ఉపయోగించిన సాంకేతికతను పోలి ఉండే వస్త్రంపై వర్ణద్రవ్యం. సుమారు 1850

1866లో ఒడిశా నా అంకా దుర్విఖ్యా (అక్షరాలా స్థానికంగా తొమ్మిది సంఖ్య కరువు) అని పిలువబడే గొప్ప కరువుతో దెబ్బతింది.[120][121] వివిధ ప్రాంతాలలో సుమారు ఒక మిలియన్ మంది మరణించినట్లు అంచనా వేయబడింది. .[122] కరువు సమయంలో, బాబు బిచ్చిత్రానంద దాస్, గౌరీ శంకర్ రాయ్ ఒడియాలో ఒక పత్రికను ప్రచురించాలని నిర్ణయించుకున్నారు. ఉత్కల దీపికా మొదటి సంచిక 1866 ఆగస్టు 4న కొత్తగా కటక్ ప్రింటింగ్ ప్రెస్ నుండి ప్రచురించబడింది. ఇది కరువు సమస్యను పరిష్కరించింది .[123] 1838లో కటక్లో క్రైస్తవ మతప్రచారకులు ఒక ముద్రణాలయాన్ని స్థాపించినప్పటికీ, ఇది ఒడియాలో మొదటి స్వతంత్ర ప్రచురణ.[124]

1870లో, మధుసూదన్ దాస్ ఒడిశా నుండి గ్రాడ్యుయేట్ డిగ్రీ పొందిన మొదటి వ్యక్తి అయ్యాడు. ఆయన కలకత్తా విశ్వవిద్యాలయం నుండి బ్యాచిలర్ ఆఫ్ ఆర్ట్స్ పూర్తి చేసి, తరువాత 1873లో అదే విశ్వవిద్యాలయం నుండి మాస్టర్ ఆఫ్ ఆర్ట్స్ పొందారు. అతను 1878 లో న్యాయశాస్త్ర పట్టాను కూడా పొందాడు.[125] ఆయన రాష్ట్రం నుండి అగ్రశ్రేణి నాయకులలో ఒకరిగా ఎదిగారు.

1881లో మధుసూదన్ దాస్ కలకత్తా నుండి కటక్కు తిరిగి వచ్చిన తరువాత, 1882లో ఉత్కల్ సభ ఏర్పడింది. ఇది ఒడిశాలో రాజకీయ కార్యకలాపాల ప్రారంభానికి నాంది పలికింది. .[126] 1888లో బెంగాల్ లెఫ్టినెంట్ గవర్నర్ పర్యటన సందర్భంగా కటక్‌లో దర్బార్ జరిగింది, ఇక్కడ గౌరీ శంకర్ రాయ్ నేతృత్వంలోని ఉత్కల్ సభ ఒడియా మాట్లాడే భూభాగాలను ఒకే పరిపాలన కిందకు తీసుకురావాలనే అంశాన్ని సమర్పించింది.[127]

1903లో ఉత్కల్ యూనియన్ కాన్ఫరెన్స్ స్థాపించబడింది.[128] 1912లో ఒడిశా, బీహార్ బెంగాల్ ప్రావిన్స్ నుండి వేరు చేయబడి కొత్త ఒకే ప్రావిన్స్ ఏర్పడింది.[129] 1912లో ఒరిస్సా అద్దె చట్టం బీహార్-ఒరిస్సా శాసనసభను ప్రవేశపెట్టింది. 1885 నాటి మునుపటి బెంగాల్ అద్దె చట్టం ఈ ప్రాంత పరిస్థితులకు అనుకూలంగా లేదని భావించారు. 1913 సెప్టెంబరు 12న ఒరిస్సా అద్దె చట్టం ఆమోదించబడింది, ఈ ప్రాంతంలో రైయత్లకు మెరుగైన హక్కులు, చికిత్సను కల్పించింది.[130] 1913లో, శశి భూషణ్ రథ్ బెర్హంపూర్ నుండి మొదటి ఒడియా దినపత్రిక ఆశను ప్రచురించడం ప్రారంభించాడు. గోపబంధు దాస్ సంపాదకుడిగా 1919 వరకు దాని సంపాదకీయాలను రాశారు. 1915లో గోపబంధు దాస్ ఒడియా సాహిత్యం, సంస్కృతిని ప్రోత్సహించడానికి సత్యబాది అనే పత్రికను ప్రచురించడం ప్రారంభించారు. 1919 అక్టోబరు 4న ఆయన తన సొంత వారపత్రిక 'సమాజ' ను ప్రారంభించారు.[131] 1914లో విప్లవకారుడు బాఘా జతిన్ మయూర్భంజ్ కప్టిపాడ గ్రామంలో ఒక స్థావరానికి వెళ్లారు. 1915 సెప్టెంబరు 9న, బాఘా జతిన్ అతని సహచరులను వలస అధికారులు కనుగొన్నారు, దీని ఫలితంగా 75 నిమిషాల కాల్పులు జరిగాయి. 1915 సెప్టెంబరు 10న, బాలాశోర్ ఆసుపత్రిలో బుల్లెట్ గాయాలతో బాఘా జతిన్ మరణించాడు.[132]

1885లో భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ స్థాపించబడింది. 1920లో, భాషా ప్రాతిపదికన ప్రావిన్సుల పునర్వ్యవస్థీకరణను దాని అజెండాలలో ఒకటిగా స్వీకరించింది.[133] ఇది ఒడిశా కాంగ్రెస్ కమిటీని ఏర్పాటు చేయడానికి ఒడియా మాట్లాడే జనాభాకు ప్రత్యేక ప్రావిన్స్ను డిమాండ్ చేయడానికి ఒడిశాలోని చాలా మంది నాయకులను ప్రేరేపించింది.[134] 1923లో కటక్లో భువనేశ్వానంద ఒడిశా స్కూల్ ఆఫ్ ఇంజనీరింగ్ స్థాపించబడింది. ఇది ఈ ప్రాంతంలో మొట్టమొదటి సాంకేతిక డిప్లొమా సంస్థ. .[135] 1927లో కటక్, బాలాసోర్ జిల్లాలు వరుసగా మూడో సంవత్సరం అసాధారణ వరదలకు గురయ్యాయి. ప్రభుత్వ నివేదిక ప్రకారం సుమారు 28,756 కుటుంబాలు వరదల వల్ల ప్రభావితమయ్యాయి.[136]

1930 ఏప్రిల్ 6న వాలంటీర్ల బృందం కటక్ నుండి బాలాసోర్లోని ఇంచుడి వరకు కవాతు చేసింది. ఏప్రిల్ 12న వారు ఉప్పును తయారు చేయడం ద్వారా బ్రిటిష్ ఉప్పు పన్ను చట్టాన్ని ధిక్కరించారు.[137] 1936 ఏప్రిల్ 1న ఒడిశాకు ప్రత్యేక ప్రావిన్స్ హోదా లభించింది. ఒడిశా దినోత్సవం (ఉత్కల దివస) ప్రతి సంవత్సరం ఏప్రిల్ 1న స్థానికంగా జరుపుకుంటారు. 1936లో ఒడిశాలో కటక్, పూరి, బాలాసోర్, గంజాం, కోరాపుట్, సంబల్పూర్ అనే 6 జిల్లాలు ఉన్నాయి.[138] 1938 అక్టోబరు 11న, 12 ఏళ్ల పడవ బాలుడు బాజీ రౌత్, వారిని నది మీదుగా తీసుకెళ్లడానికి నిరాకరించడంతో, ధెంకనల్ జిల్లాలో పోలీసులు కాల్చి చంపారు.[139] 1943లో ఉత్కల్ విశ్వవిద్యాలయం స్థాపించబడింది.[140]

1946 మార్చిలో హిరాకుడ్ ఆనకట్ట ఒడిశా గవర్నర్ సర్ హౌత్రోన్ లూయిస్ శంకుస్థాపన చేశారు.[141] 1943 నాటి బెంగాల్ కరువు వంటి సంఘటనలను నివారించడానికి కటక్లో 1946లో సెంట్రల్ రైస్ రీసెర్చ్ ఇన్స్టిట్యూట్ (సిఆర్ఆర్ఐ) స్థాపించబడింది.[142] 1947 జూలై 22న, బిజు పట్నాయక్ ఇండోనేషియా ప్రధాన మంత్రి సుతాన్ స్జహ్రిర్, ఉపాధ్యక్షుడు మొహమ్మద్ హట్టాలను డచ్ లైన్ల వెనుక నుండి రక్షించి, సిబ్బందిగా మారువేషంలో డగ్లస్ C-47 స్కైట్రైన్‌లో సింగపూర్ కు వెళ్లారు . వారు జూలై 24న భారతదేశానికి చేరుకున్నారు.[143][144]

రిపబ్లిక్ ఆఫ్ ఇండియాలో భాగంగా

[మార్చు]
ఒరిస్సా కాలక్రమం
క్రీ. శ. 1947-ప్రస్తుతము 
1948 ఒడిశా రాజధాని కటక్ నుండి భువనేశ్వర్ మార్చబడింది.
1952 తొలి కళింగ బహుమతి ప్రదానం
1953 హిరాకుడ్ ఆనకట్ట నిర్మాణం పూర్తి
1956 యూనివర్శిటీ కాలేజ్ ఆఫ్ ఇంజనీరింగ్, బుర్లాలో స్థాపించబడింది
1957 ఒడిశా సాహిత్య అకాడమీ స్థాపించబడింది.
12 ఫిబ్రవరి 1961 ఒడిశా శాసనసభ భవనాన్ని ప్రారంభించారు.

1947 మే 27న, హరేకృష్ణ మహాతాబ్ కాంగ్రెస్ మంత్రివర్గాన్ని ఏర్పాటు చేయడానికి ప్రమాణ స్వీకారం చేశారు.  1946లో, భువనేశ్వర్ ఒడిశా రాష్ట్ర రాజకీయ రాజధానిగా కటక్ స్థానంలో ఉంటుందని నిర్ణయించారు. భారతదేశం బ్రిటన్ నుండి స్వాతంత్ర్యం పొందిన ఒక సంవత్సరం తర్వాత, డిజైన్ చేసే పనిని జర్మన్ ఆర్కిటెక్ట్ ఒట్టో కోనిగ్స్‌బెర్గర్‌కు అప్పగించారు.  అలాగే 1948లో హిరాకుడ్ ఆనకట్ట నిర్మాణం ప్రారంభమైంది.[145] 1949 నాటికి, 24 రాచరిక రాష్ట్రాలు విలీనం చేయబడ్డాయి. ఒడిశాలో 13 జిల్లాలు కటక్ , పూరి , బాలసోర్ , గంజాం, కోరాపుట్ , సంబల్పూర్ , దెంకనల్ , సుందర్‌గఢ్ , కియోంఝర్ , బాలంగిర్‌పట్న , బౌధ్ - కంధమాల్ , మయూర్‌భంజ్, కలహండి ఉన్నాయి. 1950 మే 12న, భారత మంత్రివర్గంలో చేరడానికి మహాతాబ్ రాజీనామా చేశాడు.[146] అదే రోజు నబకృష్ణ చౌదరి ముఖ్యమంత్రిగా బాధ్యతలు స్వీకరించాడు.[147]

1951లో, బిజు పట్నాయక్ కళింగ బహుమతిని స్థాపించడానికి యునెస్కోకు విరాళం ఇచ్చారు. 1952 నుండి ప్రతి సంవత్సరం సైన్స్ ప్రజాదరణకు దోహదపడిన వ్యక్తులకు దీనిని ప్రదానం చేస్తున్నారు.[148][149] 1951 అసెంబ్లీ ఎన్నికల తర్వాత, 1952  ఫిబ్రవరి 12న, నబకృష్ణ చౌదరి ముఖ్యమంత్రిగా ప్రమాణ స్వీకారం చేశారు.1953లో 66 మీటర్ల ఎత్తు 25.4 కి.మీ పొడవున్న హిరాకుడ్ ఆనకట్ట పూర్తయింది. 1953లో రూర్కెలా స్టీల్ ప్లాంట్‌ను పశ్చిమ జర్మన్ కన్సార్టియం సహకారంతో నిర్మించాలని ప్రణాళిక వేయబడింది. 19 అక్టోబర్ 1956న నబకృష్ణ చౌదరి రాజీనామా చేశారు, మహాతాబ్ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. ఈ ప్రాంతంలో 1956లో మొట్టమొదటి సాంకేతిక డిగ్రీ సంస్థ, యూనివర్సిటీ కాలేజ్ ఆఫ్ ఇంజనీరింగ్, బుర్లాలో స్థాపించబడింది (ప్రస్తుతం దీనిని వీర్ సురేంద్ర సాయి యూనివర్సిటీ ఆఫ్ టెక్నాలజీ అని పిలుస్తారు).  1957లో ఒడియా భాష సాహిత్యాన్ని అభివృద్ధి చేయడానికి, ప్రోత్సహించడానికి ఒడిశా సాహిత్య అకాడమీ స్థాపించబడింది. 13 జనవరి 1957న ప్రధాన మంత్రి జవహర్‌లాల్ నెహ్రూ అధికారికంగా హిరాకుడ్ ఆనకట్టను ప్రారంభించారు. 1957 అసెంబ్లీ ఎన్నికలలో కూడా కాంగ్రెస్ పార్టీ గెలిచింది. 6 ఏప్రిల్ 1957న హరేకృష్ణ మహాతాబ్ ముఖ్యమంత్రిగా ప్రమాణ స్వీకారం చేశారు. 22 మే 1959న కాంగ్రెస్, గణతంత్ర పరిషత్ సంకీర్ణం ప్రభుత్వాన్ని ఏర్పాటు చేసింది. 21 ఫిబ్రవరి 1961న సంకీర్ణం కూలిపోయింది. ఫిబ్రవరి 25న రాష్ట్రపతి పాలన విధించబడింది.

ఒడిశా శాసనసభ భవనం 1961లో ప్రారంభించబడింది.

1961 ఫిబ్రవరి 12న, ఒడిశా శాసనసభ కొత్త భవనాన్ని అప్పటి భారత ఉపాధ్యక్షుడు సర్వేపల్లి రాధాకృష్ణన్ ప్రారంభించారు.  1961 ఆగస్టు 15న, రూర్కెలాలోని ప్రాంతీయ ఇంజనీరింగ్ కళాశాల స్థాపించబడింది. 1961లో మధ్యంతర ఎన్నికలు జరిగాయి. బిజు పట్నాయక్ 23 జూన్ 1961న మంత్రిత్వ శాఖను ఏర్పాటు చేశారు. 1962 జనవరి 3న  ప్రధాన మంత్రి నెహ్రూ పారదీప్ నౌకాశ్రయానికి పునాది రాయి వేశారు. 1966 ఏప్రిల్ 18న, దీనిని భారతదేశంలోని 8వ ప్రధాన నౌకాశ్రయంగా ప్రకటించారు. అలాగే 1962లో బలిమెల రిజర్వాయర్ ప్రాజెక్ట్ ప్రారంభించబడింది.  ఆగస్టు 1963లో కామరాజ్ ప్రణాళికను రూపొందించారు, రాజీనామా చేసిన ముఖ్యమంత్రులలో బిజు పట్నాయక్ కూడా ఉన్నారు. ఆయన తర్వాత, బిరేన్ మిత్రా ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. ఏప్రిల్ 1964లో, MIG-21 FLల కోసం తుమాన్స్కీ R-11 F2 ఇంజిన్‌లను తయారు చేయడానికి సునాబెడలో హిందూస్తాన్ ఏరోనాటిక్స్ లిమిటెడ్ ప్లాంట్‌ను ఏర్పాటు చేశారు. 1966లో మహాతాబ్ భారత జాతీయ కాంగ్రెస్‌ను విడిచిపెట్టి జన కాంగ్రెస్ అనే కొత్త పార్టీని స్థాపించాడు.[150] 1967 అసెంబ్లీ ఎన్నికల తర్వాత, రాజేంద్ర నారాయణ్ సింగ్ డియో స్వతంత్ర పార్టీ, ఒరిస్సా జన కాంగ్రెస్‌లతో కూడిన సంకీర్ణ ప్రభుత్వానికి ముఖ్యమంత్రి అయ్యాడు.

1971 అసెంబ్లీ ఎన్నికల్లో, ఉత్కల్ కాంగ్రెస్ , స్వతంత్ర పార్టీ, ఆల్ ఇండియా జార్ఖండ్ పార్టీల సంకీర్ణంతో ప్రభుత్వం ఏర్పడింది , బిశ్వనాథ్ దాస్ ముఖ్యమంత్రిగా ఉన్నారు. 14 జూన్ 1972న, నందిని సత్పతి ఒడిశా ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు, కాంగ్రెస్ మంత్రిత్వ శాఖకు నాయకత్వం వహించారు. 1 మార్చి 1973న, ముఖ్యమంత్రి నందిని సత్పతి రాజీనామా చేశారు. ఫిబ్రవరి 1974లో, మధ్యంతర ఎన్నికలు జరిగాయి. మార్చి 6, 1974న, నందిని సత్పతి తన రెండవ మంత్రిత్వ శాఖను ఏర్పాటు చేశారు. 19 డిసెంబర్ 1976న, నందిని సత్పతి మళ్ళీ రాజీనామా చేశారు. ఆమె స్థానంలో బినాయక్ ఆచార్య నియమితులయ్యారు , ఆయన 4 నెలలు పదవిలో కొనసాగారు. 1977లో, అసెంబ్లీ ఎన్నికల తర్వాత నీలమణి రౌత్రాయ్ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు, జనతా పార్టీ 1980 వరకు అధికారంలో ఉంది. 1980 అసెంబ్లీ ఎన్నికల ఫలితంగా భారత జాతీయ కాంగ్రెస్‌కు చెందిన జానకి బల్లభ్ పట్నాయక్ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు.

1981లో, ఫ్రాన్స్‌కు చెందిన పెచినీ కంపెనీ సహకారంతో NALCO స్థాపించబడింది . దీని ప్రధాన కార్యాలయం భువనేశ్వర్‌లో ఉంది. 1984 అక్టోబర్ 30న, ఇందిరా గాంధీ భువనేశ్వర్‌లో ప్రసంగిస్తున్నారు. మరుసటి రోజు ఆమె హత్యకు గురయ్యారు.  1985లో, జానకి బల్లభ్ పట్నాయక్ తిరిగి ముఖ్యమంత్రిగా ఎన్నికయ్యారు. ఒడియా కవి, నవలా రచయిత సచ్చిదానంద రౌత్రాయ్ ఆధునిక ఒడియా కవిత్వానికి చేసిన కృషికి జ్ఞానపీఠ్ అవార్డును అందుకున్నారు.  1989 మే 22న, చండీపూర్‌లో అగ్ని-Iని ప్రయోగించారు. 1989 డిసెంబర్ 6న, జానకి వల్లభ్ పట్నాయక్ ముఖ్యమంత్రి పదవికి రాజీనామా చేశారు, డిసెంబర్ 7న హేమానంద బిస్వాల్ ప్రమాణ స్వీకారం చేశారు. 1989 డిసెంబర్ 16న, రబీ రే లోక్‌సభ స్పీకర్ అయ్యారు, ఆయన 1991  జూలై 9 వరకు ఆ పదవిలో ఉన్నారు.

1990లో రంగనాథ్ మిశ్రా భారతదేశ 21వ ప్రధాన న్యాయమూర్తి అయ్యారు.[151] 1990లో జరిగిన అసెంబ్లీ ఎన్నికల్లో జనతాదళ్ విజయం సాధించి బిజు పట్నాయక్ నాయకత్వంలో ప్రభుత్వం ఏర్పడింది.[152] 1992లో బీజేపీ, మల్కన్గిరి, రాయగఢ, నబరంగ్పూర్ అనే నాలుగు కొత్త జిల్లాలు సృష్టించబడ్డాయి. 1993లో ఖుర్దా, నయాగఢ్, సోనపూర్, బర్గఢ్, కేంద్రపారా, జగత్సింగ్పూర్, జాజ్పూర్, నువాపాడా, అంగుల్, భద్రక్ అనే మరో 10 జిల్లాలను ఏర్పాటు చేశారు. 1994లో జార్సుగుడా, దేవగఢ్, బౌధ్ అనే మరో మూడు ప్రాంతాలను ఏర్పరచారు. దీనివల్ల ఒడిశాలో జిల్లాల సంఖ్య 30కి చేరింది.[153] 1993లో రంగనాథ్ మిశ్రా భారత జాతీయ మానవ హక్కుల కమిషన్ మొదటి ఛైర్మన్ అయ్యారు.[151] 1995 అసెంబ్లీ ఎన్నికలలో భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ విజయం సాధించి, జానకీ వల్లభ పట్నాయక్ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు.[152] 1999 సోనేపూర్ 22న ఆస్ట్రేలియన్ మిషనరీ గ్రాహం స్టెయిన్స్, అతని ఇద్దరు కుమారులు హత్యకు గురయ్యారు. స్టెయిన్స్ ఒక ఆస్ట్రేలియన్ క్రిస్టియన్ మిషనరీ, అతని ఇద్దరు కుమారులు ఫిలిప్ (వయస్సు 10), తిమోతి (వయస్సు 6) తో కలిసి 23 జనవరి 1999న భారతదేశంలోని ఒడిశాలోని కియోంఝర్ జిల్లాలోని మనోహర్‌పూర్ గ్రామంలో తన స్టేషన్ వ్యాగన్‌లో నిద్రిస్తున్నప్పుడు ఒక ముఠా కాల్చి చంపాడు. 2003లో, గ్రాహం స్టెయిన్స్, అతని కుమారులను హత్య చేసిన ముఠాకు నాయకత్వం వహించినందుకు బజరంగ్ దళ్ కార్యకర్త దారా సింగ్ దోషిగా నిర్ధారించబడి, జీవిత ఖైదు విధించబడింది.[154] ఆ తరువాత వెంటనే, జానకి వల్లభ పట్నాయక్ రాజీనామా చేసి, గిరిధర్ గమాంగ్ స్థానంలో నియమించబడ్డాడు.[155] అక్టోబరు 1999లో, ఒడిషాను తుఫాను తాకింది, దీనివల్ల $2.5 బిలియన్ల ఆర్థిక నష్టం, సుమారు 10,000 మంది మరణించారు.[156][157] 1999 డిసెంబరులో, గమాంగ్ కూడా రాజీనామా చేశాడు.[158] ఆయన స్థానంలో డిసెంబర్ 7న హేమానంద బిస్వాల్ నియమితులయ్యాడు.[159] మార్చి 2000లో, నవీన్ పట్నాయక్ బిజెడి-బిజెపి కూటమి ప్రభుత్వానికి ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు, ఆయన 24 సంవత్సరాలు ముఖ్యమంత్రిగా పని చేశాడు.[160]

20 ఫిబ్రవరి 2014న, ఒడియా భాష భారతదేశంలోని శాస్త్రీయ భాష హోదా ఇవ్వబడింది, ఇది ఆ హోదాను పొందిన ఆరవ భాషగా నిలిచింది.[161] 2024 శాసనసభ ఎన్నికల్లో బిజెపి విజయం సాధించి, మోహన్ చరణ్ మాఝీ రాష్ట్ర ముఖ్యమంత్రి అయ్యాడు.[162]

ఇవికూడా చూడండి

[మార్చు]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. ↑ Amalananda Ghosh (1990). An Encyclopaedia of Indian Archaeology. BRILL. p. 24. ISBN 978-9004092648. Retrieved 29 October 2012.
  2. ↑ Kenneth A. R. Kennedy (2000). God-Apes and Fossil Men: Paleoanthropology of South Asia. University of Michigan Press. p. 9. Retrieved 30 October 2012.
  3. ↑ Amalananda Ghosh (1990). An Encyclopaedia of Indian Archaeology. BRILL. p. 24. ISBN 978-9004092648. Retrieved 29 October 2012.
  4. 1 2 Manohar Sajnani (2001). Encyclopaedia of Tourism Resources in India. Gyan Publishing House. pp. 262, 283. ISBN 978-81-7835-018-9. Retrieved 3 February 2015.
  5. ↑ Upinder Singh (2008). A History of Ancient and Early Medieval India: From the Stone Age to the 12th Century. Pearson Education India. pp. 122–123. ISBN 978-81-317-1120-0.
  6. ↑ "Ushakothi". Government of Odisha. Archived from the original on 4 February 2015. Retrieved 3 February 2015.
  7. ↑ "Ancient rock art starts to fade out: Engravings in Vikramkhol cave under threat". The Telegraph (India). 27 December 2011. Retrieved 10 June 2014.
  8. ↑ Peter J. Claus; Sarah Diamond; Margaret Ann Mills (2003). South Asian Folklore: An Encyclopedia : Afghanistan, Bangladesh, India, Nepal, Pakistan, Sri Lanka. Taylor & Francis. p. 521. ISBN 978-0-415-93919-5. Retrieved 3 February 2015.
  9. 1 2 Kalyan Kumar Chakravarty; Robert G. Bednarik (1 January 1997). Indian Rock Art and Its Global Context. Motilal Banarsidass Publ. pp. 68, 75. ISBN 978-81-208-1464-6. Retrieved 3 February 2015.
  10. ↑ "Bhawanipatna". Tourism Department, Government of Odisha. Archived from the original on 22 April 2012. Retrieved 3 February 2015.
  11. ↑ Sudāmā Miśra (1973). Janapada state in ancient India. Bhāratīya Vidyā Prakāśana.
  12. ↑ Devendrakumar Rajaram Patil (1946). Cultural History from the Vāyu Purāna. Motilal Banarsidass Pub. p. 46. ISBN 9788120820852. {{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help)
  13. ↑ J. P. Mitta (2006). History of Ancient India: From 7300 BC to 4250 BC. Atlantic Publishers & Dist. ISBN 9788126906154. Retrieved 28 October 2012.
  14. ↑ V. R. Ramachandra Dikshitar (1999). War in Ancient India. Genesis Publishing Pvt Ltd. p. 53. ISBN 9788170208945.
  15. ↑ Gaṅgā Rām Garg (1992). Encyclopaedia of the Hindu World, Volume 1. Concept Publishing Company. ISBN 9788170223740. Retrieved 28 October 2012.
  16. ↑ Subodh Kapoor, ed. (2004). An Introduction to Epic Philosophy: Epic Period, History, Literature, Pantheon, Philosophy, Traditions, and Mythology, Volume 3. Genesis Publishing. p. 784. ISBN 9788177558814. Retrieved 10 November 2012. Finally Srutayudha, a valiant hero, was son Varuna and of the river Parnasa.
  17. ↑ "Dance bow (1965.3.5)". Pitt Rivers Museum. Archived from the original on 2 February 2015. Retrieved 2 February 2015.
  18. ↑ Rabindra Nath Pati (1 January 2008). Family Planning. APH Publishing. p. 97. ISBN 978-81-313-0352-8. Retrieved 2 February 2015.
  19. ↑ Raychaudhuri, Hemchandra (2006). Political History of Ancient India. Genesis Publishing. p. 75. ISBN 9788130702919. Retrieved 25 October 2012.
  20. ↑ Gajrani, S. (2004). History, Religion and Culture of India. Isha Books. p. 153. ISBN 978-81-8205-063-1. Archived from the original on 24 July 2014. Retrieved 2020-03-19.
  21. ↑ Suhas Chatterjee (1 January 1998). Indian Civilization And Culture. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 68. ISBN 978-81-7533-083-2. Retrieved 11 February 2013.
  22. ↑ K. Krishna Reddy (2 February 1960). Indian History. Tata McGraw-Hill Education. pp. A–149, C–39. ISBN 9780071329231. Retrieved 12 November 2012. {{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help)
  23. ↑ . "Hathigumpha Inscription of Kharavela of Kalinga". Archived 2016-03-03 at the Wayback Machine
  24. ↑ . "Asurgarh – An Early Urban Centre of Orissa".
  25. ↑ Hermann Kulke; Dietmar Rothermund (2004). A History of India. Routledge. p. 66. ISBN 9780415329194. Retrieved 12 November 2012.
  26. ↑ . "Asurgarh – An Early Urban Centre of Orissa".
  27. ↑ Chakravarty, K.K.; Badam, G.L. (2005). River Valley Cultures of India. Indira Gandhi Rashtriya Manav Sangrahalaya. p. 110. ISBN 978-81-7305-300-9. Archived from the original on 27 April 2023. Retrieved 2020-03-19.
  28. ↑ Patnaik, A.P. (2003). The early voyagers of the east: the rise of maritime trade of the Kalingas in ancient India. Pratibha Prakashan. p. 31. ISBN 9788177020694. Retrieved 2020-03-19.
  29. ↑ Hermann Kulke; Dietmar Rothermund (2004). A History of India. Routledge. p. 66. ISBN 9780415329194. Retrieved 12 November 2012.
  30. ↑ . "Hathigumpha Inscription of Kharavela of Kalinga". Archived 2016-03-03 at the Wayback Machine
  31. 1 2 S. Chattopadhyaya (1 January 1974). Some Early Dynasties of South India. Motilal Banarsidass. p. 48. ISBN 978-81-208-2941-1. Retrieved 2 December 2012.
  32. 1 2 3 . "Hathigumpha Inscription of Kharavela of Kalinga". Archived 2016-03-03 at the Wayback Machine
  33. ↑ Orissa (India); Senapati, N.; Sahu, N.K. (1966). Orissa District Gazetteers: Puri. Gazetteer of India (in డచ్). Superintendent, Orissa Government Press. p. 80. Retrieved 2020-03-19.
  34. ↑ Mohanty, P.K. (2002). State formation in ancient Orissa. Punthi Pustak. p. 50. ISBN 978-81-86791-34-9. Retrieved 2020-03-19.
  35. ↑ R. T. Vyas; Umakant Premanand Shah (1995). Studies in Jaina Art and Iconography and Allied Subjects. Abhinav Publications. p. 31. ISBN 9788170173168. Retrieved 12 November 2012.
  36. ↑ "Detail History of Orissa". Government of Odisha. Archived from the original on 12 November 2006.
  37. ↑ R. G. Bhandarkar (1876). "The Nasik Cave Inscriptions". In Robert Kennaway Douglas (ed.). Transactions of the Second Session Held at London, in September, 1874. Trübner. p. 311.
  38. ↑ Sudhakar Chattopadhyaya (1974). Some Early Dynasties of South India. Motilal Banarsidass. pp. 78–79. ISBN 978-81-208-2941-1.
  39. ↑ Katariya, A. (2007). Ancient History of Central Asia: Yuezhi origin Royal Peoples: Kushana, Huna, Gurjar and Khazar Kingdoms. Adesh Katariya. p. 1-PA143. Retrieved 2020-03-19.
  40. ↑ Nihar Ranjan Patnaik (1997). Economic History of Orissa. Indus Publishing. pp. 28–. ISBN 978-81-7387-075-0. Retrieved 13 November 2012.
  41. ↑ Ravi Kalia (1994). Bhubaneswar: From a Temple Town to a Capital City. SIU Press. pp. 17, 125. ISBN 978-0-8093-1876-6. Retrieved 1 December 2012.
  42. ↑ Anuradha Seneviratna; Benjamin Polk (1 January 1992). Buddhist Monastic Architecture in Sri Lanka: The Woodland Shrines. Abhinav Publications. p. 49. ISBN 978-81-7017-281-9. Retrieved 3 February 2015.
  43. ↑ Harvey Rachlin (1 January 2000). Jumbo's Hide, Elvis's Ride, and the Tooth of Buddha: More Marvelous Tales of Historical Artifacts. Garrett County Press. p. 1201. ISBN 978-1-939430-09-0. Retrieved 3 February 2015.
  44. ↑ Prabhat Mukherjee (1981). The History of Medieval Vaishnavism in Orissa. Asian Educational Services. p. 16. ISBN 978-81-206-0229-8. Retrieved 3 February 2015.
  45. ↑ V. P. Ramachandra Dikshitar (1 January 1993). The Gupta Polity. Motilal Banarsidass. pp. 4–. ISBN 978-81-208-1024-2. Retrieved 14 November 2012.
  46. ↑ A. K. Warder R.C. Majumdar (1977). Ancient India. Motilal Banarsidass. p. 389. ISBN 978-81-208-0436-4. Retrieved 18 November 2012.
  47. ↑ Majumdar R. C. (1996). Outline of the History of Kaliṅga. Asian Educational Services. p. 7. ISBN 978-81-206-1194-8. Retrieved 18 November 2012.
  48. 1 2 Ajay Mitra Shastri (1995). Inscriptions of the Sarabhapuriyas Panduvamsins and Somavamsins. Motilal Banarsidass. pp. 96, 108, 112. ISBN 9788120806375. Archived from the original on 11 April 2023. Retrieved 10 December 2021.
  49. ↑ Snigdha Tripathy (1997). Inscriptions of Orissa. Vol. I - Circa 5th-8th centuries A.D. Indian Council of Historical Research and Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-1077-8.
  50. ↑ Snigdha Tripathy (1997). Inscriptions of Orissa. Vol. I - Circa 5th-8th centuries A.D. Indian Council of Historical Research and Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-1077-8.
  51. ↑ Thomas E. Donaldson (2001). Iconography of the Buddhist Sculpture of Orissa. Abhinav. ISBN 978-81-7017-406-6.
  52. ↑ Thomas E. Donaldson (2001). Iconography of the Buddhist Sculpture of Orissa. Abhinav. ISBN 978-81-7017-406-6.
  53. ↑ Walter Smith (1994). The Mukteśvara Temple in Bhubaneswar. Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-0793-8.
  54. ↑ Ajay Mitra Shastri (1995). Inscriptions of the Śarabhapurīyas, Pāṇḍuvaṁśins, and Somavaṁśins: Part I. Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-0635-1.
  55. ↑ Walter Smith (1994). The Mukteśvara Temple in Bhubaneswar. Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-0793-8.
  56. ↑ Walter Smith (1994). The Mukteśvara Temple in Bhubaneswar. Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-0793-8.
  57. ↑ Error on call to Template:cite paper: Parameter title must be specified
  58. ↑ D. C. Sircar (1 January 1996). Indian Epigraphy. Motilal Banarsidass. p. 290. ISBN 978-81-208-1166-9. Retrieved 18 November 2012.
  59. ↑ Vasudev Vishnu Mirashi (1 January 1975). Literary And Historical Studies in Indology. Motilal Banarsidass. p. 138. ISBN 978-81-208-0417-3. Retrieved 29 November 2012.
  60. ↑ M. Krishna Kumari (1 January 1990). Social And Cultural Life in Medieval Andhra. Discovery Publishing House. pp. 17–. ISBN 978-81-7141-102-3. Retrieved 30 November 2012.
  61. ↑ Sally Hovey Wriggins (2004). The Silk Road Journey with Xuanzang. Westview Press. p. 141. ISBN 978-0-8133-6599-2. Retrieved 3 February 2015. When he came to Odra country (Orissa), he found one hundred Buddhist monasteries and a myriad of brethren, all Mahayanist. There were more than ten Asoka topes at places where the Buddha had preached. In the southwest of this country was the Pushpagiri Monastery. Xuanzang's description remained a mystery in the absence of any archaeological findings to prove it until recent excavations, which have brought to light what is called eastern India's oldest Ashokan stupa and stone inscription bearing his name, dating back to the third century B.C.E.
  62. ↑ Charles Allen (21 February 2012). Ashoka: The Search for India's Lost Emperor. Little, Brown Book Group. p. 158. ISBN 978-1-4087-0388-5. Retrieved 3 February 2015.
  63. ↑ Lars Fogelin (9 February 2006). Archaeology of Early Buddhism. AltaMira Press. p. 31. ISBN 978-0-7591-1444-9. Retrieved 3 February 2015.
  64. ↑ Raghavan Srinivasn (2021). Rajaraja Chola. Leadstart Publishing Pvt. pp. 171–172. ISBN 978-93-5458-223-3. It is about the Kalinga war waged by the King around 1110, when the Chola army crossed the Vengi territory, destroyed an elephant corps, torched Kalingam, made mincemeat of the enemy army and in the end 'subdued the seven Kalingas'47, all for the innocuous reason that the Kalinga king forgot to pay his annual tribute.
  65. ↑ Rabindra Nath Chakraborty (1985). National Integration in Historical Perspective: A Cultural Regeneration in Eastern India. Mittal Publications. pp. 17–. GGKEY:CNFHULBK119. Retrieved 30 November 2012.
  66. ↑ "Jagannath Temple Architecture". Shree Jagannath Temple Administration, Puri. Archived from the original on 20 November 2012. Retrieved 29 November 2012.
  67. ↑ H. W. Codrington (1 January 1994). Short History of Ceylon. Asian Educational Services. p. 65. ISBN 978-81-206-0946-4. Retrieved 3 February 2015.
  68. ↑ G.C. Mendis (1 December 1996). The Early History of Ceylon and Its Relations with India and Other Foreign Countries. Asian Educational Services. p. 58. ISBN 978-81-206-0209-0. Retrieved 3 February 2015.
  69. ↑ Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (1834). Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland. Cambridge University Press for the Royal Asiatic Society. p. 106. Retrieved 3 February 2015.
  70. ↑ Nihar Ranjan Patnaik (1997). Economic History of Orissa. Indus Publishing. pp. 71–. ISBN 978-81-7387-075-0. Retrieved 1 December 2012.
  71. ↑ Hermann Kulke; Dietmar Rothermund (2004). A History of India. Taylor & Francis Group. p. 189. ISBN 978-0-415-32919-4. Retrieved 2 December 2012.
  72. ↑ Dipti Ray (1 January 2007). Prataparudradeva, the Last Great Suryavamsi King of Orissa: (A.D. 1497 to A.D. 1540). Northern Book Centre. pp. 18–. ISBN 978-81-7211-195-3. Retrieved 2 December 2012.
  73. ↑ L.S.S. O'malley (1 January 2007). Bengal District Gazetteer : Puri. Concept Publishing Company. pp. 30–. ISBN 978-81-7268-138-8. Retrieved 2 December 2012.
  74. ↑ O. M. Starza (1993). The Jagannatha Temple at Puri: Its Architecture, Art, and Cult. BRILL. pp. 146–. ISBN 978-90-04-09673-8. Retrieved 2 December 2012.
  75. ↑ Dipti Ray (1 January 2007). Prataparudradeva, the Last Great Suryavamsi King of Orissa: (A.D. 1497 to A.D. 1540). Northern Book Centre. pp. 18–. ISBN 978-81-7211-195-3. Retrieved 2 December 2012.
  76. ↑ Dipti Ray (1 January 2007). Prataparudradeva, the Last Great Suryavamsi King of Orissa: (A.D. 1497 to A.D. 1540). Northern Book Centre. pp. 18–. ISBN 978-81-7211-195-3. Retrieved 2 December 2012.
  77. ↑ L.S.S. O'malley (1 January 2007). Bengal District Gazetteer : Puri. Concept Publishing Company. pp. 30–. ISBN 978-81-7268-138-8. Retrieved 2 December 2012.
  78. ↑ Durga Prasad Patnaik (1 January 1989). Palm-Leaf Etchings of Orissa. Abhinav Publications. ISBN 978-81-7017-248-2. Retrieved 2 December 2012.
  79. 1 2 L.S.S. O'malley (1 January 2007). Bengal District Gazetteer : Puri. Concept Publishing Company. pp. 30–. ISBN 978-81-7268-138-8. Retrieved 2 December 2012.
  80. 1 2 3 Durga Prasad Patnaik (1 January 1989). Palm-Leaf Etchings of Orissa. Abhinav Publications. ISBN 978-81-7017-248-2. Retrieved 2 December 2012.
  81. ↑ Durga Prasad Patnaik (1 January 1989). Palm-Leaf Etchings of Orissa. Abhinav Publications. ISBN 978-81-7017-248-2. Retrieved 2 December 2012.
  82. ↑ Orissa General Knowledge. Bright Publications. pp. 27–. ISBN 978-81-7199-574-5. Retrieved 2 December 2012.
  83. ↑ O. M. Starza (1993). The Jagannatha Temple at Puri: Its Architecture, Art, and Cult. BRILL. pp. 146–. ISBN 978-90-04-09673-8. Retrieved 2 December 2012.
  84. ↑ Durga Prasad Patnaik (1 January 1989). Palm-Leaf Etchings of Orissa. Abhinav Publications. ISBN 978-81-7017-248-2. Retrieved 2 December 2012.
  85. ↑ Amaresh Datta (1988). Encyclopaedia of Indian Literature: devraj to jyoti. Sahitya Akademi. p. 1092. ISBN 978-81-260-1194-0. Retrieved 2 December 2012.
  86. ↑ Rabindra Nath Chakraborty (1985). National Integration in Historical Perspective: A Cultural Regeneration in Eastern India. Mittal Publications. p. 22. GGKEY:CNFHULBK119. Retrieved 10 February 2013.
  87. ↑ Mountstuart Elphinstone, Edward Byles Cowell (1866). The History of India: The Hindú and Mahometan Periods (Public Domain). Murray.
  88. ↑ Mohammed Yamin (1 July 2009). Impact of Islam on Orissan Culture. Readworthy. pp. 34–40. ISBN 978-81-89973-96-4. Retrieved 10 February 2013.
  89. ↑ The Cambridge History of India. CUP Archive. 1958. p. 660. GGKEY:96PECZLGTT6. Retrieved 10 February 2013.
  90. ↑ Mohammed Yamin (1 July 2009). Impact of Islam on Orissan Culture. Readworthy. pp. 34–40. ISBN 978-81-89973-96-4. Retrieved 10 February 2013.
  91. ↑ Mohammed Yamin (1 July 2009). Impact of Islam on Orissan Culture. Readworthy. pp. 34–40. ISBN 978-81-89973-96-4. Retrieved 10 February 2013.
  92. ↑ Mohammed Yamin (1 July 2009). Impact of Islam on Orissan Culture. Readworthy. pp. 34–40. ISBN 978-81-89973-96-4. Retrieved 10 February 2013.
  93. ↑ Narayan Miśra (1 January 2007). Annals and Antiquities of the Temple of Jagannātha. Sarup & Sons. p. 156. ISBN 978-81-7625-747-3. Retrieved 10 February 2013.
  94. ↑ Mohammed Yamin (1 July 2009). Impact of Islam on Orissan Culture. Readworthy. pp. 34–40. ISBN 978-81-89973-96-4. Retrieved 10 February 2013.
  95. ↑ Narayan Miśra (1 January 2007). Annals and Antiquities of the Temple of Jagannātha. Sarup & Sons. p. 156. ISBN 978-81-7625-747-3. Retrieved 10 February 2013.
  96. ↑ Mohammed Yamin (1 July 2009). Impact of Islam on Orissan Culture. Readworthy. pp. 34–40. ISBN 978-81-89973-96-4. Retrieved 10 February 2013.
  97. ↑ Mohammed Yamin (1 July 2009). Impact of Islam on Orissan Culture. Readworthy. pp. 34–40. ISBN 978-81-89973-96-4. Retrieved 10 February 2013.
  98. ↑ Narayan Miśra (1 January 2007). Annals and Antiquities of the Temple of Jagannātha. Sarup & Sons. p. 156. ISBN 978-81-7625-747-3. Retrieved 10 February 2013.
  99. ↑ John R. McLane (25 July 2002). Land and Local Kingship in Eighteenth-Century Bengal. Cambridge University Press. p. 174. ISBN 978-0-521-52654-8. Retrieved 10 February 2013.
  100. ↑ Mohammed Yamin (1 July 2009). Impact of Islam on Orissan Culture. Readworthy. pp. 34–40. ISBN 978-81-89973-96-4. Retrieved 10 February 2013.
  101. ↑ Mohammed Yamin (1 July 2009). Impact of Islam on Orissan Culture. Readworthy. pp. 34–40. ISBN 978-81-89973-96-4. Retrieved 10 February 2013.
  102. ↑ Nitish K Sengupta (1 January 2011). Land of Two Rivers: A History of Bengal from the Mahabharata to Mujib. Penguin Books India. p. 158. ISBN 978-0-14-341678-4. Retrieved 10 February 2013.
  103. ↑ Mohammed Yamin (1 July 2009). Impact of Islam on Orissan Culture. Readworthy. pp. 34–40. ISBN 978-81-89973-96-4. Retrieved 10 February 2013.
  104. ↑ Narayan Miśra (1 January 2007). Annals and Antiquities of the Temple of Jagannātha. Sarup & Sons. p. 156. ISBN 978-81-7625-747-3. Retrieved 10 February 2013.
  105. ↑ Bandita Devi (1 January 1992). Some Aspects Of British Administration In Orissa (1912–1936). Academic Foundation. p. 14. ISBN 978-81-7188-072-0. Retrieved 10 February 2013.
  106. ↑ "Ancient". 2006-11-12. Archived from the original on 12 November 2006. Retrieved 2022-05-26.
  107. ↑ Narayan Miśra (1 January 2007). Annals and Antiquities of the Temple of Jagannātha. Sarup & Sons. p. 156. ISBN 978-81-7625-747-3. Retrieved 10 February 2013.
  108. ↑ "Ancient". 2006-11-12. Archived from the original on 12 November 2006. Retrieved 2022-05-26.
  109. ↑ "Ancient". 2006-11-12. Archived from the original on 12 November 2006. Retrieved 2022-05-26.
  110. ↑ Bandita Devi (1 January 1992). Some Aspects Of British Administration In Orissa (1912–1936). Academic Foundation. p. 14. ISBN 978-81-7188-072-0. Retrieved 10 February 2013.
  111. ↑ "Ancient". 2006-11-12. Archived from the original on 12 November 2006. Retrieved 2022-05-26.
  112. ↑ Nihar Ranjan Patnaik (1997). Economic History of Orissa. Indus Publishing. pp. 71–. ISBN 978-81-7387-075-0. Retrieved 1 December 2012.
  113. ↑ Andrew Stirling; James Peggs (1846). Orissa: Its Geography, Statistics, History, Religion and Antiquities. author. pp. 195–. Retrieved 10 February 2013.
  114. 1 2 George Lillie Craik; Charles MacFarlane (1844). The Pictorial History of England During the Reign of George the Third: 1802-1820. C. Knight. pp. 85–. Retrieved 10 February 2013.
  115. ↑ Narayan Miśra (1 January 2007). Annals and Antiquities of the Temple of Jagannātha. Sarup & Sons. p. 156. ISBN 978-81-7625-747-3. Retrieved 10 February 2013.
  116. ↑ K. Krishna Reddy (2 February 1960). Indian History. Tata McGraw-Hill Education. pp. A–149, C–39. ISBN 9780071329231. Retrieved 12 November 2012. {{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help)
  117. ↑ Praphulla Kumāra Paṭṭanāẏaka (1979). A Forgotten Chapter of Orissan History: With Special Reference to the Rajas of Khurda and Puri, 1568–1828. Punthi Pustak.
  118. ↑ Ravi Kalia (1994). Bhubaneswar: From a Temple Town to a Capital City. SIU Press. pp. 17, 125. ISBN 978-0-8093-1876-6. Retrieved 1 December 2012.
  119. ↑ Sayed Jafar Mahmud (1994). Pillars of Modern India 1757-1947. APH Publishing. p. 10. ISBN 978-81-7024-586-5. Retrieved 10 February 2013.
  120. ↑ H. K. Mishra (1991). Faminies & Poverty in India. APH Publishing. p. 103. ISBN 978-81-7024-374-8. Retrieved 10 February 2013.
  121. ↑ Mike Davis (17 June 2002). Late Victorian Holocausts: El Nino Famines and the Making of the Third World. Verso Books. p. 35. ISBN 978-1-78168-061-2. Retrieved 10 February 2013.
  122. ↑ P. J. Marshall (2 August 2001). The Cambridge Illustrated History of the British Empire. Cambridge University Press. p. 132. ISBN 978-0-521-00254-7. Retrieved 10 February 2013.
  123. ↑ Ratan Das (1 January 2006). Poverty And Hunger: Causes And Consequences. Sarup & Sons. p. 124. ISBN 978-81-7625-731-2. Retrieved 10 February 2013.
  124. ↑ Amos Sutton (1850). Orissa and its evangelization; interspersed with suggestions respecting the more efficient conduction of Indian Missions. Wilkins. p. 319. Retrieved 10 February 2013.
  125. ↑ Bina Kumari Sarma (1 January 1996). Development of Modern Education in India: An Empirical Study of Orissa. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 108. ISBN 978-81-85880-94-5. Retrieved 10 February 2013.
  126. ↑ Bina Kumari Sarma (1 January 1996). Development of Modern Education in India: An Empirical Study of Orissa. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 108. ISBN 978-81-85880-94-5. Retrieved 10 February 2013.
  127. ↑ J. K. Samal; Pradip Kumar Nayak (1 January 1996). Makers of Modern Orissa: Contributions of Some Leading Personalities of Orissa in the 2nd Half of the 19th Century. Abhinav Publications. p. 47. ISBN 978-81-7017-322-9. Retrieved 15 March 2014.
  128. ↑ Bina Kumari Sarma (1 January 1996). Development of Modern Education in India: An Empirical Study of Orissa. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 108. ISBN 978-81-85880-94-5. Retrieved 10 February 2013.
  129. ↑ Mahendra Narain Karna (1981). Studies in Bihar's Economy and Society. Concept Publishing Company. p. 15. GGKEY:ZF0T0NLC8XZ. Retrieved 15 March 2014.
  130. ↑ J. K. Samal (1990). Economic History of Orissa, 1866-1912. Mittal Publications. pp. 67–. ISBN 978-81-7099-218-9. Retrieved 15 March 2014.
  131. ↑ K. S. Padhy (30 July 2011). Indian Political Thought. PHI Learning Pvt. Ltd. p. 279. ISBN 978-81-203-4305-4. Retrieved 15 March 2014.
  132. ↑ Agrawal, L.M.G. (2008). Freedom fighters of India. Isha Books. pp. 53–60. ISBN 978-81-8205-470-7. Archived from the original on 30 June 2014. Retrieved 2020-03-19.
  133. ↑ Karl J. Schmidt (1995). An Atlas and Survey of South Asian History. M.E. Sharpe. p. 88. ISBN 978-0-7656-3757-4. Retrieved 10 February 2013.
  134. ↑ Sadhna Sharma (1995). States Politics in India. Mittal Publications. pp. 249–. ISBN 978-81-7099-619-4. Retrieved 10 February 2013.
  135. ↑ M.S. Reddy (1 January 2005). Technical Manpower Planning. Discovery Publishing House. p. 138. ISBN 978-81-8356-035-1. Retrieved 16 March 2014.
  136. ↑ Bandita Devi (1 January 1992). Some Aspects of British Administration in Orissa, 1912-1936. Academic Foundation. p. 135. ISBN 978-81-7188-072-0. Retrieved 16 March 2014.
  137. ↑ "Satyagraha memory fades with time". The Telegraph (India). 11 September 2012. Retrieved 16 March 2014.{{cite news}}: CS1 maint: deprecated archival service (link)
  138. ↑ Robin Mearns; Saurabh Sinha (1999). Social Exclusion and Land Administration in Odisha, India. World Bank Publications. p. 10. GGKEY:QYC1YX7WC8C. Retrieved 22 March 2014.
  139. ↑ D. P Mishra (1 January 1998). People's Revolt in Orissa: A Study of Talcher. Atlantic Publishers & Dist. p. 209. ISBN 978-81-7156-739-3. Retrieved 10 February 2013.
  140. ↑ Sarbjit Singh Pawar (1 January 1998). University Grants Commission (UGC) and Development of Libraries. Deep & Deep Publications. p. 13. ISBN 978-81-7629-092-0. Retrieved 16 March 2014.
  141. ↑ Sharad Sarin (2013). Business Marketing: Concepts and Cases. Tata McGraw-Hill Education. p. 428. ISBN 978-1-259-02661-4. Retrieved 16 March 2014.
  142. ↑ D. P. Burma; Maharani Chakravorty (2011). From Physiology and Chemistry to Biochemistry. Pearson Education India. p. 278. ISBN 978-81-317-3220-5. Retrieved 16 March 2014.
  143. ↑ Hemanta Kumar Nayak. "Biju Patnaik : An Illustrious Son of Orissa".
  144. ↑ Sunanda K. Datta-Ray (2009). Looking East to Look West: Lee Kuan Yew's Mission India. Institute of Southeast Asian Studies. p. 74. ISBN 978-981-4279-04-8. Retrieved 16 March 2014.
  145. ↑ Sharad Sarin (2013). Business Marketing: Concepts and Cases. Tata McGraw-Hill Education. p. 428. ISBN 978-1-259-02661-4. Retrieved 16 March 2014.
  146. ↑ Rabindra Kumar Sethy (2003). Political Crisis and President's Rule in an Indian State. APH Publishing. p. 99. ISBN 978-81-7648-463-3. Retrieved 22 March 2014.
  147. ↑ Malhotra, G.C. (2004). Cabinet Responsibility to Legislature: Motions of Confidence and No-confidence in Lok Sabha and State Legislatures. Lok Sabha Secretariat. p. 706. ISBN 978-81-200-0400-9. Retrieved 2020-03-14.
  148. ↑ Lutz D. Schmadel (10 June 2012). Dictionary of Minor Planet Names. Springer. p. 1118. ISBN 978-3-642-29718-2. Retrieved 16 March 2014.
  149. ↑ "UNESCO Kalinga Prize for the Popularization of Science". UNESCO. Archived from the original on 18 May 2014. Retrieved 16 March 2014.
  150. ↑ Nikita Sergeevich Khrushchev; Sergeĭ Khrushchev (2007). Memoirs of Nikita Khrushchev. Penn State Press. p. 952. ISBN 978-0-271-02935-1. Retrieved 22 March 2014.
  151. 1 2 "Former chief justice Ranganath Mishra passes away". Hindustan Times. 14 September 2012. Archived from the original on 16 March 2014. Retrieved 16 March 2014.
  152. 1 2 Satya Prakash Dash (1 January 2006). Naxal Movement and State Power: With Special Reference of Orissa. Sarup & Sons. p. 90. ISBN 978-81-7625-700-8. Retrieved 22 March 2014.
  153. ↑ Robin Mearns; Saurabh Sinha (1999). Social Exclusion and Land Administration in Odisha, India. World Bank Publications. p. 10. GGKEY:QYC1YX7WC8C. Retrieved 22 March 2014.
  154. ↑ "Staines' killing: Murder of Australian missionary and his two sons in Odisha shocks India". India Today. 8 February 1999. Archived from the original on 14 July 2014. Retrieved 9 June 2014.
  155. ↑ "A changeover in Orissa". Frontline. 27 February 1999. Retrieved 9 June 2014.
  156. ↑ Kanchan Ratna Chopra (14 December 2005). Ecosystems and Human Well-Being: Policy Responses: Findings of the Responses Working Group. Island Press. pp. 345–. ISBN 978-1-55963-270-6.
  157. ↑ Dharmendra Kumar; Rahul Singh (2005). India Insurance Report. Allied Publishers. pp. 173–. ISBN 978-81-7764-762-4.
  158. ↑ "Giridhar Gamang decides to quit". Rediff. 4 December 1999. Archived from the original on 15 July 2014. Retrieved 9 June 2014.
  159. ↑ "Veteran takes over in Orissa". BBC News. 7 December 1999. Archived from the original on 14 July 2014. Retrieved 9 June 2014.
  160. ↑ "Governor invites Naveen to form govt". The Tribune. 2 March 2000. Archived from the original on 21 June 2013. Retrieved 9 June 2014.
  161. ↑ "Odia becomes sixth classical language". The Telegraph (India). 20 February 2014. Archived from the original on 11 October 2017. Retrieved 22 March 2014.
  162. ↑ Mishra, Ashutosh (12 June 2024). "An RSS Hardliner, Mohan Majhi Has Risen Through Party Ranks to Become Odisha CM". The Wire. Retrieved 14 June 2024.
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=ఒడిశా_చరిత్ర&oldid=4908432" నుండి వెలికితీశారు