కనోకో ఒకమోటో
కనోకో ఒకామోటో ( 1 మార్చి 1889 - 18 ఫిబ్రవరి 1939) జపాన్ యొక్క తైష్, ప్రారంభ ష్వా కాలంలో చురుకుగా ఉన్న ఒక జపనీస్ రచయిత, టాంకా కవి, బౌద్ధ పండితురాలు.
ప్రారంభ జీవితం
[మార్చు]కనోకో మొదటి పేరు ఓనుకి కానో. ఆమె అకాసకా-కు (ప్రస్తుత మినాటో, టోక్యో) లోని అయోయామాలో అత్యంత సంపన్న కుటుంబంలో జన్మించింది. ఆమె తండ్రి ఊపిరితిత్తుల వ్యాధితో బాధపడుతున్నారు, కనాగావాలోని ఫుటాకో టమాగావాలోని ఓనుకి కుటుంబ ఎస్టేట్కు పంపబడింది, అక్కడ ఆమెను ఒక పాలకుడు పెంచారు. ఆమె ట్యూటర్ సంగీతం, కాలిగ్రఫీ, సాంప్రదాయ నృత్యం పట్ల ఆమెకు అనుబంధాన్ని ప్రోత్సహించారు, ఆమెను జపనీస్ శాస్త్రీయ సాహిత్యానికి, ముఖ్యంగా గెంజి, కోకిన్ వాకాషు కథకు పరిచయం చేశారు.
సాహిత్య వృత్తి
[మార్చు]మొదటి ఉన్నత పాఠశాల, టోక్యో ఇంపీరియల్ విశ్వవిద్యాలయంలో చదివిన ఆమె అన్నయ్య షోసెన్, అతని క్లాస్మేట్ జున్'ఇచిరో తనిజాకి ద్వారా ఒకామోటో బాగా ప్రభావితుడయ్యారు. అటామి గకుయెన్ బాలికల ఉన్నత పాఠశాలలో విద్యార్థిగా ఉన్నప్పుడు, కనోకో కవి యోసానో అకికోను కలుసుకున్నారు, ఈ పరిచయం ఆమెను మియోజో ("బ్రైట్ స్టార్") అనే కవితా పత్రికకు టాంకను అందించడం ప్రారంభించడానికి ప్రేరేపించింది. యోసానోతో కలిసి, ఆమె 1911 లో ప్రభావవంతమైన బ్లూస్టాకింగ్ (సెటో) పత్రికకు ప్రారంభ కంట్రిబ్యూటర్లలో ఒకరిగా హిరాత్సుకా రైచో, తమురా తోషికో, ఇతరులతో కలిసి, మహిళా రచయితలు, స్త్రీవాద ఆలోచనలకు మార్గాన్ని నిర్దేశించడంలో సహాయపడింది. తరువాత, ఆమె సుబారు ("ప్లెయిడెస్") అనే మరో పత్రికకు కీలక కంట్రిబ్యూటర్ గా చురుకైన పాత్ర పోషించింది. ఆమె 1912 లో తన ఐదు టాంకా సంకలనాలలో మొదటిదైన కరోకి-నేతామిని ప్రచురించింది.
ఒకమోటో కనోకో బౌద్ధమతం ఒక అధికారం, ఆమె ప్రసిద్ధ కార్టూనిస్ట్ ఒకమోటో ఇప్పీ వివాహం సమయంలో బౌద్ధ అభ్యాసం, పరిశోధనలో మునిగిపోయింది.[1]
1908లో, ఆమె తన తండ్రితో కలిసి నాగానోలోని కరుయిజావాలో సెలవుల్లో ఉన్నప్పుడు కార్టూనిస్ట్ ఒకామోటో ఇప్పీని కలిసింది. అయితే, ఆమె కుటుంబం ఈ సంబంధానికి తీవ్రంగా వ్యతిరేకించింది, ఆమె 1910లో వివాహం చేసుకోకుండా అతనితో కలిసి వెళ్లడం ద్వారా ఒక అపవాదును సృష్టించింది. వారి పెద్ద కుమారుడు, అవాంట్-గార్డ్ చిత్రకారుడు తారో ఒకామోటో, మరుసటి సంవత్సరం జన్మించాడు. అయితే, కనోకో కుటుంబ జీవితం విషాదంతో నిండిపోయింది. ఆమె ఇప్పీతో కలిసి వెళ్ళిన వెంటనే, ఆమె సోదరుడు, తరువాత ఆమె తల్లి మరణించారు. ఆమె పెద్ద కుమార్తె మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలతో జన్మించింది, త్వరలోనే మరణించింది. ఆమె సాధారణ న్యాయ భర్త ఆమె స్వాతంత్ర్యాన్ని వ్యతిరేకించాడు, ఆమె కళాత్మక విజయాల పట్ల అసూయపడ్డాడు, నమ్మకద్రోహం చేశాడు. ఆమె చిన్న కుమారుడు కూడా బలహీనమైన ఆరోగ్యంతో జన్మించాడు, బాల్యంలోనే మరణించాడ,.[2]
ఈ సమస్యలు ఒకామోటో మతం వైపు మళ్లడానికి దారితీశాయి. ఆమె మొదట ప్రొటెస్టంట్ క్రైస్తవం పట్ల ఆసక్తి కనబరిచింది, కానీ అది ఆమెకు నచ్చలేదు. తరువాత ఆమె బౌద్ధమతంలోని జోడో షిన్షు శాఖ వైపు తిరిగింది, షిన్రాన్ వివరించినట్లు, ఇది బౌద్ధం పరిశోధకురాలిగా తన పని యొక్క ప్రారంభం, దీని గురించి ఆమె అనేక వ్యాసాలు రాశారు.
1929లో తన నాల్గవ టంకా సంకలనం 'వాగా సైషు కషు' ను విడుదల చేసిన తరువాత, ఆమె నవలా రచయిత కావాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆమె తన సాహిత్య అధ్యయనాన్ని పూర్తి చేయడానికి తన కుటుంబం మొత్తాన్ని ఐరోపాకు తీసుకువెళ్ళింది. వారు పారిస్, లండన్, బెర్లిన్లకు ప్రయాణించి, (తమ కొడుకును వదిలి) అమెరికా చుట్టూ పర్యటించి, 1932లో జపాన్కు తిరిగి వచ్చారు.
ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన తరువాత, ఒకమోటో బౌద్ధమతంపై తన పరిశోధనలను కొనసాగించింది, కానీ 1923 వేసవిలో కామకురా స్టేషన్ సమీపంలో ఒక సత్రంలో బస చేస్తున్నప్పుడు రచయిత రినోసుకే అకుతగవా చివరి రోజులను వివరించే సురు వా యామికి అనే నవల కూడా ప్రచురించబడింది. 1936లో బుంగాకుకాయ్ పత్రికలో ప్రచురించబడిన ఈ పత్రిక, గద్య కథలతో ఆమె కార్యకలాపాల ప్రారంభాన్ని సూచిస్తుంది.
ఆ తరువాత, ఆమె బోషి జోజో ("తల్లి, పిల్లల మధ్య సంబంధం"), కింగ్యో రియోరాన్ ("ఎ రైట్ ఆఫ్ గోల్డ్ ఫిష్"),, రోగిషో ("పాత గీషా యొక్క పోర్ట్రెయిట్") తో సహా అనేక రచనలను త్వరితగతిన ప్రచురించింది. ఆమె రచనలో పునరావృతమయ్యే ఇతివృత్తం ఒక వ్యక్తి యొక్క కుటుంబ పూర్వీకుల కర్మ వారి ప్రస్తుత జీవితాలపై చూపే ప్రభావం. ఆమె భాష వాడకంలోని గొప్పతనాన్ని ప్రశంసిస్తూనే, కొందరు విమర్శకులు ఆమె మితిమీరిన అభిరుచి, అనవసరమైన సాహిత్య వికాసం వైపు మొగ్గు చూపారని భావించారు.
ఆమె 1939లో మెదడు రక్తస్రావంతో మరణించింది. ఆమెకు 49 సంవత్సరాలు. ఆమె సమాధి టోక్యోలోని ఫుచులోని టామా స్మశానవాటికలో ఉంది.
ఆమె తరువాతి సంవత్సరాల వరకు చురుకుగా రాయడం ప్రారంభించనందున, ఆమె రచనలలో ఎక్కువ భాగం మరణానంతరం ప్రచురించబడ్డాయి.
కనోకో ఒకమోటో ఎప్పుడూ నవలా రచయిత కావాలని కోరుకున్నది, కానీ ఆమె జీవితాంతం వరకు 'లౌకిక' కల్పనను ప్రచురించడం ప్రారంభించింది. కాల్పనిక రచయితగా ఆమె కీర్తి ఆమె నవల బోషి జోజో (ఎ మదర్స్ లవ్) ప్రచురణతో హామీ ఇవ్వబడింది. బోషి జోజో 1937లో ప్రచురించబడింది, ఇది తల్లి భావన యొక్క శృంగార వైపు ధైర్యమైన రూపంగా ఉంది.[3]
ఒకామోటో కనోకో బలమైన, రహస్యమైన, షామానిక్ స్త్రీ పాత్రల యొక్క సూటి చిత్రాలను ప్రదర్శించడానికి తనను తాను అంకితం చేసుకున్నాడు. 'ఎ మదర్స్ లవ్', 'ఎ రైట్ ఆఫ్ గోల్డ్ ఫిష్', 'ది రికార్డ్ ఆఫ్ ఓల్డ్ గీషా' వంటి అనేక రచనల్లో శక్తి, స్త్రీ సౌందర్యం కలయిక కనిపిస్తుంది. 'కాకోజ్' వంటి ఆమె రచనలు హోమియోరోటిక్ సౌందర్యవాదం, స్త్రీ చూపులు వంటి ఇతివృత్తాలను కూడా అన్వేషిస్తాయి.[4]
ఎంపిక చేసిన రచనలు
[మార్చు]- మనాట్సు నో యోరు నో యూమ్ (ఎ మిడ్సమ్మర్ నైట్స్ డ్రీమ్) (1937)
- బోషి జోజో (తల్లి, పిల్లల మధ్య సంబంధం) (1937)
- కింగ్యో రైయోరాన్ (గోల్డ్ ఫిష్ యొక్క అల్లర్లు) (1937)
- రోగిషో (పాత గీషా యొక్క చిత్రం) (1938)
- కావా అకారి (స్ట్రీమ్ ఆఫ్ లైట్) (1938)
- మారునౌచి సువా (స్టోరీ ఆఫ్ ఇన్సైడ్ ది గ్రాస్ సర్కిల్) (1939)
- సీసే రుటేన్ (లైవ్లీ ఎబ్ అండ్ ఫ్లో) (1940)
- నియోటాయ్ కైకెన్ (ది ఓపెనింగ్ ఆఫ్ ది ఫిమేల్ బాడీ) (1943)
ఆంగ్ల అనువాదాలు
[మార్చు]- ఎ రాయిట్ ఆఫ్ గోల్డ్ ఫిష్ (కింగ్యో రైయోరాన్). జె. కీత్ విన్సెంట్ అనువదించారు. లండన్, హెస్పెరస్ ప్రెస్ (2010). (ఇందులో "ది ఫుడ్ డెమన్" [షోకుమ] కూడా ఉంది.
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Mori, Maryellen T. (1995). "The Splendor of Self-Exaltation. The Life and Fiction of Okamoto Kanoko". Monumenta Nipponica. 50 (1): 67–102. doi:10.2307/2385280. ISSN 0027-0741.
- ↑ Tamagawa River and Basin Museum Archived 2013-04-26 at the Wayback Machine ((ja))
- ↑ Mori, Maryellen T. (1995). "The Splendor of Self-Exaltation. The Life and Fiction of Okamoto Kanoko".
- ↑ . "Okamoto Kanoko's "Kakoze": Homoerotic Aestheticism and the Female Gaze".