కింగ్ ఆర్థర్

వికీపీడియా నుండి
ఇక్కడికి గెంతు: మార్గసూచీ, వెతుకు
కింగ్ ఆర్థర్ శిల్పం, హాఫ్కిర్చే, ఇన్న్స్ బ్రక్, ఆల్బ్రేచ్ట్ డ్యూరర్ రూపొందించిన మరియు పీటర్ విస్చర్ ది ఎల్డర్ నటించిన, 1520s[1]

కింగ్ ఆర్థర్ ఒక చారిత్రాత్మక బ్రిటిష్ నాయకుడు, మధ్యయుగపు చరిత్రలు మరియు ప్రేమ కథల ప్రకారం ఇతను ఆరవ శతాబ్దపు ప్రారంభంలో సాక్సన్ దండయత్రదారులకు వ్యతిరేకంగా బ్రిటన్ రక్షక దళాలను నడిపించాడు. ఆర్థర్ కథ యొక్క వివరాలు, ముఖ్యంగా జానపదవిజ్ఞానం మరియు సాహిత్య పరికల్పనతో కూడి ఉన్నాయి, మరియు అతని చారిత్రిక ఉనికి చర్చనీయాంశం అయింది మరియు ఆధునిక చరిత్రకారులచే వివాదానికి గురయింది.[2] ఆర్థర్ యొక్క అరుదైన చారిత్రిక నేపధ్యం అన్నాలెస్ కామ్బ్రియే , హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం , మరియు గిల్డాస్ రచనలతో సహా అనేక మూలముల నుండి ఏరుకోబడింది. ఆర్థర్ పేరు వై గోడోద్దిన్ వంటి మునుపటి కావ్య మూలములలో కూడా కనిపిస్తుంది.[3]

జాఫ్రీ ఆఫ్ మొన్మౌత్ యొక్క విచిత్రమైన మరియు కాల్పనికమైన పన్నెండవ శతాబ్దపు హిస్టోరియా రేజం బ్రిటానియే (బ్రిటన్ రాజుల చరిత్ర ) యొక్క జనరంజకత్వం ద్వారా చారిత్రాత్మక ఆర్థర్ అంతర్జాతీయ ఖ్యాతి గడించాడు.[4] అయినప్పటికీ, వెల్ష్ మరియు కొన్ని బ్రెటన్ కథలు మరియు ఆర్థర్ కథకు సంబంధించిన పద్యములు ఈ రచన కన్నా ముందరి కాలమునకు చెందినవి; ఈ రచనలలో, ఆర్థర్ మానవ లేదా మానవాతీత శత్రువుల నుండి బ్రిటన్ ను రక్షించే ఒక గొప్ప యోధుడిగా లేదా ఒక మాయలమారిగా లేదా జానపద కథానాయకునిగా కనిపిస్తాడు, కొన్నిసార్లు వెల్ష్ యొక్క మరోప్రపంచం ఆన్ తో సంబంధం కలిగి ఉన్నట్లు కనిపిస్తాడు. [5] జాఫ్రీ యొక్క హిస్టోరియా (1138 లో పూర్తయింది) లో జాఫ్రీ తనంతట తాను తెలుసుకున్నది కాకుండా ఈ విధమైన మూలముల నుండి ఎంతవరకు స్వీకరించాడన్న విషయం, తెలియదు.

ఆ ఆర్థూరియన్ పురాణం యొక్క ఇతివృత్తములు, సంఘటనలు మరియు పాత్రలలో వాచకం నుండి వాచాకానికి విస్తృతమైన వైరుధ్యం ఉన్నప్పటికీ, అక్కడ ఒక్క శాస్త్రీయ కథనం లేకపోవటంతో, జాఫ్రీ యొక్క సంఘటనల కథనములు తరువాతి కథలకు ప్రారంభ అంశములుగా ఎక్కువగా పనిచేశాయి. జాఫ్రీ, ఆర్థర్ ను సాక్సన్లను ఓడించి బ్రిటిన్, ఐర్లాండ్, ఐస్లాండ్, నార్వే మరియు గాల్ లలో సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించిన ఒక రాజుగా చిత్రించాడు. నిజానికి, ఆర్థూరియన్ కథలో ప్రస్తుతం అంతర్భాగమైన అనేక అంశములు మరియు సంఘటనలు జాఫ్రే యొక్క హిస్టోరియా లో అగుపిస్తాయి, వీటిలో ఆర్థర్ తండ్రి ఉతర్ పెన్డ్రాగన్, మెర్లిన్ అనే మంత్రగాడు, ఎక్స్కాలిబర్ అనే కత్తి, టిన్టజేల్ లో ఆర్థర్ జననం, కామ్లన్న్ వద్ద మోర్డ్రెడ్ తో అతని ఆఖరి యుద్ధం మరియు అవలోన్ లో ఆఖరి విశ్రాంతి మొదలైనవి ఉన్నాయి. ఈ కథకు లాన్సెలోట్ మరియు హోలీ గ్రెయిల్ లను జత చేసిన పన్నెండవ శతాబ్దపు ఫ్రెంచ్ రచయిత క్రేటీన్ డే ట్రాయస్ ఆర్థురియన్ భావుకత యొక్క శైలిని ప్రారంభించాడు, ఇది మధ్యయుగపు సాహిత్యంలో గొప్ప పోకడ అయింది. ఈ ఫ్రెంచ్ కథలలో, కథ యొక్క కేంద్ర స్థానం తరుచుగా కింగ్ ఆర్థర్ నుండి నైట్స్ ఆఫ్ ది రౌండ్ టేబుల్ (ఆస్థాన సైనికులు) వంటి వివిధ ఇతర పాత్రలకు మారుతుంది. మధ్యయుగపు కాలంలో ఆర్థూరియన్ సాహిత్యం వర్ధిల్లింది కానీ పందొమ్మిదవ శతాబ్దంలో ఒక గొప్ప పునఃసృష్టిని అనుభవించేవరకు తరువాతి శతాబ్దములలో క్షీణించింది. ఇరవై ఒకటవ శతాబ్దంలో, కేవలం సాహిత్యంలోనే కాకుండా రంగస్థలం, చలనచిత్రం, దూరదర్శన్, ప్రహసనములు మరియు ఇతర ప్రసార సాధనముల యొక్క స్వీకారములలో కూడా, ఆ చరిత్ర జీవించి ఉంటుంది.

చర్చనీయాంశమైన చారిత్రిక వాస్తవికత[మార్చు]

తొమ్మిదిమంది ఘనులలో ఒకడుగా ఆర్థర్, చిత్రయవనిక, c. 1385

కింగ్ ఆర్థర్ చరిత్రకు ఉన్న చారిత్రిక ఆధారం గురించి చాలా కాలం నుండి పండితులు చర్చిస్తూనే ఉన్నారు. ఒకే విధమైన ఆలోచనా ధోరణి కలిగిన ఒక వర్గం, హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం (బ్రిటన్స్ చరిత్ర ) మరియు అన్నాలెస్ కామ్బ్రియే (వెల్ష్ అన్నల్స్ ) లోని విషయాలను ఉదాహరిస్తూ, ఆర్థర్ ను ఒక వాస్తవమైన చారిత్రిక మూర్తిగా, ఐదవ శతాబ్దం చివరి నుండి ఆరవ శతాబ్దం మొదలు వరకు ఏదో ఒక సమయంలో దాడి చేసిన ఆంగ్లో-సాక్సన్స్ కు వ్యతిరేకంగా పోరాడిన ఒక రోమనో-బ్రిటిష్ నాయకునిగా చూసింది. కొన్ని ప్రాచీన రాత ప్రతులలో నెన్నియస్ అనే ఒక వెల్ష్ క్లెరిక్ రచించినట్లుగా చెప్పబడిన, ఒక తొమ్మిదవ శతాబ్దపు లాటిన్ చారిత్రిక కూర్పు హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం ఆర్థర్ నెరిపిన పన్నెండు యుద్ధములను జాబితా చేసింది. ఇవి మోన్స్ బడోనికస్ యుద్ధం, లేదా మౌంట్ బడోన్ లో ఉచ్చదశకు చేరుకున్నాయి, ఈ యుద్ధంలోనే అతను ఒంటి చేత్తో 960 మందిని వధించినట్లు చెప్పబడింది. అయినప్పటికీ, ఇటీవలి అధ్యయనాలు, ఆ సమయపు చరిత్రకు ఆధారంగా హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం యొక్క విశ్వసనీయతను ప్రశ్నిస్తున్నాయి.[6]

ఆర్థర్ యొక్క చారిత్రిక ఉనికిని సమర్ధించిన మరియొక వాచకం పదవ శతాబ్దపు అన్నాలెస్ కామ్బ్రియే , ఇది ఆర్థర్ కు మౌంట్ బడోన్ యుద్ధంతో సంబంధం ఉందని కూడా చెపుతోంది. అన్నాలెస్ ఈ యుద్ధం 516–518 సమయంలో జరిగిందని సూచిస్తోంది మరియు ఆర్థర్ మరియు మెడ్రాట్ (మోర్డ్రేడ్) ఇద్దరూ వధించబడిన కామ్లన్న్ యుద్ధం 537–539 సమయంలో జరిగినట్లు పేర్కొంది. ఈ వివరాలు తరచుగా హిస్టోరియా యొక్క కథనంలో నమ్మకాన్ని పెంచటానికి మరియు మౌంట్ బడోన్ లో ఆర్థర్ వాస్తవంగా యుద్ధం చేసాడని ధ్రువీకరించటానికి ఉపయోగించబడ్డాయి. అయినప్పటికీ, హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం యొక్క కథనాన్ని సమర్ధించటానికి ఈ మూలాన్ని ఉపయోగించటంలో ఉన్న ఇబ్బందులు గుర్తించబడ్డాయి. అన్నాలెస్ కామ్బ్రియే ఎనిమిదవ శతాబ్దపు చివరలో వేల్స్ లో ప్రారంభమైన ఒక పత్రిక పైన ఆధారపడిందని సరికొత్త పరిశోధన సూచిస్తోంది . అదనంగా, ఆర్థూరియన్ చారిత్రిక పత్రాలు అంత ముందుగానే దానికి చేర్చబడ్డాయా అనే వాస్తవాన్ని అన్నాలెస్ కామ్బ్రియే యొక్క క్లిష్టమైన వాచక చరిత్ర అడ్డగిస్తుంది. అవి ఎక్కువ శాతం పదవ శతాబ్దంలో ఏదో ఒక సమయంలో చేర్చబడి ఉండవచ్చు మరియు ఏ మొట్టమొదటి చారిత్రిక ప్రతుల సమూహంలోనూ ఉండి ఉండకపోవచ్చు. మౌంట్ బడోన్ ప్రవేశం బహుశా హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం నుండి ఉద్భవించి ఉండవచ్చు.[7]

ఆధునిక చరిత్రకారులు అనేకమంది వారి పోస్ట్-రోమన్ బ్రిటన్ యొక్క కథనాల నుండి ఆర్థర్ ను మినహాయించ టానికి కారణం నిశ్చయమైన పూర్వ ఆధారం లేకపోవటమే. చరిత్రకారుడు థామస్ చార్లెస్-ఎడ్వర్డ్స్ దృష్టిలో, "పరిశోధన యొక్క ఈ దశలో, ఎవరైనా ఒక చారిత్రిక ఆర్థర్ ఉన్నాడని మాత్రమే చెప్పగలరు [కానీ …] చరిత్రకారుడు ఇంతవరకు విలువైన సమాచారం ఇవ్వలేకపోయాడు.".[8] తెలియని విషయమును అంగీకరించటం ఆదునిక చరిత్రకారుల వినూత్న పోకడ; వెనుకటి తరం యొక్క చరిత్రకారులు తక్కువ అనుమానాస్పదంగా ఉండేవారు. చరిత్రకారుడు జాన్ మోరిస్ ఆర్థర్ యొక్క సంభవించబోయే ఏలుబడిని తన సబ్-రోమన్ బ్రిటన్ మరియు ఐర్లాండ్ ల చరిత్ర, ది ఏజ్ ఆఫ్ ఆర్థర్ (1973) యొక్క సంస్థాగత సిద్ధాంతంగా చేసాడు. అయినప్పటికీ, చారిత్రిక ఆర్థర్ గురించి చెప్పటానికి అతనికి కొద్దిగానే తెలుసు.[9]

పదవ శతాబ్దపు అన్నేల్స్ కామ్బ్రియే, c. యొక్క ఒక చేతి రాత లోనికి కాపీ చేయబడినట్లుగా1100

ఆ విధమైన సిద్ధాంతములకు కొంతవరకు ప్రతిస్పందిస్తూ, చారిత్రికంగా అస్సలు ఆర్థర్ అనేవాడు లేడు అని వాదించే వేరొక వర్గం పుట్టుకొచ్చింది. మోరిస్ యొక్క ఏజ్ ఆఫ్ ఆర్థర్ పురావస్తు శాస్త్రజ్ఞుడు నోవెల్ మైరేస్ "చరిత్ర మరియు పురాణ అవధులలోని ఏ మూర్తీ చరిత్రకారుని ఇంత సమయాన్ని వృధా చేసి ఉండడు" అని పేర్కొనటానికి ప్రేరేపించింది.[10] మౌంట్ బడోన్ యొక్క సజీవ జ్ఞాపకాలతో రాయబడిన, గిల్డాస్ యొక్క ఆరవ శతాబ్దపు వివాదాస్పద డే ఎక్సిడియో ఎట్ కాంక్వెస్ట్ బ్రిటానియే (బ్రిటన్ యొక్క నాశనము మరియు గెలుపు గురించి ), ఆ యుద్ధం గురించి పేర్కొంది కానీ ఆర్థర్ గురించి పేర్కొనలేదు.[11] ఆంగ్లో-సాక్సన్ పత్రిక లో ఆర్థర్ ప్రస్తావన లేదు లేదా 400 మరియు 820 మధ్య రాయబడి ప్రస్తుతం ఉన్న ఏ రచనలోనూ అతని పేరు లేదు.[12] బెడె యొక్క ఎనిమిదవ శతాబ్ద ప్రారంభంలోని ఎక్లెసియాస్టికల్ హిస్టరీ ఆఫ్ ది ఇంగ్లీష్ పీపుల్ లో అతని ప్రస్తావన లేదు, మౌంట్ బడోన్ గురించి ప్రస్తావించిన ఈ పుస్తకం పోస్ట్-రోమన్ చరిత్రకు మరియొక ఆధారం.[13] చరిత్రకారుడు డేవిడ్ డంవిల్లె ఈ విధంగా రచించాడు: "మనం అతనిని [ఆర్థర్] చాలా సులువుగా మర్చిపోగలం. 'నిప్పు లేనిదే పొగ రాదు' అనే ఆలోచన ఉన్న వర్గం మూలంగా అతను మన చరిత్ర పుస్తకాలలో స్థానం సంపాదించాడు ... అసలు నిజం ఏమిటంటే ఆర్థర్ గురించి ఏ చారిత్రిక ఆధారం లేదు; అతనిని మనం మన చరిత్రల నుండి, మరీ ముఖ్యంగా, మన పుస్తకాల శీర్షికల నుండి తిరస్కరించాలి."[14]

ఆర్థర్ సహజంగా జానపద సాహిత్యం యొక్క ఒక కాల్పనిక నాయకుడు – లేదా సుదూర గతంలో చేసిన యదార్ధమైన పనులతో పేరుపొందిన - కనీసం సగం-మరచిపోయిన సెల్టిక్ దేవుడు అని కొందరు పండితులు వాదిస్తారు. తరువాత చారిత్రికమైన కెంటిష్ టోటెమిక్ ఆశ్వ-దేవతలు హెన్గెస్ట్ మరియు హోర్స వంటి మూర్తులతో సమానంగా అతనిని వారు ఉదాహరించారు. బెడె ఈ పౌరాణిక మూర్తులకు ఐదవ శతాబ్దపు ఈస్ట్రన్ బ్రిటన్ యొక్క ఆంగ్లో-సాక్సన్ గెలుపులో ఒక చారిత్రిక పాత్రను ఆపాదించాడు.[15] పూర్వపు వాచకములలో ఆర్థర్ ను ఒక రాజుగా పరిగణించారా అనేది కూడా నిశ్చయం కాదు. హిస్టోరియా కానీ అన్నాలెస్ కానీ అతనిని "రెక్స్ " అని పిలవలేదు: బదులుగా హిస్టోరియా అతనిని "డక్స్ బెల్లోరం " (యుద్దముల నాయకుడు) మరియు "మైల్స్ " (సైనికుడు) అని సంబోధించింది.[16]

పోస్ట్-రోమన్ కాలపు చారిత్రిక దస్తావేజులు అరుదైనవి, కావున ఆర్థర్ యొక్క చారిత్రిక ఉనికి యొక్క ప్రశ్నకు ఖచ్చితమైన జవాబు అసంభవము. పన్నెండవ శతాబ్దం నుండి స్థలములు మరియు చోట్లు "ఆర్థూరియన్" గా గుర్తించబడుతూ ఉన్నాయి,[17] కానీ సురక్షితమైన నేపధ్యంలో కనుగొనబడిన శాసనం ద్వారా మాత్రమే పురావస్తు శాస్త్రం నమ్మకంగా పేర్లను బయట పెట్టగలదు. ఆరవ శతాబ్దానికి చెందిన సురక్షితమైన నేపధ్యంలో కార్న్వాల్ లోని టిన్టజెల్ కాసిల్ వద్ద ఉన్న శిధిలాలలో 1998 లో కనుగొనబడిన "ఆర్థర్ శిల" ఒక చిన్న కలకలాన్ని సృష్టించింది కానీ అసంగతమైనదని నిరూపించబడింది.[18] గ్లాస్టన్బరి క్రాస్ తో సహా ఆర్థర్ గురించిన మరియొక శాసన నిదర్శనం మరపు అనే సూచనతో కళంకం అయింది.[19] అనేక చారిత్రిక మూర్తులు ఆర్థర్ కి మూలంగా ప్రతిపాదించ బడినప్పటికీ,[20] ఈ గుర్తులకు ఏ నిశ్చయ నిదర్శనం ఉద్భవించలేదు.

పేరు[మార్చు]

ఆర్థర్ అనే వెల్ష్ నామము యొక్క మూలం వివాదాస్పదంగానే మిగిలిపోయింది. ఇది మరుగున పడిన మరియు వివాదాస్పదమైన శబ్దవ్యుత్పత్తిశాస్త్రం[21] యొక్క లాటిన్ కుటుంబ నామము ఆర్టోరియస్ నుండి ఉత్పత్తి అయినదని కొందరు సూచించారు (కానీ బహుశా మెస్సపిక్[22][23][24] లేదా ఎట్రుస్కాన్ మూలానికి చెందినది[25][26][27]). ఇతరులు అసలైన రూపు అయిన "ఉత్తర ధ్రువ ప్రాంతపు నక్షత్ర రాశి-మనిషి" ఆర్ట్-అర్ (పూర్వం *Arto-uiros ), ను సూచిస్తూ "ఉత్తర ధ్రువ ప్రాంతపు నక్షత్ర రాశి" అని అర్ధం వచ్చే, వెల్ష్ ఆర్థ్ (మొట్టమొదటి ఆర్ట్ ) ను ప్రతిపాదించారు, అయినప్పటికీ ఈ సిద్ధాంతంలో ఇబ్బందులు ఉన్నాయి – ముఖ్యంగా బ్రిటోనిక్ సంయుక్త నామము *Arto-uiros పురాతన వెల్ష్ *Artgur మరియు మధ్య/ఆధునిక వెల్ష్ *Arthwr ను ఉత్పత్తి చేయాలి కానీ ఆర్థర్ ను కాదు (వెల్ష్ కవిత్వంలో ఆర్థర్ అనే పేరు ఎప్పుడూ -ur అనే శబ్దంతో ముగిసే పదాలతో అంత్యప్రాసలో ఉంటుంది - ఎప్పటికీ -wr తో ముగిసే పదాలతో కాదు - ఇది రెండవ అంశం [g]wr "మనిషి" కాదు అని ధృవీకరిస్తుంది).[28][29] ఇది పూర్వపు లాటిన్ ఆర్థూరియన్ వాచకములలో, ఆర్థర్ పేరు ఆర్థర్ , లేదా ఆర్టురస్ గా అగుపిస్తుంది కానీ, ఆర్టోరియస్ గా ఎప్పుడూ కనిపించదు అనే వాదనకు సంబంధించినది. అయినప్పటికీ, వెల్ష్ లోనికి తీసుకున్నప్పుడు ఆర్ట్(h)అర్ క్రమముగా ఆర్టోరియస్ గా మారటం వలన, ఆర్థర్ అనే పేరు యొక్క మూలం గురించి ఇది ఏమీ చెప్పకపోవచ్చు; జాన్ కోచ్ పేర్కొన్నట్లు, దీని అర్ధం ఒక చారిత్రిక ఆర్థర్ గురించి ఇప్పటికీ ఉన్న ప్రస్తావనలు, (అతను ఆర్టోరియస్ అని పిలవబడ్డాడా మరియు నిజంగా ఉంది ఉన్నాడా అనేవి) ఆరవ శతాబ్దం తరువాతి కాలానికి చెందినవి.[30]

ఒక ప్రత్యామ్నాయ సిద్ధాతం ఆర్థర్ అనే పేరుని ఆర్కుటరస్ కి అనుసంధానించింది, ఇది ఉర్స మేజర్ లేదా గ్రేట్ బేర్ కి సమీపంలో ఉన్న బూటెస్ నక్షత్ర సముదాయంలోని ప్రకాశవంతమైన నక్షత్రం. ఈ పేరుకి అర్ధం "ఉత్తర ధ్రువ ప్రాంతపు నక్షత్ర రాశి యొక్క రక్షకుడు"[31] లేదా "ఉత్తర ధ్రువ ప్రాంతపు నక్షత్ర రాశి రక్షకుడు".[32] శాస్త్రీయ లాటిన్ ఆర్క్టురస్ పురాతన లాటిన్ ఆర్టురస్ గా మార్పుచెంది వెల్ష్ లోనికి తీసుకోబడినప్పుడు ఆర్ట్(హ్)అర్ అయింది.[31] ఆకాశంలో దాని ప్రకాశము మరియు స్థితి ప్రజలు దీనిని "ఉత్తర ధ్రువ ప్రాంతపు నక్షత్ర రాశి యొక్క రక్షకుడు" గా (ఉర్స మేజర్ కు సమీపంలో ఉండటం మూలంగా) మరియు బూటెస్ లోని ఇతర నక్షత్రాలలో "ప్రముఖమైనది" గా పరిగణించటానికి దారి తీసింది.[33] అయినప్పటికీ, ఆర్క్టురస్ ను రోమన్లు ఒక వ్యక్తిగత నామంగా కానీ లేదా దివ్య నామంగా కానీ ఉపయోగించబడినట్లు కనపడకపోవటం ముఖ్యంగా గమనించ వలసిన విషయం. ఆ విధమైన శబ్దవ్యుత్పత్తి శాస్త్రముల యొక్క ఖచ్చితమైన ప్రాముఖ్యం స్పష్టంగా లేదు. ఆర్టోరియస్ ఉత్పత్తి ఆర్థర్ యొక్క చరిత్రలకు వాస్తవమైన చారిత్రిక మూలం ఉంది అనే అర్ధమును ఇస్తున్నట్లుగా తరచుగా అనుకోబడుతుంది, కానీ ఈ ప్రతిపాదన సరిగ్గా కనుగొనబడలేదని ఆధునిక అధ్యయనాలు సూచించాయి.[34] అందుకు విరుద్ధంగా, ఆర్క్టురాస్ నుండి ఆర్థర్ అనే పేరు ఉద్భవించటం ఆర్థర్ యొక్క చరిత్రల కొరకు చరిత్రకు-చెందని మూలమును సూచించటానికి తీసుకుని ఉండవచ్చు.

మధ్య యుగపు సాహిత్య సాంప్రదాయాలు[మార్చు]

1130 లలో రచించిన, తన మిధ్యా-చరిత్ర హిస్టోరియా రెగం బ్రిటానియే (బ్రిటన్ రాజుల చరిత్ర ) తో, జాఫ్రే ఆఫ్ మొన్మౌత్ ఈ ప్రఖ్యాత సాహిత్య పాత్ర యొక్క సృష్టికర్త అయినాడు. ఆర్థర్ యొక్క రచనల మూలములు సాధారణంగా జాఫ్రే యొక్క హిస్టోరియా (జాఫ్రీ, గల్ఫ్రిడస్ యొక్క లాటిన్ రూపు నుండి ప్రీ-గల్ఫ్రిడియన్ వాచాకములుగా ప్రసిద్ధమైనవి) ముందు రచించబడినవి మరియు తరువాత రచించబడినవిగా విభజించబడ్డాయి, అవి అతని ప్రభావం నుండి తప్పించుకోలేకపోయాయి (గల్ఫ్రిడియన్, లేదా పోస్ట్-గల్ఫ్రిడియన్, వాచకములు).

ప్రీ-గల్ఫ్రిడియన్ సాంప్రదాయములు[మార్చు]

A facsimile page of Y Gododdin, one of the most famous early Welsh texts featuring Arthur, c. 1275

ఆర్థర్ కు సంబంధించిన పూర్వ సాహిత్య ప్రస్తావనలు వెల్ష్ మరియు బ్రెటన్ మూలముల నుండి వచ్చాయి. ప్రీ-గల్ఫ్రిడియన్ సాంప్రదాయంలో ఆర్థర్ యొక్క స్వభావమును మరియు శీలమును ఏక వాచకములో లేదా వాచకం/కథ రూపంలో నిర్వచించే కన్నా మొత్తంగా నిర్వచించటానికి కొన్ని ప్రయత్నాలు జరిగాయి. ఈ ప్రయత్నం చేయని, థామస్ గ్రీన్ యొక్క ఒక విద్యావిషయక అవలోకన, ఈ మొట్టమొదటి విషయంలో ఆర్థర్ యొక్క చిత్రీకరణకు మూడు కీలక అంశములను గుర్తించింది.[35] మొదటగా అతను అన్ని అంతర్గత మరియు బాహ్య ప్రమాదముల నుండి బ్రిటన్ ను రక్షించటానికి క్రూరమృగాల-వేటగాడుగా పనిచేసిన ఒక అసమాన యోధుడు. వీటిలో కొన్ని హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం లో అతను పోరాటం జరిపిన సాక్సన్ల వంటి మానవ ప్రమాదములు, కానీ ఎక్కువ భాగం అధిభౌతికములు, వీటిలో పిల్లి-రాక్షసులు, విధ్వంసక దివ్యమైన అడవి పందులు, డ్రాగన్లు, కుక్కతలలు, రాక్షసులు మరియు మంత్రగత్తెలు ఉన్నారు.[36] రెండవ విషయం ప్రీ-గల్ఫ్రిడియన్ ఆర్థర్ జానపద సాహిత్యం యొక్క (ముఖ్యంగా నైసర్గిక స్వరూప లేదా సంజ్ఞానామక పరిశీలక జానపద సాహిత్యం) మరియు మాయలకు సంబంధించిన అద్భుతమైన స్థానిక కథల యొక్క ప్రతిరూపం, ఇతను అడవులలో నివసించే మానవాతీత వీరుల బృందమునకు నాయకుడు.[37] మూడవ మరియు ఆఖరి అంశం పూర్వపు వెల్ష్ ఆర్థర్, వెల్ష్ మరోప్రపంచం, ఆన్ తో చాలా దగ్గరి సంబంధం కలిగి ఉన్నాడు. ఇంకొక ప్రక్క, ధన రాశుల యొక్క అన్వేషణలో మరోప్రపంచపు దుర్గములపై అతను దాడులను ప్రారంభించి వారి ఖైదీలను విడుదల చేస్తాడు. మరొక రకంగా, పురాతన మూలములలోని అతని యుద్ధ బృందంలో పూర్వపు పగాన్ (అన్య మతస్తులు) దేవతలు ఉన్నారు, మరియు అతని భార్య మరియు అతని స్వాదీనములు స్పష్టంగా మరోప్రపంచపు మూలానికి చెందినవి.[38]

ఆరవ శతాబ్దపు కవి అనీరిన్ రచించినట్లుగా భావిస్తున్న వై గోడోద్దిన్ (ది గోడోద్దిన్ ), అని పిలవబడే వీర మరణముల-గీతముల సంకలనంలో ఆర్థర్ గురించిన ప్రస్తావన అత్యంత ప్రసిద్ధమైన వెల్ష్ కవితా ప్రస్తావనలలో ఒకటి. ఒక చరణంలో, 300 మంది శత్రువులను వధించిన ఒక యోధుని శౌర్యము పొగడబడింది, కానీ "అతను ఆర్థర్ కాదు" అని ఉన్నప్పటికీ, అది అతని సాహస కృత్యములు ఆర్థర్ యొక్క పరాక్రమానికి సరితూగేటట్లు లేవు అని చెప్పటానికే అని గమనించబడింది.[39] వై గోడోద్దిన్ కేవలం ఒక పమూడవ శతాబ్దపు రాత ప్రతుల ద్వారానే తెలిసాడు, కావున ఈ ప్రకరణము అసలైనదా లేక తరువాత కల్పించబడినదా అనేది కనిపెట్టటం అసాధ్యం, కానీ ఈ ప్రకరణము ఏడవ శతాబ్దం లేదా మునుపటి కథనం అనే జాన్ కోచ్ యొక్క అభిప్రాయం ఆధారరహితంగా పరిగణించబడింది; దీని కొరకు తొమ్మిదవ మరియు పదవ శతాబ్దపు తేదీలు కూడా తరచుగా ప్రతిపాదించబడ్డాయి.[40] ఆరవ శతాబ్దంలో జీవించినట్లుగా చెప్పబడుతున్న కవి తలీసిన్, రచించినట్లు భావించబడుతున్న అనేక పద్యములలో కూడా ఆర్థర్ ప్రస్తావన ఉంది, అయినప్పటికీ ఇవి అన్నీ బహుశా ఎనిమిది నుండి పన్నెండవ శతాబ్దపు మధ్య కాలానికి చెందినవి అయి ఉంటాయి.[41] వీటిలో "ఆర్థర్ ది బ్లెస్డ్" గురించి ప్రస్తావించే "కదీర్ టీర్నన్" ("ది చైర్ ఆఫ్ ది ప్రిన్స్"),[42] మరోప్రపంచానికి ఆర్థర్ యొక్క యాత్రను వర్ణించే "ప్రీడ్యూ ఆన్" ("ది స్పాయిల్స్ ఆఫ్ ఆన్"),[43], మరియు ఆర్థర్ యొక్క శూరత్వమును ప్రస్తావించే మరియు జాఫ్రీ మొన్మౌత్ ముందరి కాలానికి చెందిన ఆర్థర్ మరియు ఉతర్ యొక్క తండ్రి-కొడుకుల సంబంధాన్ని సూచించే "మర్వ్నాట్ విథిర్ పెన్[డ్రాగన్]" ("ది ఎలెజీ ఆఫ్ ఉతర్ పెన్[డ్రాగన్]") మొదలైనవి ఉన్నాయి[44].

పూర్వ ఆర్థూరియన్ ఇతర వాచకములలో బ్లాక్ బుక్ ఆఫ్ కార్మర్థెన్ లో కనిపించిన ఒక పద్యం ఉంది, "Pa gur yv y porthaur?" ("ద్వారపాలకుడు ఎవరు?").[45] ఇది ఆర్థర్ కు మరియు తను లోనికి ప్రవేశించాలని అనుకొంటున్న దుర్గం యొక్క ద్వార పాలకునికి మధ్య జరిగిన సంభాషణ రూపుని సంతరించుకుంటుంది, ఇందులో ఆర్థర్ తన యొక్క మరియు తన మనుష్యులు, ముఖ్యంగా సీ (కే) మరియు బెడ్విర్ (బెడివేర్) ల యొక్క పనులను వర్ణిస్తాడు. ఆధునిక మబినోగియాన్ సంకలనంలో చేర్చబడిన వెల్ష్ వచన కథ కుల్హ్చ్ అండ్ ఓల్వెన్ (c. 1100) 200 కన్నా ఎక్కువ ఉన్న ఆర్థర్ మనుష్యుల యొక్క అతి పెద్ద జాబితాను కలిగి ఉంది, అయినప్పటికీ సీ మరియు బెడ్విర్ తిరిగి ప్రముఖ స్థానాన్ని ఆక్రమిస్తారు. అర్ధ-దైవిక పంది Twrch Trwyth కొరకు వేటతో సహా అసాధ్యమనిపించే అనేక పనులను పూర్తి చేయటం ద్వారా, రాక్షస-అధిపతి వైస్బద్దడెన్ యొక్క కూతురు ఓల్వెన్ ను వివాహం చేసుకోవటంలో తన బంధువు కుల్హ్చ్ కు ఆర్థర్ చేసిన సహాయం గురించి మొత్తం మీద ఈ కథ చెపుతుంది. తొమ్మిదవ శతాబ్దపు హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం కూడా ఈ కథ గురించి ప్రస్తావిస్తుంది, అందులో ఆ పంది పేరు ట్రోయ్(న్)ట్.[46] చివరకు, వెల్ష్ ట్రియడ్స్ లో ఆర్థర్ ప్రస్తావన చాలాసార్లు వచ్చింది, ఇది వెల్ష్ సాంప్రదాయం మరియు పురాణం యొక్క చిన్న సారాంశముల సంకలనం, ఇవి జ్ఞాపకం చేసుకోవటానికి అనుకూలంగా అనుసంధానించబడిన మూడు పాత్రల వర్గములుగా లేదా భాగములుగా వర్గీకరించబడ్డాయి. ట్రియడ్స్ యొక్క తరువాతి రాత ప్రతులు జాఫ్రీ ఆఫ్ మాన్మౌత్ నుండి మరియు తరువాతి పరిశుద్ధమైన సాంప్రదాయముల నుండి కొంతవరకు ఉద్భవించాయి, కానీ మొట్టమొదటి వాటిలో ఆ విధమైన ప్రభావం కనిపించదు మరియు అవి ముందుగానే-ఉన్న వెల్ష్ సాంప్రదాయములను ప్రస్తావించటానికి సాధారణంగా అంగీకరించాయి. అయినప్పటికీ, వీటిలో కూడా, ఆర్థర్ యొక్క దర్బారు చారిత్రిక బ్రిటన్ ను మొత్తంగా మూర్తీభవించటం ప్రారంభించింది, "Three XXX of the Island of Britain" అనే క్రమంలో కొన్నిసార్లు "The Island of Britain" స్థానంలో "Arthur's Court" ప్రతిక్షేపించబడింది.[47] ఆర్థర్ అసలు ఒక రాజుగా పరిగణించబడ్డాడా అనేది హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం మరియు అన్నాలెస్ కామ్బ్రియే లలో కూడా స్పష్టంగా లేదు, కుల్చ్ అండ్ ఓల్వెన్ మరియు ట్రియడ్స్ రచింపబడిన సమయానికి అతను Penteyrnedd yr Ynys hon , "ఈ ద్వీపం యొక్క రాజులకు అధిపతి", అనగా వేల్స్, కార్నవాల్ మరియు నార్త్ కు అధినాయకుడు అయినాడు.[48]

ఈ ప్రీ-గల్ఫ్రిడియన్ వెల్ష్ పద్యములు మరియు కథలే కాకుండా, హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం మరియు అన్నాలెస్ కామ్బ్రియే లతో పాటు కొన్ని ఇతర మొట్టమొదటి లాటిన్ రచనలలో ఆర్థర్ అగుపిస్తాడు. ముఖ్యంగా, అనేక మంది పోస్ట్-రోమన్ పుణ్యాత్ముల యొక్క ప్రసిద్ధ విటే ("జీవితములు") లలో ఆర్థర్ అగుపిస్తాడు, ప్రస్తుతం వాటిలో ఒక్కటి కూడా విశ్వసనీయ చారిత్రిక ఆధారములుగా పరిగణించబడలేదు (వాటిలో మొట్టమొదటిది బహుశా పదకొండవ శతాబ్దమునకు చెందినది).[49] పన్నెండవ శతాబ్ద ప్రారంభంలో కారడోక్ ఆఫ్ ల్లాన్కార్ఫ్యాన్ రచించిన లైఫ్ ఆఫ్ సెయింట్ గిల్డాస్ ప్రకారం, ఆర్థర్ గిల్డాస్ యొక్క సోదరుడైన హ్యీల్ ను వధించి అతని భార్య గ్వెన్హిఫర్ ను గ్లాస్టన్బరి నుండి రక్షిస్తాడు.[50] సుమారు 1100 లేదా లిఫ్రిస్ ఆఫ్ ల్లాన్కార్ఫాన్ కు కొద్దిగా ముందు రచించబడిన లైఫ్ ఆఫ్ సెయింట్ కాడోక్ లో, ఆ సాధువు ఆర్థర్ సైనికులను ముగ్గురిని చంపిన ఒక వ్యక్తికి ఆశ్రయం ఇస్తాడు, మరియు ఆర్థర్ తన మనుషుల కొరకు పశువుల మందను జరిమానా గా అడిగాడు. అతను అడిగినట్లుగా కాడోక్ వాటిని ఇచ్చాడు, కానీ ఆర్థర్ ఆ జంతువులను స్వాధీనం చేసుకుంటున్నప్పుడు, అవి గడ్డి మోపులుగా మారిపోయాయి.[51] సుమారు పన్నెండవ శతాబ్దంలో రాయబడిన, కారన్నోగ్, పడర్న్ మరియు యూఫ్ఫ్లం, యొక్క జీవిత చరిత్రలలో ఇదే విధమైన సంఘటనలు వర్ణించబడ్డాయి. తక్కువ స్పష్టమైన ఆర్థర్ యొక్క చారిత్రిక కథనం లెజెండ సాంక్టి గోఎజ్నోవి లో అగుపిస్తుంది, ఇది తరచుగా పదకొండవ శతాబ్దపు ప్రారంభములోనిదని అనుకోబడుతోంది అయినప్పటికీ ఈ రచన యొక్క మొట్టమొదటి రాత ప్రతి పదిహేనవ శతాబ్దానికి చెందినది.[52] విలియం ఆఫ్ మాల్మేస్బరి యొక్క డే గెస్టిస్ రెగం ఆంగ్లోరం మరియు హెర్మన్ యొక్క డే మిరాక్యులిస్ సాన్క్టే మారియే లాడెన్సిస్ లలో ఆర్థర్ గురించిన ప్రస్తావనలు కూడా ముఖ్యమైనవే, ఇవి కలిసికట్టుగా నిజానికి ఆర్థర్ మరణించలేదు మరియు ఎప్పుడో ఒక సమయంలో తిరిగి వస్తాడు అనే నమ్మకానికి మొదటి ఖచ్చితమైన ఆధారాన్ని అందించాయి, ఈ ఇతివృత్తం తరచుగా పోస్ట్-గల్ఫ్రిడియన్ జానపద సాహిత్యంలో పునర్దర్శించబడుతోంది.[53]

జాఫ్రీ ఆఫ్ మాన్మౌత్[మార్చు]

Mordred, Arthur's final foe according to Geoffrey of Monmouth, illustrated by H. J. Ford for Andrew Lang's King Arthur: The Tales of the Round Table, 1902

ఆర్థర్ జీవితం యొక్క మొదటి కథనం జాఫ్రీ ఆఫ్ మాన్మౌత్ యొక్క లాటిన్ రచన హిస్టోరియా రెగం బ్రిటన్నియే (బ్రిటన్ రాజుల చరిత్ర ) లో కనిపించింది.[54] c. 1138 లో పూర్తయిన, ఈ రచన ట్రోజన్ నుండి బహిష్కరించబడ్డ బ్రూటస్ నుండి ఎదవ శతాబ్దపు వెల్ష్ రాజు కాడ్వాల్లడర్ వరకు బ్రిటిష్ రాజుల యొక్క కాల్పనిక మరియు వింత కథనం. హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం మరియు అన్నేల్స్ కామ్బ్రియే ల వలెనే జాఫ్రీ కూడా ఆర్థర్ ను అదే పోస్ట్-రోమన్ కాలంలో ఉంచాడు. అతను ఆర్థర్ తండ్రి, ఉతర్ పెన్డ్రాగన్ ను, అతని ఇంద్రజాల సలహాదారుడు మెర్లిన్ ను, మరియు ఆర్థర్ గర్భమందు పడటానికి సంబంధించిన కథను చేర్చాడు, ఈ కథలో మెర్లిన్ ఇంద్రజాలం ద్వారా అతని శత్రువు గోర్లోయిస్ గా వేషము మార్చుకున్న ఉతర్, టిన్టజెల్ వద్ద గోర్లోయిస్ భార్య ఇగెర్న తో రమించటంతో ఆమె గర్భంలోకి ఆర్థర్ ప్రవేశించాడు. ఉతర్ మరణం తర్వాత, పదిహేను సంవత్సరాల వయస్సు వాడైన ఆర్థర్ అతని తర్వాత బ్రిటన్ కు రాజు అవుతాడు మరియు హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం లోని యుద్దముల వంటి, అనేక యుద్ధములు చేసాడు, ఇవి బాత్ యుద్ధంతో ఉచ్చదశకు చేరుకున్నాయి. అప్పుడు అతను ఐర్లాండ్, ఐస్లాండ్ మరియు ఆర్క్నీ ఐలాండ్స్ లను జయించటం ద్వారా ఒక ఆర్థూరియన్ సామ్రాజ్యమును స్థాపించటానికి ముందు పిక్ట్స్ మరియు స్కాట్స్ ను ఓడించాడు. పన్నెండు సంవత్సరాల శాంతి తర్వాత, నార్వే, డెన్మార్క్ మరియు గాల్ లను స్వాధీన పరుచుకుంటూ, ఆర్థర్ మరొక్కసారి తన సామ్రాజ్యమును విస్తరించుకోవటానికి సన్నద్దమయినాడు. అది జయించబడినప్పటికీ గాల్ ఇంకా రోమన్ సామ్రాజ్య ఆధీనంలోనే ఉంది, మరియు ఆర్థర్ విజయం సహజముగా అతని సామ్రాజ్యమునకు మరియు రోమన్ సామ్రాజ్యమునకు మధ్య ఇంకొక యుద్ధమునకు దారి తీసింది. ఆర్థర్ మరియు కయిస్ (కే), బెడ్యూరస్ (బెడివేర్) మరియు గ్వాల్గానస్ (గవిన్) లతో సహా అతని యోధులు, రోమన్ చక్రవర్తి లుసియస్ టిబేరియస్ ను గాల్ లో ఓడిస్తారు కానీ, అతను రోమ్ పైన దండెత్తటానికి సిద్ధపడుతూ ఉండగా, బ్రిటన్ ను సంరక్షించేందుకు తను నియమించిన - తన మేనల్లుడు మోడ్రేడస్ (మోర్డ్రేడ్) – తన భార్య గ్వెన్హుఆరా (గ్విన్వేర్) ను వివాహం చేసుకుని సింహాసనాన్ని ఆక్రమించాడనే వార్త వింటాడు. ఆర్థర్ బ్రిటన్ కు తిరిగి వచ్చి కార్న్వాల్ లోని కామ్బ్లం నది పైన మోడ్రెడస్ ను ఓడించి వధిస్తాడు, కానీ అతను విపరీతంగా గాయపడతాడు. అతను కిరీటాన్ని తన బంధువు కాన్స్టాన్టైన్ కు అప్పగించి గాయములను మాన్పుకోవటానికి అవలోన్ ద్వీపమునకు తీసుకు వెళ్లబడతాడు, తరువాత ఎప్పటికీ మళ్ళీ కనిపించడు.[55]

మేర్లిన్ ది విజార్డ్, c. 1300[56]

ఈ కథలో ఎంత వరకు జాఫ్రీ యొక్క సొంత కల్పన ఉంది అనేది బహిరంగ చర్చ. ఖచ్చితంగా, జాఫ్రీ తొమ్మిదవ శతాబ్దపు హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం లో ఉన్న, సాక్సన్స్ కు వ్యతిరేకంగా ఆర్థర్ జరిపిన పన్నెండు యుద్ధముల జాబితాతోపాటు, అన్నలెస్ కామ్బ్రియే నుండి కామ్లన్ యుద్ధమును మరియు ఆర్థర్ ఇంకా సజీవుడు అన్న ఆలోచనను ఉపయోగించుకున్నట్లు అనిపిస్తుంది.[57] బ్రిటన్ అంతటికీ రాజుగా ఆర్థర్ యొక్క వ్యక్తిగత హోదా కూడా, కుల్చ్ అండ్ ఓల్వెన్ , ట్రియడ్స్ మరియు సెయింట్స్' లైవ్స్ లో కనిపించే ప్రీ-గల్ఫ్రిడియన్ సాంప్రదాయముల నుండి అరువు తెచ్చుకున్నట్లు అగుపిస్తుంది.[58] చివరగా, జాఫ్రీ ఆర్థర్ యొక్క స్వాధీనములు, దగ్గరి బంధువులు మరియు సహవాసుల కొరకు అనేక పేర్లను ప్రీ-గల్ఫ్రిడియన్ వెల్ష్ సాంప్రదాయం నుండి అరువు తెచ్చుకున్నాడు, వీటిలో కైస్ (సీ), బెడ్యూరస్ (బెడ్వైర్), గ్వెన్హుఆరా (గ్వెన్హిఫర్), ఉతర్ (ఉతిర్) మరియు బహుశా కాలిబర్నస్ (కాలేడ్ఫ్ఉల్చ్) కూడా ఉన్నాయి, ఇతనే ఆ తరువాతి ఆర్థూరియన్ కథలలో ఎక్స్కాలిబర్ అవుతాడు.[59] అయినప్పటికీ, పేర్లు, కీలక సంఘటనలు మరియు శీర్షికలు అరువుతెచ్చుకోబడినా, బ్రిన్లీ రాబర్ట్స్ ఈ విధంగా వాదించాడు "ఆర్థూరియన్ భాగం జాఫ్రీ యొక్క సాహిత్య సృష్టి మరియు మునుపటి కథనానికి దీనికి సంబంధం లేదు."[60] కావున, ఉదాహరణకు, వెల్ష్ మెడ్రాట్ ను జాఫ్రీ నీచమైన మోడ్రేడస్ గా చేసాడు, కానీ పదహారవ శతాబ్దం వరకు వెల్ష్ మూలములలో ఈ మూర్తి కొరకు ఆ విధమైన చెడ్డ పాత్ర యొక్క ఆధారములు ఏవీ లేవు.[61] హిస్టోరియా రెగం బ్రిటన్నియె ప్రధానంగా జాఫ్రీ యొక్క సొంత రచన అనే అభిప్రాయమును సవాలు చేయటానికి, జాఫ్రీ ఈ కథనాన్ని బహుశా ఒక "అబద్ధం యొక్క అపారమైన ప్రేమ" ద్వారా "కల్పించాడు" అనే విలియం ఆఫ్ న్యూబర్గ్ యొక్క పన్నెండవ శతాబ్దపు చివరి వ్యాఖ్యానమును ఎక్కువగా ప్రతిధ్వనిస్తున్న మేధోవంతమైన అభిప్రాయంతో కొన్ని ఆధునిక ప్రయత్నములు జరిగాయి.[62] ఈ ఆలోచనను వ్యతిరేకించే వారిలో జాఫ్రీ యాష్ ఒకడు, ఇతను జాఫర్ యొక్క కథనం రియోటమస్ అనే ఐదవ శతాబ్దపు బ్రిటిష్ రాజు యొక్క చేష్టల గురించి చెప్పే పోగొట్టుకున్న ఆధారం నుండి కొంతవరకు ఉద్భవించింది అని విశ్వసించాడు, ఈ మూర్తి నిజమైన ఆర్థర్ అయినప్పటికీ, చరిత్రకారులు మరియు సెల్టిసిస్ట్స్ యాష్ అభిప్రాయములలో అతనిని అనుసరించటానికి అయిష్టంగా ఉన్నారు.[63]

అతని మూలములు ఏవైనా కానీ, హిస్టోరియా రెగం బ్రిటన్నియె యొక్క అత్యధిక ప్రజాదరణ కాదనలేనిది. జాఫ్రీ లాటిన్ రచనల యొక్క 200 పైగా రాత ప్రతుల కాపీలు సురక్షితంగా ఉన్నట్లు తెలుస్తోంది, మరియు దీనిలో వేరే భాషల లోనికి అనువాదములు చేర్చబడలేదు.[64] కాబట్టి, ఉదాహరణకు, హిస్టోరియా యొక్క వెల్ష్-భాషా కథనములను కలిగి ఉన్న సుమారు 60 రాత ప్రతులు సజీవంగా ఉన్నాయి, వీటిలో మొట్టమొదటివి పదమూడవ శతాబ్దంలో రాయబడ్డాయి; విద్యా విషయక వర్గంలో చాలా కాలం నుండి నిర్లక్ష్యం చేయబడిన, పద్దెనిమిదవ శతాబ్దపు లూయిస్ మోరిస్ వంటి పురాతన వస్తువులను అధ్యయనం చేసే వారి ద్వారా ముందుకు జరిగిన పురాతన ఆలోచన ప్రకారం కొన్ని వెల్ష్ కథనములు జాఫ్రీ యొక్క హిస్టోరియా కు ఆధారంగా ఉన్నాయి.[65] ఈ జనాదరణ ఫలితంగా, జాఫ్రీ యొక్క హిస్టోరియా రెగం బ్రిటన్నియె ఆర్థూరియన్ చరిత్ర యొక్క తరువాతి మధ్య యుగపు అభివృద్ధిపై అత్యధికంగా ప్రభావాన్ని చూపింది. ఇది ఏ రకంగానూ ఆర్థూరియన్ ప్రేమ కథ వెనక ఉన్న ఏకైక సృజనాత్మక శక్తి కాదు, దాని అనేక అంశములు అరువు తెచ్చుకోబడ్డాయి మరియు వృద్ధి చెందాయి (ఉదాహరణకు, మేర్లిన్ మరియు ఆర్థర్ యొక్క ఆఖరి దశ), మరియు ఇది చారిత్రిక నమూనాను అందించింది, ఇందులో మాయలతో కూడిన మరియు అద్భుతమైన సాహసాల యొక్క ప్రేమికుల కథలు చేర్చబడ్డాయి.[66]

ప్రేమ సాంప్రదాయాలు[మార్చు]

During the 12th century, Arthur's character began to be marginalised by the accretion of "Arthurian" side-stories such as that of Tristan and Iseult. జాన్ విలియం వాటర్హౌస్, 1916

జాఫ్రీ యొక్క హిస్టోరియా మరియు ఇతర రచనల (వేస్'స్ రోమన్ డే బ్రట్) జనరంజకత్వం పన్నెండవ మరియు పదమూడవ శతాబ్ద కాలంలో ఐరోపా ఖండంలో, ముఖ్యంగా ఫ్రాన్సులో కొత్త ఆర్థూరియన్ రచనలు అధిక సంఖ్యలో అగుపించటాన్ని వివరించటానికి ఇది ఒక ముఖ్య కారణం అని అంగీకరించబడింది. [67] అయినప్పటికీ, రూపుదిద్దుకుంటున్న "మ్యాటర్ ఆఫ్ బ్రిటన్" (బ్రిటన్ చరిత్ర సంగ్రహం) పైన ఆర్థూరియన్ ప్రభావాన్ని కలుగజేసింది ఇది ఒక్కటే కాదు. జాఫ్రీ యొక్క రచన బాగా ప్రాచుర్యం పొందటానికి ముందే ఆ ఖండంలో ఆర్థర్ గురించి మరియు అతని కథల గురించిన అవగాహన ఉంది అనటానికి స్పష్టమైన ఆధారం ఉంది (ఉదాహరణకు, మోడేనా ఆర్చివోల్ట్ చూడుము),[68] అదేవిధంగా జాఫ్రీ యొక్క హిస్టోరియా లో కనిపించని "సెల్టిక్" నామములు మరియు కథలు ఆర్థూరియన్ ప్రేమ కథలలో వాడటానికి కూడా ఆధారం ఉంది.[69] ఆర్థర్ యొక్క దృక్పధం నుండి, కొత్త ఆర్థూరియన్ యొక్క గొప్ప వెల్లువ యొక్క అత్యంత గణనీయమైన ప్రభావం బహుశా ఆ రాజు పాత్రపైనే ఉండవచ్చు: పన్నెండవ శతాబ్దపు మరియు ఆ తర్వాతి ఆర్థూరియన్ సాహిత్యం ఆర్థర్ కన్నా లాన్సేలట్ మరియు గ్వెన్వేర్, పెర్సీవల్, గలాహాడ్, గవైన్, మరియు ట్రిస్టాన్ అండ్ ఐసోల్డ్ వంటి పాత్రల చుట్టూ ఎక్కువగా తిరుగుతుంది. ప్రీ-గల్ఫ్రిడియన్ రచనలు మరియు జాఫ్రీ యొక్క హిస్టోరియా లో ఆర్థర్ కేంద్ర బిందువు అవగా, ప్రేమ కథలలో అతని ప్రాముఖ్యత తగ్గించబడింది.[70] అతని స్వభావం కూడా గణనీయంగా మార్పుచెందింది. ఈ మొట్టమొదటి రచనలు మరియు జాఫ్రీ రెండింటిలో అతను ఒక గొప్ప మరియు భయంకరమైన యోధుడు, ఇతను మంత్రగత్తెలను మరియు రాక్షసులను స్వయంగా నరికివేసి నవ్వుతూ ఉండేవాడు మరియు అన్ని సైనిక శిబిరములలో ప్రధాన పాత్ర వహించేవాడు,[71] ఇది ఇలా ఉండగా ఖండానికి సంబంధించిన ప్రేమ కథలలో అతను రోయి ఫైనియాంట్ , "పనికిమాలిన రాజు" అయ్యాడు, ఇతని "సోమరితనము మరియు సమ్మతి అతని మరియొక ఆదర్శ సమాజంలో ఒక ముఖ్య లోపాన్ని ఏర్పరచాయి".[72] ఈ రచనలలో ఆర్థర్ పాత్ర ఒక తెలివైన, హూందా అయిన, మంచి-స్వభావం కలిగిన, కొద్దిగా సౌమ్యమైన, మరియు అరుదుగా బలహీనమైన చక్రవర్తి. కావున, మోర్ట్ ఆర్టు లో గ్విన్వేర్ తో లాన్సేలట్ యొక్క ప్రేమ వ్యవహారం గురించి తెలుసుకున్నప్పుడు అతను కేవలం తెల్లబోయి నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోతాడు, అదే సమయంలో క్రేటీన్ డే ట్రోఎస్ యొక్క వైవెయిన్, ది నైట్ ఆఫ్ ది లయన్ లో ఒక విందు తర్వాత అతను మెలుకువగా ఉండలేక నిద్రకు ఉపక్రమించ వలసి వస్తుంది.[73] అయినప్పటికీ, నోరిస్ J. లేసీ గమనించినట్లుగా, ఈ ఆర్థూరియన్ ప్రేమ కథలలో అతని తప్పిదాలు మరియు చపలత్వాలు ఏమి ఉన్నా, "అతని ప్రతిష్ట ఎప్పటికీ – లేదా పూర్తిగా ఎప్పటికీ – అతని వ్యక్తిగత బలహీనతల ద్వారా రాజీ పడలేదు ... అతని అధికారము మరియు కీర్తి చెక్కుచెదరకుండా ఉన్నాయి."[74]

ఆర్థర్ మరియు అతని పరివారం మారీ డే ఫ్రాన్స్ యొక్క కొన్ని లైస్ (చిన్న కథలు) లో అగుపిస్తారు,[75] కానీ ఇది వేరొక ఫ్రెంచ్ కవి క్రేటీన్ డే ట్రాయిస్ యొక్క రచన, దీనికి ఆర్థర్ యొక్క స్వభావం మరియు అతని చరిత్ర యొక్క పైన చెప్పిన అభివృద్ధిలో గొప్ప ప్రభావం ఉంది.[76] క్రేటీన్ c. 1170 నుండి c.1190 మధ్య ఐదు ఆర్థూరియన్ ప్రేమ కథలను రాసాడు.  ఎరెక్ అండ్ ఎనైడ్ మరియు క్లైజెస్ ఆతర్ యొక్క ఆస్థానం నేపధ్యంగా సాగిన అక్రమ సంబంధానికి సంబంధించిన కథలు, ఇవి వెల్ష్ మరియు గల్ఫ్రిడియన్ ఆర్థర్ యొక్క నాయకత్వ ప్రపంచం నుండి మార్పును సూచిస్తున్నాయి, ఇదే సమయంలో వైవెయిన్, ది నైట్ ఆఫ్ ది లయన్ లో వైవెయిన్ మరియు గవైన్ ఒక అధిభౌతిక సాహసకృత్యంలో ఉండగా, ఆర్థర్ ప్రాముఖ్యత బాగా తగ్గించబడి బలహీనుడవుతాడు. అయినప్పటికీ, ఆర్థూరియన్ చరిత్ర వృద్ధి చెందటానికి అత్యంత ప్రముఖమైనది లాన్సేలట్, ది నైట్ ఆఫ్ ది కార్ట్ , ఇది ఒక భార్యా వంచితుడుగా ఆర్థర్ యొక్క ఇతివృత్తమును పొడిగిస్తూ మరియు జనరంజకం చేస్తూ, లాన్సేలాట్ ను మరియు ఆర్థర్ యొక్క మహారాణి (గ్విన్వేర్) తో అతనికి ఉన్న అక్రమ సంబంధాన్ని పరిచయం చేస్తుంది, మరియు హోలీ గ్రెయిల్ మరియు ఫిషర్ కింగ్ లను పరిచయం చేసిన పెర్సీవల్, ది స్టొరీ ఆఫ్ ది గ్రెయిల్ , ఇందులో కూడా ఆర్థర్ కి ఎక్కువ ప్రాముఖ్యత లేదు.[77] ఆ విధంగా క్రేటీన్ "ఆర్థూరియన్ చరిత్ర విపులీకరణకు మరియు ఆ చరిత్ర వ్యాప్తి కొరకు సరైన రూపును ఏర్పరచటానికి కారకుడు",[78] ఆ తర్వాత వచ్చిన ఆర్థర్ యొక్క చిత్రీకరణ మరియు అతని ప్రపంచములో చాలా వరకు అతను వేసిన పునాదులపైన నిర్మితమైనవే. పెర్సీవల్ , అసంపూర్ణం అయినప్పటికీ, ముఖ్యంగా జనాదరణ పొందింది: రాబర్ట్ డే బోరాన్ వంటి ఇతర రచయితల ద్వారా వృద్ధి చెందుతున్న గ్రెయిల్ మరియు దాని తపన యొక్క తలంపుతో, తరువాతి అర్ధ శతాబ్దంలో ఆ పద్యం యొక్క నాలుగు విడి కొనసాగింపులు కనిపించాయి, ఈ నిజం ఖండానికి సంబంధించిన ప్రేమ కథలలో ఆర్థర్ యొక్క తిరోగతిని వేగవంతం చేసింది. [79] అదేవిధంగా, లాన్సేలట్ మరియు ఆర్థర్ భార్య గ్విన్వేర్ తో అతని అక్రమ సంబంధం ఆర్థూరియన్ పురాణం యొక్క సనాతన నమూనాలలో ఒకటి అయింది, గద్య లాన్సేలట్ (c. 1225) మరియు తరువాతి వాచకముల యొక్క లాన్సేలట్, క్రేటీన్ యొక్క మూర్తి మరియు ఉల్రిచ్ వాన్ జాట్జిఖోవెన్ యొక్క లాంజెలేట్ ల సమ్మేళనం.[80] వెల్ష్ సాహిత్య సంప్రదాయంలోని వీరుడైన, చురుకైన ఆర్థర్ స్థానంలోకి భావుకుడైన ఆర్థర్ ప్రవేశం మొదలవటానికి ఫలితంగా, క్రేటీన్ యొక్క రచన తిరిగి వేల్ష్ ఆర్థూరియన్ సాహిత్యం పైన కూడా ఆధారపడినట్లు కనిపిస్తోంది.[81] ఈ అభివృద్ధిలో ముఖ్యంగా విశేషమైనవి మూడు వెల్ష్ ఆర్థూరియన్ ప్రేమ కథలు, కొన్ని ముఖ్య తేడాలు ఉన్నప్పటికీ, వీటికి క్రేటీన్ యొక్క రచనలతో చాలా దగ్గరి పోలికలు ఉంటాయి: ఒవెయిన్, ఆర్ ది లేడీ ఆఫ్ ది ఫౌంటైన్ కి క్రేటీన్ యొక్క వైవెయిన్ తో సంబంధం ఉంది; గేరైంట్ అండ్ ఎనిడ్ కి ఎరెక్ అండ్ ఎనైడ్ తోను; మరియు పెరెదర్ సన్ ఆఫ్ ఎఫ్రాగ్ కి పెర్సీవల్ తోను పోలిక ఉంది.[82]

ది రౌండ్ టేబుల్ ఎక్స్పెరయన్స్ ఎ విజన్ అఫ్ ది హొలీ గ్రెయిల్. పదిహేనవ శతాబ్దపు ఫ్రెంచ్ మాన్యుస్క్రిప్ట్ నుండి.

c. 1210 వరకు ఖండమునకు సంబంధించిన ఆర్థూరియన్ ప్రేమ కథ ముఖ్యంగా కవిత్వం ద్వారా వ్యక్తపరచబడింది; ఈ సమయం తర్వాత ఈ కథలు గద్యంలో చెప్పటం ప్రారంభమైంది. ఈ పదమూడవ శతాబ్దపు గద్య ప్రేమ కథలలో అత్యంత ప్రముఖమైనది వుల్గేట్ సైకిల్ (లాన్సెలోట్-గ్రెయిల్ సైకిల్ గా కూడా ప్రసిద్ధమైనది), ఇది శతాబ్దపు పూర్వార్ధంలో రాయబడిన ఐదు మిడిల్ ఫ్రెంచ్ (1340 నుండి 1611 వరకు) గద్య రచనల వరుస.[83] ఈ రచనలు ఎస్టాయిర్ డెల్ సెయింట్ గ్రెయిల్ , ఎస్టాయిర్ డే మెర్లిన్ , లాన్సేలాట్ ప్రాపెర్ (లేదా గద్య లాన్సేలాట్ , ఇది పూర్తీ వల్గేట్ సైకిల్ లో తనకు తానే సగ భాగం ఉంది), క్వెస్టే డెల్ సెయింట్ గ్రాల్ మరియు మోర్ట్ ఆర్టు , ఇవన్నీ కలిసి సంపూర్ణ ఆర్థూరియన్ చరిత్ర యొక్క పొందికైన కథనాన్ని తయారుచేసాయి. ఈ ఆవృత్తం గలాహాడ్ పాత్రను ప్రవేశ పెట్టటం ద్వారా మరియు మెర్లిన్ పాత్రను పొడిగించటం ద్వారా కొంతవరకు తన సొంత కథలోనే ఆర్థర్ పోషించిన పాత్రను తగ్గించే దిశగా ఉన్న పోకడను కొనసాగించింది. ఇది మోర్డ్రేడ్ ను ఆర్థర్ మరియు అతని సహోదరి మధ్య వావితప్పిన సంబంధం యొక్క ఫలితంగా తయారు చేసింది మరియు క్రేటీన్ యొక్క లాన్సేలట్ లో అకస్మాత్తుగా మొదటిసారి కేంలోట్ యొక్క పాత్రను, ఆర్థర్ యొక్క ప్రధాన దర్బారుగా స్థిరపరిచింది.[84] ఈ వాచకముల వరుస తర్వాత వెంటనే పోస్ట్-వల్గేట్ సైకిల్ (c. 1230–40) వచ్చింది, వీటిలో సూట్ డు మెర్లిన్ ఒక భాగం, ఇది గ్విన్వేర్ తో లాన్సేలట్ యొక్క ప్రేమ వ్యవహారం యొక్క ప్రాముఖ్యతను బాగా తగ్గించింది కానీ ప్రస్తుతం గ్రెయిల్ తపన పైన ఎక్కువ దృష్టి పెట్టటానికి, ఆర్థర్ యొక్క ప్రాధాన్యతను తగ్గిస్తూనే ఉంది.[83] ఆ విధంగా, ఈ ఫ్రెంచ్ గద్య ప్రేమ కథలలో ఆర్థర్ మరింత చిన్న పాత్ర అయిపోయాడు; వల్గేట్ లోనే అతను కేవలం ఎస్టాయిర్ డే మెర్లిన్ మరియు మోర్ట్ ఆర్టు లో ప్రధానంగా కనిపిస్తాడు.

మధ్య యుగపు ఆర్థర్ ఆవృత్తం యొక్క అభివృద్ధి మరియు "భావుకుడైన ఆర్థర్" యొక్క స్వభావం, పదిహేనవ శతాబ్దం చివరలో పూర్తి చరిత్రను ఆంగ్లములో ఒకే ఒక్క రచన ద్వారా తిరిగి చెప్పిన థామస్ మలోరి యొక్క లే మోర్టే ద'ఆర్థర్ ఉచ్చదశకు చేరుకుంది. మొదట్లో ది హోల్ బుక్ ఆఫ్ కింగ్ ఆర్థర్ అండ్ ఆఫ్ హిస్ నోబుల్ నైట్స్ ఆఫ్ ది రౌండ్ టేబుల్ గా పేరుపెట్టబడిన మలోరి రచనకు ఆధారం పూర్వపు వివిధ ప్రేమ కథలు, ముఖ్యంగా వల్గేట్ సైకిల్, మరియు ఆర్థర్ కథల యొక్క సమగ్రమైన మరియు ప్రామాణికమైన సంకలనమును తయారుచేయటం దీని ముఖ్య ఉద్దేశం.[85] బహుశా దీని ఫలితంగా, మరియు నిజానికి లే మోర్టే ద'ఆర్థర్ 1485 లో విలియం కాక్స్టన్ చేత ప్రచురితమై, ఇంగ్లాండ్ లో మొట్టమొదటగా ముద్రితమైన పుస్తకాలలో ఒకటి, చాలా కాలం తర్వాత వచ్చిన ఆర్థూరియన్ రచనలు మలోరి యొక్క రచనల నుండి ఉత్పన్నమయినవి.[86]

తిరోగతి, తిరిగి పుంజుకోవటం, మరియు ఆధునిక పురాణం[మార్చు]

మధ్య యుగం - తరువాతి సాహిత్యం[మార్చు]

మధ్య యుగం చివరినాటికి కింగ్ ఆర్థర్ పైన ఆసక్తి తగ్గిపోయింది. మలోరి యొక్క గొప్ప ఫ్రెంచ్ ప్రేమ కథల యొక్క ఇంగ్లీష్ కథనములు ప్రసిద్ధమైనప్పటికీ, జాఫ్రీ ఆఫ్ మొన్మౌత్ కాలం నుండి స్థిరపడిన - ఆర్థూరియన్ ప్రేమ కథల యొక్క చారిత్రిక నమూనా యొక్క యదార్ధం పైన దాడులు పెరిగాయి – మరియు దాని మూలంగా మ్యాటర్ బ్రిటన్ అంతటి యొక్క చట్టబద్ధత పైన అనుమానములు పెరిగాయి. ఉదాహరణకు, పురాతన గ్రంధములను పరిశీలించే వెల్ష్ మరియు ఇంగ్లీష్ వారిని భయపెడుతూ, పదహారవ శతాబ్దపు మానవతావాద పండితుడు పోలిడోర్ వెర్జిల్ గాల్ఫ్రిడియన్ తరువాతి మధ్య యుగపు "చరిత్ర సంప్రదాయము" అంతటా అగుపించే, ఆర్థర్ పోస్ట్-రోమన్ సామ్రాజ్య పాలకుడు అనే వాదనను త్రోసిపుచ్చాడు.[87] మధ్య యుగపు ముగింపుతో ముడిపడి ఉన్న సాంఘిక మార్పులు మరియు పునరుద్ధరణ ఆర్థర్ ను మరియు ప్రేక్షకులను ఆకర్షించే శక్తి ఉండి, ఆర్థర్ తో సంబంధం ఉన్న కొన్ని పురాణములను రూపుమాపటానికి తోడ్పడింది, దాని ఫలితంగా 1634 లో దాదాపు 200 సంవత్సరములకు మలోరి యొక్క లే మోర్టే ద'ఆర్థర్ యొక్క ఆఖరి ముద్రణ కనిపించింది.[88] కింగ్ ఆర్థర్ మరియు ఆర్థూరియన్ చరిత్ర పూర్తిగా పరిత్యజించ బడలేదు, కానీ పందొమ్మిదవ శతాబ్దం ప్రారంభం వరకు ఆ విషయానికి అంత ప్రాముఖ్యత ఇవ్వబడలేదు మరియు ఇది పదిహేడవ మరియు పద్దెనిమిదవ శతాబ్దపు రాజకీయముల యొక్క వ్యంగ్యాత్మక కథల కొరకు తరచుగా అనుపానంగా వాడబడింది.[89] కావున రిచర్డ్ బ్లాక్మోర్ యొక్క పురాణములు ప్రిన్స్ ఆర్థర్ (1695) మరియు కింగ్ ఆర్థర్ (1697) లో జేమ్స్ II కు వ్యతిరేకంగా విలియం III యొక్క పోరాటములకు ఆర్థర్ ఒక ప్రతీకగా చూపించబడ్డాడు.[89] అదేవిధంగా, ఈ కాలానికి అంతటికీ ప్రసిద్ధమైన ఆర్థూరియన్ కథ టామ్ థంబ్ రచన అనిపిస్తోంది, ఇది మొదట చిన్న పుస్తకముల ద్వారా తర్వాత హెన్రీ ఫీల్డింగ్ యొక్క రాజకీయ నాటకముల ద్వారా చెప్పబడింది; అయినప్పటికీ ఆర్థూరియన్ బ్రిటన్ లో ఆ ప్రక్రియ స్పష్టంగా ఉంచబడింది, దానిని నడిపించిన విధానం హాస్యంగా ఉంది మరియు ఆర్థర్ ప్రధానంగా తన భావుక పాత్ర యొక్క హాస్యపాత్రగా అగుపిస్తాడు.[90]

జాన్ డ్రైడెన్ యొక్క మాస్క్ కింగ్ ఆర్థర్ ఇప్పటికీ ప్రదర్శించబడుతోంది, అరుదుగా విస్తారం అయినప్పటికీ, హెన్రీ పర్సెల్ యొక్క సంగీతానికి అధికంగా కృతజ్ఞతలు చెప్పాలి.

టెన్నిసన్ మరియు పునరుజ్జీవనం[మార్చు]

Gustave Doré's illustration of Arthur and Merlin for Alfred, Lord Tennyson’s Idylls of the King, 1868

పందొమ్మిదవ శతాబ్దం ప్రారంభంలో, మధ్యయుగవాదం, కాల్పనికవాదం, మరియు గోతిక్ పునరుజ్జీవనము, ఆర్థర్ మరియు మధ్యయుగపు ప్రేమ కథలలో తిరిగి ఆసక్తిని రేపాయి. "భావుకుడైన ఆర్థర్" మూర్తీభవించిన శూరత్వ ఆదర్శముల చుట్టూ పందొమ్మిదవ శతాబ్దపు పెద్ద మనుషుల కొరకు ఒక కొత్త ధర్మపన్నాల నియమావళి రూపొందించబడింది. 1634 తర్వాత మొదటిసారి మలోరి యొక్క లే మోర్టే ద'ఆర్థర్ తిరిగి ముద్రించబడినప్పుడు, మరల రేకెత్తిన ఈ ఆసక్తి 1816 లో మొదటిసారి అనుభవంలోకి వచ్చింది.[91] ప్రారంభంలో మధ్య యుగపు ఆర్థూరియన్ పురాణములు కవులకు స్పూర్తినిస్తూ, వారికి ముఖ్య అభిరుచిగా ఉండేవి, ఉదాహరణకు, హోలీ గ్రెయిల్ యొక్క ప్రతీక "ది ఈజిప్టియన్ మెయిడ్" (1835) ను రచించటానికి విలియం వర్డ్స్వర్త్ కు ఇదే ప్రేరణ.[92] వీరిలో అతి ముఖ్యమైనవాడు ఆల్ఫ్రెడ్ లార్డ్ టెన్నిసన్, అతని మొదటి ఆర్థూరియన్ పద్యం, "ది లేడీ ఆఫ్ షాలోట్", 1832 లో ప్రచురితమైంది.[93] ఈ రచనలు కొన్నిటిలో ఆర్థర్ ఒక చిన్న పాత్ర పోషించినప్పటికీ, మధ్యయుగపు ప్రేమకథా సాంప్రదాయములను అనుసరిస్తూ, టెన్నిసన్ యొక్క ఆర్థూరియన్ రచనా వ్యాసంగము ఐడిల్స్ ఆఫ్ ది కింగ్ తో మరింత ప్రసిద్ధమైంది, ఇందులో విక్టోరియన్ శకం కొరకు ఆర్థర్ జీవితం యొక్క పూర్తి కథను తిరిగి రచించారు. ఇది 1859 లో మొదట ప్రచురితమైంది, మరియు మొదటి వారంలోనే 10,000 కాపీలు అమ్ముడయింది.[94] ఐడిల్స్ లో, ఆర్థర్, భూమిపైన ఒక సమగ్ర సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించాలని ప్రయత్నించి, చివరకు మానవ బలహీనత ద్వారా అందులో విఫలమై మానవ స్వభావానికి చిహ్నంగా అయినాడు.[95] టెన్నిసన్ రచనలు, అనుకరణలు చేసే వారిని చాలా మందిని ప్రేరేపించాయి, ఆర్థర్ యొక్క పురాణములు మరియు అతని పైనే విస్తారమైన ప్రజా ఆసక్తిని పుట్టించాయి, మరియు మలోరీ కథలను చాలా మంది ప్రేక్షకులకు పరిచయం చేసాయి.[96] నిజానికి, మలోరీ యొక్క ఆర్థర్ కథల గొప్ప సంకలనం యొక్క మొదటి ఆధునికీకరణ, 1862 లో ఐడిల్స్ విడుదలైన వెంటనే ప్రచురితమైంది, మరియు ఆ శతాబ్దం ముగిసేలోగా ఇంకొక ఆరు కూర్పులు మరియు ఐదు ప్రత్యర్ధులు ఉన్నాయి.[97]

"భావుకుడైన ఆర్థర్" మరియు అతనితో సంబంధం ఉన్న కథలపై ఆసక్తి పందొమ్మిదవ శతాబ్దం నుండి ఇరవయ్యవ శతాబ్దం వరకు కొనసాగింది, మరియు ఎడ్వర్డ్ బర్నే-జోన్స్ వంటి కళాకారులతో సహా విలియం మోరిస్ మరియు ప్రీ-రాఫేలైట్ వంటి కవులను ప్రభావితం చేసింది.[98] పద్దెనిమిదవ శతాబ్దంలో ఆర్థర్ పురాణం యొక్క ప్రధాన వివరణ అయిన, హాస్య కథ టామ్ థంబ్ కూడా, ఐడిల్స్ ప్రచురణ తరువాత తిరిగి రచించబడింది. టామ్ తన పొట్టితనాన్ని నిలుపుకుంటూ హాస్య పాత్రగా నిలిచిపోగా, ప్రస్తుతం అతని కథలో మధ్య యుగపు ఆర్థూరియన్ ప్రేమ కథల నుండి మరిన్ని అంశములు చేర్చబడ్డాయి, మరియు ఈ కొత్త కథనములలో ఆర్థర్ మరింత గంభీరంగా మలచబడ్డాడు.[99] మళ్ళీ తేరుకున్న ఆర్థూరియన్ ప్రేమ కథలు యునైటెడ్ స్టేట్స్ లో కూడా ప్రభావం చూపాయి, ఉదాహరణకు సిడ్నీ లేనియర్ యొక్క ది బాయ్ ఈస్ కింగ్ ఆర్థర్ (1880) ఎక్కువ మంది ప్రేక్షకులను ఆకర్షించింది మరియు మార్క్ ట్వైన్ యొక్క హాస్య కథ ఎ కనెక్టికట్ యాంకీ ఇన్ కింగ్ ఆర్థర్స్ కోర్ట్ (1889) కు ప్రేరణ అయింది.[100] కొన్నిసార్లు "భావుకుడైన ఆర్థర్" ఈ ఆర్థూరియన్ రచనలకు కేంద్రం అయినప్పటికీ (అతను బర్నే-జోన్ యొక్క ది లాస్ట్ స్లీప్ ఆఫ్ ఆర్థర్ ఇన్ అవలోన్ లో ఉన్నట్లుగా, 1881–1898), వేరే సందర్భములలో అతను తన మధ్య యుగపు స్థితికి తిరిగి మళ్ళించబడ్డాడు మరియు వాగ్నర్ యొక్క ఆర్థూరియన్ నాటకములతో మూలకు నెట్టివేయబడ్డాడు లేదా పూర్తిగా కనుమరుగయ్యాడు.[101] అంతే కాకుండా, ఆర్థర్ మరియు ఆర్థూరియన్ కథలపైన తిరిగి రేకెత్తిన ఆసక్తి అదే ఊపుతో కొనసాగలేదు. పందొమ్మిదవ శతాబ్దం చివరలో, ఇది ముఖ్యంగా ప్రీ-రాఫేలైట్ అనుకరణదారులకు మాత్రమే పరిమితమైంది,[102] మరియు ఇది మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం యొక్క ప్రభావం నుండి తప్పించుకోలేక పోయింది, ఇది శూరత్వం యొక్క పరపతిని పాడుచేసింది మరియు దాని మూలంగా దాని మధ్య యుగపు ఆవిర్భావములను మరియు శూరత్వమునకు ప్రతీకగా ఆర్థర్ యొక్క ప్రతిష్టను కూడా దెబ్బతీసింది.[103] అయినప్పటికీ ఈ ప్రేమ కథల సాంప్రదాయం ఆర్థూరియన్ నాటకములను కూర్చటానికి థామస్ హార్డీ, లారెన్స్ బిన్యాన్ మరియు జాన్ మేస్ఫీల్డ్ లను ఒప్పించగలిగినంత శక్తివంతంగా ఉండిపోయింది,[104] మరియు T. S. ఎలియట్ ఫిషర్ కింగ్ గురించి ప్రస్తావించిన తన పద్యం ది వేస్ట్ ల్యాండ్ లో ఆర్థర్ పురాణం గురించి ఉల్లేఖించాడు (కానీ ఆర్థర్ గురించి కాదు).[105]

ఆధునిక పురాణం[మార్చు]

ది బాయ్ ఈస్ కింగ్ ఆర్థర్, 1922 కొరకు N.C. వయేత్ వర్ణించిన ఆర్థర్ మరియు మోర్డ్రేడ్ యొక్క పోరు

ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు రెండవ అర్ధ భాగంలో, ప్రిన్స్ వాలియంట్ (1937 నుండి) వంటి హాస్య దాయక రేఖాచిత్ర కథలతో పాటు T. H. వైట్ యొక్క ది వన్స్ అండ్ ఫ్యూచర్ కింగ్ (1958) మరియు మరియన్ జిమ్మర్ బ్రాడ్లీ యొక్క ది మిస్ట్స్ ఆఫ్ అవలన్ (1982) వంటి నవలల ద్వారా ఆర్థర్ యొక్క రోమన్ సాంప్రదాయపు ప్రభావం కొనసాగింది.[106] టెన్నిసన్ తన కాలపు సమస్యలతో కుదర్చటానికి మరియు వాటిపై వ్యాఖ్యానించటానికి ఆర్థర్ యొక్క ప్రేమ కథలను తిరిగి రచించాడు, ఆధునిక వ్యవహారములకు కూడా ఎక్కువగా ఇదే కారణం. ఉదాహరణకు, బ్రాడ్లీ కథ మధ్య యుగపు రచనలలో కనుగొనబడిన ఆర్థర్ కథలకు విరుద్ధంగా, ఆర్థర్ ను మరియు అతని చరిత్రని స్త్రీ వాద ధోరణిలో చూపిస్తుంది, [107] మరియు సమానత్వము మరియు ప్రజాస్వామ్యము వంటి విలువలతో మరింత స్థిరంగా ఉండటానికి అమెరికన్ రచయితలు తరచుగా ఆర్థర్ కథను తిరిగి రచిస్తూ ఉంటారు.[108] ఆర్థర్ ప్రేమ కథ చలన చిత్రాలలోనూ మరియు రంగస్థలంలోనూ ప్రసిద్ధమైంది. T. H. వైట్ యొక్క నవల, లెర్నేర్-లోయీ సంగీతభరిత నాటిక కేంలట్ (1960) మరియు డిస్నీ కదిలే బొమ్మల చిత్రం ది స్వోర్డ్ ఇన్ ది స్టోన్ (1963) ల కొరకు స్వీకరించబడింది; మరియు లాన్సేలట్ మరియు గ్వినేవర్ మధ్య ప్రేమ (వ్యభిచారిణి అయిన) భార్య చేతిలో దగా అయిన ఆర్థర్ లను కేంద్రంగా చేసుకుని రూపొందించిన కేంలట్ , 1967 లో అదే పేరున చిత్రంగా నిర్మించబడింది. ఆర్థర్ యొక్క ప్రేమ సాంప్రదాయం ముఖ్యంగా స్పష్టమైనది మరియు, విమర్శకుల ప్రకారం, రాబర్ట్ బ్రెస్సన్ యొక్క లాన్సెలాట్ డూ లాక్ (1974), ఎరిక్ రోమర్ యొక్క పెర్సీవల్ లే గల్లోఇస్ (1978) మరియు బహుశా జాన్ బూర్మన్ యొక్క కాల్పనిక చిత్రం ఎక్స్కాలిబర్ (1981) లలో విజయవంతంగా నిర్వహించబడింది; ఆర్థూరియన్ వ్యంగ్యానుకరణ మొంటి పైథాన్ అండ్ ది హోలీ గ్రెయిల్ (1975) లో వాడిన విషయానికి కూడా ఇది ముఖ్య ఆధారం.[109]

ప్రేమ సాంప్రదాయం యొక్క పునః కథనాలు మరియు పునః భావనలు మాత్రం కింగ్ ఆర్థర్ యొక్క ఆధునిక పురాణం యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశం కాదు. c. ఆర్థర్ ను ఒక వాస్తవమైన చారిత్రిక మూర్తిగా చిత్రీకరించటానికి ప్రయత్నాలు ద్వారా  500 AD, "ప్రేమ కథలను విడిచిపెట్టటం కూడా పుట్టుకొచ్చింది. జాఫ్రీ ఆఫ్ మొన్మౌత్ మరియు హిస్టోరియా బ్రిట్టోనం యొక్క మధ్య యుగపు "పత్రికా సాంప్రదాయము" నకు తిరిగి రావటం ఒక ఆధునిక పోకడ అని టేలర్ మరియు బ్రూవర్ గమనించారు, జర్మన్ ఆక్రమణదారులపై ఆర్థర్ యొక్క చారిత్రిక ప్రతిఘటన బ్రిటన్ ను కదిలించినప్పుడు, రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం చెలరేగిన తరువాతి సంవత్సరములలో ఈ పోకడ ప్రబలమయింది.[110] క్లేమెన్స్ డేన్ యొక్క రేడియో నాటికల ధారావాహికలు, ది సేవియర్స్ (1942), అసాధ్యమైన చిక్కులకు వ్యతిరేకంగా నాయకత్వ ప్రతిఘటన యొక్క ఆత్మను మూర్తీభవించటానికి చారిత్రిక ఆర్థర్ ను ఉపయోగించుకున్నాయి, మరియు రాబర్ట్ షెరీఫ్ యొక్క నాటిక ది లాంగ్ సన్ సెట్ (1955) జర్మన్ ఆక్రమణదారులకు వ్యతిరేకంగా రొమానో-బ్రిటిష్ ప్రతిఘటనను ఆర్థర్ పుంజుకునేటట్లు చేయటం చూసింది.[111] ఆర్థర్ ను ఒక చారిత్రిక నేపధ్యంలో ఉంచే దిశగా ఉన్న ఈ పోకడ ఆ సమయంలో ప్రచురించబడిన చారిత్రిక మరియు కాల్పనిక నవలలలో కూడా స్పష్టమైనది.[112] ఇటీవలి సంవత్సరాలలో ఐదవ శతాబ్దపు అసలైన నాయకునిగా ఆర్థర్ యొక్క చిత్రీకరణ ముఖ్యంగా కింగ్ ఆర్థర్ (2004) మరియు ది లాస్ట్ లెజియన్ (2007) వంటి ఆర్థూరియన్ పురాణముల చిత్ర కథనాలకు కూడా దారి తీసింది.[113]

ఆధునిక కాలపు ప్రవర్తనకు ఆర్థర్ ఒక నమూనాగా ఉపయోగించబడ్డాడు. 1930లలో క్రిస్టియన్ ఆదర్శాలను మరియు మధ్య యుగపు శూరత్వం యొక్క ఆర్థూరియన్ అభిప్రాయములను వృద్ధి చేయటానికి బ్రిటన్ లో ఆర్డర్ ఆఫ్ ది ఫెలోషిప్ ఆఫ్ ది నైట్స్ ఆఫ్ ది రౌండ్ టేబుల్ రూపొందింది.[114] యునైటెడ్ స్టేట్స్ లో, కింగ్ ఆర్థర్ యొక్క సైనిక యోధుల వంటి ఆర్థూరియన్ యువ బృందములలో వందల వేల అబ్బాయిలు మరియు అమ్మాయిలు చేరారు, ఇందులో ఆర్థర్ మరియు అతని పురాణములు పరిపూర్ణమైన నిదర్శనములుగా ప్రచారం చేయబడ్డాయి.[115] అయినప్పటికీ, సమకాలీన సంస్కృతిలో ఆర్థర్ వ్యాప్తి, వస్తువులు, భవనములు మరియు స్థలములలో క్రమముగా జత చేయబడుతున్న ఆర్థూరియన్ పేర్లతో, ఆ విధమైన ప్రత్యక్ష ఆర్థూరియన్ ప్రయత్నములను మించి పోయింది. నోరిస్ J. లాసీ గమనించిన ప్రకారం, "ఆశ్చర్యం కాకుండా, ఆర్థర్ యొక్క ప్రసిద్ధ తలంపు కొన్ని నమూనాలు మరియు పేర్లకు పరిమితం అని అగుపిస్తుంది, కానీ అనేక శతాబ్దముల క్రితం జనించిన ఒక చరిత్ర ఆధునిక సాంప్రదాయంలో ప్రతి స్థాయిలోనూ ఎంత వరకు ఎక్కువగా ఇమడగలదు అనే విషయంలో ఏ మాత్రం సందేహం లేదు."[116]

గమనికలు[మార్చు]

  1. [2]
  2. Higham 2002, pp. 11–37,ఈ విషయము పైన జరిగిన వివాదపు సారాంశము.
  3. Charles-Edwards 1991, p. 15; Sims-Williams 1991. Y Gododdin ఖచ్చితపు కాలం చెప్పలేము: ఇది 6వ యుగపు ఘటనలను వివరిస్తుంది మరియు 9వ- లేదా 10వ యుగపు వర్ణ క్రమము కలిగివుంది,కానీ వున్నా ప్రతి మాత్రం 13వ యుగపు ప్రతి.
  4. Thorpe 1966, కానీ ఇది కూడా చూడండి Loomis 1956
  5. See Padel 1994; Sims-Williams 1991; Green 2007b; and Roberts 1991a
  6. Dumville 1986; Higham 2002, pp. 116–69; Green 2007b, pp. 15–26, 30–38.
  7. Green 2007b, pp. 26–30; Koch 1996, pp. 251–53.
  8. Charles-Edwards 1991, p. 29
  9. Morris 1973
  10. Myres 1986, p. 16
  11. Gildas, De Excidio et Conquestu Britanniae , 26 వ అధ్యయము 26.
  12. Pryor 2004, pp. 22–27
  13. బెడె హిస్టోరియా ఎక్క్లెసిఅస్తిక జెంటిస్ అంగలోరుం , పుస్తకము 1.16.
  14. Dumville 1977, pp. 187–88
  15. Green 1998; Padel 1994; Green 2007b,అయిదవ మరియు ఏడవ అధ్యాయాలు.
  16. హిస్టోరియా బ్రిట్టోణం 56, 73; అన్నలేస్ కంబ్రియా 516, 537.
  17. ఉదాహరణకు, Ashley 2005.
  18. Heroic Age 1999
  19. Modern scholarship views the Glastonbury cross as the result of a probably late 12th-century fraud. See Rahtz 1993 and Carey 1999.
  20. These range from Lucius Artorius Castus, a Roman officer who served in Britain in the 2nd or 3rd century (Littleton & Malcor 1994), to Roman usurper emperors such as Magnus Maximus or sub-Roman British rulers such as Riotamus (Ashe 1985), Ambrosius Aurelianus (Reno 1996), Owain Ddantgwyn (Phillips & Keatman 1992), and Athrwys ap Meurig (Gilbert, Wilson & Blackett 1998)
  21. Malone 1925
  22. Marcella Chelotti, Vincenza Morizio, Marina Silvestrini, Le epigrafi romane di Canosa, Volume 1, Edipuglia srl, 1990, pg. 261, 264.
  23. Ciro Santoro, "Per la nuova iscrizione messapica di Oria", La Zagaglia, A. VII, n. 27, 1965, P. 271-293.
  24. Ciro Santoro, La Nuova Epigrafe Messapica "IM 4. 16, I-III" di Ostuni ed nomi in Art-, Ricerche e Studi, Volume 12, 1979, p. 45-60
  25. Wilhelm Schulze, Zur Geschichte lateinischer Eigennamen (Volume 5, Issue 2 of Abhandlungen der Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen, Philologisch-Historische Klasse, Gesellschaft der Wissenschaften Göttingen Philologisch-Historische Klasse) , 2nd Edition, Weidmann, 1966, p. 72, pp. 333-338
  26. Olli Salomies: Die römischen Vornamen. Studien zur römischen Namenge­bung. Hel­sinki 1987, p. 68
  27. Herbig, Gust., "Falisca", Glotta, Band II, Göttingen, 1910, p. 98
  28. See Higham 2002, p. 74.
  29. See Higham 2002, p. 80.
  30. Koch 1996, p. 253. See further Malone 1925 and Green 2007b, p. 255 on how Artorius would regular take the form Arthur when borrowed into Welsh.
  31. 31.0 31.1 Griffen 1994
  32. Harrison, Henry (1996) [1912]. Surnames of the United Kingdom: A Concise Etymological Dictionary. Genealogical Publishing Company. ISBN 0-806-30171-6. Retrieved 2008-10-21. 
  33. Anderson 2004, pp. 28–29; Green 2007b, pp. 191–94
  34. Green 2007b, pp. 178–87.
  35. Green 2007b, pp. 45–176
  36. Green 2007b, pp. 93–130
  37. Padel 1994 has a thorough discussion of this aspect of Arthur's character.
  38. Green 2007b, pp. 135–76. On his possessions and wife, see also Ford 1983.
  39. Williams 1937, p. 64, line 1242
  40. Charles-Edwards 1991, p. 15; Koch 1996, pp. 242–45; Green 2007b, pp. 13–15, 50–52.
  41. See, for example, Haycock 1983–84 and Koch 1996, pp. 264–65.
  42. Online translations of this poem are out-dated and inaccurate. See Haycock 2007, pp. 293–311, for a full translation, and Green 2007b, p. 197 for a discussion of its Arthurian aspects.
  43. See, for example, Green 2007b, pp. 54–67 and Budgey 1992, who includes a translation.
  44. Koch & Carey 1994, pp. 314–15
  45. Sims-Williams 1991, pp. 38–46 has a full translation and analysis of this poem.
  46. For a discussion of the tale, see Bromwich & Evans 1992; see also Padel 1994, pp. 2–4; Roberts 1991a; and Green 2007b, pp. 67–72 and chapter three.
  47. Barber 1986, pp. 17–18, 49; Bromwich 1978
  48. Roberts 1991a, pp. 78, 81
  49. Roberts 1991a
  50. Translated in Coe & Young 1995, pp. 22–27. On the Glastonbury tale and its Otherworldly antecedents, see Sims-Williams 1991, pp. 58–61.
  51. Coe & Young 1995, pp. 26–37
  52. See Ashe 1985 for an attempt to use this vita as a historical source.
  53. Padel 1994, pp. 8–12; Green 2007b, pp. 72–5, 259, 261–2; Bullock-Davies 1982
  54. Wright 1985; Thorpe 1966
  55. జేఫ్ఫ్రే అఫ్ మోన్మౌత్ , Historia Regum Britanniae Book 8.19–24, Book 9, Book 10, Book 11.1–2
  56. [136]
  57. Roberts 1991b, p. 106; Padel 1994, pp. 11–12
  58. Green 2007b, pp. 217–19
  59. Roberts 1991b, pp. 109–10, 112; Bromwich & Evans 1992, pp. 64–5
  60. Roberts 1991b, p. 108
  61. Bromwich 1978, pp. 454–55
  62. చూడుము, ఉదాహరణకు, Brooke 1986, p. 95.
  63. Ashe 1985, p. 6; Padel 1995, p. 110; Higham 2002, p. 76.
  64. Crick 1989
  65. Sweet 2004, p. 140. ఇంకా చూడుము, Roberts 1991b మరియు Roberts 1980.
  66. గమనించబడినట్లుగా, ఉదాహరణకు, Ashe 1996.
  67. ఉదాహరణకు, Thorpe 1966, p. 29
  68. Stokstad 1996
  69. Loomis 1956; Bromwich 1983; Bromwich 1991.
  70. Lacy 1996a, p. 16; Morris 1982, p. 2.
  71. ఉదాహరణకు, జాఫ్రీ ఆఫ్ మోన్మౌత్, హిస్టోరియా రెగం బ్రిటన్నియే బుక్ 10.3.
  72. Padel 2000, p. 81
  73. Morris 1982, pp. 99–102; Lacy 1996a, p. 17.
  74. Lacy 1996a, p. 17
  75. Burgess & Busby 1999
  76. Lacy 1996b
  77. Kibler & Carroll 1991, p. 1
  78. Lacy 1996b, p. 88
  79. Roach 1949–83
  80. Ulrich, von Zatzikhoven 2005
  81. Padel 2000, pp. 77–82
  82. See Jones & Jones 1949 for accurate translations of all three texts. It is not entirely certain what, exactly, the relationship is between these Welsh romances and Chrétien's works, however: see Koch 1996, pp. 280–88 for a survey of opinions
  83. 83.0 83.1 Lacy 1992–96
  84. ఈ సైకిల్ యొక్క అధ్యయనం కొరకు, Burns 1985 చూడుము.
  85. మలోరి మరియు అతని రచనల పైన, Field 1993 మరియు Field 1998 చూడుము.
  86. Vinaver 1990
  87. Carley 1984
  88. Parins 1995, p. 5
  89. 89.0 89.1 Ashe 1968, pp. 20–21; Merriman 1973
  90. Green 2007a
  91. Parins 1995, pp. 8–10
  92. Wordsworth 1835
  93. చూడుముPotwin 1902 ఈ పద్యం రాసేటప్పుడు టెన్నిసన్ వాడిన మూలములముల కొరకు
  94. Taylor & Brewer 1983, p. 127
  95. See Rosenberg 1973 and Taylor & Brewer 1983, pp. 89–128 for analyses of The Idylls of the King .
  96. See, for example, Simpson 1990.
  97. Staines 1996, p. 449
  98. Taylor & Brewer 1983, pp. 127–161; Mancoff 1990.
  99. Green 2007a, p. 127; Gamerschlag 1983
  100. Twain 1889; Smith & Thompson 1996.
  101. Watson 2002
  102. Mancoff 1990
  103. Workman 1994
  104. Hardy 1923; Binyon 1923; and Masefield 1927
  105. Eliot 1949; Barber 2004, pp. 327–28
  106. White 1958; Bradley 1982; Tondro 2002, p. 170
  107. Lagorio 1996
  108. Lupack & Lupack 1991
  109. Harty 1996; Harty 1997
  110. Taylor & Brewer 1983, chapter nine; see also Higham 2002, pp. 21–22, 30.
  111. Thompson 1996, p. 141
  112. For example: Rosemary Sutcliff's The Lantern Bearers (1959) and Sword at Sunset (1963); Mary Stewart's The Crystal Cave (1970) and its sequels; Parke Godwin's Firelord (1980) and its sequels; Stephen Lawhead's The Pendragon Cycle (1987–99); Nikolai Tolstoy's The Coming of the King (1988); Jack Whyte's The Camulod Chronicles (1992–97); and Bernard Cornwell's The Warlord Chronicles (1995–97). See List of books about King Arthur.
  113. ఇంటర్నెట్ మూవీ డేటాబేసులో కింగ్ ఆర్థర్ ; The Last Legion
  114. Thomas 1993, pp. 128–31
  115. Lupack 2002, p. 2; Forbush & Forbush 1915
  116. Lacy 1996c, p. 364

సూచనలు[మార్చు]

  • Anderson, Graham (2004), King Arthur in Antiquity, London: Routledge, ISBN 978-0415317146 .
  • Ashe, Geoffrey (1985), The Discovery of King Arthur, Garden City, NY: Anchor Press/Doubleday, ISBN 978-0385190329 .
  • Ashe, Geoffrey (1996), "Geoffrey of Monmouth", in Lacy, Norris, The New Arthurian Encyclopedia, New York: Garland, pp. 179–82, ISBN 978-1568654324 .
  • Ashe, Geoffrey (1968), "The Visionary Kingdom", in Ashe, Geoffrey, The Quest for Arthur's Britain, London: Granada, ISBN 0586080449 
  • Ashley, Michael (2005), The Mammoth Book of King Arthur, London: Robinson, ISBN 978-1841192499 .
  • Barber, Richard (1986), King Arthur: Hero and Legend, Woodbridge, UK: Boydell Press, ISBN 0851152546 .
  • Barber, Richard (2004), The Holy Grail: Imagination and Belief, London: Allen Lane, ISBN 978-0713992069 .
  • Binyon, Laurence (1923), Arthur: A Tragedy, London: Heinemann, OCLC 17768778 .
  • Bradley, Marion Zimmer (1982), The Mists of Avalon, New York: Knopf, ISBN 978-0394524061 .
  • Bromwich, Rachel (1978), Trioedd Ynys Prydein: The Welsh Triads, Cardiff: University of Wales Press, ISBN 978-0708306901 . రెండవ కూర్పు.
  • Bromwich, Rachel (1983), "Celtic Elements in Arthurian Romance: A General Survey", in Grout, P. B.; Diverres, Armel Hugh, The Legend of Arthur in the Middle Ages, Woodbridge: Boydell and Brewer, pp. 41–55, ISBN 978-0859911320 .
  • Bromwich, Rachel (1991), "First Transmission to England and France", in Bromwich, Rachel; Jarman, A. O. H.; Roberts, Brynley F., The Arthur of the Welsh, Cardiff: University of Wales Press, pp. 273–98, ISBN 978-0708311073 .
  • Bromwich, Rachel; Evans, D. Simon (1992), Culhwch and Olwen. An Edition and Study of the Oldest Arthurian Tale, Cardiff: University of Wales Press, ISBN 978-0708311271 .
  • Brooke, Christopher N. L. (1986), The Church and the Welsh Border in the Central Middle Ages, Woodbridge: Boydell, ISBN 978-0851151755 .
  • Budgey, A. (1992), "'Preiddeu Annwn' and the Welsh Tradition of Arthur", Celtic Languages and Celtic People: Proceedings of the Second North American Congress of Celtic Studies, held in Halifax, August 16–19, 1989, Halifax, Nova Scotia: D'Arcy McGee Chair of Irish Studies, Saint Mary's University, pp. 391–404, ISBN 978-0969625209  More than one of |location= and |place= specified (help).
  • Bullock-Davies, C. (1982), "Exspectare Arthurum, Arthur and the Messianic Hope", Bulletin of the Board of Celtic Studies (29): 432–40 .
  • Burgess, Glyn S.; Busby, Keith, eds. (1999), The Lais of Marie de France, London: Penguin, ISBN 978-0140447590 . 2వ. కూర్పు.
  • Burns, E. Jane (1985), Arthurian Fictions: Re-reading the Vulgate Cycle, Columbus: Ohio State University Press, ISBN 978-0814203873 .
  • Carey, John (1999), "The Finding of Arthur’s Grave: A Story from Clonmacnoise?", in Carey, John; Koch, John T.; Lambert, Pierre-Yves, Ildánach Ildírech. A Festschrift for Proinsias Mac Cana, Andover: Celtic Studies Publications, pp. 1–14, ISBN 978-1891271014 .
  • Carley, J. P. (1984), "Polydore Vergil and John Leland on King Arthur: The Battle of the Books", Interpretations (15): 86–100 .
  • Charles-Edwards, Thomas M. (1991), "The Arthur of History", in Bromwich, Rachel; Jarman, A. O. H.; Roberts, Brynley F., The Arthur of the Welsh, Cardiff: University of Wales Press, pp. 15–32, ISBN 978-0708311073 .
  • Coe, John B.; Young, Simon (1995), The Celtic Sources for the Arthurian Legend, Felinfach, Lampeter: Llanerch, ISBN 978-1897853832 .
  • Crick, Julia C. (1989), The "Historia regum Britanniae" of Geoffrey of Monmouth. 3: A Summary Catalogue of the Manuscripts, Cambridge: Brewer, ISBN 978-0859912136 .
  • Dumville, D. N. (1977), "Sub-Roman Britain: History and Legend", History 62 (62): 173–92, doi:10.1111/j.1468-229X.1977.tb02335.x .
  • Dumville, D. N. (1986), "The Historical Value of the Historia Brittonum", Arthurian Literature (6): 1–26 .
  • Eliot, Thomas Stearns (1949), The Waste Land and Other Poems, London: Faber and Faber, OCLC 56866661 .
  • Field, P. J. C. (1993), The Life and Times of Sir Thomas Malory, Cambridge: Brewer, ISBN 978-0585165707 .
  • Field, P. J. C. (1998), Malory: Texts and Sources, Cambridge: Brewer, ISBN 978-0859915366 .
  • Ford, P. K. (1983), "On the Significance of some Arthurian Names in Welsh", Bulletin of the Board of Celtic Studies (30): 268–73 .
  • Forbush, William Byron; Forbush, Dascomb (1915), The Knights of King Arthur: How To Begin and What To Do, The Camelot Project at the University of Rochester, retrieved 2008-05-22 .
  • Gamerschlag, K. (1983), "Tom Thumb und König Arthur; oder: Der Däumling als Maßstab der Welt. Beobachtungen zu dreihundertfünfzig Jahren gemeinsamer Geschichte", Anglia (in German) (101): 361–91 .
  • Gilbert, Adrian; Wilson, Alan; Blackett, Baram (1998), The Holy Kingdom, London: Corgi, ISBN 978–0552144896 Check |isbn= value (help) .
  • Green, Thomas (1998), "The Historicity and Historicisation of Arthur", Thomas Green's Arthurian Resources, retrieved 2008-05-22 .
  • Green, Thomas (August, 2007), "Tom Thumb and Jack the Giant Killer: Two Arthurian Fairytales?", Folklore 118 (2): 123–40, doi:10.1080/00155870701337296  . (అంతర్జాల ప్రవేసమునకు EBSCO చందా కావాలి.)
  • Green, Thomas (2007b), Concepts of Arthur, Stroud: Tempus, ISBN 978-0752444611 .
  • Griffen, Toby D. (8 April 1994), Arthur's Name (PDF), Celtic Studies Association of North America, retrieved 2009-09-21 . గోష్టి పత్రిక.
  • Haycock, M. (1983–84), "Preiddeu Annwn and the Figure of Taliesin", Studia Celtica' (18/19): 52–78  .
  • Haycock, M. (2007), Legendary Poems from the Book of Taliesin, Aberystwyth: CMCS, ISBN 978-0952747895 .
  • Hardy, Thomas (1923), The Famous Tragedy of the Queen of Cornwall at Tintagel in Lyonnesse: A New Version of an Old Story Arranged as a Play for Mummers, in One Act, Requiring No Theatre or Scenery, London: Macmillan, OCLC 1124753 .
  • Harty, Kevin J. (1996), "Films", in Lacy, Norris J., The New Arthurian Encyclopedia, New York: Garland, pp. 152–155, ISBN 978-1568654324 .
  • Harty, Kevin J. (1997), "Arthurian Film", Arthuriana/Camelot Project Bibliography, retrieved 2008-05-22 .
  • Heroic Age (Spring/Summer, 1999), "Early Medieval Tintagel: An Interview with Archaeologists Rachel Harry and Kevin Brady", The Heroic Age (1)  .
  • Higham, N. J. (2002), King Arthur, Myth-Making and History, London: Routledge, ISBN 978-0415213059 .
  • Jones, Gwyn; Jones, Thomas, eds. (1949), The Mabinogion, London: Dent, OCLC 17884380 .
  • Kibler, William; Carroll, Carleton W., eds. (1991), Chrétien de Troyes: Arthurian Romances, London: Penguin, ISBN 978-0140445213 .
  • Koch, John T. (1996), "The Celtic Lands", in Lacy, Norris J., Medieval Arthurian Literature: A Guide to Recent Research, New York: Garland, pp. 239–322, ISBN 978-0815321606 .
  • Koch, John T.; Carey, John (1994), The Celtic Heroic Age: Literary Sources for Ancient Celtic Europe and Early Ireland and Wales, Malden, MA: Celtic Studies Publications, ISBN 978-0964244627 .
  • Lacy, Norris J. (1992–96), Lancelot-Grail: The Old French Arthurian Vulgate and Post-Vulgate in Translation, New York: Garland, ISBN 978-0815307570  . 5 కూర్పులు.
  • Lacy, Norris J. (1996a), "Character of Arthur", in Lacy, Norris J., The New Arthurian Encyclopedia, New York: Garland, pp. 16–17, ISBN 978-1568654324 .
  • Lacy, Norris J. (1996b), "Chrétien de Troyes", in Lacy, Norris J., The New Arthurian Encyclopedia, New York: Garland, pp. 88–91, ISBN 978-1568654324 .
  • Lacy, Norris J. (1996c), "Popular Culture", in Lacy, Norris J., The New Arthurian Encyclopedia, New York: Garland, pp. 363–64, ISBN 978-1568654324 .
  • Lagorio, V. M. (1996), "Bradley, Marion Zimmer", in Lacy, Norris J., The New Arthurian Encyclopedia, New York: Garland, p. 57, ISBN 978-1568654324 .
  • Littleton, C. Scott; Malcor, Linda A. (1994), From Scythia to Camelot: A Radical Reassessment of the Legends of King Arthur, the Knights of the Round Table and the Holy Grail, New York: Garland, ISBN 978-0815314967 .
  • Loomis, Roger Sherman (1956), "The Arthurian Legend before 1139", in Loomis, Roger Sherman, Wales and the Arthurian Legend, Cardiff: University of Wales Press, pp. 179–220, OCLC 2792376 .
  • Lupack, Alan; Lupack, Barbara (1991), King Arthur in America, Cambridge: D. S. Brewer, ISBN 978-0859915433 Check |isbn= value (help) .
  • Lupack, Alan (2002), "Preface", in Sklar, Elizabeth Sherr; Hoffman, Donald L., King Arthur in Popular Culture, Jefferson, NC: McFarland, pp. 1–3, ISBN 978-0786412570 .
  • Malone, Kemp (May, 1925), "Artorius", Modern Philology 22 (4): 367–74, doi:10.1086/387553, retrieved 2008-05-22  . (అంతర్జాల ప్రవేసమునకు JSTOR చందా కావాలి.)
  • Mancoff, Debra N. (1990), The Arthurian Revival in Victorian Art, New York: Garland, ISBN 978-0824070403 .
  • Masefield, John (1927), Tristan and Isolt: A Play in Verse, London: Heinemann, OCLC 4787138 .
  • Merriman, James Douglas (1973), The Flower of Kings: A Study of the Arthurian Legend in England Between 1485 and 1835, Lawrence: University of Kansas Press, ISBN 978-0700601028 .
  • Morris, John (1973), The Age of Arthur: A History of the British Isles from 350 to 650, New York: Scribner, ISBN 978-0684133133 .
  • Morris, Rosemary (1982), The Character of King Arthur in Medieval Literature, Cambridge: Brewer, ISBN 978-0847671182 .
  • Myres, J. N. L. (1986), The English Settlements, Oxford: Oxford University Press, ISBN 978-0192822352 .
  • Padel, O. J. (1994), "The Nature of Arthur", Cambrian Medieval Celtic Studies (27): 1–31 .
  • Padel, O. J. (Fall, 1995), "Recent Work on the Origins of the Arthurian Legend: A Comment", Arthuriana 5 (3): 103–14  .
  • Padel, O. J. (2000), Arthur in Medieval Welsh Literature, Cardiff: University of Wales Press, ISBN 978-0708316825 .
  • Parins, Marylyn Jackson (1995), Sir Thomas Malory: The Critical Heritage, London: Routledge, ISBN 978-0415134002 .
  • Phillips, Graham; Keatman, Martin (1992), King Arthur: The True Story, London: Century, ISBN 978-0712655804 .
  • Potwin, L. S. (1902), "The Source of Tennyson's 'The Lady of Shalott'", Modern Language Notes 17 (8): 237–239, doi:10.2307/2917812 .
  • Pryor, Francis (2004), Britain AD: A Quest for England, Arthur, and the Anglo-Saxons, London: HarperCollins, ISBN 978-0007181865 .
  • Rahtz, Philip (1993), English Heritage Book of Glastonbury, London: Batsford, ISBN 978-0713468656 .
  • Reno, Frank D. (1996), The Historic King Arthur: Authenticating the Celtic Hero of Post-Roman Britain, Jefferson, NC: McFarland, ISBN 978-0786402663 .
  • Roach, William, ed. (1949–83), The Continuations of the Old French 'Perceval' of Chrétien de Troyes, Philadelphia: University of Pennsylvania Press, OCLC 67476613  . 5 కూర్పులు.
  • Roberts, Brynley F. (1980), Brut Tysilio: darlith agoriadol gan Athro y Gymraeg a'i Llenyddiaeth (in Welsh), Abertawe: Coleg Prifysgol Abertawe, ISBN 978-0860760207 .
  • Roberts, Brynley F. (1991a), "Culhwch ac Olwen, The Triads, Saints' Lives", in Bromwich, Rachel; Jarman, A. O. H.; Roberts, Brynley F., The Arthur of the Welsh, Cardiff: University of Wales Press, pp. 73–95, ISBN 978-0708311073 .
  • Roberts, Brynley F. (1991b), "Geoffrey of Monmouth, Historia Regum Britanniae and Brut Y Brenhinedd", in Bromwich, Rachel; Jarman, A. O. H.; Roberts, Brynley F., The Arthur of the Welsh, Cardiff: University of Wales Press, pp. 98–116, ISBN 978-0708311073 .
  • Rosenberg, John D. (1973), The Fall of Camelot: A Study of Tennyson's 'Idylls of the King', Cambridge, MA: Harvard University Press, ISBN 978-0674291751 .
  • Simpson, Roger (1990), Camelot Regained: The Arthurian Revival and Tennyson, 1800–1849, Cambridge: Brewer, ISBN 978-0859913003 .
  • Sims-Williams, Patrick (1991), "The Early Welsh Arthurian Poems", in Bromwich, Rachel; Jarman, A. O. H.; Roberts, Brynley F., The Arthur of the Welsh, Cardiff: University of Wales Press, pp. 33–71, ISBN 978-0708311073 .
  • Smith, C.; Thompson, R. H. (1996), "Twain, Mark", in Lacy, Norris J., The New Arthurian Encyclopedia, New York: Garland, p. 478, ISBN 978-1568654324 .
  • Staines, D. (1996), "Tennyson, Alfred Lord", in Lacy, Norris J., The New Arthurian Encyclopedia, New York: Garland, pp. 446–449, ISBN 978-1568654324 .
  • Stokstad, M. (1996), "Modena Archivolt", in Lacy, Norris J., The New Arthurian Encyclopedia, New York: Garland, pp. 324–326, ISBN 978-1568654324 .
  • Sweet, Rosemary (2004), Antiquaries: The Discovery of the Past in Eighteenth-century Britain, London: Continuum, ISBN 1852853093 .
  • Taylor, Beverly; Brewer, Elisabeth (1983), The Return of King Arthur: British and American Arthurian Literature Since 1800, Cambridge: Brewer, ISBN 978-0389202783 .
  • Thomas, Charles (1993), Book of Tintagel: Arthur and Archaeology, London: Batsford, ISBN 978-0713466898 .
  • Thompson, R. H. (1996), "English, Arthurian Literature in (Modern)", in Lacy, Norris J., The New Arthurian Encyclopedia, New York: Garland, pp. 136–144, ISBN 978-1568654324 .
  • Thorpe, Lewis, ed. (1966), Geoffrey of Monmouth, The History of the Kings of Britain, Harmondsworth: Penguin, OCLC 3370598 .
  • Tondro, Jason (2002), "Camelot in Comics", in Sklar, Elizabeth Sherr; Hoffman, Donald L., King Arthur in Popular Culture, Jefferson, NC: McFarland, pp. 169–181, ISBN 978-0786412570 .
  • Twain, Mark (1889), A Connecticut Yankee in King Arthur's Court, New York: Webster, OCLC 11267671 .
  • Ulrich, von Zatzikhoven (2005), Lanzelet, New York: Columbia University Press, ISBN 978-0231128698 . థామస్ కెర్త్ అనువాదం.
  • Vinaver, Sir Eugène, ed. (1990), The Works of Sir Thomas Malory, Oxford: Oxford University Press, ISBN 978-0198123460 . మూడవ,సవరించబడిన కూర్పు.
  • Watson, Derek (2002), "Wagner: Tristan und Isolde and Parsifal", in Barber, Richard, King Arthur in Music, Cambridge: D. S. Brewer, pp. 23–34, ISBN 978-0859917673 Check |isbn= value (help) .
  • White, Terence Hanbury (1958), The Once and Future King, London: Collins, OCLC 547840 .
  • Williams, Sir Ifor, ed. (1937), Canu Aneirin (in Welsh), Caerdydd [Cardiff]: Gwasg Prifysgol Cymru [University of Wales Press], OCLC 13163081 .
  • Wordsworth, William (1835), "The Egyptian Maid, or, The Romance of the Water-Lily", The Camelot Project, The University of Rochester, retrieved 2008-05-22 .
  • Workman, L. J. (1994), "Medievalism and Romanticism", Poetica (39–40): 1–44 .
  • Wright, Neil, ed. (1985), The Historia Regum Britanniae of Geoffrey of Monmouth, 1: Bern, Burgerbibliothek, MS. 568, Cambridge: Brewer, ISBN 978-0859912112 .

వెలుపటి వలయాలు[మార్చు]

Commons-logo.svg
వికీమీడియా కామన్స్‌లో కి సంబంధించిన మీడియా ఉంది.
  • "Arthurian Gwent", Blaenau Gwent Borough County Council, retrieved 2008-05-22 . వెల్ష్ ఆర్థూరియన్ జానపద విజ్ఞానం యొక్క వివారాలు అందించే ఒక అద్భుతమైన సైట్.
  • Arthurian Resources: King Arthur, History and the Welsh Arthurian Legends, retrieved 2008-05-22 . ఆక్స్ఫోర్డ్ విశ్వవిద్యాలయానికి చెందిన థామస్ గ్రీన్ యొక్క చాలా వివేకమైన రచనలు పొందుపరచిన విసదీకరమైన సైట్.
  • Arthuriana, retrieved 2008-05-22 . ఆర్థర్ చరిత్రకు సంభందించిన ఒకే ఒక విద్యా విషయక పత్రిక; ఒక మంచి విషయాల మరియు వలయాల కూర్పు.
  • Celtic Literature Collective, retrieved 2008-05-22 . ఆర్థర్ గురుంచి ప్రస్తావించిన వెల్ష్ మధ్య యుగపు వాచకము మరియు అనువాదపు(వివిధరకపు నాణ్యత కలిగిన) మూలములను అందిస్తుంది.
  • "Faces of Arthur", Faces of Arthur, retrieved 2009-11-16 . కింగ్ ఆర్థర్ గురించి వివిధ అర్థూరియన్ అభిమానులు రచించిన వ్యాసముల యొక్క ఆసక్తికర సంగ్రహము.
  • Ford, David Nash, "King Arthur, General of the Britons", Britannia History, retrieved 2008-05-22 .
  • The Camelot Project, The University of Rochester, retrieved 2008-05-22 . ఉచితంగా నకలు చేయగల అర్థూరియన్ వాచకాల విలువైన పుస్తకాల కూర్పును అందిస్తుంది.
  • The Heroic Age: A Journal of Early Medieval Northwestern Europe, ISSN 1526-1827 Check |issn= value (help), retrieved 2008-05-22 . సాధారణ అర్థూరియన్ వ్యాసాలను పొందుపరుస్తూ సహతుల్య-సమీక్ష జరిపే సుసందిత పత్రిక; ముఖ్యముగా మొదటి వ్యాసము చదవండి.
  • "The Medieval Development of Arthurian Literature", h2g2, BBC, retrieved 2008-05-22