కృష్ణాపురం వెంకటాచలపతి ఆలయం
| కృష్ణాపురం వెంకటాచలపతి ఆలయం | |
|---|---|
 | |
  తమిళనాడులో ఆలయ స్థానం | |
| భౌగోళికం | |
| భౌగోళికాంశాలు | 8°41′20″N 77°48′14″E / 8.689°N 77.804°E |
| దేశం | భారతదేశం |
| రాష్ట్రం | తమిళనాడు |
| జిల్లా | తిరునల్వేలి |
| ప్రదేశం | కృష్ణాపురం |
| సంస్కృతి | |
| దైవం | |
| వాస్తుశైలి | |
| నిర్మాణ శైలులు | ద్రావిడ నిర్మాణశైలి |
కృష్ణాపురం వెంకటాచలపతి ఆలయం (కృష్ణాపురం ఆలయం అని కూడా పిలుస్తారు) దక్షిణ భారత రాష్ట్రమైన తమిళనాడు తిరునెల్వేలి జిల్లా కృష్ణపురం గ్రామంలో హిందూ దేవుడు విష్ణువుకు అంకితం చేయబడింది. ఇది తిరునెల్వేలి నుండి 10 కి. మీ. ల దూరంలో ఉంది. ద్రావిడ శైలిలో నిర్మించిన ఈ ఆలయం నాయక్ వాస్తుశిల్పానికి నిలయం. ఆలయం చుట్టూ గ్రానైట్ గోడ ఉంది, అది ఆలయంలోని అన్ని మందిరాలను చుట్టి ఉంటుంది. ఈ ఆలయానికి ఐదు అంతస్తుల రాజగోపురం ఉంది, అదే ఆలయ ప్రవేశ ద్వారపు గోపురం. 16వ శతాబ్దంలో విజయనగర, నాయక రాజులు ఆలయంలోని స్తంభాల మండపాలను, ప్రధాన మందిరాలను నిర్మించారు. ఈ ఆలయం తెంకలై సంప్రదాయ ఆరాధనను అనుసరిస్తుంది. ఆలయంలో నాలుగు రోజువారీ ఆచారాలు, మూడు వార్షిక పండుగలు జరుగుతాయి, వీటిలో పది రోజుల వార్షిక వైకుంఠ ఏకాదశి తమిళ నెల మార్గాళి (డిసెంబర్-జనవరి) లో జరుగుతుంది. ఈ ఆలయాన్ని తమిళనాడు ప్రభుత్వ హిందూ మత, ఎండోమెంట్ బోర్డు నిర్వహిస్తుంది.
చరిత్ర
[మార్చు]
ఆలయంలో ఒక శాసనం, 16వ శతాబ్దానికి చెందిన ఐదు రాగి పలకలు ఆలయానికి వివిధ నిధులను సూచిస్తున్నాయి. ఈ ఆలయాన్ని మదురై నాయక్ రాజవంశం స్థాపకుడు విశ్వనాథ నాయక్ కుమారుడు కృష్ణప్ప నాయక్ (ఐడి1) నిర్మించినట్లు శాసనాల నుండి తెలుస్తుంది. దేవాలయం చుట్టూ ఉన్న ప్రాంగణాన్ని, ఆకాశాన్ని తాకే ఆలయ గోపురాన్ని నిర్మించిన ఘనత కృష్ణప్పకే దక్కుతుంది. కృష్ణప్ప నాయక్ ఆలయ రథం సులభంగా వెళ్ళడానికి వీలుగా ఆలయం చుట్టూ నాలుగు వీధులను కూడా నిర్మించాడు. ఈ గ్రామానికి మొదట తిరువెంకటపురం అని పేరు ఉండేది, కృష్ణప్ప నాయక్ పాలనలో అది కృష్ణపురంగా మార్చబడింది. విశ్వనాథ మంత్రికి అల్లుడైన దైవచిల్లయార్ (మయిలేరుమ్ పెరుమాళ్) ఆలయ నిర్మాణంలో కీలక పాత్ర పోషించాడు. ఆలయంలో ఆయన చేసిన పని గురించి కుమారస్వామి అవధానియార్ రచించిన 'దైవచిల్లయార్ విడు తూతు'లో, కాల్డ్వెల్ రచించిన 'తిన్నెల్వేలి చరిత్ర'లో వివరంగా ప్రశంసించబడింది.[1]
విజయనగర సామ్రాజ్యానికి చెందిన సదాశివ రాయల రాగి శాసనాలు నిరంతరం దీపాలు వెలిగించడానికి, తోటలు వేయడానికి చేసిన దానాలను సూచిస్తున్నాయి. ఆలయం నిరంతరం పనిచేయడానికి ఆరు గ్రామాలు కేటాయించబడ్డాయి. అరియకులం, కోడికులం, కుతుకవల్, పుత్తనేరి, పొట్టుకలం, శ్రీరామకులం, అలికుడి అనే గ్రామాలను ఆలయంలో రోజువారీ పూజలు నిర్వహించడం కోసం దానం చేశారు. వేదాలు, ఆగమాలలో నిష్ణాతులైన 108 బ్రాహ్మణ కుటుంబాల నివాసం కోసం ఒక అగ్రహారం స్థాపించబడింది.[1] ఈ ఆలయం వాస్తవానికి తిరునెల్వేలిలోని రామస్వామి ఆలయానికి ఉప ఆలయంగా నిర్వహించబడింది, కానీ 1973 నుండి నెల్లియప్పర్ ఆలయం పరిపాలనలోకి వచ్చింది. 1986 నుండి ఇది తిరుచెందూర్ దేవస్థానం ఆధీనంలోకి వచ్చింది.[1]
ఆర్కిటెక్చర్
[మార్చు]
ఈ ఆలయం 1.8 ఎకరాల (0.73 హెక్టార్లు) విస్తీర్ణంలో ఉంది, గ్రానైట్ గోడలతో చుట్టుపబడి ఉంది. ఆలయానికి వాస్తవానికి మూడు ప్రాకారాలు ఉండేవి, వాటిలో బయటి ప్రాకారాన్ని ఆర్కాట్ నవాబు ఆదేశాల మేరకు చందా సాహిబ్ కూల్చివేశాడు. ఆ రాళ్లను పాలయంకోట్టై వద్ద కోట నిర్మాణానికి ఉపయోగించారు. ఆలయ ప్రవేశ ద్వారం అయిన ఐదు అంతస్తుల రాజగోపురం 110 అడుగుల (34 మీటర్లు) ఎత్తు ఉంటుంది. గర్భగుడిలో నాలుగు చేతులతో నిలబడి ఉన్న భంగిమలో ఉన్న వేంకటాచలపతి విగ్రహం ఉంది, ఇది 4 అడుగుల (1.2 మీటర్లు) ఎత్తు ఉండి గ్రానైట్తో తయారు చేయబడింది. ఆయన రెండు చేతులలో శంఖం, చక్రాన్ని పట్టుకుని ఉండగా, మిగిలిన రెండు చేతులు అభయముద్ర, కటిహస్త ముద్రలో ఉంటాయి. ఆయన ఇరువైపులా శ్రీదేవి, భూదేవి విగ్రహాలు ఉన్నాయి. ఉత్సవ విగ్రహాన్ని శ్రీనివాసన్ అని పిలుస్తారు, ఈ విగ్రహం మూలవిరాట్టు వలెనే పోలికలను కలిగి ఉంటుంది. అర్ధ మండపాన్ని ఇరువైపులా ఇద్దరు ద్వారపాలకులు కాపలా కాస్తుంటారు..[2][3] మూడవ ప్రాకారంలో అలమేలుమంగైకి ప్రత్యేక మందిరం ఉంది, ఇక్కడే ఉత్సవ విగ్రహం కూడా ఉంటుంది.
ఈ ఆలయంలో పందల్ మండపం, వాహన మండపం, రంగ మండపం, నంగునేరి జీయర్ మండపం వంటి అనేక మండపాలు ఉన్నాయి. పందల్ మండపంలోని స్తంభాలు పుష్పబోకై, పలగై, వరికోలం వంటి నిర్మాణ శైలి లక్షణాలతో నిండి ఉన్నాయి. ఉంజల్ మండపం ఉత్సవ దేవతల ఊయల కోసం రూపొందించబడింది. చతురస్రాకారంలో ఉండే వసంత మండపం నవరంగ శైలిలో ఉంది.[4][5] ఆలయంలోని వీరప్ప నాయక్ మండపంలో నాయక కాలం నాటి అరుదైన శిల్పాలు ఉన్నాయి. స్తంభాలపై సున్నితమైన చెక్కడాలు, హిందూ పురాణాలలోని వివిధ గాథలను సూచించే మానవ పరిమాణ చిత్రాలు ఉన్నాయి.[6] జీయర్ మండపంలో కేరళ దేవాలయాల మాదిరిగా దీపాలు పట్టుకున్న మహిళల చిత్రాలతో కూడిన అనేక స్తంభాలు ఉన్నాయి. ఉత్సవాల సమయంలో ఆలయాల పీఠాధిపతి ఈ ప్రదేశంలో విశ్రాంతి తీసుకునేవారు. స్వర్గ వాసల్ (స్వర్గానికి ద్వారం) యాగశాల మండపానికి పశ్చిమాన ఉంది, పది రోజుల వైకుంఠ ఏకాదశి ఉత్సవంలో మాత్రమే తెరిచి ఉంటుంది. మణిమండపంలో ఏనుగులు, యాలి శిల్పాలతో కూడిన అనేక స్తంభాలు ఉన్నాయి.[7][8] కత్తి, కొమ్ము పట్టుకున్న వీరభద్రుని మిశ్రమ స్తంభాలు 1500ల ప్రారంభంలో విజయనగర రాజులచే జోడించబడినట్లుగా కనిపిస్తాయి. ఇలాంటి వీరభద్రుని స్తంభాలు తిరువట్టారులోని ఆది కేశవ పెరుమాళ్ ఆలయం, మధురైలోని మీనాక్షి ఆలయం, తిరునల్వేలిలోని నెల్లైయప్పర్ ఆలయం, తెన్కాశిలోని కాశీ విశ్వనాథర్ ఆలయం, రామేశ్వరంలోని రామనాథస్వామి ఆలయం, తడికొంబులోని సౌందరరాజపెరుమాళ్ ఆలయం, శ్రీవిల్లిపుత్తూరు ఆండాళ్ ఆలయం, శ్రీవైకుంఠంలోని శ్రీవైకుంఠనాథన్ పెరుమాళ్ ఆలయం, అవడయ్యార్ కోవిల్, వైష్ణవ నంబి, తిరుక్కురుంగుడిలోని తిరుక్కురుంగుడివల్లి నాచియార్ ఆలయాలలో కూడా కనిపిస్తాయి..
పండుగ
[మార్చు]
ఈ ఆలయం వైష్ణవ సంప్రదాయంలోని తెంకలై శాఖ సంప్రదాయాలను అనుసరిస్తుంది, పంచరాత్ర ఆగమాన్ని అనుసరిస్తుంది. 16వ శతాబ్దంలో ఆలయ పూజ అగామి సంప్రదాయాన్ని ఖచ్చితంగా అనుసరిస్తూ రోజుకు ఐదుసార్లు పూజ చేశారని శాసనాల నుండి ఊహించబడింది. ఆధునిక కాలంలో, ఆలయ పూజారులు పండుగల సమయంలో, రోజువారీగా పూజ చేస్తారు. ఆలయంలో వార, నెలవారీ, పక్షం రోజుల ఆచారాలు నిర్వహించబడతాయి.[9]
ఈ ఆలయం మొదట పదకొండు రోజుల వార్షిక బ్రహ్మోత్సవం పండుగను నిర్వహించడానికి విరాళాలను అందుకుంది, ఇది ఫ్లోట్ ఫెస్టివల్ అయిన తెప్పోత్సవంతో ముగుస్తుంది. ఆధునిక కాలంలో పండుగలను జరుపుకోరు. తమిళ నెల మార్గాళి (డిసెంబర్-జనవరి) లో పది రోజుల వార్షిక వైకుంఠ ఏకాదశి ఇతర సాధారణ వైష్ణవ పండుగలతో పాటు ఆలయంలో జరుపుకునే ప్రధాన పండుగ.[1]
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 M., Rajagopalan (1993). 15 Vaishnava Temples of Tamil Nadu. Chennai, India: Govindaswamy Printers. pp. 144–154.
- ↑ M., Rajagopalan (1993). 15 Vaishnava Temples of Tamil Nadu. Chennai, India: Govindaswamy Printers. pp. 144–154.
- ↑ Knapp, Stephen (2009). Spiritual India Handbook. Jaico Publishing Hous. p. 395. ISBN 9788184950243.
- ↑ M., Rajagopalan (1993). 15 Vaishnava Temples of Tamil Nadu. Chennai, India: Govindaswamy Printers. pp. 144–154.
- ↑ Knapp, Stephen (2009). Spiritual India Handbook. Jaico Publishing Hous. p. 395. ISBN 9788184950243.
- ↑ V., Meena. Temples in South India. Kanniyakumari: Harikumar Arts. pp. 6–7.
- ↑ M., Rajagopalan (1993). 15 Vaishnava Temples of Tamil Nadu. Chennai, India: Govindaswamy Printers. pp. 144–154.
- ↑ V., Meena. Temples in South India. Kanniyakumari: Harikumar Arts. pp. 6–7.
- ↑ "Sri Venkatachalapathy temple". Dinamalar. 2014. Retrieved 31 May 2014.