Jump to content

కేరళ చరిత్ర

వికీపీడియా నుండి
కేరళ చరిత్ర
ముఖ్యమైన కాలఘట్టాలు
చరిత్రపూర్వ కాలంశిలాయుగ సంస్కృతులు, బృహత్‌శిలాయుగం
ప్రాచీన కాలంతొలి చేర రాజవంశం, ఆయ్ రాజ్యం, ఏళిమల
తొలి మధ్యయుగంమలి చేర సామ్రాజ్యం (కులశేఖర సామ్రాజ్యం)
మలి మధ్యయుగంకోజికోడ్ జామోరిన్లు, వేనాడు, కొలతిరిలు, కొచ్చిన్
వలసల కాలంపోర్చుగీసు, డచ్, ఆంగ్లేయ (బ్రిటిష్) పాలన
ఆధునిక కాలం (సంస్థానాలు)ట్రావెన్‌కోర్, కొచ్చిన్, మలబార్ జిల్లా
రాష్ట్ర అవతరణ1 నవంబర్ 1956 (స్వతంత్ర భారతదేశంలో ఏకీకరణ)
కేరళ

కేరళ పదం మొదటగా మగధ సామ్రాజ్యానికి చెందిన మౌర్య చక్రవర్తి అశోకుడు 3వ శతాబ్దపు క్రీస్తుపూర్వం నాటి శిలాశాసనంలో చేర (కేరళపుత్ర) గా నమోదు చేయబడింది.[1] అశోకుడి కాలంలో దక్షిణ భారతదేశంలోని నాలుగు స్వతంత్ర రాజ్యాలలో ఇది ఒకటిగా పేర్కొనబడింది, మిగిలినవి చోళులు, పాండ్యులు, సత్యపుత్రులు.[2] చేరులు అరేబియా సముద్రం గుండా అన్ని ప్రధాన మధ్యధరా, ఎర్ర సముద్ర ఓడరేవులు, తూర్పు ఆఫ్రికా, సుదూర తూర్పు ప్రాంతాలతో వాణిజ్య సంబంధాలను ఏర్పరచుకోవడం ద్వారా కేరళను అంతర్జాతీయ వాణిజ్య కేంద్రంగా మార్చారు.[3] చేరుల ఆధిపత్యం ప్రాచీన హిందూ మహాసముద్ర వాణిజ్యం ప్రధాన మార్గాలలో ఒకదానిలో ఉంది. పొరుగున ఉన్న చోళులు, రాష్ట్రకూటులు చేసిన పదేపదే దాడుల తర్వాత తొలి చేరుల పతనం జరిగింది.

8వ శతాబ్దంలో, ఆది శంకరాచార్యుడు మధ్య కేరళలోని కాలాడిలో జన్మించాడు. విస్తృతంగా ప్రభావవంతమైన అద్వైత వేదాంతం తత్వశాస్త్ర సంస్థలను స్థాపిస్తూ ఆయన భారత ఉపఖండం అంతటా విస్తృతంగా పర్యటించాడు. 9వ శతాబ్దంలో చేరులు కేరళపై తిరిగి నియంత్రణ సాధించారు, 12వ శతాబ్దంలో ఆ రాజ్యం రద్దు చేయబడే వరకు పాలించారు, ఆ తర్వాత చిన్న స్వయంప్రతిపత్త ముఖ్య సంస్థానాలు, ముఖ్యంగా కోజికోడ్ రాజ్యం ఆవిర్భవించాయి. కోజికోడ్, కొచ్చి ఓడరేవులు మధ్యయుగ దక్షిణ భారతదేశం పశ్చిమ తీరానికి అనేక విదేశీ సంస్థలకు ప్రధాన ద్వారాలుగా పనిచేశాయి. ఈ సంస్థలలో చైనీయులు, అరబ్బులు, పర్షియన్లు, తూర్పు ఆఫ్రికా నుండి వచ్చిన వివిధ సమూహాలు, మలాక్కా సుల్తానేట్తో సహా ఆగ్నేయాసియాలోని వివిధ రాజ్యాలు,[4] తరువాత యూరోపియన్లు ఉన్నారు.

14వ శతాబ్దంలో, కేరళ ఖగోళ శాస్త్రం, గణితం పాఠశాలను తానుర్ రాజ్యంలో సంగమగ్రామానికి చెందిన మాధవాచార్యుడు స్థాపించాడు. ఈ పాఠశాల సహకారాలలో అనంత శ్రేణి, కొన్ని త్రికోణమితి ఫంక్షన్ల టేలర్ సిరీస్ ఆవిష్కరణలు ఉన్నాయి.[5]

1498లో, గుజరాతీ వ్యాపారుల సహాయంతో, పోర్చుగీస్ యాత్రికుడు వాస్కోడ గామా ఆఫ్రికా దక్షిణ ప్రాంతంలో ఉన్న కేప్ ఆఫ్ గుడ్ హోప్ గుండా ప్రయాణించి కోజికోడ్కు సముద్ర మార్గాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు. ఆయన నౌకాదళం పోర్చుగీస్ కోటలను, చిన్న స్థావరాలను కూడా పెంచింది, ఇది భారతదేశంలో యూరోపియన్ ప్రభావాల ప్రారంభాన్ని సూచిస్తుంది. డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ, ఫ్రెంచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ, బ్రిటీష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ వాణిజ్య ప్రయోజనాలు కేరళలో ప్రధాన స్థానాన్ని ఆక్రమించాయి.

1741లో, ట్రావెన్‌కోర్ రాజు మొదటి మార్తాండ వర్మ చేతిలో డచ్ వారు ఓడిపోయారు. ఈ అవమానకరమైన ఓటమి తరువాత, డచ్ సైనిక కమాండర్లను మార్తాండ వర్మ బందీలుగా తీసుకున్నాడు, ఆధునిక యూరోపియన్ ఆయుధాలతో ట్రావెన్‌కోర్ సైన్యానికి శిక్షణ ఇవ్వవలసి వచ్చింది. దీని ఫలితంగా ట్రావెన్‌కోర్ మరింత యూరోపియన్ దురాక్రమణల నుండి తనను తాను రక్షించుకోగలిగింది. 18వ శతాబ్దం చివరి నాటికి, కేరళలో ఎక్కువ ప్రభావం బ్రిటిష్ వారి నుండి వచ్చింది. బ్రిటిష్ క్రౌన్ మలబార్ జిల్లా సృష్టి ద్వారా ఉత్తర కేరళపై నియంత్రణ సాధించింది. రాష్ట్రం దక్షిణ భాగంలో ఉన్న ట్రావెన్‌కోర్, కొచ్చిన్ సంస్థానాలతో కూడా బ్రిటిష్ వారు పొత్తు పెట్టుకున్నారు.

1947లో భారతదేశం స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించినప్పుడు, ట్రావెన్‌కోర్ మొదట స్వతంత్ర సార్వభౌమ దేశంగా స్థిరపడాలని కోరుకుంది. అయితే, అప్పటి ట్రావెన్‌కోర్ రాజు చితిర తిరునాళ్ బలరామ వర్మ అనేక దఫాల చర్చల తర్వాత భారతదేశంలో ట్రావెన్‌కోర్‌ను చేర్చడానికి ఒప్పందం కుదుర్చుకున్నాడు. మలబార్ జిల్లా, కొచ్చిన్ రాజ్యం ఎటువంటి ఇబ్బంది లేకుండా శాంతియుతంగా భారతదేశంలో విలీనం చేయబడ్డాయి. 1956లో పూర్వపు ట్రావెన్‌కోర్-కొచ్చిన్ రాష్ట్రం, మలబార్ జిల్లా, మద్రాస్ రాష్ట్రంలోని దక్షిణ కెనరా జిల్లాకు చెందిన కాసరగోడ్ తాలూకా నుండి కేరళ రాష్ట్రం సృష్టించబడింది.[6]

ఇతర పేర్లు

[మార్చు]

మలబార్ అనే పదం చారిత్రాత్మకంగా విదేశీ వాణిజ్య వర్గాలలో కేరళకు సాధారణ పేరుగా ఉపయోగించబడింది.[7] పూర్వ కాలంలో, ఆధునిక కేరళ రాష్ట్రంతో పాటు, భారతదేశ నైరుతి తీరంలో కేరళకు ఆనుకుని ఉన్న తులు నాడు, కన్యాకుమారి ప్రాంతాలను సూచించడానికి కూడా మలబార్ అనే పదం ఉపయోగించబడింది.[8][9] మలబార్ ప్రజలను మలబార్లు అని పిలిచేవారు. కాస్మాస్ ఇండికోప్ల్యూస్టెస్ (క్రీ.శ 6వ శతాబ్దం) కాలం నుండే రోమన్ నావికులు కేరళను మలే అని పిలిచేవారు. అరబ్ రచయితలు ఈ ప్రాంతాన్ని మలిబార్, మానిబార్, ములిబార్, మునిబార్ అని పిలిచేవారు. విలియం లోగాన్ ప్రకారం, మలబార్ పదం ద్రావిడ పదం మల (కొండ), అరబిక్ పదం బార్ (దేశం/ఖండం) కలయిక నుండి వచ్చింది.[10][11]

సాంప్రదాయ మూలాలు

[మార్చు]
పరశురాముడు, సముద్రాలను వేరు చేసి కేరళను వెల్లడించమని వరుణుడిని ఆజ్ఞాపిస్తున్న దృశ్యం.

మహాబలి

[మార్చు]

కేరళ అత్యంత ప్రసిద్ధ పండుగ ఓనం, కేరళ సంప్రదాయాలలో లోతుగా పాతుకుపోయింది. ఓనం ప్రసిద్ధ రాజు మహాబలి (మావేలి) తో ముడిపడి ఉంది, సంప్రదాయం, పురాణాల ప్రకారం, అతను కేరళ నుండి భూమిని, అనేక ఇతర గ్రహ వ్యవస్థలను పరిపాలించాడు. ఆయన రాజ్యం అప్పట్లో అపారమైన శ్రేయస్సు, సంతోషాలతో కూడిన భూమి. అయితే, మహాబలిని మోసగించి, విష్ణువు ఐదవ అవతారమైన వామనుడు (త్రిక్కక్కరయప్పన్) చేత పదవీచ్యుతుడయ్యాడు. ఆయనను వామనుడు సుతల అనే పాతాళ లోకానికి పంపించాడు. మహాబలి ప్రతి సంవత్సరం ఓనం సందర్భంగా కేరళను సందర్శించడానికి వస్తాడు.[12]

ఇతర గ్రంథాలు

[మార్చు]

అన్ని పురాణాలలో అత్యంత పురాతనమైనది మత్స్య పురాణం, విష్ణువు మత్స్యావతారం కథను పశ్చిమ కనుమలలో సెట్ చేస్తుంది. కేరళను చేరపాదః పేరుతో పేర్కొన్న తొలి సంస్కృత గ్రంథం తత్వశాస్త్రంపై చివరి వేద గ్రంథమైన ఐతరేయ అరణ్యకం. ఇది రామాయణం, మహాభారతం రెండింటిలోనూ కూడా ప్రస్తావించబడింది.[13]

పరశురాముడు, చెంగుట్టువన్

[మార్చు]

భౌగోళికంగా, సాంస్కృతికంగా కేరళ మూలాలకు సంబంధించిన పురాణాలు ఉన్నాయి. యోధ సాధువైన పరశురాముడు సముద్రం నుండి కేరళను తిరిగి పొందడం అటువంటి పురాణాలలో ఒకటి. మహావిష్ణువు అవతారమైన పరశురాముడు తన యుద్ధ గొడ్డలిని సముద్రంలోకి విసిరాడని, ఫలితంగా కేరళ భూమి ఉద్భవించిందని చెబుతారు.[14]

ఓఫిర్

[మార్చు]
పూవార్ తరచుగా బైబిల్ లోని ఓఫిర్తో గుర్తించబడుతుంది.

బైబిల్లో ప్రస్తావించబడిన ప్రాంతం ఓఫిర్,[15] సంపదకు ప్రసిద్ధి చెందింది, తరచుగా కేరళలోని కొన్ని తీర ప్రాంతాలతో గుర్తించబడుతుంది. పురాణాల ప్రకారం, సొలొమోను రాజు ప్రతి మూడు సంవత్సరాలకు ఒకసారి ఓఫిర్ నుండి సరుకును అందుకునేవాడు (1 రాజులు 10:22) ఇందులో బంగారం, వెండి, గంధం చెక్క, ముత్యాలు, దంతాలు, కోతులు, నెమళ్లు ఉండేవి.[16] 1863లో ప్రచురించబడిన విలియం స్మిత్ రాసిన ఎ డిక్షనరీ ఆఫ్ ది బైబిల్,[17] చిలుకను సూచించే హిబ్రూ పదం తుక్కి, నెమలిని సూచించే ప్రాచీన తమిళ పదం తోగై, సింహళ పదం టోకెయి నుండి ఉద్భవించిందని పేర్కొంది,[18] ఇది దంతం, పత్తి-వస్త్రం, కోతుల ప్రాచీన తమిళ పదాలతో చేరి హిబ్రూ బైబిల్‌లో సంరక్షించబడింది. తమిళకంలో ఓఫిర్ స్థానం ఉందనే ఈ సిద్ధాంతానికి ఇతర చరిత్రకారులు మరింత మద్దతు ఇచ్చారు.[19][20][21][22] ఓఫిర్ అని భావించే కేరళ తీరంలోని అత్యంత సంభావ్య స్థానం తిరువనంతపురం జిల్లాలోని పూవార్ (కొందరు భారతీయ పండితులు బేపూర్‌ను కూడా సంభావ్య ప్రదేశంగా సూచిస్తున్నారు).[23][24] సొలొమోను రాజు, టైరియన్ రాజు హీరామ్ I ఎర్ర సముద్రంలోని ఓడరేవు అయిన ఎజియోన్-గెబెర్ నుండి ఓఫిర్‌కు చేసిన ఉమ్మడి సాహసయాత్ర గురించి కింగ్స్, క్రానికల్స్ పుస్తకాలు వివరిస్తాయి, వారు పెద్ద మొత్తంలో బంగారం, విలువైన రాళ్లు, 'అల్గమ్ చెక్క'ను తీసుకువచ్చారు, తరువాత జుడా రాజు యెహోషాపాట్ చేసిన విఫలమైన సాహసయాత్రను కూడా వివరిస్తాయి.[i] ప్రసిద్ధ 'ఓఫిర్ బంగారం' హిబ్రూ బైబిల్‌లోని అనేక ఇతర పుస్తకాలలో ప్రస్తావించబడింది.[ii]

చేరమాన్ పెరుమాళ్

[మార్చు]
కోజికోడ్ జామోరిన్ కత్తి చిత్రం, చేరమాన్ పెరుమాళ్ పురాణంతో సంబంధం ఉంది.

చేరమాన్ పెరుమాళ్ల పురాణం కేరళ చేరమాన్ పెరుమాళ్‌లతో సంబంధం ఉన్న మధ్యయుగ సంప్రదాయం.[25] పురాణంలో పేర్కొన్న చేరమాన్ పెరుమాళ్ళను మధ్యయుగ కేరళ పాలకులతో గుర్తించవచ్చు.[26] దక్షిణ భారత చరిత్రకారుల మధ్య ఈ పురాణం ప్రామాణికతపై ఒకప్పుడు చాలా చర్చ జరిగింది.[27]

చరిత్రపూర్వ కాలం

[మార్చు]
మరయూర్ లో నియోలిథిక్ ప్రజలు నిర్మించిన డాల్మెన్.
కేరళలోని ఎడక్కల్ గుహలలో రాతి యుగపు (6,000 క్రీ.పూ) రాతలు.

పశ్చిమ తీర లోతట్టు ప్రాంతాలు, మైదానాలతో సహా కేరళలో గణనీయమైన భాగం ప్రాచీన కాలంలో సముద్రం కింద ఉండి ఉండవచ్చు. చంగనస్సేరి సమీపంలోని ఒక ప్రాంతంలో సముద్ర శిలాజాలు కనుగొనబడ్డాయి, తద్వారా ఈ పరికల్పనకు మద్దతు లభిస్తుంది. పురావస్తు అధ్యయనాలు కేరళ తూర్పు ఎత్తైన ప్రాంతాలలో ప్రధానంగా పశ్చిమ కనుమల తూర్పు పర్వత శ్రేణుల చుట్టూ కేంద్రీకృతమై ఉన్న అనేక మెసోలిథిక్, నియోలిథిక్, మెగాలిథిక్ ప్రదేశాలను గుర్తించాయి.[28] వయనాడ్లోని ఎడక్కల్ గుహలలోని రాతి చెక్కడాలు క్రీస్తుపూర్వం 6000 నాటి నియోలిథిక్ యుగానికి చెందినవి.[29][30] ఈ అన్వేషణలు లాటరైట్ రాతి గుహలు (చెంకల్లర), హుడ్ స్టోన్స్ (కుడక్కల్లు), హ్యాట్ స్టోన్స్ (తోప్పికల్లు), డోల్మెనాయిడ్ సిస్ట్‌లు (కల్వృతం), మట్టి పాత్రల ఖననం (నన్నంగడి), మెన్‌హిర్స్ (పులచికల్లు) గా వర్గీకరించబడ్డాయి. ఈ అధ్యయనాలు ప్రాచీన కేరళ సమాజం, దాని సంస్కృతి దేశీయ అభివృద్ధిని పాలియోలిథిక్ యుగం నుండి ప్రారంభించి, మెసోలిథిక్, నియోలిథిక్, మెగాలిథిక్ యుగాల ద్వారా దాని కొనసాగింపును సూచిస్తున్నాయి.[28] అయితే, విదేశీ సాంస్కృతిక సంబంధాలు ఈ సాంస్కృతిక నిర్మాణానికి సహాయపడ్డాయి.[31] లేట్ కాంస్య యుగం, తొలి ఇనుప యుగంలో సింధు లోయ నాగరికతతో సంభావ్య సంబంధాన్ని అధ్యయనాలు సూచిస్తున్నాయి.[32]

పురావస్తు ఆవిష్కరణలలో మరయూర్ ప్రాంతంలో నియోలిథిక్ యుగానికి చెందిన డాల్మెన్లు ఉన్నాయి. వాటిని స్థానికంగా "మునియర" అని పిలుస్తారు, ఇది ముని (సన్యాసి లేదా ఋషి), అర (డాల్మెన్) పదం నుండి ఉద్భవించింది.[33] వయనాడ్లోని ఎడక్కల్ గుహలలోని రాతి చెక్కడాలు క్రీస్తుపూర్వం 5000 నాటి తొలి నుండి మలి నియోలిథిక్ యుగాలకు చెందినవిగా భావిస్తారు.[34][35] కేరళ రాష్ట్ర పురావస్తు శాఖ చరిత్రకారుడు M. R. రాఘవ వారియర్ చెక్కడాలలో "జార్ కప్పుతో ఉన్న వ్యక్తి" చిహ్నాన్ని గుర్తించారు, ఇది సింధు లోయ నాగరికత అత్యంత ప్రత్యేకమైన మూలాంశం. పురావస్తు ఆవిష్కరణలలో మరయూర్ ప్రాంతంలో నియోలిథిక్ యుగానికి చెందిన డాల్మెన్లు ఉన్నాయి. వాటిని స్థానికంగా "మునియర" అని పిలుస్తారు, ఇది ముని (సన్యాసి లేదా ఋషి), అర (డాల్మెన్) పదం నుండి ఉద్భవించింది.[36] వయనాడ్లోని ఎడక్కల్ గుహలలోని రాతి చెక్కడాలు క్రీస్తుపూర్వం 5000 నాటి తొలి నుండి మలి నియోలిథిక్ యుగాలకు చెందినవిగా భావిస్తారు.[37][38] కేరళ రాష్ట్ర పురావస్తు శాఖ చరిత్రకారుడు M. R. రాఘవ వారియర్ చెక్కడాలలో "జార్ కప్పుతో ఉన్న వ్యక్తి" చిహ్నాన్ని గుర్తించారు, ఇది సింధు లోయ నాగరికత అత్యంత ప్రత్యేకమైన మూలాంశం.

వాణిజ్య సంబంధాలు

[మార్చు]
పెరిప్లస్ ఆఫ్ ది ఎరిథ్రియన్ సీ (క్రీ.శ 1వ శతాబ్దం) పేర్లు, మార్గాలు, స్థానాలు.

కేరళ ప్రాంతం బహుశా క్రీ.పూ 3వ సహస్రాబ్ది నుండి అరబ్బులు, సుమేరియన్లు, బాబిలోనియన్లతో వాణిజ్య కార్యకలాపాలలో నిమగ్నమై ఉండవచ్చు.[39] ఫోనీషియన్లు, గ్రీకులు, ఈజిప్షియన్లు, రోమన్లు, చైనీయులు వివిధ రకాల వస్తువుల ద్వారా, ముఖ్యంగా సుగంధ ద్రవ్యాలు, పత్తి వస్త్రాల ద్వారా ఆకర్షితులయ్యారు.[40][41] అరబ్బులు, ఫోనీషియన్లు సుగంధ ద్రవ్యాల వ్యాపారం కోసం మొదట మలబార్ తీరంలోకి ప్రవేశించారు.[40] యెమెన్, ఒమన్, పర్షియన్ గల్ఫ్ తీరాలలో ఉన్న అరబ్బులు కేరళ, ఇతర తూర్పు దేశాలకు మొదటి సుదూర సముద్రయానం చేసి ఉండాలి.[40] వారు కేరళ దాల్చిన చెక్కను మధ్యప్రాచ్యానికి తీసుకువచ్చి ఉండవచ్చు.[40] గ్రీకు చరిత్రకారుడు హెరోడోటస్ (క్రీ.పూ 5వ శతాబ్దం) తన కాలంలో దాల్చినచెక్క సుగంధ ద్రవ్యాల పరిశ్రమ ఈజిప్షియన్లు, ఫోనీషియన్ల గుత్తాధిపత్యంలో ఉందని నమోదు చేశాడు.[40]

ముజిరిస్, టిండిస్, నౌరా, బెర్కరై, నెల్సిండా చేర రాజ్య ప్రధాన వాణిజ్య ఓడరేవు కేంద్రాలలో ఉన్నాయి.[42] మగధ రాజు చంద్రగుప్త మౌర్యుడు (క్రీ.పూ 4వ శతాబ్దం) ఆస్థానానికి వచ్చిన గ్రీకు రాయబారి మెగస్తనీస్ ముజిరిస్, పాండ్య వాణిజ్య కేంద్రాన్ని ప్రస్తావించాడు. ప్లినీ ది ఎల్డర్ ముజిరిస్‌ను భారతదేశ మొదటి ముఖ్యమైన ఓడరేవుగా ప్రస్తావించాడు. ఆయన ప్రకారం, ప్యూర్ గా నైరుతి రుతుపవనాలపై ఆధారపడి ఈజిప్ట్లోని ఎర్ర సముద్రం ఓడరేవుల నుండి 40 రోజుల్లో ముజిరిస్ చేరుకోవచ్చు. ఆ తరువాత, గుర్తు తెలియని పెరిప్లస్ ఆఫ్ ది ఎరిథ్రియన్ సీ రచయిత "ముజిరిస్, నెల్సిండా రెండూ ఇప్పుడు రద్దీగా ఉండే ప్రదేశాలు" అని పేర్కొన్నాడు. కన్నూర్ సమీపంలో నౌరా, కోజికోడ్ సమీపంలో టిండిస్, అలప్పుజ సమీపంలో బరేస్ ఓడరేవులు ఉండేవి, ఇవి కూడా రోమ్‌తో వ్యాపారం చేసేవి, పలక్కాడ్ పాస్ (చురమ్) వలస, వాణిజ్యాన్ని సులభతరం చేసింది. టిండిస్ ప్రధాన వాణిజ్య కేంద్రంగా, చేరులు, రోమన్ సామ్రాజ్యం మధ్య ముజిరిస్కు తరువాతి స్థానంలో ఉండేది.[43] ఈ ప్రాంతంలోని ఓడరేవు నగరాలలో ఉన్న రోమన్ స్థావరాలు, అంటే అగస్టస్ ఆలయం, రోమన్ సైనికుల కోసం బ్యారక్‌లు, టాబులా ప్యూటింగేరియానాలో గుర్తించబడ్డాయి; ఇది రోమన్ కర్సస్ పబ్లికస్ కు సంబంధించి మిగిలి ఉన్న ఏకైక మ్యాప్.[44][45] ప్లినీ ది ఎల్డర్ (క్రీ.శ 1వ శతాబ్దం) టిండిస్ ఓడరేవు కెప్రోబోటోస్ (చేర రాజవంశం) వాయవ్య సరిహద్దులో ఉందని పేర్కొన్నాడు.[46] టిండిస్ ఓడరేవుకు ఉత్తరాన ఉన్న ఉత్తర మలబార్ ప్రాంతం సంగం కాలంలో ఏజిమల రాజ్యం పాలనలో ఉండేది. గ్రీకో-రోమన్ రచనలలో పేర్కొన్నట్లుగా, ముజిరిస్కు ఉత్తరం వైపున ఉన్న టిండిస్ ఓడరేవు కోజికోడ్ సమీపంలో ఎక్కడో ఉండేది. దాని ఖచ్చితమైన స్థానం వివాదాస్పద అంశం. సూచించబడిన స్థానాలు పొన్నాని, తానుర్, బేపూర్-చలియం-కదలుండి-వల్లిక్కున్ను, కొయిలండి.

పెరిప్లస్ ఆఫ్ ది ఎరిథ్రియన్ సీ ప్రకారం, లిమిరికే అని పిలువబడే ప్రాంతం నౌరా, టిండిస్ వద్ద ప్రారంభమైంది. అయితే టోలెమీ కేవలం టిండిస్ను లిమిరికే ప్రారంభ బిందువుగా పేర్కొన్నాడు. ఈ ప్రాంతం బహుశా కన్యాకుమారి వద్ద ముగిసింది; ఇది ప్రస్తుత మలబార్ తీరానికి దాదాపు సమానంగా ఉంటుంది. ఈ ప్రాంతంతో రోమ్ వార్షిక వాణిజ్యం విలువ సుమారు 50,000,000 సెస్టెర్సెస్గా అంచనా వేయబడింది.[47] ఈ ప్రాంతం సముద్రపు దొంగలకు గురయ్యే అవకాశం ఉందని కూడా ఆయన పేర్కొన్నాడు.[48] ఈ ప్రాంతం మలబార్ మిరియాలకు కూడా మూలం అని కాస్మాస్ ఇండికోప్ల్యూస్టెస్ పేర్కొన్నాడు.[49][50] సమకాలీన తమిళ సాహిత్యం, పురనానూరు, అకనానూరు, పశ్చిమ దేశాలలో విపరీతమైన డిమాండ్ ఉన్న మలబార్ మిరియాలు, ఇతర సుగంధ ద్రవ్యాల కోసం కేరళ ఓడరేవులకు వచ్చే రోమన్ నౌకలు, రోమన్ బంగారం గురించి మాట్లాడతాయి. మధ్యప్రాచ్యం, రోమన్లతో సంబంధం కేరళ ప్రధాన ఓడరేవు పట్టణాలలో యూదులు, సిరియన్ క్రైస్తవులు, మలబార్ ముస్లింల చిన్న కాలనీలకు దారితీసి ఉండవచ్చు.

సిల్క్ రోడ్ మ్యాప్. సుగంధ ద్రవ్యాల వాణిజ్యం ప్రధానంగా నీటి మార్గాల (నీలం) వెంబడి సాగింది.

బహుళసాంస్కృతిక సమాజ నిర్మాణం

[మార్చు]

ఈ తొలి కాలంలో బౌద్ధమతం, జైనమతం కేరళకు చేరుకున్నాయి. ప్రాచీన భారతదేశంలోని ఇతర ప్రాంతాల మాదిరిగానే, మొదటి ఐదు శతాబ్దాలలో బౌద్ధమతం, జైనమతం తొలి హిందూ విశ్వాసాలతో కలిసి జీవించాయి. పశ్చిమ ఆసియా, దక్షిణ ఐరోపాకు చెందిన వ్యాపారులు కేరళలో తీరప్రాంత కేంద్రాలను, స్థావరాలను స్థాపించారు.[51] క్రీ.పూ 573 నాటికే యూదులు కేరళ చేరుకున్నారు.[52][53] మొదటి శతాబ్దం క్రీ.శలో జెరూసలెం విధ్వంసం తరువాత తమ పూర్వీకులు శరణార్థులుగా భారతదేశ పశ్చిమ తీరానికి వచ్చారని కొచ్చిన్ యూదులు నమ్ముతారు. యేసుక్రీస్తు అపొస్తలుడైన సెయింట్ థామస్ మతమార్పిడి ద్వారా వచ్చిన వారసులమని సిరియన్ క్రైస్తవులు పేర్కొన్నారు. క్రీ.పూ 4వ శతాబ్దానికి ముందే అరబ్బులకు కేరళతో వాణిజ్య సంబంధాలు ఉండేవి, కేరళ నుండి అరబ్బులు తెచ్చిన వస్తువులను ఈడెన్‌లో యూదులకు విక్రయించారని హెరోడోటస్ (క్రీ.పూ 484–413) పేర్కొన్నాడు.[42] వారు స్థానిక ప్రజలతో వివాహ సంబంధాలు పెట్టుకున్నారు, ఫలితంగా ముస్లిం మప్పిల సమాజం ఏర్పడింది. 4వ శతాబ్దంలో, క్నానాయ క్రైస్తవులు పర్షియా నుండి వలస వచ్చి దక్షిణ కొడుంగల్లూర్లో స్థిరపడ్డారు.[54][55] మప్పిల అనేది విదేశాల నుండి వచ్చిన గౌరవనీయమైన సందర్శకులకు ఇవ్వబడిన గౌరవ బిరుదు, యూదు, సిరియన్ క్రైస్తవ, ముస్లిం వలసలు సంబంధిత సంఘాల తదుపరి పేర్లకు కారణం కావచ్చు: జూడా మప్పిలాలు, ముస్లిం మప్పిలాలు, నస్రాని మప్పిలాలు.[56][57] ఈ సంఘాల పురాణాల ప్రకారం, భారతదేశంలో పురాతన క్రైస్తవ చర్చిలు,[58] మసీదు,[59] సినాగోగ్ (క్రీ.శ 1568)[60] కేరళలో నిర్మించబడ్డాయి. ఈ ప్రారంభ దశలో యూదులు, ముస్లింలు, క్రైస్తవుల సంఖ్య తక్కువగా ఉండేది. వాణిజ్య ప్రయోజనాల ద్వారా సాయపడి, వారు ఒకరితో ఒకరు, స్థానిక హిందూ సమాజంతో సామరస్యంగా జీవించారు.[61]

మధ్యయుగ, తొలి ఆధునిక కాలాలు

[మార్చు]

రాజకీయ మార్పులు

[మార్చు]
సెయింట్ థామస్ క్రైస్తవులకు మంజూరు చేసిన క్విలాన్ సిరియన్ రాగి శాసనాలు. ఆరవ పలకపై ఈ గ్రాంట్‌కు సాక్షుల సంతకాలు అరబిక్, మధ్య పర్షియన్, జూడియో-పర్షియన్ భాషలలో ఉన్నాయి.[62]

6వ శతాబ్దం నుండి 8వ శతాబ్దం వరకు ఈ ప్రాంత చరిత్ర చాలావరకు అస్పష్టంగా ఉంది. చేరుల కొడుంగల్లూర్ వంశం నుండి కులశేఖర రాజవంశం ఆవిర్భవించింది, దీనిని కులశేఖర వర్మన్ స్థాపించాడు. తమ అత్యున్నత దశలో ఈ తరువాతి చేరులు ఆధునిక కేరళ మొత్తాన్ని, ఆధునిక తమిళనాడులోని చిన్న భాగాన్ని కలిపి పాలించారు. కులశేఖరుల తొలి కాలంలో, నాగర్‌కోయిల్ నుండి తిరువనంతపురం వరకు ఉన్న దక్షిణ ప్రాంతాన్ని ఆయ్ రాజులు పాలించారు, వారు 10వ శతాబ్దంలో తమ అధికారాన్ని కోల్పోయారు, ఆ విధంగా ఆ ప్రాంతం చేరుల రాజ్యంలో భాగమైంది.[63][64] ఈ కాలంలో కేరళ కళలు, సాహిత్యం, వాణిజ్యం, హిందూ మతానికి చెందిన భక్తి ఉద్యమం వర్ధిల్లాయి.[65] తమిళుల నుండి భిన్నమైన కేరళీయుల గుర్తింపు, ఈ కాలంలో భాషాపరంగా వేరుపడింది.[66] మలయాళ క్యాలెండర్ మూలాలు క్రీ.శ 825 నాటివి.[67][68][69] స్థానిక పరిపాలన కోసం, సామ్రాజ్యాన్ని నమ్మదగిన నాడువాళీలు అని పిలువబడే నాయర్ అధిపతుల పాలనలో ప్రావిన్సులుగా విభజించారు, ప్రతి ప్రావిన్స్ 'దేశవాళీలు' అని పిలువబడే అధిపతుల నియంత్రణలో అనేక 'దేశం'లను కలిగి ఉండేది.[65] నంబూతిరి బ్రాహ్మణులు రాజకీయ అధికారాన్ని పొందడంతో, ఈ శకం రాజకీయ అధికార మార్పును కూడా చూసింది.[70][71] ఫలితంగా, కేరళ అంతటా అనేక దేవాలయాలు నిర్మించబడ్డాయి, ఎం. టి. నారాయణన్ అభిప్రాయం ప్రకారం ఇవి "సామాజిక-ఆర్థిక సమాజానికి మూలస్తంభాలుగా మారాయి".[71] అతిపెద్ద స్థానిక పండుగ అయిన మామాంకం పండుగ, కుట్టిప్పురం సమీపంలోని తిరునావాయ వద్ద భరతప్పుళ నది ఒడ్డున జరిగేది. కేరళలోని నంబూతిరి బ్రాహ్మణుల అత్యున్నత మతపరమైన అధిపతిగా పరిగణించబడే అళ్వంచేరి తంప్రక్కల్ ప్రధాన కార్యాలయమైన అతవనాడ్ కూడా తిరునావాయ సమీపంలోనే ఉంది.

స్థాను రవి వర్మన్ (క్రీ.శ 9వ శతాబ్దం) పాలనా కాలంలో కేరళను సందర్శించిన పర్షియన్ వ్యాపారి సులైమాన్ అల్-తాజిర్, ఆ సమయంలో కొల్లాం ఓడరేవు ఆధారంగా కేరళ, చైనా మధ్య విస్తృతమైన వాణిజ్యం జరిగిందని నమోదు చేశాడు.[72] తీరప్రాంత పట్టణాలలో గణనీయమైన ముస్లిం జనాభా ఉనికి గురించి అనేక విదేశీ రికార్డులు పేర్కొన్నాయి. బాగ్దాద్కు చెందిన అల్-మసూది (క్రీ.శ 896-956), ముహమ్మద్ అల్-ఇద్రిసి (క్రీ.శ 1100-1165), అబుల్ఫెడా (క్రీ.శ 1273-1331), అల్-దిమాష్కి (క్రీ.శ 1256-1327) వంటి అరబ్ రచయితలు కేరళలోని ముస్లిం సమాజాల గురించి ప్రస్తావించారు.[73] కొంతమంది చరిత్రకారులు మాప్పిళాలను దక్షిణాసియాలో స్థిరపడిన మొదటి స్థానిక ముస్లిం సమాజంగా పరిగణించవచ్చని భావిస్తున్నారు.[74][75]

11వ శతాబ్దంలో వరుసగా జరిగిన చేర-చోళ యుద్ధాల వలన ఏర్పడిన ఆటంకాలు, కేరళ ఓడరేవులలో విదేశీ వాణిజ్యం క్షీణించడానికి దారితీశాయి. అదనంగా, 15వ శతాబ్దంలో జరిగిన పోర్చుగీస్ దాడుల వలన రెండు ప్రధాన మతాలైన బౌద్ధమతం, జైనమతం ఈ భూమి నుండి కనుమరుగయ్యాయి. కేరళలోని మలబార్ ప్రాంతానికి చెందిన మీనన్‌లు వాస్తవానికి జైనమతం బలమైన విశ్వాసులని తెలుసు.[76] కుల పరమైన విభజనలతో సామాజిక వ్యవస్థ విచ్ఛిన్నమైంది.[77] చివరకు 1102లో పాండ్యులు, చోళుల సంయుక్త దాడిలో కులశేఖర రాజవంశం లొంగిపోయింది.[63] అయినప్పటికీ, 14వ శతాబ్దంలో, దక్షిణ వేనాడు రాజ్యానికి చెందిన రవివర్మ కులశేఖర (1299-1314) దక్షిణ భారతదేశంపై స్వల్పకాలిక ఆధిపత్యాన్ని స్థాపించగలిగాడు.[citation needed] అతని మరణానంతరం, బలమైన కేంద్ర అధికారం లేకపోవడంతో, రాష్ట్రం నాయర్ అధిపతుల క్రింద సుమారు ముప్పై చిన్న పోరాట సంస్థానాలుగా విచ్ఛిన్నమైంది; వాటిలో అత్యంత శక్తివంతమైనవి ఉత్తరాన సామూతిరి రాజ్యం, దక్షిణాన వేనాడు, మధ్యలో కొచ్చి.[78][79] కేరళలో కోజికోడ్ ఓడరేవు అత్యుత్తమ ఆర్థిక, రాజకీయ స్థానాన్ని కలిగి ఉండగా, కొల్లాం, కొచ్చి, కన్నూర్ వాణిజ్యపరంగా ద్వితీయ పాత్రలకు పరిమితమయ్యాయి.[80]

అద్వైత ఆవిర్భావం

[మార్చు]

గొప్ప భారతీయ తత్వవేత్తలలో ఒకరైన ఆది శంకరాచార్యుడు (క్రీ.శ 789), కేరళలోని కాలాడిలో జన్మించాడని నమ్ముతారు, అతను అద్వైత వేదాంత సిద్ధాంతాన్ని ఏకీకృతం చేశాడు.[81][82] శంకరుడు ఇతర ఆలోచనాపరులతో ఉపన్యాసాలు, చర్చల ద్వారా తన తత్వశాస్త్రాన్ని ప్రచారం చేయడానికి భారత ఉపఖండం అంతటా పర్యటించాడు. అతను నాలుగు మఠాలను స్థాపించినట్లు ప్రసిద్ధి చెందాడు, ఇవి అద్వైత వేదాంత చారిత్రక అభివృద్ధికి, పునరుద్ధరణకు, వ్యాప్తికి సహాయపడ్డాయి.[82] ఆదిశంకరాచార్యుడు దశనామి సన్యాసుల క్రమాన్ని నిర్వహించినవాడిగా, ఆరాధనలో షణ్మత సంప్రదాయ స్థాపకుడిగా నమ్ముతారు.

సంస్కృతంలోని అతని రచనలు అద్వైతం సిద్ధాంతాన్ని స్థాపించడానికి సంబంధించినవి. మీమాంస పాఠశాల కఠినమైన ఆచారాలను స్థాపించి సన్యాసాన్ని అపహాస్యం చేసిన తరుణంలో, ఉపనిషత్తులు, బ్రహ్మ సూత్రాలలో ఆమోదించబడిన సన్యాస జీవిత ప్రాముఖ్యతను కూడా అతను స్థాపించాడు. శంకరుడు తన రచనలను ఉపనిషత్తులులో కనిపించే ఆలోచనలను వివరిస్తున్నట్లుగా సమర్పించాడు, తన సిద్ధాంతానికి మద్దతుగా వేద గ్రంథాలపై (బ్రహ్మ సూత్రం, ప్రధాన ఉపనిషత్తులు, భగవద్గీత) విస్తారమైన వ్యాఖ్యానాలను రాశాడు. అతని పనిలో ప్రధాన ప్రత్యర్థి మీమాంస ఆలోచనా సరళి, అతను సాంఖ్య, కొన్ని బౌద్ధమతం పాఠశాలల వంటి ఇతర పాఠశాలల అభిప్రాయాలకు వ్యతిరేకంగా వాదనలను కూడా అందించాడు.[83][84][85] కేరళలో అతని కార్యకలాపాలు చాలా తక్కువ, అతని జీవితకాలంలో కేరళలోని సాహిత్యం లేదా ఇతర విషయాలలో అతని ప్రభావానికి సంబంధించిన ఆధారాలు ఏవీ గమనించబడలేదు. శంకరుడు అన్ని కుల వ్యవస్థలకు వ్యతిరేకం అయినప్పటికీ, తరువాతి సంవత్సరాలలో కేరళలో కుల వ్యవస్థను స్థాపించడానికి కేరళ బ్రాహ్మణులు అతని పేరును విస్తృతంగా ఉపయోగించారు.

కోజికోడ్ రాజ్యం

[మార్చు]
ఉరు, చారిత్రాత్మకంగా సముద్ర వాణిజ్యం కోసం ఉపయోగించిన ఒక రకమైన ఓడ, ఇది కోజికోడ్లోని బేపూర్లో నిర్మించబడింది.
క్రీ.శ 1320 లో భారతదేశం రాజకీయ పటం. ప్రస్తుత కేరళ రాష్ట్రంలో ఎక్కువ భాగం కాలికట్ జామోరిన్ సార్వభౌమాధికారం క్రింద ఉండేదని గమనించండి.

కోజికోడ్ సామూతిరి మూలాలకు సంబంధించిన చారిత్రక రికార్డులు అస్పష్టంగా ఉన్నాయి. అయినప్పటికీ, సామూతిరీలు వాస్తవానికి తరువాతి చేర రాజ్యానికి చెందిన ఎరల్నాడు ప్రాంత నాయర్ అధిపతులని, వీరిని ఎరాడీలు అని పిలిచేవారని సాధారణంగా అంగీకరించబడింది.[86] ఎరల్నాడు (ఏరనాడ్) ప్రావిన్స్ ప్రస్తుత మలప్పురం జిల్లా ఉత్తర భాగాలలో ఉంది, పశ్చిమాన వల్లువనాడు, పోలనాడులతో చుట్టుముట్టబడి ఉండేది. ప్రస్తుత కొండోట్టి సమీపంలోని నెడియిరుప్పు వద్ద ఎరాడి వంశానికి చెందిన ఇద్దరు యువ సోదరులు స్థానిక పాలక కుటుంబాన్ని స్థాపించినట్లు కేరళోల్పత్తి వంటి పురాణాలు చెబుతున్నాయి. ఆ సోదరులు మానిక్కన్, విక్రమన్ చేరుల సైన్యంలో అత్యంత నమ్మకమైన సైన్యాధికారులు.[87][88] భారతీయ చరిత్రకారుడు ఎం.జి.ఎస్. నారాయణన్ తన కాలికట్: ది సిటీ ఆఫ్ ట్రూత్ పుస్తకంలో, ఎరాడి చివరి తరువాతి చేర రాజుకు ఇష్టమైనవాడని, అనుగ్రహానికి చిహ్నంగా, అతని వంశపారంపర్య ఆస్తులకు (ఎరల్నాడు ప్రావిన్స్) అదనంగా సముద్ర తీరంలో ఒక చిన్న భూభాగాన్ని మంజూరు చేశాడని పేర్కొన్నాడు. ఎరాడీలు ఆ తరువాత తమ రాజధానిని తీరప్రాంత చిత్తడి నేలలకు మార్చారు, కోజికోడ్ రాజ్యాన్ని స్థాపించారు[89] వారు తరువాత సముద్రతిరి ("సముద్రాన్ని సరిహద్దుగా కలవాడు") అనే బిరుదును పొంది కోజికోడ్ నుండి పాలన కొనసాగించారు.

సామూతిరి ముస్లిం అరబ్, చైనీస్ వ్యాపారులతో పొత్తు పెట్టుకున్నాడు, కోజికోడ్ నుండి వచ్చిన సంపదలో ఎక్కువ భాగాన్ని తన సైనిక శక్తిని అభివృద్ధి చేయడానికి ఉపయోగించాడు. మధ్య యుగాలలో వారు మలయాళం మాట్లాడే ప్రాంతాలలో అత్యంత శక్తివంతమైన రాజులుగా మారారు. 14వ శతాబ్దంలో, పెరుంబదప్పు స్వరూపం రాజు నియంత్రణలో ఉన్న వల్లువనాడు నుండి తిరునావాయను స్వాధీనం చేసుకున్న తరువాత కోజికోడ్ మధ్య కేరళలోని పెద్ద భాగాలను జయించింది. అతను తన రాజధానిని (సుమారు క్రీ.శ 1405) కొడుంగల్లూర్ నుండి మరింత దక్షిణాన ఉన్న కొచ్చికి మార్చవలసి వచ్చింది. 15వ శతాబ్దంలో, కొచ్చిన్ కోజికోడ్ సామంతు రాజ్యంగా తగ్గించబడింది. 15వ శతాబ్దం చివరి నాటికి కోలతునాడు (కన్నూర్) పాలకుడు కూడా జామోరిన్ ప్రభావానికి లోనయ్యాడు.

కోజికోడ్ ఓడరేవు పనోరమా, వివిధ రకాల నౌకలు, నౌకా నిర్మాణం, వలల చేపల వేట, డింగీ ట్రాఫిక్, కఠినమైన, తక్కువ జనాభా కలిగిన లోపలి భాగాన్ని చూపుతుంది (జార్జ్ బ్రాన్, ఫ్రాన్స్ హోగెన్‌బర్గ్ అట్లాస్ సివిటేట్స్ ఆర్బిస్ టెర్రారమ్, 1572).

తమ పాలన అత్యున్నత దశలో, కోజికోడ్ జామోరిన్‌లు దక్షిణాన కొల్లాం (క్విలాన్) నుండి ఉత్తరాన పంథలాయిని కొల్లాం (కోయిలాండి) వరకు ఉన్న ప్రాంతాన్ని పాలించారు.[86][90] కోజికోడ్ నగరానికి ఆరుసార్లు సందర్శించిన ఇబ్న్ బటూటా (1342-1347), నగరంలోని జీవితానికి సంబంధించిన తొలి సంగతులను తెలియజేశాడు. అతను కోజికోడ్‌ను "మలబార్ జిల్లాలోని గొప్ప ఓడరేవులలో ఒకటి"గా, ఇక్కడ "ప్రపంచంలోని అన్ని ప్రాంతాలకు చెందిన వ్యాపారులు కనిపిస్తారు" అని వర్ణించాడు. ఈ ప్రదేశ రాజు, "రోమ్‌కు చెందిన హైదరీ ఫకీర్లు చేసినట్లే తన గడ్డాన్ని క్షౌరం చేసుకుంటాడు... ఇక్కడి ముస్లిం వ్యాపారులలో ఎక్కువ మంది ఎంత సంపన్నులు అంటే, వారిలో ఒకరు ఇక్కడ ఉంచిన అటువంటి నావల మొత్తం సరుకును కొనుగోలు చేయవచ్చు, వాటిలాంటి ఇతరులను అమర్చవచ్చు" అని అతను చెప్పాడు.[91] చెంగ్ హో (ఝెంగ్ హే) నాయకత్వంలోని ఇంపీరియల్ చైనీస్ నౌకాదళంలో భాగమైన చైనీస్ నావికుడు మా హువాన్ (క్రీ.శ 1403),[92] నగరాన్ని ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న వ్యాపారులు తరచుగా సందర్శించే గొప్ప వాణిజ్య కేంద్రంగా పేర్కొన్నాడు. ముస్లింల మతపరమైన అవసరాలను తీర్చడానికి నిర్మించిన 20, 30 మసీదులను, వ్యాపారులు తమ చేతివేళ్లు, కాలి వేళ్లను ఉపయోగించి లెక్కించే ప్రత్యేక వ్యవస్థను (నేటికీ అనుసరిస్తున్నారు), మాతృస్వామ్య వారసత్వ వ్యవస్థను అతను గమనించాడు. అబ్దుర్ రజాక్ (1442-43), నికోలో డి కాంటి (1445), అఫనాసీ నికిటిన్ (1468-74), లుడోవికో డి వర్థేమా (1503-1508), దువార్తే బార్బోసా ప్రపంచంలోని వివిధ ప్రాంతాల నుండి వచ్చిన వ్యాపారులు కనిపించే భారత ఉపఖండంలో నగరాన్ని ప్రధాన వాణిజ్య కేంద్రాలలో ఒకటిగా చూశారు.[93][94]

విజయనగర సామ్రాజ్య ప్రభావాలు

[మార్చు]

విజయనగర సామ్రాజ్యానికి చెందిన రాజు రెండవ దేవరాయలు (1424-1446) 15వ శతాబ్దంలో ప్రస్తుత కేరళ రాష్ట్రాన్ని జయించడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ లాజిస్టికల్‌గా అలా చేయలేకపోయాడు.[95] అయినప్పటికీ అతను 1443 నాటికి కోజికోడ్ జామోరిన్ పాలనతో పాటు కొల్లాం పాలకుడి పాలనను అంగీకరించాడు.[86] జామోరిన్ విజయనగర సామ్రాజ్య రాజుకు కప్పం చెల్లించవలసి వచ్చేదని ఫెర్నావో నూనెస్ చెబుతున్నాడు.[95] తదుపరి యాభై సంవత్సరాలలో విజయనగర శక్తి క్షీణించడంతో, కోజికోడ్ జామోరిన్ కేరళలో తిరిగి ప్రాముఖ్యతను సంతరించుకున్నాడు. అతను 1498లో పొన్నానిలో ఒక కోటను నిర్మించాడు.

వేనాడు రాజ్యం

[మార్చు]
1700ల కాలంలో వేనాడు రాజధాని కొల్లాం.

వేనాడు కేరళ నైరుతి కొనలో ఉన్న ఒక రాజ్యం, ఇది చేరులు, పాండ్యుల మధ్య బఫర్‌గా పనిచేసింది. 11వ శతాబ్దం చివరి వరకు, ఇది ఆయ్ రాజ్యంలో ఒక చిన్న సంస్థానం. దక్షిణ కేరళలో తొలి పాలక రాజవంశం ఆయ్స్, వారు తమ అత్యున్నత దశలో దక్షిణాన నాగర్‌కోయిల్ నుండి ఉత్తరాన తిరువనంతపురం వరకు ఉన్న ప్రాంతాన్ని పాలించారు. వారి రాజధాని కొల్లాంలో ఉండేది. 7వ, 8వ శతాబ్దాల మధ్య పాండ్యులు చేసిన వరుస దాడులు ఆయ్స్ పతనానికి కారణమయ్యాయి, అయినప్పటికీ రాజవంశం 10వ శతాబ్దం ప్రారంభం వరకు శక్తివంతంగా ఉంది.[96] ఆయ్ అధికారం క్షీణించినప్పుడు, వేనాడు రెండవ చేర రాజ్యానికి దక్షిణాన ఉన్న సంస్థానంగా మారింది.[97] వేనాడుపై చోళుల దండయాత్ర 1096లో కొల్లాం విధ్వంసానికి కారణమైంది. అయినప్పటికీ, తదుపరి దాడిలో చేర రాజధాని మహోదయపురం పడిపోయింది, దీనితో చేర రాజు రామవర్మ కులశేఖర తన రాజధానిని కొల్లాంకు మార్చవలసి వచ్చింది.[98] ఆ విధంగా, చేర రాజవంశం చివరి రాజు రామవర్మ కులశేఖర వేనాడు రాజ కుటుంబ స్థాపకుడు కావచ్చు, ఆ తర్వాత చేర రాజుల బిరుదు అయిన కులశేఖరను వేనాడు పాలకులు స్వీకరించారు. 12వ శతాబ్దంలో రెండవ చేర రాజవంశం ముగింపు వేనాడు స్వాతంత్ర్యాన్ని సూచిస్తుంది.[99] అప్పటి వేనాడు రాజును వేనాడు మూప్పిల్ నాయర్ అని కూడా పిలిచేవారు.

12వ శతాబ్దం ద్వితీయార్ధంలో, ఆయ్ రాజవంశానికి చెందిన త్రిప్పప్పూర్, చిరవ అనే రెండు శాఖలు వేనాడు కుటుంబంలో విలీనమయ్యాయి, వేనాడు పాలకుడిని చిరవ మూపన్‌గా, స్పష్టమైన వారసుడిని త్రిప్పప్పూర్ మూపన్‌గా నియమించే సంప్రదాయాన్ని స్థాపించారు. చిరవ మూపన్ తన నివాసాన్ని కొల్లాంలో ఏర్పాటు చేసుకోగా, త్రిప్పప్పూర్ మూపన్ తిరువనంతపురానికి ఉత్తరాన 9 miles (14 km) దూరంలో ఉన్న త్రిప్పప్పూర్‌లోని తన ప్యాలెస్‌లో నివసించాడు, వేనాడు రాజ్యం దేవాలయాలపై, ముఖ్యంగా శ్రీ పద్మనాభస్వామి దేవాలయంపై అధికారాన్ని కలిగి ఉన్నాడు.[97]

వేనాడు వారసత్వం

[మార్చు]

యూరోపియన్ ప్రభావాల కాలంలో కేరళ అత్యంత శక్తివంతమైన రాజ్యం ట్రావెన్‌కోర్, 18వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో సింహాసనాన్ని అధిష్టించిన ఆయ్ రాజవంశం త్రిప్పప్పూర్ శాఖకు చెందిన మహారాజు మార్తాండ వర్మ వేనాడును విస్తరించడం ద్వారా అభివృద్ధి చేయబడింది.

కోలతునాడు రాజ్యం

[మార్చు]

ప్రాచీన ఎళిమల రాజ్యం తీరప్రాంత పూళియానాడు, కొండల తూర్పు కర్కనాడు అనే రెండు నాడుల (ప్రాంతాలు)తో కూడిన ఉత్తర మలబార్‌పై అధికార పరిధిని కలిగి ఉండేది. సంగం సాహిత్యం రచనల ప్రకారం, పూళియానాడు మంగళూరు, కోజికోడ్ మధ్య తీరప్రాంతంలో ఎక్కువ భాగాన్ని కలిగి ఉండేది.[100] కర్కనాడులో వయనాడ్-గూడలూరు కొండ ప్రాంతం, కొడగు (కూర్గ్) భాగాలు ఉన్నాయి.[101] సంగం గ్రంథాల ప్రకారం, ఎళిమల రాజవంశం అత్యంత ప్రసిద్ధ పాలకుడు నన్నన్, యుద్ధంలో మరణశిక్షకు ముందు, చేరుల చేతిలో ఓడిపోయినప్పుడు క్రీ.శ 5వ శతాబ్దంలో వయనాడ్ కొండల వద్ద ఆశ్రయం పొందాడని చెబుతారు.[101] తొలి మధ్యయుగ కాలంలో ఎళిమల రాజ్యం తర్వాత మూషిక రాజవంశం వచ్చింది, బహుశా తుళు నాడు నుండి తులువ బ్రాహ్మణుల వలసల కారణంగా ఇది జరిగి ఉండవచ్చు. 11వ శతాబ్దంలో అతుల రాసిన మూషిక-వంశ మహాకావ్యం, అప్పటి వరకు మూషిక రాజ కుటుంబం రికార్డ్ చేయబడిన గతంపై వెలుగునిస్తుంది.[102] భారతీయ మానవ శాస్త్రవేత్త అయినపల్లి అయ్యప్పన్ తుళు నాడు లోని బంట్ సమాజానికి చెందిన శక్తివంతమైన, యోధుల వంశాన్ని కోల బారి అని పిలిచేవారనీ, కోలతునాడుకు చెందిన కోలతిరి రాజా ఈ వంశానికి చెందినవాడని పేర్కొన్నాడు.[103]

ఉత్తర మలబార్ అతిపెద్ద నగరమైన కన్నూర్ చిత్రం, 1572లో గీశారు, జార్జ్ బ్రాన్, ఫ్రాన్స్ హోగెన్‌బర్గ్ అట్లాస్ సివిటేట్స్ ఆర్బిస్ టెర్రారమ్, సంపుటం I నుండి.

మూషిక రాజవంశం వంశస్థులైన కోలతునాడు రాజ్యం, దాని అత్యున్నత అధికార సమయంలో ఉత్తరాన నేత్రావతి నది (మంగళూరు) నుండి[102] దక్షిణాన కోరప్పుళ (కోజికోడ్) వరకు విస్తరించిందని సమాచారం, పశ్చిమాన అరేబియా సముద్రం, తూర్పు సరిహద్దులో కొడగు కొండలు ఉన్నాయి, అరేబియా సముద్రంలోని ఏకాంత లక్షద్వీపాలు కూడా ఇందులో ఉన్నాయి.[100] మంగళూరు లోని అలుపా రాజవంశ పాలకుడు కుంద అలుపాను ప్రస్తావిస్తూ క్రీ.శ 1075 నాటి ఒక పాత మలయాళం శాసనం (రామంతలి శాసనాలు) కన్నూర్ సమీపంలోని ఎళిమల వద్ద కనుగొనవచ్చు.[104] కన్నూర్‌లోని మాదాయి మసీదు లోపల ఉన్న రాగి పలకపై ఉన్న అరబిక్ శాసనం దాని పునాది సంవత్సరాన్ని క్రీ.శ 1124గా నమోదు చేసింది.[105] ప్రయాణాలపై రాసిన తన పుస్తకంలో (ఇల్ మిలియన్), మార్కో పోలో 1290ల మధ్యలో ఈ ప్రాంతాన్ని సందర్శించినట్లు గుర్తుచేసుకున్నాడు. ఇతర సందర్శకులలో బౌద్ధ యాత్రికుడు ఫాక్సియన్, టాంజియర్స్‌కు చెందిన రచయిత, చరిత్రకారుడు ఇబ్న్ బటూటా ఉన్నారు. మలి మధ్యయుగ కాలంలో కోలతునాడు అంతర్గత విభేదాల ఫలితంగా వేర్వేరు రాజ అధిపతుల క్రింద 10 స్వతంత్ర సంస్థానాలుగా ఆవిర్భవించింది, అవి కడతానాడు (వటకర), రండతర లేదా పోయానాడు (ధర్మదొమ్), కొట్టాయం (తలస్సేరి), నీలేశ్వరం, ఇరువళినాడు (పనూర్), కురుంబ్రనాడ్ మొదలైనవి.[106] కోలతిరి రాజ్యంలోని ఉత్తర భాగాన ఉన్న నీలేశ్వరం రాజవంశం, తొలి మధ్యయుగ కాలంలో కోలతునాడు, కాలికట్ జామోరిన్ రెండింటికీ బంధువులు.[107] ఆధునిక కేరళ రాష్ట్రంలోని ఉత్తర ప్రాంతంలో ఉన్న కుంబ్లా రాజ్యం, మంజేశ్వర్, కాసరగోడ్ తాలూకాలపై, దక్షిణ తుళు నాడు లోని మంగళూరు భాగాలపై అధికార పరిధిని కలిగి ఉండేది, ఇది 15వ శతాబ్దపు కర్నాటిక్ విజయాల వరకు కోలతునాడు రాజ్యానికి సామంతులుగా కూడా ఉండేది.[102]

కన్నూర్ కోట, బే; జాన్ జాన్స్టన్ వాటర్ కలర్ పెయింటింగ్ (1795-1801).

కేరళ ముస్లిం సంప్రదాయం ప్రకారం, ఉత్తర మలబార్ ప్రాంతం భారత ఉపఖండంలోని అనేక పురాతన మసీదులకు నిలయం. చేరమాన్ పెరుమాళ్ పురాణం ప్రకారం, కన్నూర్ సమీపంలోని ధర్మదొమ్ నుండి మక్కాకు వెళ్లి ముహమ్మద్ (సుమారు 570-632) జీవితకాలంలో ఇస్లాం మతంలోకి మారిన చేర రాజవంశం చివరి పాలకుడి (చేరమాన్ పెరుమాళ్) ఆదేశంతో 624 లో కొడుంగల్లూర్ వద్ద మొదటి భారతీయ మసీదు నిర్మించబడింది.[108][109][74][110] కిస్సాత్ షకర్‌వతి ఫర్మద్ ప్రకారం, కొడుంగల్లూర్, కొల్లాం, మాదాయి, బార్కూర్, మంగళూరు, కాసరగోడ్, కన్నూర్, ధర్మదొమ్, పంథలాయిని, చాలియం వద్ద ఉన్న మసీదులు మాలిక్ దీనార్ కాలంలో నిర్మించబడ్డాయి, ఇవి భారత ఉపఖండంలోని పురాతన మసీదులలో ఉన్నాయి.[111] కాసరగోడ్ పట్టణంలోని తళంగర వద్ద మాలిక్ దీనార్ మరణించాడని నమ్ముతారు.[112] పూర్వపు కోలతునాడులోని కోయిలాండి జుమా మసీదులో వట్టెళుత్తు, గ్రంథ లిపుల మిశ్రమంతో వ్రాయబడిన ఒక పాత మలయాళం శాసనం ఉంది, ఇది క్రీ.శ 10వ శతాబ్దానికి చెందినది.[113] ఇది కేరళలోని ముస్లింలకు ఒక హిందూ రాజు (భాస్కర రవి) చేసిన ఆదరణను నమోదు చేసే అరుదైన మనుగడలో ఉన్న పత్రం.[113]

కేరళ ఖగోళ శాస్త్రం

[మార్చు]
కేరళ ఖగోళ శాస్త్రం, గణిత పాఠశాల ఉపాధ్యాయుల జాబితా

కేరళ ఖగోళ శాస్త్రం, గణిత పాఠశాల 14వ శతాబ్దంలో తిరూర్లో సంగమగ్రామానికి చెందిన మాధవాచార్యుని చేత స్థాపించబడిన గణితం, ఖగోళ శాస్త్ర పాఠశాల. దీని సభ్యులలో పరమేశ్వర, నీలకంఠ సోమయాజి, జ్యేష్ఠదేవ, అచ్యుత పిషారటి, మేల్పత్తూర్ నారాయణ భట్టాతిరి, అచ్యుత పణిక్కర్ ఉన్నారు. ఈ పాఠశాల సహకారాలలో అనంత శ్రేణి, కొన్ని త్రికోణమితి ప్రమేయాల టేలర్ శ్రేణి ఆవిష్కరణలు ఉన్నాయి. ఈ పాఠశాల 14, 16వ శతాబ్దాల మధ్య వర్ధిల్లింది.

యూరోపియన్ వాణిజ్యం, ప్రభావాలు

[మార్చు]
కేరళకు చేరుకున్న వాస్కో డ గామా.
1652 నాటి భారతదేశ పటం (కుడివైపున మలబార్ తీరం వేరుగా హైలైట్ చేయబడింది).

తొలి మధ్యయుగం, మలి మధ్యయుగ కాలంలో హిందూ మహాసముద్రంలో సముద్ర మార్గ సుగంధ ద్రవ్యాల వాణిజ్య గుత్తాధిపత్యం అరబ్బుల వద్దే ఉండేది. అయితే, మధ్యప్రాచ్య వ్యాపారుల ఆధిపత్యాన్ని యూరోపియన్ల ఆవిష్కరణల యుగంలో సవాలు చేశారు. 1498లో కోజికోడ్ లోని కప్పాడ్కు వాస్కో డ గామా వచ్చిన తర్వాత, పోర్చుగీసు వారు తూర్పు సముద్రయానంపై, ముఖ్యంగా సుగంధ ద్రవ్యాల వాణిజ్యంపై ఆధిపత్యం చెలాయించడం ప్రారంభించారు.[114][115][116] 1498లో యూరోప్ నుండి మలబార్కు సముద్ర మార్గాన్ని కనుగొన్న తర్వాత, పోర్చుగీసు వారు ఓర్ముస్, మలబార్ తీరాల మధ్య, దక్షిణాన సిలోన్ వరకు తమ ప్రభావాన్ని విస్తరించడం ప్రారంభించారు.[117][118]

పోర్చుగీసు వాణిజ్యం, ప్రభావాలు

[మార్చు]
కోజికోడ్ చేరుకోవడానికి వాస్కో డ గామా తీసుకున్న మార్గం (నలుపు గీత).

పోర్చుగల్ రాజు డోమ్ మొదటి మాన్యుయెల్, వాస్కో డ గామాను పంపగా, అతను 1497-1499లో కోజికోడ్ చేరుకున్నాడు.[119] కోజికోడ్‌ సామూతిరి మహారాజు పోర్చుగీసు వారిని తన ప్రజలతో వ్యాపారం చేయడానికి అనుమతించాడు. కోజికోడ్‌లో వారి వాణిజ్యం వృద్ధి చెందింది, అతని భూభాగంలో ఒక కర్మాగారం, కోటను స్థాపించారు. అయితే, తన అధికార పరిధిలోని అరబ్ ఆస్తులపై పోర్చుగీసు వారు చేసిన దాడులు సామూతిరిని రెచ్చగొట్టాయి, చివరకు వివాదానికి దారితీశాయి. కాలికట్ జామోరిన్‌కు సామంతుడైన తానుర్ పాలకుడు పోర్చుగీసు పక్షాన చేరి, కోజికోడ్లోని తన యజమానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడాడు. ఫలితంగా, తానుర్ రాజ్యం (వెట్టతునాడు) భారతదేశంలోని తొలి పోర్చుగీసు కాలనీలలో ఒకటిగా మారింది. తానుర్ పాలకుడు కొచ్చిన్ పక్షాన కూడా ఉన్నాడు. 16, 17వ శతాబ్దాలలో కొచ్చిన్ రాజకుటుంబంలోని చాలా మంది సభ్యులను వెట్టోమ్ నుండి ఎంపిక చేశారు. అయినప్పటికీ, రాజు ఆధ్వర్యంలోని తానుర్ దళాలు 1504లో జరిగిన కొచ్చిన్ యుద్ధంలో కాలికట్ జామోరిన్ కోసం పోరాడాయి.[106] అయితే, తానుర్ ప్రాంతంలోని మాప్పిళా వ్యాపారుల విధేయత ఇప్పటికీ కాలికట్ జామోరిన్ క్రిందనే ఉంది.[120]

కొచ్చిలోని మట్టంచెర్రి ప్యాలెస్‌ను పోర్చుగీసు వారు 1545లో నిర్మించి, కొచ్చిన్ రాజ్యానికి బహుమతిగా ఇచ్చారు.

సామూతిరి, కొచ్చి రాజుల మధ్య ఉన్న శత్రుత్వాన్ని పోర్చుగీసు వారు సద్వినియోగం చేసుకున్నారు. వారు కొచ్చితో పొత్తు పెట్టుకున్నారు. 1505లో పోర్చుగీస్ ఇండియా వైస్రాయ్‌గా నియమితుడైన ఫ్రాన్సిస్కో డి అల్మేడా తన ప్రధాన కార్యాలయాన్ని కొచ్చిలో స్థాపించాడు. అతని పాలనలో, పోర్చుగీసు వారు కొచ్చితో సంబంధాలపై ఆధిపత్యం చెలాయించగలిగారు, మలబార్ తీరం వెంబడి అనేక కోటలను స్థాపించారు.[121] ఏది ఏమైనప్పటికీ, సామూతిరి మహారాజు దళాలు చేసిన దాడుల కారణంగా, ముఖ్యంగా కుంజలి మరక్కార్‌లు అని పిలువబడే కోజికోడ్ అడ్మిరల్స్ నాయకత్వంలో జరిగిన నావికా దాడుల కారణంగా పోర్చుగీసు వారు తీవ్ర పరాజయాలను చవిచూశారు, దీంతో వారు ఒక ఒప్పందాన్ని కోరుకోవలసి వచ్చింది. భారత తీరప్రాంతం మొదటి నావికా రక్షణ వ్యవస్థను ఏర్పాటు చేసిన ఘనత కుంజలి మరక్కార్లకు దక్కుతుంది.[122][123] 16వ శతాబ్దంలో పొన్నానికి చెందిన జైనుద్దీన్ మఖ్దూమ్ II (జననం 1532) రాసిన తుహ్ఫత్ ఉల్ ముజాహిదీన్ ఒక కేరళీయుడు రాసిన మొట్టమొదటి కేరళ చరిత్ర ఆధారిత పుస్తకం.[124][125][126] ఇది అరబిక్లో రాయబడింది, 1498 నుండి 1583 వరకు మలబార్ తీరాన్ని వలసరాజ్యంగా మార్చడానికి పోర్చుగీసు వారు చేసిన ప్రయత్నాలకు వ్యతిరేకంగా కాలికట్ జామోరిన్‌తో పాటు కుంజలి మరక్కార్ల నౌకాదళం చేసిన ప్రతిఘటన గురించి సమాచారాన్ని కలిగి ఉంది.[126][124] ఆధునిక మలయాళ సాహిత్య పితామహుడిగా పరిగణించబడే తుంచత్తు ఎళుత్తచ్చన్ పోర్చుగీసు కాలంలో తిరూర్లో (వెట్టతునాడు) జన్మించాడు. 14, 16వ శతాబ్దాల మధ్య వృద్ధి చెందిన మధ్యయుగ కేరళ ఖగోళ శాస్త్ర, గణిత పాఠశాల కూడా ప్రధానంగా వెట్టతునాడులో (తిరూర్ ప్రాంతం) ఉండేది.[127][128]

కాసరగోడ్‌లోని బేకల్ కోటను క్రీ.శ 1650లో శివప్ప నాయకుడు నిర్మించాడు.

కన్నూర్లోని సెయింట్ ఏంజెలో కోటను 1505లో పోర్చుగీసు వారు నిర్మించారు, దీనిని తరువాత డచ్ వారు, అరక్కల్ రాజ్యం వారు స్వాధీనం చేసుకున్నారు.[129] కొల్లాం నగరంలోని తంగస్సేరికి చెందిన పోర్చుగీస్ శ్మశానవాటిక (డచ్ వారి దాడి తరువాత ఇది డచ్ శ్మశానవాటికగా మారింది) నగరంలో పోర్చుగీసు వారి దాడిలో భాగంగా 1519లో నిర్మించబడింది. బకింగ్‌హామ్ కాలువ (తంగస్సేరి లైట్‌హౌస్‌, శ్మశానవాటిక మధ్య ఒక చిన్న కాలువ) పోర్చుగీస్ శ్మశానవాటికకు చాలా దగ్గరగా ఉంది.[130][131] తంగస్సేరి పైరేట్స్ అని పిలువబడే సముద్రపు దొంగల బృందం గతంలో ఈ శ్మశానవాటిక వద్ద నివసించేది.[132] సెయింట్ థామస్ కోట అవశేషాలు, పోర్చుగీస్ శ్మశానవాటిక ఇప్పటికీ తంగస్సేరిలో ఉన్నాయి. కోలతిరి సామంతులైన కన్నూర్ సమీపంలోని అరక్కల్ రాజ్యానికి చెందిన అలీ రాజుల ముస్లిం వంశం, లక్షద్వీప్ ద్వీపాలపై పాలన సాగించింది.[133] కాసరగోడ్ సమీపంలోని బేకల్ కోట, రాష్ట్రంలోనే అతిపెద్ద కోట, దీనిని 1650లో కేలాడికి చెందిన శివప్ప నాయకుడు నిర్మించాడు.[134]

కేరళలో ఫ్రెంచ్ ఓడరేవు - మాహె

[మార్చు]
కన్నూర్ లోని అయ్యిక్కర వద్ద ఉన్న మాప్పిళ బే ఓడరేవు. ఒక వైపు సెయింట్ ఏంజెలో కోట (1505 లో నిర్మించబడింది) ఉండగా, మరోవైపు అరక్కల్ ప్యాలెస్ ఉంది.
1744 నాటి మలబార్ తీరప్రాంత పటం (మలబార్ తీరం ఎడమ వైపున ఉంది).

ఆండ్రే మొల్లాండిన్, వడకర రాజా వాళున్నవర్ మధ్య మూడు సంవత్సరాల క్రితం కుదిరిన ఒప్పందం ప్రకారం ఫ్రెంచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ 1724లో మాహె ప్రాంతంలో ఒక కోటను నిర్మించింది. 1741లో, మరాఠాల ఆక్రమణ కాలం తర్వాత మాహె డి లా బౌర్డోనైస్ పట్టణాన్ని తిరిగి స్వాధీనం చేసుకున్నాడు.

1761లో బ్రిటిష్ వారు మాహెను స్వాధీనం చేసుకున్నారు, ఆ స్థావరాన్ని కడతానాడు రాజాకు అప్పగించారు. 1763 పారిస్ ఒప్పందంలో భాగంగా బ్రిటిష్ వారు మాహెను ఫ్రెంచ్ వారికి తిరిగి ఇచ్చారు. 1779లో ఆంగ్లో-ఫ్రెంచ్ యుద్ధం ప్రారంభమైంది, ఫలితంగా ఫ్రెంచ్ వారు మాహెను కోల్పోయారు. 1783లో భారతదేశంలోని ఫ్రెంచ్ స్థావరాలను తిరిగి ఇచ్చేందుకు బ్రిటిష్ వారు అంగీకరించారు, 1785లో మాహె ఫ్రెంచ్ వారికి అప్పగించబడింది.[135]

డచ్ వాణిజ్యం, ప్రభావాలు

[మార్చు]
1744లో డచ్ మలబార్ నిర్మించిన బోల్గట్టి ప్యాలెస్, కొచ్చిలో బ్రిటిష్ రెసిడెన్సీగా కూడా పనిచేసింది.
1741లో జరిగిన కొలచెల్ యుద్ధంలో డచ్ కమాండర్ డి లానోయ్ మార్తాండ వర్మకు లొంగిపోతున్న దృశ్యం. పద్మనాభపురం ప్యాలెస్‌లో ఈ చిత్రాన్ని ప్రదర్శించారు.

1602లో డచ్ వారు కోజికోడ్ వచ్చి అక్కడ వ్యాపారం చేస్తే వారికి కోటను ఇస్తామని వాగ్దానం చేస్తూ జామోరిన్ ఆచేకు సందేశాలు పంపాడు. ఆచే నుండి ఆసియా ఓడలో హన్స్ డి వోల్ఫ్, లాఫెర్ అనే ఇద్దరు ఫ్యాక్టర్లను పంపారు, అయితే వారిద్దరినీ తానుర్ అధిపతి పట్టుకుని పోర్చుగీసు వారికి అప్పగించాడు.[136] నవంబర్ 1604లో అడ్మిరల్ స్టీవెన్ వాన్ డెర్ హగెన్ నాయకత్వంలోని డచ్ నౌకాదళం కోజికోడ్ చేరుకుంది. ఇది కేరళలో డచ్ వారి ఉనికికి నాంది పలికింది. 1604 నవంబర్ 11న కోజికోడ్‌తో వారు ఒక ఒప్పందాన్ని కుదుర్చుకున్నారు, డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ ఒక భారతీయ పాలకుడితో చేసుకున్న మొదటి ఒప్పందం కూడా ఇదే. ఈ సమయానికి కోజికోడ్ రాజ్యం, ఓడరేవు ప్రాముఖ్యత బాగా తగ్గిపోయింది.[136] మలబార్ నుండి పోర్చుగీసు వారిని బహిష్కరించడానికి ఇరుపక్షాల మధ్య పరస్పర కూటమిని ఈ ఒప్పందం అందించింది. దీనికి బదులుగా విశాలమైన గిడ్డంగులతో సహా కోజికోడ్, పొన్నాని వద్ద వాణిజ్యం కోసం డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీకి సౌకర్యాలు కల్పించబడ్డాయి.[136]

బలహీనపడిన పోర్చుగీసు వారిని డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ పారద్రోలింది. సామూతిరి (కోజికోడ్), కొచ్చి రాజ్యాల మధ్య కొనసాగుతున్న వివాదాలను తమ వాణిజ్య నియంత్రణ కోసం డచ్ వారు ఉపయోగించుకున్నారు. 1664లో డచ్ మలబార్ చేత ఫోర్ట్ కొచ్చి మున్సిపాలిటీ స్థాపించబడింది, ఇది భారత ఉపఖండంలో మొదటి మున్సిపాలిటీ. 18వ శతాబ్దంలో డచ్ అధికారం బలహీనపడటంతో ఇది రద్దు చేయబడింది.[137] డచ్ మలబార్ (1661-1795) ట్రావెన్‌కోర్ రాజకుటుంబానికి చెందిన మార్తాండ వర్మతో వారు చేసిన నిరంతర యుద్ధాల ద్వారా బలహీనపడింది. 1741లో జరిగిన కొలచెల్ యుద్ధంలో ఓడిపోవడంతో మలబార్‌లో డచ్ అధికారం పూర్తిగా కనుమరుగైంది. 1753లో డచ్, ట్రావెన్‌కోర్ మధ్య మావెలిక్కర ఒప్పందం కుదిరింది, దీని ప్రకారం డచ్ వారు ఈ ప్రాంతంలో అన్ని రాజకీయ ప్రమేయాల నుండి వేరు చేయబడ్డారు. ఇంతలో మార్తాండ వర్మ సైనిక విజయాల ద్వారా అనేక చిన్న ఉత్తర రాజ్యాలను కలుపుకున్నాడు, ఫలితంగా కేరళలో ట్రావెన్‌కోర్ అత్యున్నత స్థానానికి ఎదిగింది.[138] 1763లో పురక్కాడ్ యుద్ధంలో కోజికోడ్‌కు చెందిన శక్తివంతమైన జామోరిన్‌ను ఓడించడం ద్వారా ట్రావెన్‌కోర్ కేరళలో అత్యంత ఆధిపత్య రాష్ట్రంగా అవతరించింది.[139] 1757లో జామోరిన్ దాడిని అడ్డుకోవడానికి పాలక్కాడ్ రాజా మైసూర్ హైదర్ అలీ సహాయం కోరాడు. 1766లో మైసూర్‌కు చెందిన హైదర్ అలీ కోజికోడ్ సామూతిరిని ఓడించి కోజికోడ్‌ను తన రాజ్యంలో కలుపుకున్నాడు.[86]

మైసూర్ రాజ్యం, బ్రిటిష్ ప్రభావాలు

[మార్చు]
నైరుతి ప్రాంతంలో కేరళను కలిగి ఉన్న పటం. ట్రావెన్‌కోర్, కొచ్చిన్ రాజ్యాలు పసుపు రంగులో కనిపిస్తున్నాయి.
తిరువనంతపురంలోని కనకక్కున్ను ప్యాలెస్. 18వ శతాబ్దంలో ట్రావెన్‌కోర్‌ను ఏర్పాటు చేయడానికి కొచ్చిన్ వరకు ఉన్న అన్ని చిన్న రాజ్యాలను పాలకుడు మార్తాండ వర్మ కలుపుకున్న తర్వాత తిరువనంతపురం మలబార్ తీరంలో ప్రధాన నగరంగా మారింది.
1930ల మధ్యకాలంలో పొన్నాని ఓడరేవు.

మలబార్ తీరానికి బ్రిటిష్ వారి రాకను 1615 నాటిదని చెప్పవచ్చు, ఆ సమయంలో కెప్టెన్ విలియం కీలింగ్ నాయకత్వంలోని ఒక బృందం మూడు నౌకలను ఉపయోగించి కోజికోడ్ చేరుకుంది. సర్ థామస్ రో నాలుగవ మొఘల్ చక్రవర్తి జహంగీర్‌ను బ్రిటిష్ ప్రతినిధిగా సందర్శించడానికి వెళ్ళింది ఈ నౌకలలోనే. కన్నూర్ సమీపంలోని ధర్మదొమ్ ద్వీపం, తలస్సేరితో పాటు, 1734 నాటికే ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీకి అప్పగించబడింది, వీటిని మలి మధ్యయుగ కాలంలో కోలత్తు రాజాలు, కొట్టాయం రాజాలు, అరక్కల్ బీబీలు అందరూ తమవని చెప్పుకున్నారు, వదిలివేతను అనుసరించి బ్రిటిష్ వారు ఒక కర్మాగారం, ఇంగ్లీష్ స్థావరాన్ని ప్రారంభించారు.[106][140]

1788లో, టిప్పు మలబార్ నాయర్‌లకు ఒక ప్రకటనను జారీ చేశాడు, అందులో అతను వారి బహుభార్యాత్వం, బహు భర్తృత్వాన్ని ఉటంకిస్తూ నాయర్లలో సామాజిక సంస్కరణల కొత్త పథకాన్ని వివరించాడు:[10]

అతని ప్రకటనకు విస్తృతమైన ఆగ్రహం వ్యక్తమైంది. తత్ఫలితంగా, కాలికట్ జామోరిన్ తన ప్యాలెస్‌ను తగలబెట్టి లోపల ఆత్మాహుతి చేసుకోగా, అతని కుటుంబం ట్రావెన్‌కోర్‌లో ఆశ్రయం పొందింది, మలబార్‌కు చెందిన నాయర్‌లు ట్రావెన్‌కోర్‌కు పారిపోయారు.[10] భయం కారణంగా 30,000 మంది బ్రాహ్మణులు ట్రావెన్‌కోర్‌కు పారిపోయారు. కొట్టాయం, కదత్తానంద్ రాజాలు ఇంగ్లీష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ నుండి రక్షణ కోరారు.

కోలతునాడు, కొట్టాయం, కడతానాడు, కోజికోడ్, తానుర్, వల్లువనాడు, పాలక్కాడ్ సహా కేరళ ఉత్తర, ఉత్తర-మధ్య ప్రాంతాలలోని (మలబార్ ప్రాంతం) చిన్న సంస్థానాలు మైసూర్ పాలకుల క్రింద ఏకీకృతమై 18వ శతాబ్దం ద్వితీయార్ధంలో పెద్ద మైసూర్ రాజ్యంలో భాగమయ్యాయి. హైదర్ అలీ, అతని వారసుడు టిప్పు సుల్తాన్ బ్రిటిష్ వారితో ఘర్షణ పడ్డారు, ఇది దక్షిణ భారతదేశమంతటా జరిగిన నాలుగు ఆంగ్లో-మైసూర్ యుద్ధాలకు దారితీసింది. మూడవ ఆంగ్లో-మైసూర్ యుద్ధం, తదుపరి శ్రీరంగపట్నం ఒప్పందం ఫలితంగా టిప్పు సుల్తాన్ మలబార్ జిల్లాను 1792లో బ్రిటిష్ వారికి, ప్రస్తుత కాసరగోడ్ జిల్లాతో సహా దక్షిణ కెనరాను 1799లో అప్పగించాడు. బ్రిటిష్ వారు కొచ్చిన్ (1791), ట్రావెన్‌కోర్ (1795) పాలకులతో అనుబంధ పొత్తు ఒప్పందాలను కుదుర్చుకున్నారు, ఇవి బ్రిటిష్ ఇండియాకు స్థిరమైన వార్షిక కప్పం చెల్లించడానికి బదులుగా స్థానిక స్వయంప్రతిపత్తిని కొనసాగిస్తూ బ్రిటిష్ ఇండియా సంస్థానాలుగా మారాయి. మలబార్, దక్షిణ కెనరా జిల్లాలు బ్రిటిష్ ఇండియా మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీలో భాగంగా ఉండేవి.

కేరళ వర్మ పళస్సి రాజా (కెరుల్ వర్మ పైచె రాజా, కోటియోటే రాజా) (1753-1805) యువరాజు ప్రతినిధిగా, 1774, 1805 మధ్య భారతదేశంలోని మలబార్‌లోని కొట్టాయం రాజ్యాన్ని పరిపాలించాడు. ఇంగ్లీష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీకి వ్యతిరేకంగా జరిగిన పైచీ తిరుగుబాటు (వైనాడ్ ఇన్సర్రెక్షన్, కోయోట్ వార్)కు అతను నాయకత్వం వహించాడు. అతను 'కేరళ సింహం'గా ప్రసిద్ధి చెందాడు. బ్రిటిష్ ఇండియన్ ఎంపైర్‌లో 1 నవంబర్ 1866న కోజికోడ్, పాలక్కాడ్, ఫోర్ట్ కొచ్చి, కన్నూర్, తలస్సేరి మున్సిపాలిటీలు స్థాపించబడ్డాయి,[141][142][143][144] ఇవి కేరళ రాష్ట్రంలో మొట్టమొదటి ఆధునిక మున్సిపాలిటీలు.

బ్రిటిష్ పాలన పట్ల అసంతృప్తి వ్యక్తపరచడం కేరళలో అసాధారణం కాదు. ప్రారంభంలో బ్రిటిష్ వారు తలస్సేరి-వయనాడ్ ప్రాంతంలో ప్రజా మద్దతు పొందిన కేరళ వర్మ పళస్సి రాజా నాయకత్వంలో స్థానిక ప్రతిఘటనను ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది.[145] వేలు తంపి దళవ నేతృత్వంలో జరిగిన తిరుగుబాటు, 1946 నాటి పున్నప్ర-వాయలార్ తిరుగుబాటు గమనించదగిన ఇతర తిరుగుబాట్లలో ఉన్నాయి. వలసవాద ప్రభుత్వం మలప్పురంలో ప్రధాన కార్యాలయంగా 1884లో మలబార్ స్పెషల్ పోలీస్‌ను ఏర్పాటు చేసింది.[146] 20వ శతాబ్దంలో స్వాతంత్ర్యోద్యమ కాలంలో కేరళలో పెద్ద తిరుగుబాట్లు జరిగాయి; వాటిలో 1921 మలబార్ తిరుగుబాటు, ట్రావెన్‌కోర్‌లోని సామాజిక పోరాటాలు అత్యంత ముఖ్యమైనవి. మలబార్ తిరుగుబాటులో, మలబార్‌లోని మాప్పిళా ముస్లింలు బ్రిటిష్ పాలనకు వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేశారు.[147] ఈ తిరుగుబాటులో పూక్కోట్టూర్ యుద్ధం ఒక ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించింది.[148] 20వ శతాబ్దపు ప్రారంభ దశాబ్దాలలో కుల అసమానతలకు వ్యతిరేకంగా కొన్ని సామాజిక పోరాటాలు కూడా జరిగాయి, ఇవి 1936 దేవాలయ ప్రవేశ ప్రకటనకు దారితీశాయి, ఇది ట్రావెన్‌కోర్‌లోని హిందూ దేవాలయాలను అన్ని కులాలకు తెరిచింది.[149]

శ్రీ నారాయణ గురు, అయ్యన్‌కాళి, చట్టంపిస్వామి వంటి సంస్కర్తలు అగ్రగామిగా నిలిచిన హిందువులలో అంటరానితనం వంటి సామాజిక దురాచారాల నిర్మూలనకు ఉద్దేశించిన అనేక సామాజిక సంస్కరణల ఉద్యమాలకు కూడా కేరళ సాక్ష్యమిచ్చింది. అంటరాని కులాలకు చెందిన ప్రజలకు వైకోమ్ ఆలయానికి ఆనుకుని ఉన్న పబ్లిక్ రోడ్లలోకి ప్రవేశం కల్పించడంలో అహింసాయుత, ప్రశాంతమైన 1924 నాటి వైకోమ్ సత్యాగ్రహం కీలక పాత్ర పోషించింది.

కేరళలో ఫ్రెంచ్ ఓడరేవు - మాహె

[మార్చు]
కన్నూర్ లోని అయ్యిక్కర వద్ద ఉన్న మాప్పిళ బే ఓడరేవు. ఒక వైపు సెయింట్ ఏంజెలో కోట (1505 లో నిర్మించబడింది) ఉండగా, మరోవైపు అరక్కల్ ప్యాలెస్ ఉంది.
1744 నాటి మలబార్ తీరం పటం (మలబార్ తీరం ఎడమ వైపున ఉంది).

ఆండ్రే మొల్లాండిన్, వడకర రాజా వాళున్నవర్ మధ్య మూడు సంవత్సరాల క్రితం కుదిరిన ఒప్పందం ప్రకారం ఫ్రెంచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ 1724లో మాహె ప్రాంతంలో ఒక కోటను నిర్మించింది. 1741లో, మరాఠాల ఆక్రమణ కాలం తర్వాత మాహె డి లా బౌర్డోనైస్ పట్టణాన్ని తిరిగి స్వాధీనం చేసుకున్నాడు.

1761లో బ్రిటిష్ వారు మాహెను స్వాధీనం చేసుకున్నారు, ఆ స్థావరాన్ని కడతానాడు రాజాకు అప్పగించారు. 1763 పారిస్ ఒప్పందంలో భాగంగా బ్రిటిష్ వారు మాహెను ఫ్రెంచ్ వారికి తిరిగి ఇచ్చారు. 1779లో ఆంగ్లో-ఫ్రెంచ్ యుద్ధం ప్రారంభమైంది, ఫలితంగా ఫ్రెంచ్ వారు మాహెను కోల్పోయారు. 1783లో భారతదేశంలోని ఫ్రెంచ్ స్థావరాలను తిరిగి ఇచ్చేందుకు బ్రిటిష్ వారు అంగీకరించారు, 1785లో మాహె ఫ్రెంచ్ వారికి అప్పగించబడింది.[150]

భారత గణతంత్ర శకం

[మార్చు]

కేరళ రాష్ట్ర ఏర్పాటు

[మార్చు]
కేరళ పటం.

1947లో స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తర్వాత ట్రావెన్‌కోర్, కొచ్చిన్ రాజ్యాలు భారతదేశంలో చేరాయి. 1949 జూలై 1న ఈ రెండు రాష్ట్రాలను విలీనం చేసి ట్రావెన్‌కోర్-కొచ్చిన్ ఏర్పాటు చేశారు. 1950 జనవరి 1న ట్రావెన్‌కోర్-కొచ్చిన్ రాష్ట్రంగా గుర్తింపు పొందింది. 1947లో మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీ పునర్వ్యవస్థీకరించి మద్రాస్ రాష్ట్రం ఏర్పాటు చేశారు.

1956 నవంబర్ 1న రాష్ట్రాల పునర్వ్యవస్థీకరణ చట్టం ద్వారా మలబార్ జిల్లా (లక్షద్వీప్ దీవులను మినహాయించి), ట్రావెన్‌కోర్-కొచ్చిన్ (తమిళనాడులో విలీనమైన నాలుగు దక్షిణ తాలూకాలను మినహాయించి), దక్షిణ కెనరా లోని కాసరగోడ్ తాలూకాలను విలీనం చేసి తిరువనంతపురం రాజధానిగా కేరళ రాష్ట్రం ఏర్పడింది.[151][152] 1957లో కొత్త కేరళ శాసనసభకు ఎన్నికలు జరిగాయి, ఇ.ఎం.ఎస్. నంబూద్రిపాద్ నాయకత్వంలో సంస్కరణవాద, కమ్యూనిస్ట్ నేతృత్వంలోని ప్రభుత్వం అధికారంలోకి వచ్చింది.[152] ప్రజాస్వామ్యబద్ధంగా ఎన్నికై అధికారంలోకి వచ్చిన తొలి కమ్యూనిస్ట్ ప్రభుత్వాలలో ఇది ఒకటి, శాన్ మారినో తర్వాత ఇది రెండవది. ఇది కేరళలో గ్రామీణ పేదరికాన్ని తగ్గించే లక్ష్యంతో మార్గదర్శక భూ సంస్కరణలకు శ్రీకారం చుట్టింది. అయితే, ఈ మార్పులు పెద్ద ఎత్తున అమలు కాకపోవడంతో సమాజంలో గొప్ప మార్పును తీసుకురావడంలో ఈ సంస్కరణలు పెద్దగా ప్రభావం చూపలేదు. లక్షలాది పొలాలను పెద్ద సంస్థలు, కంపెనీలు, ఎస్టేట్ యజమానులు కలిగి ఉన్నారు. ఈ చర్య వల్ల వారు ప్రభావితం కాలేదు, ట్రావెన్‌కోర్ బ్రిటన్ సామంతు రాజ్యంగా ఉన్నప్పుడే ఈ కంపెనీలు, ఎస్టేట్‌లు ఏర్పడినందున ఇది ద్రోహంగా పరిగణించబడింది. కేరళలో పేదరికం తగ్గడానికి రెండు విషయాలు అసలు కారణం, ఒకటి విస్తృత స్థాయి విద్యా విధానం కాగా, రెండవది మధ్యప్రాచ్యం, ఇతర దేశాలకు కార్మికుల వలసలు.[153][154]

విముక్తి పోరాటం

[మార్చు]

పెద్ద ఎస్టేట్లను జాతీయం చేయడానికి కేరళ ప్రభుత్వం నిరాకరించింది కానీ మాన్యువల్ కార్మికులు, వ్యవసాయ కార్మికులను రక్షించడానికి సంస్కరణలను అందించింది, పరిశ్రమలను స్థాపించడానికి పెట్టుబడిదారులను ఆహ్వానించింది. 40% విద్యార్థులను చేర్చుకున్న క్రైస్తవులు, ఎన్ఎస్ఎస్ (NSS) నడుపుతున్న ప్రైవేట్ పాఠశాలలపై రాష్ట్ర నియంత్రణను విధించే ప్రయత్నం మరింత వివాదాస్పదమైంది. క్రైస్తవులు, ఎన్ఎస్ఎస్, నంబూతిరీలు, కాంగ్రెస్ పార్టీ నిరసనలు చేపట్టాయి, పదులు, లక్షల సంఖ్యలో ప్రజలు ప్రదర్శనలు చేశారు. ప్రభుత్వం పోలీసులను నియంత్రించింది, వారు 1,50,000 మందిని అరెస్టు చేశారు (చాలాసార్లు ఒకే వ్యక్తులను మళ్లీ మళ్లీ అరెస్టు చేశారు), ప్రదర్శనకారులను వెనక్కి కొట్టడానికి 248 లాఠీ ఛార్జీలను ఉపయోగించారు, ఇరవై మందిని చంపారు. రాష్ట్ర ప్రభుత్వంపై నియంత్రణ సాధించాలని ప్రతిపక్షాలు ప్రధానమంత్రి జవహర్‌లాల్ నెహ్రూను కోరాయి. నెహ్రూ అయిష్టత వ్యక్తం చేసినప్పటికీ కాంగ్రెస్ పార్టీ జాతీయ అధినేత్రి అయిన ఆయన కుమార్తె ఇందిరా గాంధీ అందులో చేరడంతో, చివరకు ఆయన ఆ పని చేశారు. 1959లో జరిగిన కొత్త ఎన్నికలలో కమ్యూనిస్టులు తమ సీట్లలో ఎక్కువ భాగాన్ని కోల్పోయారు, కాంగ్రెస్ తిరిగి నియంత్రణ సాధించింది.[155]

సంకీర్ణ రాజకీయాలు

[మార్చు]

ఆ తర్వాత 1967–82 కాలంలో కేరళ వరుసగా వామపక్ష సంకీర్ణ ప్రభుత్వాలను ఎన్నుకుంది; 1969 నుండి 1977 వరకు అచ్యుత మీనన్ నాయకత్వంలోని ప్రభుత్వం అత్యంత స్థిరమైనది.[156]

1967 నుండి 1970 వరకు, కున్నిక్కల్ నారాయణన్ కేరళలో నక్సలైట్ ఉద్యమానికి నాయకత్వం వహించాడు. కమ్యూనిస్ట్ పార్టీలో సైద్ధాంతిక వ్యత్యాసం, అంటే బెంగాల్‌లోని నక్సల్బరీ ఉద్యమ తిరుగుబాటులో సిపిఎం (CPM) భాగం కావడం భారతదేశంలో సిపిఐ(ఎంఎల్) (CPI-ML) ఏర్పాటుకు దారితీసింది. సైద్ధాంతిక విభేదాల కారణంగా సిపిఐ-ఎంఎల్ అనేక సమూహాలుగా విడిపోయింది. కొన్ని సమూహాలు ఎన్నికలలో శాంతియుతంగా పాల్గొనాలని ఎంచుకున్నాయి, మరికొన్ని హింసాత్మక విప్లవాన్ని లక్ష్యంగా చేసుకున్నాయి. హింస ప్రజల అభిప్రాయాన్ని దూరం చేసింది.[157]

రాజకీయ కూటమి ఎంత బలంగా స్థిరపడిందంటే, అరుదైన మినహాయింపులతో, సంకీర్ణ భాగస్వాములలో ఎక్కువ మంది కూటమికి తమ విధేయతను అంటిపెట్టుకుని ఉన్నారు. దీని ఫలితంగా, 1979 నుండి, ఈ రెండు రంగాల మధ్య అధికారం ఎలాంటి మార్పు లేకుండా స్పష్టంగా మారుతోంది. నిరంతరం మారుతున్న పొత్తులు, పార్టీల విలీనాలు, చీలికలు, సంకీర్ణాలు, రాజకీయ పార్టీలలోని వర్గపోరు, అనేక చీలిక వర్గాలు కేరళ రాజకీయాల లక్షణం.[158]

1970ల చివరి నుండి కేరళ ఆధునిక రాజకీయాలు రెండు రాజకీయ రంగాల ఆధిపత్యంలో ఉన్నాయి: కమ్యూనిస్టుల నేతృత్వంలోని లెఫ్ట్ డెమోక్రటిక్ ఫ్రంట్ (ఎల్‌డిఎఫ్), భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ నేతృత్వంలోని యునైటెడ్ డెమోక్రటిక్ ఫ్రంట్ (యుడిఎఫ్). 1982 నుండి ఈ రెండు పక్షాలు ప్రత్యామ్నాయంగా అధికారంలోకి వస్తున్నాయి. కేరళలోని చాలా ప్రధాన రాజకీయ పార్టీలు, భారతీయ జనతా పార్టీ (బిజెపి) మినహా, ఈ రెండు పొత్తులలో ఏదో ఒకదానికి చెందినవి, ఇవి తరచుగా అనేక సార్లు విధేయతలను మారుస్తుంటాయి.[158] 2021 కేరళ శాసనసభ ఎన్నికల నాటికి, ఎల్‌డిఎఫ్ రాష్ట్ర అసెంబ్లీ స్థానాల్లో (99/140) మెజారిటీని కలిగి ఉంది.

ఇతర వివరాలు

[మార్చు]
  1. 18 డిసెంబర్, 1808 - 19 జనవరి, 1809 మధ్యకాలంలో బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీకి వ్యతిరేకంగా ట్రావన్‌కోర్ తిరుగుబాటు జరిగింది.
  2. 1859 జూలై 26 - చన్నార్ తిరుగుబాటు ఫలితంగా ట్రావెన్‌కోర్‌లో నాడార్ మహిళలకు పైబట్టలు ధరించే హక్కును కల్పిస్తూ రాజ శాసనం వెలువడింది.[159][160]
  3. 2022లో కొచ్చిన్‌లో స్థాపించబడిన ఆఝి ఆర్కైవ్స్ అనే కళాకారులు, రచయితలు, పండితుల సమూహం కేరళ చరిత్రను పరిశోధన, ప్రచురణల ద్వారా ప్రచారం చేస్తుంది.

ఇవి కూడా చూడండి

[మార్చు]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. ↑ "Kerala". Encyclopædia Britannica. Retrieved 26 December 2011.
  2. ↑ Smith, Vincent A.; Jackson, A. V. Williams (2008). History of India, in Nine Volumes: Vol. II – From the Sixth Century BCE to the Mohammedan Conquest, Including the Invasion of Alexander the Great. Cosimo, Inc. pp. 166–. ISBN 978-1-60520-492-5. Retrieved 1 August 2012.
  3. ↑ Beaujard, Philippe (2015). "East Africa and oceanic exchange networks between the first and fifteenth centuries". Afriques. 06 (6). doi:10.4000/afriques.3097.
  4. ↑ Hancock, James (20 July 2021). "Indian Ocean Trade before the European Conquest". World History Encyclopedia.
  5. ↑ Katz, Victor J. (June 1995). "Ideas of Calculus in Islam and India". Mathematics Magazine. 68 (3): 163–174. doi:10.1080/0025570X.1995.11996307. ISSN 0025-570X. JSTOR 2691411.
  6. ↑ Bharathan, Hemjit (1 November 2003). "The land that arose from the sea". The Hindu. Archived from the original on 17 January 2004. Retrieved 2009-07-30.
  7. ↑ Sreedhara Menon, A. (2007) [1967]. Kerala Charitram (Revised ed.). Kottayam: DC Books. ISBN 978-8-12641-588-5.
  8. ↑ Sturrock, J. (1894). Madras District Manuals – South Canara (Volume I). Madras: Madras Government Press.
  9. ↑ Nagam Aiya, V. (1906). The Travancore State Manual. Travancore Government Press.
  10. 1 2 3 Menon 1962, pp. 155–156
  11. ↑ Logan, William (1887). Malabar Manual, Vol. 1. Servants of Knowledge. Superintendent, Government Press (Madras). p. 1. ISBN 978-81-206-0446-9. {{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help)
  12. ↑ Sreedhara Menon, A. (2008) [1982]. Legacy of Kerala. Kottayam: DC Books. ISBN 978-81-2642-157-2.
  13. ↑ Sreedhara Menon, A. (2008) [1978]. Cultural Heritage of Kerala. Kottayam: DC Books. pp. 13–15. ISBN 978-8-12641-903-6.
  14. ↑ Nagam Aiya, V. (1906). The Travancore State Manual. Travancore Government Press. pp. 210–212. Retrieved 2007-11-12.
  15. ↑ "Ophir". Random House Webster's Unabridged Dictionary.
  16. ↑ Schroff, Wilfred H. (1912). The Periplus of the Erythræan Sea: Travel and Trade in the Indian Ocean. New York City: Longmans, Green, and Company. p. 41.
  17. ↑ Smith, William (1870) [1863]. Hackett, H. B. (ed.). A Dictionary of the Bible. New York City: Hurd and Houghton. p. 1441.
  18. ↑ "Peacock". Easton's Bible Dictionary. 1897 – via Bible Study Tools.com.
  19. ↑ Sastri, K.S. Ramaswami (1967). The Tamils and their culture. Annamalai Nagar: Annamalai University. p. 16.
  20. ↑ Gregory, James (1991). Tamil Lexicography. Tübingen: M. Niemeyer. p. 10. ISBN 978-3-48430-940-1.
  21. ↑ Fernandes, Edna (2008). The Last Jews of Kerala. London, UK: Portobello Books. p. 98. ISBN 978-18-4627-099-4.
  22. ↑ "Almug or Algum Tree". Encyclopædia Britannica. Vol. I (9th ed.). The Hebrew words Almuggim or Algummim have translated Almug or Algum trees in our version of the Bible (see 1 Kings x. 11, 12; 2 Chron. ii. 8, and ix. 10, 11). The wood of the tree was very precious, and was brought from Ophir (probably some part of India), along with gold and precious stones, by Hiram, and was used in the formation of pillars for the temple at Jerusalem, and for the king's house; also for the inlaying of stairs, as well as for harps and psalteries. It is probably the red sandal-wood of India (Pterocarpus santalinus). This tree belongs to the natural order Leguminosæ, sub-order Papilionaceæ. The wood is hard, heavy, close-grained, and of fine red colour. It is different from the white fragrant sandal-wood, which is the produce of Santalum album, a tree belonging to a distinct natural order. Also, see notes by George Menachery in the St. Thomas Christian Encyclopaedia of India, Vol. 2 (1973)
  23. ↑ Sreedhara Menon, A. (2007). A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books. p. 58. ISBN 978-8-12641-578-6.
  24. ↑ Aiyangar, Sakkottai Krishnaswami (2004) [1911]. Ancient India: Collected Essays on the Literary and Political History of Southern India. Asian Educational Services. pp. 60–. ISBN 978-8-12061-850-3.
  25. ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1996]. Perumāḷs of Kerala (New ed.). Thrissur, Kerala: CosmoBooks. pp. 31–32. ISBN 978-8-18876-507-2.
  26. ↑ Ganesh, K. N. (June 2009). "Historical Geography of Natu in South India with Special Reference to Kerala". Indian Historical Review. 36 (1): 3–21. doi:10.1177/037698360903600102. S2CID 145359607.
  27. ↑ Veluthat, Kesavan (2009). "The Keralolpathi as History". The Early Medieval in South India. New Delhi: Oxford University Press. pp. 129–146. ISBN 978-0-19569-663-9.
  28. 1 2 Arora, Udai Prakash & Singh, A. K. (1999). Currents in Indian History, Art, and Archaeology. Anamika Publishers & Distributors. p. 116. ISBN 978-8-1-86565-44-5.
  29. ↑ Kapoor, Subodh (2002). The Indian Encyclopaedia. Cosmo Publications. p. 2184. ISBN 978-8-17755-257-7.
  30. ↑ "Wayanad". Government of Kerala. Archived from the original on 28 May 2021. Retrieved 12 November 2015.
  31. ↑ Arora, Udai Prakash & Singh, A. K. (1999). Currents in Indian History, Art, and Archaeology. Anamika Publishers & Distributors. p. 123. ISBN 978-8-1-86565-44-5.
  32. ↑ "Symbols akin to Indus valley culture discovered in Kerala". The Hindu. Chennai, India. 29 September 2009.
  33. ↑ "Unlocking the secrets of history". The Hindu. Chennai, India. 6 December 2004. Archived from the original on 26 January 2005.
  34. ↑ "Edakkal Cave: ASI to conduct survey". The Hindu. 2007-10-30. Archived from the original on 2013-09-10. Retrieved 10 October 2012.
  35. ↑ "Travel and Tourism – Wayanad". Government of Kerala. Archived from the original on 14 January 2016.
  36. ↑ "Unlocking the secrets of history". The Hindu. Chennai, India. 6 December 2004. Archived from the original on 26 January 2005.
  37. ↑ "Edakkal Cave: ASI to conduct survey". The Hindu. 2007-10-30. Archived from the original on 2013-09-10. Retrieved 10 October 2012.
  38. ↑ "Travel and Tourism – Wayanad". Government of Kerala. Archived from the original on 14 January 2016.
  39. ↑ Chattopadhyay, Srikumar & Franke, Richard W. (2006). Striving for Sustainability; Environmental Stress and Democratic Initiatives in Kerala. New Delhi: Concept Publishing Company. p. 79. ISBN 81-8069-294-9.
  40. 1 2 3 4 5 Sreedhara Menon, A. (2007). A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books. pp. 57–58. ISBN 978-8-12641-578-6.
  41. ↑ Larsen, Karin (1998). Faces of Goa: A Journey Through the History and Cultural Revolution of Goa and Other Communities Influenced by the Portuguese. New Delhi: Gyan Publishing House. p. 392. ISBN 978-8-12120-584-9.
  42. 1 2 Kusuman, K. K. (1987). A History of Trade & Commerce in Travancore. Mittal Publications. pp. 1–2. ISBN 978-8-1-7099-026-0. Retrieved 30 May 2015.
  43. ↑ Sharma, Yogesh (2010). Coastal Histories: Society and Ecology in Pre-modern India. New Delhi: Primus Books. ISBN 978-9-38060-700-9.
  44. ↑ Eraly, Abraham (2011). The First Spring: The Golden Age of India. Penguin Books India. pp. 246–. ISBN 978-0-670-08478-4. Retrieved 7 August 2012.
  45. ↑ Srinivasa Iyengar, P. T. (2001). History of the Tamils: From the Earliest Times to 600 CE. Asian Educational Services. ISBN 81-206-0145-9. Retrieved 29 December 2008.
  46. ↑ Gurukkal, Rajan & Whittaker, Dick (2001). "In Search of Muziris". Journal of Roman Archaeology. 14: 334–350. doi:10.1017/S1047759400019978. S2CID 164778915.
  47. ↑ According to Pliny the Elder, goods from India were sold in the Empire at 100 times their original purchase price. See Pliny the Elder. "On India". Natural History. Archived from the original on 6 November 2013. Retrieved 26 May 2022 – via Cartage.org.lb.
  48. ↑ Bostock, John; Riley, Henry Thomas, eds. (1855). "26. Voyages to India". The Natural History of Pliny. Vol. II. London, UK: Henry G. Bohn. pp. 60–66.
  49. ↑ Cosmas Indicopleustes (2003) [1897]. Christian Topography, Book III. Translated by J. W. McCrindle. Transcribed by Roger Pearse. London, UK: The Hakluyt Society. p. 120 – via The Tertullian Project.
  50. ↑ Das, Santosh Kumar (2006) [1925]. The Economic History of Ancient India. New Delhi: Genesis Publishing Pvt Ltd. p. 301.
  51. ↑ Srinivasa Iyengar, P. T. (2001). History of the Tamils: From the Earliest Times to 600 CE. Asian Educational Services. ISBN 81-206-0145-9.
  52. ↑ d'Beth Hillel, David (1832). The Travels of Rabbi David d'Beth Hillel; from Jerusalem, through Arabia, Koordistan, part of Persia and India. Madras.
  53. ↑ Lord, James Henry (1976) [1907]. The Jews in India and the Far East (Reprint ed.). Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 978-0-83712-615-9.
  54. ↑ Fahlbusch, Erwin (2008). The Encyclopedia of Christianity, Volume 5. Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans Publishing. p. 285. ISBN 978-0-8028-2417-2.
  55. ↑ Chupungco, Anscar J. (2006). "Mission and Inculturation: East Asia and the Pacific". In Wainwright, Geoffrey; Tucker, Karen Westerfield (eds.). The Oxford History of Christian Worship. New York: Oxford University Press. p. 666. ISBN 978-0-19513-886-3.
  56. ↑ Malieckal, Bindu (April 2005). "Muslims, Matriliny, and A Midsummer Night's Dream: European Encounters with the Mappilas of Malabar, India". The Muslim World. 95 (2): 297–316. doi:10.1111/j.1478-1913.2005.00092.x.
  57. ↑ Brown, Leslie (1982) [1956]. The Indian Christians of St. Thomas: An Account of the Ancient Syrian Church of Malabar (Revised & enlarged ed.). Cambridge University Press. p. 171. ISBN 0-521-21258-8.
  58. ↑ Bayly, Susan (2004). Saints, Goddesses and Kings. Cambridge University Press. p. 40. ISBN 978-0-52189-103-5.
  59. ↑ Goldstein, Jonathan (1999). The Jews of China. M.E. Sharpe. p. 123. ISBN 978-0-76560-104-9.
  60. ↑ Katz, Nathan (2000). Who Are the Jews of India?. University of California Press. p. 245. ISBN 978-0-52021-323-4.
  61. ↑ Miller, Rolland E. (1993). Hindu-Christian Dialogue: Perspectives and Encounters. Motilal Banarsidass Publications. p. 50. ISBN 978-8-12081-158-4.
  62. ↑ Cereti, C. G. (2009). "The Pahlavi Signatures on the Quilon Copper Plates". In Sundermann, W.; Hintze, A.; de Blois, F. (eds.). Exegisti Monumenta: Festschrift in Honour of Nicholas Sims-Williams. Wiesbaden: Harrassowitz. ISBN 978-3-44705-937-4.
  63. 1 2 Nayar, K. Balachandran (1974). In quest of Kerala. Accent Publications. p. 86. Retrieved 8 August 2012.
  64. ↑ Sreedhara Menon, A. (2007). A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books. p. 97. ISBN 978-8-12641-578-6.
  65. 1 2 Sreedhara Menon, A. (2007). A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books. pp. 123–131. ISBN 978-8-12641-578-6.
  66. ↑ Chaitanya, Krishna (1972). Kerala. New Delhi: National Book Trust. p. 15. OCLC 515788.
  67. ↑ Sarma, K. V. (1996). "Kollam Era" (PDF). Indian Journal of History of Science. 31 (1). Archived from the original (PDF) on 27 May 2015. Retrieved 30 December 2014.
  68. ↑ Richmond, Broughton (1956). Time Measurement and Calendar Construction. Leiden: E. J. Brill. p. 218.
  69. ↑ Devi, R. Leela (1986). History of Kerala. Vidyarthi Mithram Press & Book Depot.
  70. ↑ Sreedhara Menon, A. (2007). A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books. p. 138. ISBN 978-8-12641-578-6. Retrieved 9 August 2012.
  71. 1 2 Narayanan, M. T. (2003). Agrarian Relations in Late Medieval Malabar. New Delhi: Northern Book Centre. p. 38. ISBN 81-7211-135-5.
  72. ↑ Shreedhara Menon, A. (2016). India Charitram. Kottayam: DC Books. p. 219. ISBN 978-8-12641-939-5.
  73. ↑ Razak, Abdul (2007). Colonialism and community formation in Malabar: a study of Muslims of Malabar (Thesis). University of Calicut. hdl:10603/13105.
  74. 1 2 Kupferschmidt, Uri M. (1987). The Supreme Muslim Council: Islam Under the British Mandate for Palestine. Brill. pp. 458–459. ISBN 978-9-00407-929-8. Retrieved 25 July 2012.
  75. ↑ Kulakarṇī, A. Rā (1996). Mediaeval Deccan History: Commemoration Volume in Honour of Purshottam Mahadeo Joshi. Popular Prakashan. pp. 54–55. ISBN 978-8-17154-579-7. Retrieved 24 July 2012.
  76. ↑ "The Buddhist History of Kerala". Kerala.cc. Archived from the original on 21 March 2001. Retrieved 25 September 2013.
  77. ↑ Sreedhara Menon, A. (2007). A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books. p. 138. ISBN 978-8-12641-578-6.
  78. ↑ Pletcher, Kenneth, ed. (2010). The Geography of India: Sacred and Historic Places. The Rosen Publishing Group. p. 311. ISBN 978-1-61530-202-4. Retrieved 15 September 2012.
  79. ↑ Taylor, David (2002). The Territories and States of India. London, UK: Europa Publications. pp. 144–146. ISBN 1-85743-148-0. Archived from the original on 2013-11-06.
  80. ↑ Malekandathil, Pius & Mohammed, T. Jamal, eds. (2001). The Portuguese, Indian Ocean and European Bridgeheads 1500–1800: Festschrift in Honour of Prof. K. S. Mathew. Tellicherry, India: Institute for Research in Social Sciences and Humanities of MESHAR.
  81. ↑ Sharma, Chandradhar (1962). "Chronological Summary of History of Indian Philosophy". Indian Philosophy: A Critical Survey. New York: Barnes & Noble. p. vi.
  82. ↑ "Sri Adi Shankaracharya". Sringeri Sharada Peetham, India.
  83. ↑ "Biography of Sri Adi Shankaracharya". Sringeri Sharada Peetham, India.
  84. ↑ Chattopadhyaya, Shyama Kumar (2000). The Philosophy of Sankar's Advaita Vedanta. New Delhi: Sarup & Sons. ISBN 978-8-1-7625-222-5.
  85. 1 2 3 4 Krishna Iyer, K. V. (1938). The Zamorins of Calicut: From the earliest times to AD 1806. Calicut: Norman Printing Bureau.
  86. ↑ "History & Culture: The Intrusion of Foreign Powers". Government of Kerala. Archived from the original on 4 December 2009. Retrieved 2010-03-30.
  87. ↑ Divakaran, Kattakada (2005). Kerala Sanchaaram. Trivandrum: Z Library.
  88. ↑ ఎరాడి వాస్తవానికి చివరి తరువాతి చేరకు ఇష్టమైనవాడని తన వాదనను ధృవీకరించడానికి, ఎం.జి.ఎస్. దక్షిణ కేరళలోని కొల్లాంలో కనుగొనబడిన ఒక శిలాశాసనాన్ని ఉదహరించాడు. ఇది "నాలు తళియుమ్, ఆయిరమ్, అరునూర్రువరుమ్, ఏరనాడు వాళకై మానవిక్రమన్, ముదలాయుళ్ళ సామంతరరుమ్" - "నలుగురు కౌన్సిలర్లు, వెయ్యి మంది, ఆరు వందల మంది, ఏరనాడు గవర్నర్ మాన విక్రమ, ఇతర సామంతులతో పాటు" అని సూచిస్తుంది. కోజికోడ్ వాస్తవానికి పోలనాడు రాజ్యానికి ఆవల ఉందనీ, దానిలో భాగం కాదనీ, కోజికోడ్ కోసం ఎలాంటి సైనిక కదలికల అవసరం లేదనీ ఎం.జి.ఎస్. సూచించాడు.
  89. ↑ Varier, M. R. Raghava (1997). "Documents of Investiture Ceremonies". In Kurup, K. K. N. (ed.). India's Naval Traditions. New Delhi: Northern Book Centre. ISBN 978-8-17211-083-3.
  90. ↑ Ibn Battuta; Gibb, H. A. R. (1994). The Travels of Ibn Battuta A.D 1325–1354. Vol. IV. London.{{cite book}}: CS1 maint: location missing publisher (link)
  91. ↑ Ma Huan & Ying Yai Sheng Lan (1997) [1970]. The Overall Survey of the Ocean's Shores. Translated by J.V.G. Mills. Bangkok: White Lotus Press. ISBN 974-8496-78-3.
  92. ↑ di Varthema, Ludovico (1863). The Travels of Ludovico di Varthema in Egypt, Syria, Arabia Deserta and Arabia Felix, in Persia, India, and Ethiopia, A.D. 1503 to 1508. Translated from the original 1510 Italian edition by John Winter Jones. London, UK: Hakluyt Society.
  93. ↑ Gangadharan, M. (2000). The Land of Malabar: The Book of Duarte Barbosa, Volume II. Kottayam: Mahatma Gandhi University. ISBN 978-8-17218-000-3.
  94. 1 2 Sewell, Robert (1900). A Forgotten Empire (Vijayanagar): A Contribution to the History of India. London, UK: Swan Sonnenschein & Co. p. 87.
  95. ↑ Sreedhara Menon, A. (2007). A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books. pp. 97–99. ISBN 978-8-12641-578-6.
  96. 1 2 Sreedhara Menon, A. (2007). A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books. p. 139. ISBN 978-8-12641-578-6.
  97. ↑ Sreedhara Menon, A. (2007). A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books. p. 140. ISBN 978-8-12641-578-6. Retrieved 18 September 2012.
  98. ↑ Sreedhara Menon, A. (2007). A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books. p. 141. ISBN 978-8-12641-578-6. Retrieved 18 September 2012.
  99. 1 2 "Brief History of the District". District Census Handbook, Kasaragod (PDF). Thiruvananthapuram: Directorate of Census Operation, Kerala. 2011. p. 9. Archived from the original (PDF) on 2022-03-10.
  100. 1 2 "Brief History of the District". District Census Handbook – Wayanad (Part-B) (PDF). Directorate of Census Operations, Kerala. 2011. p. 9. Archived from the original (PDF) on 2022-03-08.
  101. 1 2 3 Sreedhara Menon, A. (2007) [1967]. Kerala Charitram (Revised ed.). Kottayam: DC Books. p. 175. ISBN 978-8-12641-588-5. Retrieved 19 July 2020.
  102. ↑ Ayinapalli, Aiyappan (1982). The Personality of Kerala. Department of Publications, University of Kerala. p. 162. Retrieved 27 July 2018. A very powerful and warlike section of the Bants of Tulunad was known as Kola bari. It is reasonable to suggest that the Kola dynasty was part of the Kola lineages of Tulunad.
  103. ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1996]. Perumāḷs of Kerala (New ed.). Thrissur, Kerala: CosmoBooks. p. 483. ISBN 978-8-18876-507-2.
  104. ↑ Innes, Charles Alexander (1908). Madras District Gazetteers Malabar (Volume I). Madras Government Press. pp. 423–424.
  105. 1 2 3 Logan, William (2010). Malabar Manual (Volume I). New Delhi: Asian Educational Services. pp. 631–666. ISBN 978-8-12060-447-6.
  106. ↑ "Neeleswaram fete to showcase its heritage". The Hindu. 21 November 2011. Retrieved 24 November 2016.
  107. ↑ Goldstein, Jonathan (1999). The Jews of China. M. E. Sharpe. p. 123. ISBN 978-0-76560-104-9.
  108. ↑ Simpson, Edward & Kresse, Kai (2008). Struggling with History: Islam and Cosmopolitanism in the Western Indian Ocean. Columbia University Press. p. 333. ISBN 978-0-231-70024-5. Retrieved 24 July 2012.
  109. ↑ Raṇṭattāṇi, Husain (2007). Mappila Muslims: A Study on Society and Anti Colonial Struggles. Other Books. pp. 179–. ISBN 978-8-1-903887-8-8. Retrieved 25 July 2012.
  110. ↑ Prange, Sebastian R. (2018). Monsoon Islam: Trade and Faith on the Medieval Malabar Coast. Cambridge University Press. p. 98. ISBN 978-1-10842-438-7.
  111. ↑ Sreedhara Menon, A. (2008) [1978]. Cultural Heritage of Kerala. Kottayam: DC Books. p. 58. ISBN 978-8-12641-903-6.
  112. 1 2 Subrahmanya Aiyar, K. V., ed. (1932). South Indian Inscriptions, Volume VIII. Madras: Government Press. p. 69.
  113. ↑ Corn, Charles (1999) [1998]. The Scents of Eden: A History of the Spice Trade. Kodansha America. pp. 4–5. ISBN 1-56836-249-8.
  114. ↑ Ravindran, P. N. (2000). Black Pepper: Piper Nigrum. CRC Press. p. 3. ISBN 978-9-0-5702-453-5. Retrieved 11 November 2007.
  115. ↑ Curtin, Philip D. (1984). Cross-Cultural Trade in World History. Cambridge University Press. p. 144. ISBN 0-521-26931-8.
  116. ↑ Subrahmanyam, Sanjay (1997). The Career and Legend of Vasco da Gama. Cambridge University Press. p. 288. ISBN 978-0-52147-072-8.
  117. ↑ Robert, Knox (1681). An Historical Relation of the Island Ceylon. London, UK: Asian Educational Services. pp. 19–47.
  118. ↑ "‌Advent the Europeans: Portuguese (1505–1961)". myeduphilic. Archived from the original on 7 November 2017. Retrieved 5 November 2017.
  119. ↑ Nainar, S. Muhammad Hussain (1942). Tuhfat-al-Mujahidin: An Historical Work in The Arabic Language. University of Madras.
  120. ↑ Mehta, J. L. (2005). Advanced Study in the History of Modern India: Volume One: 1707–1813. Sterling Publishers Pvt. Ltd. pp. 324–327. ISBN 978-1-932705-54-6. Retrieved 9 August 2012.
  121. ↑ "Maritime Heritage". Indian Navy. Retrieved 23 January 2021.
  122. ↑ Singh, Arun Kumar (11 February 2017). "Give Indian Navy its due". The Asian Age. Retrieved 23 January 2021.
  123. 1 2 Sreedhara Menon, A. (2008) [1987]. Kerala History and its Makers (3rd revised ed.). Kottayam: DC Books. ISBN 978-81-2642-199-2.
  124. ↑ Noorani, A. G. (February 26, 2010). "Islam in Kerala". Frontline.
  125. 1 2 Miller, Roland E. (2015). Mappila Muslim Culture. Albany: State University of New York Press. ISBN 978-1-43845-601-0.
  126. ↑ Roy, Ranjan (1990). "Discovery of the Series Formula for π by Leibniz, Gregory, and Nilakantha". Mathematics Magazine. 63 (5): 291–306. doi:10.2307/2690896. JSTOR 2690896.
  127. ↑ Pingree, David (1992). "Hellenophilia versus the History of Science". Isis. 83 (4): 554–63. Bibcode:1992Isis...83..554P. doi:10.1086/356288. JSTOR 234257. S2CID 68570164. One example I can give you relates to the Indian Mādhava's demonstration, in about 1400 A.D., of the infinite power series of trigonometrical functions using geometrical and algebraic arguments. When this was first described in English by Charles Whish, in the 1830s, it was heralded as the Indians' discovery of the calculus. This claim and Mādhava's achievements were ignored by Western historians, presumably at first because they could not admit that an Indian discovered the calculus, but later because no one read anymore the Transactions of the Royal Asiatic Society, in which Whish's article was published. The matter resurfaced in the 1950s, and now we have the Sanskrit texts properly edited, and we understand the clever way that Mādhava derived the series without the calculus, but many historians still find it impossible to conceive of the problem and its solution in terms of anything other than the calculus and proclaim that the calculus is what Mādhava found. In this case, the elegance and brilliance of Mādhava's mathematics are being distorted as they are buried under the current mathematical solution to a problem to which he discovered an alternate and powerful solution.
  128. ↑ Mathew, K. M. (1988). History of the Portuguese Navigation in India, 1497–1600. Mittal. pp. 165–166. ISBN 978-8-1-7099-046-8.
  129. ↑ "Tangasseri, Tangassery, Tangy: an Eurasian Anglo-Indian Settlement in Kerala, India". Oocities. Retrieved 9 January 2014.
  130. ↑ "Monuments". Archaeological Survey of India – Thrissur Circle. Archived from the original on 2014-05-16. Retrieved 9 January 2014.
  131. ↑ "A brief history of Tangasseri". Rotary Club of Tangasseri. Archived from the original on 22 November 2013. Retrieved 9 January 2014.
  132. ↑ Stephens, Henry Morse (1897). "Chapter 1: The Predecessors of Albuquerque". Albuquerque. Rulers of India series. Oxford, UK: Clarendon Press – via Project Gutenberg.
  133. ↑ "A Portion of Kasaragod's Bekal Forts Observation Post Caves in". The Hindu. 12 August 2019.
  134. ↑ "History of Mahé". Mahe district. Archived from the original on 30 December 2013. Retrieved 19 April 2021.
  135. 1 2 3 Subrahmanyam, Sanjay (2002) [1990]. The Political Economy of Commerce: Southern India 1500–1650. Cambridge University Press. ISBN 978-0-52189-226-1.
  136. ↑ Sunil Kumar, M. K. (26 September 2017). "50 years on, Kochi still has a long way to go". The Times of India. Retrieved 1 June 2021.
  137. ↑ Sreedhara Menon, A. (1987). Political History of Modern Kerala. DC Books. p. 140. ISBN 978-8-1-264-2156-5.
  138. ↑ Shungoony Menon, P. (1878). A History of Travancore from the Earliest Times. Madras: Higgin Botham & Co. pp. 162–164. Retrieved 5 May 2016.
  139. ↑ Innes, Charles Alexander (1908). Madras District Gazetteers Malabar (Volume I). Madras Government Press. p. 451.
  140. ↑ "Chronological List of Central Acts (Updated up to 17 October 2014)". Ministry of Law & Justice. Archived from the original on 2014-11-27. Retrieved 2016-08-07.
  141. ↑ Lewis McIver, G. Stokes (1883). Imperial Census of 1881 Operations and Results in the Presidency of Madras, Volume II. Madras: E.Keys at the Government Press. p. 444. Retrieved 5 December 2020.
  142. ↑ Madras District Gazetteers, Volume 2: Statistical Appendix for Malabar District (in ఇంగ్లీష్). Madras: The Superintendent, Government Press. 1915. p. 20. Retrieved 2 December 2020.
  143. ↑ Frowde, Henry (1908–1909). Imperial Gazetteer of India (New ed.). Oxford: Clarendon Press. Retrieved 2 December 2020.
  144. ↑ Sreedhara Menon, A. (2007) [1967]. Kerala Charitram (Revised ed.). Kottayam: DC Books. ISBN 978-8-12641-588-5. Retrieved 19 July 2020.
  145. ↑ Saikiran, K.P. (10 October 2020). "Beating the retreat: The Malabar Special Police is no longer the trigger-happy unit". The Times of India. Retrieved 13 November 2020.
  146. ↑ Qureshi, M. Naeem (1999). Pan-Islam in British Indian Politics: A Study of the Khilafat Movement, 1918–1924. Brill. pp. 445–447. ISBN 978-9-0-04-11371-8.
  147. ↑ Tottenham, G. R. F., ed. (1922). The Mappila Rebellion 1921–1922. Madras: Government Press. p. 71.
  148. ↑ Smith, Bardwell L. (1976). Religion and Social Conflict in South Asia. Brill. pp. 35–42. ISBN 978-9-0-04-04510-1. Retrieved 31 July 2012.
  149. ↑ "History of Mahé". Mahe district. Archived from the original on 30 December 2013. Retrieved 19 April 2021.
  150. ↑ "The State Reorganisation Act 1956" (PDF). Government of India.
  151. 1 2 Plunkett, Richard (2001). South India. Lonely Planet. p. 24. ISBN 1-86450-161-8.
  152. ↑ Biswas, Soutik (2010-03-17). "Conundrum of Kerala's struggling economy by Soutik Biswas". BBC News. Retrieved 2013-09-25.
  153. ↑ Nossiter, Thomas Johnson (1982). Communism in Kerala: A Study in Political Adaptation. C. Hurst for the Royal Institute of International Affairs. ISBN 0-905838-40-8.
  154. ↑ Jeffrey, Robin (1991). "Jawaharlal Nehru and the Smoking Gun: Who pulled the trigger on Kerala's Communist government in 1959?". Journal of Commonwealth & Comparative Politics. 29 (1): 72–85. doi:10.1080/14662049108447602.
  155. ↑ Guha, Ramachandra (2011). India After Gandhi: The History of the World's Largest Democracy. Pan Macmillan. pp. 290–301. ISBN 978-0-33054-020-9.
  156. ↑ Sreejith, K. (1999). "Naxalites and the New Democratic Revolution: The Kerala Experience 1967–70". Bengal Past & Present: A Journal of Modern Indian & Asian History. 118 (2): 69–82.
  157. 1 2 "Refugee Review Tribunal, Australia, RRT Research Response". UNHCR. 19 March 2007. Retrieved 2013-09-25.
  158. ↑ archive, From our online (2012-05-15). "All for a decent dress". The New Indian Express (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 2026-03-10.
  159. ↑ "1859 Declaration" (PDF).

ఆధారాలు

[మార్చు]
  1. ↑ The first expedition is described in 1 Kings 9:28; 10:11; 1 Chronicles 29:4; 2 Chronicles 8:18; 9:10, the failed expedition of Jehoshaphat in 1 Kings 22:48
  2. ↑ Book of Job 22:24; 28:16; Psalms 45:9; Isaiah 13:12

బాహ్య లింకులు

[మార్చు]
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=కేరళ_చరిత్ర&oldid=4919588" నుండి వెలికితీశారు