కొప్పెరుంజోళన్
| కొప్పెరుంజోళన్ | |
|---|---|
| చోళ పాలకుడు | |
| ఉత్తరాధికారి | కోచెంగనన్ |
| రాజవంశం | చోళ |
కొప్పెరుంజోళన్ (Tamil: கோப்பெருஞ்சோழன்) సంగం సాహిత్యంలో పేర్కొనబడిన తొలి చోళుల తమిళ రాజు. కొప్పెరుంజోళన్ గురించి మనకున్న సమాచారం పురనానూరులోని సంగం ఛిన్నాభిన్నమైన పద్యాల ద్వారా తెలుస్తుంది.
మూలాలు
[మార్చు]కొప్పెరుంజోళన్ గురించి మనకు అందుబాటులో ఉన్న ఏకైక మూలం సంగం కవిత్వంలోని ప్రస్తావనలు మాత్రమే. సంగం కాలం నాటి ఉనికిలో ఉన్న సాహిత్యం కవర్ చేసే కాలాన్ని ఏ విధమైన కచ్చితత్వంతోనైనా నిర్ణయించడం దురదృష్టవశాత్తు సులభం కాదు. సంగం యుగం తర్వాత కాలానికి చెందినవిగా అందరూ అంగీకరించే సుదీర్ఘ ఇతిహాసాలు శిలప్పదిగారం, మణిమేఖలై మినహా, పద్యాలు ఒక క్రమబద్ధమైన సంకలనాల రూపంలో మనకు చేరాయి. ప్రతి ఒక్క పద్యానికి సాధారణంగా పద్యం కర్తృత్వం, ఇతివృత్తం, పద్యం ఏ రాజు లేదా నాయకుడికి సంబంధించిందో అతని పేరు, ప్రశంసలకు దారితీసిన సందర్భం తెలిపే ఒక కొలోఫోన్ (చివరి వ్యాఖ్య) జతచేయబడి ఉంటుంది.
ఈ కొలోఫోన్ల నుండి, అరుదుగా పద్యాలలోని పాఠాల నుండి, మనం అనేక మంది రాజులు, నాయకులు, వారు పోషించిన కవుల పేర్లను సేకరిస్తాము. వేర్వేరు తరాల సమకాలీనులను ఒకరికొకరు గుర్తించగలిగే ఒక క్రమబద్ధమైన పథకంలోకి ఈ పేర్లను తీసుకురావడం సులభం కాలేదు. గందరగోళాన్ని పెంచుతూ కొందరు చరిత్రకారులు ఈ కొలోఫోన్లను తరువాతి చేర్పులుగా, చారిత్రక పత్రాలుగా నమ్మదగనివిగా ఖండించారు.
ఈ పద్యాల నుండి క్రమబద్ధమైన కాలక్రమం, డేటాను సేకరించే ఏ ప్రయత్నమైనా ఈ పద్యాల సాధారణ స్వభావం, ఈ పద్యాలను సేకరించిన సంకలనకర్త ఉద్దేశాలు, నిరంతర చరిత్రను రాబట్టే చరిత్రకారుడి ప్రయత్నాల మధ్య ఉన్న విస్తృత వ్యత్యాసాన్ని గ్రహించాలి.
కవులతో స్నేహం
[మార్చు]పురనానూరులో అనేక పద్యాలకు కొప్పెరుంజోళన్ ప్రధాన ఇతివృత్తంగా ఉన్నాడు. స్వయంగా కవి అయిన అతను కురుంతొగై సంకలనం (కురుంతొగై – 20, 53, 129, 147), పురనానూరు (పాట 215) లోని కొన్ని పద్యాలను రచించిన ఘనత పొందాడు. అతను చాలా మంది కవులకు ప్రాణ స్నేహితుడు, వారిలో ముఖ్యులు పిసిరాంతయ్యర్, పుల్లారూర్ ఎయిరియానార్, పొట్టియార్. పిసిరాంతయ్యర్ పాండ్య దేశానికి చెందినవాడు కాగా, మిగిలిన ఇద్దరు చోళ దేశానికి చెందినవారు. చోళ రాజుకు ఇచ్చిన సలహా ద్వారా పుల్లారూర్ ఎయిరియానార్ ప్రసిద్ధి చెందాడు. ఈ ఇద్దరు కవులతో కొప్పెరుంజోళన్కు ఉన్న స్నేహం డామన్, పిథియాస్ మధ్య ఉన్న స్నేహంలా తరువాతి సాహిత్యంలో ఒక గొప్ప ఉదాహరణగా నిలిచింది.[1]
అందయార్ పద్యాలు కవి సంతోషకరమైన, ఆనందకరమైన స్వభావాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి. వృద్ధాప్యం వచ్చినప్పటికీ అతని జుట్టు ఎందుకు నెరవలేదని ఒకసారి అడిగినప్పుడు, అతను ఈ సమాధానం ఇచ్చాడు:
- నా వయస్సు చాలా ఎక్కువ, అయినా నా జుట్టు నెరవలేదు:
- ఎందుకని మీరు అడుగుతారు, దానికి కారణం ఇదే
- నాకు తగిన భార్య, పిల్లలు ఉన్నారు;
- నా సేవకులు నా ఇష్టానుసారం నడుచుకుంటారు;
- నా రాజు నాకు ఎలాంటి హాని చేయడు, సదా రక్షిస్తాడు;
- అన్నిటికీ మించి, నా చుట్టూ మంచి మనుషులు ఉన్నారు
- నిజాయితీగా, జ్ఞానంతో నిండిన పవిత్రమైన ఆత్మలు వారు.
- (పురనానూరు –191)[2]
కొప్పెరుంజోళన్ పట్ల వెల్లైక్కుడి నాకనార్ భక్తి
[మార్చు]ఈ క్రింది పద్యం కొప్పెరుంజోళన్ రాజు పట్ల వెల్లైక్కుడి నాకనార్కు ఉన్న ప్రగాఢమైన ఆప్యాయత, విధేయతను వెల్లడిస్తుంది, ఇది అతని స్వంత మాతృభూమి పాలకుడి పట్ల ఉన్న అనుబంధాన్ని కూడా అధిగమించింది. వ్యక్తిగత భక్తి ఈ వ్యక్తీకరణ తమిళ కవులు, వారి రాజ పోషకుల మధ్య తరచుగా ఉండే బలమైన భావోద్వేగ బంధాన్ని హైలైట్ చేస్తుంది.[3]
'మీ రాజు ఎవరు?' అని మీరు మమ్మల్ని అడిగితే.. కూలీలకు బలమైన, మధురమైన తాటి-కల్లు ఇచ్చేవాడే మా రాజు, తాబేలు కొవ్వుతో వారి కోరికను తీరుస్తాడు, ల్యాంప్రేస్ (చేపల రకం) కాల్చిన రిచ్ మాంసంతో వారి నోళ్లు నింపుతాడు. వారు విందు కోసం తక్కువ శ్రమను వదిలివేస్తారు; విందు పొడిగించండి! ఆ మంచి సారవంతమైన భూమిలో మిన్స్ట్రెల్స్ (పాత కాలపు గాయకులు) తమ బంధువులతో కలిసి మన రాజును లేమి, ఆకలి బాధల శత్రువుగా భావిస్తారు. అతను కోళికి ప్రభువు, శక్తివంతమైన చోళ రాజు. పగుళ్లు లేని స్నేహం కలిగిన పొట్టితో అతను సంభాషించడానికి ఇష్టపడతాడు. రోజంతా తను ఎంతో సంతోషకరమైన హృదయంతో నవ్వుతాడు!"[4]
కొప్పెరుంజోళన్ ఆత్మహత్య
[మార్చు]ఈ రాజు విషాదకరమైన ముగింపును వివరించే పద్యాలు పురనానూరులో వరుసగా ఉన్నాయి.
కొప్పెరుంజోళన్, అతని ఇద్దరు కుమారుల మధ్య తీవ్రమైన గొడవ జరిగింది. అతని ఇద్దరు కుమారులు సింహాసనం కోసం పోటీపడి తమ తండ్రిపై సైన్యాన్ని సమీకరించారు. కొప్పెరుంజోళన్ యుద్ధానికి సిద్ధమవుతుండగా కవి, స్నేహితుడైన పుల్లారూర్ ఎయిరియానార్ అతనితో వాదిస్తాడు. అతను తన స్వంత కుమారులను చంపి యుద్ధంలో గెలిస్తే, దేశం వారసుడు లేకుండా మిగిలిపోతుందని, మరోవైపు అతను ఓడిపోతే వారు విజేతలు అవుతారని చెబుతాడు. కాబట్టి కవి రాజును తన ప్రాణాలను అర్పించాలని, తద్వారా తన రాజ్యానికి వారసుడిని వదిలి, అదే సమయంలో వారి కీర్తిని కూడా దూరం చేయాలని సలహా ఇస్తాడు. రాజు వడకిరుత్తల్ (ఉత్తరం వైపు కూర్చొని నిరాహారదీక్ష ద్వారా మరణించడం) ఆచారం ద్వారా ఆత్మహత్య చేసుకుంటాడు. (పురనానూరు, పాట 213 నుండి సారాంశం):
| “ | యుద్ధం మధ్యలో మీ బలాన్ని చూపుతారు, మీ తెల్లటి గొడుగు ప్రకాశిస్తుంది, విజయాల రాజా! గర్జించే జలాలచే చుట్టబడిన ఈ విశాల ప్రపంచంలో, ఇద్దరు వ్యక్తులు మీకు వ్యతిరేకంగా లేచారు. వారు తమ స్థిరపడిన అధికారంతో ఉన్న మీ పాత శత్రువులు కారు.. మీరు ఓడిపోతే మీ సంపదను ఎవరికి వదిలివెళతారు? మీరు ఓడిపోతే మీ శత్రువులు సంతోషిస్తారు.. ఓ భయంకరమైన యుద్ధానికి ప్రభువా, మీ ఆయుధాలను దించి త్వరగా పైకి లేచి మీ ధైర్యాన్ని చూపించండి. బాధలకు సహాయం చేసే మీ పాదాల నీడ దాని కీర్తిని కోల్పోకూడదు. మీరు సరైనదే చేయాలి. మనుషులకు చేరుకోవడం చాలా కష్టమైన ఆ ప్రపంచంలో దేవుళ్లు సంతోషంగా ఆహ్వానించే అతిథిగా మీరు మారాలి[5] | ” |
కొప్పెరుంజోళన్ కవి సలహాను తీసుకుని తనకి అత్యంత సన్నిహితులతో పాటు వడకిరుత్తల్ ద్వారా తన ప్రాణాలను తీసుకుంటాడు. కానీ అతను కత్తిని పక్కన పెట్టుకుని ఉత్తరాభిముఖంగా కూర్చోవడానికి ముందు, పొరుగున ఉన్న పాండ్య రాజ్యంలో కవి, తన స్నేహితుడైన పిసిరాంతయ్యర్ని చూడాలనే తన కోరికను తన మనుషులకు తెలియజేస్తాడు. అతని మనుషులు కబురు పంపుతారు కానీ పిసిరాంతయ్యర్ రాకపోవచ్చని అతనికి చెబుతారు. దీనికి రాజు బదులిస్తాడు, (పురనానూరు, పాట 215 నుండి సారాంశం):
| “ | ..పిసిరోన్ నివసిస్తున్నాడని వారు చెప్పే పాండ్య రాజు దక్షిణ దేశంలో. అతడు లేకుండా నేను చావలేను. మంచి రోజుల్లో అతను దూరంగా ఉండి ఉండవచ్చు కానీ ఇప్పుడు అతను నన్ను విఫలం చేయడు.[6] | ” |
పిసిరాంతయ్యర్ వస్తాడు, ఈ లోకాన్ని విడిచిపెట్టాలనే కోరికతో తన స్నేహితునితో చేరతాడు (పిసిరాంతయ్యర్ ఉత్తరం వైపు చూస్తూ తన సీటు తీసుకోవడం చూసిన కన్నకనార్ పాడిన పాట (218) పురనానూరులో ఉంది). కరువూర్ పెరుంకాటుక్కట్టు పుటనాతనార్ అనే మరో కవి రాజు తనను ఆహ్వానించడం మర్చిపోయాడని బాధపడి ఇలా పాడాడు: (పురనానూరు 219):
| “ | ఒక నదిలోని ద్వీపంలో, మచ్చల నీడలో, నువ్వు కూర్చున్నావు, నీ శరీరం ఎండిపోతుంది. యోధుడా, ఇక్కడ మీతో చేరాలని చాలా మందిని అడిగిన నాపై మీకు కోపంగా ఉందా?[7] |
” |
రాజు మరణించిన తరువాత అతని పోషకుడిని కోల్పోవడాన్ని తట్టుకోలేని మరొక కవి పొట్టియార్, వీరుల రాళ్ల మధ్య ఉత్తరం వైపు కూర్చుని వడకిరుత్తల్ ద్వారా ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. చనిపోయిన రాజు ఆత్మ తనకు అలా చేయడానికి అనుమతి ఇచ్చిందని అతను వాదించాడు: (పురనానూరు - పాట 223);
| “ | మీరు చాలా మందికి నీడనిచ్చారు, ప్రపంచం మిమ్మల్ని ప్రశంసించింది. అయినా మీరు మీ పాలనను పూర్తి చేయలేకపోయారు కానీ మీరు క్షీణించని రాయిగా మారిన ఈ చిన్న ప్రదేశానికి మిమ్మల్ని మీరు తగ్గించుకోవలసి వచ్చింది. దేహానికి ప్రాణంలా నన్ను పట్టి ఉంచే పాత ప్రేమతో నేను వాటి దగ్గరకు వచ్చాను కాబట్టి ఇతర రాళ్లు ఖచ్చితంగా దయతో నాకు స్థలం ఇస్తాయి.[8] | ” |
కొప్పెరుంజోళన్, అతని కవుల విషాద ముగింపు
[మార్చు]రెండు చిన్న కవితలు కొప్పెరుంజోళన్ రాజు మరణానికి ముందు తన ప్రియమైన స్నేహితుడు అందైని చూడాలనే కోరికను వర్ణిస్తాయి. అందై తనను వదిలిపెట్టడనే ప్రశాంతమైన భరోసాను ప్రతిబింబిస్తాయి. ఈ బంధానికి కట్టుబడి అందై సమయానికి వచ్చి, ప్రపంచాన్ని త్యజించాలనే రాజు నిర్ణయంతో కలిశాడు. గాఢంగా చలించిన పొట్టియార్ రాజు ఉన్నత వ్యక్తిత్వాన్ని, అందై జ్ఞానాన్ని తీవ్రంగా ఆరాధిస్తూ, తనపై ఎటువంటి విధేయత చూపని వ్యక్తి నుండి కూడా అంతటి భక్తిని ప్రేరేపించిన సద్గుణాలు గల పాలకుడి మరణానికి సంతాపం వ్యక్తం చేశాడు.[9]
అదనంగా రెండు పద్యాలు రాజు, అందై జంట ఆత్మహత్యను స్మరించుకుంటాయి. నదీగర్భంలోని ఒక చెట్టు క్రింద అందై ఆమరణ నిరాహార దీక్ష చేశాడని ఒక పద్యం వివరిస్తుంది. పొట్టియార్ మరణంలో తన సహచరులను అనుసరించడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, రాజు అతని బిడ్డ పుట్టే వరకు ఆలస్యం చేయమని కోరుతూ అతనిని వారించాడు. తన స్నేహితుని చివరి కోరికను పాటిస్తూ పొట్టియార్ ఉరైయూర్కు తిరిగి వచ్చాడు - ఆ తరువాతి శ్లోకాలలో, అతను మరణించిన రాజు, కవి పట్ల తన దుఃఖాన్ని, భక్తిని కురిపించాడు.[10]
"ప్రతిరోజూ విస్తారమైన ఆహారం అందించి, చాలా సంవత్సరాల పాటు పెంచిన భారీ ఏనుగును పోగొట్టుకున్న కాపరి, అది నిలబడిన ఖాళీ స్తంభాన్ని చూసి బాధపడతాడు. ఏడుస్తాడు. కిళ్ళి జీవించి మరణించిన పురాతన పట్టణంలోని ప్రాంగణాన్ని నేను చూసినప్పుడు కూడా, విజేత కిరీటం ఉండి రథాల సంపదతో ఉన్న కిళ్ళిని చూసి నేను బాధపడలేదా? కొంతకాలం తర్వాత, రాజు మరణించిన ప్రదేశాన్ని సందర్శించినప్పుడు, ఒక రాయి (నాడుకల్) ద్వారా గుర్తు చేయబడిన ఆ ప్రదేశంలో అతని ఉన్నత లక్షణాల జ్ఞాపకం చూసి అతను ఎంతో కదిలిపోయాడు. అవసరాలు తీర్చిన గాయకుల ప్రశంసలు అతను పొందాడు. తన ఆస్థానాన్ని ఆశ్రయించిన నృత్యకారుల పట్ల ఎంతో ప్రేమను కనబరిచాడు; ఋషుల బోధనల ప్రకారం అతను తన రాజదండాన్ని వూపాడు: అతని స్నేహం జ్ఞానులు గౌరవించేంత దృఢత్వాన్ని కలిగి ఉంది; అతను స్త్రీల పట్ల సౌమ్యుడు, బలవంతుల ముందు ధైర్యవంతుడు; అతను నిష్కళంకమైన పండితులకు ఆశ్రయం. అటువంటి వ్యక్తిని మరణం విడిచిపెట్టలేదు, కానీ అతని మధురమైన ఆత్మను తీసుకువెళ్ళింది. కాబట్టి నా బాధిత బంధువులారా, మరణాన్ని నిందించడంలో మనమందరం ఒకరినొకరు హత్తుకుని కలుద్దాం. రండి, ఎవరి మాటలు నిజమో వాళ్ళంతా రండి! అతను అడవిలో నాటిన స్తంభంలా మారాడు. చెరగని ప్రశంసల కిరీటం! విశాల ప్రపంచం దుఃఖంతో విలపిస్తున్నప్పుడు. మన రక్షకుడిగా ఉన్న అతని గతి అటువంటిది![11]
ఇవి కూడా చూడండి
[మార్చు]గమనికలు
[మార్చు]- ↑ K. A. Nilakanta Sastri, The Cōḷas 1955, pg.37-45
- ↑ K. A. Nilakanta Sastri, The Cōḷas 1955, pg.37-45
- ↑ K. A. Nilakanta Sastri, The Cōḷas 1955, pg.45-46
- ↑ K. A. Nilakanta Sastri, The Cōḷas 1955, pg.45-46
- ↑ Poets of the Tamil Anthologies: Ancient Poems of Love and War, page 182
- ↑ Poets of the Tamil Anthologies: Ancient Poems of Love and War, page 184
- ↑ Poets of the Tamil Anthologies: Ancient Poems of Love and War, page 186
- ↑ Poets of the Tamil Anthologies: Ancient Poems of Love and War, page 187
- ↑ K. A. Nilakanta Sastri, The Cōḷas 1955, pg.46-47
- ↑ K. A. Nilakanta Sastri, The Cōḷas 1955, pg.46-47
- ↑ K. A. Nilakanta Sastri, The Cōḷas 1955, pg.46-47
మూలాలు
[మార్చు]- Mudaliar, A.S, Abithana Chintamani (1931), Reprinted 1984 Asian Educational Services, New Delhi.
- Nilakanta Sastri, K.A. (1935). The CōĻas, University of Madras, Madras (Reprinted 1984).
- Nilakanta Sastri, K.A. (1955). A History of South India, OUP, New Delhi (Reprinted 2002).
- Project Madurai – Purananuru eText
- Poets of the Tamil Anthologies: Ancient Poems of Love and War, George L. Hart III, Princeton: Princeton University Press