Jump to content

గుహిల రాజవంశం

వికీపీడియా నుండి
గుహిల రాజవంశం
Countryమేవార్ రాజ్యం
Founded566; 1460 సంవత్సరాల క్రితం (566)
Founderరావల్ గుహిల్
Current headహర్షవర్ధన్ సింగ్ దుంగార్పూర్ (ప్రధాన శాఖ)
విశ్వరాజ్ సింగ్ మేవార్ (క్యాడెట్ శాఖ)
Final rulerరత్నసింహ (ప్రధాన శాఖ)
భూపాల్ సింగ్ (క్యాడెట్ శాఖ)
Seat
Deposition1303 ఆగస్టు 26 (ప్రధాన శాఖ)
1948 (కేడెట్ శాఖ)
Cadet branchesసిసోడియా రాజవంశం

మేవార్ గుహిలాలు అని అనధికారికంగా పిలువబడే మేడపట గుహిలాలు మేవార్ రాజ్యాన్ని (మేడపట, ప్రస్తుత రాజస్థాన్ రాష్ట్రంలోని ఆధునిక మేవార్ ప్రాంతం) పాలించిన రాజపుత్ర రాజవంశం.[1][2] గుహిలా రాజులు ప్రారంభంలో 8వ, 9వ శతాబ్దాల మధ్య ప్రతిహారాల సామంతులుగా పాలించారు, తరువాత 10వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో స్వతంత్రంగా ఉండి, తమను తాము రాష్ట్రకూటులతో పొత్తు పెట్టుకున్నారు.[3] వారి రాజధానులలో నాగహ్రడా (నాగ్ద), అఘటా (అహర్) ఉన్నాయి. ఈ కారణంగా, వాటిని గుహిలాల నాగ్డా-అహర్ శాఖ అని కూడా పిలుస్తారు. గుహిలాలు తరువాత రావల్ రాజపుత్రులు, సిసోడియా రాజపుత్రులు అనే రెండు శాఖలుగా విడిపోయారు.సిసోడియా రాజపుత్రులు.

10వ శతాబ్దంలో ప్రతిహారాలు క్షీణించిన తరువాత రెండవ రావల్ భర్తిప్తట్ట, రావల్ అల్లాట ఆధ్వర్యంలో గుహిలాలు సార్వభౌమాధికారాన్ని స్వీకరించారు. 10వ-13వ శతాబ్దాలలో, వారు పరమారా, చహమానాలు, ఢిల్లీ సుల్తానేట్, చాళుక్యులు, వాఘేలా లతో సహా వారి పొరుగువారితో సైనిక ఘర్షణలలో పాల్గొన్నారు. 11వ శతాబ్దం చివరలో, పరమార రాజు భోజ గుహిలా సింహాసనంలో జోక్యం చేసుకుని, బహుశా ఒక పాలకుడిని తొలగించి, శాఖకు చెందిన మరొకరిని నియమించాడు.[4]

12వ శతాబ్దం మధ్యలో, రాజవంశం రెండు శాఖలుగా విభజించబడింది. సీనియర్ శాఖ (తరువాతి మధ్యయుగ సాహిత్యంలో రావల్ అని పిలువబడే పాలకులు) చిత్రకుట (ఆధునిక చిత్తోర్‌గఢ్) నుండి పాలించారు. 1303 చిత్తోర్‌గఢ్ ముట్టడిలో ఢిల్లీ సుల్తానేట్‌పై రత్నసింహ ఓటమితో అంతమైంది. కనిష్ఠ శాఖ సిసోడా గ్రామం నుండి రాణా అనే బిరుదుతో ఉద్భవించి, సిసోడియా రాజ్పుత్ రాజవంశాన్ని స్థాపించింది.

మూలం

[మార్చు]

గుహిలాల చరిత్రను బార్డిక్ ఇతిహాసాలు అస్పష్టం చేశాయి. 7వ శతాబ్దంలో, మూడు వేర్వేరు గుహిలా రాజవంశాలు ప్రస్తుత రాజస్థాన్లో నాగ్డా-అహర్, కిష్కింధ (కళ్యాణ్‌పూర్), ధవగర్తా (ధోర్) లలో పాలించినట్లు తెలుస్తుంది. ఈ రాజవంశాలు ఏవీ తమ 7వ శతాబ్దపు రికార్డులలో ఏ ప్రతిష్టాత్మక మూలాన్ని పేర్కొనలేదు.[5] ధవగార్తకు చెందిన గుహిలాలు మోరి రాజులను తమ అధిపతులుగా స్పష్టంగా పేర్కొన్నారు, ఇతర రెండు రాజవంశాల తొలి రాజులు కూడా వారి అధీన హోదాను సూచించే బిరుదులను కలిగి ఉన్నారు.[6]

10వ శతాబ్దం నాటికి, నాగ్డా-అహర్ గుహిలాలు మాత్రమే మూడు రాజవంశాలలో మనుగడ సాగించారు. ఈ సమయానికి, వారి రాజకీయ హోదా పెరిగింది, గుహిలా రాజులు మహారాజాధిరాజ వంటి ఉన్నత రాజ బిరుదులను స్వీకరించారు. ఈ కాలంలో, రాజవంశం దాని స్థాపకుడు గుహదత్త (అతని మూలం తెలియదు, పండితులు ఆనందపుర (ప్రస్తుతం గుజరాత్లోని వడ్నగర్) నుండి వలస వచ్చిన బ్రాహ్మణుడు లేదా హెఫ్తాలైట్ మూలంతో అతన్ని అనుసంధానించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారని పేర్కొంటూ ప్రతిష్టాత్మక మూలాన్ని పొందడం ప్రారంభించారు.[7] సా. శ. 977 నాటి అట్‌పూర్ శాసనం, గుహదత్తతో ప్రారంభమై శక్తికుమారునితో ముగిసే అవిచ్ఛిన్న వారసత్వ క్రమంలో 20 మంది గుహిలా రాజులను జాబితా చేస్తుంది.[8]

గుహిలా రాజవంశం చిత్తోర్ కోట నుండి పాలించింది, ఇది చిత్తోర్గఢ్ ముట్టడిలో (1303) ఢిల్లీ సుల్తానేట్ పడిపోయింది, ఇది రాజవంశం ముగింపును సూచిస్తుంది.

13వ శతాబ్దం నాటికి, మేదపత (మేవార్) ప్రాంతంపై తమ పాలనను ఏకీకృతం చేసిన తరువాత, గుహిలాలు కొత్త మూలం పురాణంతో ముందుకు వచ్చారు.[9] వారి 13వ శతాబ్దం అనంతర రికార్డులు, తదుపరి బార్డిక్ ఇతిహాసాలు రాజవంశం స్థాపకుడిని బప్పా రావల్ అని పేర్కొన్నాయి, ఆయన పేరు అట్పూర్ శాసనంలో ప్రస్తావించబడలేదు.[10] పశుపత మహర్షి హరితారశి ఆశీర్వాదంతో బప్పా రావల్ తన పాలనను ఏకీకృతం చేశాడని ఈ వృత్తాంతాలు పేర్కొంటున్నాయి.[9] వివిధ చరిత్రకారులు కలాభోజ, శిలాదిత్య, కుమ్మనతో సహా అట్పూర్ శాసనంలో పేర్కొన్న వివిధ రాజులతో బప్పా రావల్ను గుర్తించారు. ఆర్. సి. మజుందార్ బప్పా అత్యంత ముఖ్యమైన సైనిక విజయాన్ని సాధించాడని, దీని కారణంగా అతను రాజవంశం స్థాపకుడిగా ఖ్యాతిని పొందాడని సిద్ధాంతీకరించాడు.[10]

క్రీ. శ. 1274 చిత్తోర్ శాసనం, క్రీ. శ 1285 అచలేశ్వర్ (వేదశర్మ యొక్క అబు శాసనం) ప్రకారం, బప్పా రావల్ "తన పురోహిత వైభవాన్ని రాజ వైభవం కోసం మార్చాడు". దీని ఆధారంగా, డి. ఆర్. భండార్కర్ వంటి పండితులు గుహిలాలు మొదటి నుండి క్షత్రియ రాజపుత్రులని సిద్ధాంతీకరించారు. అయితే, వేదశర్మ శాసనంలోని ప్రకటన మునుపటి అట్పూర్ శాసనం యొక్క తప్పుడు వివరణ అని జి. హెచ్. ఓజా విశ్వసించారు. అట్పూర్ శాసనం గుహదత్తను "మహీదేవ" గా వర్ణించింది, చరిత్రకారుడు ఆర్. వి. సోమాని ప్రకారం దీనిని "రాజపుత్ర రాజు" గా అనువదించవచ్చు.[11]

క్రీ. శ. 1274 చిత్తోర్ శాసనం గుహిలా పాలకుడు భర్త్రిపట్టను రాముడితో పోల్చి, ఇద్దరినీ "బ్రహ్మ-క్షత్రాలు" గా వర్ణించింది. పరశురామ రాముడి గుర్తింపు ఆధారంగా, డి. సి. సిర్కార్ వంటి పండితులు రాజవంశం పూర్వీకుడికి బ్రాహ్మణ తల్లిదండ్రులు క్షత్రియ తల్లిదండ్రులు ఉన్నారని సిద్ధాంతీకరించారు. అయితే, సోమాని ఈ సిద్ధాంతాన్ని తోసిపుచ్చారు, ఇక్కడ రాముడు రామచంద్ర సూచిస్తున్నాడని వాదించారు, ఆయన నుండి సౌర రాజవంశం (లేదా సూర్యవంశం) తరువాత గుహిలాలు సంతతికి చెందినవారని పేర్కొన్నారు.[12]

ఆరవ శతాబ్దం క్రీ.శ. సమయంలో వాయవ్య భారతదేశంలోకి హునా దండయాత్రలతో సంబంధం ఉన్న హెఫ్తాలైట్ జాతి నుండి గుహిలోట్స్ (మేవార్ గుహిలాస్) ఉద్భవించిందని జేమ్స్ టోడ్ భావించినప్పటికీ, అతను ఈ అభిప్రాయాన్ని ప్రదర్శించదగిన వంశావళిగా కాకుండా ఎథ్నోగ్రాఫిక్, చారిత్రక పరంగా సమర్పించాడు.[13] విన్సెంట్ ఎ. స్మిత్ కూడా అదేవిధంగా, హూణుల దండయాత్రలు, గుప్త అధికారం క్షీణించిన తరువాత వచ్చిన విస్తృత రాజకీయ పరివర్తనల నేపథ్యంలో గుహిలోత్ రాజవంశం ఆవిర్భావాన్ని వివరించాడు, నిరంతర స్వదేశీ వంశపారంపర్యానికి బదులుగా విదేశీ &  స్వదేశీ అంశాల సమ్మేళనం ద్వారా కొత్త పాలక వంశాల ఏర్పాటును నొక్కి చెప్పాడు.[14]

చరిత్ర

[మార్చు]
మేవార్ వద్ద బప్పా రావల్ విగ్రహం (AD-763)

ప్రతి తరానికి 20 సంవత్సరాల పాలన ఉంటుందని భావించి, ఆర్. సి. మజుందార్ గుహదత్తుడిని సా.శ. 5వ శతాబ్దంలో ఉంచారు.[8] ఆర్.వి. సోమాని అతన్ని 6వ శతాబ్దం మొదటి పాదానికి ముందు ఎక్కడో ఉంచారు.[15][16]

క్రీ. శ. 977 అట్‌పూర్ శాసనం, క్రీ. శ 1083 కాడ్మల్ శాసనం ప్రకారం, గుహదత్త తరువాత భోజా, ఎక్లింగ్జీ వద్ద ఒక చెరువు నిర్మాణాన్ని ప్రారంభించాడు. క్రీ. శ. 1285 అచలేశ్వర్ శాసనం ఆయనను విష్ణు భక్తుడిగా వర్ణించింది.[17] భోజ తరువాత మహేంద్ర, నాగాదిత్యలు అధికారంలోకి వచ్చారు. భిల్లులతో జరిగిన యుద్ధంలో నాగాదిత్య మరణించాడని బార్డిక్ ఇతిహాసాలు పేర్కొంటున్నాయి. [17]

నాగాదిత్య వారసుడు శిలాదిత్య తన క్రీ.శ. 646 సమోలి శాసనం, అలాగే క్రీ.శ.1274 చిత్తోర్ శాసనం, క్రీ.శ.1285 అబూ శాసనంతో సహా అతని వారసుల శాసనాలు సూచించిన విధంగా కుటుంబం యొక్క రాజకీయ హోదాను గణనీయంగా పెంచారు. జవార్ వద్ద రాగి, జింక్ గనులు ఆయన పాలనలో తవ్వకాలు జరిగాయని, ఇది రాజ్యం ఆర్థిక శ్రేయస్సును బాగా పెంచిందని ఆర్. వి. సోమాని సిద్ధాంతీకరించారు. 16వ శతాబ్దపు బౌద్ధ రచయిత తారానాథ, మారు దేశపు రాజు శిలా పోషించిన శృంగధర అనే ప్రముఖ కళాకారుడిని ప్రస్తావించారు. సోమాని ఈ రాజును గుహిలా రాజు శిలాదిత్యగా గుర్తిస్తాడు.

శిలాదిత్య తరువాత అపరాజిత వచ్చాడు, ఆయన క్రీ. శ. 661 కుంద శాసనం ద్వారా ధృవీకరించబడ్డాడు. అపరాజిత సైన్యాధిపతి వరాహ భార్య యషోమతి విష్ణువు ఆలయాన్ని నిర్మించినట్లు ఈ శిలాశాసనం నమోదు చేస్తుంది. బార్డిక్ చరిత్రల ప్రకారం, భీల్లతో జరిగిన యుద్ధంలో అపరాజిత కూడా చంపబడ్డాడు. ఆయన కుమారుడు మహేంద్ర ఆయన తరువాత అధికారంలోకి వచ్చాడు.[18] మహేంద్ర తరువాత జి. హెచ్. ఓజా సహా పలువురు చరిత్రకారులు బప్పా రావల్ గుర్తించిన కళభోజను నియమించారు.[19]

గుహిలాలు మొదట గుర్జర-ప్రతిహారాల ఆధిపత్యాన్ని అంగీకరించారు. 10వ శతాబ్దంలో, రెండవ భారత్త్రీపట్ట స్వతంత్ర పాలకుడు అయ్యాడు, క్రీ. శ. 943 శాసనం ద్వారా ధృవీకరించబడిన మహారాజాధిరాజ అనే బిరుదును స్వీకరించాడు. అతని వారసుడు అల్లత (క్రీ. శ. 950 లలో పాలించాడు) ఒక దేవపాలను చంపాడు, అతను మజుందార్ ప్రకారం, గుర్జర-ప్రతిహార రాజు దేవపాల అయి ఉండవచ్చు.[10]

అహర్ గుహిలాస్

[మార్చు]
రాజస్థాన్‌లోని నాగ్దాలోని సహస్ర బహు దేవాలయాలు, క్రీ. శ. 10వ శతాబ్దం

10వ శతాబ్దం చివరలో, అహర్ గుహిలాలకు రెండవ రాజధానిగా మారింది.[20]

10వ శతాబ్దం చివరి భాగంలో పరమార రాజు ముంజా గుహిలాల ఏనుగు దళాలను ఓడించి వారి రాజధాని అహార్‌ను దోచుకున్నాడు. ఓడిపోయిన గుహిలా పాలకుడు (నరవాహన లేదా అతని కుమారుడు శక్తికుమార) హస్తికుండి రాష్ట్రకూట పాలకుడు ధవల వద్ద ఆశ్రయం పొందాడు. ఈ విజయం ఫలితంగా, పరమారా చిత్తోర్‌గఢ్‌తో సహా మేవార్ తూర్పు భాగంపై నియంత్రణ సాధించారు.[21]

రాజస్థాన్‌లోని నాగ్దాలో సహస్ర బహు దేవాలయాలు, క్రీ. శ. 10వ శతాబ్దం.

శక్తికుమార కుమారుడు అంబప్రసాదను చహమాన రాజు రెండవ వక్పతి ఓడించి చంపాడు. అతని వారసులలో విజయసింహ (క్రీ.శ. 1108-1116) పరమార రాజు ఉదయాదిత్య అల్లుడు, కలచూరి రాజు గాయకుడు మామ.[20]

రావల్ శాఖ

[మార్చు]

15వ శతాబ్దపు గ్రంథం ఏకలింగ-మహాత్మ్య ప్రకారం, రణసింహా అలియాస్ కర్ణ పాలనలో ఈ కుటుంబం రెండు శాఖలుగా విడిపోయింది: రావల్ (చిత్తోర్ సీనియర్ శాఖ, రాణా (సిసోడా యొక్క జూనియర్ శాఖ).[22] తరువాత సిసోడియా రాజపుత్ర రాజవంశం మేవార్ గుహిలాల నుండి వచ్చింది.[23]

క్షేమసింహ తన తండ్రి రణసింహా అలియాస్ కర్ణుడి తరువాత అధికారంలోకి వచ్చాడు. 1151 నాటికి, చిత్తోర్ చాళుక్య రాజు కుమారపాల నియంత్రణలో ఉంది.[20] కుమారపాల వారసుడు అజయపాల వ్యతిరేకంగా క్షేమసింహ కుమారుడు సామంతసింహ సైనిక విజయం సాధించినట్లు తెలుస్తోంది. అయితే, అతను అజయపాల భూస్వామ్య ప్రహ్లాదన, అబూ పరమార అధిపతి చేతిలో ఓడిపోయాడు. క్రీ. శ. 1231 అబూ ప్రశస్తి శాసనం ప్రకారం, యుద్ధభూమిలో సామంతసింహా రాజు అధికారాన్ని విచ్ఛిన్నం చేసిన తరువాత ప్రహ్లాదన గుర్జారా రాజును (అంటే అజయపాల) రక్షించాడు.[24]

కొంతకాలం తర్వాత, చాళుక్య భూస్వామ్యవాది అయిన నడ్డుల చాహమాన రాజు కీర్తిపాల మేవార్ నుండి సామంతసింహ తొలగించాడు. కీర్తిపాల బహుశా తన చాళుక్య అధిపతి ఆమోదంతో క్రీ. శ. 1 సమయంలో ఈ దండయాత్రను ప్రారంభించి ఉండవచ్చు. 1182 నాటికి, సామంతసింహ తమ్ముడు కుమారసింహ చాలుక్య రాజు రెండవ భీముడిని శాంతింపజేయడం ద్వారా తన పూర్వీకుల రాజ్యంపై నియంత్రణను తిరిగి పొందాడు.[20] తన పూర్వీకుల రాజ్యాన్ని కోల్పోయిన తరువాత, సామంతసింహ వాగడ్ ప్రాంతంలో గుహిలాల కొత్త శాఖను స్థాపించాడు. అయితే, క్రీ. శ. 1185 లో లేదా ఆ ప్రాంతంలో రెండవ భీముడు అతనిని వాగడ్ నుండి స్థానభ్రంశం చేశాడు. అతనికి సంభార్-అజ్మీర్ పాలకుడు మూడవ పృథ్వీరాజు సహాయం అందించాడు, అతనితో కలిసి రెండవ తరైన్ యుద్ధం ఘురిద్ విజేత అయిన ఘోర్ ముహమ్మద్ తో పోరాడాడు.[25][26]

కుమారసింహా తరువాత మథానసింహా, పద్మసింహా, జైత్రసింహా అధికారంలోకి వచ్చారు.[20]

జైత్రసింహా

[మార్చు]
పైకప్పు చెక్కడాలు, రాజస్థాన్‌లోని నాగ్డాలోని సహస్ర బహు దేవాలయాలు, క్రీ. శ. 10వ శతాబ్దం.

జైత్రసింహ (క్రీ.శ. 1213–1252) పాలనలో గుహిలాలు ఉన్నత రాజకీయ హోదాను సాధించారు.[27] అతను నడ్డుల వద్ద తురుష్కాస్ వంటి బహుళ పాలకులతో పోరాడాడు, ఇది బహుశా ఘురిద్ రాజవంశం చేతిలో ఉండి, దానిని చౌహన్ల నుండి స్వాధీనం చేసుకుంది, [29) త్రిభువన్-రనక (కొట్టడక వద్ద చాళుక్య రాజు త్రిభువన్పాలాతో గుర్తించబడింది, ఇల్తుత్మిష్ మేవార్ పై దాడి చేసి నాగడాను నాశనం చేశాడు.[28] అతని బంధువులు కూడా బహుశా పంచలగూడిక జైత్రమల్లతో పోరాడారు.[27]

గుహిలా రికార్డులు కూడా షకంభరి రాజుకు వ్యతిరేకంగా సైనిక విజయాన్ని సాధించినట్లు ఆయనకు ఘనత ఇస్తాయి. ఈ సమయానికి శాకంభరి పాలకులు అప్పటికే ముగిసిపోయారు, అందువల్ల, ఇది రణథంబోర్ చహమానాలను సూచించవచ్చు. జైత్రసింహ సింధుకా సైన్యాన్ని కూడా ఓడించాడని చెబుతారు, వారి గుర్తింపు అనిశ్చితంగా ఉంది.[27]

క్షీణత

[మార్చు]

జైత్రసింహ కుమారుడు తేజసింహ 1260 కి కొంతకాలం ముందు సింహాసనాన్ని అధిష్టించాడు. చిత్తోర్ వద్ద కనుగొనబడిన మొట్టమొదటి గుహిలా శాసనం తేజసింహా పాలనకు చెందినది, ఇది "చిత్రకూట-మహా-దుర్గా" (చిత్తోర్ గొప్ప కోట) ను సూచిస్తుంది.[27]

తేజసింహా కుమారుడు సమరసింహ 1267-1273 సమయంలో కొంతకాలం ఆయన తరువాత అధికారంలోకి వచ్చాడు. అతను అబూ యొక్క పరమార శాఖ పాలకుడు కృష్ణరాజను ఓడించాడు. కృష్ణరాజ కుమారుడు ప్రతాపసింహ, వాఘేలా రాజు సారంగదేవ మద్దతుతో, 1285-1287 సమయంలో అబూని జయించినప్పుడు అతను వెంటనే అబూపై నియంత్రణ కోల్పోయాడు. 1285 కి కొంతకాలం ముందు, సారంగదేవ తురుష్క (గుజరాత్ మీద తుర్కిక్ దండయాత్ర) ను తిప్పికొట్టడానికి సమరసింహ సహాయం చేశాడు (బహుశా బల్బన్ పాలనలో ఢిల్లీ సుల్తానేట్ సైన్యం కావచ్చు).[27] ఆయన చిర్వా శాసనం ప్రకారం, "ఆదిమ పంది అంటే ఇష్టం తురుష్కా సముద్రం నుండి లోతుగా మునిగిపోయిన గుర్జారా భూమిని ఒక క్షణంలో ఎత్తివేసింది".[29] 13వ శతాబ్దం చివరలో, అల్లావుద్దీన్ ఖిల్జీ సైన్యం గుజరాత్ పై దాడి చేసినప్పుడు, సమరసింహ కప్పం చెల్లించి తన రాజ్యాన్ని రక్షించాడు.[27]

చిత్తోర్‌గఢ్ ముట్టడిలో (1303) అలావుద్దీన్ ఖల్జీ చేతిలో రత్నసింహ ఓడిపోవడంతో రావల్ శాఖ అంతమైంది.[30] రాణా శాఖ సిసోడియా రాజవంశం రూపంలో కొనసాగింది, ఇది బ్రిటిష్ వారి నియంత్రణ నుండి భారతదేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చేవరకు మేవార్‌ను పరిపాలించింది

వంశావళి

[మార్చు]

వివిధ ఆధారాలు గుహిలా రాజుల వివిధ జాబితాలను అందిస్తాయి. నరవాహన రాజవంశం వంశావళిని అందించే మొట్టమొదటి శాసనం క్రీ. శ. 971 శాసనం. అయితే, ఇది తీవ్రంగా దెబ్బతింది, గుహిలా, బప్పా, నరవాహన అనే మూడు పేర్లను మాత్రమే చదవవచ్చు.[31]

ఈ క్రింది శాసనాలు రాజవంశం వంశావళికి ప్రధాన వనరులు:[32][33]

  • అట్పూర్ (అహర్ శాసనం, క్రీ. శ. 977 (1034 VS)
  • చిత్తోర్ శాసనం, క్రీ. శ. 1274 (1331) సమరశామ
  • అబూ (ఆళేశ్వరు శాసనం, క్రీ. శ. 1285 (సమరసింహ 1342 VS)
  • సదాది (రణపూర్ శాసనం, క్రీ. శ. 1439 (1496) రాణా కుంభకర్ణుడి శాసనం (సిసోడియా శాఖ)
  • రాణా (సిసోడియా) శాఖకు చెందిన కుంభకర్ణుని కుంభల్‌గఢ్ శాసనం క్రీ. శ. 1460

తొలి రాజులు

[మార్చు]
# పేరు (ఐ. ఏ. ఎస్. టి.) అట్పురిన్స్క్రిప్షన్
 చిత్తోరిన్స్క్రిప్షన్
 అబ్యుఇన్స్క్రిప్షన్
 సదాడిఇన్సక్రిప్షన్
 కుంభల్-ఘరిన్స్క్రిప్షన్
 సొంత శాసనాల తేదీ గమనికలు
1 బప్పా. అబూ శాసనంలో బప్పక అని పిలువబడింది
2 గుహిలా అట్పూర్ శాసనంలో గుహదత్తా అని పిలువబడింది
3 భోజా
4 మహేంద్ర (ఐ)
5 నాగ
6 శిలా ? క్రీ.శ.646 (703 విఎస్) కుంభల్గఢ్ శాసనం బదులుగా బప్పాను జాబితా చేస్తుంది
7 అపరాజిత క్రీ.శ. 661 (718 విఎస్)
8 మహేంద్ర (II)
9 కాలభోజ
10 ఖమ్మనా (ఇ) కుంభల్గఢ్ శాసనంలో ష [ఖ] ఉమ్మా అని పిలువబడింది
11 మట్టటా వై. చిత్తోర్ శాసనంలో మాంటటా అని పిలువబడింది
12 భర్త్రీపట్టా (ఇ) అట్పూర్ మినహా అన్ని శాసనాలలో భర్త్రిభట అని పిలువబడింది
13 సిమ్హ అథాసింహా చిత్తోర్ శాసనం అని పిలువబడింది
14 ఖొమ్మనా (II) సింహ కుమారుడు
15 మహాయక అబూ శాసనంలో మహాయిక అని పిలువబడ్డాడు, ఖమ్మను కుమారుడు
16 కొమ్మనా (III) అత్పూర్ ఒకటి మినహా అన్ని శాసనాలలో ఖుమాన అని పిలువబడ్డాడు, మహాక కుమారుడు
17 భర్త్రీపత (II) క్రీ.శ. 942 (999 విఎస్) క్రీ.శ. 943 (1000 విఎస్) ఖొమ్మను కుమారుడు (III) రాష్ట్రకూట కుటుంబానికి చెందిన మహాలక్ష్మిని వివాహం చేసుకున్నాడు
18 అల్లాహ్ . క్రీ.శ. 951 (1008 విఎస్) క్రీ.శ. 953 (1010 విఎస్) భర్త్రిప్పత్త కుమారుడు (II) హునా యువరాణి హరియాదేవిని వివాహం చేసుకున్నాడు
19 నరవాహన క్రీ.శ.971 (1028 విఎస్) అల్లాత కుమారుడు, చహమాన కుటుంబానికి చెందిన జేజయ కుమార్తెను వివాహం చేసుకున్నాడు. బౌద్ధులు, జైనులు, శైవ హిందువుల మధ్య కోర్టులో మతపరమైన చర్చలు జరిగాయి.[34]
20 శాలివాహన నరవాహన కుమారుడు
21 శక్తికుమారా క్రీ.శ. 977 (1034 విఎస్) శాలివాహన కుమారుడు
22 ఆమ్రప్రసాద క్రీ.శ. 993 (1050 విఎస్) కుంభల్గఢ్ శాసనంలో అంబప్రసాద అని పిలువబడ్డాడు, శక్తికుమా కుమారుడు. యుద్ధంలో చౌహాన్ వాక్పతిరాజా II చేత చంపబడ్డాడు.
23 సుచీవర్మన్ ? కుంభల్గఢ్ శాసనం అనంతవర్మన్ (శక్తికుమార కుమారుడు) ను జాబితా చేస్తుంది
24 నరవర్మన్ . శక్తికుమార కుమారుడు
25 కీర్తివర్మ ? కుంభల్గఢ్ శాసనం దానికి బదులుగా యశోవర్మన్ (శక్తికుమారాజు కుమారుడు) ను జాబితా చేస్తుంది.
26 యోగరాజ కుంభల్గఢ్ శాసనం ప్రకారం, ఆయన వారసులు పాలించలేదు. బహుశా పరమార్స్ యొక్క భోజ చేత తొలగించబడి ఉండవచ్చు [35]
27 వైరతా అల్లాట నుండి జూనియర్ శాఖ వారసుడు. బహుశా భోజా సింహాసనంపై కూర్చోబెట్టి ఉండవచ్చు .[36]
28 వసంపాల కుంభల్గఢ్ శాసనంలో హంసపాల అని పిలువబడింది
29 వైరసింహా వాంసపాల కుమారుడు
30 విజయశాంతి 1164 విఎస్, 1173 విఎస్ వైరాటా కుమారుడు. వివాహం చేసుకున్న శ్యామలా దేవి (పరమార రాజు ఉదయాదిత్య కుమార్తె) ఇంటి సంప్రదాయ శత్రువుతో వైవాహిక సంబంధాన్ని ఏర్పరచుకుంది అతని కుమార్తె అల్హనాదేవి కలచూరి రాజు గాయకర్ణుడిని వివాహం చేసుకుంది. కుంభల్గఢ్ శాసనం అతనితో గుర్తించబడిన పేరులేని నరేంద్ర (యువరాజు) గురించి ప్రస్తావించింది.[37]
31 వైరిసింహ (II) విజయసింహా కుమారుడు. కుంభల్గఢ్ శాసనంలో వీరసింహ అని పిలువబడింది
32 అరిసిమ్హా
33 చోడా సదాది శాసనంలో చోడసింహా అని పిలువబడింది
34 విక్రమసింహా చోడా కుమారుడు (అబు ఇన్సెక్. లేదా చోడా పెద్ద సోదరుడు (కుంభల్గఢ్ ఇన్సెక్.
35 రాసాయణం 1223 విఎస్ విక్రమసింహుడి కుమారుడు. ఏకలింగ పురాణంలో కర్ణాశింహ అని పిలుస్తారు. రాణా శాఖ తన కుమారుడు రహాపా ద్వారా దిగుతుంది.

విభజన తర్వాత రావల్ శాఖ

[మార్చు]

నరసింహ తరువాత, రాజవంశం రావల్ శాఖ, రాణా శాఖగా విడిపోయింది. రావల్ శాఖ పాలకుల జాబితా క్రింద ఇవ్వబడింది. రత్నసింహ మినహా, ఈ పాలకులందరి గురించి అబూ, సదాడి, కుంభల్గఢ్ శాసనాలలో ప్రస్తావించబడింది. రత్నసింహా కుంభల్గఢ్ శాసనంలో మాత్రమే ప్రస్తావించబడింది.[38][39]

# పేరు (ఐ. ఏ. ఎస్. టి.) సొంత శాసనాల తేదీ గమనికలు
36 క్షేమాసింహా 1228 విఎస్, 1236 విఎస్, 1256 విఎస్ ఆయన అన్నయ్య అయిన మహానశింహ వారి తండ్రి అయిన రణసింహ కంటే ముందే మరణించినట్లు తెలుస్తోంది
37 సామంతశయం క్షేమాసింహ కుమారుడు
38 కుమారసింహ సామంతసింహుడి తమ్ముడు
39 మథనాసింహా కుంభల్గఢ్ శాసనంలో మహానశ అని పిలువబడే కుమరశిమ్హా కుమారుడు
40 పద్మశిఖ
41 జైత్రసిహం 1270 విఎస్, 1279 విఎస్, 1284 విఎస్ కుంభల్గఢ్ శాసనంలో దీనిని రౌలా జయసింహా అని పిలుస్తారు. పద్మసింహ కుమారుడు. ఆయన చిన్న కుమారుడు సిల్హాద వాగడను పరిపాలించినట్లు తెలుస్తోంది.
42 తేజస్విని 1317 విఎస్, 1322 విఎస్, 1324 విఎస్, 13 జైత్రసింహ కుమారుడు. కుంభల్గఢ్ శాసనం అతని పేరును రౌలా అని ఇస్తుంది. జయతల్లదేవిని వివాహం చేసుకున్నారు
43 సమరశామ 1330 విఎస్, 1331 విఎస్,1335 విఎస్, 1,342 విఎస్, 1344 విఎస్, తేజసింహా కుమారుడు. మహారాజకుల అనే బిరుదును ఊహించారు. కుంభల్గఢ్ శాసనం అతని పేరును రౌలా అని ఇస్తుంది.
44 రత్నసింహా 1359 విఎస్ సమరసింహ కుమారుడు. దరీబా శాసనంలో మహారాజకుల అనే బిరుదును ఊహించారు. కుంభల్గఢ్ శాసనం అతని పేరును రౌలా అని ఇస్తుంది.

కుంభకర్ణుని 1439 సాదది శాసనం సమరసింహా వారసులైన క్రింది ఐదుగురు పాలకులను జాబితా చేస్తుంది: భువనసింహ, జయసింహ, లక్ష్మసింహ, అజయసింహ, అరిసింహ. ఈ పేర్లను హమ్మిరా, అతని ఇతర సిసోడియా వారసులు అనుసరిస్తున్నారు. ఈ పేర్లు ఏకలింగ మహాత్మ్య (ఏకలింగ పురాణం అని కూడా పిలుస్తారు) గ్రంథంలో కూడా ప్రస్తావించబడ్డాయి. అయితే, ఈ పాలకులు వాస్తవానికి కుటుంబంలోని రాణా శాఖకు చెందినవారు.[38]


కుంభకర్ణుని 1460 కుంభల్గఢ్ శాసనం ప్రకారం రత్నసింహా యుద్ధభూమి నుండి బయలుదేరిన తరువాత (1303 చిత్తోడ్ ముట్టడి సమయంలో) రాణా శాఖకు చెందిన లక్ష్మసింహా కోటను రక్షించడానికి పోరాడుతూ మరణించాడు.[30]

రాణా శాఖ

[మార్చు]
పటం
వివిధ సమయాల్లో గుహిలా ప్రధాన కార్యాలయం

రణసింహా అలియాస్ కర్ణ కుమారుడు రహప రాణా శాఖను స్థాపించాడు. 1652 ఎక్లింగ్జీ శాసనం ప్రకారం, రహాపా వారసులు: [40]

  • నరపతి
  • దినకర
  • జసకర్ణ
  • నాగపాల
  • కర్ణపాల
  • భువనసింహ
  • భీమసింహ
  • జయసింహా
  • లఖనసింహ
  • అరిసిమ్హా (అరాసి)
  • హమ్మీరా (హమ్మీర్ సింగ్)

హమ్మీర్ సింగ్ రాణా అనే బిరుదుతో మేవార్ మీద కుటుంబ పాలనను తిరిగి స్థాపించాడు.

ఇవి కూడా చూడండి

[మార్చు]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. ↑ Brajadulal Chattopadhyay (2006). Studying Early India: Archaeology, Texts and Historical Issues (in ఇంగ్లీష్). Anthem. p. 116. ISBN 978-1-84331-132-4. The period between the seventh and the twelfth century witnessed gradual rise of a number of new royal-lineages in Rajasthan, Gujarat, Madhya Pradesh and Uttar Pradesh, which came to constitute a social-political category known as 'Rajput'. Some of the major lineages were the Pratiharas of Rajasthan, Uttar Pradesh and adjacent areas, the Guhilas and Chahamanas of Rajasthan, the Caulukyas or Solankis of Gujarat and Rajasthan and the Paramaras of Madhya Pradesh and Rajasthan.
  2. ↑ David Ludden (2013). India and South Asia: A Short History (in ఇంగ్లీష్). Simon and Schuster. p. 89. ISBN 978-1-78074-108-6. By contrast in Rajasthan a single warrior group evolved called Rajput (from Rajaputra-sons of kings): they rarely engaged in farming, even to supervise farm labour as farming was literally beneath them, farming was for their peasant subjects. In the ninth century separate clans of Rajputs Cahamanas (Chauhans), Paramaras (Pawars), Guhilas (Sisodias) and Caulukyas were splitting off from sprawling Gurjara Pratihara clans...
  3. ↑ Ram Vallabh Somani 1976, pp. 51.
  4. ↑ Ram Vallabh Somani 1976, pp. 59–61.
  5. ↑ Nandini Sinha 1991, p. 64.
  6. ↑ Nandini Sinha 1991, p. 65.
  7. ↑ Nandini Sinha 1991, p. 66.
  8. 1 2 R. C. Majumdar 1977, pp. 298–299.
  9. 1 2 Nandini Sinha 1991, p. 68.
  10. 1 2 3 R. C. Majumdar 1977, p. 299.
  11. ↑ Ram Vallabh Somani 1976, pp. 31–32.
  12. ↑ Ram Vallabh Somani 1976, p. 32.
  13. ↑ Tod, James (1829). Annals and Antiquities of Rajasthan. Vol. 1. Smith, Elder & Co. pp. 87–89.
  14. ↑ Smith, Vincent A. (1924). Early History of India. Oxford University Press. pp. 328–330.
  15. ↑ Ram Vallabh Somani 1976, p. 34.
  16. ↑ Error on call to Template:cite paper: Parameter title must be specified
  17. 1 2 Ram Vallabh Somani 1976, p. 36.
  18. ↑ Ram Vallabh Somani 1976, p. 39.
  19. ↑ Ram Vallabh Somani 1976, p. 40.
  20. 1 2 3 4 5 D. C. Ganguly 1957, p. 89.
  21. ↑ Krishna Narain Seth 1978, p. 94.
  22. ↑ Akshaya Keerty Vyas 1937, pp. 311.
  23. ↑ R. C. Majumdar 1977, p. 298.
  24. ↑ Asoke Kumar Majumdar 1956, p. 128.
  25. ↑ Gopinath Sharma (1992). "RAJASTHAN". In Mohammad Habib; Khaliq Ahmad Nizami (eds.). A Comprehensive History of India: The Delhi Sultanat (A.D. 1206-1526). Vol. 5 (Second ed.). The Indian History Congress / People's Publishing House. p. 803. COMPRISING the districts of Dungarpur and Banswara was known as Vagad in old days. It was occupied chiefly by Bhils and to a small extent by Rajputs of the Chauhan and Pramara clans. Samant Singh of Mewar was forced by circumstances to migrate to Vagad and to set up a separate principality with its capital at Baroda in the last halť of the twelfth century. But his rüle was short-lived. After a reign of about ten years, he was overpowered by Bhim Deva II, who established his sway about the year 1185 and posted his chief, Vijayapal, over Vagad. The fugitive prince, according to local traditions, repaired to the court of Prithviraja and died a martyr's death at the famous feld of Tarain
  26. ↑ Rima Hooja (2006). A HISTORY OF RAJASTHAN (PB) (in ఇంగ్లీష్). Rupa & Company. p. 350. ISBN 978-81-291-1501-0. In the final quarter of the twelfth century AD (as noted already), Mewar's Guhila chief, Samantasimha, sought refuge in the Vagar area, following his defeat at the hands of Kirtipal of Jalore and the Chalukyas of Gujarat, along with the loss of his capital city. Samantasimha established a principality centred around his new small capital of Baroda sometime around c. 1171 or so. This probably proved short-lived. Ojha holds, on the basis of the Virpur Inscription, that having been forced to quit his estates, Samantasimha subsequently found a place at the court of Prithviraj Chauhan III, and finally met a hero's death at the battle of Tarain
  27. 1 2 3 4 5 6 D. C. Ganguly 1957, p. 90.
  28. ↑ R. B. Singh 1964, p. 264.
  29. ↑ Peter Jackson 2003, p. 133.
  30. 1 2 Akshaya Keerty Vyas 1937, p. 313.
  31. ↑ Anil Chandra Banerjee 1958, p. 15.
  32. ↑ N. P. Chakravarti 1987, pp. 119–121.
  33. ↑ Anil Chandra Banerjee 1958, pp. 14–15.
  34. ↑ Ram Vallabh Somani 1976, pp. 55.
  35. ↑ Ram Vallabh Somani 1976, pp. 59–60.
  36. ↑ Ram Vallabh Somani 1976, pp. 59.
  37. ↑ Akshaya Keerty Vyas 1937, pp. 310–314.
  38. 1 2 N. P. Chakravarti 1987, p. 121.
  39. ↑ Akshaya Keerty Vyas 1937, pp. 312–313.
  40. ↑ D. C. Ganguly 1957, p. 91.
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=గుహిల_రాజవంశం&oldid=4896818" నుండి వెలికితీశారు