చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనార్
| చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనార్ | |
|---|---|
.jpg) తంజావూరులోని బృహదీశ్వర దేవాలయంలో చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనార్ చిత్రం |
చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనార్ (మలయాళం: ചേരമാൻ പെരുമാൾ നായനാർ; తమిళం: சேரமான் பெருமாள் நாயனார்; అక్షరాలా "చేర రాజు, నాయనార్" అని అర్థం) మధ్యయుగ దక్షిణ భారతదేశంలోని తమిళ శైవ సంప్రదాయానికి చెందిన భక్తి కవి-సంగీతకారుడు, మత గురువు, అరవై ముగ్గురు పవిత్ర నాయనార్లలో ఇతను ఒకడుగా పరిగణించబడతాడు.[1]
"ముగ్గురు నాయనార్లలో" ఒకరైన సుందరార్ మూర్తి నాయనార్గా కూడా పిలువబడే సుందరార్తో చేరమాన్ పెరుమాళ్ సాంగత్యాన్ని భక్తి సంప్రదాయంలో గొప్పగా జరుపుకుంటారు.[2] చేరమాన్ పెరుమాళ్ పురాణాన్ని క్రీ.శ. 12వ శతాబ్దం మధ్యలో చోళ పాలకుడు రెండవ కులోత్తుంగుడి ఆస్థాన కవి సెక్కిళార్ రచించిన "పెరియ పురాణం" అనే పవిత్ర గ్రంథంలో వివరించారు. ఈ సేకరణ అంతకు ముందు నంబియాండార్ నంబి (క్రీ.శ. 10-11వ శతాబ్దాలు) చేసిన సంకలనం ఆధారంగా రూపొందించబడింది.[3][4] మలబార్ తీరంలోని కొడుంగల్లూర్లోని తిరువంచికుళం శివ దేవాలయం పెరుమాళ్, సుందరార్ మూర్తి నాయనార్ ఇద్దరితో దగ్గరి సంబంధం కలిగి ఉంది.[5]
చిదంబర దేవుని స్తుతిస్తూ శ్లోకాల సేకరణ అయిన "పొన్వన్నత్తందాది", తిరువారూర్ దేవుడికి అంకితం చేసిన "తిరువారూర్ ముమ్మనిక్కోవై", శివుని గౌరవార్థం రాసిన మొదటి ఉలా అయిన "ఆదియులా" (దీనిని "తిరుక్కైలాయజ్ఞాన ఉలా" అని కూడా పిలుస్తారు) వంటి అనేక భక్తి గ్రంథాలను రచించిన ఘనత చేరమాన్ పెరుమాళ్కి దక్కుతుంది.[6][7][8] చరిత్రకారులు ఈ సన్యాసిని తాత్కాలికంగా కేరళకు చెందిన మధ్యయుగ చేర రాజ్యపు 9వ శతాబ్దపు పాలకుడైన రామ రాజశేఖరతో గుర్తిస్తారు.[9]
చేరమాన్ పెరుమాళ్ పురాణం
[మార్చు]చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనార్, సుందరార్ పురాణం చోళులకు పూర్వ కాలంలో ఉద్భవించినట్లు కనిపిస్తుంది.[10] వాటి ప్రస్తుత రూపాలు తరువాత చోళ రాజుల ఆస్థానాలలో సుమారు సా.శ 10వ శతాబ్దం చివరి నుండి 12వ శతాబ్దం వరకు రూపుదిద్దుకున్నాయి.[10]
సంప్రదాయం ప్రకారం చేరమాన్ పెరుమాళ్ (ఒక బిరుదు, "చేర పాలకుడు" అని అర్థం) సముద్ర తీరంలోని "కొడుంకోలూర్ లేదా మకోతై" రాజధానిగా ఉన్న "మలై-నాడు" రాజ కుటుంబంలో జన్మించాడు. పాలిస్తున్న రాజు "చెంకోర్ పొరైయన్" సింహాసనాన్ని విడిచిపెట్టినప్పుడు, మంత్రులు యువ చేరమాన్ను ("పెరుమక్కోతైయార్" లేదా "[అన్ని] భాషలు తెలిసినవాడు" అని అర్థం వచ్చే "కలరిర్రారివార్"[10] అని కూడా పిలుస్తారు) రాజ్య బాధ్యతలు స్వీకరించమని ఒప్పించారు. ఆ సమయంలో యువరాజు తిరువంచైక్కళంలో ధ్యానం చేస్తున్నాడు, కిరీటాన్ని అంగీకరించేలా అతనిని ఒప్పించడం చాలా కష్టమైంది.[11]
తగిన సమయంలో, చేరమాన్ పెరుమాళ్ చిదంబర నటరాజ దర్శనం ద్వారా గీత రచయిత సుందరార్ గురించి తెలుసుకున్నాడు. శివుని భక్తుడైన సుందరార్ చిదంబరం ఆలయంలో పాడుతున్నాడు, రాజు అతనిని కలుసుకుని నివాళులర్పించాలని కోరుకున్నాడు.[11] దీని ప్రకారం, అతను తన రాజధానిని విడిచిపెట్టి కొంగు దేశం గుండా ప్రయాణించి చివరకు చిదంబరం చేరుకున్నాడు. అతను తరువాత తిరువారూర్కు వెళ్లి, అక్కడ సుందరార్ను స్వయంగా కలుసుకున్నాడు.[11]
కాలక్రమేణా, ఇద్దరూ సన్నిహితులయ్యారు, దక్షిణ భారతదేశమంతటా సుదీర్ఘ తీర్థయాత్రకు బయలుదేరారు. వారి ప్రయాణంలో కిర్వేలూర్, నాగైక్కరోణం, తిరుమరైక్కాడు, పలనం, అగస్త్యన్పల్లి, కులగర్-కోడిక్కోయిల్, తిరుపత్తూర్, మధురై, తిరుప్పువనం, తిరువప్పనూర్, తిరువేదగం, తిరుప్పరంకున్రం, కుర్రాలం, కురుంబల, తిరునెల్వేలి, రామేశ్వరం, తిరుచ్చులియల్, కణప్పేర్, తిరుప్పునావాయిల్, పాతాళేశ్వరం, తిరుక్కండియూర్, తిరువైయ్యారు సందర్శనలు ఉన్నాయి.[11]
సంవత్సరాల తరువాత, సుందరార్ కొడుంకోలూర్లో ఉన్న తన తోటి భక్తుడైన చేరమాన్ పెరుమాళ్ను సందర్శించి, నగరంలో కొంతకాలం రాజ అతిథిగా ఉన్నాడు. ఒకరోజు, అతను కైలాస పర్వతానికి తిరిగి రావాల్సిన సమయం ఆసన్నమైందని సుందరార్కు తెలియజేయడానికి శివుని దూతలు తిరువంచైక్కళం చేరుకున్నారు.
సుందరార్ ఒక తెల్ల ఏనుగుపై కైలాసానికి అధిరోహించాడు, చేరమాన్ పెరుమాళ్ గుర్రంపై అతనిని అనుసరించాడు.[11]
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Karashima, Noboru, ed. (2014). "States in Deccan and Kerala". A Concise History of South India: Issues and Interpretations. Oxford University Press. pp. 146–47. ISBN 978-0-19-809977-2.
- ↑ Veluthat, Kesavan (2004). "Mahodayapuram-Kotunnallur: a Capital City as a Sacred Centre". South Indian Horizon: Felicitation Volume for François Gros. École Française D'Extrême-Orient. pp. 471–85.
- ↑ Muthaliyar, C. K. Chuppiramaniya, ed. (1954). Periyapuraṇam. Coimbatore: Kovai Tamil Cankam.
- ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1972]. Perumāḷs of Kerala. Thrissur (Kerala): CosmoBooks. pp. 46–47. ISBN 9788188765072.
- ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1972]. Perumāḷs of Kerala. Thrissur (Kerala): CosmoBooks. pp. 152–153. ISBN 9788188765072.
- ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1972]. Perumāḷs of Kerala. Thrissur (Kerala): CosmoBooks. pp. 382–383. ISBN 9788188765072.
- ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1972]. Perumāḷs of Kerala. Thrissur (Kerala): CosmoBooks. pp. 48–50. ISBN 9788188765072.
- ↑ Veluthat, Kesavan (2004). "Mahodayapuram-Kotunnallur: a Capital City as a Sacred Centre". South Indian Horizon: Felicitation Volume for François Gros. École Française D'Extrême-Orient. pp. 471–85.
- ↑ Veluthat, Kesavan (2017). "The Temple and the State in Medieval South India". Studies in People's History. 4 (1): 15–23. doi:10.1177/2348448917693729. S2CID 158422635.
- ↑ 10.0 10.1 10.2 Ali, Daud (2017). "Companionship, Loyalty and Affiliation in Chola South India". Studies in History. 33 (1): 36–60. doi:10.1177/0257643016677455. ISSN 0257-6430.
- ↑ 11.0 11.1 11.2 11.3 11.4 Ayyar, A. S. Ramanatha (1925). "Cheraman-Perumal". Travancore Archaeological Series. Vol. V. Trivandrum: Government of Travancore. pp. 96–98.