జర్మనీ రాజ్యం

జర్మనీ రాజ్యం లేదా జర్మన్ రాజ్యం (Latin: ట్యుటోనికు రాజ్యం 'జర్మన్ల రాజ్యం', డచ్ రాజ్యం 'జర్మన్ రాజ్యం',^[1] అలెమానియా రాజ్యం "కింగ్‌డమ్ ఆఫ్ జర్మనీ",^[2] German: జర్మన్ రాజ్యం) అనేది ఎక్కువగా జర్మనీ భాష మాట్లాడే తూర్పు ఫ్రాన్కిషు రాజ్యం. ఇది 843లో వెర్డును ఒప్పందం ద్వారా ఏర్పడింది. రాజును ప్రారంభంలో స్టెం డచీసు పాలకులు ఎన్నుకున్నారు. వారు సాధారణంగా తమలో ఒకరిని ఎంచుకున్నారు. 962 తర్వాత 1వ ఒట్టో చక్రవర్తిగా పట్టాభిషేకం చేయబడినప్పుడు తూర్పు ఫ్రాన్సియా పవిత్ర రోమన్ సామ్రాజ్యంలో ఎక్కువ భాగాన్ని ఏర్పాటు చేసింది. ఇందులో ఇటలీ రాజ్యం, 1032 తర్వాత బర్గుండి రాజ్యం కూడా ఉన్నాయి.

మధ్యయుగ ఇంగ్లాండు, మధ్యయుగ ఫ్రాన్సు లాగా, మధ్యయుగ జర్మనీ అధిక మధ్య యుగాల ద్వారా చిన్న తెగలు, దేశాలు లేదా రాజకీయాల సమ్మేళనం నుండి ఏకీకృతం చేయబడింది.^[3] ట్యుటోనికు నైట్సు రాజు ('జర్మన్ల రాజు') అనే పదం మొదట ఇటలీలో 1000 సంవత్సరంలో వాడుకలోకి వచ్చింది.^[4] పెట్టుబడి వివాదం (11వ శతాబ్దం చివరిలో) సమయంలో పోపు 7వ గ్రెగొరీ ఛాన్సలరీ ద్వారా ఇది ప్రాచుర్యం పొందింది. బహుశా చక్రవర్తి 4వ హెన్రీకి వ్యతిరేకంగా polemical సాధనంగా ఉండవచ్చు.^[5] 12వ శతాబ్దంలో వారి పదవి సామ్రాజ్య, అంతర్జాతీయ లక్షణాన్ని నొక్కి చెప్పడానికి చక్రవర్తులు తమ ఎన్నికలలో రోమన్ల రాజు (రోమన్ల రాజు) అనే బిరుదును ఉపయోగించడం ప్రారంభించారు.

మెయిన్జు ఆర్చి బిషపు జర్మనీకి ఎక్స్ అఫీషియో ఆర్చి-ఛాన్సలరు, ఆయన సహచరులుగా కోలోను ఆర్చి బిషపు ట్రైయరు ఆర్చి బిషపు వరుసగా ఇటలీ, బుర్గుండికి ఆర్చి-ఛాన్సలర్లుగా ఉన్నారు. ఈ బిరుదులు సామ్రాజ్యం చివరి వరకు వాడుకలో కొనసాగాయి. కానీ వాస్తవానికి జర్మను చాన్సరీ మాత్రమే ఉనికిలో ఉంది. ఫ్వేలీ, జర్మనీ, పవిత్ర రోమన్ సామ్రాజ్యం, పేజీలు 20–22. లాటిను‌లోని బిరుదులు సాల్జు‌బర్గు కూడా జర్మనీ ప్రైమేటు అని పేర్కొన్నారు.

సాంప్రదాయకంగా తమ సొంత ఆస్థానాలు, చట్టాలు, కార్యాలయాలను కలిగి ఉన్న జర్మనీ, ఇటలీ, బర్గుండిలకు సంబంధించిన విభిన్న బిరుదులు, జర్మనీ వెలుపల రాజు/చక్రవర్తి ప్రభావం క్షీణించడంతో, జర్మనీ రాజ్యం పవిత్ర రోమను సామ్రాజ్యంతో ఏకీకృతం కావడంతో క్రమంగా వాడుక నుండి తొలగిపోయాయి.^[6]

పరిపాలనలు పాలకుడు రాజుగా ఎన్నికైన రోజు నుండి (ఫిలిపు ఆఫ్ స్వాబియా, రుడాల్ఫు ఆఫ్ హాబ్స్‌బర్గ్) లేదా రాజుగా పట్టాభిషేకం పొందిన రోజు నుండి ($వ ఒట్టో , హెన్రీ 7వ , లూయిస్ 4వ , 4వ చార్లెసు ) లెక్కించబడ్డాయి. సిగిస్మండు‌తో ఎన్నికల రోజు శాశ్వతంగా ప్రారంభ తేదీగా మారింది. మధ్యయుగాల అంతటా, జర్మనీ రాజు తన ఎన్నిక నుండి పోప్ రోం‌లో ఆయనకు చక్రవర్తిగా పట్టాభిషేకం చేసే వరకు "రోమన్ల రాజు"గా పిలువబడ్డాడు.

నేపథ్యం

కరోలింగియను తూర్పు ఫ్రాన్సియా, 843–911

వెర్డను ఒప్పందం ద్వారా అమలు చేయబడిన కరోలింగియను సామ్రాజ్యం త్రైపాక్షిక విభజన 855లో చక్రవర్తి 1వ లోథైరు మరణంతో చాలా త్వరగా సవాలు చేయబడింది. ఆయన తన మధ్య ఫ్రాన్సియా రాజ్యాన్ని తన ముగ్గురు కుమారుల మధ్య విభజించాడు. వెంటనే ఆ మూడు విభాగాలలో ఉత్తరాన ఉన్న లోథరింగియా, తూర్పు, పశ్చిమ ఫ్రాన్సియా రాజుల మధ్య వివాదాస్పదమైంది. లోథరింగియా మీద యుద్ధం 925 వరకు కొనసాగింది. లోథరింగియాకు చెందిన 2వ లోథైరు 869లో మరణించాడు. 870 మీర్సెను ఒప్పందం ఆయన రాజ్యాన్ని తూర్పు, పశ్చిమ ఫ్రాన్సియా మధ్య విభజించింది. కానీ పశ్చిమ ఫ్రాంకిషు సార్వభౌములు 880లో రిబేమాంటు ఒప్పందం ద్వారా తమ న్యాయమైన భాగాన్ని తూర్పు ఫ్రాన్సియాకు వదులుకున్నారు. పద్నాలుగో శతాబ్దం వరకు ఫ్రాన్సు, జర్మనీ మధ్య సరిహద్దును రిబేమాంటు ఒప్పందం నిర్ణయించింది. 911లో రాజు లూయిసు ది చైల్డు మరణంతో లోథరింగియను ఉన్నత వర్గం తమ ఇష్టానుసారం విధేయతను మార్చుకుంటూ తూర్పు లేదా పశ్చిమ ఫ్రాంకిషు పాలన నుండి తమ స్వాతంత్ర్యాన్ని కాపాడుకోవడానికి ప్రయత్నించారు, కానీ 925లో లోథరింగియాను పశ్చిమ ఫ్రాన్సియాకు చెందిన రుడాల్ఫు చివరకు తూర్పు ఫ్రాన్సియాకు అప్పగించాడు. ఆ తర్వాత అది తూర్పు ఫ్రాంకిషు రాజ్యంలో లోరైను డచీగా ఏర్పడింది.

లూయిస్ ది జర్మన్‌ను ఆ కాలంలో "రెక్స్ జెర్మేనియా" (జర్మనీ రాజు) అని పిలిచేవారు. ఎందుకంటే ఆయన సోదరుడిని గౌల్ రాజు అని పిలిచేవారు. సిద్ధాంతపరంగా ఒకే ఫ్రాంకిషు రాజ్యంలోని వేర్వేరు భాగాలను వేరు చేసి చూపడానికే ఇది ఉద్దేశించబడింది. అయితే దీనికి మించి మరేదైనా అర్థం ఉద్దేశించబడిందో లేదో తెలియదు.^[7]

లూయిసు ది జర్మనీ మరణానంతరం (875) తూర్పు ఫ్రాన్సియా స్వయంగా మూడు భాగాలుగా విభజించబడింది. సాంప్రదాయకంగా "సాక్సోనీ", "బవేరియా", "స్వాబియా" (లేదా "అలెమానియా") అని పిలువబడే ఈ రాజ్యాలను లూయిసు, ముగ్గురు కుమారులు సహకారంతో పరిపాలించారు. 882లో చార్లెసు ది ఫ్యాటు వాటిని తిరిగి ఏకం చేశాడు. రాజ్యం వివిధ ప్రాంతాల ప్రజల మధ్య ప్రాంతీయ భేదాలు ఉండేవి. ప్రతి ప్రాంతాన్ని సమకాలీనులు సులభంగా ఒక 'రెగ్నమ్'గా వర్ణించగలిగారు. అయినప్పటికీ వాటిలో ఏదీ ఖచ్చితంగా సొంతంగా ఒక రాజ్యం కాదు. ఉమ్మడి జర్మానికు భాష, 843 నుండి ఉన్న ఉమ్మడి పాలన సంప్రదాయం వివిధ 'రెగ్నమ్'ల మధ్య రాజకీయ సంబంధాలను కాపాడాయి. ఇది చార్లెసు ది ఫ్యాటు మరణం తర్వాత రాజ్యం విచ్ఛిన్నం కాకుండా నిరోధించింది. తన రాజ్యాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి దానికి బలమైన రాజ ప్రభుత్వాన్ని అందించడానికి లూయిసు ది జర్మను చేసిన కృషి కూడా ఒక తూర్పు ఫ్రాంకిషు (అంటే జర్మనీ) రాజ్యాన్ని సృష్టించడంలో ఎంతగానో దోహదపడింది.

స్టెం డచీలు

తూర్పు ఫ్రాన్సియాలో పెద్ద డచీలు ఉండేవి, వాటి పూర్వ హోదా కారణంగా కొన్నిసార్లు వాటిని రాజ్యాలు (రెగ్నా) అని పిలిచేవారు. వీటికి ఒక నిర్దిష్ట స్థాయి అంతర్గత ఐక్యత ఉండేది. వీటిలో ప్రారంభంలో ఉన్నవాటిలో సాక్సనీ బవేరియా ఉన్నాయి. వీటిని షార్లెమాగ్నే జయించాడు.^[8] జర్మనీ చరిత్ర రచనలో వీటిని యూంగెరె స్టామ్మెషెర్ట్సోగు‌ట్యూమెరు లేదా "యువ మూల డచీలు" అని పిలుస్తారు.^[9] పవిత్ర రోమను సామ్రాజ్యం సాంప్రదాయ ఐదు "యువ మూల డచీలు" సాక్సనీ, బవేరియా, ఫ్రాంకోనియా, స్వాబియా, లోథరింగియా. థురింగియా, "పాత మూల డచీల"లో ఒకటి అయినప్పటికీ పవిత్ర రోమను సామ్రాజ్యం స్థాపనకు ముందు 908లో సాక్సనీలో విలీనం చేయబడినందున దీనిని యువ మూల డచీలలో లెక్కించరు.

"యువ" అనే సాంప్రదాయ పదం, వాటిని మెరోవింజియను చక్రవర్తుల క్రింద ఉన్న (సరిగ్గా నమోదు చేయని) డచీల నుండి వేరు చేయడానికి ఉపయోగపడుతుంది. హెర్విగు వోల్ఫ్రాం (1971) పాత, యువ మూల డచీల మధ్య లేదా జర్మనీ మూల డచీలకు, కరోలింజియను సామ్రాజ్యం ఇతర భాగాలలో ఉన్న ఇలాంటి ప్రాదేశిక సంస్థానాలకు మధ్య ఎటువంటి నిజమైన వ్యత్యాసాన్ని ఖండించారు:

పశ్చిమ-ఫ్రాంకిషు, "ఫ్రెంచి", ప్రిన్సిపౌటేసు టెరిటోరియల్సు, తూర్పు-ఫ్రాంకిషు, "జర్మనీ," మూల-డచీల ప్రారంభాల మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం గురించిన పవిత్రమైన సిద్ధాంతం మొత్తాన్ని నేను ఖండించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను... నిస్సందేహంగా, వాటి పేర్లు వలసల సమయంలోనే కనిపించాయి. అయినప్పటికీ, వాటి రాజకీయ, సంస్థాగత, జీవసంబంధమైన నిర్మాణాలు చాలా తరచుగా పూర్తిగా మారిపోయాయి.

అంతేకాకుండా, నేను "పాత గిరిజన సంస్థానం", "యువ గిరిజన సంస్థానం" అని పిలవబడే వాటి మధ్య ఉన్న ప్రాథమిక వ్యత్యాసాన్ని ఖండించాను. ఎందుకంటే షార్లెమాను‌కు ముందు తరువాత ఉన్న డచీలు ప్రాథమికంగా ఒకే రకమైన ఫ్రాంకిషు సంస్థలే అని నేను భావిస్తున్నాను...^[10]

ఆధునిక జర్మనీ చరిత్ర రచనలో ఈ డచీలు ఏ అర్థంలో "గిరిజన"మైనవి అనే దాని మీద చర్చ జరిగింది. అంటే ఒకే వంశానికి చెందిన ప్రజలు ("స్టెం"), సుదీర్ఘ కాలం పాటు యూనిట్లుగా పాలించబడటం, గిరిజన సంఘీభావ భావన, ఉమ్మడి ఆచారాలు మొదలైనవి పంచుకోవడం వంటి విషయాల మీద చర్చ జరిగింది.^[8] ఆధునిక జర్మనీ జాతీయవాదం సందర్భంలో మార్టిను లింట్జెలు, వాల్టరు స్లెసింగరు‌లకు వ్యతిరేకంగా, గెర్డు టెల్లెను‌బాచు (1939) జర్మనీ రాజ్య స్థాపనలో రాజుల, స్టెం డచీల ఏర్పాటులో డ్యూకుల భూస్వామ్య వ్యవస్థ పాత్రను నొక్కి చెప్పారు. అయితే లింట్జెలు, స్లెసింగరు వ్యక్తిగత "స్టెం‌లు" లేదా "గిరిజన తెగల" (స్టామ్మే) పాత్రను నొక్కి చెప్పారు.^[11]

సాక్సను‌లు, బవేరియన్ల మధ్య "గిరిజన" స్వీయ-గుర్తింపు ఉనికిని వరుసగా 10వ, 12వ శతాబ్దాలకు నిర్ధారించవచ్చు. అయినప్పటికీ అవి చాలా ముందు నుంచే ఉండి ఉండవచ్చు.^[8]

911లో చివరి కరోలింజియను పాలకుడైన లూయిసు ది చైల్డు మరణం తర్వాత మూల డచీలు రాజ్య ఐక్యతను అంగీకరించాయి. డ్యూకు‌లు సమావేశమై 1వ కాన్రాడుని తమ రాజుగా ఎన్నుకున్నారు. టెల్లెను‌బాకు సిద్ధాంతం ప్రకారం కాన్రాడు పాలన కాలంలోనే డ్యూకు‌లు ఈ డచీలను సృష్టించారు.^[12] ఏ డ్యూకు కూడా స్వతంత్ర రాజ్యాన్ని స్థాపించడానికి ప్రయత్నించలేదు. 918లో కాన్రాడు మరణానంతరం, హెన్రీ ది ఫౌలరు ఎన్నిక వివాదాస్పదమైనప్పుడు కూడా ఆయన ప్రత్యర్థి అయిన బవేరియా డ్యూకు ఆర్నల్ఫు, ప్రత్యేక రాజ్యాన్ని స్థాపించకుండా మొత్తం రాజ్యం మీద హక్కును కోరాడు.^[13] ఆ తర్వాత హెన్రీ చేత రాజ్యాధికారానికి లొంగిపోవాలని బలవంతం చేయబడ్డాడు.^[8] హెన్రీ ఆ తర్వాత రాజ్యం ఐక్యంగా ఉంటుందని నిర్దేశిస్తూ ఒక చట్టాన్ని కూడా ప్రకటించి ఉండవచ్చు.^[8] ఆర్నల్ఫు లొంగిపోయిన తర్వాత కూడా రాజులాగే పాలన కొనసాగించాడు. కానీ 937లో ఆయన మరణానంతరం, హెన్రీ కుమారుడైన ఓట్టో ది గ్రేటు దానిని త్వరగా రాజ నియంత్రణలోకి తీసుకువచ్చాడు.^[9] ఓట్టోనియన్లు డచీలను రాజ్యాధికార కార్యాలయాలుగా పరిరక్షించడానికి కృషి చేశారు. కానీ చక్రవర్తి 4వ హెన్రీ పాలన నాటికి డ్యూకు‌లు వాటిని ఆచరణాత్మకంగా వంశపారంపర్యంగా మార్చారు.^[14]

"జర్మనీ" పరిభాష ఆవిర్భావం

ఒట్టోనియన్లు

వెర్డును ఒప్పందం తూర్పు విభాగాన్ని తూర్పు ఫ్రాంకు‌ల రాజ్యం లేదా కేవలం తూర్పు ఫ్రాన్సు అని పిలిచేవారు. ఇది పురాతన మెరోవింగియను తూర్పు భాగం రెగ్నం ఆస్ట్రాసియోరం "తూర్పు ఫ్రాంకు‌లు" (లేదా ఆస్ట్రాసియన్లు) వారే ఫ్రాంకోనియా ప్రజలు, వీరిని ఫ్రాంకు‌లు స్థిరపరిచారు. తూర్పు ఫ్రాన్సు‌లోని ఇతర ప్రజలు సాక్సను‌లు, ఫ్రిసియన్లు, తురింగియన్లు, ఇలాంటి వారు వారిని ట్యూటోనిసి (లేదా జర్మన్లు) అని పిలుస్తారు. కొన్నిసార్లు ఫ్రాంకు‌లుగా కూడా పిలుస్తారు. ఎందుకంటే తొమ్మిదవ శతాబ్దంలో జాతి గుర్తింపులు మారాయి.

919 సంవత్సరానికి సంబంధించిన అన్నాలెసు ఇవావెన్సెసు (లేదా సాల్జు‌బర్గ్ అన్నల్సు) లోని ఒక ఎంట్రీ, దాదాపు సమకాలీనమైనది కానీ పన్నెండవ శతాబ్దపు కాపీలో మాత్రమే మిగిలి ఉంది. బాయియారి స్పాంటే సే రెడ్డిడెరంటు ఆర్నాల్ఫో డ్యూసి ఎట్ రెగ్నేరు ఈ ఫెసెరుంటు ఇన్ రెగ్నో ట్యూటోనికోరం అని నమోదు చేసింది. అంటే "ఆర్నాల్ఫు, డ్యూకు ఆఫ్ ది బవేరియన్సు, జర్మన్ల రాజ్యంలో పరిపాలించడానికి ఎన్నికయ్యారు".^[15] ఈ వచనం కోల్పోయిన అసలులో వ్రాయబడిందా అనే దాని మీద చరిత్రకారులు విభేదిస్తున్నారు; ఫ్రాంకిషు కాకుండా జర్మనీ‌గా రాజ్యం ఆలోచన పదవ లేదా పదకొండవ శతాబ్దం నాటిదా అనే విస్తృత అంశం మీద కూడా; ^[16] అవెరు‌కార్ను, "ప్రాసెసు ఆఫ్ నేషను బిల్డింగు", పేజీలు. ^[17] పదవ శతాబ్దంలో జర్మనీ రచయితలు ఇప్పటికే "ఫ్రాన్సు, సాక్సోనీ" లేదా "ట్యూటన్ల భూమి" వంటి సవరించిన పదాలను ఉపయోగించారు.

తూర్పు ఫ్రాన్స్ జర్మనీ రాజ్యాల మధ్య ఏదైనా దృఢమైన వ్యత్యాసం కొంతవరకు తరువాతి పునరాలోచన ఉత్పత్తి. జర్మనీ రాజ్యం వాడుకలోకి వచ్చిన తర్వాత తూర్పు ఫ్రాన్సు చాలా కాలం పాటు వాడుకలో ఉన్నందున ఈ వ్యత్యాసాన్ని ప్రాథమిక వనరుల మీద ఆధారపరచడం అసాధ్యం. ^[18] 12వ శతాబ్దపు సామ్రాజ్య చరిత్రకారుడు ఒట్టో వాన్ ఫ్రీసింగు హెన్రీ ది ఫౌలరు ఎన్నిక రాజ్య ప్రారంభానికి గుర్తుగా పరిగణించబడిందని నివేదించాడు. అయితే ఒట్టో స్వయంగా దీనితో విభేదించాడు. అందువలన:

ఈ పాయింటు నుండి కొందరు జర్మన్ల రాజ్యం ఫ్రాంక్ల రాజ్యాన్ని భర్తీ చేస్తుందని భావిస్తారు. అందువల్ల, పోపు‌ల శాసనాలలో పోప్ లియో, హెన్రీ కుమారుడు ఒట్టోను జర్మన్ల మొదటి రాజు అని పిలిచాడని చెప్పబడింది. మనం మాట్లాడుతున్న హెన్రీకి, సుప్రీం పోపు అందించే గౌరవాన్ని తిరస్కరించాడని చెప్పబడింది. కానీ నాకు అనిపిస్తోంది. నేడు మనం చూస్తున్నట్లుగా, రోం‌ను స్వాధీనం చేసుకున్న జర్మన్ల రాజ్యం ఫ్రాంక్ల రాజ్యంలో ఒక భాగం. ఎందుకంటే, అంతకుముందు ఉన్న దానిలో స్పష్టంగా ఉన్నట్లుగా, చార్లెసు కాలంలో ఫ్రాంక్ల రాజ్యం సరిహద్దులు మొత్తం గౌలు మొత్తం జర్మనీని, రైన్ నుండి ఇల్లిరికం వరకు చేర్చాయి. రాజ్యం తన కొడుకుల మధ్య విభజించబడినప్పుడు. ఒక భాగాన్ని తూర్పు అని మరొక భాగాన్ని పశ్చిమ అని పిలిచారు. అయినప్పటికీ రెండూ కలిసి ఫ్రాంకు‌ల రాజ్యం అని పిలువబడ్డాయి. కాబట్టి జర్మన్ల రాజ్యం అని పిలువబడే తూర్పు భాగంలో, చార్లెసు వంశం విఫలమైనప్పుడు సింహాసనాన్ని అధిష్టించిన సాక్సను‌ల జాతిలో హెన్రీ మొదటివాడు ... వెస్ట్రన్ ఫ్రాంక్‌లు చర్చించారు ఆయన జర్మన్లలో పాలించిన మొదటి రాజు.^[19]

ఇక్కడ ఇతర చోట్ల ఒట్టో మొదటి జర్మనీ రాజు (1వ హెన్రీ ), సామ్రాజ్య అధికారాన్ని కలిగి ఉన్న మొదటి జర్మనీ రాజు (1వ ఒట్టో) మధ్య తేడాను గుర్తించాడు. 451.

2వ హెన్రీ (రాజ్యం 1002–1024) "జర్మన్ల రాజు" (రెక్స్ ట్యూటోనికోరం) అని పిలువబడే మొదటి వ్యక్తి. ^[20] కరోలింగియను లేదా ఫ్రాంకిషు కాని ఒట్టోనియన్లు చట్టబద్ధంగా ఎలా పాలించగలరని ప్రశ్నించే విమర్శకులను ఎదుర్కోవడానికి ఒట్టోనియన్లు "ట్యూటోనికు" లేబులు వాడకాన్ని స్వీకరించినట్లు తెలుస్తోంది. ఒట్టోనియన్లు, తమను తాము "జర్మనీ" రాజులుగా పిలుచుకుంటూ ఆల్ఫుకు ఉత్తరాన, రైన్‌కు తూర్పున ఉన్న అన్ని ప్రజల పాలకులుగా తమను తాము ప్రదర్శించుకున్నారు. ఈ "జర్మనీ రాజ్యం" తరువాత ఇటలీ, బుర్గుండి, బోహేమియాతో పాటు సామ్రాజ్యం ఉపవిభాగంగా పరిగణించబడింది.

సాలియన్లు - స్టాఫెర్లు

పదకొండవ శతాబ్దం చివరలో జాతీయ గుర్తింపు భావన పెరగడం వల్ల జర్మనీలో "జర్మన్ల రాజ్యం" (రెగ్నం ట్యుటోనికోరం) అనే పదాన్ని మరింత సానుకూలంగా ఉపయోగించడం ప్రారంభించారు;^[21] పన్నెండవ శతాబ్దానికి వచ్చేసరికి, జర్మనీ చరిత్రకారుడు ఫ్రైసింగు‌కు చెందిన ఒట్టో తూర్పు ఫ్రాన్సియాను "ఇప్పుడు జర్మన్ల రాజ్యం అని పిలుస్తున్నారు" అని వివరించాల్సి వచ్చింది.^[22]

1028లో, 1027లో చక్రవర్తిగా పట్టాభిషేకం పొందిన తర్వాత రెండవ కాన్రాడు తన కుమారుడైన మూడవ హెన్రీని ప్రిన్స్ ఎలక్టర్లచే రాజుగా ఎన్నుకునేలా చేశాడు. 1035లో కాన్రాడు కారింథియా డ్యూకు అయిన అడల్బెరోను పదవి నుండి తొలగించడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు. హెన్రీ తన గురువు ఫ్రైసింగు బిషపు ఎగిల్బర్టు సలహా మేరకు దానిని నిరాకరించాడు. ఎందుకంటే అడల్బెరో చక్రవర్తికి కాకుండా రాజుకు సామంతుడు. జర్మనీ ఉన్నతాధికారులు చట్టబద్ధంగా హెన్రీని ఎన్నుకున్నందున తమ రాజు కూడా అంగీకరిస్తే తప్ప ఆ తొలగింపును గుర్తించడానికి నిరాకరించారు. అనేక ఆగ్రహపూరిత నిరసనల తర్వాత, కాన్రాడు చివరకు తన కొడుకు ముందు మోకరిల్లి తాను కోరుకున్న సమ్మతి కోసం వేడుకున్నాడు. అది చివరికి లభించింది.^[23]

అయితే 2వ కాన్రాడు చక్రవర్తిగా పట్టాభిషేకం జరగడానికి ముందు "రాజు" అనే సాధారణ బిరుదును లేదా అప్పుడప్పుడు "ఫ్రాంక్సు, లోంబార్డ్సు రాజు" అనే బిరుదును ఉపయోగించాడు. అయితే ఆయన కుమారుడు 3వ హెన్రీ చక్రవర్తిగా పట్టాభిషేకం జరగడానికి ముందే "రోమన్ల రాజు" అనే బిరుదును ప్రవేశపెట్టాడు.^[24] ఆయన మనవడు 4వ హెన్రీ చక్రవర్తిగా పట్టాభిషేకం జరగడానికి ముందు "ఫ్రాంక్సు, లోంబార్డ్సు రాజు"^[25], రోమన్ల రాజు అనే రెండు బిరుదులను ఉపయోగించాడు.

పదకొండవ శతాబ్దం చివరలో ఇన్వెస్టిచరు వివాదం సమయంలో పోపు కర్రియా 4వ హెన్రీ, రాజ్యాన్ని ప్రస్తావించడానికి 'రెగ్నం ట్యూటోనికోరం' అనే పదాన్ని ఉపయోగించడం ప్రారంభించింది. తద్వారా ఆయనను యూరపు‌లోని ఇతర రాజుల స్థాయికి తగ్గించడానికి ప్రయత్నించింది. అదే సమయంలో ఆయన స్వయంగా 'రెక్సు రోమనోరం' లేదా రోమన్ల రాజు అనే బిరుదును ఉపయోగించడం ప్రారంభించాడు. తద్వారా 'ఇంపెరియం రోమనం' మీద తన దైవిక హక్కును నొక్కి చెప్పాడు. ఈ బిరుదును జర్మనీ రాజులు స్వయంగా తరచుగా ఉపయోగించారు. అయినప్పటికీ దౌత్యపరంగా అవసరమైనప్పుడు వారు "ట్యూటోనికు" బిరుదులను కూడా ఉపయోగించడానికి అంగీకరించారు. ఉదాహరణకు ఫ్రెడరికు బార్బరోస్సా రాసిన లేఖలో ఆయన 'కొరోనం థియోటోనిసి రెగ్ని' (జర్మన్ రాజ్యపు కిరీటం) స్వీకరించినట్లు ప్రస్తావించాడు. విదేశీ రాజులు మతాధికారులు 'రెగ్నం అలమానియా' , 'రెగ్నే' లేదా 'రాయౌం డి'అలెమాగ్నే' అని ప్రస్తావించడం కొనసాగించారు. 'ఇంపెరియం'/'ఇంపెరేటరు' లేదా సామ్రాజ్యం/చక్రవర్తి అనే పదాలు జర్మనీ రాజ్యం, దాని పాలకుల కోసం తరచుగా ఉపయోగించబడ్డాయి. ఇది వారి సామ్రాజ్య హోదాను గుర్తించడాన్ని సూచిస్తుంది. అయితే, విదేశీ మూలాలు సామ్రాజ్య బిరుదులను "ట్యూటోనికు" మ్ "అలమానికు" పదాలతో కలిపి ఉపయోగించాయి. ఇది వారి 'రోమనిటాసు' లేదా సార్వత్రిక పాలనను నిరాకరించడాన్ని సూచిస్తుంది. పద్నాలుగో శతాబ్దం ప్రారంభంలో జర్మనీ మూలాలలో కూడా 'రెగ్నం జెర్మానియా' అనే పదం కనిపించడం ప్రారంభమవుతుంది. 1165 డిసెంబరు , 1166 జనవరిలో చార్లెమాగ్నేను సెయింటు‌గా ప్రకటించిన వేడుకల సందర్భంగా, బార్బరోస్సా ఆచెను‌ను "జర్మనీ రాజ్యానికి తల, పీఠం" అని కూడా పిలిచాడు. ^[26]

7వ పోప్ గ్రెగొరీ 'రెగ్నం ట్యుటోనికోరం' అనే పదాన్ని ఉపయోగించడం ప్రారంభించినప్పుడు ఇటలీ రాజ్యం నుండి వేరుగా ఉన్న "ఒక ప్రత్యేక ప్రాదేశిక రాజ్యం" అనే భావన ఆల్ప్సు పర్వతాలకు ఇరువైపులా విస్తృతంగా గుర్తింపు పొందింది. ఈ సంస్థ కనీసం బాహ్యంగానైనా స్వభావరీత్యా "జర్మనీ"గా పరిగణించబడింది. వివిధ జర్మనీ సామంతులను ప్రతినిధించే సమకాలీన రచయితలు కూడా పోప్ ప్రభావంతో ఈ పదజాలాన్ని స్వీకరించారు. 1122 నాటి పాపల్-సామ్రాజ్య వోర్మ్సు ఒప్పందంలో ఇది ఇన్వెస్టిచరు వివాదానికి ముగింపు పలికింది. ఈ "జర్మనీ రాజ్యంలో" చర్చి పదవులకు సంబంధించి చక్రవర్తి అధికారం, "సామ్రాజ్యం ఇతర భాగాలలో" అతని అధికారం నుండి చట్టబద్ధంగా వేరు చేయబడింది. సామ్రాజ్య కార్యాలయం "జర్మనీ" బిరుదులను స్వీకరించింది. అయినప్పటికీ అది అస్థిరంగా ఉంది.^[27] పోప్ గ్రెగొరీ 5వ హెన్రీతో తన సంఘర్షణకు ముందే రెగ్నం ట్యుటోనికోరం అనే పదాన్ని ఉపయోగించడం ప్రారంభించాడు. రీచెనౌకు చెందిన బెర్తోల్డు లేదా సెయింటు బ్లాసియను‌కు చెందిన బెర్నోల్డు వంటి తన జర్మను మద్దతుదారులను "రెగ్నం ట్యుటోనికోరం" లేదా "ట్యుటోనికే పార్టెసు" అనే పదాలను ఉపయోగించమని ప్రోత్సహించడంలో ఆయన చాలా విజయవంతమయ్యాడు.^[28] 4వ హెన్రీ అంతర్యుద్ధాలు, జర్మనీ ప్రజలను మొత్తంగా ఉద్దేశించి పోపు 7వ గ్రెగొరీ రాసిన లేఖలకు ముందు, జర్మన్ల విధేయతలు ప్రధానంగా బవేరియా, స్వాబియా, ఫ్రాంకోనియా, ఎగువ లేదా దిగువ లోథరింగియా, తూర్పు లేదా పశ్చిమ సాక్సనీ వంటి స్థానిక ప్రాంతాలపై కేంద్రీకృతమై ఉండేవి. 1070వ దశకం మధ్యకాలం నుండి మాత్రమే, రాజకీయ విధేయతకు ఒకే యూనిటు‌గా "జర్మనీ రాజ్యం" అనే దాని మీద ఒక ఉమ్మడి రాజకీయ అవగాహన ఏర్పడింది.^[29] వెరోనీసు, లోంబార్డు లీగు‌ల కారణంగా 1160వ దశకంలో వెరోనా మార్చు (దీనిని 952లో బవేరియా డచీలో విలీనం చేశారు) పతనమైంది.^[30]

13వ శతాబ్దంలో జర్మనీలో 'రెగ్నం ట్యూటోనికోరం' అనే పదం ఫ్రెంచి లేదా పోపి ప్రభావం వల్ల కావచ్చు, లేదా ప్రత్యామ్నాయంగా స్టాఫరు చక్రవర్తుల అధికార కేంద్రం అయిన, అలమానియా అని కూడా పిలువబడే స్వాబియా డచీలో ఉండటం వల్ల కావచ్చు, దానికి సమానమైన 'రెగ్నం అలమానియా' అనే పదంతో భర్తీ చేయబడటం ప్రారంభమైంది. చక్రవర్తి 2వ ఫ్రెడరికు తన కుమారుడు 7వ హెన్రీని 'రెక్సు అలమానియే' (జర్మనీ రాజు)గా ప్రకటించి తాను సామ్రాజ్యం మిగిలిన భాగాన్ని పాలిస్తున్నప్పుడు తన ఆధ్వర్యంలో జర్మనీని పాలించేలా చేశాడు. 'కైసరు‌క్రోనికు' గ్రంథం హెన్రీ సామ్రాజ్యం కింద ఒక ప్రత్యేక జర్మనీ రాజ్యానికి ('సినియు ట్యూషెను రిచె') పాలకుడిగా ఉన్నాడని స్పష్టంగా వర్ణిస్తుంది. హెన్రీ వారసుడైన 4వ కొన్రాడును కూడా ఒక సమకాలీన రచయిత జర్మనీకి కాబోయే రాజు (రెక్స్ థియోటోనియే డిసిగ్నాటసు) అని పిలిచాడు.

రాజు జర్మనీని ("ఫాన్ ట్యూట్చెం లాండె") విడిచి వెళ్ళినట్లయితే, రైను పాలటిను కౌంటు‌కు రాకుమారుల వ్యవహారాల మీద తీర్పు చెప్పడానికి చట్టబద్ధంగా అధికారం ఉండేది. మధ్యయుగ జర్మనీ చట్టాలైన సాక్సెను‌స్పీగెలు, స్వాబెను‌స్పీగెలు‌లో, సామంతులైన రాకుమారులు సామ్రాజ్యానికి సేవ చేయడం జర్మనీ భూభాగాలలోని ఆస్థానానికి హాజరు కావడం మాత్రమే అవసరం; 2వ ఫ్రెడరికు లేదా ఆయన వారసులు జర్మనీ ప్రభువులను బోహేమియా, ఇటలీ లేదా వారి ఇతర రాజ్యాలకు పిలవలేకపోయారు. రాజ, సామ్రాజ్య శాసనాలు కొన్నిసార్లు సామ్రాజ్యం మిగిలిన భాగాలను మినహాయించి జర్మనీ సరిహద్దులలో మాత్రమే ప్రత్యేకంగా వర్తించేవి.

స్టాఫెరు అనంతర కాలం

స్టాఫెరు కాలం తర్వాత జర్మనీ రచయితలు, ఇప్పుడు ప్రధానంగా జర్మనీ విషయాలకే పరిమితమైన చక్రవర్తుల బలహీనపడిన అధికారాన్ని సూచించడానికి "రెగ్నం అలమానియా" అనే పదం విభిన్న రూపాలను ఉపయోగించారు. ప్రతి-రాజు హెన్రీ రాస్పె కూడా తనను తాను "జర్మనీ రాజు, రోమన్ల యువరాజు"గా అభివర్ణించుకున్నాడు. సామ్రాజ్యంలో మిగిలిన వారిని మినహాయించి, "జర్మన్ల" రాజకీయ సమాజం గురించిన అక్కడక్కడా ప్రస్తావనలు కూడా ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు 1349లో 4వ చార్లెసు "రెగ్నం అలమానియా" ప్రభువులు, పౌరులను కలిశాడు. 1355లో ఆయన "ఇన్ రెగ్నో అలమానియా"లో ఎలక్టర్లు, పౌరులను సమావేశపరిచాడు. అయితే స్టాఫెరు సామ్రాజ్యం పతనం తర్వాత "జర్మనీ" రాజ్యాన్ని ప్రస్తావించే ఈ ధోరణి తర్వాతి కాలంలో మరింతగా అభివృద్ధి చెందలేదు.^[6]^[27]

"రెగ్నం" అనే పదాన్ని కొన్నిసార్లు "ఇంపెరియం"లోని ఒక ప్రత్యేక రాజకీయ విభాగాన్ని సూచించడానికి ఉపయోగించారు. కానీ కొన్నిసార్లు వాటిని పరస్పరం మార్చి ఉపయోగించారు. కొన్నిసార్లు వాటిని "రెగ్నం రోమనోరం" వంటి పదబంధాలలో కలిపి ఉపయోగించారు. జర్మనీ భాషలో "రాజ్యం" అనే పదం కంటే "జర్మనీ భూములు" అనే పదాన్ని ఉపయోగించడం సర్వసాధారణం.^[31] 1349లో 4వ చార్లెసు(రోమన్ల రాజు) బ్రబంటు డ్యూకు కుమారుడిని తన తరపున "జర్మనియా లేదా ట్యుటోనియా అంతటా ఉన్న మా రోమన్ల రాజ్యంలో" పరిపాలించడానికి నియమించాడు.^[32]

పవిత్ర సామ్రాజ్యం నుండి స్వతంత్రంగా ఒక వంశపారంపర్య జర్మనీ రాజ్యాన్ని సృష్టించడానికి నిరంతర ప్రతిపాదనలు ఉన్నాయి. వాటిలో ఒకదానిని టోలెమీ ఆఫ్ లుక్కా పోపు 3వ నికోలసు, 1వ రుడాల్ఫు మధ్య చర్చించారని పేర్కొన్నాడు. జర్మనీలో ఈ ఆలోచన తీవ్ర వ్యతిరేకతకు గురైంది.^[27] 1వ రుడాల్ఫు ఎన్నికైనప్పుడు, సార్వత్రిక రోమను బిరుదు ఉన్నత గౌరవం పట్ల జర్మనీ ప్రజలకు ఉన్న భావోద్వేగ అనుబంధం ఎంతగా దృఢంగా స్థిరపడిందంటే జర్మనీ రాజరికాన్ని దాని నుండి వేరు చేయడం ఆమోదయోగ్యం కాని విషయంగా మారింది.^[33] రోమను చిహ్నాల పట్ల బలమైన అనుబంధం కారణంగా చక్రవర్తులు "జర్మనీ" బిరుదులను ఉపయోగించడానికి తీవ్రంగా అయిష్టత చూపారు. దానిని చురుకుగా నివారించినట్లు అనిపించింది. సామంతులు, చరిత్రకారులలో "జర్మనీ" బిరుదుల ప్రస్తావనలు అరుదుగా ఉన్నప్పటికీ అవి సర్వసాధారణం కాదు.^[34]

1250 నుండి "జర్మన్లకు", మొత్తం సామ్రాజ్యానికి మధ్య సంబంధం మరింత బలపడింది. స్టాఫరు అనంతర జర్మనీ చక్రవర్తులు చక్రవర్తిగా పట్టాభిషేకం పొందడానికి తగినంత బలహీనంగా ఉన్నందున జర్మనీ రచయితలు జర్మనీ సామ్రాజ్య హోదా ప్రతిష్టను కోల్పోతోందని ఆందోళన చెందారు. ఒకే పాలకుడిలో లేదా ప్రాంతంలో అధికారం కేంద్రీకృతం కాకపోవడం కూడా రాచరికాన్ని జర్మన్లందరికీ మరింత ఆకర్షణీయంగా మార్చింది. క్రైస్తవ ప్రపంచ రక్షకులుగా తమ సైనిక బలం ద్వారా జర్మనీ గుర్తింపును సామ్రాజ్య రోం వారసత్వానికి (ట్రాన్స్‌లేషియో ఇంపీరియీ) ముడిపెట్టాలనే ఆసక్తికి ఇది దారితీసింది. అదే సమయంలో అధికారిక పత్రాలలో లాటిను స్థానంలో జర్మనీ భాషను ప్రవేశపెట్టడం మొత్తం సామ్రాజ్యం జర్మనీ స్వభావాన్ని మరింత పటిష్టం చేసింది. 1474లో "జర్మనీ జాతి పవిత్ర రోమను సామ్రాజ్యం" అనే పదం కనిపించింది. ఇది 1512 తర్వాత మరింత సాధారణమైంది. అయితే 1560 తర్వాత కూడా, ప్రతి 9 అధికారిక పత్రాలలో కేవలం 1 మాత్రమే "జర్మనీ"ని ప్రస్తావించింది. చాలా వరకు మిగిలిన వాటిని కూడా వదిలివేసి, దానిని కేవలం "సామ్రాజ్యం" అని పిలిచాయి. 1544లో కాస్మోగ్రాఫియా (సెబాస్టియను మున్‌స్టరు) ప్రచురించబడింది. ఇది "జర్మనీ" (ట్యూచ్‌లాండు)ని మొత్తం సామ్రాజ్యానికి పర్యాయపదంగా ఉపయోగించింది. జోహాను జాకబు మోజరు కూడా "జర్మనీ" అనే పదాన్ని "సామ్రాజ్యానికి" పర్యాయపదంగా ఉపయోగించారు. "జర్మనీ" అనే ఈ మిళితమైన నిర్వచనంలో జర్మనీ భాష మాట్లాడని వారు కూడా చేర్చబడ్డారు.^[35]

1508లో 1వ మాక్సిమిలియను, పోపు ఆమోదంతో, "ఎంపికైన చక్రవర్తి" (డీ గ్రాటియా రోమనోరం ఇంపీరేటరు ఎలెక్టసు సెంపరు అగస్టసు) అనే బిరుదును స్వీకరించారు. తర్వాతి పాలకులు రాజులుగా పట్టాభిషేకం పొందిన తర్వాత ఆ బిరుదును స్వీకరించారు. అదే సమయంలో చక్రవర్తి జీవించి ఉండగానే వారసుడిని రోమన్ల రాజుగా ఎన్నుకునే ఆచారం తిరిగి ప్రారంభమైంది. ఈ కారణంగా "రోమన్ల రాజు" (రెక్సు రోమనోరం) అనే బిరుదు వారసుడిని అంటే చక్రవర్తి జీవించి ఉండగానే ఎన్నుకోబడిన వారసుడిని సూచించేదిగా మారింది.^[36]

సామ్రాజ్య సంస్కరణ, సంస్కరణ ఒప్పందం తర్వాత, పవిత్ర రోమన్ సామ్రాజ్యం జర్మనీ భాగం రైఖ్సుక్త్రైసు ‌ (సామ్రాజ్య మండలాలు)గా విభజించబడింది. ఇది ఆచరణలో జర్మనీని సామ్రాజ్య మండలాల వెలుపల ఉన్న సామ్రాజ్య భూభాగాల నుండి వేరు చేసింది: సామ్రాజ్య ఇటలీ, బోహేమియా క్రౌన్, పాత స్విసు సమాఖ్య.^[37] బ్రెండను సిమ్సు ఈ సామ్రాజ్య మండలాలను "ఒక ప్రాథమిక జర్మనీ సామూహిక-భద్రతా వ్యవస్థ", "బయటివారికి వ్యతిరేకంగా జాతీయ ఐక్యతకు ఒక సంభావ్య సాధనం" అని అభివర్ణించారు.^[38] గతంలో బర్గుండికి చెందినప్పటికీ, కౌంటీ ఆఫ్ బర్గుండి, సవోయార్డు కౌంటీ ఈ మండలాలలో చేర్చబడ్డాయి.^[39] 1701లో బ్రాండెను‌బర్గు ఎలెక్టరు 3వ ఫ్రెడరికు ప్రష్యా రాజ్యం, ప్రుస్సియా రాజు రోమను రాజు అనే బిరుదును స్వీకరించవలసి వచ్చింది. వరుసగా బ్రాండెన్బర్గు, రాయలు ప్రుస్సియా మీదుగా పోలాండు.^[40] బొహేమియా, ప్రిన్సు-ఎలెక్టరు అయినప్పటికీ, "జర్మనీ" కానందున 1708 వరకు ఎలెక్టర్సు కౌన్సిలు నుండి మినహాయించబడింది.^[41]

అయినప్పటికీ పవిత్ర రోమను సామ్రాజ్యం నుండి వేరుగా ఉన్న ఒక జర్మనీ రాజ్యానికి సంబంధించిన ప్రస్తావనలు చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి.^[6]

మూలాలు

↑ లాటిన్ వ్యక్తీకరణ regnum Teutonicum అనేది జర్మన్-భాష deutsches Reichకి సాహిత్య అనువాదంలో అనుగుణంగా ఉంటుంది; అయితే, జర్మన్ వాడుకలో, deutsches Reich అనే పదం 1871–1945 నాటి జర్మన్ జాతీయ రాష్ట్రానికి ప్రత్యేకించబడింది, చూడండి: మాథియాస్ స్ప్రింగర్, "Italia docet: francus, theodiscus మరియు teutonicus" అనే పదాలపై వ్యాఖ్యలు: డైటర్ హేగర్మాన్, వోల్ఫ్‌గ్యాంగ్ హౌబ్రిచ్స్, జోర్గ్ జార్నట్ (eds.), అకల్చర్: ప్రాబ్లమ్స్ ఆఫ్ ఎ జర్మానిక్-రొమాన్స్ కల్చరల్ సింథసిస్ ఇన్ లేట్ యాంటిక్విటీ అండ్ ది ఎర్లీ మిడిల్ ఏజెస్, వాల్టర్ డి గ్రూటర్ (2013), 68–98 (73ff.).
↑ Len Scales (2012). ది షేపింగ్ ఆఫ్ జర్మన్ ఐడెంటిటీ: అథారిటీ అండ్ క్రైసిస్, 1245–1414. Cambridge University Press. p. 177. ISBN 978-0-521-57333-7. Retrieved 5 ఏప్రిల్ 2020.
↑ "ఒక సమ్మేళనం, ఒకప్పుడు విడివిడిగా, స్వతంత్రంగా ఉన్న అనేక... gentes [ప్రజలు] మరియు regna [రాజ్యాలు]." గిల్లింగ్‌హామ్ (1991), పేజీ 124, దీనిని "మధ్య యుగాలలో ఒకే, అవిభాజ్య రాజకీయ యూనిట్" అని కూడా పిలుస్తారు. తన పరిశోధనా పత్రంలో పదవ నుండి పదిహేనవ శతాబ్దాలను సూచించడానికి అతను "మధ్యయుగ జర్మనీ" అనే పదాన్ని ఉపయోగించాడు. రాబిన్సన్, “పోప్ గ్రెగొరీ,” పేజీ 729.
↑ Müller-Mertens 1999, p. 265.
↑ రాబిన్సన్, "పోప్ గ్రెగొరీ", పేజీ. 729.
↑ ^6.0 ^6.1 ^6.2 లెన్ స్కేల్స్ (2012). జర్మన్ గుర్తింపు యొక్క రూపకల్పన: అధికారం మరియు సంక్షోభం, 1245–1414. కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్. p. 179. ISBN 978-0-521-57333-7. Retrieved 3 ఏప్రిల్ 2013.
↑ విల్సన్, పీటర్, హార్ట్ ఆఫ్ యూరప్ (2016), పుట 256
↑ ^8.0 ^8.1 ^8.2 ^8.3 ^8.4 రెనాల్డ్సు, కింగ్‌డమ్సు అండ్ కమ్యూనిటీసు, పేజీలు 290–91.
↑ ^9.0 ^9.1 ప్యాట్రిక్ జె. గేరీ, ఫాంటమ్సు ఆఫ్ రిమెంబరెన్సు: మెమరీ అండ్ ఒబ్లివియను ఎట్ ది ఎండ్ ఆఫ్ ది ఫస్టు మిలీనియం (ప్రిన్స్‌టన్, NJ: ప్రిన్స్‌టన్ యూనివర్శిటీ ప్రెస్, 1994), పేజీ 44లో "ఇటీవలి గిరిజన డచీలు"గా వివరించబడింది.
↑ హెర్విగ్ వోల్ఫ్రామ్, "రాజరిక రహిత పాలన రకంగా తొలి మధ్యయుగ సంస్థానం యొక్క ఆకృతి", వియేటరు, 2 (1971), పు. 41.
↑ "స్టెమ్ డచీ నాయకుడు లేని తెగ యొక్క ఇష్టానుసారం ఏర్పడలేదు, కానీ పాలించాలనే డ్యూక్ యొక్క సంకల్పం నుండి ఏర్పడింది. ఇంతకు ముందు వ్యవస్థీకృతం కాని మరియు నాయకుడు లేని తెగ యొక్క రాజకీయ సంస్థ స్వయంగా ఆ డ్యూకే." గెర్డ్ టెల్లెన్‌బాచ్, కోనిగ్‌టమ్ ఉండ్ స్టామ్మే ఇన్ డెర్ వెర్డెజైట్ డెస్ డ్యూచెన్ రీచెస్, క్వెల్లెన్ ఉండ్ స్టూడియన్ జుర్ వెర్ఫాసుంగ్స్‌గెషిచ్టే డెస్ డ్యూచెన్ రీచెస్ ఇన్ మిట్టెలాటర్ ఉండ్ న్యూజైట్, సంపుటి 7, భాగం 4 (వైమర్, 1939), పు. 92, ఫ్రీడ్, "మధ్యయుగ జర్మన్ ఉన్నత వర్గాలపై ప్రతిబింబాలు", పు. 555లో ఉదహరించబడింది మరియు అనువదించబడింది.
↑ ఈ సిద్ధాంతాన్ని ఆంగ్ల పండితుల కోసం జియోఫ్రీ బారక్లాఫ్ తన 'ది ఆరిజిన్స్ ఆఫ్ మోడర్న్ జర్మనీ', 2వ ఎడిషన్ (న్యూయార్క్: 1947) ద్వారా ప్రాచుర్యంలోకి తెచ్చారు.
↑ అతను కేవలం బవేరియాపైనే కాకుండా మొత్తం రాజ్యంపై హక్కును కోరాడనే విషయంపై గియరీ, 'ఫాంటమ్స్ ఆఫ్ రిమెంబరెన్స్', పేజీ 44లో సందేహం వ్యక్తం చేశారు.
↑ జేమ్స్ వెస్ట్‌ఫాల్ థాంప్సన్, "జర్మన్ ఫ్యూడలిజం", 'ది అమెరికన్ హిస్టారికల్ రివ్యూ', 28, 3 (1923), పేజీ 454.
↑ గిల్లింగ్‌హామ్, జర్మనీ రాజ్యం, పేజీ 8 & రీండాల్, "హెర్జోగ్ అర్నాల్ఫ్" చూడండి.
↑ 290–292; బ్యూమాన్, "ది మీనింగ్ ఆఫ్ కైజర్‌షిప్", పేజీలు. 343–347.
↑ 343–347. 186; గిల్లింగ్‌హామ్, ది కింగ్‌డమ్ ఆఫ్ జర్మనీ, పేజీ, 8; రేనాల్డ్స్, కింగ్‌డమ్స్ అండ్ కమ్యూనిటీస్, పేజీ. 291.
↑ 289–298.
↑ మియెరో, ది టూ సిటీస్, పేజీలు 107-1 376–377.
↑ |isbn=978-0191065644 | అధ్యాయం=1}}
↑ హెన్రిచ్ ఆగస్ట్ వింక్లర్ (2006). జర్మనీ: 1789–1933 జర్మనీ యొక్క మొదటి సంపుటం: పశ్చిమానికి సుదీర్ఘ మార్గం, హెన్రిచ్ ఆగస్ట్ వింక్లర్. ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్. pp. 5–6. ISBN 0199265976.
↑ లెన్ స్కేల్స్ (2012). జర్మన్ గుర్తింపు యొక్క రూపకల్పన: అధికారం మరియు సంక్షోభం, 1245–1414. కేంబ్రిడ్జ్: కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్. pp. 158–159.
↑ Wolfram, Herwig (2006). Conrad II, 990–1039: Emperor of Three Kingdoms. Translated by Kaiser, Denise A. Pennsylvania University Press. pp. 86–87.
↑ Stefan Weinfurter (1999). The Salian Century: Main Currents in an Age of Transition. University of Pennsylvania Press. pp. 27–28. ISBN 0812235088.
↑ H. E. J. Cowdrey (1998). Pope Gregory VII, 1073–1085. Clarendon Press. p. 175. ISBN 0191584592.
↑ 1198, భాగం 2 |తేదీ=1995 |ప్రచురణకర్త=కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్ |isbn=9780521414111 |పేజీ=396}}
↑ ^27.0 ^27.1 ^27.2 లెన్ స్కేల్స్ (2012). జర్మన్ గుర్తింపు యొక్క రూపకల్పన: అధికారం మరియు సంక్షోభం, 1245–1414. కేంబ్రిడ్జ్: కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్. pp. 160–162, 165–169.
↑ హెచ్. ఇ. జె. కౌడ్రీ (1998). పోప్ గ్రెగొరీ VII, 1073–1085. క్లారెండన్ ప్రెస్. p. 631. ISBN 0191584592.
↑ H. E. J. Cowdrey (1998). Pope Gregory VII, 1073–1085. Clarendon Press. p. 77. ISBN 0191584592.
↑ Weinand, Karl (2024). "Verona". Bonn-Bern-Verona: Theoderich der Große und Dietrich von Bern in Sage und Geschichte (in జర్మన్). BoD – Books on Demand. pp. 26–27. ISBN 9783759793454.
↑ Len Scales (2012). The Shaping of German Identity: Authority and Crisis, 1245–1414. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 180–182.
↑ ఉల్లేఖన లోపం: చెల్లని <ref> ట్యాగు; law అనే పేరుగల ref లలో పాఠ్యమేమీ ఇవ్వలేదు
↑ James Vc Bryce (1863). The Holy Roman Empire by James Bryce. T. & G. Shrimpton, 1864. pp. 92–93.
↑ Len Scales (2012). The Shaping of German Identity: Authority and Crisis, 1245–1414. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 174–175.
↑ విల్సన్, పీటర్, యూరప్ హార్ట్: ఎ హిస్టరీ ఆఫ్ ది హోలీ రోమన్ ఎంపైర్ (2016), పేజీలు 255–259
↑ "పవిత్ర రోమన్ సామ్రాజ్యం". www.heraldica.org. Archived from the original on 2017-12-29. Retrieved 2022-11-18.
↑ బ్రైస్, పుట 243
↑ సిమ్స్, బ్రెండన్ (2013). యూరప్: ఆధిపత్యం కోసం పోరాటం, 1453 నుండి వర్తమానం వరకు. పెంగ్విన్ UK. p. 32. ISBN 978-1846147258.
↑ సుసాన్ హాన్చెన్ (2021). చట్ట చరిత్ర: రోమన్ ప్రాచీన కాలం నుండి ఆధునిక కాలం వరకు, ఈబుక్ (in జర్మన్). C. F. ముల్లర్. ISBN 9783811488748.
↑ Gornig, గిల్బర్ట్ (2001). "Kurfürst Friedrich III. ప్రీస్సెన్‌లో కోనిగ్స్‌బర్గ్ జుమ్ కోనిగ్‌లో క్రోంట్ సిచ్". Historisch Ostdeutsche Gedenktage (in జర్మన్). Kulturstiftung der deutschen Vertriebenen [de]. p. 329. Archived from the original on 2025-05-25. Retrieved 2025-05-25. {{cite encyclopedia}}: Unknown parameter |archive-d ate= ignored (help)
↑ "Kurfürsten". Universal-Lexikon undder Gegen Vergangenheit [de] (in జర్మన్). 1860. pp. 916–7.

[1] లాటిన్ వ్యక్తీకరణ regnum Teutonicum అనేది జర్మన్-భాష deutsches Reichకి సాహిత్య అనువాదంలో అనుగుణంగా ఉంటుంది; అయితే, జర్మన్ వాడుకలో, deutsches Reich అనే పదం 1871–1945 నాటి జర్మన్ జాతీయ రాష్ట్రానికి ప్రత్యేకించబడింది, చూడండి: మాథియాస్ స్ప్రింగర్, "Italia docet: francus, theodiscus మరియు teutonicus" అనే పదాలపై వ్యాఖ్యలు: డైటర్ హేగర్మాన్, వోల్ఫ్‌గ్యాంగ్ హౌబ్రిచ్స్, జోర్గ్ జార్నట్ (eds.), అకల్చర్: ప్రాబ్లమ్స్ ఆఫ్ ఎ జర్మానిక్-రొమాన్స్ కల్చరల్ సింథసిస్ ఇన్ లేట్ యాంటిక్విటీ అండ్ ది ఎర్లీ మిడిల్ ఏజెస్, వాల్టర్ డి గ్రూటర్ (2013), 68–98 (73ff.).

[స్కేల్స్-2] Len Scales (2012). ది షేపింగ్ ఆఫ్ జర్మన్ ఐడెంటిటీ: అథారిటీ అండ్ క్రైసిస్, 1245–1414. Cambridge University Press. p. 177. ISBN 978-0-521-57333-7. Retrieved 5 ఏప్రిల్ 2020.

[3] "ఒక సమ్మేళనం, ఒకప్పుడు విడివిడిగా, స్వతంత్రంగా ఉన్న అనేక... gentes [ప్రజలు] మరియు regna [రాజ్యాలు]." గిల్లింగ్‌హామ్ (1991), పేజీ 124, దీనిని "మధ్య యుగాలలో ఒకే, అవిభాజ్య రాజకీయ యూనిట్" అని కూడా పిలుస్తారు. తన పరిశోధనా పత్రంలో పదవ నుండి పదిహేనవ శతాబ్దాలను సూచించడానికి అతను "మధ్యయుగ జర్మనీ" అనే పదాన్ని ఉపయోగించాడు. రాబిన్సన్, “పోప్ గ్రెగొరీ,” పేజీ 729.

[FOOTNOTEMüller-Mertens1999265-4] Müller-Mertens 1999, p. 265.

[5] రాబిన్సన్, "పోప్ గ్రెగొరీ", పేజీ. 729.

[Scales2012-6] 6.0 ^6.1 ^6.2 లెన్ స్కేల్స్ (2012). జర్మన్ గుర్తింపు యొక్క రూపకల్పన: అధికారం మరియు సంక్షోభం, 1245–1414. కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్. p. 179. ISBN 978-0-521-57333-7. Retrieved 3 ఏప్రిల్ 2013.

[7] విల్సన్, పీటర్, హార్ట్ ఆఫ్ యూరప్ (2016), పుట 256

[Reynolds,_290-8] 8.0 ^8.1 ^8.2 ^8.3 ^8.4 రెనాల్డ్సు, కింగ్‌డమ్సు అండ్ కమ్యూనిటీసు, పేజీలు 290–91.

[Geary,_44-9] 9.0 ^9.1 ప్యాట్రిక్ జె. గేరీ, ఫాంటమ్సు ఆఫ్ రిమెంబరెన్సు: మెమరీ అండ్ ఒబ్లివియను ఎట్ ది ఎండ్ ఆఫ్ ది ఫస్టు మిలీనియం (ప్రిన్స్‌టన్, NJ: ప్రిన్స్‌టన్ యూనివర్శిటీ ప్రెస్, 1994), పేజీ 44లో "ఇటీవలి గిరిజన డచీలు"గా వివరించబడింది.

[10] హెర్విగ్ వోల్ఫ్రామ్, "రాజరిక రహిత పాలన రకంగా తొలి మధ్యయుగ సంస్థానం యొక్క ఆకృతి", వియేటరు, 2 (1971), పు. 41.

[11] "స్టెమ్ డచీ నాయకుడు లేని తెగ యొక్క ఇష్టానుసారం ఏర్పడలేదు, కానీ పాలించాలనే డ్యూక్ యొక్క సంకల్పం నుండి ఏర్పడింది. ఇంతకు ముందు వ్యవస్థీకృతం కాని మరియు నాయకుడు లేని తెగ యొక్క రాజకీయ సంస్థ స్వయంగా ఆ డ్యూకే." గెర్డ్ టెల్లెన్‌బాచ్, కోనిగ్‌టమ్ ఉండ్ స్టామ్మే ఇన్ డెర్ వెర్డెజైట్ డెస్ డ్యూచెన్ రీచెస్, క్వెల్లెన్ ఉండ్ స్టూడియన్ జుర్ వెర్ఫాసుంగ్స్‌గెషిచ్టే డెస్ డ్యూచెన్ రీచెస్ ఇన్ మిట్టెలాటర్ ఉండ్ న్యూజైట్, సంపుటి 7, భాగం 4 (వైమర్, 1939), పు. 92, ఫ్రీడ్, "మధ్యయుగ జర్మన్ ఉన్నత వర్గాలపై ప్రతిబింబాలు", పు. 555లో ఉదహరించబడింది మరియు అనువదించబడింది.

[12] ఈ సిద్ధాంతాన్ని ఆంగ్ల పండితుల కోసం జియోఫ్రీ బారక్లాఫ్ తన 'ది ఆరిజిన్స్ ఆఫ్ మోడర్న్ జర్మనీ', 2వ ఎడిషన్ (న్యూయార్క్: 1947) ద్వారా ప్రాచుర్యంలోకి తెచ్చారు.

[13] అతను కేవలం బవేరియాపైనే కాకుండా మొత్తం రాజ్యంపై హక్కును కోరాడనే విషయంపై గియరీ, 'ఫాంటమ్స్ ఆఫ్ రిమెంబరెన్స్', పేజీ 44లో సందేహం వ్యక్తం చేశారు.

[14] జేమ్స్ వెస్ట్‌ఫాల్ థాంప్సన్, "జర్మన్ ఫ్యూడలిజం", 'ది అమెరికన్ హిస్టారికల్ రివ్యూ', 28, 3 (1923), పేజీ 454.

[15] గిల్లింగ్‌హామ్, జర్మనీ రాజ్యం, పేజీ 8 & రీండాల్, "హెర్జోగ్ అర్నాల్ఫ్" చూడండి.

[16] 290–292; బ్యూమాన్, "ది మీనింగ్ ఆఫ్ కైజర్‌షిప్", పేజీలు. 343–347.

[17] 343–347. 186; గిల్లింగ్‌హామ్, ది కింగ్‌డమ్ ఆఫ్ జర్మనీ, పేజీ, 8; రేనాల్డ్స్, కింగ్‌డమ్స్ అండ్ కమ్యూనిటీస్, పేజీ. 291.

[18] 289–298.

[19] మియెరో, ది టూ సిటీస్, పేజీలు 107-1 376–377.

[20] |isbn=978-0191065644 | అధ్యాయం=1}}

[21] హెన్రిచ్ ఆగస్ట్ వింక్లర్ (2006). జర్మనీ: 1789–1933 జర్మనీ యొక్క మొదటి సంపుటం: పశ్చిమానికి సుదీర్ఘ మార్గం, హెన్రిచ్ ఆగస్ట్ వింక్లర్. ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్. pp. 5–6. ISBN 0199265976.

[francia-22] లెన్ స్కేల్స్ (2012). జర్మన్ గుర్తింపు యొక్క రూపకల్పన: అధికారం మరియు సంక్షోభం, 1245–1414. కేంబ్రిడ్జ్: కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్. pp. 158–159.

[23] Wolfram, Herwig (2006). Conrad II, 990–1039: Emperor of Three Kingdoms. Translated by Kaiser, Denise A. Pennsylvania University Press. pp. 86–87.

[24] Stefan Weinfurter (1999). The Salian Century: Main Currents in an Age of Transition. University of Pennsylvania Press. pp. 27–28. ISBN 0812235088.

[25] H. E. J. Cowdrey (1998). Pope Gregory VII, 1073–1085. Clarendon Press. p. 175. ISBN 0191584592.

[26] 1198, భాగం 2 |తేదీ=1995 |ప్రచురణకర్త=కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్ |isbn=9780521414111 |పేజీ=396}}

[scalesgerman-27] 27.0 ^27.1 ^27.2 లెన్ స్కేల్స్ (2012). జర్మన్ గుర్తింపు యొక్క రూపకల్పన: అధికారం మరియు సంక్షోభం, 1245–1414. కేంబ్రిడ్జ్: కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్. pp. 160–162, 165–169.

[28] హెచ్. ఇ. జె. కౌడ్రీ (1998). పోప్ గ్రెగొరీ VII, 1073–1085. క్లారెండన్ ప్రెస్. p. 631. ISBN 0191584592.

[29] H. E. J. Cowdrey (1998). Pope Gregory VII, 1073–1085. Clarendon Press. p. 77. ISBN 0191584592.

[30] Weinand, Karl (2024). "Verona". Bonn-Bern-Verona: Theoderich der Große und Dietrich von Bern in Sage und Geschichte (in జర్మన్). BoD – Books on Demand. pp. 26–27. ISBN 9783759793454.

[31] Len Scales (2012). The Shaping of German Identity: Authority and Crisis, 1245–1414. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 180–182.

[law-32] ఉల్లేఖన లోపం: చెల్లని <ref> ట్యాగు; law అనే పేరుగల ref లలో పాఠ్యమేమీ ఇవ్వలేదు

[33] James Vc Bryce (1863). The Holy Roman Empire by James Bryce. T. & G. Shrimpton, 1864. pp. 92–93.

[34] Len Scales (2012). The Shaping of German Identity: Authority and Crisis, 1245–1414. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 174–175.

[35] విల్సన్, పీటర్, యూరప్ హార్ట్: ఎ హిస్టరీ ఆఫ్ ది హోలీ రోమన్ ఎంపైర్ (2016), పేజీలు 255–259

[36] "పవిత్ర రోమన్ సామ్రాజ్యం". www.heraldica.org. Archived from the original on 2017-12-29. Retrieved 2022-11-18.

[37] బ్రైస్, పుట 243

[38] సిమ్స్, బ్రెండన్ (2013). యూరప్: ఆధిపత్యం కోసం పోరాటం, 1453 నుండి వర్తమానం వరకు. పెంగ్విన్ UK. p. 32. ISBN 978-1846147258.

[39] సుసాన్ హాన్చెన్ (2021). చట్ట చరిత్ర: రోమన్ ప్రాచీన కాలం నుండి ఆధునిక కాలం వరకు, ఈబుక్ (in జర్మన్). C. F. ముల్లర్. ISBN 9783811488748.

[40] Gornig, గిల్బర్ట్ (2001). "Kurfürst Friedrich III. ప్రీస్సెన్‌లో కోనిగ్స్‌బర్గ్ జుమ్ కోనిగ్‌లో క్రోంట్ సిచ్". Historisch Ostdeutsche Gedenktage (in జర్మన్). Kulturstiftung der deutschen Vertriebenen [de]. p. 329. Archived from the original on 2025-05-25. Retrieved 2025-05-25. {{cite encyclopedia}}: Unknown parameter |archive-d ate= ignored (help)

[41] "Kurfürsten". Universal-Lexikon undder Gegen Vergangenheit [de] (in జర్మన్). 1860. pp. 916–7.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

[20]

[21]

[22]

[23]

[24]

[25]

[26]

[27]

[28]

[29]

[30]

[31]

[32]

[33]

[34]

[35]

[36]

[37]

[38]

[39]

[40]

[41]