జర్మనీ వలస సామ్రాజ్యం

German Colonial empire Deutsches Kolonialreich  (German)
1884–1920
జండా Coat of arms
నినాదం: Gott mit uns "God with us"
గీతం: "Heil dir im Siegerkranz" (German) (English: "'Hail to Thee in the Victor's Crown")
Areas of the world that were subject to German colonization at some point in history
స్థాయి	Colonial Empire
రాజధాని	Berlin
సామాన్య భాషలు	German Local: Swahili, Rwanda-Rundi (Burundi, Rwanda, Buha kingdom in Tanzania), Papuan, Samoan (in New Guinea and Samoa)
Emperor
• 1871 - 1888	Wilhelm I
• 1888	Frederick III
• 1888 - 1918	Wilhelm II
State Secretary for the Colonies
• 1890	Friedrich Richard Krauel (first)
• 1919	Johannes Bell (last)
Chancellor of the German Empire
• 1871 - 1890	Otto von Bismarck (first)
• 1918 - 1920	Friedrich Ebert (last)
చరిత్ర
• Established	1884
• Abushiri revolt	1888
• Heligoland–Zanzibar Treaty	1890
• Adamawa Wars	1899
• Herero Wars	1904
• Maji Maji Rebellion	1905
• Treaty of Versailles	1919
• పతనం	1920
విస్తీర్ణం
1912	2,953,161 km2 (1,140,222 sq mi)
జనాభా
• 1912	11,979,000

జర్మనీ వలస జెండాను పట్టుకున్న ఒక తూర్పు ఆఫ్రికా Askari సైనికుడు

జర్మన్ వలస సామ్రాజ్యం (German: deutsches Kolonialreich) అనేది జర్మనీ సామ్రాజ్యానికి చెందిన సముద్ర ఆవల ఉన్న వలసలు, ఆధారిత ప్రాంతాలు, భూభాగాల సమూహం. 1871లో ఏకీకృతం అయిన ఈ సామ్రాజ్యానికి ఆ కాలంలో ఛాన్సలరు‌గా ఓట్టో వన్ బిస్మార్కు వ్యవహరించారు. అంతకు ముందు శతాబ్దాలలో వివిధ జర్మన్ రాజ్యాలు వలసలను స్థాపించడానికి చేసిన ప్రయత్నాలు స్వల్పకాలికంగానే ముగిశాయి; అయితే 1884లో 'ఆఫ్రికా కోసం పోటీ' మొదలయ్యే వరకు వలస సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించాలనే ఒత్తిడిని బిస్మార్కు ప్రతిఘటించారు. ఆఫ్రికాలో అప్పటికి ఇంకా ఏ దేశం వలసగా మార్చుకోని మిగిలిన భూభాగాలలో అధిక భాగాన్ని ఆక్రమించుకోవడం ద్వారా జర్మనీ ఆ కాలంలో బ్రిటిషు, ఫ్రెంచి సామ్రాజ్యాల తర్వాత మూడవ అతిపెద్ద వలస సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించింది. జర్మనీ వలస సామ్రాజ్యం ఆఫ్రికా, ఓషియానియా ఖండాలలోని కొన్ని భాగాలను తన పరిధిలోకి తీసుకుంది.

1914లో మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం ప్రారంభం కాగానే జర్మనీ తన వలస సామ్రాజ్యంలో అధిక భాగం మీద నియంత్రణను కోల్పోయింది; అయినప్పటికీ కొన్ని జర్మనీ సైనిక దళాలు జర్మన్ తూర్పు ఆఫ్రికా ప్రాంతంలో యుద్ధం ముగిసే వరకు పోరాడుతూనే ఉన్నాయి. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో జర్మనీ ఓటమి పాలైన తర్వాత మిత్రరాజ్యాలు, జర్మనీ వైమరు రిపబ్లికు మధ్య కుదిరిన వెర్సైల్సు ఒప్పందంలో భాగంగా జర్మనీ వలస సామ్రాజ్యం అధికారికంగా జప్తు చేయబడింది. ప్రతి వలస ప్రాంతం మిత్రరాజ్యాలలో ఒకదాని పరిపాలన (సార్వభౌమాధికారం కాకపోయినా) కిందకు వచ్చి లీగ్ ఆఫ్ నేషన్స్ ఆదేశిత ప్రాంతంగా మారింది. 1943 వరకు జర్మనీలో ఆ వలస ప్రాంతాలను తిరిగి దక్కించుకోవడం గురించిన చర్చలు కొనసాగాయి. కానీ అది ఎప్పుడూ జర్మనీ ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన అధికారిక లక్ష్యంగా మాత్రం మారలేదు.

మూలాలు

గ్రోస్-ఫ్రీడ్రిక్స్‌బర్గ్, ఆధునిక ఘనా భూభాగంలోని ఒక బ్రాండెన్‌బర్గు కాలనీ (1683–1717)

జర్మనీ‌లకు హాన్సియాటికు లీగు కాలం నాటికే విదేశీ సముద్ర వాణిజ్య సంప్రదాయాలు ఉన్నాయి; జర్మనీ వలసదారులు తూర్పు వైపుగా బాల్టికు తీరప్రాంతం, రష్యా ట్రాన్సిల్వేనియా వైపుగా, పశ్చిమ వైపుగా అమెరికా వైపుగా ప్రవహించారు; ఉత్తర జర్మనీ వ్యాపారులు, మిషనరీలు విదేశీ కార్యకలాపాల మీద ఆసక్తి చూపారు. హాంబర్గు, బ్రెమెను హాన్సియాటికు రిపబ్లికు‌లు ప్రపంచవ్యాప్తంగా వ్యాపారులను పంపాయి. వారి వ్యాపార గృహాలు విజయవంతమైన ప్రైవేటు‌కొలోనిసేటోరెను (స్వతంత్ర వలసవాదులు')గా వ్యవహరించాయి. ఆఫ్రికా, పసిఫికులలో అధిపతులు లేదా ఇతర గిరిజన నాయకులతో ఒప్పందాలు కుదుర్చుకొని భూములను కొనుగోలు చేశాయి. స్థానిక సంస్థలతో కుదిరిన ఈ తొలి ఒప్పందాలు తరువాత జర్మనీ ప్రభుత్వం ద్వారా విలీన ఒప్పందాలు, దౌత్య మద్దతు, సైనిక రక్షణకు ఆధారమయ్యాయి.

అయితే 1871లో జర్మనీ ఏకీకరణ జరిగే వరకు జర్మనీ రాజ్యాలు నౌకాదళ అభివృద్ధి మీద దృష్టి పెట్టలేదు. ఇది సుదూర వలస భూభాగాల కోసం జరిగిన మునుపటి సామ్రాజ్యవాద పోరాటాలలో జర్మనీ పాల్గొనకుండా ప్రాథమికంగా నిరోధించింది. సముద్ర నౌకాదళం లేకుండా, వలసరాజ్యంగా మారాలనుకునే ఆశక్తి కారణంగా తన విదేశీ ఆధారిత రాజ్యాలను విశ్వసనీయంగా రక్షించుకోలేక, వాటికి సరఫరా చేయలేక, లేదా వాటితో వ్యాపారం చేయలేకపోయింది. 1870కి పూర్వం జర్మనీ రాజ్యాలు తమ ప్రత్యేక రాజకీయ వ్యవస్థలను, లక్ష్యాలను కలిగి ఉండేవి. ఓట్టో వన్ బిస్మార్కు (1815–1898; 1862 నుండి 1890 వరకు ప్రష్యా విదేశాంగ మంత్రిగా బాధ్యతలు నిర్వర్తించారు) శకం వరకు — ఆ శకంతో సహా — జర్మన్ విదేశాంగ విధానం ప్రధానంగా ఐరోపాలో "జర్మన్ సమస్య"ను పరిష్కరించడం మీద ఆ ఖండంలో జర్మనీ ప్రయోజనాలను పరిరక్షించడం మీద దృష్టి సారించింది. అయితే 1891 నాటికి జర్మనీ ప్రజలు అధికభాగం ప్రష్యా పాలన కింద ఏకమయ్యారు. వారు మరింత స్పష్టమైన "జర్మనీ" రాజ్యాన్ని కూడా ఆకాంక్షించారు. ఆ లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి వలస రాజ్యాలను ఒక ఉత్తమ మార్గంగా పరిగణించారు.

జర్మనీ సమాఖ్య - జోల్వెరైను

1815లో స్థాపించబడిన జర్మనీ సమాఖ్య, 1834లో ఏర్పడిన జోల్వెరైను పరిధిలోని రాజ్యాలలో ముఖ్యంగా 1840ల కాలంలో జర్మన్ వలస ప్రాంతాలను స్థాపించాలనే డిమాండు ప్రైవేటు, ఆర్థిక వర్గాల నుండి కొంతమేర వినిపించింది8. అయితే ప్రభుత్వాలకు అటువంటి ఆశయాలు ఏవీ లేవు. 1839లో ప్రైవేటు వర్గాలు హాంబర్గు కాలనియల్ సొసైటీని స్థాపించాయి; ఈ సంస్థ న్యూజిలాండు‌కు తూర్పున ఉన్న చాథం దీవులును కొనుగోలు చేసి అక్కడ జర్మనీ వలసదారులను స్థిరపరచాలని ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ దీవుల మీద గ్రేటు బ్రిటనుకు అప్పటికే హక్కు ఉంది. హాంబర్గు తన ప్రపంచవ్యాప్త నౌకా రవాణా ప్రయోజనాల కోసం రాయలు నేవీ మీద ఆధారపడి ఉండేది. అందువలన అది ఆ వలస సంస్థకు ఎటువంటి రాజకీయ మద్దతు ఇవ్వలేదు. 1842లో మైన్జులో స్థాపించబడిన టెక్సాస్‌కు వెళ్లే జర్మనీ వలసదారుల రక్షణ సంఘం, జర్మనీ స్థావరాలను (న్యూ జర్మనీ) అనే ఒక వలస ప్రాంతంగా విస్తరించాలని ప్రయత్నించింది. ఈ ప్రయత్నంలో సుమారు 7,400 మంది వలసదారులు పాల్గొన్నారు. అయితే ఈ సాహసం పూర్తిగా విఫలమైంది. అక్కడ నిత్యావసరాల, భూమి కొరత నిరంతరం వేధించింది. ఫలితంగా ఆ వలసదారులలో దాదాపు సగం మంది మరణించారు. 1845లో అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలు టెక్సాస్ను తమలో విలీనం చేసుకోవడంతో ఆ ప్రణాళికకు నిశ్చయంగా ముగింపు పడింది.

1850ల నుండి జర్మనీ వాణిజ్య సంస్థలు పశ్చిమ ఆఫ్రికా, తూర్పు ఆఫ్రికా, సమోవా దీవులు, అన్వేషించబడని న్యూ గినియా ఈశాన్య ప్రాంతం, దానికి ఆనుకుని ఉన్న దీవులు, కామెరూన్లోని డౌలా డెల్టా, అలాగే జాంజిబారుకు ఎదురుగా ఉన్న ప్రధాన భూభాగ తీరం వంటి ప్రాంతాలకు విస్తరించాయి; ఈ ప్రాంతాలే తర్వాతి కాలంలో జర్మనీ వలస రాజ్యాలుగా మారాయి.

మొదటి ప్రభుత్వ-ప్రాయోజిత వలస యాత్ర (1857–1862)

1857లో ఆస్ట్రియను ఫ్రిగేటు నోవారా యాత్ర మీద ట్రైస్టు నుండి బయలుదేరింది. ఈ యాత్ర లక్ష్యం హిందూ మహాసముద్రంలోని నికోబారు దీవులను అన్వేషించడం, స్వాధీనం చేసుకోవడం. నోవారా 1858లో నికోబారు దీవులకు చేరుకుంది. కానీ ఆస్ట్రియన్లు ఆ తర్వాత ఆ దీవులను తమవిగా ప్రకటించుకోలేదు.

తూర్పు ఆసియా స్క్వాడ్రన్‌కు చెందిన ఓడలలో ఒకటైన థెటిసు

ఒక కాలనీని సంపాదించుకోవడానికి ప్రభుత్వం ప్రాయోజితం చేసిన తదుపరి ప్రయత్నం 1859లో జరిగింది. అప్పుడు ప్రష్యా ఫార్మోసా (ఆధునిక తైవాన్) ద్వీపాన్ని తనదిగా ప్రకటించుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. ఆ సమయంలో ఫ్రాన్సు కూడా తూర్పు ఆసియాలో కాలనీలను సంపాదించుకోవాలని చూస్తున్నందున ప్రష్యా ఈ ప్రయత్నం కోసం అప్పటికే ఫ్రెంచి చక్రవర్తి 3వ నెపోలియను ఆమోదాన్ని కోరింది. ఫ్రెంచి ఆసక్తులు ఫార్మోసా మీద కాకుండా వియత్నాం మీద కేంద్రీకృతమై ఉన్నందున. ప్రష్యా ఆ ద్వీపాన్ని సంపాదించుకోవడానికి ప్రయత్నించగలిగింది. 1859 చివరిలో జర్మనీ నుండి బయలుదేరిన ప్రష్యను నౌకాదళ యాత్రకు, ప్రష్యా, జోల్వెరిను ‌లోని ఇతర రాజ్యాల తరపున ఆసియాలో వాణిజ్య ఒప్పందాలను కుదుర్చుకోవడం, ఫార్మోసాను ఆక్రమించడం అనే బాధ్యతలు అప్పగించబడ్డాయి. అయితే యాత్ర దళాల సంఖ్య పరిమితంగా ఉండటం వలన వారు కింగు చైనాతో వాణిజ్య ఒప్పందాన్ని నిరోధించకూడదనుకోవడం వలన ఈ పనిని పూర్తి చేయలేదు. 1862 జనవరి 6 నాటి ఒక క్యాబినెటు ఉత్తర్వులో యాత్ర రాయబారి అయిన ఫ్రీడ్రికు ఆల్బ్రెచ్టు జు యూలెను ‌బర్గును, "ప్రష్యను స్థిరనివాసానికి అనువైన విదేశీ స్థావరాలను గుర్తించే తన పనిలోని భాగం నుండి విముక్తి కల్పించారు."

అయినప్పటికీ ఈ యాత్రలోని ఒక నౌక, థెటిసును దక్షిణ అమెరికాలోని పటగోనియాను ఒక కాలనీగా దాని అవకాశాలను పరిశోధించడానికి పంపారు. ఎందుకంటే ముఖ్యంగా ప్రష్యను నావికాదళ కమాండు దక్షిణ అమెరికా తీరంలో ఒక నావికాదళ బలమైన స్థావరాన్ని స్థాపించడానికి ఆసక్తి చూపింది. 'థెటిసు' నౌక అప్పటికే బ్యూనసు ఎయిర్సు చేరుకుంది; ఏడాది పొడవునా సాగిన యాత్ర కారణంగా సిబ్బంది అలసిపోవడం, అలాగే నౌకకు మరమ్మతులు అవసరం కావడంతో ఆ నౌక కమాండరు జర్మనీకి తిరిగి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

బిస్మార్కు వలసవాదాన్ని తిరస్కరించడం (1862–1871)

ఓట్టో వన్ బిస్మార్కు — విదేశాంగ మంత్రి, ప్రష్యా రాజ్య ప్రధాన మంత్రిగా, ఆతరువాత జర్మనీ చాన్సలరుగా వ్యవహరించిన వ్యక్తి — విదేశాలలో వలసలను స్థాపించడానికి ఏ రాజ్యం చేపట్టినా సరే అటువంటి ప్రయత్నాలన్నింటినీ వ్యతిరేకించారు. ఈ వైఖరిని ఆయన మీద వచ్చిన ప్రభావవంతమైన జీవితచరిత్ర గ్రంథం బిస్మార్కు: ది మాన్-స్టేట్సుమన్లో ఈ విధంగా సంగ్రహించారు: "ఆయన పదే పదే ఇలా అనేవారు: 'నాకు వలసల పట్ల ఏమాత్రం ఆసక్తి లేదు '.

తర్వాతి కాలంలో వచ్చిన వలసవాద వ్యతిరేక ఉద్యమాల వలె బిస్మార్కు సందేహం మానవీయ, న్యాయపరమైన లేదా నైతిక ఆందోళనల నుండి ఉద్భవించకపోయినప్పటికీ; అది ప్రధానంగా వలసల వలన లాభం ఉండకపోవడం, వాటిని నిర్వహించడం అసాధ్యం కావడం, వాటికి ఎటువంటి వ్యూహాత్మక ప్రాధాన్యత లేకపోవడం, తన 'అధికార సమతుల్యత' ఆధారిత విదేశాంగ విధానానికి అవి సరిపోకపోవడం వంటి అంశాల మీద ఆధారపడి ఉండేది (చూడండి: కిస్సింజెను డిక్టేషను).

వోర్మన్ లైను వారి వర్తక కేంద్రం కామెరూన్లో. 1830ల నుండి, జర్మన్ నౌకా సంస్థలు ఆఫ్రికాతో జరిగే వాణిజ్యంలో పాల్గొంటూ, అక్కడ తమ వర్తక కేంద్రాలను స్థాపించాయి. 1850ల నుండి, దక్షిణ సముద్రాలలో జర్మనీ కంపెనీలు వాణిజ్యం, తోటల వ్యవసాయాన్ని చేపట్టాయి. ఈ ఆర్థిక సంస్థలలో కొన్ని చివరికి ప్రాంతాలను జర్మన్ కాలనీలుగా మార్చడానికి ఆధారం అయ్యాయి.

1864లో రెండవ ష్లెస్విగు యుద్ధం తర్వాత ప్రష్యాలోని వలసవాద సమాజాలు గతంలో డానిషు ఆధీనంలో ఉన్న నికోబార్ దీవులు స్వాధీనం చేసుకోవాలని ఆకాంక్షించాయి. డెన్మార్కు 1865లో ష్లెస్విగులో కోల్పోయిన కొంత భూభాగానికి డానిషు వెస్టిండీసుని మార్పిడి చేసుకోవాలని ప్రతిపాదించడం విఫలమైంది. బోర్నియో, ఫిలిప్పీన్సు మధ్య ఉన్న ద్వీపాలు, తన ద్వీపాలను ప్రష్యను ఆ తర్వాత ఇంపీరియలు జర్మనీ నియంత్రణలో ఉంచడానికి ప్రతిపాదించాడు. కానీ రెండు సార్లు ఆయన తిరస్కరించబడ్డాడు. డెర్ డ్యూయిషు హాండెలు మిట్ డెన్ అండ్రేను కొంటినెంటెను, ఇన్స్బెసోండెరే ఆఫ్రికా, వాన్ కార్ల్ వి. బిస్ జు బిస్మార్కు. ఐన్ బీత్రాగు జుర్ గెస్చిచ్టే డెర్ రివాలిటాటు ఇమ్ విర్టు‌షాఫ్ట్సు ‌లెబెను. విటుల్యాండు సుల్తాను అయిన అహ్మదు ఇబ్ను ఫుమో బకారి తన భూభాగాల ప్రష్యన్ సంరక్షణను ఏర్పాటు చేయాలని ప్రష్యను యాత్రికుడు రిచర్డు బ్రెన్నరు‌ను కోరారు; అయితే బెర్లిను‌లో ఈ అభ్యర్థన ఎప్పుడూ పరిగణనలోకి తీసుకోబడలేదు. 1867 నాటి ఉత్తర జర్మనీ సమాఖ్య రాజ్యాంగంలో 4.1వ అధికరణం "వలస స్థాపన"ను "సమాఖ్య పర్యవేక్షణ" పరిధిలోని అంశాలలో ఒకటిగా ప్రకటించింది; 1871లో రూపొందించిన జర్మనీ సామ్రాజ్య రాజ్యాంగంలో కూడా ఇదే విధానం కొనసాగింది.

1867–68 కాలంలో ఉత్తర జర్మనీ సమాఖ్య పతాకాన్ని ప్రదర్శించే ఉద్దేశంతో ఓట్టో వన్ బిస్మార్కు కరీబియను ప్రాంతానికి ఎస్‌ఎమ్‌ఎస్ అగస్టా అనే స్క్రూ కార్వెట్టె నౌకను పంపారు. నార్తు జర్మనీ ఫెడరలు నేవీ అధిపతి అయిన ప్రిన్సు అడాల్బర్టు వ్యక్తిగత ఒత్తిడి మేరకు— బిస్మార్కుకు ఏమాత్రం తెలియకుండానే—అగస్టా నౌకాధిపతి ఫ్రాంజు కొండర్లింగు ప్యూర్టో లిమాను వద్ద ఒక నౌకాదళ స్థావరాన్ని ఏర్పాటు చేసే లక్ష్యంతో కోస్టారికా అధ్యక్షుడు జోస్ మాడ్రిజుతో చర్చలు జరిపారు. అయితే అమెరికాకు సంబంధించిన మన్రోయి సిద్ధాంతం) కారణంగా బిస్మార్కు ఈ ప్రతిపాదనను తిరస్కరించారు. అమెరికాతో వైరం పెట్టుకోకూడదనే ఈ సంకల్పమే డచ్ వారి ఆధీనంలో ఉన్న కురాకయొ ద్వీపంలో ఒక నౌకాదళ స్థావరాన్ని ఏర్పాటు చేసుకునేందుకు వచ్చిన డచ్ ప్రతిపాదనను కూడా ఆయన తిరస్కరించడానికి దారితీసింది.

1868లో ఏ విధమైన వలస భూభాగాలను స్వాధీనం చేసుకోవడాన్నైనా తాను వ్యతిరేకిస్తున్నట్లు బిస్మార్కు, ప్రష్యా యుద్ధ మంత్రి ఆల్బర్టు వన్ రూన్కు రాసిన ఒక లేఖలో స్పష్టం చేశారు:

ఒకవైపు చూస్తే వలస భూభాగాల ద్వారా మాతృదేశ వాణిజ్య, పారిశ్రామిక రంగాలు పొందే ప్రయోజనాలు చాలా వరకు కేవలం భ్రమలే. మరోవైపు వలసలను స్థాపించడానికి, వాటిని నిర్వహించడానికి, ముఖ్యంగా వాటి మీద తమ హక్కులను నిరూపించుకోవడానికి అయ్యే ఖర్చు—మాతృదేశానికి వాటి వల్ల కలిగే ప్రయోజనం కంటే—చాలా సందర్భాలలో ఎక్కువగా ఉంటుంది. అంతేకాకుండా కేవలం కొంతమంది వ్యాపార, పారిశ్రామిక వర్గాల ప్రయోజనాల కోసం యావతు దేశం మీద భారీ పన్నుల భారాన్ని మోపడాన్ని సమర్థించుకోవడం కూడా చాలా కష్టం. ఇంకో వైపు చూస్తే సుదూర ప్రాంతాలలో ఉన్న భూభాగాలకు పటిష్టమైన రక్షణ కల్పించే బాధ్యతను చేపట్టగలిగేంత స్థాయిలో మన నౌకాదళం ఇంకా అభివృద్ధి చెందలేదు.

ఆ సమయంలో ఉత్తర జర్మనీ సమాఖ్య అనుసరించిన విధానం వలస భూభాగాలను ఆక్రమించడం మీద కాకుండా కేవలం నిర్దిష్టమైన నావల్ బేసులను (నౌకాదళ స్థావరాలను) మాత్రమే స్వాధీనం చేసుకోవడం మీద దృష్టి సారించింది. వీటి సహాయంతో సమాఖ్య ప్రపంచ వాణిజ్య ప్రయోజనాలను రక్షించుకోవడానికి ఒక రకమైన అనధికారిక సామ్రాజ్యవాదం ద్వారా 'గన్‌బోటు దౌత్యం' అమలు చేయడం సాధ్యపడేది. 1867లో ఐదు విదేశీ స్థావరాలను ఏర్పాటు చేయాలని నిర్ణయించారు. తదనుగుణంగా 1868లో జపాను సామ్రాజ్యంలోని యోకోహామాలో ఒక జర్మనీ నావికాదళ ఆసుపత్రి కోసం భూమిని కొనుగోలు చేశారు; ఈ ఆసుపత్రి 1911 వరకు సేవలు అందించింది. 1869లో నావికాదళం అక్కడ "తూర్పు ఆసియా స్థావరం" ను తన మొదటి విదేశీ స్థావరంగా స్థాపించింది. ఇక్కడ జర్మనీ యుద్ధనౌకలు శాశ్వతంగా మోహరించబడి ఉండేవి. 1897లో జర్మనీ సామ్రాజ్యం చైనాలోని క్వింగు‌డావోను సైనిక నౌకాశ్రయంగా స్వాధీనం చేసుకునేంత వరకు తూర్పు ఆసియాలో జర్మనీ నౌకాదళానికి యోకోహామానే ప్రధాన స్థావరంగా కొనసాగింది. ఆ తర్వాత పసిఫికు మహాసముద్రంలోనూ, కియాచో బే లీజు ప్రాంతంలోనూ వలసలను స్వాధీనం చేసుకున్న సందర్భంలో ఈ స్థావరం ఎంతో ఉపయోగకరంగా నిరూపించబడింది.

1869లో నైరుతి ఆఫ్రికాలో దశాబ్దాలుగా పనిచేస్తున్న 'రెనిషు మిషనరీ సొసైటీ' వారు ప్రష్యా రాజు 1వ విలియంని తమకు రక్షణ కల్పించమని కోరారు; అలాగే వాల్వీసు బే వద్ద ఒక నావికా స్థావరాన్ని ఏర్పాటు చేయాలని సూచించారు. విలియం ఈ సూచన పట్ల ఎంతో ఆసక్తి చూపారు. కానీ ఫ్రాంకో-ప్రష్యను యుద్ధం ప్రారంభం కావడంతో ఈ విషయం కాలక్రమేణా విస్మరించబడింది.

కొత్త జర్మనీ సామ్రాజ్యం కింద చర్చ - తాత్కాలిక చర్యలు (1871–1878)

క్లాడెరాడాట్షు వ్యంగ్య చిత్రం, 1884 బిస్మార్కు భూగోళం మీద కూర్చుని, పొడవాటి పైపు తాగుతూ "సామాజిక సంస్కరణలు" అనే పుస్తకాన్ని చదువుతున్నాడు. అదే సమయంలో బ్రిటను, ఫ్రాన్సు, రష్యా, ఇతర దేశాల మానవరూపాలు క్రింద వాదించుకుంటున్నాయి. శీర్షిక "దక్షిణ సముద్రాలు భవిష్యత్తు యొక్క మధ్యధరా సముద్రం" అని చదువుతుంది మరియు ఉపశీర్షిక "కింద ఇతరులు తమ పనులతో బిజీగా ఉండటంతో నాకు ఫర్వాలేదు. అప్పుడు చివరకు ఇక్కడ పైన శాంతి నెలకొంటుంది." అని చెబుతుంది.

ఫ్రాంకో-ప్రష్యను యుద్ధం తర్వాత అల్సాసు-లోరైనుకు బదులుగా ఫ్రెంచి కాలనీ అయిన కోచిను‌చైనాను అప్పగించాలనే ఫ్రెంచి ప్రతిపాదనను 1870లో బిస్మార్కు, ఉత్తర జర్మనీ రీచ్‌స్టాగు లోని మెజారిటీ ప్రతినిధులు తిరస్కరించారు. 1871లో జర్మనీ ఏకీకరణ తర్వాత బిస్మార్కు తన మునుపటి వైఖరిని కొనసాగించాడు. 1870వ దశకంలో జర్మనీలో వలసవాద ప్రచారం ప్రజలలో అధిక ప్రాధాన్యతను సంతరించుకుంది. 1873లో జర్మనీలోని ఆఫ్రికను సొసైటీ స్థాపించబడింది. ఇది ఆఫ్రికా అన్వేషణను తన ప్రధాన విధిగా భావించింది. 1878లో జర్మనీ కోసం వలసలను సంపాదించాలనే లక్ష్యంతో వాణిజ్య భూగోళశాస్త్రం, విదేశాలలో జర్మనీ ప్రయోజనాల పెంపుదల కోసం కేంద్ర సంఘం స్థాపించబడింది. 1881లో పశ్చిమ జర్మనీ వలస, ఎగుమతి సంఘం స్థాపించబడింది. దీని వ్యవస్థాపక శాసనంలో "జర్మనీ సామ్రాజ్యం కోసం వ్యవసాయ, వాణిజ్య వలసల సముపార్జన" చేర్చబడింది. 1882లో వలసవాద ప్రచారం కోసం ఒక లాబీ గ్రూపుగా పనిచేసిన మొదటి జర్మనీ వలస స్థాపన సంఘం(1882)స్థాపించబడింది. 1887లో వాస్తవంగా వలసరాజ్యాలను స్థాపించాలనే లక్ష్యంతో దానికి పోటీగా జర్మనీ వలసరాజ్యాల సంఘం స్థాపించబడింది. ఈ రెండు సంఘాలు 1887లో జర్మనీ వలస సంఘంగా విలీనమయ్యాయి. సాధారణంగా వలసరాజ్యాలను స్వాధీనం చేసుకోవడానికి అనుకూలంగా నాలుగు వాదనలు ముందుకు వచ్చాయి:

• ఒకసారి అభివృద్ధి చెందిన తర్వాత వలసరాజ్యాలు జర్మనీ పారిశ్రామిక ఉత్పత్తులకు నియంత్రిత మార్కెట్లను అందిస్తాయి. తద్వారా 1873 నాటి ఆర్థిక సంక్షోభం తర్వాత జర్మనీలో తగ్గుతున్న వినియోగదారుల డిమాండు‌కు ప్రత్యామ్నాయాన్ని అందిస్తాయి.

• వలసరాజ్యాలు జర్మనీ ప్రవాసులకు ఒక స్థలాన్ని అందిస్తాయి. తద్వారా వారు దేశానికి దూరం కాకుండా ఉంటారు. ఈ సమయం వరకు ప్రవాసులు ప్రధానంగా ఆంగ్లం మాట్లాడే ప్రాంతాలకు వలస వెళ్లినందున ప్రముఖ వలసవాది విల్హెల్ము హుబ్బే-ష్లైడెను వారిని వెళ్ళనిస్తే, ఆంగ్లో-సాక్సను జాతి జనాభా పరంగా జర్మనీ జాతిని కోలుకోలేని విధంగా అధిగమిస్తుందని అభిప్రాయపడ్డారు.

• వేదాంతి ఫ్రెడ్రికు ఫాబ్రిడే చెప్పినట్లుగా, జర్మనీకి తన శ్రేష్ఠమైనదిగా భావించబడే సంస్కృతిని ప్రపంచవ్యాప్తంగా వ్యాప్తి చేసే "సాంస్కృతిక కర్తవ్యం" ఉండేది.

• వలసలను స్వాధీనం చేసుకోవడం సామాజిక సమస్యకు ఒక సాధ్యమైన పరిష్కారాన్ని అందించింది – కార్మికులు ఒక ఆసక్తికరమైన జాతీయ కర్తవ్యానికి కట్టుబడి సామాజిక ప్రజాస్వామ్యాన్ని విడిచిపెడతారు. దీని ద్వారా తీవ్ర తిరుగుబాటు స్వభావం గల ప్రజలు వలసలకు తరలివెళ్లడం ద్వారా దేశం అంతర్గత ఐక్యత బలోపేతం అవుతుంది.

అంతేకాకుండా 19వ శతాబ్దం చివరిలో జర్మనీ ప్రజలు వలస రాజ్యాలను స్వాధీనం చేసుకోవడాన్ని పూర్తి జాతీయతను సాధించినట్లు చెప్పడానికి ఒక నిజమైన సూచనగా భావించారు. చివరికి ప్రతిష్టాత్మకమైన ఆఫ్రికను, పసిఫికు వలస రాజ్యాలు హై సీసు ఫ్లీటు కలలతో ముడిపడి ఉన్నాయనే అవగాహనకు వచ్చింది.

బిస్మార్కు ఈ వాదనలను వ్యతిరేకిస్తూనే ఉన్నాడు; బదులుగా ఆయన ఒక 'అనధికారిక వాణిజ్య సామ్రాజ్యవాదాన్ని' ఇష్టపడ్డాడు. దీనిలో భాగంగా జర్మనీ కంపెనీలు ఐరోపా వెలుపలి ప్రాంతాలతో లాభదాయకమైన వాణిజ్యాన్ని సాగిస్తూ, ఆయా భూభాగాలను ఆక్రమించుకోవడం గానీ లేదా అక్కడ కొత్త రాజ్యాలను స్థాపించడం గానీ లేకుండానే ఆర్థికంగా తమ ప్రభావాన్ని విస్తరించుకునేవి. కేవలం మరిన్ని చదరపు మైళ్ల భూభాగాన్ని దక్కించుకోవడం కోసమే వలస రాజ్యాలను ఆక్రమించుకోవాలనే ఆసక్తి బిస్మార్కు‌కు గానీ, రీయిచ్స్టాంగులోని అనేక మంది ప్రతినిధులకు గానీ ఉండేది కాదు.

ఫలితంగా విదేశాలలో జర్మన్ల మొట్టమొదటి వలస ప్రయత్నాలు అత్యంత సంకోచంతో కూడుకున్నవిగా సాగాయి: 1876లో జర్మనీ సామ్రాజ్యానికి, టోంగా రాజ్యానికి మధ్య ఒక జర్మనీ సామ్రాజ్యం, టోంగా మధ్య మైత్రి ఒప్పందం (మైత్రి ఒప్పందం) కుదిరింది. ఈ ఒప్పందం ప్రకారం, టోంగా ద్వీపసమూహంలోని వవా‘యు ద్వీపంలో ఒక బొగ్గు నిల్వ కేంద్రాన్ని ఏర్పాటు చేసుకోవడానికి జర్మన్లకు అనుమతి లభించింది; ఆ నిర్దిష్ట ప్రాంతం మీద పూర్తి వినియోగ హక్కులను జర్మనీ సామ్రాజ్యానికి కల్పిస్తూనే టోంగా రాజు సార్వభౌమాధికారానికి మాత్రం ఎటువంటి భంగం కలగకుండా ఈ ఒప్పందం జాగ్రత్తపడింది. అక్కడ వాస్తవమైన వలస స్థాపన ఏదీ జరగలేదు. 1878 జూలై 16న ఎస్‌ఎమ్‌ఎస్ అరియాడ్నె అనే స్క్రూ కార్వెటు (యుద్ధ నౌక) కమాండరు అయిన బార్థోలోమయసు వాన్ వెర్నరు సమోవా ద్వీపసమూహంలోని ఉపోలు ద్వీపంలో ఉన్న ఫలియాలిలి, సలుయాఫటా ప్రాంతాలను "సామ్రాజ్యం తరపున" ఆక్రమించుకున్నారు. స్థానిక పాలకులకు, జర్మనీకి మధ్య కుదిరిన ఒక మైత్రి ఒప్పందం ద్వారా 1879 జనవరిలో ఈ ప్రాంతాల మీద జర్మనీ ఆక్రమణ రద్దు చేయబడింది. 1878 నవంబరు 19న వాన్ వెర్నరుజలుయిటు పగడపు దీవి, రాలికు దీవులలోని లెబాను, లెటహాలిను నాయకులతో ఒక ఒప్పందాన్ని కుదుర్చుకున్నారు; దీని ద్వారా బొగ్గు నిల్వ కేంద్రాన్ని (బొగ్గు ఆధారిత విద్యుత్తు కేంద్రం) ఏర్పాటు చేసుకునే ఏకైక హక్కు వంటి ప్రత్యేక అధికారాలు జర్మనీకి లభించాయి. మార్షల్ దీవులులో అధికారిక జర్మనీ వలస ప్రాంతం మాత్రం 1885లో మాత్రమే స్థాపించబడింది. 1878 డిసెంబరులో వోన్ వెర్నరు డ్యూక్ ఆఫ్ యార్క్ దీవులలోని మకాడా, మియోకో దీవులలో ఒక నౌకాశ్రయాన్ని కూడా స్వాధీనం చేసుకున్నారు; ఇది 1884లో భవిష్యత్తు జర్మన్ న్యూ గినియా సంరక్షక ప్రాంతంలో ఒక అంతర్భాగంగా మారింది. 1879 ఏప్రిలు 20న ఎస్‌ఎమ్‌ఎస్ బిస్మార్కు అనే స్క్రూ కార్వెటు నౌక కమాండరు కార్లు ఆగస్టు డెయిను‌హార్డు దక్షిణ సముద్ర దీవుల జర్మను కాన్సులు, గుస్తావు గోడెఫ్రాయి జూనియరు కలిసి సొసైటీ దీవులలో ఒకటైన హువాహినే "ప్రభుత్వం"తో ఒక వాణిజ్య, మైత్రి ఒప్పందాన్ని కుదుర్చుకున్నారు; ఈ ఒప్పందం ద్వారా ఇతర అంశాలతో పాటు జర్మనీ నౌకాదళానికి ఆ దీవిలోని అన్ని నౌకాశ్రయాలలో లంగరు వేసే హక్కు లభించింది.

సామ్రాజ్య స్థాపన (1884–1890)

బిస్మార్క్ వలస విధానంపై ఒక వ్యంగ్యచిత్రం: "కొత్త క్రినోలిన్." దాని శీర్షిక ఇలా ఉంది: "నేను కూడా ఈ ఫ్యాషన్‌లో పాల్గొనాలా? – ధైర్యం వహించు, ఓ మంచి మహిళా! మొదట్లో ఈ కొత్త విధానం పట్ల నీకు కాస్త ఇబ్బందిగా అనిపించినా, బయటి ప్రపంచానికి మాత్రం ఇది నీకు ఒక అద్భుతమైన రూపాన్ని ఇస్తుంది." నేపథ్యంలో ఎడమవైపున, జర్మన్ సెంట్రిస్ట్ నాయకుడు లుడ్విగ్ విండ్‌థోర్స్ట్ ఒక గవర్నెస్ (గృహోపాధ్యాయిని) వలె చిత్రీకరించబడ్డారు. మార్చి 13, 1885న Berliner Wespen అనే వ్యంగ్య పత్రిక కోసం గుస్తావ్ హీల్ రూపొందించిన చెక్కుడు చిత్రం ఇది.

బిస్మార్కు "వలసల గురించిన కలల పట్ల ఎప్పటిలాగే తీవ్రమైన తిరస్కార భావంతో ఉన్నప్పటికీ 1884లో మాత్రం జర్మనీ సామ్రాజ్యం వలసలను స్వాధీనం చేసుకోవడానికి ఆయన సమ్మతించారు. వాణిజ్యాన్ని రక్షించుకోవడం, ముడి పదార్థాలు, ఎగుమతి మార్కెట్లకు భద్రత కల్పించడం, అలాగే మూలధన పెట్టుబడి అవకాశాలను సద్వినియోగం చేసుకోవడం వంటి అనేక కారణాల రీత్యా ఆయన ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నారు. ఆ మరుసటి ఏడాదే బిస్మార్కు ఈ విషయంలో తన వ్యక్తిగత ప్రమేయాన్ని పూర్తిగా ఉపసంహరించుకున్నారు; "ఆయన తన వలసల విస్తరణ ప్రయత్నాన్ని ఎంత ఆకస్మికంగా, సాధారణంగా ప్రారంభించారో అంతే ఆకస్మికంగా, సాధారణంగా వదిలివేశారు" – తన అత్యంత కీలకమైన విధానాల సారాంశాన్ని గందరగోళపరిచే ఒక నిర్ణయ లోపాన్ని తాను చేసినట్లుగా ఆయన ప్రవర్తించారు. "వాస్తవానికి, 1889లో బిస్మార్కు జర్మన్ నైరుతి ఆఫ్రికా ప్రాంతాన్ని బ్రిటిషు వారికి అప్పగించడానికి ప్రయత్నించారు. అది ఒక భారమని అనవసరమైన ఖర్చుతో కూడిన వ్యవహారమని పేర్కొంటూ ఆ బాధ్యతను వేరొకరి నెత్తిన పెట్టాలని తాను కోరుకుంటున్నట్లు ఆయన తెలిపారు."

1884 తర్వాత జర్మనీ ఆఫ్రికాలోని అనేక భూభాగాల మీద దండయాత్ర చేసి వాటిని ఆక్రమించుకుంది: జర్మన్ తూర్పు ఆఫ్రికా (ఇందులో ప్రస్తుత బురుండి, రువాండా,టాంజానియా ప్రధాన భూభాగం ఉన్నాయి); జర్మనీ ఆగ్నేయ ఆఫ్రికా (నేటి నమీబియా), జర్మనీ కెమరూను (నేటి కామెరూన్,గబాన్, రిపబ్లిక్ ఆఫ్ కాంగో, సెంట్రల్ ఆఫ్రికన్ రిపబ్లిక్, చాద్, నైజీరియా దేశాలలోని కొన్ని ప్రాంతాలతో కలిపి); టోగోలాండు (నేటి టోగో, ఘనా దేశాలలోని కొన్ని ప్రాంతాలు). జర్మనీ పసిఫికు మహాసముద్రంలో కూడా చురుకుగా వ్యవహరించి, వరుస ద్వీపాలను తన ఆధీనంలోకి తీసుకుంది; వీటిని కలిపి జర్మనీ న్యూ గినియా (నేటి ప్యాపువా న్యూ గినీలో భాగం సమీపంలోని పలు ద్వీప సమూహాలు) అని పిలిచేవారు. న్యూ గినియా ద్వీపం ఈశాన్య ప్రాంతాన్ని కైజర్-విలెంస్లాండు అని పిలిచేవారు; ఈ ద్వీపాలకు తూర్పున ఉన్న బిస్మార్క్ ద్వీపసమూహం న్యూమెకెంబర్గు, న్యూ పొమెరనియా అనే రెండు పెద్ద ద్వీపాలు కూడా ఉన్నాయి. వారు ఉత్తర సాల్మను దీవులు కూడా తమ ఆధీనంలోకి తెచ్చుకున్నారు. ఈ ద్వీపాలకు సంరక్షిత ప్రాంతాల హోదా కల్పించబడింది.

బిస్మార్కు వలస విధానం వైపు అడుగులు (1878–1883)

వలసల ఆక్రమణకు సంబంధించి బిస్మార్కు విధానంలో వచ్చిన మార్పు విదేశీ పోటీ నుండి జర్మనీ ఆర్థిక వ్యవస్థను రక్షించే ఉద్దేశంతో ఆయన 1878లో ప్రవేశపెట్టిన రక్షణాత్మక సుంకాల విధానంలో భాగంగా ప్రారంభమైంది. ఈ రక్షణాత్మక సుంకాల విధానంతో ముడిపడి ఉన్న ఆయన వలస విధానానికి నాంది సమోవా ఆక్రమణతో ప్రారంభం అయింది; సమోవాలో జర్మనీకి సంబంధించిన గణనీయమైన ఆర్థిక ప్రయోజనాలు అప్పటికే నెలకొని ఉన్నాయి. 1879 జూన్‌లో ఇంపీరియలు ఛాన్సలరు హోదాలో ఉన్న బిస్మార్కు 1879 జనవరిలో సమోవా నాయకులకు అక్కడ ఉన్న జర్మనీ కాన్సులు‌కు మధ్య కుదిరిన "మైత్రి ఒప్పందం"ను అధికారికంగా ఆమోదించారు. దీని ఫలితంగా ఉపోలు ద్వీపంలోని అపియా నగర పరిపాలన నియంత్రణను బ్రిటను, అమెరికా కాన్సులు‌లతో కలిసి జర్మనీ కాన్సులు తన ఆధీనంలోకి తీసుకున్నారు. 1880వ దశకంలో సమోవాను జర్మనీలో విలీనం చేసుకోవడానికి బిస్మార్కు అనేకసార్లు ప్రయత్నించినప్పటికీ ఆ ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి. ప్రధాన నగరమైన అపియాతో సహా పశ్చిమ సమోవా దీవులు 1899లో జర్మనీ కాలనీగా మారాయి.

1880 ఏప్రిల్‌లో బిస్మార్కు సమోవా బిల్లును రీచ్‌స్టాంగు సమర్పించినప్పుడు వలస వ్యవహారాలకు అనుకూలంగా దేశీయ రాజకీయాలలో చురుకుగా జోక్యం చేసుకున్నారు. దీనిని ఫెడరలు కౌన్సిలు ఆమోదించినప్పటికీ రీచ్‌స్టాగు తిరస్కరించింది. ఈ బిల్లు ఇబ్బందులలో పడిన ఒక ప్రైవేటు జర్మనీ వలస వాణిజ్య సంస్థకు జర్మనీ ఆర్థిక సహాయాన్ని అందించేది.

1880 మేలో బిస్మార్కు బ్యాంకరు అడాల్ఫు వాన్ హాన్సెమానును పసిఫికు‌లో జర్మనీ వలస లక్ష్యాలు, వాటిని అమలు చేసే అవకాశం మీద ఒక నివేదికను రూపొందించమని కోరారు. హాన్సెమాను అదే సంవత్సరం సెప్టెంబరులో తన దక్షిణ సముద్రాలలో వలసరాజ్య ఆకాంక్షల మీద మెమోరాండంను బిస్మార్కు‌కు సమర్పించారు. ప్రతిపాదిత ప్రాదేశిక స్వాధీనాలు దాదాపు అన్నీ నాలుగు సంవత్సరాల తరువాత వలసరాజ్యాలుగా తీసుకోబడ్డాయి లేదా ప్రకటించబడ్డాయి. 1884లో ప్రకటించబడినప్పటికీ స్వాధీనం చేసుకోబడని ఆ పసిఫికు భూభాగాలు చివరకు 1899లో జర్మనీ వలసరాజ్య పరిపాలన కిందకు తీసుకురాబడ్డాయి. ముఖ్యంగా 1882లో న్యూ గినియా, పసిఫికు‌లో వలసరాజ్యాలను స్వాధీనం చేసుకోవడానికి న్యూ గినియా కన్సార్టియం వ్యవస్థాపక సభ్యులలో హాన్సెమాను ఒకరు.

1882 నవంబరులో బ్రెమెను కేంద్రంగా పనిచేసే పొగాకు వ్యాపారి అడాల్ఫు లూడెరిట్జు, విదేశాంగ కార్యాలయాన్ని సంప్రదించి, నైరుతి ఆఫ్రికా తీరంలోని వాల్వీసు బేకు దక్షిణాన ఉన్న ఒక వాణిజ్య కేంద్రానికి రక్షణ కల్పించమని కోరారు. 1883 ఫిబ్రవరి నవంబరులో లూడెరిట్జు వాణిజ్య కేంద్రానికి యునైటెడు కింగ్డం రక్షణ కల్పిస్తుందా అని ఆయన బ్రిటిషు ప్రభుత్వాన్ని అడిగారు. ఆ రెండు సందర్భాలలోనూ బ్రిటిషు ప్రభుత్వం నిరాకరించింది.

1883 మార్చి నుండి హాంబర్గు‌కు చెందిన భారీ సరుకుల వ్యాపారి, నౌకా యజమాని హాంబర్గు వాణిజ్య మండలి సభ్యుడైన అడాల్ఫు వోయర్మాను పశ్చిమ ఆఫ్రికాలో ఒక వలస రాజ్యాన్ని స్వాధీనం చేసుకునే విషయమై, బిస్మార్కు నేతృత్వంలోని విదేశాంగ కార్యాలయంతో అత్యంత గోప్యమైన చర్చలు జరిపారు. పశ్చిమ ఆఫ్రికా మొత్తం బ్రిటిషు లేదా ఫ్రెంచి నియంత్రణలోకి వస్తే హాంబర్గు వ్యాపారులు భారీ సుంకాలు చెల్లించాల్సి వస్తుందనే భయమే దీనికి ప్రధాన కారణం. చివరగా 1883 జూలై 6న పశ్చిమ ఆఫ్రికాలో ఒక వలస రాజ్యాన్ని స్థాపించాలంటూ వాణిజ్య మండలి నుండి బిస్మార్కు‌కు ఒక రహస్య విజ్ఞప్తి సమర్పించబడింది. ఆ విజ్ఞప్తిలో "ఇటువంటి స్వాధీనాల ద్వారా మాత్రమే అట్లాంటికు ఆవల ఉన్న ప్రాంతాలలో జర్మనీ వాణిజ్యానికి ఒక దృఢమైన స్థానం, కచ్చితమైన మద్దతు లభిస్తుంది; రాజకీయ రక్షణ లేకపోతే వాణిజ్యం వృద్ధి చెందడం, పురోగమించడం సాధ్యం కాదు" అని పేర్కొన్నారు.

దీని తర్వాత 1883 మార్చిలో యునైటెడు కింగ్‌డం ఫ్రాన్సు మధ్య 'సియెర్రా లియోను ఒప్పందం' ప్రచురించబడింది. ఈ ఒప్పందంలో ఇతర వాణిజ్య దేశాలను ఏమాత్రం పరిగణనలోకి తీసుకోకుండానే ఆ రెండు దేశాల 'ఆసక్తి క్షేత్రాలను' విభజించి నిర్దేశించారు. దీనికి ప్రతిస్పందనగా జర్మనీ ప్రభుత్వం లూబెకు, బ్రెమెను హాంబర్గు నగరాల సెనేటు‌లను వారి అభిప్రాయాలను తెలియజేయమని కోరింది. తమ సమాధానంలో హాంబర్గు వ్యాపారులు పశ్చిమ ఆఫ్రికాలో వలస రాజ్యాలను స్వాధీనం చేసుకోవాలని గట్టిగా డిమాండు చేశారు. 1883 డిసెంబరులో జర్మనీ వాణిజ్య భద్రతను పటిష్టం చేయడానికి, "స్వతంత్ర నీగ్రో రాజ్యాలతో" ఒక ఒప్పందాన్ని కుదుర్చుకోవడానికి పశ్చిమ ఆఫ్రికాకు ఒక సామ్రాజ్య కమిషనరు‌ను పంపనున్నట్లు బిస్మార్కు హాంబర్గు‌కు తెలియజేశారు. సైనిక రక్షణ కల్పించడానికి ఎస్‌ఎమ్‌ఎస్ సోఫీ అనే స్క్రూ కార్వెటు నౌకను పంపనున్నారు. అంతేకాకుండా ఈ ప్రణాళిక మీద సూచనలను బిస్మార్కు కోరారు; అలాగే ఆ ​​సామ్రాజ్య కమిషనరు‌కు ఎటువంటి ఆదేశాలు ఇవ్వాలనే విషయం మీద అడాల్ఫు వోయరు‌మాన్ సలహాను ఆయన వ్యక్తిగతంగా అడిగి తెలుసుకున్నారు. 1884 మార్చిలో పశ్చిమ ఆఫ్రికా తీరప్రాంతానికి సామ్రాజ్య కమిషనరు‌గా గుస్టావు నచ్టిగల్ నియమితులయ్యారు. ఆ వెంటనే ఆయన ఎస్‌ఎమ్‌ఎస్ మౌవీ అనే గన్‌బోటు నౌకలో పశ్చిమ ఆఫ్రికాకు ప్రయాణమయ్యారు.

బిస్మార్కు హయాంలో వలస స్థాపన (1884–1888)

Lüderitz Bay (సుమారు 1900 నాటికి), జర్మన్ సామ్రాజ్యం సాధించిన మొట్టమొదటి వలస ప్రాంతం

ఎస్‌ఎమ్‌ఎస్ ఓల్గా నౌక, కామెరూను ‌లోని హికరీటౌను ( డౌలా) మీద బాంబు దాడి చేస్తున్నప్పుడు, 1884 డిసెంబరు

1885 నాటికి ఆఫ్రికా, పాపువా న్యూ గినియాలో జర్మనీ వలస ప్రాంతాలు

1884వ సంవత్సరం జర్మనీ వలస ప్రాంతాల వాస్తవ ఆక్రమణలకు నాంది పలికింది; 1876 నుండి జర్మనీ సామ్రాజ్యం కోసం సముద్రాల ఆవల సాధించిన ఆస్తులు, హక్కుల పునాది మీద ఈ ప్రక్రియ ముందుకు సాగింది. కేవలం ఒక్క సంవత్సర కాలంలోనే జర్మనీ ఆస్తులు విస్తరించి బ్రిటిషు, ఫ్రెంచి సామ్రాజ్యాల తర్వాత మూడవ అతిపెద్ద వలస సామ్రాజ్యంగా అవతరించాయి. బ్రిటిషు నమూనాను అనుసరించి బిస్మార్కు జర్మనీ వ్యాపారులకు చెందిన అనేక ఆస్తులను జర్మనీ సామ్రాజ్య రక్షణ పరిధిలోకి తీసుకువచ్చారు. విదేశాలతో శాంతియుత సంబంధాలు నెలకొన్న కాలాన్ని సద్వినియోగం చేసుకుంటూ ఆయన "వలస ప్రయోగం" ప్రారంభించారు—అయితే ఈ ప్రయోగం పట్ల ఆయనకు స్వతహాగా సందేహాలు ఉండేవి. ఈ విధంగా వలసవాదాన్ని అధికారికంగా అంగీకరించడం, వలస ప్రభుత్వాలను ఏర్పాటు చేయడం అనే పరివర్తన బిస్మార్కు పదవీకాలపు చివరి పావు భాగంలో సంభవించింది.

మొదటగా అడాల్ఫు ల్యూడరిడ్జుకు చెందిన వ్యాపార కేంద్రం—అంగారా పెక్యుయేనా అఖాతంలో (' ల్యూడరిడ్జు బే') దాని చుట్టుపక్కల ఉన్న అంతర్గత భూభాగంలో ('ల్యూడరిడ్జులాండు') నెలకొని ఉన్నది—ఏప్రిల్ 1884లో జర్మనీ నైరుతీ ఆఫ్రికా పేరుతో జర్మనీ సామ్రాజ్య రక్షణలోకి తీసుకురాబడింది. జూలై నెలలో టోగోలాండు, అడాల్ఫు వోర్మను కుకామెరూన్ లో ఉన్న ఆస్తులు కూడా ఇదే విధంగా రక్షణ పరిధిలోకి వచ్చాయి; ఆ తర్వాత న్యూ గినియా ఈశాన్య భాగం (' కైజర్-వెల్హెంస్లాండు'), దానికి ఆనుకుని ఉన్న ద్వీపాలు ('బిస్మార్కు ఆర్చిపిలాగో') కూడా జర్మనీ వలసలుగా మారాయి. 1885 జనవరిలో పశ్చిమ ఆఫ్రికా తీరంలోని కాపిటల్ - కోబా వద్ద జర్మను జెండా ఎగురవేయబడింది. ఫిబ్రవరిలో సామ్రాజ్యవాది. "కార్యశూరుడు" అయిన కార్లు పీటర్సు, తన 'జర్మనీ వలసరాజ్యాల సంఘం' కోసం విస్తారమైన భూములను పోగుచేసుకున్నాడు. "జాంజిబారు సుల్తానేటు ప్రధాన భూభాగంలోని సుమారు 60,000 చదరపు మైళ్ల ఆస్తి కోసం, పత్రాల.మీద చదువురాని గిరిజన నాయకులచే వేయబడిన X-గుర్తులతో ఆయన పొదల నుండి బయటకు వచ్చాడు." ఇది తరువాత 'జర్మను తూర్పు ఆఫ్రికా'గా మారింది. ఇటువంటి అన్వేషణా యాత్రలకు భద్రతా చర్యలు అవసరమయ్యాయి. వీటిని ప్రధానంగా సూడాను‌లో నియమించుకున్న చిన్న ప్రైవేటు, సాయుధ దళాలతో పరిష్కరించవచ్చు. వీటికి సాధారణంగా తక్కువ ర్యాంకు గల సాహసోపేతమైన మాజీ సైనిక సిబ్బంది నాయకత్వం వహించేవారు. పీటర్సు నియంత్రణలో అలాగే ఇతరుల నియంత్రణలో జరిగిన ఈ భూ-ఆక్రమణ యాత్రల సమయంలో క్రూరత్వం, ఉరితీయడం, కొరడా దెబ్బలు ప్రబలంగా ఉన్నాయి. ఎందుకంటే "ఆఫ్రికన్ల పట్ల దుర్వినియోగంలో ఎవరికీ గుత్తాధిపత్యం లేదు. 1885 ఏప్రిల్‌లో క్లెమెన్సు డెను‌హార్టు, గుస్తావు డెన్‌హార్టు సోదరులు ఆధునిక కెన్యాలోని విటులాండు‌ను స్వాధీనం చేసుకున్నారు. దీంతో జర్మనీ వలసరాజ్యాల స్వాధీనాల మొదటి దశ చాలా వరకు పూర్తయింది.

1885 ఆగస్టు, అక్టోబరు మధ్య, స్పెయిను తమదని చెప్పుకుంటున్న పసిఫికు దీవుల మీద జర్మను జెండాలను ఎగురవేయడం కరోలిన్ల సంక్షోభానికి దారితీసింది. దీనిలో జర్మనీ చివరికి వెనక్కి తగ్గింది.

1885 అక్టోబరు‌లో మార్షల్ దీవులును కూడా స్వాధీనం చేసుకున్నారు. చివరకు 1886 అక్టోబరు‌లో సోలమన్ దీవులులలో కొన్నింటిని కూడా స్వాధీనం చేసుకున్నారు. 1888లో జర్మనీ నౌరులో పౌర యుద్ధాన్ని ముగించి ఆ ద్వీపాన్ని తనలో విలీనం చేసుకుంది.

కారణాలు

వలస భూభాగాల ఆక్రమణ విధానం వైపు బిస్మార్కు ఆకస్మికంగా మళ్లడానికి గల కారణాలు చరిత్రకారుల మధ్య ఇప్పటికీ వివాదాంశంగానే ఉన్నాయి. ఈ విషయంలో రెండు ప్రధాన దృక్పథాలు ఉన్నాయి: ఒకటి జర్మనీ అంతర్గత రాజకీయాల మీద దృష్టి సారిస్తే, మరొకటి విదేశాంగ వ్యవహారాల మీద దృష్టి సారిస్తుంది.

అంతర్గత రాజకీయాల పరంగా చూస్తే జర్మనీ ప్రజలలో ఒక రకమైన "వలసల జ్వరం" వ్యాపించడానికి దారితీసిన ప్రజా ఒత్తిడే ఇక్కడ కీలక అంశం. వలసల ఉద్యమం సంస్థాగతంగా అంత బలంగా లేనప్పటికీ తన వాదనను ప్రజల చర్చా వేదికపైకి తీసుకురావడంలో అది విజయం సాధించింది. అడాల్ఫు వోయరు‌మాను రచించి 1883 జూలై 6న హాంబర్గు వాణిజ్య మండలి ద్వారా బిస్మార్కు‌కు పంపిన ఒక విజ్ఞాపన పత్రం ఈ విషయంలో అత్యంత కీలకమైనదిగా పరిగణించబడుతుంది. 1884 జర్మనీ ఫెడరలు ఎన్నికలు సమీపిస్తుండటం తన సొంత స్థానాన్ని పటిష్టం చేసుకోవాలనే బిస్మార్కు ఆకాంక్ష, అలాగే వలసవాదానికి మద్దతు తెలిపే నేషనల్ లిబరల్ పార్టీని తన వైపుకు తిప్పుకోవాలనే ప్రయత్నం వంటి అంశాలను కూడా వలస విధానాన్ని స్వీకరించడానికి దారితీసిన అంతర్గత కారకాలుగా పేర్కొన్నారు. హాన్సు-ఉల్రిచు వెహ్లరు 'సామాజిక సామ్రాజ్యవాద' సిద్ధాంతాన్ని ప్రతిపాదించారు. ఆర్థిక సంక్షోభం వలన తలెత్తిన సామాజిక ఉద్రిక్తతలను విదేశీ వ్యవహారాల వైపుకు "మళ్లించడానికి" వలస విస్తరణ ఉపయోగపడిందని తద్వారా బిస్మార్కు అధికారాన్ని మరింత బలపరచడంలో అది సహాయపడిందని ఈ సిద్ధాంతం పేర్కొంటుంది. 'యువరాజు సిద్ధాంతం' అని పిలువబడే మరొక సిద్ధాంతం ప్రకారం—ఇంగ్లాండు పట్ల ప్రత్యేక అభిమానం కలిగిన 3వ ఫ్రెడరికు జర్మనీ సింహాసనాన్ని అధిష్టించబోయే సమయానికి ముందే ఆయన ఇంగ్లాండు తరహా ఉదారవాద విధానాలను అమలు చేయకుండా అడ్డుకునే ఉద్దేశంతో బిస్మార్కు జర్మనీకి, యునైటెడు కింగ్‌డంకు మధ్య ఉన్న సంబంధాలను ఉద్దేశపూర్వకంగానే దిగజార్చడానికి ప్రయత్నించారు.

విదేశాంగ విధానం పరంగా చూస్తే, వలసలను స్థాపించాలనే నిర్ణయం—ఐరోపాలోని 'అధికార సమతుల్యత' అనే భావనను ప్రపంచ స్థాయికి విస్తరించడంగా పరిగణించబడుతుంది. 'ఆఫ్రికా ఆక్రమణ పోటీ'లో పాల్గొనడం ద్వారా జర్మనీ తనను తాను ఒక 'మహాశక్తి'గా నిలబెట్టుకునే స్థానాన్ని కూడా మరింత బలపరచుకోగలిగింది.

కంపెనీ భూసేకరణలు - నిర్వహణ

వలసవాద విస్తరణ ప్రారంభం బిస్మార్కు రాజకీయాలకు ఒక సమూలమైన విపర్యయాన్ని సూచిస్తుందని ఇప్పుడు నమ్మడం లేదు. ఆయన మొదటి నుండి కలిగి ఉన్న ప్రైవేటు ఆర్థిక చొరవ మీద ఆధారపడిన విదేశీ విధానం అనే ఉదారవాద-సామ్రాజ్యవాద ఆదర్శం జర్మనీ వ్యాపారుల ఆస్తులను సామ్రాజ్యం రక్షణ కింద ఉంచడం ద్వారా పెద్దగా మారలేదు.

బెర్లిను‌లో 1884/1885లో జరిగిన కాంగో సమావేశం ఆఫ్రికా ఖండం, వలస విభజన అయిన ఆఫ్రికా కోసం పోటీకి పునాది వేసింది.

1884 నాటికి బిస్మార్కు వలసవాద భావనకు మారినందున ఆర్థిక కారణాల దృష్ట్యా ఆయన వలస ప్రభుత్వాన్ని స్థాపించడం కంటే "చార్టర్డు కంపెనీ" భూ నిర్వహణకు మొగ్గు చూపాడు. ఆయన వ్యక్తిగత "జర్మనీ సంరక్షిత ప్రాంతాల" వాణిజ్యం, పరిపాలనను ప్రైవేటు కంపెనీలకు బదిలీ చేయడానికి అధికారిక రక్షణ పత్రాలను ఉపయోగించాడు. ఈ ప్రాంతాల పరిపాలనను జర్మనీ ఈస్టు ఆఫ్రికా కంపెనీ (1885–1890), జర్మనీ విటు కంపెనీ (1887–1890), జర్మనీ న్యూ గినియా కంపెనీ (1885–1899), మార్షలు దీవులలోని జలుయిటు కంపెనీ (1888–1906) లకు అప్పగించారు. పశ్చిమ ఆఫ్రికా, నైరుతి ఆఫ్రికాలోని జర్మనీ వలస ప్రాంతాలను కూడా ఇదే పద్ధతిలో పరిపాలించాలని బిస్మార్కు ఆశించారు; కానీ 'నైరుతి ఆఫ్రికా జర్మనీ వలస సంఘం' గానీ, 'పశ్చిమ ఆఫ్రికా సిండికేటు' గానీ ఈ బాధ్యతను స్వీకరించడానికి సుముఖత చూపలేదు.

టోగోలో పత్తి రవాణా, సుమారు 1900 నాటి చిత్రం. ఇతర జర్మనీ ఉష్ణమండల వలస ప్రాంతాల మాదిరిగానే, టోగోలో కూడా జర్మనీ, అంతర్జాతీయ మార్కెట్ల కోసం ఉత్పత్తి చేయబడిన వస్తువులలో కాఫీ, కోకో, పత్తి మరియు కొబ్బరి ఉత్పత్తులు మాత్రమే ప్రధానంగా ఉండేవి.

సైనిక శక్తి ప్రదర్శనల అనంతరం అత్యంత అసమానమైన ఒప్పందాల ద్వారా ఈ ప్రాంతాలు జర్మను ఆధీనంలోకి వచ్చాయి. స్థానిక పాలకులు—తమకు తరచుగా ఎటువంటి చట్టపరమైన హక్కు లేని—విశాలమైన భూభాగాలకు రక్షణ కల్పిస్తామన్న అస్పష్టమైన హామీలకు నమ్మశక్యం కానంత తక్కువ కొనుగోలు ధరలకు బదులుగా వలసదారులకు అప్పగించారు. భాషా అవరోధం కారణంగా ఈ ఒప్పందాల వివరాలు వారికి తరచుగా అస్పష్టంగానే మిగిలిపోయేవి. అయినప్పటికీ వారు ఈ ఒప్పందాలకు అంగీకరించారు; ఎందుకంటే వలసదారులతో జరిపిన సుదీర్ఘ చర్చలు, ఒప్పందం మీద సంతకం చేసే ఆచారబద్ధమైన ప్రక్రియ, వారి అధికార ప్రతిపత్తిని గణనీయంగా పెంచాయి. ఈ ఒప్పందాలకు జర్మనీ ప్రభుత్వం ఆమోదం తెలిపింది; తద్వారా వలస కంపెనీలకు ఎటువంటి పర్యవేక్షణ లేకుండానే పూర్తి అధికారాలను అప్పగించింది. అదే సమయంలో ప్రభుత్వం తన వద్ద కేవలం అంతిమ సార్వభౌమాధికారాన్ని జోక్యం చేసుకునేందుకు సంబంధించిన కొన్ని అస్పష్టమైన హక్కులను మాత్రమే తన వద్ద ఉంచుకుంది. ఈ విధంగా వలస ప్రాంతాలతో ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన ఆర్థిక, పరిపాలనాపరమైన ప్రమేయం అత్యల్ప స్థాయికి పరిమితం చేయబడింది.

అయితే ఈ వ్యూహం కేవలం కొన్ని సంవత్సరాలలోనే విఫలమైంది. దాదాపు అన్ని 'సంరక్షిత ప్రాంతాల' దయనీయమైన ఆర్థిక పరిస్థితి అలాగే అస్థిరమైన భద్రతా పరిస్థితులు—(1888లో నైరుతి ఆఫ్రికా, తూర్పు ఆఫ్రికాలలో స్థానిక తిరుగుబాట్లు చెలరేగడం; కామెరూన్, టోగోలలో పొరుగున ఉన్న బ్రిటిషు వలసలతో సరిహద్దు ఘర్షణలు తలెత్తవచ్చని భయపడటం; సాధారణంగా సమర్థవంతమైన పరిపాలన కోసం వచ్చిన డిమాండ్లు వలస కంపెనీల సామర్థ్యాన్ని మించిపోవడం)—బిస్మార్కు, ఆయన వారసులు అన్ని వలసలలోనూ ప్రత్యక్ష, అధికారిక పాలనను అమలు చేయడానికి ప్రేరేపించాయి.

సమశీతోష్ణ మండల సాగు వర్ధిల్లినప్పటికీ, ఉష్ణమండల పల్లపు ప్రాంతాల వ్యాపారాలు క్షీణించడం, తరచుగా విఫలమవడం బిస్మార్కు దృక్పథం మారడానికి దోహదపడింది. తరచుగా శక్తివంతమైన పాలకుల తిరుగుబాట్లు సాయుధ ఘర్షణలను ఎదుర్కోవడానికి సహాయం కోసం వచ్చిన విజ్ఞప్తులకు ఆయన అయిష్టంగానే అంగీకరించాడు. ఎందుకంటే వారి లాభదాయకమైన బానిస వ్యాపార కార్యకలాపాలు ప్రమాదంలో పడినట్లు కనిపించాయి. జర్మనీ స్థానిక సైనిక దళాలు ప్రారంభంలో స్వాతంత్ర్య సమరయోధులను పట్టుకోవడానికి, శిక్షించడానికి డజన్ల కొద్దీ ప్రతీకార యాత్రలలో నిమగ్నమయ్యాయి. కొన్నిసార్లు బ్రిటిషు వారి సహాయంతో. దూకుడు స్వభావం గల తెగలు నివసించే ఆఫ్రికను ప్రాంతాలను వలసరాజ్యాలుగా మార్చడానికి ప్రయత్నించడం జర్మన్లకు ఒక ప్రతికూలత అని రచయిత చార్లెసు మిల్లరు ఒక సిద్ధాంతాన్ని ప్రతిపాదించారు. అయితే వారి వలస పొరుగు దేశాలు మరింత సాధు స్వభావం గల ప్రజలతో పోరాడవలసి వచ్చింది. ఆ సమయంలో సహనం కంటే బలప్రయోగానికే ప్రాధాన్యతనిచ్చే జర్మన్ల ప్రవృత్తి అశాంతి కొనసాగడానికి దోహదపడింది. ఈ దశ అంతటా ( ఆ తర్వాత కూడా) అనేక ఆఫ్రికను వలస రాజ్యాలు అగ్నిగుండాలుగా మిగిలిపోయాయి.

వలస రాజ్యాల స్వాధీనాలకు విరామం (1888–1890)

1885 తర్వాత బిస్మార్కు తదుపరి వలస రాజ్యాల స్వాధీనాలను వ్యతిరేకించారు. ఇంగ్లాండు, ఫ్రాన్సు వంటి అగ్రరాజ్యాలతో మంచి సంబంధాలను కొనసాగించడం మీద తన విధానాన్ని కేంద్రీకరించారు. 1888లో పాత్రికేయుడు యూజెను వోల్ఫు, ఇతర గొప్ప శక్తులతో వలసల కోసం జరుగుతున్న పోటీలో జర్మనీ వెనుకబడకుండా ఉండేందుకు మరిన్ని వలసలను సంపాదించుకోవాలని ఆయనను కోరగా బిస్మార్కు దానిని సాంఘిక డార్వినిజం కోణంలో అర్థం చేసుకున్నారు. దానికి బిస్మార్కు, తన ప్రాధాన్యత ఇటీవల సాధించిన జాతీయ ఐక్యతను కాపాడుకోవడమేనని జర్మనీ కేంద్ర స్థానంలో ఉండటం వలన ఆ ఐక్యతకు ముప్పు వాటిల్లుతుందని తాను భావించానని బదులిచ్చారు:

మీ ఆఫ్రికా పటం చాలా అందంగా ఉంది, కానీ నా ఆఫ్రికా పటం ఐరోపాలో ఉంది. ఇదిగో రష్యా, ఇదిగో ఫ్రాన్స్, మనం మధ్యలో ఉన్నాం.

"అది నా ఆఫ్రికా పటం."

ప్రత్యక్ష సాక్షుల కథనం ప్రకారం 1889లో బిస్మార్కు జర్మనీని వలస విధానం నుండి ఉపసంహరించుకోవాలని ఆలోచించారు; తూర్పు ఆఫ్రికా, సమోవాలో జర్మనీ కార్యకలాపాలను పూర్తిగా ముగించాలని ఆయన ఆకాంక్షించారు. వలస ప్రాంతాల పరిపాలనతో తనకు ఇక ఎటువంటి సంబంధం వద్దు అని బిస్మార్కు భావించారని, వాటిని నౌకాదళ విభాగానికి (అడ్మిరల్టీ) అప్పగించాలని ఆయన సంకల్పించారని కూడా అదనంగా వార్తలు వచ్చాయి. 1889 మే నెలలో ఆఫ్రికాలోని జర్మనీ ఆక్రమిత ప్రాంతాలను ఇటలీ ప్రధానమంత్రి ఫ్రాన్సిస్కో క్రిస్పికి విక్రయిస్తానని బిస్మార్కు ప్రతిపాదించారు — దీనికి ప్రతిగా ఇటలీ వలస ప్రాంతాలను జర్మనీకి విక్రయిస్తామని క్రిస్పి ప్రతిపాదించారు.

బిస్మార్కు వలస ప్రాంతాలను బేరసారాలకు ఉపయోగపడే సాధనాలుగా కూడా పరిగణించారు. 1884 నుండి 1885 వరకు బెర్లిను‌లో జరిగిన కాంగో సదస్సులో ఆఫ్రికా ఖండాన్ని అగ్రరాజ్యాల మధ్య విభజించారు. 1884లో జులు రాజు దినుజులుతో ( లూడెరిట్జు పేరుతో )ఒక ఒప్పందం కుదిరింది; దీని ద్వారా జులులాండు‌లోని సెయింట్ లూసియా అఖాతం మీద జర్మనీకి హక్కు లభించాల్సి ఉంది. అయితే 1885 మేలో బ్రిటను‌కు ఇచ్చిన ఒక రాయితీలో భాగంగా పాండోలాండుమీద ఉన్న హక్కుతో పాటు ఈ హక్కును కూడా జర్మనీ వదులుకుంది. అలాగే 1885లో పశ్చిమ ఆఫ్రికాలోని కపిటాయి, కోబా, మహిను‌లాండు ప్రాంతాల మీద ఉన్న తన హక్కులను జర్మనీ వరుసగా ఫ్రాన్సు, బ్రిటను‌లకు వదులుకుంది. 1886లో తూర్పు ఆఫ్రికాలో తమ ప్రభావ క్షేత్రాల సరిహద్దుల విషయంలో జర్మనీ, బ్రిటను ఒక ఒప్పందానికి వచ్చాయి.

1890 మార్చిలో వలస ప్రాంతాల ఆక్రమణ విధానాన్ని బిస్మార్కు ముగించిన తర్వాత 1890 జూలై 1న బ్రిటను‌తో హెలిగోలాండ్-జాంజిబార్ ఒప్పందం కుదుర్చుకున్నారు; దీని ద్వారా జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికాకు ఉత్తరాన ఉన్న మిగిలిన అన్ని హక్కులను జర్మనీ త్యజించింది. ఈ విధంగా ఆయన గ్రేటు బ్రిటను‌తో ఒక సమతుల్యతను నెలకొల్పారు. బుర్గాబో, అలులా మధ్య ఉన్న సోమాలి తీరం మీద జర్మనీ హక్కులను వదులుకోవడం వల్ల, త్రిపక్ష కూటమిలో జర్మనీ భాగస్వామి అయిన ఇటలీతో సంబంధాలు కూడా మెరుగుపడ్డాయి. దీనికి ప్రతిఫలంగా జర్మనీ కాప్రివి స్ట్రిపును పొందింది; ఇది జర్మనీ నైరుతి ఆఫ్రికా సరిహద్దును తూర్పు దిశగా జాంబెజీ నది వరకు విస్తరించింది (ఈ నది ద్వారా జర్మనీ నైరుతి ఆఫ్రికా, జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికా మధ్య భూమార్గ రవాణా సాధ్యమవుతుందని అప్పట్లో ఆశించారు). ఈ పరిస్థితులలో ఆగ్నేయ ఆఫ్రికాలో జర్మనీకి ఉన్న తదుపరి వలసవాద ఆశయాలకు తెరపడింది.

ఆఫ్రికను వలసల పట్ల జర్మనీకి ఉన్న ఆసక్తితో పాటు ఆఫ్రికా మీద మేధావుల ఆసక్తి కూడా వృద్ధి చెందింది. 1845లో లీప్‌జిగ్ విశ్వవిద్యాలయానికి చెందిన ప్రాచ్య పరిశోధకుడు హెన్రికు లెబెరెచ్టు ఫ్లీషర్, ఇతరులు డాయిచే మోర్గెన్‌లెండిషే గెసెల్‌షాఫ్ట్ను స్థాపించారు. లీప్‌జిగు‌కే చెందిన భాషావేత్త హాన్స్ స్టమ్మె ఆఫ్రికను భాషల మీద పరిశోధనలు చేశారు. లీప్‌జిగు విశ్వవిద్యాలయం 1901లో మానవశాస్త్రం, జాతివర్ణన శాస్త్రం, పూర్వ-చరిత్రల కోసం ఒక ఆచార్య పదవిని (దీనిని కార్ల్ వూలే నిర్వహించారు; ఈయన ఆఫ్రికను పరిశోధనలో ఒక జాతివర్ణన, జీవ నిర్ణయవాద పాఠశాలను స్థాపించారు), 1915లో "వలస భౌగోళిక శాస్త్రం, వలస విధానం" కోసం మరొక ఆచార్య పదవిని ఏర్పాటు చేసింది. పరిశోధకుడు హాన్సు మేయరు "వలస భౌగోళిక శాస్త్ర సంస్థ"కు డైరెక్టరు‌గా వ్యవహరించారు. 1919లో "వలస భౌగోళిక శాస్త్రం, వలస విధానం మీద సెమినారు" స్థాపించబడింది.

2వ కైజరు విల్హెల్ము (1890–1914) ఆధ్వర్యంలోని సామ్రాజ్యం

కైజరు 2వ విల్హెల్ము (1888–1918) జర్మనీ తన వలస రాజ్యాలను విస్తరించుకోవాలని తీవ్రంగా కోరుకున్నారు. 1890లో బిస్మార్కు తర్వాత వెంటనే అధికారంలోకి వచ్చిన లియో వాన్ కాప్రివి అప్పటికే ఉన్న వలస రాజ్యాల భారాన్ని కొనసాగించడానికి సుముఖత చూపారు. కానీ కొత్త ప్రయత్నాలను వ్యతిరేకించారు. ఆయన తర్వాత వచ్చిన ఇతరులు ముఖ్యంగా విదేశాంగ మంత్రిగా, ఛాన్సలరు‌గా బెర్ను‌హార్డు వాన్ బ్యూలో మరిన్ని పసిఫికు మహాసముద్ర వలసలను పొందడాన్ని ఆమోదించారు. ఇప్పటికే ఉన్న సంరక్షిత ప్రాంతాలకు నిర్వాహకులు, వాణిజ్య ప్రతినిధులు, సర్వేయర్లు, స్థానిక "శాంతి పరిరక్షకులు", పన్ను వసూలుదారులను నియమించుకోవడానికి గణనీయమైన ఖజానా సహాయాన్ని అందించారు. ఇది విస్తరణవాద విధానానికి, ఇంపీరియలు జర్మనీ నావికాదళం బలవంతపు ఉన్నతీకరణకు అనుగుణంగా ఉంది. వలస రాజ్యాల సముపార్జన జర్మనీ దేశీయ రాజకీయాలలో ఒక తీవ్రమైన అంశంగా మారింది. 1891లో అత్యంత జాతీయవాద పాన్-జర్మనీ లీగు జర్మనీ వలస సమాజంలో చేరింది. వలసవాదానికి మద్దతుగా ఇంతకుముందు చేసిన వాదనలకు అదనంగా వలస ప్రాంతాలలో బానిస వ్యాపారాన్ని అంతం చేసి, స్థానిక ప్రజలను వారి ముస్లిం బానిసల నుండి విడిపించడం జర్మనీ విధి అని ఇప్పుడు వాదించారు. ఈ బానిసత్వ నిర్మూలనవాద డిమాండ్లు, వాటి స్పష్టమైన ముస్లిం వ్యతిరేక పక్షపాతంతో తూర్పు ఆఫ్రికా తీరంలో 1888లో జరిగిన "అరబు తిరుగుబాటు"ను ఒక పవిత్ర యుద్ధంగా మార్చాయి. అయితే జర్మనీ జాతీయ ప్రతిష్ట జర్మనీ ఇతర గొప్ప శక్తులతో ఒక సామాజిక డార్వినిస్టు పోటీలో చిక్కుకుందనే నమ్మకం ప్రధానమైనవి. ఈ పోటీలో "ఆలస్యంగా వచ్చిన దేశం"గా జర్మనీ తన రావలసిన వాటాను పొందవలసి ఉంది.

విల్హెల్ము స్వయంగా తన దేశం నాయకులుగా కాకుండా వలస అనుచరులుగా ఉన్నందుకు విలపించాడు. 1899 మార్చి సెసిలు రోడెసుతో జరిగిన ఒక ఇంటర్వ్యూలో ఆయన ఆ ఆరోపిత సంక్లిష్ట పరిస్థితిని స్పష్టంగా ఇలా పేర్కొన్నారు: "రైఖు‌స్టాగు...జర్మనీ తన వలసవాద విస్తరణను చాలా ఆలస్యంగా ప్రారంభించింది; తత్ఫలితంగా ఆకర్షణీయమైన ప్రదేశాలన్నీ అప్పటికే ఇతరుల ఆక్రమణలో ఉండటంతో అది ఒక ప్రతికూల స్థితిని ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చింది." నూతన "ప్రపంచ విధానం" కింద "ఆలస్యంగా రంగంలోకి దిగిన దేశం" (1897 డిసెంబరు 6న లో చేసిన ప్రసంగంలో ఛాన్సలరు బెర్ను‌హార్డు వాన్ బ్యూలో పేర్కొన్నట్లుగా) కోసం "సూర్యుని వెలుగులో ఒక స్థానాన్ని" సంపాదించడానికి ప్రయత్నం జరిగింది; ఇందులో వలసలను సొంతం చేసుకోవడం, ఇతర వలస సంబంధిత వ్యవహారాలలో తమ అభిప్రాయాన్ని వినిపించే హక్కును కలిగి ఉండటం అనే అంశాలు ఇమిడి ఉన్నాయి. జాతీయ ప్రతిష్ట మీద ప్రధానంగా దృష్టి సారించిన ఈ విధానం 1884, 1885లలో బిస్మార్కు ముందుకు తెచ్చిన ఆచరణాత్మక వలస విధానానికి పూర్తి విరుద్ధంగా నిలిచింది.

1890 తర్వాత సముపార్జనలు

జర్మనీ లీజుకు తీసుకున్న కియావు‌చౌ భూభాగం, క్వింగ్డయొ నౌకాశ్రయం

1890 తర్వాత జర్మనీ సాపేక్షంగా చిన్న భూభాగాలను మాత్రమే సముపార్జించడంలో విజయం సాధించింది. 1895లో క్వింగు చైనా నుండి హంకౌ, టియంసిను, (ఆధునిక వూహాను, టియానుజిన్) నగరాలలో రాయితీలను జర్మనీ పొందింది. 1897 నవంబరు 1న జరిగిన Juye సంఘటన తర్వాత—దీనిలో దైవ వాక్య సంఘంకు చెందిన ఇద్దరు జర్మనీ మిషనరీలు హత్యకు గురయ్యారు—కైజరు విల్హెల్ము, షండాంగు ద్వీపకల్పం దక్షిణ తీరంలో ఉన్న జియాఝౌ బే, దాని ప్రధాన నౌకాశ్రయమైన క్వింగ్డయొను ఆక్రమించుకోవడానికి తూర్పు ఆసియా దళాన్ని పంపారు. ఇది కియాట్షౌ బే లీజు భూభాగంగా మారింది; జియోఝౌ బేకి 50 కి.మీ పరిధిలోని ప్రాంతం ఒక "తటస్థ మండలం"గా రూపొందింది. ఈ మండలంలో చైనా సార్వభౌమాధికారం పరిమితం చేయబడి జర్మనీకి అనుకూలంగా మార్చబడింది. అంతేకాకుండా షండాంగు ప్రావిన్సు‌లో గనుల తవ్వకం, రైల్వేలకు సంబంధించిన రాయితీలను కూడా జర్మనీ పొందింది.

జర్మనీ న్యూ గినియా సరిహద్దులు—1899 నాటి జర్మన్-స్పానిష్ ఒప్పందంకు ముందు (నీలం రంగులో), తర్వాత (ఎరుపు రంగులో)

1899 నాటి జర్మన్-స్పానిష్ ఒప్పందం ద్వారా జర్మనీ మైక్రొనీషియా ప్రాంతంలోని కరోలైను దీవులు, మరియానా దీవులు, పాలౌలను 17 మిలియన్ల బంగారు మార్కులకు కొనుగోలు చేసింది. 1899 నాటి త్రిపక్ష ఒప్పందం ద్వారా, సమోవా దీవుల పశ్చిమ భాగం జర్మనీ సంరక్షిత ప్రాంతంగా మారింది. అదే సమయంలో అప్పటికే ఉన్న వలసల నియంత్రణను అంతర్భాగాల వైపుకు విస్తరించారు; ఉదాహరణకు బురుండి, రువాండా రాజ్యాలను జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికాలో విలీనం చేశారు. అయితే 1891 నుండి ఈ విషయంలో జర్మన్ల ప్రయత్నాలకు కామెరూన్‌లోని బాఫుటు యుద్ధాలలోనూ తూర్పు ఆఫ్రికాలోని హెహే ప్రజలతో జరిగిన సంఘర్షణలోనూ తీవ్ర ప్రతిఘటన ఎదురైంది.

1901 మార్చి 6న జర్మనీ నీటి అడుగున టెలిగ్రాఫ్ కేబుల్ వేయడానికి సామ్రాజ్య తపాలా సేవ చేపట్టిన సన్నాహక పనులలో భాగంగా వలస అధికారి ఆర్నో సెన్ఫ్టుసంసొరొలు దీవిని తన ఆధీనంలోకి తీసుకున్నారు. మరుసటి రోజు, ఆయన మెరిరు పిలొ అన్నా దీవుల మీద కూడా హక్కును ప్రకటించారు; ఆ తర్వాత ఏప్రిల్ 12న టోబి దీవిని, హెలెన్ రీఫును కూడా స్వాధీనం చేసుకున్నారు. ఈ దీవులన్నింటినీ జర్మనీ న్యూ గినియా పరిపాలన పరిధిలోకి చేర్చారు.

1900లో సింగపూర్‌లో కేంద్రంగా ఉన్న 'బెన్ మేయరు' సంస్థ ద్వారా ఇంపీరియలు నేవీ కెడా సుల్తాను నుండి లాంగు ‌కావి ద్వీపాన్ని యాభై సంవత్సరాల పాటు లీజుకు తీసుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. అయితే ఈ ఒప్పందం విఫలమైంది; ఎందుకంటే సియాంతో 1897లో కుదిరిన ఒక రహస్య ఒప్పందం ఆధారంగా బ్రిటిషు ప్రభుత్వం ఇందులో జోక్యం చేసుకుంది. ఆ ఒప్పందం ప్రకారం సియాం ఏదైనా మూడవ పక్షానికి ఇచ్చే రాయితీలను వీటో చేసే హక్కు ఇంగ్లాండు‌కు ఉంది. బ్యాంకాకు ప్రభుత్వానికి సామంతుడిగా ఉన్న కెడా, లాంగు‌కావిని జర్మనీ ప్రభుత్వానికి అప్పగించకుండా ఈ నిబంధన అడ్డుకుంది. పసిఫికు మహాసముద్రంలో జర్మనీ నావికాదళానికి మరొక స్థావరంగా ఉపయోగపడేలా మెక్సికో నుండి ( బాజా కాలిఫోర్నియా ద్వీపకల్పాన్ని) దక్కించుకోవడానికి కైజరు చేసిన ప్రయత్నం కూడా విఫలమైంది.

1911లో జరిగిన ( అగాదిరు సంక్షోభం) సమయంలో మొరాకో మీద ఫ్రెంచి సంరక్షకత్వాన్ని జర్మనీ గుర్తించినందుకు ప్రతిఫలంగా మొత్తం 'ఫ్రెంచి కాంగో' ప్రాంతాన్ని పరిహారంగా పొందడానికి జర్మనీ ప్రభుత్వం ప్రయత్నించింది. చివరికి వారికి వాయువ్య ఫ్రెంచి కాంగోలోని కొన్ని భాగాలు ఇవ్వబడ్డాయి; వీటిని అప్పటికే ఉన్న జర్మనీ కామెరూను‌కు జతచేసి ఫ్రెంచి కాంగో (న్యూకామెరూన్) అని నామకరణం చేశారు. జర్మనీ అనుసరించిన ఈ విస్తరణవాద వలస విధానం కారణంగా అగ్రరాజ్యాల కూటమిలో జర్మనీ క్రమంగా ఏకాకిగా మారిపోయింది; జర్మనీ అంతర్గత వర్గాలలో ఈ పరిస్థితిని తమ చుట్టూ అల్లుకున్న ఒక "ముట్టడి"గా భావించారు.

వలస ప్రాంతాల విద్యాపరమైన అభివృద్ధిని దృష్టిలో ఉంచుకుని 1896లో వలస విద్యా కమిటీ స్థాపించబడింది. వలస ప్రాంతాలలో స్థిరపడాలనుకునే వారికి వ్యవసాయ శిక్షణ అందించే ఉద్దేశంతో 1898లో విట్జెను‌హౌసెను నగరంలో వ్యవసాయ, వాణిజ్య, పరిశ్రమల జర్మనీ వలస పాఠశాల ఏర్పాటు చేయబడింది. ప్రస్తుతం ఈ సంస్థ కాసెల్ విశ్వవిద్యాలయంలో ఒక భాగంగా కొనసాగుతోంది. నౌకాదళ వైద్యులకు, వలస ప్రాంతాలలో పనిచేసే వైద్యులకు శిక్షణ ఇచ్చేందుకు గాను 1900లో హాంబర్గు‌లో నౌకాదళ, ఉష్ణమండల వైద్య సంస్థ స్థాపించబడింది.

జర్మనీ వలస ప్రాంతాలన్నింటిలోనూ కేవలం టోగోలాండు, జర్మన్ సమోవా మాత్రమే లాభదాయకంగానూ స్వయంసమృద్ధి కలిగినవిగానూ నిలిచాయి; వలస ప్రాంతాలన్నింటికీ సంబంధించిన ఆర్థిక నివేదికలను పరిశీలిస్తే మొత్తంగా జర్మనీకి భారీ ఆర్థిక నష్టం వాటిల్లినట్లు తేలింది. అయినప్పటికీ బెర్లిన్లోని అప్పటి నాయకత్వం ఈ వలస ప్రాంతాలకు ఆర్థిక సహాయం అందించడానికి, వాటి నిర్వహణ, అభివృద్ధి, రక్షణ బాధ్యతలను చేపట్టడానికి దేశం తరపున కట్టుబడి ఉంది.

వలస వ్యతిరేక ప్రతిఘటన (1897–1905)

జర్మనీ వలస పాలకులు తమ నియంత్రణ హక్కును బలవంతంగా రుద్దిన తీరు, స్థానిక ప్రజలచే మరిన్ని తిరుగుబాట్లకు దారితీసింది. జర్మనీ వలస ప్రభుత్వాలు స్థానిక ప్రజలను అసమాన ఒప్పందాలలోకి బలవంతంగా నెట్టాయి. దీనివల్ల స్థానిక తెగలు, ఆదివాసులు తమ పలుకుబడిని, అధికారాన్ని కోల్పోయారు. చివరికి వారిలో కొందరు బానిస కార్మికులుగా మారవలసి వచ్చింది. దీని ఫలితంగా జర్మన్లు ​​ఆదివాసుల మీద అనేక సైనిక, జాతి నిర్మూలన దాడులు చేశారు. స్థానిక ఆఫ్రికన్లను ఒక నిమ్న వర్గంగా పరిగణించాలని, వారి భూములను స్వాధీనం చేసుకుని వలసదారులకు, కంపెనీలకు అప్పగించాలని, మిగిలిన జనాభాను రిజర్వేషన్లలో ఉంచాలని వలస అధికారులు, వలసదారులు ఇద్దరూ అభిప్రాయపడ్డారు; జర్మన్లు ​​ప్రధానంగా శ్వేతజాతీయులు నివసించే ఒక కాలనీని ఏర్పాటు చేయాలని ప్రణాళిక వేశారు: అదే "నూతన ఆఫ్రికను జర్మనీ".

జర్మన్లు ​​భౌతికంగా, సాంకేతికంగా ఉన్నతమైనవారైనప్పటికీ వారి సైనిక ఉనికి చాలా తక్కువగా ఉండటంతో స్థానిక ప్రజలు ఎక్కువగా గెరిల్లా వ్యూహాలను అవలంబించారు. వలసరాజ్య శక్తులు పాల్గొన్న ఇతర అసమాన యుద్ధాల మాదిరిగానే జర్మనీ వలసరాజ్య దళాలు కూడా ప్రతిస్పందించాయి: వారు మొత్తం జనాభా మీద యుద్ధం ప్రకటించారు. సర్వనాశనం చేసే వ్యూహంలో భాగంగా, వారు గ్రామాలను నాశనం చేశారు. ఆర్థిక కార్యకలాపాలను నిరోధించారు. అడవి జంతువుల నుండి ఎటువంటి రక్షణను నిరాకరించారు. ఈ చర్యల ద్వారా వారు జనాభాను నివాసయోగ్యం కాని ప్రాంతాలకు పారిపోయేలా బలవంతం చేశారు. అక్కడ చాలా మంది ఆకలితో మరణించారు. ఈ ఉద్దేశపూర్వక వ్యూహం ద్వారా జర్మన్లు ​​మొత్తం భూభాగంలో శాశ్వత మార్పులను కలుగజేసి దశాబ్దాల పాటు దానిని నివాసయోగ్యం కానిదిగా మార్చారు.

స్థానిక ప్రజల మీద తీసుకున్న ఈ చర్యలలో అత్యంత ముఖ్యమైనవి: 1901–1902లో జరిగిన బాక్సరు తిరుగుబాటు తరువాత చైనీయుల మీద ప్రతీకార చర్యలు 1904–1905లో జరిగిన హెరెరో నామా జాతి నిర్మూలన 1905–1907లో జరిగిన మాజీ తిరుగుబాటు అణచివేత.

మారణహోమం సమయంలో బంధించబడిన హీరో నామ ఖైదీల ఫోటో

"మహేంగే యుద్ధం", మాజీ-మాజీ తిరుగుబాటు, పెయింటింగు, ఫ్రెడ్రికు విల్హెల్ము కుహ్నెర్టు, 1908

1897లో నైరుతి ఆఫ్రికాలో పశువుల వ్యాధి ప్రబలిన తర్వాత హెరెరొ ప్రజలు తమ వద్ద మిగిలిన పశువులను ఆ వలస ప్రాంతమంతటా విస్తరింపజేశారు. అయితే ఈ కొత్త పచ్చిక బయళ్లను అప్పటికే వలసదారులు కొనుగోలు చేసి ఉన్నారు; దాంతో వారు ఇప్పుడు హెరెరొ ప్రజల పశువుల మీద తమ హక్కును ప్రకటించుకున్నారు. 1904లో ఈ పరిస్థితి చివరకు హెరెరొ నామా ప్రజల తిరుగుబాటుకు దారితీసింది. తగినంత సిబ్బంది లేని జర్మనీ నైరుతి ఆఫ్రికా సామ్రాజ్య దళాలు ఈ తిరుగుబాటును అణచివేయలేకపోయాయి. దీనితో జర్మనీ ప్రభుత్వం ఒక నావికా దళాన్ని, ఆ తర్వాత అదనపు సైనిక బలగాలను అక్కడికి పంపింది. మొత్తంగా లెఫ్టినెంటు జనరలు లోథరు వాన్ త్రోథా నాయకత్వంలోని సుమారు 15,000 మంది సైనికులు 1904 ఆగస్టులో జరిగిన వాటరు‌బర్గు యుద్ధంలో హెరెరొ దళాలను ఓడించారు. వాన్ ట్రోథా "సర్వనాశన ఆజ్ఞ" (నిర్మూలన ఉత్తర్వు)గా పిలువబడే ఒక ఆదేశాన్ని జారీ చేశారు; దీని ప్రకారం యుద్ధం నుండి ప్రాణాలతో బయటపడిన హెరెరొ ప్రజలను అడవుల్లోకి తరిమికొట్టారు. 1904 నవంబరు నాటికి ప్రాణాలతో బయటపడిన వారిలో 1,800 మంది బ్రిటిషు వారి బెచువానాలండు ప్రాంతానికి చేరుకున్నారు; అదే సమయంలో వేలాది మంది నైరుతి ఆఫ్రికా అత్యంత ఉత్తర ప్రాంతాలకు, ఎడారి లోపలికి పారిపోయారు. ఆ సమయంలో హెరెరొ ప్రజల జనాభా సుమారు 50,000 ఉంటుందని అంచనా వేయబడింది; వీరిలో సగం మంది 1908 నాటికి మరణించారు. నామా ప్రజలు కూడా 10,000 మందిని కోల్పోయారు—ఇది వారి మొత్తం జనాభాలో దాదాపు సగం. 1904 చివరి వరకు వారు హెరెరొ ప్రజలకు వ్యతిరేకంగా జర్మన్ల పక్షాన నిలిచి పోరాడారు. ఇది 20వ శతాబ్దపు మొదటి జననిర్మూలన.

1905/6లో జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికాలో మాజీ తిరుగుబాటు చెలరేగింది; దీని అణచివేత ఫలితంగా సుమారు 1,00,000 మంది స్థానిక ప్రజలు మరణించారు. వీరిలో చాలామంది జర్మన్ల దగ్ధ భూమి వ్యూహాల వల్ల ఏర్పడిన కరువు కారణంగా ప్రాణాలు కోల్పోయారు.

టోగోల్యాండు‌లో ఎటువంటి నిజమైన యుద్ధం జరగకపోవడం వలన ఐరోపాలోని కొందరు దీనిని జర్మనీ "నమూనా వలస" అని పిలిచారు. అయితే అక్కడ కూడా రక్తపాతం ఏమీ తక్కువగా జరగలేదు. ఆఫ్రికన్లను తమ అదుపులో ఉంచుకోవడానికి జర్మన్లు ​​బలవంతపు చాకిరీని, కఠిన శిక్షలను ప్రయోగించారు.

వ్యతిరేకతను తగ్గించడానికి జర్మనీ వలస పత్రికా చట్టం (1906–1912 మధ్య రూపొందించబడింది) ద్వారా దూకుడు స్వభావం కలిగిన వలసదారుల పత్రికలను సెన్సార్షి‌పు, అనుమతి లేని ప్రచురణల నిషేధం ద్వారా నియంత్రణలో ఉంచారు. అయితే టోగోల్యాండు‌లో ఆఫ్రికను రచయితలు పక్కనే ఉన్న బ్రిటిషు గోల్డు కోస్టు వలస ప్రాంతంలో విమర్శనాత్మక వ్యాసాలను ప్రచురించడం ద్వారా ఈ చట్టాన్ని తప్పించుకున్నారు. ఈ క్రమంలో వారు తమకు మద్దతు తెలిపే సానుభూతిపరులతో కూడిన ఒక అంతర్జాతీయ నెట్వర్కును నిర్మించుకున్నారు. జర్మనీ నైరుతి ఆఫ్రికా (ప్రస్తుత నమీబియా)లో 1904లో జరిగిన హెరెరో తిరుగుబాట్ల గురించిన విషయాలు జర్మనీ అంతటా ముద్రణ మాధ్యమాలలో వెలుగులోకి వచ్చాయి; ఈ తిరుగుబాట్ల అణచివేతకు జరిగిన సైనిక చర్యలలో హెరెరో జనాభాలో 50% నుండి 70% మంది ప్రాణాలు కోల్పోయారు. దీనిని 'హెరెరో, నామా మారణకాండ'గా పిలుస్తారు. 1905లో జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికాలో జరిగిన మాజీ' తిరుగుబాటు అణచివేతకు సంబంధించిన వార్తలు ప్రముఖంగా ప్రచురించబడ్డాయి. 1906 చివరిలో వలస ప్రాంతాలలోని సంఘర్షణల కోసం అదనపు నిధులను సమకూర్చే ఒక అనుబంధ బడ్జెటు‌ను తిరస్కరించడం వలన 'రీచ్‌స్టాగు' (జర్మనీ పార్లమెంటు) రద్దైంది. కొత్త ఎన్నికలు జరిగాయి. "జర్మనీలో వలసవాద వ్యతిరేక భావనల పవనం ఊపందుకోవడం ప్రారంభమైంది." దీని ఫలితంగా 1907 జనవరిలో రీచ్‌స్టాగు కోసం జరిగిన "హాటెను‌టాటు ఎన్నిక"గా పిలువబడే ఎన్నికలలో ఓటర్లు భారీ సంఖ్యలో పాల్గొని ఓటు హక్కు వినియోగించుకున్నారు. సంప్రదాయవాద బ్యూలో ప్రభుత్వం అతికష్టం మీద నిలదొక్కుకుంది. కానీ 1907 జనవరిలో కొత్తగా ఎన్నికైన 'రీచ్‌స్టాగు' వలసపాలన విభాగాన్ని "పూర్తిగా ప్రక్షాళన" చేసింది.

కొత్త వలస విధానాలు (1905–1914)

జర్మన్ వలస వ్యవహారాల కార్యదర్శి బెర్న్‌హార్డ్ డెర్న్‌బర్గ్ (కుడి నుండి రెండవ వ్యక్తి), 1907లో నైరోబి వద్ద బ్రిటిష్ అధికారులతో కలిసి తూర్పు ఆఫ్రికాలో తనిఖీ పర్యటనలో ఉన్న దృశ్యం

డారు ఎస్ సలాం నౌకాశ్రయం, జర్మన్ తూర్పు ఆఫ్రికా, సుమారు 1910 నాటి చిత్రం

స్థానిక ప్రజల పట్ల చూపిన దుర్వ్యవహారం కారణంగా నైరుతి ఆఫ్రికా, తూర్పు ఆఫ్రికాలలో చెలరేగిన వలస యుద్ధాల ఫలితంగా జర్మనీ వలస పరిపాలనను మార్చడం అత్యవసరమని భావించారు. వలస ప్రాంతాలను వినియోగించుకోవడంలో మరింత శాస్త్రీయమైన విధానాన్ని అవలంబించడం ద్వారా ఆయా ప్రాంతాల ప్రజల జీవన ప్రమాణాలను మెరుగుపరచడమే ఈ మార్పు వెనుక ఉన్న ఉద్దేశం. అందువలన వలస పరిపాలనలో అత్యున్నత అధికార సంస్థ అయిన ( వలస విభాగం)ను విదేశాంగ శాఖ నుండి వేరు చేశారు. 1907 మేలో ఇది ఒక స్వతంత్ర మంత్రిత్వ శాఖగా రూపుదిద్దుకుంది; దీనినే సామ్రాజ్య వలసల కార్యాలయం ( సామ్రాజ్య వలసల కార్యాలయం) అని పిలిచేవారు.

జర్మనీ నిర్మాణాలతో కూడిన ట్సింగ్డగొ నగరం, c. 1900 నాటి చిత్రం

ఈ కొత్త వలస విధానానికి రూపకర్త డార్ము‌స్టాడుకు చెందిన బెర్ను‌హార్డు డెర్ను‌బర్గు . ఈయన ఒక బ్యాంకరు, ప్రైవేటు రంగ పునర్వ్యవస్థీకరణ నిపుణుడు. 1906 సెప్టెంబరులో వలస విభాగం బాధ్యతలను ఈయనకు అప్పగించారు; 1910 వరకు పునర్వ్యవస్థీకరించబడిన వలస కార్యాలయానికిగా రాష్ట్ర కార్యదర్శి ఈయన తన బాధ్యతలను కొనసాగించారు. పరిపాలనలో పాతుకుపోయిన అసమర్థ అధికారులను జల్లెడ పట్టి ఎటువంటి సంకోచం లేకుండా వారిని పదవుల నుండి తొలగించారు; "వారిలో చాలామంది విచారణను కూడా ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చింది." ఆ అసమర్థుల స్థానంలో సమర్థులైన, మానవీయ దృక్పథం కలిగిన కొత్త తరం వలస పౌర సేవకులు వచ్చారు. వీరు సాధారణంగా డెర్న్బర్గు స్వయంగా స్థాపించిన... హాంబర్గు‌లోని వలస సంస్థ నుండి తయారైనవారే కావడం విశేషం. ఆఫ్రికను సంరక్షిత ప్రాంతాలలో ముఖ్యంగా టోగోలాండ్, జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికా లలో "ఊహించలేనంత ఆధునిక, మానవతావాద పరిపాలనలు ఉద్భవించాయి."డెర్న్బర్గు, వలస ప్రాంతాల సమస్యల గురించి ప్రత్యక్షంగా తెలుసుకోవడానికి, పరిష్కారాలను కనుగొనడానికి ఆయా ప్రాంతాలలో పర్యటించారు. నష్టభయాన్ని తగ్గించడానికి, బ్యాంకుల మూలధన పెట్టుబడులకు సామ్రాజ్య ఖజానాలోని ప్రజా నిధులతో భద్రత కల్పించారు. ఒక మాజీ బ్యాంకరు‌గా, డెర్ను‌బర్గు ఇటువంటి ఆలోచనలను సులభతరం చేశారు; వలస ప్రాంతాలను కూడా లాభదాయకమైన ప్రతిపాదనలుగా మార్చడం తన బాధ్యతగా ఆయన భావించారు. ఆయన మౌలిక సదుపాయాల భారీ విస్తరణను పర్యవేక్షించారు. ప్రతి ఆఫ్రికను సంరక్షిత ప్రాంతం లోపలి ప్రాంతాలకు రైలు మార్గాలను నిర్మించింది. డార్ ఎస్ సలామ్ "మొత్తం ఉష్ణమండల ఆఫ్రికాకే ప్రదర్శన నగరంగా" అభివృద్ధి చెందింది. లోమే "పశ్చిమ ఆఫ్రికాలో అత్యంత అందమైన నగరంగా" ఎదిగింది. చైనాలోని క్వింగు‌డావో, "చిన్న రూపంలో, హాంబర్గు లేదా బ్రెమెను వలె ఒక జర్మనీ నగరంగా" ఉండేది. జర్మన్లు తమ వలస రాజ్యాలలో నిర్మించినవన్నీ శాశ్వతంగా నిలిచి ఉండేలా చేశారు. ఈ నిబంధనల ప్రకారం కాలనీలను అభివృద్ధి చేయడానికి, వలస ప్రయోజనాల కోసం శాస్త్రీయ, సాంకేతిక సంస్థలు స్థాపించబడ్డాయి లేదా విస్తరించబడ్డాయి. వీటిలో రెండైన హాంబర్గు కలోనియలు ఇన్‌స్టిట్యూటు, జర్మనీ కలోనియలు స్కూలు, హాంబర్గు, కాసెలు ఆధునిక విశ్వవిద్యాలయాలకు పూర్వగామి సంస్థలు.

సంరక్షిత ప్రాంతాలలోని స్థానిక జనాభా "మన వలస రాజ్యాలలో అత్యంత ముఖ్యమైన అంశం" అని డెర్న్బర్గు ప్రకటించారు. ఇది కొత్త చట్టాలు కార్యక్రమాల ద్వారా ధృవీకరించబడింది. శారీరక శిక్ష రద్దు చేయబడింది. ఆఫ్రికా పసిఫికు‌లోని ప్రతి వలస రాజ్యం ప్రభుత్వ పాఠశాల వ్యవస్థకు పునాదులు వేసింది. .ప్రతి వలస రాజ్యం ఆసుపత్రులను నిర్మించి, సిబ్బందిని నియమించింది. కొన్ని కాలనీలలో స్థానిక వ్యవసాయ భూములను ప్రోత్సహించి మద్దతు ఇచ్చారు. 1909 జనవరిలో డెర్బర్గు ఇలా అన్నారు "మాతృభూమితో సన్నిహితంగా ముడిపడి ఉన్న పరిపాలనాపరంగా స్వతంత్రంగా, మేధోపరంగా స్వయం సమృద్ధిగా, ఆరోగ్యకరంగా ఉండే కాలనీలే లక్ష్యంగా ఉండాలి."

నమీబియాలోని లూదరిడ్జిలో ఉన్న రైల్వే స్టేషను (1914); 2006లో తీసిన చిత్రం

1911 నుండి 1918 వరకు వలస వ్యవహారాల కార్యదర్శిగా పనిచేసిన విల్‌హెల్ము సోల్ఫు 1912, 1913లలో ఆఫ్రికాలో పర్యటనలు కూడా చేపట్టారు. ఈ పర్యటనల ద్వారా కలిగిన అనుభవాలు ఆయన వలస పాలన ప్రణాళికలకు దిశానిర్దేశం చేశాయి; ఈ ప్రణాళికలలో గవర్నర్ల అధికారాల విస్తరణ, ఆఫ్రికన్ల మీద బలవంతపు చాకిరీని నిషేధించడం వంటి అంశాలు ఉన్నాయి. సమోవా గవర్నరు‌గా ఉన్నప్పుడు ఆయన ఆ ద్వీపవాసులను మా గోధుమ వర్ణపు సంరక్షణార్థులు అని పేర్కొన్నారు; వీరిని సరైన మార్గంలో నడిపించాలే తప్ప, బలవంతం చేయకూడదని ఆయన అభిప్రాయపడ్డారు. అదే విధంగా 1912 నుండి తూర్పు ఆఫ్రికా గవర్నరు‌గా వ్యవహరించిన హెన్రిక్ ష్నీ, "నా పరిపాలనలో ప్రధాన లక్షణం... నా సంరక్షణకు అప్పగించబడిన స్థానిక ప్రజల సంక్షేమమే అవుతుంది" అని ప్రకటించారు. వలస ప్రాంతాలలో మోటారు రహదారుల నెటు‌వర్కు‌ను ఏర్పాటు చేయాలని కూడా సాల్ఫు ప్రతిపాదించారు. అప్పటి వరకు అనుసరిస్తూ వచ్చిన అత్యంత సైనికీకృత విధానానికి భిన్నంగా సాపేక్షంగా శాంతియుతమైన ఈ వలస విధానానికి—రైటుస్టాంగు (జర్మనీ పార్లమెంటు)లోని మితవాద పక్షం మినహా—మిగిలిన అన్ని రాజకీయ పక్షాల మద్దతును ఆయన కూడగట్టగలిగారు.

1905 తర్వాత జర్మనీ కాలనీలలో పెద్ద తిరుగుబాట్లు జరగలేదు. ఈ కొత్త విధానాలు, నౌకా రవాణాలో మెరుగుదలలు, ముఖ్యంగా శీతలీకరించిన గిడ్డంగులతో కూడిన షెడ్యూల్డు సర్వీసుల ఏర్పాటు ఫలితంగా విదేశీ ఆక్రమిత ప్రాంతాల ఆర్థిక సామర్థ్యం వేగంగా పెరిగింది. దీనివలన కాలనీల నుండి జర్మనీలోని ప్రజలకు అమ్మబడిన వ్యవసాయ ఉత్పత్తులు, అన్యదేశ పండ్లు, సుగంధ ద్రవ్యాల పరిమాణం పెరిగింది. 1906, 1914 మధ్య కాలనీలలో పామాయిలు కోకో గింజల ఉత్పత్తి రెట్టింపు అయింది. ఆఫ్రికను కాలనీల రబ్బరు ఉత్పత్తి నాలుగు రెట్లు పెరిగింది. జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికా నుండి పత్తి ఎగుమతులు పది రెట్లు పెరిగాయి. జర్మనీ, దాని కాలనీల మధ్య మొత్తం వాణిజ్యం 1906లో 72 మిలియన్ల మార్కుల నుండి 1913లో 264 మిలియన్ల మార్కులకు పెరిగింది. ఈ ఆర్థిక వృద్ధి కారణంగా వలస పన్నులు, సుంకాల నుండి వచ్చే ఆదాయం ఆరు రెట్లు పెరిగింది. జర్మనీ నుండి ఆర్థిక సహాయం మీద ఆధారపడటానికి బదులుగా కాలనీలు ఆర్థికంగా స్వతంత్రమయ్యాయి లేదా స్వతంత్రమయ్యే మార్గంలో ఉన్నాయి. 1914 నాటికి జర్మనీ న్యూ గినియా, కియాటు‌స్చౌ, ఆఫ్రికను షుట్జు‌ట్రుప్పెను మాత్రమే సబ్సిడీ పొందాయి. "వలస ఆర్థిక వ్యవస్థ అభివృద్ధి చెందుతోంది. రోడ్లు, రైల్వేలు, షిప్పింగు, టెలిగ్రాఫు కమ్యూనికేషను‌లు నిమిషానికి వరకు ఉన్నాయి."

క్విండయొ నుండి వచ్చిన వలస పాలన నాటి పోస్ట్‌కార్డు, c. 1900 నాటిది.

కాలనీలు రొమాంటికు‌గా మారాయి. భూవిజ్ఞాన శాస్త్రవేత్తలు, పటనిర్మాతలు అప్పట్లో ఐరోపా పటాలలో గుర్తించబడని ప్రాంతాలను అన్వేషించి పర్వతాలను, నదులను గుర్తించి, సరిహద్దులను నిర్ధారించారు. హెర్మను డెట్జ్నరు, కెప్టెను నుజెంటు (ఆర్.ఎ.) అనే అధికారి కామెరూన్ బ్రిటిషు జర్మనీ సరిహద్దులను నిర్ణయించే ఒక ఉమ్మడి ప్రాజెక్టు బాధ్యతలను నిర్వహించారు; దీనికి సంబంధించిన నివేదిక 1913లో ప్రచురించబడింది. జర్మనీ నిర్వాహకులు, వలసదారుల సేవలో నిమగ్నమైన నల్లజాతి, గోధుమ రంగు చర్మం కలిగిన స్థానికుల గురించిన కథనాలను వివరించడానికి ప్రయాణికులు, వార్తాపత్రిక విలేఖరులను తిరిగి తీసుకువచ్చారు. కొన్ని సంరక్షిత ప్రాంతాలలో వలస పాలన సంబంధిత దుష్ప్రవర్తన, అవినీతి, క్రూరత్వానికి సంబంధించిన అనుమానాలు, నివేదికలు కూడా వెలువడ్డాయి; అలాగే లూథరను, రోమన్ కాథలికు మిషనరీలు తమ జర్మనీలోని ప్రధాన కార్యాలయాలకు ఆందోళన కలిగించే నివేదికలను పంపారు. ఆదర్శవాదులు తరచుగా ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలకు ఎంపిక కావడానికి, నియమితులవడానికి స్వచ్ఛందంగా ముందుకు వచ్చేవారు; వ్యాపార దృక్పథం కలిగినవారు మాత్రం తమ దేశంలోని హాంసీటికు వాణిజ్య సంస్థలు, షిప్పింగు సంస్థలకు లాభాలను (డివిడెంటు) ఆర్జించి పెట్టడం కోసం ఈ బాధ్యతలను స్వీకరించేవారు. ఆ కాలంలోని జర్మనీ వలస పాలనను, తర్వాతి కాలపు చరిత్రకారులు "భవిష్యత్తు మీద సుదీర్ఘ ప్రభావం చూపే ఆధునీకరణ యంత్రం"గా ప్రశంసించారు.

జర్మనీ వలస సామ్రాజ్యం అంతం (1914–1918)

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో ఆక్రమణ

పౌల్ వన్ లెట్టొ- ఒర్బెక్ దళం, 1918 నవంబరు 11 నాటి సంధి కుదిరిన తర్వాత 1918 నవంబరు 25న మిత్రరాజ్యాలతో పోరాడటం ఆపివేసింది

ప్రపంచ యుద్ధం ప్రారంభం కావడానికి ముందున్న సంవత్సరాలలో బ్రిటిషు వలస అధికారులు జర్మనీ‌లకు ( వలస పాలనా నైపుణ్యం) తక్కువని భావించేవారు; అయినప్పటికీ "వారి వలస పాలనా విధానం ఇతర యూరోపియను దేశాల కంటే ఉన్నతమైనదిగా" వారు గుర్తించారు. 1914కు ముందున్న దశాబ్దంలో ఆంగ్లో-జర్మనీ వలస సంబంధిత సమస్యలు చాలా స్వల్పంగా ఉండేవి. బ్రిటిషు, జర్మనీ సామ్రాజ్యాలు రెండూ ఒకదాని పట్ల మరొకటి సయోధ్య ధోరణిని అవలంబించాయి. 1911 నాటికి కూడా ఒక మితవాదిగా పరిగణించబడుతున్న విదేశాంగ కార్యదర్శి సర్ ఎడ్వర్డు గ్రే, "ఆఫ్రికా పటాన్ని జర్మనీకి అనుకూలమైన దృక్పథంతో పరిశీలించడానికి" సిద్ధంగా ఉన్నారు. ప్రాదేశిక మార్పిడుల విషయంలో జర్మనీ వద్ద అందించడానికి విలువైనదేమీ పెద్దగా లేదని బ్రిటను గుర్తించింది; అయినప్పటికీ 1914 ప్రారంభం నాటికి గ్రే, ప్రధానమంత్రి హెచ్. హెచ్. ఆస్క్వితు‌లకు అందిన సలహాలు కఠినంగా మారాయి.—"జర్మనీ కేవలం తీసుకుంటూ బ్రిటను మాత్రం ఇస్తూ పోతున్న ధోరణిని అరికట్టాలని" ఆ సలహాదారులు భావించారు.

1914 జూలై చివరలో యుద్ధం ప్రకటించబడిన వెంటనే బ్రిటను దాని మిత్రదేశాలు జర్మనీ వలస ప్రాంతాల మీద వేగంగా దాడులు ప్రారంభించాయి. జర్మనీ వలస ప్రాంతాలు ఒక ముప్పుగా పరిణమించాయని ప్రజలకు తెలియజేశారు; ఎందుకంటే "ప్రతి జర్మనీ వలస ప్రాంతంలోనూ ఒక శక్తివంతమైన వైర్లెసు‌ కేంద్రం ఉంది. అవి సముద్రాల మీదుగా ఒకదానితో ఒకటి సంభాషించుకుంటాయి. అంతేకాక అవకాశం దొరికిన ప్రతిసారీ ఆ జర్మనీ నౌకలు తమ దాగుడు స్థావరాల నుండి ఒక్కసారిగా బయటకు దూసుకొచ్చి, మన వాణిజ్య నౌకలను వేధించి ధ్వంసం చేస్తాయి; అంతేకాక బహుశా మన తీరప్రాంతాల మీద కూడా దాడులు చేసే అవకాశం ఉంది." జర్మనీ ఒక అత్యంత క్రూరమైన, దారుణమైన వలస పాలక శక్తి అని బ్రిటను చేసిన వాదన యుద్ధ సమయంలోనే తెరపైకి వచ్చింది; శాంతికాలంలో ఇటువంటి ఆరోపణలు ఎప్పుడూ వినిపించలేదు. జర్మనీకి చెందిన విదేశీ వలస ప్రాంతాలు ఒక్కొక్కటిగా మిత్రరాజ్యాల దళాల చేతిలో పడిపోవడం ప్రారంభించాయి. ఈ క్రమంలో మొదటగా చేజారిన ప్రాంతం 'టోగోల్యాండు', ఇది బ్రిటను, ఫ్రాన్సు దేశాల వశమైంది. జర్మనీ వలస దళాలు గట్టి పోరాటమే చేసినప్పటికీ 1916 నాటికి జర్మనీ తన వలస ప్రాంతాలలో అత్యధిక భాగాన్ని కోల్పోయింది. దీనికి ఒకే ఒక్క మినహాయింపు 'జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికా' ప్రాంతం; అక్కడ జనరలు పాల్ వాన్ లెట్టో-వోర్బె‌కు నేతృత్వంలోని జర్మనీ దళం, యుద్ధం ముగిసేంత వరకు మిత్రరాజ్యాల దళాలను సమర్థవంతంగా ఎదుర్కొంటూ నిలదొక్కుకుంది.

పసిఫికు‌లోని జర్మనీ ఆక్రమిత ప్రాంతాలైన జర్మనీ న్యూ గినియా చాలా వరకు రక్షణ లేకుండా ఉండేవి. యుద్ధం ప్రారంభమైన మొదటి నెలలలోనే మిత్రరాజ్యాల దళాలచే స్వాధీనం చేసుకోబడ్డాయి. దీనికి జర్మనీ నావికాదళం తూర్పు ఆసియా స్క్వాడ్రను ఉపసంహరణ కూడా సహాయపడింది. న్యూజిలాండు దళాలు 1914 ఆగష్టులో జర్మన్ సమోవా మీద దాడి చేశాయి. అదే సమయంలో ఆస్ట్రేలియను దళాలు మరుసటి నెలలో జర్మన్ న్యూ గినియాను ఆక్రమించాయి. తరువాత నౌరును స్వాధీనం. జపనీసు దళాలు 1914 అక్టోబరులో మైక్రోనేషియాలోని జర్మనీ ఆక్రమిత ప్రాంతాలైన మరియానా, కరోలిన్, మార్షల్ దీవుల మీద దాడి చేశాయి.

దక్షిణాఫ్రికాకు చెందిన జాన్ స్మట్సు (బ్రిటను చిన్న యుద్ధ మంత్రివర్గంలో ఉన్న సి. స్మట్సు), ప్రపంచ ఆధిపత్యం, సైనికీకరణ, వనరుల దోపిడీ కోసం జర్మనీ పన్నిన పథకాల గురించి మాట్లాడుతూ జర్మనీ పాశ్చాత్య నాగరికతకే ముప్పుగా పరిణమించిందని సూచించారు. ఇరు పక్షాల మద్య పోరాటం జరిగినప్పటికీ ఆఫ్రికాలోనే జర్మనీ ఘోర పరాజయాన్ని చవిచూసింది. టోగోలాండు‌లో జర్మన్ల సంఖ్య త్వరగా తగ్గిపోవడంతో వారు రాజధాని నుండి పారిపోయారు. ఇది మిత్రరాజ్యాల సైన్యాలు జర్మనీ బలగాలను పెద్ద ఎత్తున వెంబడించడానికి దారితీసింది. చివరికి 1914 ఆగస్టు 26న జర్మనీ బలగాలు లొంగిపోయాయి. స్మట్సు హెచ్చరికలు పత్రికలలో పునరావృతం చేయబడ్డాయి. యుద్ధం తర్వాత వాటిని జర్మనీకి తిరిగి ఇవ్వకూడదనే ఆలోచన బలపడింది.

జప్తు

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో ఓటమి తరువాత జర్మనీ విదేశీ సామ్రాజ్యం విచ్ఛిన్నమైంది. ముగింపు ఒప్పందమైన వెర్సైల్సు ఒప్పందం, ఆర్టికలు 22తో జర్మనీ కాలనీలు లీగు ఆఫ్ నేషన్సు మాండేట్సుగా మార్చబడ్డాయి. వాటిలో ఏ ఒక్కటీ జర్మనీకి తిరిగి రాకూడదనే దృఢ నిశ్చయంతో బెల్జియం, యునైటెడు కింగ్‌డం కొన్ని బ్రిటిషు డొమినియన్లు, ఫ్రాన్సు, జపాను‌ల మధ్య విభజించబడ్డాయి – ఈ హామీ ఆర్టికలు 119 ద్వారా పొందబడింది.

ఆఫ్రికాలో యునైటెడు కింగ్‌డం ఫ్రాన్సు జర్మన్ కామెరూన్ (కామెరూన్సు), టోగోలాండ్లను పంచుకున్నాయి. వాయువ్య జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికా లోని రువాండా-ఉరుండిని బెల్జియం పొందింది. ఈ కాలనీలోని అత్యధిక భూభాగాన్ని యునైటెడు కింగ్డం ‌పొందింది. తద్వారా దక్షిణాఫ్రికా నుండి ఈజిప్టు వరకు విస్తరించి ఉన్న బ్రిటిషు ఆక్రమిత ప్రాంతాల గొలుసులోని "లోపించిన లంకె"ను (కేప్ టు కైరో) దక్కించుకుంది. జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికాలోని ఒక చిన్న భాగమైన కియోంగా ట్రయాంగిలును పోర్చుగలు పొందింది. జర్మనీ నైరుతి ఆఫ్రికాను యూనియను ఆఫ్ సౌత్ ఆఫ్రికా తన ఆధీనంలోకి తీసుకుంది. 1914 నాటి 12.5 మిలియన్ల జనాభాలో 42 శాతం మందిని బ్రిటను, దాని అధీన ప్రాంతాలలోని మాండేటు‌లకు, 33 శాతం మందిని ఫ్రాన్సు‌కు, 25 శాతం మందిని బెల్జియంకు బదిలీ చేశారు.

పసిఫికు‌లో జపాన్ భూమధ్యరేఖకు ఉత్తరాన ఉన్న జర్మనీ దీవులను (మార్షల్ దీవులు, కరోలిన్సు, మరియానా దీవులు, పలావు దీవులు), చైనాలోని కియాట్షౌను పొందింది. జర్మన్ సమోవా న్యూజిలాండు‌కు కేటాయించబడింది; జర్మనీ న్యూ గినియా, బిస్మార్కు ద్వీపసమూహం, నౌరు మాండేటు‌లుగా ఆస్ట్రేలియాకు వెళ్ళాయి.

పూర్వ జర్మనీ వలసల బాధ్యతను (పరోక్షంగా) శ్వేతజాతీయుల ఆధిపత్యం కలిగిన డొమినియన్లకు అప్పగించడం ఆ సమయంలో బ్రిటిషు ప్రభుత్వానికి అత్యంత ఆచరణాత్మకమైన ఎంపికగా నిర్ణయించబడింది. అంతేకాక గ్రేటు బ్రిటను కోరిక మేరకు దాని ప్రయోజనాల కోసం సైనిక జోక్యం ద్వారా తమ "గొప్ప, అత్యవసర సామ్రాజ్య సేవ"ను నెరవేర్చిన ఆ డొమినియన్లకు ఇది ఒక తగిన ప్రతిఫలంగా కూడా పరిగణించబడింది. దీని అర్థం ఏమిటంటే బ్రిటిషు వలసలకు ఇప్పుడు సొంతంగా మరికొన్ని వలసలు ఏర్పడ్డాయి. పారిసు సమావేశాలలో ఆస్ట్రేలియా, న్యూజిలాండు, దక్షిణాఫ్రికా ప్రధానమంత్రులైన డబల్యూ.ఎం.హగ్సు, విలియం మస్సే, లూయిసు బొథాల ప్రభావం ఈ పరిణామం మీద గణనీయంగా ఉంది. నానాజాతి సమితి ఒప్పందంలో పొందుపరచబడిన "స్వయం నిర్ణయాధికారం" అనే సూత్రం ఈ వలసలకు వర్తించదని భావించబడింది. అంతేకాక అది "అర్థరహితమైనదిగా" పరిగణించబడింది. "బ్రిటిషు సామ్రాజ్యవాదం పట్ల అధ్యక్షుడు వుడ్రో విల్సన్ కు ఉన్న అనుమానాలను నివారించడానికి "మాండేట్సు" (సంరక్షక పాలన) అనే వ్యవస్థ రూపొందించబడింది; దీనికి బ్రిటిషు యుద్ధ మంత్రివర్గం (వారి వెనుక ఫ్రాన్సు, ఇటలీ దేశాలు ఉండగా) ఆమోదం తెలిపింది. The principle of "self-determination" embodied in the League of Nations covenant was not considered to apply to these colonies and was "regarded as meaningless".జయించిన శత్రు భూభాగాన్ని ఒక ఆస్తిగా కాకుండా "పవిత్రమైన అప్పగింతలు"గా పరిగణించే ఒక ఉపకరణం. కానీ "పూర్వపు జర్మనీ కాలనీల అంతిమ స్వాతంత్ర్యాన్ని ఊహించకపోగా పారిసు సమావేశంలో మిత్రరాజ్యాల రాజనీతిజ్ఞులు 1919ని ఒక సామ్రాజ్యవాద శకం ముగింపుగా కాకుండా దాని పునరుద్ధరణగా భావించారు." చర్చలలో బ్రిటిషు "యుద్ధ మంత్రివర్గం ప్రతిచోటా స్థానికులు బ్రిటిషు పాలననే ఎంచుకుంటారని విశ్వసించింది"; అయినప్పటికీ ఆ సామ్రాజ్యాన్ని అమెరికా "భూములను మింగే ఆక్టోపసు"గా "అత్యాశతో కూడిన ప్రాదేశిక ఆకలి" గలదిగా చూసినందున "జర్మనీ కాలనీల పట్ల తమ విధానం విస్తరణ ప్రేరణతో కూడుకున్నది కాదని నిరూపించాల్సిన అవసరాన్ని" మంత్రివర్గం అంగీకరించింది.

అధ్యక్షుడు విల్సన్ లీగ్ ఆఫ్ నేషన్సును "దురాశగల విజేతలు" ఆక్రమించి స్వాధీనం చేసుకున్న జర్మనీ వలస రాజ్యాలకు 'అవశేష ధర్మకర్త'గా చూశారు. విజేతలు జర్మనీ విదేశీ ఆస్తులను తమ వద్దే ఉంచుకున్నారు. ఆస్ట్రేలియా, బెల్జియం, బ్రిటను, ఫ్రాన్సు, జపాన్, న్యూజిలాండు, పోర్చుగలు, దక్షిణాఫ్రికా పాలన జర్మనీ పాలన కంటే శ్రేష్ఠమైనదని వారు విశ్వసించారు. కొన్ని దశాబ్దాల తరువాత అప్పటి వలస సామ్రాజ్యాల పతనం సమయంలో ఆఫ్రికన్లు, ఆసియన్లు జర్మనీ వలస పాలనకు వ్యతిరేకంగా మిత్రరాజ్యాలు ఉపయోగించిన అవే వాదనలను ప్రస్తావించారు. వారు ఇప్పుడు కేవలం "తమంతట తాము నిలబడాలని" డిమాండు చేశారు.

1918 తర్వాత వలసవాదం

1921 నాటి తపాలా బిళ్ళ, "జర్మనీకి దాని వలసలను తిరిగి ఇవ్వండి!"

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత జర్మనీలో వలసల ఆక్రమణ అక్రమమని ఆ వలసల మీద జర్మనీకి హక్కు ఉందని ప్రజల సాధారణ అభిప్రాయం ఉండేది. 1919 జనవరి 19న వైమరు జాతీయ సభకు ఎన్నికైన దాదాపు అన్ని రాజకీయ పార్టీలు, 1919 మార్చి 1న—అంటే పారిసు శాంతి సదస్సు ఇంకా జరుగుతున్న సమయంలోనే—వలసలను తిరిగి ఇవ్వాలని డిమాండు చేస్తూ ప్రవేశపెట్టిన ఒక తీర్మానానికి అనుకూలంగా ఓటు వేశాయి. కేవలం యుఎస్‌పిడికి చెందిన ఏడుగురు ప్రతినిధులు మాత్రమే దీనికి వ్యతిరేకంగా ఓటు వేశారు. తన నియంత్రణలో ఉన్న ప్రజలను "నాగరికులుగా తీర్చిదిద్దడంలో" జర్మనీ విఫలమైందన్న ఆరోపణను వారు అత్యంత అభ్యంతరకరమైనదిగా ప్భావించారు—జర్మనీ వలసవాదం తన ఉనికిని, ఆధిపత్యాన్ని సమర్థించుకోవడంలో ఈ అంశమే కీలక పాత్ర పోషించింది. అయితే ఈ నిరసన వలన ఎటువంటి ఫలితమూ దక్కలేదు—వెర్సైల్సు ఒప్పందం తుది రూపంలో జర్మనీ తన వలసలన్నింటినీ వదులుకోవాల్సి వచ్చింది. జర్మనీ నైరుతి ఆఫ్రికా (ప్రస్తుత నమీబియా) మినహా—అక్కడ జర్మనీ వలసదారుల వారసులు కొందరు నేటికీ నివసిస్తున్నారు (జర్మనీ నమీబియన్లు)—మిగిలిన అన్ని వలస ప్రాంతాల నుండి జర్మన్లందరూ వైదొలగాలని ఆదేశించబడింది.

వైమరు గణతంత్రం

ఏప్రిల్ 24, 1924న బెర్లిను‌లోని హంబోల్ట్ విశ్వవిద్యాలయం వద్ద జరిగిన వలస స్మారక దినోత్సవం; నైరుతి ఆఫ్రికా సంరక్షిత ప్రాంతంగా ప్రకటించి 40 ఏళ్లు పూర్తయిన సందర్భంగా ఈ వేడుక జరిగింది.

1922 నాటి నోటు‌గెల్డు (తాత్కాలిక కరెన్సీ) – "మా వలసలను మాకు తిరిగి ఇవ్వండి! – సమోవా."

వైమర్ గణతంత్రం ప్రారంభ దశలోనే కూడా వలస ప్రాంతాలను తిరిగి ఇవ్వాలని కోరుతూ అనేక గళాలు వినిపించాయి – వీరిలో అప్పటి కొలోన్ నగర మేయరు‌గా ఉన్న కొన్రాడ్ అడెనౌర్ ఒకరు. అడెనౌరు 1931 నుండి 1933 వరకు జర్మన్ వలస సంఘంకు ఉపాధ్యక్షుడిగా వ్యవహరించారు. 1924 నుండి ఫెడరల్ విదేశాంగ శాఖలో ఒక వలసల విభాగం పనిచేసింది; దీనికి టోగో మాజీ గవర్నరు అయిన ఎడ్మండు బ్రూక్నరు నేతృత్వం వహించారు. టోగో, కామెరూను, జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికా ప్రాంతాలు తిరిగి లభించే అవకాశాలే ఎక్కువగా ఉన్నాయని బ్రూక్నరు తన విధానంలో పేర్కొన్నారు. 1925లో 'వలస సామ్రాజ్య సంఘం' (కొరాగు) ఒక అగ్ర సంస్థగా స్థాపించబడింది; దీని నుండే 1933లో రైఖ్‌కొలోనియల్‌బుండ్ ఆవిర్భవించింది. అదే 1925లో షైడెమాన్ మంత్రివర్గంలో వలసల మంత్రిగా పనిచేసిన జోహన్నెసు బెల్, "అంతరు-పార్టీ వలసల కూటమి"ని స్థాపించారు. ఈ కూటమిలో నాజీ పార్టీ నుండి ఎస్‌పిడి వరకు రాజకీయ రంగంలోని అన్ని వర్గాలకు చెందిన సభ్యులు భాగస్వాములయ్యారు. 1925లో కొంతమంది వలసదారులు కూడా కామెరూను‌లోని తమ తోటలకు తిరిగి వచ్చారు. వాటిని వారు విదేశాంగ కార్యాలయం నుండి ఆర్థిక సహాయంతో ముందు సంవత్సరం కొనుగోలు చేశారు. కాలనీల పునరుద్ధరణను ఊహించి 1926లో రెండ్సు‌బర్గు లోని కలోనియలు ఉమెన్సు స్కూలు స్థాపించబడింది. 1931లో రాయలు సాక్సను అకాడమీ ఆఫ్ ఫారెస్ట్రీలో ఫారిను అండ్ కలోనియలు ఫారెస్ట్రీ ఇన్‌స్టిట్యూటు స్థాపించబడింది.

వెర్సైల్సు ఒప్పందం జర్మనీ మీద 'యుద్ధ నేరాన్ని' ఆపాదించింది; అయితే చాలామంది జర్మన్లు ​​దీనిని అంగీకరించలేదు. మిత్రరాజ్యాలు జర్మనీ వలస సామ్రాజ్యం గురించి యుద్ధ సమయంలో ప్రచురించిన ఆరోపణలన్నీ ఒక్కటి కూడా మినహాయింపు లేకుండా నిరాధారమైన కల్పనలేనని దక్షిణాఫ్రికా ప్రధాని లూయిసు బోథా ప్రకటించిన తర్వాత—మిత్రరాజ్యాలు జర్మనీ వలస ప్రాంతాలను స్వాధీనం చేసుకోవడాన్ని చాలామంది జర్మన్లు ​​ఒక 'దొంగతనం'గా పరిగణించారు. జర్మనీ వలసవాద పునఃపరిశీలనవాదులు దీనిని ఒక వలసవాద నేర కల్పనగా అభివర్ణించారు.

నాజీ కాలం 1933–1945

ఛాన్సలరు అడాల్ఫు హిట్లరు ప్రసంగాలలో కోల్పోయిన వలస రాజ్యాల పునరుద్ధరణ గురించి ఒక బేరసారాల అంశంగా అప్పుడప్పుడు ప్రస్తావన వచ్చేది; కానీ అన్ని సమయాలలోనూ ఆయన అసలు లక్ష్యం మాత్రం తూర్పు ఐరోపానే అయి ఉండేది. 1934లో నాజీ పార్టీ తన సొంత వలస విధాన కార్యాలయాన్ని స్థాపించింది. దీనికి మొదట హెన్రిచు ష్నీ, ఆ తర్వాత ఫ్రాంజు రిట్టరు వాన్ ఎప్ నాయకత్వం వహించారు; ఇది క్షేత్రస్థాయిలో అత్యంత చురుకుగా పనిచేసిన ఒక సంస్థగా వెలుగొందింది. 1936లో స్థాపించబడిన రైఖు వలస మండలి సంస్థ, ఫ్రాంజు రిట్టరు వాన్ ఎప్ ఆధ్వర్యంలో పనిచేస్తూ వలస రాజ్యాలకు సంబంధించిన ఇతర సంస్థలన్నింటినీ తనలో విలీనం చేసుకుంది. వలస రాజ్యాల పట్ల సానుకూల భావనలను పెంపొందించడం పూర్వపు జర్మనీ వలస రాజ్యాల పట్ల ప్రజలలో ఆసక్తిని రేకెత్తించడం ఈ సంస్థ ముఖ్య ఉద్దేశాలుగా ఉండేవి. అయితే ఆ తర్వాత కాలంలో జర్మనీ ఎటువంటి కొత్త విదేశీ వలస రాజ్యాలను స్థాపించలేదు. 1939లో రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం ప్రారంభం కావడంతో ఈ సంస్థ ప్రాభవం క్షీణించడం మొదలైంది. "యుద్ధానికి సంబంధం లేని కార్యకలాపాలు" సాగిస్తోందన్న కారణంతో 1943లో ఒక అధికారిక ఉత్తర్వు ద్వారా ఈ సంస్థను రద్దు చేశారు. నాజీ ప్రభుత్వం వలసవాదులను సహించినప్పటికీ అది ఐరోపా ఖండం లోపల భూభాగ విస్తరణ మీదనే ప్రధానంగా దృష్టి సారించింది. కోల్పోయిన ఏ వలస ప్రాంతాన్నైనా తిరిగి ఇవ్వాలని అది లండను లేదా పారిసు‌లతో ఎప్పుడూ చర్చించలేదు. లేదా డిమాండు చేయలేదు. విల్లెకే శాండ్లరు అభిప్రాయం ప్రకారం: "1933, 1943 మధ్య కాలంలో రుడోల్ఫు హెస్, మార్టిన్ బొర్మన్, జొయాచిం వన్ రిబ్బెంట్రాప్ వంటి ప్రముఖులు—ఇతరులతో కలిసి—వలసవాదుల ప్రచార కార్యక్రమాలకు ఆటంకం కలిగించారు; వారు ఆ కార్యక్రమాలను ఒక విడనాడిన గతం ప్రతిబింబాలుగానూ, తూర్పు ఐరోపాలోని 'జీవన ప్రదేశం ఆశయాలతో పోల్చినప్పుడు అప్రస్తుతమైనవిగానూ పరిగణించారు."

పరిపాలన - వలస విధానాలు

వలస పరిపాలన

జర్మన్ సామ్రాజ్యం, దాని వలసల రాజకీయ పటం

టోగోలోని గవర్నర్ భవనానికి వెళ్లే మార్గం, 1904

హెండ్రిక్ విట్‌బోయి దక్షిణ పశ్చిమ ఆఫ్రికా జర్మన్ గవర్నర్ థియోడర్ లూట్‌వైన్‌తో కలిసి (ఒకరికొకరు శుభాకాంక్షలు తెలుపుకుంటూ), 1896

జర్మన్ తూర్పు ఆఫ్రికాలో అస్కారి దళాలు, c. 1906

1890, 1907 మధ్య, సామ్రాజ్యం సంరక్షిత ప్రాంతాల అత్యున్నత నాయకత్వం విదేశాంగ కార్యాలయం ( వలస విభాగం చేతిలో ఉండేది;) కి సామ్రాజ్య ఛాన్సలరు అధిపతిగా వ్యవహరించేవారు. 1907లో వలస విభాగం విదేశాంగ కార్యాలయం నుండి వేరు చేయబడి ఒక స్వతంత్ర మంత్రిత్వ శాఖగా రూపుదిద్దుకుంది. దీనిని సామ్రాజ్య వలస కార్యాలయం అని పిలిచేవారు. దీనికి బెర్ను‌హార్డు డెర్నుబర్గు రాష్ట్ర కార్యదర్శిగా నియమితులయ్యారు.

1890 అక్టోబరు 10న జారీ చేసిన ఒక సామ్రాజ్య ఉత్తర్వు ద్వారా వలస మండలిని వలస విభాగంతో పాటు ఏర్పాటు చేశారు. ఇందులో వలస సంఘాల ప్రతినిధులు, ఛాన్సలరు నియమించిన నిపుణులు సభ్యులుగా ఉండేవారు.

జర్మనీ ఒప్పంద నౌకాశ్రయం అయిన కియాట్‌చౌ ప్రాంత పరిపాలనను విదేశాంగ కార్యాలయం గానీ లేదా వలస కార్యాలయం గానీ కాకుండాసామ్రాజ్య నావికాదళ కార్యాలయం నిర్వహించేది.

వలస ప్రాంతాలకు సంబంధించిన అత్యున్నత న్యాయ అధికార సంస్థ లీప్‌జిగ్లో ఉన్న రీచ్‌గెరిచ్టు (సామ్రాజ్య న్యాయస్థానం) వసాహతులలోని న్యాయపరమైన పరిస్థితులు మొదటగా జర్మన్ సంరక్షిత ప్రాంతాల న్యాయ సంబంధాలకు సంబంధించిన 1886 నాటి చట్టం ద్వారా నియంత్రించబడ్డాయి; తదనంతర మార్పుల తర్వాత 1900లో ఈ చట్టం సంరక్షిత ప్రాంతాల చట్టంగా రూపుదిద్దుకుంది. ఇది కాన్సులరు అధికార పరిధి ద్వారా జర్మనీ వసాహతులలో నివసించే యూరోపియన్లకు జర్మనీ న్యాయ విధానాన్ని ప్రవేశపెట్టింది. 1879 నాటి కాన్సులరు అధికార పరిధి చట్టం, నిర్దిష్ట పరిస్థితులలో విదేశాలలో ఉన్న జర్మనీ పౌరుల మీద న్యాయపరమైన అధికార పరిధిని జర్మను కాన్సులు‌లకు కల్పించింది. కాన్సులరు అధికార పరిధికి సంబంధించిన నిబంధనలు వసాహతులలో కూడా వర్తిస్తాయని 'సంరక్షిత ప్రాంతాల చట్టం' స్పష్టం చేసింది. తత్ఫలితంగా కాన్సులరు అధికార పరిధికి సంబంధించినంత వరకు, పౌర న్యాయం, నేర న్యాయం, న్యాయ ప్రక్రియ, సముచిత న్యాయ విధానం వంటి వివిధ ముఖ్యమైన న్యాయ నిబంధనలు వసాహతులలో కూడా అమలులోకి వచ్చాయి. దీనితో పాటుగా కాలక్రమేణా వసాహతులకు సంబంధించిన న్యాయ విధానంలో మరిన్ని ప్రత్యేక నిబంధనలు రూపొందించబడ్డాయి. వసాహతులలోని స్థానిక ప్రజలకు సంబంధించి, ప్రారంభంలో సమస్త శాసన అధికారాలు 'కైజరు' (చక్రవర్తి) చేతిలోనే ఉండేవి. తర్వాతి సంవత్సరాలలో సామ్రాజ్య ఛాన్సలరు‌కు, ఆయన ద్వారా అధికారం పొందిన ఇతర అధికారులకు వలస ప్రాంతాల పరిపాలన, న్యాయ పరిధి, పోలీసు వ్యవస్థ మొదలైనవాటిని నియంత్రించే అధికారం కూడా కల్పించబడింది. తద్వారా జర్మనీ వలస ప్రాంతాలలో ప్రాథమిక స్థాయిలో ఒక ద్వంద్వ న్యాయ వ్యవస్థ ఏర్పడింది; దీనిలో యూరోపియన్లకు, స్థానిక ప్రజలకు వేర్వేరు చట్టాలు అమలులో ఉండేవి. జర్మనీ వలస పాలన కాలంలో వలస ప్రాంతాలకు సంబంధించిన ఎటువంటి నేర న్యాయ స్మృతి కూడా క్రోడీకరించబడలేదు.

ప్రత్యేక వలసప్రాంతాల పరిపాలన

ప్రతి వలస పరిపాలనలో అత్యున్నత స్థానంలో గవర్నరు ఉండేవారు; ఈయనకు ఒక ఛాన్సలరు (ఉప-అధికారిగా, న్యాయపరమైన విషయాలలో సహాయకుడిగా), కార్యదర్శులు, ఇతర అధికారులు సహాయపడేవారు.

వలసలో అతిపెద్ద పరిపాలనా ఉపవిభాగాలుగా ఉన్న జిల్లాలను (బెజిర్కె), ఒక జిల్లా అధికారి (బెజిర్కుస్టేట్సుమను) పర్యవేక్షించేవారు. ఆ జిల్లాలను తిరిగి జిల్లా శాఖలుగా (బెజిర్కుస్నెబెంస్టెలెను) విభజించేవారు. వలసలలో మరొక రకమైన పరిపాలనా విధానం రెసిడెంటు (రెసిండెంటరు) వ్యవస్థ. ఇవి పరిమాణంలో జిల్లాలతో సమానంగా ఉండేవి. కానీ జిల్లాలతో పోలిస్తే ఈ రెసిడెన్సీలలో స్థానిక పాలకులకు ఎక్కువ అధికారాలు కల్పించేవారు; దీనివల్ల జర్మనీ పరిపాలనా ఖర్చులను సాధ్యమైనంత తక్కువగా ఉంచడం సాధ్యమయ్యేది.

వలసల అంతర్గత సైనిక భద్రత కోసం కామెరూను, నైరుతి ఆఫ్రికా, తూర్పు ఆఫ్రికా వలసలలో రక్షణ దళం దళాలను మోహరించేవారు. వలసలలోని పోలీసు బలగాలు, సైనిక పద్ధతులలో వ్యవస్థీకరించబడిన పోలీసు దళాలు (రక్షకదళాలు)గా ఉండేవి. జర్మనీ ఇంపీరియలు నావలు ఆఫీసు నియంత్రణలో ఉన్న కియాచు బే లీజు భూభాగంలో 3వ సీ బెటాలియను‌కు చెందిన మెరైను దళాలను పోలీసు విధులకు నియమించారు.

వలసలలో కాన్సులరు న్యాయస్థానాల నమూనాలో రూపొందించిన సంరక్షక న్యాయస్థానాలు ( సంరక్షిత ప్రాంత న్యాయస్థానాలు) ఉండేవి. స్థానిక ప్రజలకు సంబంధించిన న్యాయపరిధి ముఖ్యంగా నేర సంబంధిత కేసులలో వలసలలోని జర్మనీ అధికారులకే అప్పగించబడేది. నేర సంబంధం లేని ఇతర విషయాలలో మాత్రం, స్థానిక అధికారులకు వారి సమాజాల మీద న్యాయపరిధిని కల్పించేవారు; తద్వారా వారు స్థానిక చట్టాలకు అనుగుణంగా తీర్పులు వెలువరించే అవకాశం ఉండేది.

జర్మన్లు, ఇతర యూరోపియన్ల కోసం, జిల్లా కోర్టు (బెజిర్క్సు‌గెరిచ్టు) మొదటి సందర్భంలో అధికార పరిధిని కలిగి ఉంది. ఎగువ న్యాయస్థానానికి అప్పీలు చేసే హక్కు ఉంది (ఒబెర్గెరిచ్టు). టోగోలో, యూరోపియను జనాభా పరిమాణం ఎగువ న్యాయస్థానానం నిర్వహించడానికి అసాధ్యమైనది. కాబట్టి కామెరూను ఎగువ న్యాయస్థానం టోగోకు అప్పీలు కోర్టుగా కూడా పనిచేసింది.

జర్మనీ వలస జనాభా

జర్మనీ వలస జనాభా 1903లో 5,125గానూ, 1913లో సుమారు 23,500గానూ నమోదైంది. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధానికి ముందున్న జర్మనీ వలస జనాభాలో 1913 నాటికి ఆఫ్రికా, పసిఫికు వలస ప్రాంతాలలో 19,696 మంది జర్మన్లు ​​ఉన్నారు (వీరిలో 3,000 మందికి పైగా పోలీసులు, సైనికులు ఉన్నారు); అలాగే కియావొచౌ (1910)లో 3,806 మంది జర్మన్లు ​​ఉండగా, వీరిలో 2,275 మంది నౌకాదళ, సైనిక సిబ్బంది. ఆఫ్రికాలో (1913), నైరుతి ఆఫ్రికాలో 12,292 మంది, జర్మన్ తూర్పు ఆఫ్రికాలో 4,107 మంది, కామెరూను‌లో 1,643 మంది జర్మన్లు ​​నివసించారు. 1913లో పసిఫికు వలస ప్రాంతాలలో 1,645 మంది జర్మన్లు ​​ఉన్నారు. 1905 తర్వాత నైరుతి ఆఫ్రికాలో జర్మన్లకు, స్థానిక జనాభాకు మధ్య జరిగే వివాహాలను నిషేధిస్తూ ఒక చట్టం అమలులోకి వచ్చింది; సమోవాలో కూడా 1912 తర్వాత ఇటువంటి నిషేధమే విధించబడింది.

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత జర్మనీ సంరక్షిత ప్రాంతాల నుండి సైన్యాన్ని "అవాంఛిత వ్యక్తులను" బహిష్కరించారు. 1934 నాటికి ఆ పూర్వ వలస ప్రాంతాలలో 16,774 మంది జర్మన్లు ​​నివసించేవారు; వీరిలో సుమారు 12,000 మంది పూర్వ నైరుతి ఆఫ్రికా వలస ప్రాంతంలోనే నివసించారు. ఆ వలస ప్రాంతాల కొత్త యజమానులు జర్మనీ నుండి వలసలను తిరిగి అనుమతించిన తర్వాతి సంవత్సరాలలో ఆ సంఖ్యలు మొదటి ప్రపంచ యుద్ధానికి ముందు ఉన్న మొత్తం కంటే కూడా పెరిగాయి.

జర్మనీ - స్థానిక జనాభా మధ్య సంబంధాలు

టోగోలో ఒక జర్మన్ వలస నాయకుడు, సుమారు 1885 నాటి చిత్రం

Jaluit Atoll వద్ద ఉన్న జర్మన్ వాణిజ్య కేంద్రం; చిత్రం ముందుభాగంలో మార్షల్ దీవుల వారి korkor రకం అవుట్‌రిగర్ పడవ కనిపిస్తోంది

న్యాయపరమైన అసమానత

జర్మనీ వలస ప్రాంతాలలో జర్మన్లకు, స్థానిక ప్రజలకు మధ్య ఉన్న సంబంధం న్యాయపరమైన, సామాజిక అసమానతలతో కూడి ఉండేది. అక్కడ రెండు వేర్వేరు న్యాయ వ్యవస్థలు అమలులో ఉండేవి. జాతిపరమైన ప్రమాణాల ఆధారంగా ప్రజలను ఈ రెండు వ్యవస్థలలో ఏదో ఒకదానికి కేటాయించేవారు. "శ్వేతజాతీయులు" (అంటే ఆ వలస ప్రాంతాలలో నివసించే జర్మనీ ఇతర యూరోపియన్లు) ఒక చిన్న అత్యంత విశేషాధికారాలు కలిగిన మైనారిటీ వర్గంగా ఉండేవారు.—వీరి సంఖ్య ఆ వలస ప్రాంతపు మొత్తం జనాభాలో 1%కి కూడా చాలా అరుదుగా చేరేది. వారు సాధారణ జర్మనీ చట్టం కల్పించే అన్ని హక్కులను, విశేషాధికారాలను, బాధ్యతలను అనుభవించేవారు. జర్మన్లేతర యూరోపియన్లు కూడా న్యాయపరంగా వీరితో సమాన హోదాను కలిగి ఉండేవారు.

జర్మనీ వలస సామ్రాజ్యంలో నివసించిన సుమారు 13 మిలియన్ల మంది "స్థానికులు” 1913లో జర్మనీ పౌరసత్వం మొట్టమొదటిసారిగా ప్రవేశపెట్టబడినప్పుడు కూడా జర్మనీ పౌరులుగా గుర్తింపు పొందలేకపోయారు. వారిని సామ్రాజ్య పౌరులుగా పరిగణించేవారు కాదు; కేవలం జర్మనీకి సంబంధించిన ప్రజలుగా (సబ్జెక్టులు) లేదా సంరక్షణలో ఉన్నవారిగా (వార్డులు) మాత్రమే చూసేవారు. జర్మనీ చట్టాలు వారికి వర్తించాలంటే ఆయా చట్టాలలోనే అది స్పష్టంగా పేర్కొనబడి ఉండాలి. ముఖ్యంగా న్యాయస్థాన వ్యవస్థలో వారికి ఎటువంటి ప్రవేశం ఉండేది కాదు. వలస అధికారుల నిర్ణయాల మీద గానీ లేదా దిగువ న్యాయస్థానాలు ఇచ్చిన తీర్పుల మీద గానీ అప్పీలు చేసుకునే హక్కు వారికి ఉండేది కాదు. జర్మనీ తూర్పు ఆఫ్రికాలో నివసించిన సుమారు 10,000 మంది అరబు, భారతీయ మూలాలు కలిగిన ప్రజల కోసం అక్కడి గవర్నర్లకు ప్రత్యేక నిబంధనలను జారీ చేసే అధికారం ఉండేది. అయితే సంరక్షక ప్రాంత చట్టం ప్రకారం "స్థానికులకు" సామ్రాజ్య పౌరసత్వాన్ని మంజూరు చేయడం, ఆ పౌరసత్వాన్ని వారి పిల్లలకు సంక్రమింపజేయడం సాధ్యమయ్యేది. దీనికి కారణం ఏమిటంటే, మిశ్రమ వివాహాల ద్వారా జన్మించిన పిల్లలు స్వయంచాలకంగా జర్మనీ పౌరసత్వాన్ని పొందేవాళ్లు. ఇది "" జర్మన్ రాజకీయ వ్యవస్థ దాని "జాతి స్వచ్ఛత"కు ఒక ముప్పుగా పరిగణించబడింది. వివిధ జనాభా వర్గాల మధ్య లైంగిక సంబంధాలు క్రమంగా పెరుగుతుండటంతో 1905 నుండి వలస ప్రాంతాలు "శ్వేతజాతీయులు, స్థానికుల మధ్య పౌర వివాహాలను" నిషేధించడం ప్రారంభించాయి. వివాహేతర లైంగిక సంబంధాలు సామాజికంగా ఆమోదయోగ్యం కానివిగా పరిగణించబడ్డాయి. ఎందుకంటే అవి "" కాఫిరీకరణదారితీస్తాయని భావించారు. 1912లో వివిధ జాతుల మధ్య సంబంధాల సాధ్యత మీద రీచ్‌స్టాగు (జర్మన్ పార్లమెంటు) ఒక చర్చను నిర్వహించింది; దీని ఫలితంగా అటువంటి సంబంధాలను చట్టబద్ధం చేయాలని చాలా రాజకీయ పార్టీలు ఏకాభిప్రాయానికి వచ్చాయి. అయితే దీని మీద ఎటువంటి చట్టం ఎప్పుడూ రూపొందించబడలేదు. జర్మనీ సామ్రాజ్యం అంతమయ్యే వరకు ఈ నిషేధం అమలులోనే కొనసాగింది.

సువార్త ప్రచారం, విద్య - ఆరోగ్య సంరక్షణ

టోగోలో ఉత్తర జర్మనీ మిషనరీ సొసైటీ పాఠశాల, 1899

జర్మనీ వలస పాలకులు స్థానిక ప్రజలను "పిల్లలు"గా భావించారు: అంటే తక్కువ స్థాయి అభివృద్ధిలో ఉన్నవారని వీరిని రక్షించి, విద్యాబుద్ధులు నేర్పి, ఉన్నత స్థితికి తీసుకురావాలని వారు తలచారు. 1820ల నాటికే జర్మనీ మిషనరీ సంస్థలు విదేశీ ప్రజల విద్య, మత మార్పిడి విషయాల మీద దృష్టి సారించడం ప్రారంభించాయి. ప్రొటెస్టెంటు సంస్థలలో బెర్లిను మిషనరీ సొసైటీ, రెనిషు మిషనరీ సొసైటీ, లీప్‌జిగు మిషనరీ సంఘం, ఉత్తర జర్మనీ మిషనరీ సొసైటీ వంటివి ఉన్నాయి. సాంస్కృతిక పోరాటం సద్దుమణిగిన తర్వాత కాథలికు మిషనరీ సంస్థలను కూడా వలస ప్రాంతాలలో కార్యకలాపాలు నిర్వహించడానికి అనుమతించారు.

ఈ మిషనరీ సంఘాలు వలస ప్రాంతాలలో తమ కేంద్రాలను స్థాపించి అక్కడ స్థానిక ప్రజలకు ప్రాథమిక విద్య, ఆధునిక వ్యవసాయ పద్ధతులు, క్రైస్తవ మతాన్ని బోధించాయి. జర్మన్ల భూ ఆక్రమణలు, వలస యుద్ధాల వలన ఏర్పడిన వలసపూర్వ సమాజ విచ్ఛిన్నం, తరచుగా ఒక ఆధ్యాత్మిక సంక్షోభాన్ని తీసుకువచ్చింది. దాంతో తమ ఆధిక్యతను నిరూపించుకున్నట్లు కనిపించిన కొత్త పాలకుల దేవుడి నుండి స్థానిక ప్రజలు ఓదార్పును, మద్దతును కోరుకున్నారు. అందువల వారు గణనీయమైన విజయాన్ని సాధించారు. మిషనరీల లక్ష్యం స్థానిక ప్రజలను మతమార్పిడి చేయడమే కావడం, వారు పొరుగువారి పట్ల ప్రేమ అనే సద్గుణాన్ని నొక్కి చెప్పడం వలన వలస పరిపాలన, తోటల యజమానులచే తాము ఎదుర్కొంటున్న దుర్వినియోగం, దోపిడీకి వ్యతిరేకంగా నిరసన తెలిపేందుకు వారికి తరచుగా కారణాలు ఉండేవి. తమను తాము పోషించుకోవడానికి, మంచి ప్రవర్తనకు ఆదర్శంగా నిలవడానికి, మిషనరీలు స్వయంగా తరచుగా తోటలను కలిగి ఉండేవారు. ఇవి స్థానిక ప్రజల నైపుణ్యం, పని చేయాలనే సుముఖత మీద ఆధారపడి ఉండేవి. ఈ లక్ష్యాల మధ్య తరచుగా సంఘర్షణలు తలెత్తేవి. సాంప్రదాయ ఆచారాలు, పద్ధతుల విషయంలో మిషనరీలు సాధారణంగా చాలా సహనంతో ఉండేవారు. ఉదాహరణకు ఆఫ్రికా, పసిఫికు‌లలో విస్తృతంగా ఉన్న బహుభార్యత్వాన్ని వారు తరచుగా అనుమతించేవారు. దీనికి మినహాయింపు తూర్పు ఆఫ్రికా తీరంలోని ఇస్లాం సంస్కృతి, దీనిని మిషనరీలు తీవ్రంగా వ్యతిరేకించారు.

వైద్యం - విజ్ఞానశాస్త్రం

జర్మనీ తన ఆఫ్రికా, దక్షిణ సముద్రాల వలస ప్రాంతాలలో విభిన్న జీవ, వ్యవసాయ కేంద్రాలను స్థాపించింది. సిబ్బందిలోని నిపుణులు, అప్పుడప్పుడు సందర్శించే విశ్వవిద్యాలయ బృందాలు నేల విశ్లేషణలు నిర్వహించడం, మొక్కల సంకరజాతులను అభివృద్ధి చేయడం, ఎరువులతో ప్రయోగాలు చేయడం, కూరగాయల తెగుళ్లను అధ్యయనం చేయడం, వలసదారులు, స్థానికుల కోసం వ్యవసాయ శాస్త్రంలో కోర్సులు నిర్వహించడం, అనేక ఇతర పనులను చేయడం వంటివి చేశారు. విజయవంతమైన జర్మనీ తోటల నిర్వాహకులు క్రమబద్ధమైన శాస్త్రీయ పరిశోధన ప్రయోజనాలను గ్రహించి తమ సొంత సిబ్బందితో తమ సొంత కేంద్రాలను స్థాపించి నిర్వహించారు. ఈ సిబ్బంది స్థానిక జంతుజాలం, వృక్షజాలం అన్వేషణ, నమోదులో మరింతగా నిమగ్నమయ్యారు.

బ్యాక్టీరియాలజిస్టులైన రాబర్టు కోచ్, పాల్ ఎర్లిచు ఇతర శాస్త్రవేత్తల పరిశోధనకు సామ్రాజ్య ఖజానా నుండి నిధులు సమకూర్చబడ్డాయి. ఇతర దేశాలతో ఉచితంగా పంచుకోబడింది. మూడు మిలియన్లకు పైగా ఆఫ్రికన్లకు మశూచికి వ్యతిరేకంగా టీకాలు వేశారు. ఉష్ణమండల వ్యాధుల మీద మార్గదర్శక కృషి జర్మనీ ఔషధ ఆవిష్కరణల నుండి ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న వైద్యులు ప్రయోజనం పొందారు. ఇవి "నిద్రమత్తు వ్యాధి" పునరావృత జ్వరానికి ప్రామాణిక చికిత్సగా మారాయి. వైద్య వ్యవసాయ రంగాలలో గణనీయమైన విజయాలకు (ఆఫ్రికాలో) జర్మనీ ఉనికికి చాలా కీలకమైనది.

1880ల చివరి నాటికి జర్మనీ వైద్యులు జర్మనీ, దాని వలసలకు సుఖవ్యాధి ఒక ప్రజారోగ్య ముప్పుగా గుర్తించారు. జర్మనీలో దీనితో పోరాడటానికి వైద్యులు జీవ రాజకీయాలను ఉపయోగించి వ్యాధి బారిన పడే అవకాశం ఉన్న బాధితులకు శరీరాల గురించిన అవగాహన కల్పించి వాటిని నియంత్రించారు. వలస రాజ్యాలలో ప్రచార కార్యక్రమాలు సరిగ్గా ఫలించలేదు. అందువలన వారు వేశ్యల వంటి లక్షిత సమూహాల మీద మరింత అధిక స్థాయిలో పర్యవేక్షణ, బలవంతాన్ని విధించారు.

హెరెరో మారణహోమం జరుగుతున్న సమయంలో ఒక జర్మనీ శాస్త్రవేత్త అయిన యూజెను ఫిషరు, జాతికి సంబంధించిన వైద్య ప్రయోగాలు నిర్వహించడానికి నిర్బంధ శిబిరాలకు వచ్చారు. ఈ ప్రయోగాలకు ఆయన హెరెరో ప్రజల పిల్లలను, అలాగే హెరెరో మహిళలకు, జర్మనీ పురుషులకు జన్మించిన మిశ్రమ జాతి పిల్లలను ప్రయోగ వస్తువులు ఉపయోగించుకున్నారు. థియోడరు మోలిసన్తో కలిసి, ఆయన హెరెరో ఖైదీల మీద కూడా ప్రయోగాలు నిర్వహించారు. ఆ ప్రయోగాలలో సంతాన నిరోధక శస్త్రచికిత్సలు, అలాగే మశూచి, టైఫస్, క్షయ వంటి వ్యాధులను శరీరంలోకి ఎక్కించడం వంటి చర్యలు ఉన్నాయి. మిశ్రమ జాతి సంతానం అనేక కేసులు జర్మనీ వలస పాలనా యంత్రాంగాన్ని కలవరపెట్టాయి; ఎందుకంటే ఆ యంత్రాంగం "జాతి స్వచ్ఛత"ను కాపాడటం పట్ల అత్యంత ఆందోళన కలిగి ఉండేది. యూజెను ఫిషరు 310 మంది మిశ్రమ జాతి పిల్లలను అధ్యయనం చేశారు. వారిని రిహోబోతు బాస్టర్డులు అని "తక్కువ జాతి నాణ్యత" కలిగినవారిని అని సంబోధించారు. ఫిషరు వారి తల, శరీర కొలతలు తీసుకోవడం, కళ్ళు, జుట్టును పరీక్షించడం వంటి అనేక జాతి సంబంధిత పరీక్షలను కూడా నిర్వహించారు. తన అధ్యయనాల ముగింపులో ఆయన "తక్కువ స్థాయి జాతులు"గా ఆరోపించబడిన వారి మారణహోమాన్ని సమర్థించారు; "జాతి అనే భావన గురించి ఎవరైతే లోతుగా ఆలోచిస్తారో వారు దీనికి భిన్నమైన నిర్ధారణకు రాలేరు" అని ఆయన పేర్కొన్నారు. ఫిషరు చర్యలు (ఆ కాలంలో శాస్త్రీయమైనవిగా పరిగణించబడ్డాయి), ఆయన పిల్లలను హింసించిన తీరు ప్రయోగాల కోసం ఆఫ్రికన్లను దుర్వినియోగం చేసిన ఒక విస్తృత చరిత్రలో భాగం. అంతేకాక ఆఫ్రికను శ్మశానవాటికల నుండి అస్థిపంజరాలను, మృతదేహాలను దొంగిలించి పరిశోధన లేదా విక్రయం నిమిత్తం వాటిని ఐరోపాకు తరలించిన జర్మనీ మానవశాస్త్రవేత్తల గత చర్యలను ఇవి ప్రతిబింబించాయి. అధ్యయనం నిమిత్తం సుమారు 3000 పుర్రెలను జర్మనీకి పంపినట్లు అంచనా. 2011 అక్టోబరులో మూడేళ్ల చర్చల అనంతరం మొదటి విడత పుర్రెలను అంత్యక్రియల నిమిత్తం నమీబియాకు తిరిగి అప్పగించాల్సి ఉంది.అని పిలువబడే ప్రాంతంలో జరిగిన వలస పాలన వ్యతిరేక తిరుగుబాటు సమయంలో దారుణంగా హతమార్చబడిన స్థానిక నమీబియన్లకు చెందిన, సుమారు 300 పుర్రెలలో మొదటి 20 పుర్రెలను జర్మనీ ఈ శుక్రవారం నాడు తిరిగి అప్పగించనుంది. డాక్టరు బోఫింగరు మరికొన్ని ప్రయోగాలు కూడా నిర్వహించారు; స్కర్వీ వ్యాధితో బాధపడుతున్న హెరెరో ప్రజలకు ఆయన ఆర్సెనికు, నల్లమందుతో సహా వివిధ రకాల పదార్థాలను ఇంజెక్టు చేశారు. ఆ తర్వాత మృతదేహాల మీద శవపరీక్షలు నిర్వహించడం ద్వారా ఆ పదార్థాల ప్రభావాలను ఆయన అధ్యయనం చేశారు.

సామాజిక డార్వినిజం

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధానికి కారణాలు సామాజిక అయితే అదే సమయంలో ప్రపంచవ్యాప్తంగా జర్మను భాషా అభ్యసాన్ని సాంస్కృతిక దౌత్యాన్ని ప్రోత్సహించడానికి పశ్చిమ జర్మనీ గోథే ఇన్‌స్టిట్యూటు స్థాపించబడినప్పుడు దాని మొదటి విదేశీ శాఖలు 1961లో చివరి కైజరు పూర్వ ఆఫ్రికను వలస రాజ్యాలైన కామెరూన్, టోగోలలో స్థాపించబడ్డాయి. అదే సంవత్సరం చివరలో బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యం నుండి స్వాతంత్ర్యం పొందిన వెంటనే టాంజానియా ఒక గోథే ఇన్‌స్టిట్యూటు శాఖను ప్రారంభించింది.

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత రువాండాలో జర్మనీ వలస పాలనను గతాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ కీర్తించారు. ఆ ప్రాంతం మీద ఆ తర్వాత జరిగిన బెల్జియను వలస సామ్రాజ్య పాలనతో సానుకూలంగా పోల్చారు. రువాండా స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన వెంటనే పశ్చిమ జర్మనీతో సన్నిహిత సంబంధాలు పునరుద్ధరించబడ్డాయి. జర్మనీ సైనిక సలహాదారులు రువాండా సాయుధ దళాలకు శిక్షణ ఇవ్వడంలో సహాయపడ్డారు. గోథే-ఇన్‌స్టిట్యూటు 2009లో రాజధాని నగరం కిగాలిలో ప్రారంభించబడింది. అప్పటి నుండి ఒక ప్రత్యేక భవనంలోకి విస్తరించబడింది.

ఈ మూడు దేశాలలోని విద్యార్థులకు జర్మనీ భాష ఒక ప్రముఖ అధ్యయన విషయంగా మిగిలిపోయింది. అంతేకాకుండా టాంజానియను మాండలికం కిస్వాహిలిలో గణనీయమైన సంఖ్యలో జర్మనీ భాషా పదాలు ఉండటంలో సామ్రాజ్యవాద జర్మనీ పాలన శాశ్వత వారసత్వం మిగిలి ఉంది. ఉదాహరణకు షులె (పాఠశాల), హెలా (డబ్బు), నుసు కపుటి (అక్షరాలా: సగం విరిగినది, పూర్తి అనస్థీషియా). సామాజిక డార్వినిజం అనేది "మానవ సమూహాలు, జాతులు కూడా, ప్రకృతిలోని మొక్కలు, జంతువుల విషయంలో చార్లెస్ డార్విన్ గుర్తించినటువంటి సహజ వరణ నియమాలకు లోబడి ఉంటాయని" ప్రతిపాదించే ఒక సిద్ధాంతం. అనేక మంది చరిత్రకారుల అభిప్రాయం ప్రకారం జర్మనీ మేధావి వర్గం రూపొందించిన జర్మనీ జాతీయవాదంలో ఒక ముఖ్యమైన సిద్ధాంతపరమైన అంశం సామాజిక డార్వినిజం. ప్రపంచ ఆధిపత్యం కోసం ఫ్రాన్సు బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యంతో పోటీపడే లక్ష్యంతో ఒక ప్రపంచ ఆర్థిక, సైనిక శక్తిగా జర్మనీ తన ఆధిపత్యాన్ని చాటుకోవడానికి ఈ సిద్ధాంతం ఒక ప్రేరణగా నిలిచింది. 1884–1914 మధ్య ఆఫ్రికాలో జర్మనీ వలస పాలన అనేది జాతీయవాదానికి, నైతిక ఆధిక్యతకు ఒక నిదర్శనంగా నిలిచింది; స్థానిక ప్రజలను తమకంటే 'భిన్నమైనవారిగా' చిత్రీకరించడం ద్వారా ఈ పాలన సమర్థించబడింది. 'సంస్కృతి', 'నాగరికత' పేరిట అణచివేతతో కూడిన హింసను ప్రయోగించడం జర్మనీ వలస పాలన ప్రధాన లక్షణంగా ఉండేది. ఆఫ్రికాలోని కొన్ని ప్రాంతాలలో ఈ పద్ధతులలో మారణహోమం కూడా ఒక భాగంగా ఉండేది. అంతేకాకుండా చరిత్రకారుడు మైఖేలు షుబెర్టు ప్రకారం మేధావుల మధ్య సామాజిక డార్వినిజం కు లభించిన విస్తృత ఆమోదం వలస భూభాగాలను ఆక్రమించుకునే జర్మనీ హక్కును సమర్థించింది; దీనిని వారు అర్హుల మనుగడ సూత్రంగా పరిగణించారు.

కామెరూను‌లోని వివిధ దువాలా జాతి సమూహాల స్థానాలను సూచించే పటం

మరోవైపు జర్మనీ చేపట్టిన సాంస్కృతిక-మిషనరీ ప్రాజెక్టులు తమ వలస కార్యక్రమాలను మానవతావాద, విద్యాపరమైన కృషిగా గొప్పగా చెప్పుకున్నాయి. వలస పాలనలోని జర్మను వైద్యులు, నిర్వాహకులు, స్థానిక జనాభాను పెంచడం ద్వారా తమకు అందుబాటులో ఉండే కార్మికుల సంఖ్యను కూడా వృద్ధి చేసుకోవచ్చని వాదించారు. ఫ్రైబర్గు విశ్వవిద్యాలయానికి చెందిన మానవశాస్త్రవేత్త యూజీను ఫిషరు ఈ అభిప్రాయంతో ఏకీభవిస్తూ, స్థానిక ప్రజలకు కేవలం అవసరమైన మేరకు, వారు ఉపయోగకరంగా ఉన్నారని రుజువైనప్పుడు మాత్రమే మద్దతు ఇవ్వాలని పేర్కొన్నారు. వారి అవసరం తీరిపోయిన తర్వాత యూరోపియన్లు "స్వేచ్ఛా పోటీని అనుమతించాలి; నా (ఫిషరు) అభిప్రాయం ప్రకారం దీని అర్థం వారి అంతమే."

కామెరూను‌కు చెందిన ఒక బాంటూ సమూహమైన డ్యువాలా ప్రజలు, జర్మనీ విధానాలను సాదరంగా స్వాగతించారు. 1914కు ముందు పశ్చిమ ఆఫ్రికాలోని నాలుగు జర్మనీ వలస ప్రాంతాలలో జర్మనీ భాష మాట్లాడే ఆఫ్రికన్ల సంఖ్య పెరిగింది. 1884లో డ్యువాలా నాయకత్వం తమ తెగను జర్మనీ పాలన కిందకు అప్పగించింది. వారిలో ఎక్కువమంది ప్రొటెస్టంటిజంను స్వీకరించారు. జర్మనీ పద్ధతుల్లో విద్యాభ్యాసం చేశారు. ఆఫ్రికాలోని జర్మనీ ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థలలో తక్కువ వేతనానికి పనిచేసే గుమాస్తాలుగా వలస అధికారులు, వ్యాపారవేత్తలు వీరిని ఎక్కువగా ఇష్టపడేవారు.

వారసత్వం

కొనసాగింపు సిద్ధాంతం

ఇటీవలి సంవత్సరాలలో రెండవ ప్రపంచ యుద్ధ సమయంలో జర్మనీ వలసవాద క్రూరత్వాలను, యూదులు, రోమాలు, పోల్సు, రష్యన్ల పట్ల వ్యవహరించిన తీరుతో ముడిపెట్టే "కొనసాగింపు సిద్ధాంతం" మీద మేధావులు చర్చించారు. కొంతమంది చరిత్రకారుల వాదన ప్రకారం నైరుతి ఆఫ్రికాలో జర్మనీ పోషించిన పాత్ర స్వదేశంలో జాతి ఆధిక్యతకు ప్రాధాన్యతను పెంచింది. దానిని నాజీలు ఉపయోగించుకున్నారు. విదేశాలలో జర్మను వలసవాదం సాధించిన పరిమిత విజయాలే జర్మనీ విస్తరణవాదం ప్రధాన దృష్టిని మిట్టెలురోపా ప్రణాళికతో మధ్య, తూర్పు ఐరోపా వైపు మళ్లించాలనే నిర్ణయానికి దారితీశాయని వారు వాదిస్తున్నారు. అందువలన జర్మనీ వలసవాదం ఐరోపా ఖండం వైపు మళ్లింది.

కైసరుజైటు సమయంలో ఇది అల్పసంఖ్యాక అభిప్రాయంగా ఉన్నప్పటికీ ఎరికు లుడెను‌డార్ఫు, బాల్టికు రాష్ట్రాలు, ఉక్రెయిను, పోలాండు‌లలో ఆయన రాజకీయ కార్యకలాపాల ఆధ్వర్యంలో ఈ ఆలోచన పూర్తి స్థాయిలో అభివృద్ధి చెందింది. తదనంతరం మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో రష్యా ఓటమి తర్వాత జర్మనీ బ్రెస్టు-లిటోవ్స్కు ఒప్పందంతో విస్తారమైన భూభాగాలను పొందింది. ఓబరు ఓస్టు వంటి అనేక పరిపాలనా ప్రాంతాలను సృష్టించింది. ఇక్కడ కూడా జర్మనీ స్థిరనివాసం అమలు చేయబడింది. స్థానిక జాతిపరంగా విభిన్నమైన జనాభాను నియంత్రిస్తూనే జర్మనీ అవసరాలను తీర్చడానికి మొత్తం ప్రభుత్వ వ్యవస్థ అభివృద్ధి చేయబడింది. ఆఫ్రికను కాలనీలు చాలా ఏకాంతంగా ఉండి జర్మన్ల సామూహిక స్థిరనివాసానికి అనుకూలంగా లేనప్పటికీ మధ్య ఐరోపా, తూర్పు ఐరోపాలోని ప్రాంతాలు జర్మనీ స్థిరనివాసానికి మెరుగైన అవకాశాలను అందించాయి. ఇతర మేధావులు సందేహాస్పదంగా ఉన్నారు. అలాగే కొనసాగింపు సిద్ధాంతాన్ని సవాలు చేస్తున్నారు. అయితే దీనికి అదనంగా నాజీ పరిపాలనా వ్యవస్థలో కేవలం ఒక్క మాజీ వలస అధికారి మాత్రమే ఒక కీలక స్థానాన్ని పొందగలిగారు.

ఫెడరలు రిపబ్లిక్

పశ్చిమ జర్మనీ సంక్షేమ శాఖ ఉప మంత్రి విల్‌హెల్మ్ క్లాసెన్ (ఎడమవైపు), టోగో రవాణా మంత్రి పాల్ ఆర్మీజీతో కలిసి, బాన్‌లో, 1961

యుద్ధానంతర జర్మనీ రాజకీయాలలో పూర్వ జర్మనీ వలస ప్రాంతాలను తిరిగి స్వాధీనం చేసుకోవడం అనేది ఎటువంటి గణనీయమైన పాత్రనూ పోషించలేదు. అయినప్పటికీ కొంతమంది పశ్చిమ జర్మనీ రాజకీయ నాయకులు ముఖ్యంగా టాంజానికా లేదా టోగోలోని ట్రస్టు (సంరక్షణ) ప్రాంతాల నిర్వహణ వంటి వలసానంతర లేదా తర్వాతి దశ వలస సంబంధిత కార్యక్రమాలను చేపట్టాలని ప్రతిపాదించారు. ఆఫ్రికను స్వాతంత్ర్య ఉద్యమంలో కూడా ఈ ప్రతిపాదనలు వలస విముక్తి కోసం వచ్చిన పిలుపులతో పాటే సమాంతరంగా వినిపించాయి. 1952 చివరిలో ఈవె ప్రజలకు చెందిన సభ్యులు బ్రిటిషు, ఫ్రెంచి వారి ఆధీనంలోకి వెళ్ళిన జర్మనీ టోగోలాండు భూభాగాలను తిరిగి ఏకం చేసి వాటిని కలిపి స్వాతంత్ర్యం వైపు నడిపించాలని ప్రతిపాదిస్తూ ఐక్యరాజ్యసమితి ధర్మకర్తృత్వ మండలికి ఒక విజ్ఞాపన పత్రాన్ని సమర్పించారు. ఈ ప్రతిపాదన ఆమోదం పొందనప్పటికీ 1960లో టోగో చివరి జర్మనీ సామ్రాజ్య గవర్నరైన మెక్లెను‌బర్గు అడాల్ఫు ఫ్రెడ్రికును టోగో అధ్యక్షుడు సిల్వానోసు ఒలింపియో టోగో స్వాతంత్ర్య వేడుకలకు ఆహ్వానించారు.

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత కలోనియలు వార్ లీగు‌ను పునరుద్ధరించే ప్రయత్నాలు 1955లో హాంబర్గు‌లో "యూనియను ఆఫ్ ఫార్మరు కలోనియలు ట్రూప్సు" స్థాపనకు దారితీశాయి. ఇది ప్రస్తుత పూర్వ వలస, విదేశీ దళాల సంప్రదాయ సంఘంకు పూర్వగామి.

ప్రొటెక్టరేటు చట్టం చివరి అవశేషాలు 1975లో కలోనియలు సొసైటీ చట్టపరంగా గడువు ముగిసే వరకు 1992లో ఆర్థిక సర్దుబాట్లు జరిగే వరకు కొనసాగాయి. జర్మనీ వలస చరిత్రకు సంబంధించిన వలస స్మారక చిహ్నాలు, వీధి పేర్లు, భవనాల ద్వారా వలస చరిత్రను స్మరించుకుంటూనే ఉన్నారు. అనేక ప్రదేశాలలో ఇది సాంస్కృతిక జ్ఞాపకం గురించిన చర్చలకు, మార్పులు లేదా పునఃనామకరణం కోసం పిలుపులకు దారితీసింది.

1904, 1908 మధ్య జర్మనీ-పరిపాలిత నైరుతి ఆఫ్రికాలో వేలాది మంది పూర్వీకులను కోల్పోయిన హెరెరో ప్రజలు, నామా ప్రజలు, ప్రతినిధులు, అమెరికా న్యాయస్థానాలలో జర్మనీ మీద చట్టపరమైన చర్యలు తీసుకున్నారు. 2017 జనవరిలో జర్మనీ ప్రభుత్వానికి వ్యతిరేకంగా న్యూయార్కు నగరంలోని ఒక న్యాయస్థానంలో ఒక సామూహిక దావా (క్లాస్ యాక్షను) దాఖలు చేయబడింది. దావా పత్రంలో 1,00,000 కంటే ఎక్కువ మరణాలు సంభవించినట్లు పేర్కొనబడింది. 2017 మార్చిలో నమీబియా ప్రభుత్వం హేగు‌లోని అంతర్జాతీయ న్యాయస్థానంలో జర్మనీ మీద ఒక దావా వేయాలని యోచిస్తున్నట్లు తెలిసింది. 30 బిలియను డాలర్ల ప్రాంతంలో నష్టం కోరినట్లు చెప్పబడింది.

ఫెడరలు ఏజెన్సీ ఫర్ సివికు ఎడ్యుకేషను వారు వలసవాదం (2012), జర్మనీ వలసవాద చరిత్ర (2019) ఇతివృత్తాల మీద సంకలన గ్రంథాలను ప్రచురించడం వెనుక ఉన్న ఉద్దేశం—సంపాదకురాలు అసియే ఓజ్తుర్కు పేర్కొన్నట్లుగా—"రాజకీయ, న్యాయం, మానసిక రంగాలలో వలసవాదం పట్ల పునరుజ్జీవన అవగాహనను" విస్తృత శ్రేణి పాఠకులకు, పండితులకు కల్పించడమే. 2015లో డస్సెల్డార్ఫు లోని హెన్రిచు హీన్ యూనివర్సిటీ కామెరూను‌లోని యూనివర్శిటీ ఆఫ్ డ్‌స్చాంగు ఒక ఉమ్మడి పరిశోధనా లింక్ ప్రాజెక్టు‌ను స్థాపించాయి. 2017లో డస్సెల్డార్ఫు. ప్రదర్శన, వివిధ జర్మనీ నగరాలకు ప్రయాణించింది. ఇక్కడ స్థానిక ఔచిత్యంతో కూడిన అంశాలతో ఇది అభివృద్ధి చేయబడింది. చివరగా ఎగ్జిబిషను ‌మీద సంపుటం 2019లో ప్రచురించబడింది.

ప్రభావం

నమీబియాలోని బోర్డుల మీద జర్మనీ భాషా ఉదాహరణలు

బ్రిటిషు, ఫ్రెంచి, పోర్చుగీసు, డచ్ లేదా స్పానిషు వంటి ఇతర వలస సామ్రాజ్యాల మాదిరిగా కాకుండా జర్మన్లు ​​తమ పూర్వ వలస ప్రాంతాలలో తమ సొంత భాష, సంస్థలు లేదా ఆచారాల ఆనవాళ్లను చాలా తక్కువగా మిగిల్చారు.

ప్రస్తుతం, ఐరోపా వెలుపల ఏ దేశమూ జర్మన్ భాషను అధికార భాషగా ఉపయోగించడం లేదు; అయినప్పటికీ నమీబియాలో ఇది ఒక గుర్తింపు పొందిన జాతీయ భాషగా ఉంది. అంతేకాక ఆ దేశంలో అనేక జర్మనీ స్థలనామాలు, నిర్మాణ కట్టడాలు కనిపిస్తాయి. ఆ దేశంలో 30,000 మందితో కూడిన జర్మనీ జాతి మైనారిటీ నివసిస్తోంది. 1967–1989 దక్షిణాఫ్రికా సరిహద్దు యుద్ధం సమయంలో స్వాపొ గెరిల్లాలకు తూర్పు జర్మనీ స్టాసి రహస్యంగా మద్దతు ఇవ్వడం వలన ఏర్పడిన దీర్ఘకాలిక పర్యవసానంగా, నల్లజాతీయుల జనాభాలో ఒక గణనీయమైన జర్మనీ మాట్లాడే మైనారిటీ వర్గం ఉద్భవించింది; వీరు 1989 నాటి శాంతియుత విప్లవానికి ముందు ప్రచ్ఛన్న యుద్ధ కాలం నాటి తూర్పు జర్మనీలో పిల్లలుగా పెరిగినవారు.

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత టాంజానియా స్వాతంత్ర్యం కోసం పోరాడిన కార్యకర్తలలో చాలామంది తూర్పు ఆఫ్రికా పోరాటం (మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం) సమయంలో చివరి కైజర్ తరపున పోరాడిన రక్షణ దళం అస్కారీల కుమారులే. వారి జీవిత చరిత్రకారులు లియోనార్డ్ మోస్లీ, రాబర్టు గౌడీల ప్రకారం ఆఫ్రికా వలస విముక్తికి ముందున్న చివరి దశాబ్దాలలో ఈ కార్యకర్తలు తరచుగా పశ్చిమ జర్మనీకి ప్రయాణించి తమ తండ్రుల మాజీ కమాండింగు అధికారి అయిన పాల్ వాన్ లెట్టో-వోర్‌బెక్ సలహాలను కోరేవారు.

డెర్ స్పీగెలు పత్రికా విలేఖరులు హెయింజు హోహ్నే, హెర్మను జోలింగు ప్రకారం 1918లో జర్మనీ వలస సామ్రాజ్యం అకాలంగా అంతమవ్వడం పశ్చిమ జర్మనీ ప్రచ్ఛన్న యుద్ధ విదేశీ గూఢచార సంస్థ అయిన బుండెసు‌నాచ్రిచ్టెను‌డీన్‌స్టు (బిఎన్‌డి) దాని వ్యవస్థాపక అధిపతి రైను‌హార్డు గెహ్లెనుకు వలసానంతర ఆఫ్రికా, ఆసియా మధ్యప్రాచ్యంలోని కొత్తగా స్వాతంత్ర్యం పొందిన ప్రభుత్వాలతో వ్యవహరించడంలో గణనీయమైన ప్రయోజనాన్ని కల్పించింది. ఈ కారణంగానే అనేక మూడవ ప్రపంచ సైన్యాలు, విదేశీ గూఢచార సంస్థలకు బిఎన్‌డి సైనిక సలహాదారుల చేతనే ఎక్కువగా శిక్షణ ఇవ్వబడింది. స్థానిక గూఢచార బృందాలను నియమించుకోకుండా సెంట్రలు ఇంటెలిజెన్సు ఏజెన్సీ ముఖ్యంగా మాజీ వలసవాదుల గూఢచార సేవలు పొందలేని ఈ ప్రాంతాల నుండి అత్యంత వివరమైన, కచ్చితమైన గూఢచార నివేదికలను బిఎన్‌డి సులభంగా స్వీకరించడానికి ఇది వీలు కల్పించింది. మూడవ ప్రపంచంలో బిఎన్‌డి రహస్య కార్యకలాపాలు, కొనసాగుతున్న ప్రచ్ఛన్న యుద్ధం సమయంలో స్థానిక ప్రభుత్వాలను సోవియటు వ్యతిరేక, నాటో అనుకూల వైఖరిని తీసుకునేలా నడిపించడానికి జనరలు గెహ్లెను ఉపయోగించుకోవడానికి ప్రయత్నించిన స్నేహపూర్వక సంబంధాలకు పునాది వేశాయి. పశ్చిమ జర్మనీ వాణిజ్యం, కార్పొరేటు పెట్టుబడులను ప్రోత్సహించడం, అనుకూలించడం ద్వారా పశ్చిమ జర్మనీ ఆర్థిక అద్భుతంకు మరింత సహాయపడ్డాయి.

అయితే అదే సమయంలో ప్రపంచవ్యాప్తంగా జర్మను భాషా అభ్యసాన్ని, సాంస్కృతిక దౌత్యాన్ని ప్రోత్సహించడానికి పశ్చిమ జర్మనీ గోథే ఇన్‌స్టిట్యూటు స్థాపించబడినప్పుడు దాని మొదటి విదేశీ శాఖలు 1961లో చివరి కైజరు పూర్వ ఆఫ్రికను వలస రాజ్యాలైన కామెరూను టోగోలలో స్థాపించబడ్డాయి. అదే సంవత్సరం చివరలో బ్రిటిషు సామ్రాజ్యం నుండి స్వాతంత్ర్యం పొందిన వెంటనే టాంజానియా ఒక గోథే ఇన్‌స్టిట్యూటు శాఖను ప్రారంభించింది.

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత రువాండాలో జర్మనీ వలస పాలనను గతాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ కీర్తించారు. ఆ ప్రాంతం మీద ఆ తర్వాత జరిగిన బెల్జియన్ వలస సామ్రాజ్యం పాలనతో సానుకూలంగా పోల్చారు. రువాండా స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన వెంటనే పశ్చిమ జర్మనీతో సన్నిహిత సంబంధాలు పునరుద్ధరించబడ్డాయి. జర్మనీ సైనిక సలహాదారులు రువాండా సాయుధ దళాలకు శిక్షణ ఇవ్వడంలో సహాయపడ్డారు. రాజధాని నగరం కిగాలిలో గోథే-ఇన్‌స్టిట్యూటు 2009లో ప్రారంభించబడింది. అది అప్పటి నుండి ఒక ప్రత్యేక భవనంలోకి విస్తరించబడింది.

ఈ మూడు దేశాలలోని విద్యార్థులకు జర్మనీ భాష ఒక ప్రముఖ అధ్యయన విషయంగా మిగిలిపోయింది. అంతేకాకుండా టాంజానియను మాండలికం కిస్వాహిలిలో గణనీయమైన సంఖ్యలో జర్మనీ భాషా పదాలు ఉండటంలో సామ్రాజ్యవాద జర్మనీ పాలన శాశ్వత వారసత్వం మిగిలి ఉంది. ఉదాహరణకు షులె (పాఠశాల), హెలా (డబ్బు), నుసు కపుటి (అక్షరాలా: పూర్తి అనస్థీషియా).