ట్రావెన్కోర్-డచ్ యుద్ధం
| ట్రావెన్కోర్-డచ్ యుద్ధం | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| భారతదేశ వలసీకరణలో భాగము | |||||||
 కొలచల్ యుద్ధంలో రాజా మార్తాండవర్మకు లొంగిపోతున్న యుస్టాచియస్ డి లానాయ్. | |||||||
| |||||||
| ప్రత్యర్థులు | |||||||
 డచ్ సామ్రాజ్యం
|  ట్రావెన్కోర్ | ||||||
| సేనాపతులు, నాయకులు | |||||||
 యుస్టాచియస్ డి లానాయ్ (బందీ) డొనాడి (బందీ) డ్యూవెన్షాట్ (బందీ) జూలియస్ వాలెంటైన్ స్టెయిన్ వాన్ గొల్లెనెస్సే నికస్ సియర్స్మా | మార్తాండవర్మ రామయ్యన్ దళవ | ||||||
ట్రావెన్కోర్-డచ్ యుద్ధం అనేది డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ (VOC), భారతీయ రాజ్యమైన ట్రావెన్కోర్ మధ్య జరిగిన యుద్ధం. ఇది 1741లో జరిగిన కొలచల్ యుద్ధంతో ముగిసింది.
కారణాలు
[మార్చు]18వ శతాబ్దపు ప్రారంభంలో ప్రస్తుత కేరళలోని మలబార్ తీరం ప్రాంతం అనేక చిన్న రాజ్యాలుగా విభజించబడింది. 1730వ దశకంలో ట్రావెన్కోర్ పాలకుడు మార్తాండ వర్మ విస్తరణవాద విధానాన్ని అవలంబించి, ఈ చిన్న రాష్ట్రాల నుండి అనేక భూభాగాలను ఆక్రమించాడు. దీని వలన డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ మలబార్ కమాండ్ ప్రయోజనాలకు ముప్పు ఏర్పడింది, వారి సుగంధ ద్రవ్యాల వ్యాపారం ఈ రాష్ట్రాల నుండి సుగంధ ద్రవ్యాల సేకరణపై ఆధారపడి ఉండేది.[1] దేసింగనాడు (ప్రస్తుత కొల్లం) పాలకుడు ట్రావెన్కోర్ నుండి రాబోయే దాడికి వ్యతిరేకంగా డచ్ మద్దతును అభ్యర్థించాడు, డచ్ వారు అతనికి సహాయం చేయడానికి నిరాకరిస్తే మార్తాండ వర్మకు లొంగిపోతానని పేర్కొన్నాడు.[2]
డచ్ వారికి పెరిటల్లీ (పెరకట్టావలి లేదా ప్రస్తుత నెడుమంగడ్), ఎలడట్టు స్వరూపం (ప్రస్తుత కొట్టారక్కర), మరుతుర్కులంగర రాష్ట్రాలతో గుత్తాధిపత్య ఒప్పందాలు ఉన్నాయి. 1733-1734 సమయంలో ట్రావెన్కోర్ ఈ రాష్ట్రాలను స్వాధీనం చేసుకున్న తర్వాత, ఈ ప్రాంతాల నుండి వారి సేకరణ పూర్తిగా నిలిచిపోయింది, మలబార్లోని డచ్ వాణిజ్యం తీవ్రంగా దెబ్బతింది.[1][3] 1736లో కొచ్చిలోని డచ్ కమాండర్ జూలియస్ వాలెంటైన్ స్టెయిన్ వాన్ గొల్లెనెస్సే 1688లో కుదుర్చుకున్న పెరిటల్లీతో డచ్ గుత్తాధిపత్య ఒప్పందాన్ని గౌరవించాలని మార్తాండ వర్మను కోరాడు. అలాంటి మద్దతు కోసం పాలకుడు తన భూమినంతటినీ డచ్వారికి ఇచ్చేందుకు ముందుకొచ్చినప్పటికీ, ట్రావెన్కోర్పై బహిష్కృతుడైన పెరిటల్లీ పాలకుడితో చేరడానికి డచ్ వారు నిరాకరించారని ఆయన ఎత్తిచూపారు. 1736 ఆగస్టులో మార్తాండ వర్మ డచ్ ప్రతినిధులను కలవడానికి తన దూతలను పంపడానికి అంగీకరించాడు కానీ ఈ ప్రతినిధులు సమావేశ ప్రదేశానికి చేరుకున్న తర్వాత అలా చేయడానికి నిరాకరించాడు. ట్రావెన్కోర్ పెరిటల్లీ నుండి ఇతర విదేశీ వ్యాపారులకు నల్ల మిరియాలు సరఫరా చేయడం కొనసాగించింది.[4] 1736 సెప్టెంబరులో మరుతుర్కులంగర రాణిని డచ్ వారితో తన గుత్తాధిపత్య ఒప్పందాన్ని గౌరవించాలని వాన్ గొల్లెనెస్సే కోరాడు కానీ ఆమె రాష్ట్రం ఇప్పుడు ట్రావెన్కోర్ ఆధిపత్యంలో ఉన్నందున రాణి అలా చేయడానికి నిరాకరించింది.[5]
1739 జనవరిలో సిలోన్ డచ్ గవర్నర్ గస్టాఫ్ విల్లెమ్ వాన్ ఇమ్హాఫ్ బటావియాలోని డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ అత్యున్నత ప్రభుత్వం తరపున మలబార్లోని డచ్ కమాండ్ వ్యవహారాలను అధ్యయనం చేయడానికి కొచ్చిని సందర్శించాడు.[5] తన 1739 జూలై నివేదికలో వాన్ ఇమ్హాఫ్ మార్తాండ వర్మ కంపెనీ పోటీదారులకు అనుకూలంగా ఉన్నాడని, అతని పెరుగుతున్న శక్తి ఈ ప్రాంతంలో డచ్ వాణిజ్య ప్రయోజనాలకు ముప్పు కలిగించిందని పేర్కొన్నాడు.[1] మరొక నివేదికలో మిరియాలు సేకరించడానికి మార్కెట్ ధరను చెల్లించే ప్రణాళికను వాన్ ఇమ్హాఫ్ లాభదాయకం కాదని తిరస్కరించాడు, బదులుగా తీరప్రాంత పాలకులు తమ ఒప్పంద బాధ్యతలను నెరవేర్చేలా బలవంతం చేయడానికి సైనిక చర్యకు మొగ్గు చూపాడు.[6] 1739 డిసెంబరు నివేదికలో వాన్ ఇమ్హాఫ్ ఈ ప్రాంతంలో డచ్ వ్యాపారం "పూర్తి శిథిలావస్థలో" ఉందని, "హింసాత్మక పరిష్కారం" ద్వారా రక్షించబడాలని రాశాడు.[7]
1739లో డచ్ వారు కొచ్చి, తెక్కుంకూర్, వడక్కుంకూర్, పురక్కాడ్, కొల్లం, కాయంకుళం పాలకులతో కూటమిని ఏర్పాటు చేశారు. ఇంతలో ఎలడట్టు స్వరూపం యువరాణి ట్రావెన్కోర్ వద్ద ఉన్న చెరసాల నుండి తప్పించుకుని తెక్కుంకూర్ చేరుకుంది.[6] వాన్ ఇమ్హాఫ్ వ్యక్తిగతంగా మార్తాండ వర్మను కలిసి, యువరాణిని తిరిగి నియమించాలని కోరాడు కానీ మార్తాండ వర్మ ఆ డిమాండ్ను తిరస్కరించాడు.[7] వాన్ ఇమ్హాఫ్ ట్రావెన్కోర్పై దాడి చేస్తానని బెదిరించాడు కానీ మార్తాండ వర్మ ఆ బెదిరింపును కొట్టిపారేశాడు, ఏదో ఒక రోజు ఐరోపాపై దాడి చేయాలని తాను ఆలోచిస్తున్నట్లు బదులిచ్చాడు.[8]
ప్రారంభ డచ్ విజయాలు
[మార్చు]మార్తాండ వర్మతో చర్చలు విఫలమైన తర్వాత మలబార్లోని డచ్ కమాండ్ బటావియా నుండి అనుమతి పొందకుండా లేదా బలగాల కోసం వేచి ఉండకుండా ట్రావెన్కోర్పై యుద్ధం ప్రకటించాలని నిర్ణయించుకుంది.[9] కెప్టెన్ జోహన్నెస్ హ్యాకెర్ట్ ఆధ్వర్యంలో డచ్ వారు ట్రావెన్కోర్పై సిలోన్ నుండి సైనికుల బృందాన్ని మోహరించారు. ట్రావెన్కోర్ స్వాధీనం చేసుకున్న భూములను ఖాళీ చేయాలని వారు మార్తాండ వర్మను కోరారు, దీనిని రాజు నిరాకరించాడు. 1739 నవంబరు 12న డచ్, వారి మిత్రదేశాల సంయుక్త దళం కొల్లం సమీపంలో ఉన్న ట్రావెన్కోర్ సైన్యంపై దాడి చేసింది.[10] డచ్ మిత్రదేశాలలో దేసింగనాడు, కాయంకుళం, కొచ్చిన్ ఉన్నాయి.[7] తరువాత జరిగిన యుద్ధంలో ఒక హ్యాండ్ గ్రెనేడ్ ట్రావెన్కోర్ సైన్యపు గన్పౌడర్ డిపోను పేల్చివేసింది, వారు ఆ స్థలం నుండి పారిపోయారు, దాడి చేసినవారు తంగస్సేరి (క్విలాన్ డి సిమా) వరకు వారిని వెంబడించారు.[11] నిర్మానుష్యంగా ఉన్న తంగస్సేరి వద్ద డచ్ వారు పరవూర్కు వెళ్లడానికి ముందు 16 ఫిరంగులను స్వాధీనం చేసుకున్నారు. అంచుతెంగులోని బ్రిటీష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ (EIC) ప్రతినిధి డచ్ వారి విజయానికి అభినందనలు తెలిపారు, ఎడవలోని EIC కర్మాగారాన్ని ప్రశాంతంగా వదిలేయాలని కోరారు.[12]
1739 డిసెంబరు ప్రారంభం నాటికి డచ్, వారి మిత్రదేశాలు అట్టింగల్, వర్కల వైపు కవాతు చేశాయి. వర్కలను కాపాడేందుకు ట్రావెన్కోర్ దళాలు 5,000 మంది నాయర్ సైనికులతో కూడిన రక్షణ వలయాన్ని ఏర్పాటు చేశాయి. ఇంతలో కొల్లం, కాయంకుళం సైన్యాలు కూడా రక్షకులపై కవాతు చేశాయి.[12] దక్షిణాన ఆర్కాట్కు చెందిన చందా సాహిబ్ దాడిని అడ్డుకునేందుకు ట్రావెన్కోర్ సైన్యం వెనక్కి తగ్గగా మిత్రపక్షాలు ఎలడట్టు స్వరూపాన్ని ఆక్రమించి యువరాణిని తిరిగి నియమించాయి. తరువాత మిత్రపక్షాలు అట్టింగల్పై దాడి చేశాయి కానీ ట్రావెన్కోర్ సైన్యం వారిని వెనక్కి తగ్గేలా చేసింది. ట్రావెన్కోర్పై తదుపరి యుద్ధం చేయడానికి ముందు సిలోన్ నుండి అదనపు బలగాల కోసం వేచి ఉండాలని డచ్ వారు నిర్ణయించుకున్నారు. ఫలితంగా మిత్రపక్షాలు అయిరూర్కు ఉపసంహరించుకున్నాయి, వారు తిరిగి వెళ్లే మార్గంలో భూభాగాన్ని దోచుకుని, తగలబెట్టారు.[7]
తరువాత కొల్లం నాయర్ సైన్యం నవైకులం (30 డిసెంబరు 1739), అట్టింగల్ (25 జనవరి 1740) నుండి ట్రావెన్కోర్ సైన్యాన్ని వెనక్కి తగ్గేలా చేసింది. 1740 ఫిబ్రవరి 20న డచ్, వారి మిత్రదేశాలు అట్టింగల్ ఫెర్రీ వద్ద ట్రావెన్కోర్ సైన్యాన్ని ఓడించాయి కానీ భారీ నష్టాలను చవిచూశాయి; కొల్లం వారి సైన్యంలో సగం కోల్పోయింది, ఇది కాయంకుళం దళాలతో పాటు యుద్ధభూమి నుండి పారిపోయింది.[13] మిత్రదళాలు వెనక్కి తగ్గే వరకు ట్రావెన్కోర్ అంచుతెంగులోని EIC ప్రతినిధి నుండి 150 మంది సైనికులతో పాటు తుపాకులు, మందుగుండు సామగ్రి తాత్కాలిక సహాయం పొందింది.[14] యుద్ధం తర్వాత వచ్చిన సంక్షోభంలో ట్రావెన్కోర్ పరిస్థితిని సద్వినియోగం చేసుకోకుండా ఉండేందుకు 10,000 మంది నాయర్ సైనికులతో కొత్త సైన్యాన్ని సమీకరించాలని కలత చెందిన కొల్లం పాలకుడిపై డచ్ వారు ఒత్తిడి తెచ్చారు.[14] ఇంతలో మార్తాండ వర్మ తోవలై వద్ద చందా సాహిబ్ చేతిలో పరాజయాలను ఎదుర్కొన్నాడు.[14] అట్టింగల్పై దాడి చేయడం ద్వారా తమ ప్రయోజనాన్ని నొక్కాలని డచ్ ఆశించింది కానీ అక్కడ జరిగిన అల్లర్ల కారణంగా బటావియా నుండి అదనపు బలగాలను అందుకోలేకపోయారు.[15]
కొలచల్ వద్ద ట్రావెన్కోర్ విజయం
[మార్చు]1740 నవంబరులో మలబార్లోని డచ్ కమాండ్ సిలోన్ నుండి 105, 70 సైనికుల రెండు చిన్న బలగాలను అందుకుంది, ట్రావెన్కోర్పై రెండవ ప్రచారాన్ని ప్రారంభించింది, దీని ఫలితంగా కొలచల్ యుద్ధం జరిగింది.[15]
మార్తాండ వర్మ అప్పుడు సమీపంలోని డచ్ కోటలను స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. డి లానాయ్ ఆధ్వర్యంలో ఒక డచ్ దళం కొచ్చిన్ నుండి కొలచల్ వద్ద దిగి కొట్టార్ వరకు దేశాన్ని ఆక్రమించింది. మార్తాండ వర్మ దక్షిణం వైపు కవాతు చేసి కల్కులాన్ని డచ్ వారు ఆక్రమించకుండా అడ్డుకున్నాడు. డచ్ వారు కొలచల్లోని తమ స్థావరానికి వెనక్కి తగ్గినప్పుడు మార్తాండ వర్మ వారిని వెంబడించి 1741 ఆగస్టు 10న వారిని పట్టుకున్నాడు. కొలచల్ యుద్ధంలో మార్తాండ వర్మ డచ్ వారిపై నిర్ణయాత్మక విజయాన్ని సాధించాడు, కమాండర్ డి లానాయ్తో సహా 24 మంది అధికారులను బంధించాడు. విజయాన్ని జరుపుకునే, యుద్ధం గురించి వివరాలు తెలిపే ఒక స్థంభం ఇప్పటికీ కొలచల్ తీరం సమీపంలో ఉంది. ఈ యుద్ధం గురించి స్థానిక ముక్కువర్ ప్రజలలో జానపద కథలు ఉన్నాయి. స్థానిక ముక్కువర్ మత్స్యకారులను సముద్ర తీరపు ఇసుకపై తమ కాటమరాన్ తెడ్డులను నిలువుగా ఉంచమని కోరారు, సముద్ర తీరం వెంబడి దాని పైన ఒక కుండను తలక్రిందులుగా ఉంచారు, తద్వారా అది సముద్ర తీరం వెంబడి బహుళ వరుసలలో హెల్మెట్లతో నిలబడి ఉన్న పదాతిదళం వలె కనిపిస్తుందని ఆ కథ చెబుతుంది. మత్స్యకారులు తమ తెడ్డులను భుజాలపై ఉంచుకున్నారు, తద్వారా వారు రైఫిల్స్తో నిలబడిన సైనికుల్లా కనిపిస్తారు. మళ్లింపుగా కొబ్బరి చెట్లను ఉపయోగించి నకిలీ ఫిరంగులను తయారు చేయాలని కూడా వారికి సూచించబడింది. స్థానిక మత్స్యకారులు ట్రావెన్కోర్ రాజ వలయాలకు విస్తృతంగా సహకరించారు, ఈ యుద్ధ సమయంలో ఓడను స్వాధీనం చేసుకున్నారు.[మూలం అవసరం]
కొలచల్ అనంతర ఘర్షణలు
[మార్చు]తరువాత డచ్, ట్రావెన్కోర్ కాల్పుల విరమణకు అంగీకరించాయి కానీ ఇరు పక్షాలు ఒక ఒప్పందానికి రాకపోవడంతో మళ్లీ శత్రుత్వాలు తిరిగి ప్రారంభమయ్యాయి. తిరునెల్వేలి నుండి అశ్విక దళం సహాయం పొందిన తరువాత మార్తాండ వర్మ డచ్ ఆధీనంలో ఉన్న కిలిమనూర్ కోటను ముట్టడించాడు. ముట్టడి జరుగుతుండగా కొల్లం, కాయంకుళం పాలకులు డచ్ కూటమిని విడిచిపెట్టి ట్రావెన్కోర్తో రహస్య ఒప్పందం కుదుర్చుకున్నారు. 1742 ఏప్రిల్ 10న నిరుత్సాహానికి గురైన డచ్ వారు తమ మందుగుండు సామగ్రిని, నిత్యావసర వస్తువులను వదిలిపెట్టి తొందరపాటుతో కోటను విడిచిపెట్టారు. కెప్టెన్ డేనియల్ బెర్గెన్, జాకబ్ హిండర్మాన్ నేతృత్వంలోని డచ్ దళం అయిరూర్కు వెనక్కి తగ్గింది కానీ ట్రావెన్కోర్ దళాలు చుట్టుముట్టి దాడి చేశాయి. మలబార్ కమాండ్ పంపిన నౌకల ద్వారా డచ్ దళం రక్షించబడింది.[16]
ఇంతలో మార్తాండ వర్మచే సింహాసనం నుండి తొలగించబడిన తర్వాత డచ్ వారిచే సింహాసనాన్ని తిరిగి పొందిన ఎలడట్టు స్వరూపం రాజ్యపు రాణి పాలకురాలిగా ప్రజాదరణ కోల్పోయింది. పరిపాలనా వ్యవహారాల పట్ల ఆమె ఉదాసీనత రాజ్యం క్షీణించడానికి దారితీసింది, మాడంపిలు, పిళ్లైలు ఆమె పాలన పట్ల అసంతృప్తి చెందారు. రాణితో పాటు రాజ్యాన్ని పాలించడానికి కరియక్కర్ (నిర్వాహకుడు) ని నియమించాలని డచ్ కమీషనర్లు ప్రతిపాదించారు కానీ రాజ్య రక్షణ కోసం వనరులు లేవు. ఈ పరిస్థితిని ఆసరాగా చేసుకుని మార్తాండ వర్మ రాజ్య రాజధాని కొట్టారక్కరపై దండెత్తి, స్వల్ప ప్రతిఘటనను ఎదుర్కొని దానిని జయించాడు. రాణి కొచ్చిన్ రాజ్యానికి పారిపోయి, డచ్ నుండి రోజుకు 45 ఫణాల భత్యం పొందుతూ కరపురంలో తన బంధువులతో నివసించడం ప్రారంభించింది.[17]
1742 ఏప్రిల్ 17న బటావియాకు రాసిన లేఖలో డచ్ కమాండర్ వాన్ గొల్లెనెస్సే మలబార్లో డచ్ వారు భయంకరమైన పరిస్థితిలో ఉన్నారని పేర్కొంటూ కంపెనీ అత్యున్నత ప్రభుత్వం నుండి 2,000 మంది సైనికులను అభ్యర్థించారు. యూరోపియన్లు డచ్ దళాలను విడిచిపెడుతున్నారని, స్థానిక మిత్రపక్షాలు మలబార్లోని డచ్ కమాండ్ నుండి విడిపోతున్నాయని వాన్ గొల్లెనెస్సే పేర్కొన్నారు: పురక్కాడ్ పాలకుడు డచ్తో తన పొత్తును తెంచుకోవాలనే ఉద్దేశాన్ని ప్రకటించాడు, తెక్కుంకూర్ రాజు అలాగే కొచ్చిన్కు చెందిన ఇద్దరు యువరాజులు వారి ఆదేశాలను ధిక్కరించారు.[17]
ఇంతలో మార్తాండ వర్మ కొచ్చి (కొచ్చిన్)పై దాడికి ప్లాన్ చేశాడు.[17] కానీ అతని వద్ద ఉపాధిని అంగీకరించిన మాజీ డచ్ అధికారి డ్యూవెన్షాట్, కొచ్చిని ముట్టడించే ముందు కొల్లాన్ని జయించాలని అతనికి సలహా ఇచ్చాడు. ట్రావెన్కోర్ దళాలు కొల్లాన్ని పట్టుకోగలవని డ్యూవెన్షాట్ మార్తాండ వర్మకు చెప్పగా కొల్లం వద్ద ఉన్న కోటలు ముట్టడిని తట్టుకోగలవని వాన్ గొల్లెనెస్సే విశ్వసించాడు. కొల్లం, కాయంకుళం పాలకుడు ట్రావెన్కోర్పై డచ్ మద్దతు కోరాడు: సైనికులు, ఆయుధాల కొరతను ఉటంకిస్తూ వాన్ గొల్లెనెస్సే నిరాకరించాడు. 1742 జూన్లో ట్రావెన్కోర్ సైన్యం కొల్లంపై దాడి చేసింది, అచ్యుత వారియర్ నేతృత్వంలోని నాయర్ సైనికులు దానిని రక్షించారు. ముట్టడి సమయంలో డచ్ వారు కొల్లం పాలకుడికి సలహా, బియ్యం, మందుగుండు సామగ్రిని అందించారు. కొల్లం, మార్తాండను పట్టుకోవడానికి మార్తాండ వర్మ చేసిన అనేక ప్రయత్నాలు విఫలమయ్యాయి, సంఘర్షణలో 6,000 మంది సైనికులను కోల్పోయిన తరువాత చివరికి ఉపసంహరించుకున్నాడు.[18]
శాంతి ప్రయత్నాలు
[మార్చు]కొల్లాన్ని పట్టుకోవడంలో ట్రావెన్కోర్ విఫలమైన తర్వాత కోజికోడ్ పాలకుడు (కాలికట్ జామొరిన్) యుద్ధంలో చేరితే అవసరమైన సైనికుల సంఖ్య 5,000కి పెరుగుతుందని పేర్కొంటూ వాన్ గొల్లెనెస్సే మళ్లీ బటావియా నుండి 2,000 మంది సైనికులను కోరాడు.[19]
1742 నాటికి మలబార్లోని డచ్ కమాండ్ ట్రావెన్కోర్ దురాక్రమణకు వ్యతిరేకంగా తమ మిత్రదేశాలను రక్షించడానికి అపారమైన డబ్బును ఖర్చు చేసింది కానీ ఈ పెట్టుబడి నుండి పెద్దగా లాభం పొందలేదు. నిధుల కొరత, సిలోన్, బటావియా నుండి మద్దతు లేకపోవడం ట్రావెన్కోర్తో చర్చలను తిరిగి ప్రారంభించడానికి డచ్ను పురికొల్పింది.[20] గతంలో చర్చలకు డచ్ చేసిన ప్రయత్నాలకు సానుకూలంగా స్పందించని మార్తాండ వర్మ ఈసారి శాంతి ఒప్పందానికి అంగీకరించాడు.[21]
1742 ఫిబ్రవరి 17న మార్తాండ వర్మ ఈ క్రింది నిబంధనలతో డచ్ వారికి శాంతిని అందించాడు:[22]
- మార్తాండ వర్మ వద్ద సేవలోకి తీసుకున్న వారు మినహా కొలచల్ నుండి యుద్ధ ఖైదీలందరినీ ట్రావెన్కోర్ తిరిగి ఇస్తుంది
- కొలచల్ వద్ద విధ్వంసకర అగ్నిప్రమాదం నుండి తప్పించుకున్న డచ్ ఆయుధాలు, మందుగుండు సామగ్రిని ట్రావెన్కోర్ తిరిగి ఇస్తుంది
- కొల్లం, కార్తీకపల్లి, కొలచల్, తెంగపట్నం వద్ద స్వాధీనం చేసుకున్న ట్రావెన్కోర్ ఆయుధాలు, మందుగుండు సామగ్రిని డచ్ వారు తిరిగి ఇస్తారు
- యుద్ధ సమయంలో జరిగిన ఇతర నష్టాలపై రెండు పార్టీలు దావాలను వదులుకుంటాయి
- ట్రావెన్కోర్ 1739 జూలైలో జయించిన కొల్లం భాగాలు, కొట్టారక్కర, కున్నత్తూర్, మజ్నోర్, మరుతుర్కులంగర, కార్తీకపల్లిని నిలుపుకుంటుంది.
- ఈ ప్రాంతాల్లో యథావిధిగా మిరియాల వ్యాపారాన్ని కొనసాగించేందుకు డచ్ వారిని అనుమతిస్తారు.
- డచ్ వారు తమ పాలకునితో తమ ఒప్పందాన్ని సమర్పించినప్పుడు అట్టింగల్పై డచ్ దావాను ట్రావెన్కోర్ గుర్తిస్తుంది
- ట్రావెన్కోర్ 1000 క్యాండీల మిరియాలను డచ్కు విక్రయిస్తుంది, 200 క్యాండీలను ఎవరికైనా విక్రయించడానికి స్వేచ్ఛ ఉంటుంది
- డచ్ వారు కొలచల్ వద్ద కోటను నిర్మించడానికి అనుమతించబడతారు, దానికి బదులుగా అవసరమైతే ఫ్రెంచ్వారికి వ్యతిరేకంగా ట్రావెన్కోర్కు సహాయం చేస్తారు
- డచ్ వారు సంతకం చేసిన పత్రాలను సమర్పించగలిగితే ట్రావెన్కోర్కు చెందిన సామంత రాష్ట్రాలతో డచ్ వారు కుదుర్చుకున్న ఒప్పందాలకు ట్రావెన్కోర్ కట్టుబడి ఉంటుంది
- ట్రావెన్కోర్, కొల్లం పాలకుల మధ్య ఉన్న వివాదాలను ఇద్దరు నిష్పక్షపాత యువరాజులు పరిష్కరిస్తారు
డచ్ వారు ఈ నిబంధనలను తిరస్కరించారు, వారి స్వంత నిబంధనలను సమర్పించారు, వీటిని మార్తాండ వర్మ తిరస్కరించాడు. యుద్ధంలో ఓడిపోతే మార్తాండ వర్మ తన బేరసారాల స్థానాన్ని మృదువుగా చేస్తాడని డచ్ కమాండర్ వాన్ గొల్లెనెస్సే విశ్వసించాడు.[23]
1742 జూలైలో భారతదేశంలోని డచ్ ప్రతినిధులకు వాన్ ఇమ్హాఫ్ పెద్ద దళంతో భారతదేశానికి వస్తాడనే వార్త అందింది. కానీ వాన్ ఇమ్హాఫ్ దళాలు వాస్తవానికి భారతదేశానికి చేరుకోలేదు.[24] 1742 ఆగస్టులో ఈ మద్దతు లభించకపోతే కంపెనీకి అనుకూలం కాని నిబంధనలతో ట్రావెన్కోర్తో శాంతి ఒప్పందం కుదుర్చుకోవలసి ఉంటుందని పేర్కొంటూ బటావియాలోని డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ సుప్రీం గవర్నమెంట్ నుండి ఆయుధాలు, సైనికులను కోరాడు.[23]
ఇంతలో వాన్ ఇమ్హాఫ్ దళాల రాక గురించిన వార్త మార్తాండ వర్మకు అందింది, అందువలన అతను తన ప్రధాన భూభాగానికి వెనక్కి తిరిగి డచ్ వారితో శాంతి చర్చలు ప్రారంభించాడు.[24] అతను కొచ్చిన్, తెక్కుంకూర్ పాలకులను సంప్రదించి, డచ్, ట్రావెన్కోర్ మధ్య మధ్యవర్తిత్వం వహించాలని వారిని కోరాడు.[23] ఇంతలో సైనిక చర్యకు బదులుగా ట్రావెన్కోర్తో శాంతి చర్చలు జరపాలని కంపెనీ అత్యున్నత ప్రభుత్వం మలబార్లోని డచ్ కమాండ్ను ఆదేశించింది. అందువల్ల డచ్ వారు ట్రావెన్కోర్తో చర్చలు ప్రారంభించాలని కొచ్చిన్, తెక్కుంకూర్ రాజులను కూడా అభ్యర్థించారు.[25] ఈ డచ్, ట్రావెన్కోర్ మధ్య శాంతి తమ ప్రయోజనాలకు హానికరం అని ఈ పాలకులు విశ్వసించారు, అటువంటి శాంతి చర్చల కోసం పని చేయడానికి ఇష్టపడలేదు. అందువల్ల డచ్ వారు ట్రావెన్కోర్తో నేరుగా చర్చలు ప్రారంభించారు, సమావేశానికి వేదికగా మావెలిక్కర ఎంపిక చేయబడింది.[26]
మార్తాండ వర్మ తన దూత కృష్ణ అన్నావిని మావెలిక్కరకు పంపాడు, డచ్ తరపున ఎజ్కియెల్ రహాబీ, తోపాస్సెస్ కెప్టెన్ సిల్వెస్టర్ మెంдеస్ ప్రాతినిధ్యం వహించారు.[25]
ఇంతలో వాన్ ఇమ్హాఫ్ దళాలు రాలేదు కాబట్టి డచ్ వారు కొల్లానికి బలగాలను అందించలేకపోయారు. అందువల్ల కొల్లం, కాయంకుళం పాలకుడు మార్తాండ వర్మకు సామంతరాజుగా మారడానికి అంగీకరించాడు, 1742 సెప్టెంబరులో మన్నార్లో ఇందుకు సంబంధించిన ఒప్పందంపై సంతకం చేశాడు. ఆ పాలకుడు తన భూభాగంలో ఎక్కువ భాగాన్ని మార్తాండ వర్మకు అప్పగించాడు, అతనికి ఏటా ఒక ఏనుగు, 1,000 రూపాయల కప్పం చెల్లించడానికి అంగీకరించాడు.[24]
మావెలిక్కరలో చర్చలు బాగా సాగాయి, 1743 జనవరి 6న డచ్, ట్రావెన్కోర్ మధ్య శాంతి నెలకొంటుందని అంచుతెంగులోని EIC ప్రతినిధి ఆశాభావం వ్యక్తం చేశారు.[25] కానీ ఈ సమయానికి వాన్ ఇమ్హాఫ్ ఇంకా ఐరోపా నుండి బయలుదేరలేదని మార్తాండ వర్మ తెలుసుకున్నాడు. కేరళలో వాన్ ఇమ్హాఫ్ రాక వాయిదా పడిందని ఖచ్చితంగా తెలిసే వరకు ఆయన చర్చలను సాగదీశారు. అతను అప్పుడు కఠినమైన బేరసారాల స్థానాన్ని పొందాడు, మావెలిక్కరలో తన ప్రతినిధులు అంగీకరించిన వాటిని ఆమోదించడానికి నిరాకరించాడు. డచ్ వారు నిరసన వ్యక్తం చేసినప్పుడు అతను విచారం వ్యక్తం చేశాడు, పరవూర్ వద్ద చర్చలను పునరుద్ధరించాలని కోరాడు.[27] పరవూర్లో రెండు పార్టీలు కఠినమైన బేరసారాల స్థానాలను స్వీకరించాయి, 1743 ఫిబ్రవరి 18న గతంలో అంగీకరించిన నిబంధనల నుండి మార్తాండ వర్మ ప్రతినిధులు వెనక్కి తగ్గుతున్నారని సిల్వెస్టర్ మెండెస్ వాన్ గొల్లెనెస్సేకు తెలియజేశారు.[28]
1743 ఫిబ్రవరి 27న ట్రావెన్కోర్తో తన ఒప్పంద నిబంధనలతో అసంతృప్తిగా ఉన్న కొల్లం, కాయంకుళం పాలకుడు, పాప్కెన్స్బర్గ్ ఓడలో వాన్ గొల్లెనెస్సేను కలిశాడు, ట్రావెన్కోర్పై డచ్ మద్దతు కోరాడు. కానీ వాన్ గొల్లెనెస్సే ట్రావెన్కోర్తో చర్చలను కొనసాగించాలనుకున్నాడు, అలాంటి మద్దతు అందించడానికి నిరాకరించాడు, ట్రావెన్కోర్తో యుద్ధానికి వెళ్లవద్దని పాలకుడికి సలహా ఇచ్చాడు.[24]
1743 మార్చి 3న మార్తాండ వర్మ శాంతి ఒప్పందం కోసం ఈ క్రింది నిబంధనలను సమర్పించినట్లు మెండెస్ వాన్ గొల్లెనెస్సేకు తెలియజేశాడు:[29]
- యుద్ధంలో ట్రావెన్కోర్ 400,000 రిక్స్డాలర్ల నష్టం చవిచూసినందున ట్రావెన్కోర్ కొలచల్ నుండి పారిపోయిన వారిని ఎవరినీ అప్పగించదు, కంపెనీ నుండి స్వాధీనం చేసుకున్న ఎలాంటి సామాగ్రి (మందుగుండు సామగ్రి, నగదుతో సహా) తిరిగి ఇవ్వదు.
- మిరియాల వ్యాపారం కోసం డచ్ వారు కుదుర్చుకున్న మునుపటి ఒప్పందాలన్నీ రద్దు చేయబడతాయి, డచ్ వారు ఇప్పుడు ప్రతి మిరియాల క్యాండీకి ట్రావెన్కోర్కు 54 రూపాయలు చెల్లించాలి
- డచ్ వారు ట్రావెన్కోర్ రాజ్యంలో తమ సరుకులపై సుంకాలు చెల్లిస్తారు
- యుద్ధ సమయాల్లో డచ్ వారు ఆయుధాలు, మందుగుండు సామగ్రితో ట్రావెన్కోర్కు సహాయం చేస్తారు
- ఫ్రెంచ్ వారు ట్రావెన్కోర్పై దాడి చేస్తే డచ్ వారు వారితో పోరాడుతారు
- కర్ణాటక నవాబును ట్రావెన్కోర్ నుండి తరిమికొట్టడంలో డచ్ వారు ట్రావెన్కోర్కు మద్దతు ఇస్తారు
- ఇతర రాష్ట్రాలతో ట్రావెన్కోర్ చేసే యుద్ధాలలో డచ్ వారు తటస్థతను పాటిస్తారు
ఈ నిబంధనలు వాన్ గొల్లెనెస్సేకు ఆమోదయోగ్యం కావు, అతను చర్చలను విరమించుకున్నాడు. ట్రావెన్కోర్ ప్రతినిధులు అప్పుడు అతని అభ్యంతరాలను పేర్కొనమని కోరారు, దానికి ప్రతిస్పందనగా వాన్ గొల్లెనెస్సే తన ప్రతిపాదిత ఒప్పంద ముసాయిదాను సమర్పించారు. అభిప్రాయభేదాలను పరిష్కరించడానికి తాను సిద్ధంగా ఉన్నానని మార్తాండ వర్మ బదులిచ్చాడు, పులిక్కర వద్ద చర్చలను పునరుద్ధరించాలని కోరాడు. దీని ప్రకారం వాన్ గొల్లెనెస్సే తన దూతలు సిల్వెస్టర్ మెండెస్, ఐజాక్ ఇజాక్స్ (లాస్కోరిన్స్ కెప్టెన్)ను చర్చల కోసం పంపాడు కానీ ఈ దూతలు మార్తాండ వర్మ ప్రతిపాదనలను అస్పష్టంగా, సందిగ్ధంగా కనుగొన్నారు. 1743 ఏప్రిల్ 6న పులిక్కర వద్ద చర్చల వైఫల్యాన్ని ధృవీకరిస్తూ వాన్ గొల్లెనెస్సే మార్తాండ వర్మ నుండి సందేశాన్ని అందుకున్నాడు.[30]
1743 మే నెలలో డచ్ సిలోన్ గవర్నర్గా బాధ్యతలు చేపట్టేందుకు వాన్ గొల్లెనెస్సే మలబార్లోని డచ్ కమాండ్ నుండి వైదొలిగాడు.[31] కేరళకు చెందిన స్థానిక నాయకులు డచ్ వారికి భయపడరని, ట్రావెన్కోర్తో ఒప్పందం కుదుర్చుకోవడంలో విఫలమైతే మలబార్లో కంపెనీ మిరియాల వ్యాపారాన్ని తీవ్రంగా ప్రభావితం చేస్తుందని అతని స్థానంలో వచ్చిన రெய்నికస్ సియర్స్మా గ్రహించాడు.[32] 1743 మే 22న మార్తాండ వర్మ ప్రతిపాదించిన చాలా షరతులను అంగీకరిస్తూ సియర్స్మా ట్రావెన్కోర్తో శాంతి ఒప్పందాన్ని కుదుర్చుకున్నాడు.[33]
తదనంతర పరిణామాలు
[మార్చు]1742లో ఓడనాడు రాజు ట్రావెన్కోర్తో శాంతి కోసం కేసు వేశాడు, మన్నార్ ఒప్పందంపై సంతకం చేశాడు. పరిస్థితి నుండి తనను తాను విడిపించుకోవడానికి ఓడనాడు రాజు వడక్కుంకూర్, తెక్కుంకూర్, పురక్కాడ్లతో పొత్తు పెట్టుకుని ఒప్పంద బాధ్యతలను ఉల్లంఘించాడు. ట్రావెన్కోర్ సైన్యం 1746లో కాయంకుళాన్ని ఆక్రమించింది, కాయంకుళం రాజు పొత్తు మార్తాండ వర్మకు మిత్రపక్షాలపై యుద్ధానికి కారణాన్ని ఇచ్చింది. మాథుర్ పనిక్కర్, తెక్కెడతు భట్టతిరి నాయకత్వంలోని అంబలపుజ సైన్యం ట్రావెన్కోర్ సైన్యంలోకి ఫిరాయించింది, మార్తాండ వర్మ రాష్ట్రాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. 1749, 1750లలో తెక్కుంకూర్, వడక్కుంకూర్ విలీనం చేయబడ్డాయి.
ఈ పరిణామాల నేపథ్యంలో డచ్ వారు 1753లో మార్తాండ వర్మతో మావెలిక్కర ఒప్పందంపై సంతకం చేశారు, దీని ద్వారా వారు జోక్యం చేసుకోని కఠినమైన విధానాన్ని చేపట్టారు, ఇతర కేరళ శక్తులతో తమ పొత్తులను తిరస్కరించారు.
1753లో అంబలపుజ, తెక్కుంకూర్, వడక్కుంకూర్ ప్రవాస రాజుల ప్రభావంతో కొత్తగా సృష్టించబడిన ట్రావెన్కోర్ రాష్ట్ర ఉత్తర భాగాలు తిరుగుబాటు చేశాయి. తిరుగుబాటుదారులకు కొచ్చిన్ మహారాజు, డచ్ వారు సహాయం చేశారు, వారి సైన్యానికి కొచ్చిన్ మహారాజు ఆస్థానికుడైన పల్లియిల్ ఇడిక్కేల మీనన్ నాయకత్వం వహించాడు. 1753 ముగింపులో కొచ్చిన్ సైన్యం పురక్కాడ్ను ఆక్రమించింది. 1754 జనవరి 3న కొచ్చిన్, డచ్ సైన్యాల మద్దతు ఉన్న తిరుగుబాటుదారులు అనాదేశ్వరం యుద్ధంలో యువరాజు రామవర్మ, రామయ్యన్ దళవ, డి లానాయ్ నేతృత్వంలోని ట్రావెన్కోర్ దళాలను కలుసుకున్నారు. యుద్ధం వ్యూహాత్మకంగా ప్రతిష్టంభన అయినప్పటికీ ఇది ట్రావెన్కోర్కు వ్యూహాత్మక విజయం, ఎందుకంటే మిత్రదేశాలు అంబలపుజకు వెనక్కి తగ్గవలసి వచ్చింది. అంబలపుజ యుద్ధంలో మిత్రపక్షాలు నిర్ణయాత్మకంగా ఓడిపోయాయి, పెద్ద సంఖ్యలో కొచ్చిన్ ప్రభువులు చంపబడ్డారు లేదా బంధించబడ్డారు. మిత్రదళ కమాండర్ ఇడిక్కేల మీనన్ పట్టుబడి ఉరితీయబడ్డాడు. ట్రావెన్కోర్ దళాలు అరుకుట్టి వరకు, దక్షిణాన ఉదయంపేరూర్, తూర్పున మామల వరకు కొచ్చిన్ భూభాగాలన్నింటినీ స్వాధీనం చేసుకున్నాయి. కొచ్చిన్ రాజా శాంతి కోసం వ్యాజ్యం వేశాడు, 1757లో డచ్, కొచ్చిన్ ప్రధాన మంత్రి పాలియత్ కోమి అచన్ ఆధ్వర్యంలో శాంతి ఒప్పందం కుదిరింది.
డచ్ వారు క్రాంగనూర్, పల్లిపురం కోటలను ట్రావెన్కోర్కు విక్రయించిన తర్వాత ట్రావెన్కోర్-డచ్ సంబంధాలు మెరుగుపడ్డాయి, ఇవి ట్రావెన్కోర్ లైన్లలో (నెడుంకోట్ట) విలీనం చేయబడ్డాయి.
ఇవి కూడా చూడండి
[మార్చు]- కేరళపై మైసూర్ దండయాత్ర
- ట్రావెన్కోర్ యుద్ధం, ట్రావెన్కోర్, బ్రిటీష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ మధ్య
- కొచ్చిన్ యుద్ధం
- మళవల్లి యుద్ధం
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ 1.0 1.1 1.2 A. P. Ibrahim Kunju 1975, p. 375.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 57.
- ↑ M. O. Koshy 1989, pp. 57–58.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 58.
- ↑ 5.0 5.1 M. O. Koshy 1989, p. 59.
- ↑ 6.0 6.1 M. O. Koshy 1989, p. 60.
- ↑ 7.0 7.1 7.2 7.3 A. P. Ibrahim Kunju 1975, p. 376.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 61.
- ↑ M. O. Koshy 1989, pp. 61–62.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 62.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 62-63.
- ↑ 12.0 12.1 M. O. Koshy 1989, p. 63.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 64.
- ↑ 14.0 14.1 14.2 M. O. Koshy 1989, p. 65.
- ↑ 15.0 15.1 M. O. Koshy 1989, p. 66.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 73.
- ↑ 17.0 17.1 17.2 M. O. Koshy 1989, p. 74.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 75.
- ↑ M. O. Koshy 1989, pp. 75–76.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 79.
- ↑ M. O. Koshy 1989, pp. 79–80.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 80.
- ↑ 23.0 23.1 23.2 M. O. Koshy 1989, p. 81.
- ↑ 24.0 24.1 24.2 24.3 M. O. Koshy 1989, p. 76.
- ↑ 25.0 25.1 25.2 M. O. Koshy 1989, p. 82.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 81-82.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 83.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 83-84.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 84.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 85.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 86.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 87.
- ↑ M. O. Koshy 1989, p. 88.
గ్రంథ పట్టిక
[మార్చు]- A. P. Ibrahim Kunju (1975). T. K. Ravindran (ed.). "The Battle of Kuḷaccal (1741) and the defeat of Dutch on the Malabar Coast". Journal of Kerala Studies. 2 (3). University of Kerala: 375–386.
- M. O. Koshy (1989). The Dutch Power in Kerala, 1729-1758. Mittal Publications. ISBN 978-81-7099-136-6.