తంజావూరు నాయక రాజవంశం

తంజావూరు నాయక రాజవంశం
తంజావూరు నాయక రాజవంశం
1532–1673
	సుమారు 1572లో తంజావూరు నాయక రాజ్యం విస్తృతి
రాజధాని	తంజావూరు
Common languages	తెలుగు, తమిళం
Religion	హిందూ మతం
ప్రభుత్వం	రాచరికం
రాజు
History
• Established	1532
• Disestablished	1673
Preceded by	Succeeded by
	చోళ సామ్రాజ్యం
	విజయనగర సామ్రాజ్యం
తంజావూరు మరాఠాలు

తంజావూరు నాయక రాజవంశం (తంజావూరు నాయక రాజ్యం అని కూడా పిలుస్తారు), 15వ, 17వ శతాబ్దాలలో తంజావూరును పాలించింది. దీనిని సెవ్వప్ప నాయకుడు స్థాపించాడు.^[1] ఈ నాయకులు, తెలుగు బలిజ వర్గానికి చెందినవారు,^[2] వీరు వాస్తవానికి 15వ శతాబ్దంలో విజయనగర చక్రవర్తిచే ప్రొవిన్షియల్ గవర్నర్లుగా నియమించబడ్డారు, అతను భూభాగాన్ని మదురై, తంజావూరు, చెంజి నాయక రాజ్యాలుగా విభజించాడు.^[3] 15వ శతాబ్దం మధ్య నాటికి వారు విజయనగర సామ్రాజ్యంతో తమ సంబంధాన్ని కొనసాగించినప్పటికీ స్వతంత్ర రాజ్యంగా మారారు.^[4] తంజావూరు నాయకులు సాహిత్యం, కళల పోషణకు ప్రసిద్ధి చెందారు.^[5]^[6]^[7]

వంశ మూలాలు

తంజావూరు నాయకులు ప్రస్తుత ఆంధ్రప్రదేశ్లోని బలిజ యోధుల వంశాలకు చెందినవారు.^[2] తిరువణ్ణామలై ఆలయ శాసనం (క్రీ.శ. 1556) ప్రకారం, తిమ్మప్ప నాయక కవరై వర్గానికి చెందినవాడు, అతని కుమారుడు సెవ్వప్ప నాయకుడు తంజావూరు నాయకత్వానికి నియమించబడ్డాడు.^[8] కవరై అనేది తమిళనాడులో స్థిరపడిన బలిజలకు ఉన్న తమిళ పేరు.^[9] మన్నార్గుడి ఆలయంలోని మన్నారు (విష్ణువు) వారి కుల దైవం.^[10]

సాహిత్యం

తంజావూరులో నాయకుల పాలనలో తెలుగు, తమిళ సాహిత్యం వర్ధిల్లింది, దీనిని తమిళ, తెలుగు సాహిత్యాల దక్షిణ పాఠశాల అని పిలుస్తారు.^[11] వారి ఆస్థానంలో చాలా మంది తెలుగు, తమిళ సంగీతకారులు, పండితులు ఉండేవారు.^[11]

చరిత్ర

చారిత్రక సమయం

1279లో చోళ సామ్రాజ్యం అంతం కావడంతో, 14వ శతాబ్దం చివరి నాటికి విజయనగర సామ్రాజ్యం దక్షిణ భారతదేశాన్ని ఆక్రమించే వరకు తంజావూరును చోళ రాజవంశం ఒక శాఖ పరిపాలించింది. సా.శ. 1532లో, విజయనగర సామ్రాజ్యం రాజు కృష్ణదేవరాయల సోదరుడు, వారసుడైన అచ్యుత దేవరాయ, తంజావూరు గవర్నర్ అయిన సెవ్వప్ప నాయకుడికి^{[మూలాలు అవసరం]} ఒక సామంతు రాజ్యాన్ని స్థాపించుకోవడానికి అనుమతి ఇచ్చాడు.

సెవ్వప్ప నాయకుడు

సెవ్వప్ప నాయకుడు (1532–1580) మొదటి తంజావూరు నాయక రాజు. అతను ఆర్కాట్ ప్రాంతంలో విజయనగర రాజప్రతినిధి అయిన తిమ్మప్ప నాయకుడు, అతని భార్య బయ్యంబికల కుమారుడు. విజయరాఘవ నాయక రచించిన రఘునాథాభ్యుదయం గ్రంథం తిమ్మప్ప వంశవృక్ష వివరాలను ఇస్తుంది. తిమ్మప్ప లేదా తిమ్మభూపతి నెడుంగున్రం రాజధానిగా ఉత్తర ఆర్కాట్ పాలకుడు.^[12] తంజావూరు నాయకుల శాసనాలన్నీ వారు నెడుంగున్రంకు చెందినవారని చూపుతున్నాయి.^[12] కృష్ణదేవరాయల శాసనాలలో ఒకటి తిమ్మప్పకు రాయల వాకిలి కాపలాదారుగా సేవలందించే గొప్ప అవకాశం దక్కిందని, రాయచూరు పోరాటంలో పాల్గొన్న చక్రవర్తి దళవాయి (సేనాధిపతి) అని పేర్కొంది.^[13] చరిత్రకారుడు వి. వృద్ధగిరిశన్ ప్రకారం, తిమ్మప్ప నాయకుడు నాగమ నాయకుడి సోదరుడు.^[14] నాగమ నాయకుడు విశ్వనాథ నాయకుడి తండ్రి (మదురై నాయక వంశ స్థాపకుడు). అందువల్ల విశ్వనాథ నాయకుడు, సెవ్వప్ప నాయకుడు దాయాదులు.

తంజావూరు రాజ్యం అధికారం చేపట్టడానికి ముందు, సెవ్వప్ప ఒక నిర్వాహకుడు, నిర్మాతగా కృష్ణదేవరాయల క్రింద పేరు గడించాడు. సెవ్వప్ప భార్య మూర్తిమాంబ అచ్యుత దేవరాయల మరదలు, విజయనగర రాణి తిరుమలాంబ సోదరి. అచ్యుతదేవ రాయల నుండి సెవ్వప్ప తంజావూరు రాజ్యాన్ని స్త్రీధనంగా పొందాడని కొన్ని మూలాలు సూచిస్తున్నాయి. సెవ్వప్ప కృష్ణదేవరాయల సోదరుడు అచ్యుత దేవరాయలకు తాంబూలం అందించే సేవకుడిగా (అడైయప్పన్) కూడా ఉన్నాడు.

ఎం. అనంత్ నారాయణ్ రావు ప్రకారం, "తాంబూలం ఇచ్చే వాని స్థానం లేదా అడైయప్పన్ (తంబుల్ కరండివాన్) అత్యంత నమ్మకమైన ఆధీనుడికి ఇవ్వబడే పదవి, స్థానికంగా బలమైన, ప్రభావవంతమైన వ్యక్తి అయినందున సెవ్వప్ప తంజావూరు మొదటి నాయకుడిగా నియమించబడ్డాడు".^[15] తాంబూలం ఇచ్చే వాడి పదవి సాధారణంగా బయటి వ్యక్తికి ఇవ్వబడదు, ఎందుకంటే ఈ పదవి వ్యక్తికి రాజు వ్యక్తిగత వివరాలన్నీ తెలిసేలా చేస్తుంది. కాబట్టి, ఈ పదవి సాధారణంగా కుటుంబంలోని విశ్వసనీయ సభ్యుడికి ఇవ్వబడుతుంది.

వృద్ధాచలం, కాంచీపురంలలోని దేవాలయాల వద్ద ప్రాకారాలను నిర్మించడం, శ్రీశైలం, తిరుమల (తిరుపతి) దేవాలయాల విమానాలకు బంగారు పూత పూయడం, తిరువణ్ణామలై వద్ద ఎత్తైన ఆలయ గోపురాన్ని నిర్మించడం, శివగంగ కోట, తంజావూరులోని చెరువును మరమ్మతు చేయడం అతని సేవల్లో కొన్ని.^[16]^[17]

అచ్యుతప్ప నాయకుడు

సెవ్వప్ప కుమారుడు అచ్యుతప్ప నాయకుడికి (1560-1614), అచ్యుత దేవరాయల జ్ఞాపకార్థం ఆ పేరు పెట్టారు. అతను 54 సంవత్సరాల పాటు శాంతియుత పాలన సాగించాడు. 1580 వరకు అచ్యుతప్ప నాయకుడు యువరాజ హోదాలో తన తండ్రితో కలిసి సహ-పరిపాలకుడిగా పనిచేశాడు, ఆ తర్వాత వెంటనే అతని వారసుడు, కుమారుడు రఘునాథ నాయకుడు అతనితో కలిశాడు. అతను చాలా భక్తిపరుడని, యుద్ధ కళలో నిపుణుడిగా పరిగణించబడ్డాడని చెబుతారు. అతని మంత్రి గోవింద దీక్షితుడు, గొప్ప పండితుడు, చురుకైన పాలకుడు. అతని సుదీర్ఘ పాలనలో అంతర్గత పోరాటాలు మినహా మిగిలిన సమయమంతా శాంతియుతంగా సాగింది, ఇది ఆధ్యాత్మిక, ప్రజోపయోగకర అభివృద్ధికి ఎంతో తోడ్పడేలా చేసింది.

సంఘర్షణలు, యుద్ధాలు

మదురైతో యుద్ధాలు

అచ్యుతప్ప పాలనలో, తళ్ళికోట యుద్ధంలో దక్కన్ సుల్తానేట్ల సైన్యాల చేతిలో విజయనగర సామ్రాజ్యం ఓడిపోయింది. తరువాత విజయనగర పాలకులు శ్రీరంగ రాయల ఆధ్వర్యంలో చంద్రగిరి, వెల్లూరులలో తమ రాజధానిని తిరిగి స్థాపించినప్పుడు, అచ్యుతప్ప నాయకుడు తన విధేయతను కొనసాగించగా, చెంజి, మదురై నాయకులు కప్పం చెల్లించడానికి నిరాకరించి స్వేచ్ఛ పొందాలని భావించారు. ఇది మదురై నాయకులు, తంజావూరు నాయకుల మధ్య చేదు శత్రుత్వానికి దారితీసింది, చివరికి వల్లంప్రాకార వద్ద యుద్ధానికి దారితీసింది, ఇక్కడ రాయలతో ఉన్న తంజావూరు సైన్యం మదురైకి చెందిన వీరప్ప నాయకుడితో పోరాడి అతనిని ఓడించింది. చంద్రగిరికి చెందిన రాయలు దక్షిణ ఆంధ్రప్రదేశ్లో దక్కన్ సుల్తానేట్లతో యుద్ధాలు చేస్తున్నప్పుడు అదే సమయంలో ఇది జరిగింది, అచ్యుతప్ప నాయకుడు వీరికి మద్దతు ఇచ్చాడు.

పోర్చుగల్‌తో యుద్ధాలు

పోర్చుగల్ నాగపట్నం భూభాగంతో పాటు సిలోన్లోని కొలంబో ప్రావిన్స్, భారతదేశ పశ్చిమ తీరం మొత్తాన్ని నియంత్రించింది. జాఫ్నాలో మిషనరీ మత మార్పిడుల పద్ధతులకు వ్యతిరేకంగా జాఫ్నా రాజు పోర్చుగల్‌తో యుద్ధానికి దిగాడు. తరువాత జాఫ్నా రాజు అనేక యుద్ధాల ద్వారా పోర్చుగీసు దండయాత్రలను తిప్పికొట్టడంలో తంజావూరు నాయకుల సహాయం కోరాడు^[18]

ప్రజలకు సేవలు

అచ్యుతప్ప నాయకుడు తన చిన్నప్పటి నుండి చాలా భక్తిపరుడు, అతని దేశపు సారవంతమైన స్వభావం ప్రధాన దేవాలయాలకు, ముఖ్యమైన నీటిపారుదల వ్యవస్థలకు బహుమతులు, మౌలిక సదుపాయాలలో పెద్ద ఎత్తున విరాళాలు ఇవ్వడానికి అతనికి సహాయపడింది. శ్రీరంగం ఆలయానికి ఇతను ప్రధాన దాత. అతని సహాయకుడు, సలహాదారు అతని మంత్రి గోవింద దీక్షితుడు.

శ్రీరంగం దేవాలయం

శ్రీరంగం ఆలయ ఉత్తర, పశ్చిమ గోపురాలు, ఎనిమిదవ ప్రాకారం (ఆలయ వెలుపలి వీధి), ఆలయ సముదాయం లోపల అనేక మండపాలు ఆయన చేత నిర్మించబడ్డాయి.^{[ఎవరు?]} లోపలి గర్భగుడిలోని స్వర్ణ విమానాన్ని, వజ్రాలు పొదిగిన దేవుని కిరీటాన్ని అచ్యుతప్ప నాయకుడు సమర్పించాడు.^[1]

ఇతర దేవాలయాలు

మయిలాడుతురై, తిరువిదైమరుదూర్, తిరువడి, కుంభకోణంలలో కావేరి నదికి దారితీసే మెట్లతో ఉన్న పుష్యమంటపాలు, తిరువణ్ణామలై ఆలయ గోపురాలకు బంగారు కలశాలు, రామేశ్వరంలోని కొన్ని గోపురాలు అతని ఇతర ప్రధాన రచనలలో ఉన్నాయి. ఆర్కాట్, తంజావూరు ప్రాంతాలలోని అనేక దేవాలయాలు, ముఖ్యంగా తిరువిదైమరుదూర్, చిదంబరంలోని దేవాలయాలు గ్రామాల ద్వారా విరాళాలు పొందాయి.

నీటిపారుదల

తిరువడి సమీపంలో కావేరి నదిపై ఆనకట్టను నిర్మించడం ద్వారా దాని పరిసరాల్లో సమర్థవంతమైన నీటిపారుదలకి దారితీయడం ఆయన చేసిన ఒక విశేషమైన కృషి.

గృహ నిర్మాణం

అతని కాలంలో తంజావూరు దేశంలో అనేక అగ్రహారాలు (బ్రాహ్మణుల ఇళ్లు) నిర్మించబడ్డాయి.

చివరి రోజులు

అతని చివరి రోజుల్లో చంద్రగిరి, వెల్లూరుల నుండి పాలిస్తున్న రాయల కుటుంబంలో సింహాసనం కోసం ప్రత్యర్థులు తయారయ్యారు, వారు ఇతర నాయక రాజులతో యుద్ధానికి సిద్ధమవుతున్నారు, వీరు తమ స్వార్థ ప్రయోజనాలకు అనుగుణంగా పక్షాలు వహించారు.

రఘునాథ నాయకుడు

రఘునాథ నాయకుడు (1600–1634) తంజావూరు నాయకులలో అత్యంత శక్తివంతమైన రాజు. అతను సాహిత్యం, ఇతర విద్వత్ పరిశోధనల పోషణకు ప్రసిద్ధి చెందాడు. అతని భార్యలలో ఒకరైన రామభద్రాంబ ఉన్నత విద్యావంతురాలు, ప్రతిభావంతురాలైన కవయిత్రి. అతని కాలంలో అతను చంద్రగిరి పాలకుడు రెండవ వెంకటకు తన కోల్పోయిన ప్రాంతాలను గోల్కొండ దళాల నుండి తిరిగి పొందడానికి సైనిక సహాయం అందించాడు. 1620లో రఘునాథ నాయకుడు తరంగంబాడి వద్ద డానిష్ సెటిల్‌మెంట్‌ను అనుమతించాడు. ఇది తంజావూరు నాయకులతో వాణిజ్యం చేసుకోవడానికి ఆంగ్లేయులను ప్రోత్సహించింది. ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద ఫిరంగిగా భావించే తంజావూరు ఫిరంగి లేదా రఘునాథ ఫిరంగి డానిష్ లోహశాస్త్ర (metallurgy) పరిజ్ఞానంతో రఘునాథ నాయకుడి కాలంలో స్థాపించబడింది.^[19]

రఘునాథుడు సంస్కృతం, కన్నడ, తెలుగు భాషలలో గొప్ప పండితుడు, అంతేకాకుండా ప్రతిభావంతుడైన సంగీతకారుడు. అతని ఆస్థానం కవులు, పండితుల సభతో ప్రసిద్ధి చెందింది. రఘునాథుడు సంగీతం, సాహిత్యంపై అనేక గ్రంథాలను రచించాడని ఘనత పొందాడు.^[20] మధురవాణి, రామభద్రాంబ అతని ఆస్థానంలో ఇద్దరు ప్రసిద్ధ కవయిత్రులు కాగా, సుధీంద్ర, రాఘవేంద్ర అతను ఆదరించిన ఇద్దరు ప్రసిద్ధ మాధ్వ గురువులు. గోవింద దీక్షితుడి కుమారుడు యజ్ఞనారాయణ తన సాహిత్య రత్నాకర గ్రంథంలో రఘునాథుడి పాలన గురించి ఒక వృత్తాంతాన్ని రాశాడు. రఘునాథుడు ఒక గొప్ప పండితుడు, కత్తిసాములో నిపుణుడు, మంచి గురి చూసి కొట్టేవాడు, గుర్రపు స్వారీలో నైపుణ్యం కలిగిన మాస్టర్. సంగీత రంగంలో, రఘునాథుడు జయంత సేన (రాగం), రామానంద (తాళం), సర్జిత విద్య, రఘునాథ (మేళం) వంటి కొత్త రాగాలు, తాళాలు, మేళాలను సృష్టించాడు. సంగీతంపై అతని సంస్కృత గ్రంథం, సంగీత సుధ సంగీత రహస్యాలను అందరికీ తెరిచింది. రఘునాథుడు ప్రబంధాలు, పారిజాతాపహరణం, వాల్మీక చరిత్ర కావ్య, అచ్యుతేంద్రాభ్యుదయం, గజేంద్రమోక్షం, నల చరితం, రుక్మిణీ కృష్ణ వివాహ యక్షగానం వంటి కావ్యాలు, నృత్య నాటికలను కూడా రచించాడు.^[21]^[22] రఘునాథుడి పాలనలోనే ఒక రాజభవన గ్రంథాలయం స్థాపించబడింది. రఘునాథుడి సుప్రసిద్ధ ఆస్థాన పండితుల వ్రాతప్రతులను సేకరించి భద్రపరచిన ప్రదేశం సరస్వతి భండార్. ఈ గ్రంథాలయం ఆ తర్వాత రాజా రెండవ సెర్ఫోజీచే ప్రస్తుతం ప్రసిద్ధి చెందిన సరస్వతి మహల్ గ్రంథాలయంగా అభివృద్ధి చేయబడి, సుసంపన్నం చేయబడింది.^[7]

వెల్లూరులో అంతర్యుద్ధం

రఘునాథుడి పాలనలో, ఇప్పుడు వెల్లూరు, చంద్రగిరిలలో స్థిరపడిన విజయనగర రాజ్యంలో సింహాసనం వారసత్వానికి సంబంధించిన అంతర్యుద్ధం జరుగుతోంది. మునుపటి పాలకుడు రెండవ వెంకట అభిమాన రాణి ఓబాయమ్మ సోదరుడు గొబ్బూరి జగ్గ రాయ, ఆమెకు పుట్టినట్లు భావించే కుమారుడిని రాజుగా ప్రకటించి, వెల్లూరు జైలులో తన కుటుంబంతో పాటు రెండవ శ్రీరంగను హత్య చేశాడు. వెల్లూరు జైలు నుండి తాను రహస్యంగా బయటకు తీసుకువచ్చిన సరైన వారసుడైన రామ దేవునికి సింహాసనం కోసం దావా వేసిన కాళహస్తి నాయకుడు యాచమనేడు ద్వారా జగ్గ రాయ తీవ్రమైన సవాలును ఎదుర్కొన్నాడు. యాచమనేడు, రామ దేవునిపై దాడి చేయడానికి జగ్గ రాయ చెంజి నాయకుడు, మదురైకి చెందిన ముత్తు వీరప్ప సహాయం కోరాడు. యాచమనేడు, రామదేవుడు ఇంకా విజయనగరాన్ని తన అధికారిగా పరిగణిస్తున్న రఘునాథుడి మద్దతును కోరారు.

తోప్పూర్ యుద్ధం

జగ్గ రాయ ముత్తు వీరప్ప రాజధాని అయిన తిరుచిరాపల్లి సమీపంలో చెంజి, చేర, మదురై సైన్యాలతో పాటు తీరం నుండి కొంతమంది పోర్చుగీసు వారితో కూడిన ఒక పెద్ద సైన్యాన్ని సమీకరించాడు. యాచమ వెల్లూరు నుండి విజయనగర, కాళహస్తి దళాలకు నాయకత్వం వహించాడు, మధ్యలో రఘునాథుడి నేతృత్వంలోని తంజావూరు దళాలు అతనితో చేరాయి. యాచమ సైన్యం కర్ణాటకకు చెందిన ప్రభువులు, (కొన్ని వృత్తాంతాల ప్రకారం) డచ్, జాఫ్నా సైన్యాలతో మరింత బలోపేతం చేయబడింది.

1616 చివరి నెలల్లో తిరుచిరాపల్లి, గ్రాండ్ ఆనకట్టల మధ్య, కావేరి నది ఉత్తర ఒడ్డున ఉన్న బహిరంగ మైదానం తోప్పూర్ వద్ద రెండు సైన్యాలు కలుసుకున్నాయి. ఇరువైపులా ఉన్న భారీ సైన్యాల సముదాయం దాదాపు పది లక్షల మంది సైనికులు (సెవెల్ పుస్తకంలోని డాక్టర్ బర్రాదాస్ ప్రకారం) ఉండవచ్చునని అంచనా వేయబడింది, ఇది దక్షిణ భారతదేశంలోని అతిపెద్ద యుద్ధాలలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది.

ఫలితం

యుద్ధంలో సామ్రాజ్య దళాలు సృష్టించిన దూకుడును జగ్గ రాయ దళాలు తట్టుకోలేకపోయాయి. సామ్రాజ్య శిబిరపు జనరల్స్ అయిన యాచమ, రఘునాథులు గొప్ప క్రమశిక్షణతో తమ దళాలను నడిపించారు. జగ్గ రాయ యాచమ చేతిలో హతమయ్యాడు, అతని సైన్యం విడిపోయి పారిపోయింది. జగ్గ రాయ సోదరుడు ఏతిరాజా ప్రాణభయంతో పారిపోవాల్సి వచ్చింది. ముత్తు వీరప్ప తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ యాచమ జనరల్ రావు దామ నాయుడు అతనిని వెంబడించి తిరుచిరాపల్లి సమీపంలో పట్టుకున్నాడు. యుద్ధంలో చెంజి నాయకుడు చెంజి కోట తప్ప తన కోటలన్నింటినీ కోల్పోయాడు, అన్ని ఇబ్బందులకు కారణమైన రెండవ వెంకటకు పుట్టినట్లు భావిస్తున్న కుమారుడు పట్టుబడ్డాడు. రఘునాథుడు, యాచమనేడు నేతృత్వంలోని సామ్రాజ్య సైన్యాలు విజయాన్ని జరుపుకున్నాయి, వారు విజయ స్తంభాలను నాటి, 1617 ప్రారంభ నెలల్లో రామ దేవుడిని రామ దేవ రాయలుగా పట్టాభిషేకం చేశారు. రామ దేవ రాయలు సింహాసనాన్ని అధిష్టించే నాటికి అతని వయస్సు కేవలం 15 సంవత్సరాలు మాత్రమే.

విజయ రాఘవ నాయకుడు

విజయ రాఘవ నాయకుడు (1634–1673), తంజావూరు నాయక రాజులలో చివరివాడు. ఇతడిని మన్నారు దాస అని కూడా పిలిచేవారు; అతని కుటుంబంలోని మిగతా వారిలాగే, అతను మన్నార్గుడి రాజాగోపాలస్వామి ఆలయంలో ప్రాకారాలు, గోపురాలు, మంటపాలు, చెరువులను నిర్మించాడు.^[23] విజయరాఘవుడి సుదీర్ఘ పాలనలో సంగీతం, తెలుగు సాహిత్యం రెండింటిలోనూ పెద్ద సంఖ్యలో సాహిత్య సృష్టి జరిగింది. విజయరాఘవుడి ఆస్థానంలో చాలా మంది కవులు, సాహిత్య పండితులు ఉండేవారు. విజయరాఘవ నాయకుడు తెలుగులో ముప్పైకి పైగా పుస్తకాలు రాశాడు.^[20] అతని సుదీర్ఘ పాలన మదురైకి చెందిన చొక్కనాథ నాయకుడు అకస్మాత్తుగా ముగించడంతో విచారకరంగా ముగిసింది.

నాయక పాలన ముగింపు

తంజావూరు నాయక రాజవంశం ముగింపు మదురై నాయకుడు చొక్కనాథ నాయకుడి వల్ల జరిగింది. చొక్కనాథ నాయకుడికి తన కుమార్తెను ఇచ్చి వివాహం చేయడానికి విజయ రాఘవ నాయకుడు నిరాకరించడమే ఈ వివాదానికి కారణం. కన్యను బలవంతంగానైనా తీసుకువచ్చి తమ రాజధానికి చేర్చాలని నిశ్చయించుకున్న చొక్కనాథ, ఫిరంగుల ద్వారా కోట గోడలను చాలావరకు నేలమట్టం చేసిన తర్వాత 1673లో తంజావూరు రాజభవనంపై విజయవంతంగా దాడి చేశాడు. కానీ విజయ రాఘవ నాయకుడు ఒక భయంకరమైన ధిక్కార చర్యలో తన కుమార్తెను, రాజభవనంలోని ఇతర మహిళలందరినీ పేల్చివేయడంతో చొక్కనాథ నాయకుడి ప్రయత్నాలు విఫలమయ్యాయి. ఆ తర్వాత అతను తన కొడుకు, తన అంగరక్షకుడితో కలిసి దాడి చేస్తున్న సైన్యంపై దాడి చేశాడు. కొద్దిసేపు పోరాడిన తర్వాత అతను పట్టుబడ్డాడు, మదురై జనరల్ సముఖం వెంకట కృష్ణప్ప నాయకుడు అతని తల నరికివేశాడు.

మరాఠా ఆక్రమణ

చొక్కనాథ తన తమ్ముడు అలగిరి నాయకుడిని తంజావూరు సింహాసనంపై కూర్చోబెట్టాడు, కానీ ఒక సంవత్సరంలోపే అతను తన విధేయతను వదులుకున్నాడు, తంజావూరు స్వాతంత్ర్యాన్ని గుర్తించడానికి చొక్కనాథ বাধ্যయ్యాడు. విజయ రాఘవుడి కుమారుడు చెంగమల దాస్, తంజావూరు సింహాసనాన్ని తిరిగి పొందడానికి సహాయం చేయమని బీజాపూర్ సుల్తాన్‌ను ప్రేరేపించాడు.^[24] 1675లో, మదురై ఆక్రమణదారుని పారద్రోలడానికి బీజాపూర్ సుల్తాన్ మరాఠా జనరల్ వెంకోజీ (అలియాస్ ఏకోజీ) ఆధ్వర్యంలో ఒక సైన్యాన్ని పంపాడు. వెంకాజీ సులభంగా అలగిరిని ఓడించి తంజావూరును ఆక్రమించాడు. అయితే, అతను తన ఆశ్రితుడిని సింహాసనంపై ఉంచకుండా, బీజాపూర్ రాజ్యం విచ్ఛిన్నం కావడంతో రాజ్యాన్ని స్వాధీనం చేసుకుని తనను తాను రాజుగా ప్రకటించుకున్నాడు.^[24] ఆ విధంగా నాయకుల పాలన అంతమై తంజావూరులో మరాఠా పాలన ప్రారంభమైంది.

ఇవి కూడా చూడండి

బాణ రాజవంశం
చెంజి నాయకులు

మూలాలు

1 2 Vriddhagirisan, V. (1995). The Nayaks of Tanjore.
1 2
- షెల్డన్ పొల్లాక్, ed. (2003). Literary Cultures in History: Reconstructions from South Asia. యూనివర్శిటీ ఆఫ్ కాలిఫోర్నియా ప్రెస్. p. 413. ISBN 9780520228214. .... in the seventeenth century, when warriors/traders from the Balija caste acquired kingship of the southern kingdoms of Madurai and Tanjavur.
- డేవిడ్ డీన్ షుల్మాన్, ed. (2020). Classical Telugu Poetry. యూనివర్శిటీ ఆఫ్ కాలిఫోర్నియా ప్రెస్. p. 57. ISBN 9780520344525. ..... in the Tamil country, where Telugu Balija families had established local Nāyaka states (in Senji, Tanjavur, Madurai, and elsewhere) in the course of the sixteenth century.
- యూజీన్ ఎఫ్. ఇర్షిక్, ed. (1969). Politics and Social Conflict in South India. యూనివర్శిటీ ఆఫ్ కాలిఫోర్నియా ప్రెస్. p. 8. The successors of the Vijayanagar empire, the Nayaks of Madura and Tanjore, were Balija Naidus
- Dr. B.Ramachndra Reddy R. Nata Rajan, ed. (2007). "Identity and Crisis of Telugu Migrants of Tamil Region". Itihas. 33. Andhra Pradesh State Archives and Research Institute: 145. ....It is told that the Nayak Kings of Madurai and Tanjore were Balijas , who had marital relations among themselves and with the Vijaya Nagara rulers, and so were appointed as the rulers of these regions.
- జి. ఎస్. ఘుర్యే, ed. (1969). Caste and Race in India. పాపులర్ ప్రకాశన్. p. 106. ISBN 9788171542055. The Nayak kings of Madura and Tanjore were Balijas, traders by caste
- A. Satyanarayana, Mukkamala Radhakrishna Sarma, ed. (1996). Castes, Communities, and Culture in Andhra Desa, 17th & 18th Centuries, A.D. Osmania University. p. 145. After the fall of the dynasty several Balija Nayudu chieftains rose into prominence. Tanjore and Madura kingdoms were the most important of such new kingdoms
- ఫ్రాన్సిన్ ఆర్. ఫ్రాంకెల్, ఎం. ఎస్. ఎ. రావు, ed. (1989). Dominance and State Power in Modern India: Decline of a Social Order. ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్శిటీ ప్రెస్. p. 30. ISBN 9780195620986. The Nayak kings of Madura and Tanjore were balijas ( traders )
- ముజఫర్ ఆలం, ed. (1998). The Mughal State, 1526-1750. Oxford University Press. p. 35. ISBN 978-0-19-563905-6. As an arrangement, the Golconda practice in the first half of the seventeenth century was quite similar in crucial respects to what obtained further south, in the territories of the Chandragiri ruler, and the Nayaks of Senji, Tanjavur and Madurai. Here too revenue-farming was common, and the ruling families were closely allied to an important semi-commercial, semi-warrior caste group, the Balija Naidus.
- Velcheru Narayana Rao; David Dean Shulman; Sanjay Subrahmanyam, eds. (1992). Symbols of Substance Court and State in Nāyaka Period Tamilnadu. ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్శిటీ ప్రెస్. p. 10. ISBN 978-0-19-563021-3. Originally part of the great Telugu migrations southward into the Tamil country in the 15th and 16th centuries, the Balija merchant- warriors reveal the rise of hitherto marginal, and only recently politicized.. These mobile, aggressive, land-hungry, Telugu-speaking warriors...helped to build the Nāyaka state-system and to impregnate it with their particular cultural vision; strong surviving traditions; supported by contemporary evidence, assert Balija origins and / or marital connections for the major Nāyaka dynasties in the Tamil country quite apart from the well-known Balija role in restructuring the revenue systems of Nāyaka Tanjavur and Madurai
↑
- Mukund, Kanakalatha (1999). The Trading World of the Tamil Merchant: Evolution of Merchant Capitalism in the Coromandel. Orient Blackswan. p. 43. ISBN 978-81-250-1661-8. Perhaps in order to extend more centralised control over the major resource regions, between 1500 and 1550, the Tamil country was reorganised into three major principalities, at Tanjavur, Madurai and Gingee (Senji), with Telugu nayakas as viceroys appointed by the emperor.
- George Michell, ed. (1995). Architecture and Art of Southern India: Vijayanagara and the Successor States 1350-1750. Cambridge University Press. p. 13. ISBN 978-0-521-44110-0. It was under the Tuluvas in the first half of the sixteenth century that the first of the warrior chiefs from the Telugu region were posted as Nayakas at the strategic centres of Gingee , Thanjavur and Madurai.
↑ Harmony of Religions: Vedānta Siddhānta Samarasam of Tāyumānavar, Thomas Manninezhath
↑ Thanjavur Nayak kings Archived 18 జూన్ 2006 at the Wayback Machine
↑ Tanjore History^[usurped]
1 2 "The colourful world of the Nayaks". The Hindu. 2005-08-05.
↑
- కుడవాయిల్ బాలసుబ్రహ్మణ్యం, ed. (1999). Thanjavur Nayakkar Varalaru ( 1535 - 1675AD ). తంజావూరు మహారాజా సెర్ఫోజీ సరస్వతి మహల్ లైబ్రరీ. p. 5.
- పి. ఆర్. శ్రీనివాసన్, ed. (1989). Tiruvannamalai: A Saiva Sacred Complex of South India. ఫ్రెంచ్ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ పాండిచ్చేరి. p. 523.
- Kalladan, ed. (2003). Varalatru vayilgal. Kuzhali publication. p. 37.
↑
- Mukund, Kanakalatha (1999). The Trading World of the Tamil Merchant: Evolution of Merchant Capitalism in the Coromandel. Orient Blackswan. p. 46. ISBN 978-81-250-1661-8. Kavarai (the Tamil word for Balija merchants)
- Niels Brimnes, ed. (2019). Constructing the Colonial Encounter: Right and Left Hand Castes in Early Colonial South India. Routledge. p. 189. ISBN 9781136819209. The deserters, who defined themselves as maga nadu tesattar, consisted of right hand castes and were headed by Vellalas and Tamilized Balijas, known as Kavarais.
- R. Nagaswamy, ed. (1997). Studies in South Indian History and Culture. V.R. Ramachandra Dikshitar Centenary Committee. p. 321. Turning now to another Telugu group, the Balijas, also called Kavarai, it appears that although this was a trading caste, members could also take to textile manufacture.
- Jawaharlal Nehru University. Centre for Historical Studies, ed. (1995). Studies in History. Vol. 11, 6. Sage. p. 8. English trade in Madras, the much sought after, and obviously lucrative, exclusive contracts for trading with the English Company (both for supplying textiles and other goods and buying the European goods) had been cornered by the Right side merchants, especially the Balijas (often referred to as the Kavarai in Tamil).
- ఆనంద రంగ పిళ్లై, జాన్ ఫ్రెడరిక్ ప్రైస్, ed. (1984). The Private Diary of Ananda Ranga Pillai, Dubash to Joseph François Dupleix, Governor of Pondicherry: A Record of Matters, Political, Historical, Social, and Personal, from 1736-1761. Vol. 2. Asian Educational Services. p. 67. The Kavarais, known also as Balijas, are the trading caste of the Telugus, and belong to the right hand.
- R. Roque, K. Wagner, ed. (2011). Engaging Colonial Knowledge: Reading European Archives in World History. Springer. p. 170. ISBN 9780230360075. Within the right hand division the leading individuals were from the communities of Vellalas and Kavarais. The former constituted, as in other parts of Tamil Nadu, the established agricultural elite, while the latter were Telugu-speaking Balija Chetties, who had settled in Tamil country.
- క్రిస్టోఫర్ జాన్ బేకర్, డి. ఎ. వాష్బ్రూక్, ed. (1976). South India: Political Institutions and Political Change. 1880-1940. Springer. p. 223. ISBN 978-1-349-02746-0. Kavarai was merely the Tamil equivalent of the Telugu word Balija
↑ Nayaks of Tanjore, by V. Vriddhagirisan, p.26
1 2 The Garland Encyclopedia of World Music: South Asia : the Indian subcontinent (in ఇంగ్లీష్). Taylor & Francis. 1998. ISBN 9780824049461.
1 2 Nayaks of Tanjore, by V. Vriddhagirisan, p.27
↑ Nayaks of Tanjore, by V. Vriddhagirisan, p.27
↑ Nayaks of Tanjore by V. Vriddhagirisn, p.151
↑ Rao, M. Anant Narayan (1947). Arunachala: A short history of hill and temple in Tiruvannamalai. pp. 54–55.
↑ Madras (India : State). Record Office. (1957). Tanjore District Handbook, p. 51. Superintendent Government Press.
↑ Irāmaccantiran Nākacāmi, R. Nagaswamy. (2003). Facets of South Indian art and architecture, Volume 1, p.192. Aryan Books International. ISBN 8173052468
↑ ['Nayek of Tanjore sends an army of Vadugas with King Varuna Gulata (Varnakula Aditya/Nilayitta) of the Karieas to assist'; The temporal and spiritual conquest of Ceylon, Fernão de Queyroz, p. 468]
1 2 "Living History: A cannon in monumental neglect - The Hindu". The Hindu. 2012-01-02.
1 2 "Cultural heritage of Andhra region". The Hindu. Archived from the original on 6 November 2007. Retrieved 2008-06-14.
↑ "Introduction To Sangitasudha". Tamilartsacademy.com. Archived from the original on 27 September 2013. Retrieved 2013-09-25.
↑ Nayaks of Tanjore - V. Vriddhagirisan - Google Books. Retrieved 2013-09-25.
↑ "Shrine in the forest". The Hindu. Chennai, India. 2004-05-23. Archived from the original on 2004-11-18.
1 2 Vink, Marcus (2015). Encounters on the Opposite Coast: The Dutch East India Company and the Nayaka State of Madurai in the Seventeenth Century, pp.424-425. BRILL, 2015. ISBN 9004272623.

గ్రంథ పట్టిక

Nagaswamy, R Tamil Coins- a study, (1970), State Department of Archaeology, Government of Tamil Nadu
Vriddhagirisan V, Nayaks of Tanjore, ISBN 8120609964, Reprint Annamalainagar 1942 edn., 1995
Velcheru Narayana Rao|Rao, David Shulman and Sanjay Subrahmanyam. Symbols of substance : court and state in Nayaka period Tamil Nadu (Delhi; Oxford : Oxford University Press, 1998); xix, 349 p., [16] p. of plates : ill., maps; 22 cm.; Oxford India paperbacks; Includes bibliographical references and index; ISBN 0-19-564399-2.
Sathianathaier, R. History of the Nayaks of Madura [microform] by R. Sathyanatha Aiyar; edited for the university, with introduction and notes by ఎస్. కృష్ణస్వామి అయ్యంగార్ ([Madras] : Oxford University Press, 1924); see also ([London] : H. Milford, Oxford university press, 1924); xvi, 403 p.; 21 cm.; SAMP early 20th-century Indian books project item 10819.
The Political Career of E.V. Ramasami Naicker: A Study in the Politics page 79 by I. Vicuvanatan, E. S. Visswanathan
The Mysore Tribes and Castes by L Anantha Krishna Iyer and H.V Nanjundayya
Encyclomedia Indica by Jagadish Saran Sharma
Gazetteer of the Nellore District: Madras District Gazettees - Page 105, Government Of Madras Staff - History - 2004 - 384 pages
Questioning Ramayana: A South Asian Tradition by Paula Richman
Literary Cultures in History by Sheldon Pollock
Castes and Tribes of Southern India by Edgar Thurston and Rangachari
Caste and Race in India by G.S.Ghurye
Questioning Ramayanas - by Paula Richman
The Literary Cultures in History - by Sheldon I Pollock
Further Sources of Vijayanagara History By K A Nilakanta Sastry
Penumbral Visions - by Sanjay Subrahmanyam
"Thanjavur - A Cultural History", Pradeep chakravarthy, Niyogi books

బాహ్య లింకులు

"The Hindu : Images of stunning beauty". The Hindu. Archived from the original on 6 April 2005. Retrieved 2008-06-14.
"The Hindu : Crafted coins". The Hindu. Archived from the original on 4 November 2002. Retrieved 2008-06-14.
"A Marvel of Medieval Indian Metallurgy: Thanjavur's Forge-Welded Iron Cannon by Balasubramaniam, R, Saxena, A, Anantharaman, Tanjore R, Reguer, S, Dillmann".^{[permanent dead link]}

[Nayaks_of_Tanjore-1] 1 2 Vriddhagirisan, V. (1995). The Nayaks of Tanjore.

[:TeluguBalija-2] 1 2
షెల్డన్ పొల్లాక్, ed. (2003). Literary Cultures in History: Reconstructions from South Asia. యూనివర్శిటీ ఆఫ్ కాలిఫోర్నియా ప్రెస్. p. 413. ISBN 9780520228214. .... in the seventeenth century, when warriors/traders from the Balija caste acquired kingship of the southern kingdoms of Madurai and Tanjavur.

డేవిడ్ డీన్ షుల్మాన్, ed. (2020). Classical Telugu Poetry. యూనివర్శిటీ ఆఫ్ కాలిఫోర్నియా ప్రెస్. p. 57. ISBN 9780520344525. ..... in the Tamil country, where Telugu Balija families had established local Nāyaka states (in Senji, Tanjavur, Madurai, and elsewhere) in the course of the sixteenth century.

యూజీన్ ఎఫ్. ఇర్షిక్, ed. (1969). Politics and Social Conflict in South India. యూనివర్శిటీ ఆఫ్ కాలిఫోర్నియా ప్రెస్. p. 8. The successors of the Vijayanagar empire, the Nayaks of Madura and Tanjore, were Balija Naidus

Dr. B.Ramachndra Reddy R. Nata Rajan, ed. (2007). "Identity and Crisis of Telugu Migrants of Tamil Region". Itihas. 33. Andhra Pradesh State Archives and Research Institute: 145. ....It is told that the Nayak Kings of Madurai and Tanjore were Balijas , who had marital relations among themselves and with the Vijaya Nagara rulers, and so were appointed as the rulers of these regions.

జి. ఎస్. ఘుర్యే, ed. (1969). Caste and Race in India. పాపులర్ ప్రకాశన్. p. 106. ISBN 9788171542055. The Nayak kings of Madura and Tanjore were Balijas, traders by caste

A. Satyanarayana, Mukkamala Radhakrishna Sarma, ed. (1996). Castes, Communities, and Culture in Andhra Desa, 17th & 18th Centuries, A.D. Osmania University. p. 145. After the fall of the dynasty several Balija Nayudu chieftains rose into prominence. Tanjore and Madura kingdoms were the most important of such new kingdoms

ఫ్రాన్సిన్ ఆర్. ఫ్రాంకెల్, ఎం. ఎస్. ఎ. రావు, ed. (1989). Dominance and State Power in Modern India: Decline of a Social Order. ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్శిటీ ప్రెస్. p. 30. ISBN 9780195620986. The Nayak kings of Madura and Tanjore were balijas ( traders )

ముజఫర్ ఆలం, ed. (1998). The Mughal State, 1526-1750. Oxford University Press. p. 35. ISBN 978-0-19-563905-6. As an arrangement, the Golconda practice in the first half of the seventeenth century was quite similar in crucial respects to what obtained further south, in the territories of the Chandragiri ruler, and the Nayaks of Senji, Tanjavur and Madurai. Here too revenue-farming was common, and the ruling families were closely allied to an important semi-commercial, semi-warrior caste group, the Balija Naidus.

Velcheru Narayana Rao; David Dean Shulman; Sanjay Subrahmanyam, eds. (1992). Symbols of Substance Court and State in Nāyaka Period Tamilnadu. ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్శిటీ ప్రెస్. p. 10. ISBN 978-0-19-563021-3. Originally part of the great Telugu migrations southward into the Tamil country in the 15th and 16th centuries, the Balija merchant- warriors reveal the rise of hitherto marginal, and only recently politicized.. These mobile, aggressive, land-hungry, Telugu-speaking warriors...helped to build the Nāyaka state-system and to impregnate it with their particular cultural vision; strong surviving traditions; supported by contemporary evidence, assert Balija origins and / or marital connections for the major Nāyaka dynasties in the Tamil country quite apart from the well-known Balija role in restructuring the revenue systems of Nāyaka Tanjavur and Madurai

[mwARU] షెల్డన్ పొల్లాక్, ed. (2003). Literary Cultures in History: Reconstructions from South Asia. యూనివర్శిటీ ఆఫ్ కాలిఫోర్నియా ప్రెస్. p. 413. ISBN 9780520228214. .... in the seventeenth century, when warriors/traders from the Balija caste acquired kingship of the southern kingdoms of Madurai and Tanjavur.

[mwASI] డేవిడ్ డీన్ షుల్మాన్, ed. (2020). Classical Telugu Poetry. యూనివర్శిటీ ఆఫ్ కాలిఫోర్నియా ప్రెస్. p. 57. ISBN 9780520344525. ..... in the Tamil country, where Telugu Balija families had established local Nāyaka states (in Senji, Tanjavur, Madurai, and elsewhere) in the course of the sixteenth century.

[mwAS8] యూజీన్ ఎఫ్. ఇర్షిక్, ed. (1969). Politics and Social Conflict in South India. యూనివర్శిటీ ఆఫ్ కాలిఫోర్నియా ప్రెస్. p. 8. The successors of the Vijayanagar empire, the Nayaks of Madura and Tanjore, were Balija Naidus

[mwATg] Dr. B.Ramachndra Reddy R. Nata Rajan, ed. (2007). "Identity and Crisis of Telugu Migrants of Tamil Region". Itihas. 33. Andhra Pradesh State Archives and Research Institute: 145. ....It is told that the Nayak Kings of Madurai and Tanjore were Balijas , who had marital relations among themselves and with the Vijaya Nagara rulers, and so were appointed as the rulers of these regions.

[mwAT8] జి. ఎస్. ఘుర్యే, ed. (1969). Caste and Race in India. పాపులర్ ప్రకాశన్. p. 106. ISBN 9788171542055. The Nayak kings of Madura and Tanjore were Balijas, traders by caste

[mwAUw] A. Satyanarayana, Mukkamala Radhakrishna Sarma, ed. (1996). Castes, Communities, and Culture in Andhra Desa, 17th & 18th Centuries, A.D. Osmania University. p. 145. After the fall of the dynasty several Balija Nayudu chieftains rose into prominence. Tanjore and Madura kingdoms were the most important of such new kingdoms

[mwAVM] ఫ్రాన్సిన్ ఆర్. ఫ్రాంకెల్, ఎం. ఎస్. ఎ. రావు, ed. (1989). Dominance and State Power in Modern India: Decline of a Social Order. ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్శిటీ ప్రెస్. p. 30. ISBN 9780195620986. The Nayak kings of Madura and Tanjore were balijas ( traders )

[mwAWE] ముజఫర్ ఆలం, ed. (1998). The Mughal State, 1526-1750. Oxford University Press. p. 35. ISBN 978-0-19-563905-6. As an arrangement, the Golconda practice in the first half of the seventeenth century was quite similar in crucial respects to what obtained further south, in the territories of the Chandragiri ruler, and the Nayaks of Senji, Tanjavur and Madurai. Here too revenue-farming was common, and the ruling families were closely allied to an important semi-commercial, semi-warrior caste group, the Balija Naidus.

[mwAW0] Velcheru Narayana Rao; David Dean Shulman; Sanjay Subrahmanyam, eds. (1992). Symbols of Substance Court and State in Nāyaka Period Tamilnadu. ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్శిటీ ప్రెస్. p. 10. ISBN 978-0-19-563021-3. Originally part of the great Telugu migrations southward into the Tamil country in the 15th and 16th centuries, the Balija merchant- warriors reveal the rise of hitherto marginal, and only recently politicized.. These mobile, aggressive, land-hungry, Telugu-speaking warriors...helped to build the Nāyaka state-system and to impregnate it with their particular cultural vision; strong surviving traditions; supported by contemporary evidence, assert Balija origins and / or marital connections for the major Nāyaka dynasties in the Tamil country quite apart from the well-known Balija role in restructuring the revenue systems of Nāyaka Tanjavur and Madurai

[3] 
Mukund, Kanakalatha (1999). The Trading World of the Tamil Merchant: Evolution of Merchant Capitalism in the Coromandel. Orient Blackswan. p. 43. ISBN 978-81-250-1661-8. Perhaps in order to extend more centralised control over the major resource regions, between 1500 and 1550, the Tamil country was reorganised into three major principalities, at Tanjavur, Madurai and Gingee (Senji), with Telugu nayakas as viceroys appointed by the emperor.

George Michell, ed. (1995). Architecture and Art of Southern India: Vijayanagara and the Successor States 1350-1750. Cambridge University Press. p. 13. ISBN 978-0-521-44110-0. It was under the Tuluvas in the first half of the sixteenth century that the first of the warrior chiefs from the Telugu region were posted as Nayakas at the strategic centres of Gingee , Thanjavur and Madurai.

[mwAX0] Mukund, Kanakalatha (1999). The Trading World of the Tamil Merchant: Evolution of Merchant Capitalism in the Coromandel. Orient Blackswan. p. 43. ISBN 978-81-250-1661-8. Perhaps in order to extend more centralised control over the major resource regions, between 1500 and 1550, the Tamil country was reorganised into three major principalities, at Tanjavur, Madurai and Gingee (Senji), with Telugu nayakas as viceroys appointed by the emperor.

[mwAYk] George Michell, ed. (1995). Architecture and Art of Southern India: Vijayanagara and the Successor States 1350-1750. Cambridge University Press. p. 13. ISBN 978-0-521-44110-0. It was under the Tuluvas in the first half of the sixteenth century that the first of the warrior chiefs from the Telugu region were posted as Nayakas at the strategic centres of Gingee , Thanjavur and Madurai.

[4] Harmony of Religions: Vedānta Siddhānta Samarasam of Tāyumānavar, Thomas Manninezhath

[5] Thanjavur Nayak kings Archived 18 జూన్ 2006 at the Wayback Machine

[6] Tanjore History^[usurped]

[hindu1-7] 1 2 "The colourful world of the Nayaks". The Hindu. 2005-08-05.

[8] 
కుడవాయిల్ బాలసుబ్రహ్మణ్యం, ed. (1999). Thanjavur Nayakkar Varalaru ( 1535 - 1675AD ). తంజావూరు మహారాజా సెర్ఫోజీ సరస్వతి మహల్ లైబ్రరీ. p. 5.

పి. ఆర్. శ్రీనివాసన్, ed. (1989). Tiruvannamalai: A Saiva Sacred Complex of South India. ఫ్రెంచ్ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ పాండిచ్చేరి. p. 523.

Kalladan, ed. (2003). Varalatru vayilgal. Kuzhali publication. p. 37.

[mwAbM] కుడవాయిల్ బాలసుబ్రహ్మణ్యం, ed. (1999). Thanjavur Nayakkar Varalaru ( 1535 - 1675AD ). తంజావూరు మహారాజా సెర్ఫోజీ సరస్వతి మహల్ లైబ్రరీ. p. 5.

[mwAbs] పి. ఆర్. శ్రీనివాసన్, ed. (1989). Tiruvannamalai: A Saiva Sacred Complex of South India. ఫ్రెంచ్ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ పాండిచ్చేరి. p. 523.

[mwAcM] Kalladan, ed. (2003). Varalatru vayilgal. Kuzhali publication. p. 37.

[9] 
Mukund, Kanakalatha (1999). The Trading World of the Tamil Merchant: Evolution of Merchant Capitalism in the Coromandel. Orient Blackswan. p. 46. ISBN 978-81-250-1661-8. Kavarai (the Tamil word for Balija merchants)

Niels Brimnes, ed. (2019). Constructing the Colonial Encounter: Right and Left Hand Castes in Early Colonial South India. Routledge. p. 189. ISBN 9781136819209. The deserters, who defined themselves as maga nadu tesattar, consisted of right hand castes and were headed by Vellalas and Tamilized Balijas, known as Kavarais.

R. Nagaswamy, ed. (1997). Studies in South Indian History and Culture. V.R. Ramachandra Dikshitar Centenary Committee. p. 321. Turning now to another Telugu group, the Balijas, also called Kavarai, it appears that although this was a trading caste, members could also take to textile manufacture.

Jawaharlal Nehru University. Centre for Historical Studies, ed. (1995). Studies in History. Vol. 11, 6. Sage. p. 8. English trade in Madras, the much sought after, and obviously lucrative, exclusive contracts for trading with the English Company (both for supplying textiles and other goods and buying the European goods) had been cornered by the Right side merchants, especially the Balijas (often referred to as the Kavarai in Tamil).

ఆనంద రంగ పిళ్లై, జాన్ ఫ్రెడరిక్ ప్రైస్, ed. (1984). The Private Diary of Ananda Ranga Pillai, Dubash to Joseph François Dupleix, Governor of Pondicherry: A Record of Matters, Political, Historical, Social, and Personal, from 1736-1761. Vol. 2. Asian Educational Services. p. 67. The Kavarais, known also as Balijas, are the trading caste of the Telugus, and belong to the right hand.

R. Roque, K. Wagner, ed. (2011). Engaging Colonial Knowledge: Reading European Archives in World History. Springer. p. 170. ISBN 9780230360075. Within the right hand division the leading individuals were from the communities of Vellalas and Kavarais. The former constituted, as in other parts of Tamil Nadu, the established agricultural elite, while the latter were Telugu-speaking Balija Chetties, who had settled in Tamil country.

క్రిస్టోఫర్ జాన్ బేకర్, డి. ఎ. వాష్బ్రూక్, ed. (1976). South India: Political Institutions and Political Change. 1880-1940. Springer. p. 223. ISBN 978-1-349-02746-0. Kavarai was merely the Tamil equivalent of the Telugu word Balija

[mwAc0] Mukund, Kanakalatha (1999). The Trading World of the Tamil Merchant: Evolution of Merchant Capitalism in the Coromandel. Orient Blackswan. p. 46. ISBN 978-81-250-1661-8. Kavarai (the Tamil word for Balija merchants)

[mwAdo] Niels Brimnes, ed. (2019). Constructing the Colonial Encounter: Right and Left Hand Castes in Early Colonial South India. Routledge. p. 189. ISBN 9781136819209. The deserters, who defined themselves as maga nadu tesattar, consisted of right hand castes and were headed by Vellalas and Tamilized Balijas, known as Kavarais.

[mwAeU] R. Nagaswamy, ed. (1997). Studies in South Indian History and Culture. V.R. Ramachandra Dikshitar Centenary Committee. p. 321. Turning now to another Telugu group, the Balijas, also called Kavarai, it appears that although this was a trading caste, members could also take to textile manufacture.

[mwAew] Jawaharlal Nehru University. Centre for Historical Studies, ed. (1995). Studies in History. Vol. 11, 6. Sage. p. 8. English trade in Madras, the much sought after, and obviously lucrative, exclusive contracts for trading with the English Company (both for supplying textiles and other goods and buying the European goods) had been cornered by the Right side merchants, especially the Balijas (often referred to as the Kavarai in Tamil).

[mwAfU] ఆనంద రంగ పిళ్లై, జాన్ ఫ్రెడరిక్ ప్రైస్, ed. (1984). The Private Diary of Ananda Ranga Pillai, Dubash to Joseph François Dupleix, Governor of Pondicherry: A Record of Matters, Political, Historical, Social, and Personal, from 1736-1761. Vol. 2. Asian Educational Services. p. 67. The Kavarais, known also as Balijas, are the trading caste of the Telugus, and belong to the right hand.

[mwAf8] R. Roque, K. Wagner, ed. (2011). Engaging Colonial Knowledge: Reading European Archives in World History. Springer. p. 170. ISBN 9780230360075. Within the right hand division the leading individuals were from the communities of Vellalas and Kavarais. The former constituted, as in other parts of Tamil Nadu, the established agricultural elite, while the latter were Telugu-speaking Balija Chetties, who had settled in Tamil country.

[mwAgo] క్రిస్టోఫర్ జాన్ బేకర్, డి. ఎ. వాష్బ్రూక్, ed. (1976). South India: Political Institutions and Political Change. 1880-1940. Springer. p. 223. ISBN 978-1-349-02746-0. Kavarai was merely the Tamil equivalent of the Telugu word Balija

[Tanjore_p.26-10] Nayaks of Tanjore, by V. Vriddhagirisan, p.26

[tel1-11] 1 2 The Garland Encyclopedia of World Music: South Asia : the Indian subcontinent (in ఇంగ్లీష్). Taylor & Francis. 1998. ISBN 9780824049461.

[Tanjore_p.27-12] 1 2 Nayaks of Tanjore, by V. Vriddhagirisan, p.27

[13] Nayaks of Tanjore, by V. Vriddhagirisan, p.27

[14] Nayaks of Tanjore by V. Vriddhagirisn, p.151

[15] Rao, M. Anant Narayan (1947). Arunachala: A short history of hill and temple in Tiruvannamalai. pp. 54–55.

[recordoffice-16] Madras (India : State). Record Office. (1957). Tanjore District Handbook, p. 51. Superintendent Government Press.

[nakacami-17] Irāmaccantiran Nākacāmi, R. Nagaswamy. (2003). Facets of South Indian art and architecture, Volume 1, p.192. Aryan Books International. ISBN 8173052468

[18] ['Nayek of Tanjore sends an army of Vadugas with King Varuna Gulata (Varnakula Aditya/Nilayitta) of the Karieas to assist'; The temporal and spiritual conquest of Ceylon, Fernão de Queyroz, p. 468]

[The_Hindu-19] 1 2 "Living History: A cannon in monumental neglect - The Hindu". The Hindu. 2012-01-02.

[raghunatha1-20] 1 2 "Cultural heritage of Andhra region". The Hindu. Archived from the original on 6 November 2007. Retrieved 2008-06-14.

[21] "Introduction To Sangitasudha". Tamilartsacademy.com. Archived from the original on 27 September 2013. Retrieved 2013-09-25.

[22] Nayaks of Tanjore - V. Vriddhagirisan - Google Books. Retrieved 2013-09-25.

[23] "Shrine in the forest". The Hindu. Chennai, India. 2004-05-23. Archived from the original on 2004-11-18.

[vink-24] 1 2 Vink, Marcus (2015). Encounters on the Opposite Coast: The Dutch East India Company and the Nayaka State of Madurai in the Seventeenth Century, pp.424-425. BRILL, 2015. ISBN 9004272623.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

[20]

[21]

[22]

[23]

[24]