Jump to content

తమిళనాడు చరిత్ర

వికీపీడియా నుండి
వైశాల్యం1,30,058 చ.కి.మీ
జనాభా7,21,47,030 (2011 లెక్కల ప్రకారం)
జనసాంద్రత550 / చ.కి.మీ
నివసించేవారుతమిళులు
దేశాలుభారతదేశం (చారిత్రకంగా: పల్లవ, పాండ్య, చోళ, చేర రాజ్యాలు)
పెద్ద నగరాలుచెన్నై, మదురై, తంజావూరు, కాంచీపురం (ముఖ్య చారిత్రక నగరాలు)

ఆధునిక భారతదేశం ఆగ్నేయ భాగంలో ఉన్న తమిళనాడు ప్రాంతంలో క్రీ.పూ. 15,000 నుండి క్రీ.పూ. 10,000 వరకు నిరంతర మానవ నివాసం ఉన్నట్లు ఆధారాలు ఉన్నాయి.[1][2] తొలి ఎగువ పాతరాతియుగం నుండి ఆధునిక కాలం వరకు విస్తరించిన దీని చరిత్ర పొడవునా ఈ ప్రాంతం వివిధ బాహ్య సంస్కృతులతో సహజీవనం చేసింది.

మూడు ప్రాచీన తమిళ రాజవంశాలు అనగా చేర, చోళ, పాండ్య ప్రాచీన మూలాలను కలిగి ఉన్నాయి. వీరు కలిసి ఈ భూమిని ఒక విశిష్టమైన సంస్కృతి, భాషతో పాలించారు, ప్రపంచంలోనే అత్యంత పురాతనమైన ప్రాణంతో ఉన్న సాహిత్యాలలో ఒకటి వృద్ధికి దోహదపడ్డారు.[3] ఈ మూడు రాజవంశాలు భూమిపై ఆధిపత్యం కోసం ఒకరితో ఒకరు నిరంతరం పోరాడుతూ ఉండేవి. 3వ శతాబ్దంలో కళభ్రులు చేసిన దండయాత్ర భూమి సాంప్రదాయక క్రమాన్ని దెబ్బతీసి, మూడు పాలక రాజ్యాలను స్థానభ్రంశం చేసింది. ఈ ఆక్రమణదారులను పాండ్యులు, పల్లవులు పడగొట్టారు, వీరు సాంప్రదాయక రాజ్యాలను పునరుద్ధరించారు. 9వ శతాబ్దంలో పల్లవులు, పాండ్యులను ఓడించడం ద్వారా అజ్ఞాతం నుండి తిరిగి ఉద్భవించిన చోళులు ఒక గొప్ప శక్తిగా ఎదిగారు, దక్షిణ ద్వీపకల్పం అంతటా తమ సామ్రాజ్యాన్ని విస్తరించారు.[మూలాలు అవసరం] ఉచ్ఛస్థితిలో చోళ సామ్రాజ్యం బంగాళాఖాతం అంతటా దాదాపు 3,600,000 కి.మీ² (1,389,968 చ.మైళ్లు) విస్తరించింది.[మూలాలు అవసరం] చోళ నౌకాదళం ఆగ్నేయాసియాలోని శ్రీవిజయ రాజ్యంపై ఆధిపత్యం చెలాయించింది.

వాయవ్యం నుండి ముస్లిం సైన్యాల దాడులు, 14వ శతాబ్దంలో మూడు ప్రాచీన రాజవంశాల పతనం కారణంగా భారతదేశంలోని మిగిలిన రాజకీయ పరిస్థితుల్లో వేగవంతమైన మార్పులు సంభవించాయి. అయినప్పటికీ 14వ శతాబ్దం చివరి నుండి 16వ శతాబ్దం వరకు విజయనగర సామ్రాజ్యం ఈ ప్రాంతంలో స్థానం సంపాదించింది. 1600ల ప్రారంభంలో మదురై నాయకులు విజయనగర సామ్రాజ్యం నుండి స్వాతంత్ర్యం పొందారు.[4] 17, 18వ శతాబ్దాలలో మరాఠా సామ్రాజ్యం ప్రస్తుత తమిళనాడు ఉత్తర ప్రాంతాలకు తన ప్రభావాన్ని విస్తరించింది. 18వ శతాబ్దం చివరలో దక్షిణ భారతదేశంలోని ఎక్కువ భాగాన్ని కలుపుకొని మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీ సృష్టించబడింది, దీనిని నేరుగా బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యం పాలించింది. భారతదేశ స్వాతంత్ర్యం తరువాత 1956లో మద్రాసు రాష్ట్రంలోని తెలుగు, మలయాళ ప్రాంతాలు తమిళగమ్ రాష్ట్రం నుండి విడిపోయిన తరువాత రాష్ట్ర ప్రభుత్వం 1969 జనవరి 14న దీనిని తమిళనాడుగా పేరు మార్చింది.

చరిత్రపూర్వ కాలం

[మార్చు]

పాతరాతియుగం

[మార్చు]

చాలా వరకు దిగువ పాతరాతియుగం దశలో ఆధునిక పూర్వ మానవులు పలచని అటవీ విస్తీర్ణం లేదా గడ్డిభూముల వాతావరణం ఉన్న నదీ లోయలకు సమీపంలో నివసించారు. జనాభా సాంద్రత చాలా తక్కువగా ఉండేది, ఇప్పటివరకు ఈ దిగువ పాతరాతియుగపు సంస్కృతికి చెందిన రెండు ప్రదేశాలు మాత్రమే దక్షిణ భారతదేశంలో కనుగొనబడ్డాయి.[5] హోమో ఎరెక్టస్ జాతికి చెందిన దక్షిణ భారతదేశంలోని ఆధునిక పూర్వ మానవులు ఈ ఆదిమ 'పాత రాతి యుగం' (పాతరాతియుగం)లో చాలా కాలం పాటు నివసించారు, చేతి గొడ్డళ్లు, ఛాపర్స్ లాంటి ముతక పనిముట్లను మాత్రమే ఉపయోగిస్తూ వేటగాళ్లుగా జీవించారు.[6]

అతిరాంపాక్కంలో శర్మ సెంటర్ ఫర్ హెరిటేజ్ ఎడ్యుకేషన్ పురావస్తు శాస్త్రవేత్తలు ప్రాచీన రాతి పనిముట్లను త్రవ్వారు, ఆఫ్రికా నుండి హోమో సేపియన్స్ రాకముందు సుమారు 300,000 సంవత్సరాల క్రితం తమిళనాడు ప్రాంతంలో మానవ తరహా జనాభా ఉనికిలో ఉందని ఇది సూచిస్తుంది.[7][8]

ఏప్రిల్ 2003లో పురావస్తు శాస్త్రవేత్తల బృందం విలుప్పురం జిల్లాలో అరుదైన శిలాజ శిశువు మెదడును కనుగొన్నట్లు నివేదించింది, ఇది సుమారు 187,000 సంవత్సరాలు - 200,000 సంవత్సరాలు లేదా అంతకంటే పాతదిగా అంచనా వేయబడింది.[9][10][11][12] సుమారు 50,000 సంవత్సరాల క్రితం కనిపించిన ఆధునిక మానవుల (హోమో సేపియన్స్) పూర్వీకులు మరింత అభివృద్ధి చెందారు, వివిధ రాళ్లను ఉపయోగించి పలచని ఫ్లేక్ సాధనాలు, బ్లేడ్ లాంటి పనిముట్లను తయారు చేయగలిగారు. సుమారు 10,000 సంవత్సరాల క్రితం నుండి మానవులు సూక్ష్మరాతియుగం సాధనాలు అని పిలువబడే ఇంకా చిన్న పనిముట్లను తయారు చేశారు. ఈ పనిముట్లను తయారు చేయడానికి ఆదిమ మానవులు ఉపయోగించిన పదార్థాలు జాస్పర్, అగేట్, చెకుముకిరాయి, క్వార్ట్జ్ మొదలైనవి. 1949లో పరిశోధకులు తిరునెల్వేలి జిల్లాలో ఇటువంటి సూక్ష్మ రాతి పనిముట్లను కనుగొన్నారు.[13] పురావస్తు ఆధారాలు మైక్రోలిథిక్ కాలం క్రీ.పూ. 6000-3000 మధ్య కొనసాగిందని సూచిస్తున్నాయి.[14]

నవీన శిలాయుగం

[మార్చు]

తమిళనాడులో నవీన శిలాయుగం సుమారు క్రీ.పూ. 2500లో ప్రారంభమైంది. నవీన శిలాయుగపు మానవులు తమ రాతి పనిముట్లను అరగదీయడం, పాలిష్ చేయడం ద్వారా చక్కటి ఆకృతులలో తయారు చేసుకున్నారు. దానిపై ప్రాచీన రాతలు ఉన్న నవీన శిలాయుగం గొడ్డలి తల ఉత్తర తమిళనాడులో పలార్ నదికి సమీపంలో లభించింది.[15] నవీన శిలాయుగం మానవులు ఎక్కువగా చిన్న చదునైన కొండలపై లేదా కొండల దిగువన చిన్న, ఎక్కువ లేదా తక్కువ శాశ్వత స్థావరాలలో నివసించేవారు, మేత అవసరాల కోసం కాలానుగుణంగా వలస వెళ్ళేవారు. వారు చనిపోయినవారిని కుండలు లేదా గుంటలలో సరైన పద్ధతిలో ఖననం చేసేవారు. వారు కొన్ని పనిముట్లు లేదా ఆయుధాలను తయారు చేయడానికి రాగిని ఉపయోగించడం కూడా ప్రారంభించారు.

ఇనుప యుగం

[మార్చు]

ఇనుప యుగంలో మానవులు పనిముట్లు, ఆయుధాలు తయారు చేయడానికి ఇనుమును ఉపయోగించడం ప్రారంభించారు. ద్వీపకల్ప భారతదేశంలోని ఇనుప యుగపు సంస్కృతి మెగాలిథిక్ ఖనన ప్రదేశాలతో గుర్తించబడింది, ఇవి వందలాది ప్రదేశాలలో కనిపిస్తాయి.[16] కొన్ని త్రవ్వకాలు, ఖనన స్మారక కట్టడాల టైపోలాజీ ఆధారంగా ఉత్తరం నుండి దక్షిణానికి ఇనుప యుగం ప్రదేశాలు క్రమంగా విస్తరించాయని సూచించబడింది. తిరునెల్వేలి జిల్లాలోని ఆదిచనల్లూరులో, ఉత్తర భారతదేశంలో జరిగిన త్రవ్వకాలు మెగాలిథిక్ సంస్కృతి దక్షిణం వైపు వలసలకు ఆధారాలు అందించాయి.[17]

క్రీ.పూ. 1800 నాటివిగా ఉన్న మెగాలిథిక్ కుండల ఖననాల ఉనికికి సంబంధించిన తొలి స్పష్టమైన ఆధారాలు తమిళనాడులోని వివిధ ప్రదేశాలలో కనుగొనబడ్డాయి, ముఖ్యంగా తిరునెల్వేలికి 24 కి.మీ దూరంలో ఉన్న ఆదిచనల్లూరులో భారత పురావస్తు శాఖకు చెందిన పురావస్తు శాస్త్రవేత్తలు మానవ పుర్రెలు, అస్థిపంజరాలు, ఎముకలు, పొట్టు, బియ్యం గింజలు, కాలిన బియ్యం, నవీన శిలాయుగం నాటి సెల్ట్‌లు ఉన్న 15 కుండలతో సహా 157 కుండలను వెలికితీశారు. ఒక కుండ లోపల రాతలు ఉన్నాయి, భారత పురావస్తు శాఖ పురావస్తు శాస్త్రవేత్తల ప్రకారం ఇది తొలి తమిళ-బ్రాహ్మీ లిపిని పోలి ఉంది, ఇది 2800 సంవత్సరాల క్రితం నవీన శిలాయుగం కాలానికి చెందినదని నిర్ధారిస్తుంది.[18] తదుపరి త్రవ్వకాలు, అధ్యయనాల కోసం ఆదిచనల్లూరును పురావస్తు ప్రదేశంగా ప్రకటించారు.[19][20]

క్రీ.పూ. 3వ శతాబ్దానికి చెందిన అశోకుడి శాసనాలలో, అస్పష్టంగా క్రీ.పూ. 2వ శతాబ్దానికి చెందిన హాథిగుంఫా శాసనంలో సాధారణ శకానికి ముందు తమిళనాడు రాజకీయ పరిస్థితుల ప్రస్తావనలు ఉన్నాయి.

ప్రారంభ చరిత్ర

[మార్చు]

ప్రాచీన తమిళనాడులో ముగ్గురు రాచరిక రాష్ట్రాలు ఉండేవి, వీరి రాజులను వేందర్ అని పిలిచేవారు, అనేక గిరిజన ముఖ్య సంస్థానాలకు అధిపతులుగా వెల్ లేదా వేలిర్లు అని పిలువబడే ముఖ్యులు ఉండేవారు.[21][22] స్థానిక స్థాయిలో కిళార్ లేదా మన్నార్ అని పిలువబడే వంశ పెద్దలు ఉండేవారు.[23] క్రీ.పూ. 3వ శతాబ్దంలో దక్కన్ పీఠభూమి మౌర్య సామ్రాజ్యంలో భాగంగా ఉండేది, క్రీ.పూ. 1వ శతాబ్దం మధ్య నుండి సా.శ. 2వ శతాబ్దం వరకు ఇదే ప్రాంతాన్ని శాతవాహన రాజవంశం పాలించింది. తమిళ ప్రాంతం ఈ ఉత్తర సామ్రాజ్యాల నియంత్రణకు వెలుపల స్వతంత్ర ఉనికిని కలిగి ఉంది. తమిళ రాజులు, ముఖ్యులు ఎల్లప్పుడూ ఆస్తి కోసం ఒకరితో ఒకరు పోరాడుతూ ఉండేవారు. రాజ సభలు అధికారాన్ని పంపిణీ చేసే ప్రదేశాల కంటే సామాజిక సమావేశ ప్రదేశాలుగా ఎక్కువగా ఉండేవి; అవి వనరుల పంపిణీ కేంద్రాలు. తమిళ సాహిత్యం తొల్కాప్పియం ప్రారంభ మతంపై కొంత వెలుగునిస్తుంది.[24] క్రమంగా పాలకులు వేద విశ్వాసాల ప్రభావానికి లోనయ్యారు, పాలకుడి హోదాను పెంచడానికి యజ్ఞాల నిర్వహణను ప్రోత్సహించారు.[25] మొదటి ఐదు శతాబ్దాలలో తొలి శైవం, వైష్ణవం, శాక్తేయంలతో పాటు బౌద్ధమతం, జైన మతం, ఆజీవికం సహజీవనం చేశాయి.

అశోకుడి స్తంభాల (క్రీ.పూ. 273-232 శాసనాలు) శాసనాలలో చోళులు, పాండ్యులు, చేరులు అనే మూడు రాజవంశాల పేర్లు ప్రస్తావించబడ్డాయి, ఈ రాజ్యాలు అశోకుడికి లోబడి ఉండనప్పటికీ అతనితో స్నేహపూర్వక సంబంధాలు కలిగి ఉండేవి.[26][27] సుమారు క్రీ.పూ. 150లో పాలించిన కళింగ రాజు ఖారవేలుడు, ప్రసిద్ధ హాథిగుంఫా శాసనంలో 100 సంవత్సరాలకు పైగా ఉనికిలో ఉన్న తమిళ రాజ్యాల సమాఖ్య గురించి పేర్కొన్నాడు.[28]

యాతోత్కారి పెరుమాళ్ ఆలయం 108 దివ్య దేశాలలో ఒకటి, సంగం గ్రంథం పెరుంపాణాట్రుప్పడైలో తిరువెక్క పట్టణంలో సర్ప శయ్యపై నిద్రిస్తున్న దేవునిగా ప్రస్తావించబడింది.[29][30]

కరికాల చోళుడు అత్యంత ప్రసిద్ధ తొలి చోళుడు. సంగం కవిత్వంలోని అనేక పద్యాలలో అతని ప్రస్తావన ఉంది.[31] పురనానూరు పద్యం 224లో అతన్ని వేద క్రతువులు చేసిన గొప్ప రాజుగా పేర్కొంది.[32] తరువాతి కాలంలో కరికాలుడు శిలప్పదికారంలో, 11, 12వ శతాబ్దాల శాసనాలు, సాహిత్య రచనలలో కనిపించే అనేక పురాణాలకు కేంద్ర బిందువయ్యాడు. హిమాలయాల వరకు భారతదేశం మొత్తాన్ని జయించాడని, తన సామంతుల సహాయంతో కావేరీ నదికి వరద కట్టలు నిర్మించాడని అవి అతనికి ఆపాదిస్తాయి.[33] అయితే ఈ పురాణాలు సంగం కవిత్వంలో కనిపించకపోవడం గమనార్హం. కొచెంగన్నన్ మరొక ప్రసిద్ధ తొలి చోళ రాజు, సంగం కాలానికి చెందిన అనేక పద్యాలలో ఇతను కీర్తించబడ్డాడు. మధ్యయుగ కాలంలో అతను శైవ సాధువుగా కూడా చేయబడ్డాడు.[34]

పాండ్యులు ప్రారంభంలో భారత ద్వీపకల్పం దక్షిణ కొనపై ఉన్న ఓడరేవు అయిన కొర్కై నుండి పాలించారు, తరువాతి కాలంలో మదురైకి మారారు. సంగం సాహిత్యంలోనే కాకుండా ఈ కాలంలో గ్రీకు, రోమన్ మూలాల ద్వారా కూడా పాండ్యులు ప్రస్తావించబడ్డారు. మెగస్తనీస్ తన ఇండికాలో పాండ్య రాజ్యాన్ని పేర్కొన్నాడు.[35] పాండ్యులు ప్రస్తుత మదురై, తిరునెల్వేలి జిల్లాలు, దక్షిణ కేరళలోని కొన్ని ప్రాంతాలను నియంత్రించారు. వారికి గ్రీస్, రోమ్లతో వ్యాపార సంబంధాలు ఉండేవి.[36] తమిళగమ్‌లోని ఇతర రాజ్యాలతో పాటు వారు ఈలం నుండి వచ్చిన తమిళ వ్యాపారులతో వాణిజ్య సంబంధాలు, వైవాహిక సంబంధాలు నెరపారు. సంగం సాహిత్యంలో అనేక పద్యాలలో వివిధ పాండ్య రాజుల ప్రస్తావన ఉంది. వారిలో 'తలైయాలంగానం విజేత' నెడుంజళియన్ ప్రత్యేక ప్రస్తావనకు అర్హుడు. అకనానూరు, పురనానూరు సేకరణలలో కనిపించే అనేక చిన్న పద్యాలతో పాటు, రెండు ప్రధాన రచనలు-మదురైక్కాంచి, నెడునల్వాడై (పత్తుపాట్టు సేకరణలో) సంగం యుగంలో పాండ్య రాజ్యంలోని సమాజం, వాణిజ్య కార్యకలాపాల గురించి వివరిస్తాయి. 3వ శతాబ్దం చివరిలో కళభ్రుల దండయాత్ర సమయంలో తొలి పాండ్యులు అజ్ఞాతంలోకి వెళ్ళారు.

చేరుల రాజ్యం దక్షిణ భారతదేశంలోని పశ్చిమ లేదా మలబార్ తీరంలో ఆధునిక పశ్చిమ తమిళనాడు, కేరళలను కలిగి ఉంది. సముద్రానికి వారు సమీపంలో ఉండటం ఆఫ్రికాతో వాణిజ్యానికి అనుకూలంగా ఉండేది.[37][38] చేర పాలకుల కాలం సా.శ. మొదటి కొన్ని శతాబ్దాల నాటిది. రాజులు, యువరాజులు, వారిని కీర్తించిన ఆస్థాన కవుల పేర్లను ఇది నమోదు చేసింది. ఈ సాహిత్య అంతర్గత కాలక్రమం ఇంకా అపరిష్కృతంగానే ఉంది, ప్రస్తుతానికి ఆ కాలపు చరిత్రకు సంబంధించిన సరైన క్రమాన్ని కనుగొనలేకపోతున్నాము. సంగం పద్యాలలో ప్రస్తావించబడిన పాలకులలో ఉదియన్ చేరలాతన్, నెడుమ్ చేరలాతన్, శెంగట్టువన్ చేర కొందరు. అత్యంత ప్రసిద్ధ చేర రాజు శెంగట్టువన్ చేర, తమిళ ఇతిహాసం శిలప్పదికారం నాయిక కణ్ణగి చుట్టూ అల్లుకున్న పురాణాలకు ప్రసిద్ధి చెందాడు.[39]

ఈ ప్రారంభ రాజ్యాలు తమిళంలో మిగిలి ఉన్న కొన్ని పురాతన సాహిత్యాల వృద్ధిని ప్రోత్సహించాయి. సంగం సాహిత్యం అని పిలువబడే శాస్త్రీయ తమిళ సాహిత్యం క్రీ.పూ. 500 నుండి సా.శ. 300 మధ్య కాలానికి ఆపాదించబడింది.[40][41] భావోద్వేగ, భౌతిక అంశాలతో వ్యవహరించే సంగం సాహిత్య పద్యాలు మధ్యయుగ కాలంలో వర్గీకరించబడి వివిధ సంకలనాలుగా సేకరించబడ్డాయి. ఈ సంగం పద్యాలు సారవంతమైన భూమి, వివిధ వృత్తిపరమైన సమూహాలుగా ఏర్పడిన ప్రజల చిత్రాన్ని వర్ణిస్తాయి. రాజ్య పాలన వంశపారంపర్య రాచరికాల ద్వారా జరిగేది, అయితే రాజ్యం కార్యకలాపాల పరిధి, పాలకుడి అధికారాల పరిధి స్థాపించబడిన క్రమానికి (ధర్మం) కట్టుబడి ఉండటం ద్వారా పరిమితం చేయబడింది.[42] ప్రజలు తమ రాజులకు విధేయులుగా ఉండేవారు, ఉదార రాజుల రాజ సభలలో సంచార గాయకులు, సంగీతకారులు, నృత్యకారులు సమావేశమయ్యేవారు. సంగీతం, నృత్య కళలు అత్యంత అభివృద్ధి చెందాయి, బాగా ప్రాచుర్యం పొందాయి. సంగం పద్యాలలో వివిధ రకాల సంగీత వాయిద్యాల ప్రస్తావన ఉంది. దక్షిణ, ఉత్తర నృత్య శైలుల సమ్మేళనం ఈ కాలంలో ప్రారంభమైంది, ఇతిహాసం శిలప్పదికారంలో ఇది పూర్తిగా ప్రతిబింబిస్తుంది.[43]

అంతర్గత, బాహ్య వాణిజ్యం చక్కటి వ్యవస్థీకృతమై చురుకుగా సాగేది. విదేశీ వాణిజ్యం యవనులు (గ్రీకులు) తో వర్ధిల్లిందని పురావస్తు శాస్త్రం, సాహిత్యం రెండింటి ద్వారా తెలుస్తోంది. తూర్పు తీరంలో ఓడరేవు నగరం పూహార్, పశ్చిమ తీరంలో ముజిరిస్ విదేశీ వాణిజ్య కేంద్రాలుగా ఉండేవి, ఇక్కడ పెద్ద ఓడలు లంగరు వేసి, విలువైన వస్తువులను అన్‌లోడ్ చేసేవి.[44] ఈ వాణిజ్యం సా.శ. 2వ శతాబ్దం తరువాత క్షీణించడం ప్రారంభమైంది, రోమన్ సామ్రాజ్యం, ప్రాచీన తమిళ దేశం మధ్య ప్రత్యక్ష సంబంధం స్థానంలో అరబ్బులు, తూర్పు ఆఫ్రికాకు చెందిన ఆక్సుమైట్లతో వాణిజ్యం చోటుచేసుకుంది. అంతర్గత వాణిజ్యం కూడా చురుగ్గా సాగింది, వస్తువులను అమ్మేవారు, మార్పిడి చేసుకునేవారు. అధిక జనాభాకు వ్యవసాయమే ప్రధాన వృత్తి.

అజ్ఞాత కాలం (300–600)

[మార్చు]

సంగం యుగం ముగిసిన తరువాత సుమారు సా.శ. 300 నుండి 600 వరకు తమిళ దేశంలో జరిగిన సంఘటనల గురించి దాదాపుగా ఎలాంటి సమాచారం లేదు. సా.శ. 300 సుమారు కాలంలో కళభ్రుల రాకతో మొత్తం ప్రాంతం అల్లకల్లోలమైంది. వీరు స్థాపించబడిన తమిళ రాజులను పడగొట్టి దేశంపై గట్టి పట్టు సాధించిన 'దుష్ట పాలకులు' అని తరువాతి సాహిత్యంలో వర్ణించబడింది.[45] వారి మూలం, వారి పాలన వివరాల గురించి సమాచారం చాలా అరుదుగా ఉంది. వారు ఎక్కువ కళాఖండాలు లేదా స్మారక కట్టడాలను వదిలిపెట్టలేదు. వారి గురించి సమాచారానికి ఏకైక మూలం బౌద్ధ, జైన సాహిత్యంలో చెదురుమదురుగా ఉన్న ప్రస్తావనలే.[46]

వీరు బౌద్ధ లేదా జైన విశ్వాసాలను అనుసరించారని, సా.శ. మొదటి శతాబ్దాలలో తమిళ ప్రాంతంలోని మెజారిటీ నివాసులు అనుసరించిన హిందూ మతాలకు (అనగా ఆస్తిక పాఠశాలలు) వ్యతిరేకంగా ఉండేవారని చరిత్రకారులు ఊహిస్తున్నారు.[47] ఫలితంగా 7, 8వ శతాబ్దాలలో వారి పతనం తరువాత హిందూ పండితులు, రచయితలు తమ గ్రంథాలలో వారి ప్రస్తావనను తొలగించి ఉండవచ్చు, సాధారణంగా వారి పాలనను ప్రతికూల కోణంలో చూపించడానికి ప్రయత్నించారు. బహుశా ఈ కారణం వల్లనే వారి పాలనా కాలాన్ని 'చీకటి యుగం' - అజ్ఞాత కాలం అని పిలుస్తారు. పాలకులైన కుటుంబాలలో కొన్ని ఉత్తరం వైపు వలస వెళ్ళి కళభ్రులకు దూరంగా తమకంటూ స్వంత ప్రదేశాలను ఏర్పాటు చేసుకున్నాయి.[48] జైన మతం, బౌద్ధమతం సమాజంలో లోతుగా పాతుకుపోయాయి, నైతిక కవిత్వం భారీగా పుట్టుకొచ్చింది.

రాతలు బాగా విస్తృతమయ్యాయి, తమిళ-బ్రాహ్మీ నుండి ఉద్భవించిన వట్టెలుట్టు తమిళం రాయడానికి ఒక పరిపక్వ లిపిగా మారింది.[49][50] మునుపటి శతాబ్దాల పద్యాలను సేకరించి అనేక సంకలనాలు తయారు చేయబడ్డాయి, శిలప్పదికారం వంటి కొన్ని ఇతిహాస పద్యాలు, తిరుక్కురల్ వంటి బోధనాత్మక రచనలు కూడా ఈ కాలంలోనే రాయబడ్డాయి.[51] కళభ్ర రాజులచే జైన, బౌద్ధ పండితులకు లభించిన ఆదరణ ఈ కాలపు సాహిత్య స్వభావాన్ని ప్రభావితం చేసింది, ఈ కాలానికి ఆపాదించదగిన చాలా రచనలు జైన, బౌద్ధ రచయితలచే రాయబడ్డాయి. నృత్యం, సంగీత రంగంలో ఉన్నత వర్గాలు జానపద శైలుల స్థానంలో పాక్షికంగా ఉత్తరాది భావనలచే ప్రభావితమైన కొత్త మెరుగైన శైలులను ఆదరించడం ప్రారంభించారు. తొలినాటి రాతి దేవాలయాలలో కొన్ని ఈ కాలానికే చెందినవి. వివిధ దేవతలకు అంకితం చేసిన ఇటుక దేవాలయాలు (కొట్టం, దేవకులం, పల్లి అని పిలుస్తారు) సాహిత్య రచనలలో ప్రస్తావించబడ్డాయి. 7వ శతాబ్దం నాటికి పల్లవ, పాండ్యుల శక్తి పునరుద్ధరణ ద్వారా కళభ్రులు స్థానభ్రంశం చెందారు.[52]

కళభ్రులు నిష్క్రమించినప్పటికీ జైన, బౌద్ధ ప్రభావం ఇంకా తమిళనాడులో మిగిలిపోయింది. తొలి పాండ్య, పల్లవ రాజులు ఈ విశ్వాసాలకు అనుచరులు. తమ మతం స్పష్టమైన క్షీణతపై హిందూ ప్రతిచర్య పెరుగుతూ వచ్చి 7వ శతాబ్దం చివరి భాగంలో గరిష్ట స్థాయికి చేరుకుంది.[53] విస్తృతమైన హిందూ పునరుద్ధరణ జరిగింది, ఆ సమయంలో భారీ శైవ, వైష్ణవ సాహిత్యం సృష్టించబడింది. చాలా మంది శైవ నాయనార్లు, వైష్ణవ ఆళ్వార్లు ప్రముఖ భక్తి సాహిత్య వృద్ధికి గొప్ప ఉద్దీపనను అందించారు. సా.శ. 6వ శతాబ్దంలో జీవించిన కారైక్కల్ అమ్మైయార్ ఈ నాయనార్లలో తొలివారు. ప్రసిద్ధ శైవ భక్తి గీత రచయితలు సుందరమూర్తి, తిరుజ్ఞాన సంబంధార్, తిరునావుక్కరసర్ ఈ కాలానికి చెందినవారు. వైష్ణవ ఆళ్వార్లైన పొయ్గై ఆళ్వార్, భూతత్తాళ్వార్, పేయాళ్వార్ తమ విశ్వాసం కోసం భక్తి గీతాలు రచించారు, వారి పాటలు తరువాత నాలాయిర దివ్య ప్రబంధం నాలుగు వేల పద్యాలుగా సేకరించబడ్డాయి.[54]

సామ్రాజ్యాల యుగం (600–1300)

[మార్చు]

తమిళ దేశ చరిత్రలోని మధ్యయుగ కాలంలో అనేక రాజ్యాల ఎదుగుదల, పతనాలు చూశారు, వారిలో కొందరు సామ్రాజ్యాల స్థాయికి వెళ్ళారు, భారతదేశంలోనూ, విదేశాలలోనూ ప్రభావాన్ని చూపారు. సంగం యుగంలో చాలా చురుకుగా ఉన్న చోళులు మొదటి కొన్ని శతాబ్దాలలో పూర్తిగా కనిపించకుండా పోయారు.[55] ఈ కాలం పాండ్యులు, పల్లవుల మధ్య శత్రుత్వంతో ప్రారంభమైంది, ఇది క్రమంగా చోళుల పునరుద్ధరణకు కారణమైంది. చోళులు గొప్ప శక్తిగా ఎదిగారు. వారి పతనం పాండ్యుల స్వల్పకాలిక పునరుద్ధరణను చూసింది. ఈ కాలం పునరుజ్జీవనం పొందిన హిందూ మతానికి చెందినది కూడా, ఈ సమయంలో ఆలయ నిర్మాణాలు, మతపరమైన సాహిత్యం అత్యుత్తమంగా ఉన్నాయి.[56]

హిందూ విభాగాలు శైవం, వైష్ణవం ఆధిపత్యం సాధించాయి, మునుపటి శకపు జైన మతం, బౌద్ధమతం ప్రాబల్యాన్ని భర్తీ చేశాయి. శైవాన్ని చోళ రాజులు ఎక్కువగా ఆదరించారు, ఇది దాదాపుగా రాజ్య మతంగా మారింది.[57] ఇప్పటికీ నిలబడి ఉన్న పురాతన దేవాలయాలలో కొన్ని ఈ కాలంలో పల్లవులచే నిర్మించబడ్డాయి. మామల్లపురంలోని రాతి దేవాలయాలు, కాంచీపురంలోని గంభీరమైన కైలాసనాథ, వైకుంఠపెరుమాళ్ దేవాలయాలు పల్లవ కళకు నిదర్శనంగా నిలుస్తాయి. చోళులు తమ విస్తృతమైన దండయాత్రల ద్వారా సంపాదించిన అపారమైన సంపదను ఉపయోగించి తంజావూరులోని గొప్ప బృహదీశ్వరాలయంతో సహా దీర్ఘకాలం నిలిచి ఉండే రాతి దేవాలయాలు, అద్భుతమైన కాంస్య శిల్పాలను నిర్మించారు. శివుడు, విష్ణువులకు అంకితం చేసిన దేవాలయాలకు డబ్బు, ఆభరణాలు, జంతువులు, భూమి భారీ విరాళాలుగా లభించాయి, తద్వారా అవి శక్తివంతమైన ఆర్థిక సంస్థలుగా మారాయి.[58] సా.శ. 600 - 900 మధ్య తమిళనాడు మధ్య భాగాన్ని పాలించిన ముత్తరైయార్. కావేరి డెల్టా ప్రాంతాలు ఎక్కువగా ముత్తరైయార్ రాజులచే పాలించబడ్డాయి, వీరి రాజధాని ఉరైయూర్. విజయాలయ చోళుడు తంజావూరు నగరాన్ని స్థాపించిన ధన్‌చేయ ముత్తరైయార్ రాజు నుండి తంజావూరును జయించాడు. ప్రసిద్ధ ముత్తరైయార్ రాజులలో తమిళనాడులో చక్రవర్తిగా పేరొందిన పెరుంబిడుగు అలియాస్ స్వరన్ మారన్ ముత్తరైయార్ వరుసగా 14 యుద్ధాలను జయించాడు. అతడు, అతని పూర్వీకులు తిరుచిరాపల్లి, పుదుక్కోట్టై ప్రాంతాలలో అనేక గుహ దేవాలయాలను నిర్మించారు. వారిలో కువావన్ సత్తన్ అలియాస్ విడెల్ విడుగు ముత్తరైయార్ పుదుక్కోట్టై ప్రాంతంలో అనేక గుహ దేవాలయాలను నిర్మించాడు. ముత్తరైయార్‌లు, పూర్వీకులు తమిళనాడు మధ్య భాగంలో ముఖ్యంగా తిరుచిరాపల్లిలో ముత్తురాజాగా ప్రసిద్ధి చెందారు.

తమిళం రాయడానికి తమిళనాడు అంతటా వట్టెలుట్టు లిపిని తమిళ లిపి భర్తీ చేసింది. ఈ కాలంలో మతపరమైన సాహిత్యం వర్ధిల్లింది. తమిళ ఇతిహాసం, కంబన్ రాసిన రామావతారం 13వ శతాబ్దంలో రాయబడింది. చిన్న పిల్లల కోసం రాయడంలో ఎంతో ఆనందాన్ని పొందిన ప్రసిద్ధ కవయిత్రి ఔవైయార్ కంబన్‌కు సమకాలికురాలు. లౌకిక సాహిత్యం ఎక్కువగా పాలకులను కీర్తించడానికి అంకితం చేయబడిన ఆస్థాన కవిత్వంగా ఉండేది. మునుపటి కాలపు మతపరమైన పద్యాలు, సంగం కాలపు శాస్త్రీయ సాహిత్యం సేకరించబడి అనేక సంకలనాలుగా క్రమబద్ధీకరించబడ్డాయి. పూజారులు మతపరమైన ఆచారాలు, ఇతర కార్యక్రమాల కోసం సంస్కృతాన్ని ఆదరించారు. ఒకటో రాజరాజ చోళుని సమకాలికుడైన నంబి అండార్ నంబి శైవంపై పుస్తకాలను సేకరించి వాటిని తిరుమురైస్ అని పిలువబడే పదకొండు పుస్తకాలుగా అమర్చాడు. రెండవ కులోత్తుంగ చోళుని (సా.శ. 1133-1150) పాలనా కాలంలో జీవించిన సేక్కిళార్ రాసిన పెరియపురాణంలో శైవ మతచరిత్ర ప్రామాణీకరించబడింది. ఒకటో కులోత్తుంగ చోళుడు చేసిన రెండు కళింగ దండయాత్రల గురించి అర్థ చారిత్రక వృత్తాంతం జయంగొండార్ రాసిన కళింగత్తుప్పరణి జీవిత చరిత్ర రచనకు ఒక తొలి ఉదాహరణ.[59]

పల్లవులు

[మార్చు]
మొదటి నరసింహవర్మన్ పాలనా కాలంలో (సా.శ. 630-668) పల్లవ సామ్రాజ్యపు అత్యధిక విస్తరణ
పల్లవులు నిర్మించిన మామల్లపురంలోని తీర దేవాలయం. (సుమారు సా.శ. ఎనిమిదవ శతాబ్దం)

7వ శతాబ్దపు తమిళనాడు మొదటి మహేంద్రవర్మన్, అతని కుమారుడు 'మామల్ల' మొదటి నరసింహవర్మన్ పాలనలో పల్లవుల ఉదయాన్ని చూసింది. 2వ శతాబ్దానికి ముందు పల్లవులు గుర్తింపు పొందిన రాజకీయ శక్తి కాదు.[60] వారు మొదట శాతవాహన రాజుల క్రింద కార్యనిర్వాహక అధికారులుగా ఉండేవారని పండితులు విస్తృతంగా అంగీకరించారు.[61] శాతవాహనుల పతనం తరువాత, వారు ఆంధ్ర, తమిళ దేశంలోని కొన్ని భాగాలపై నియంత్రణ సాధించడం ప్రారంభించారు. తరువాత వారు దక్కన్ పీఠభూమిని పాలించిన విష్ణుకుండినులతో వైవాహిక సంబంధాలు కలిగి ఉన్నారు. సుమారు సా.శ. 550లో రాజు సింహవిష్ణువు పాలనలో పల్లవులు ప్రాముఖ్యత సంతరించుకున్నారు. వారు చోళులను అణచివేసి దక్షిణాన కావేరీ నది వరకు పాలించారు. మొదటి నరసింహవర్మన్, 'పల్లవమల్ల' రెండవ నందివర్మన్ పాలనలో పల్లవులు అత్యుత్తమ స్థితిలో ఉన్నారు. పల్లవులు దక్షిణ భారతదేశంలోని పెద్ద భాగాన్ని కాంచీపురం రాజధానిగా చేసుకుని పాలించారు. పల్లవుల పాలనలో ద్రావిడ వాస్తుశిల్పంలో రెండవ నరసింహవర్మన్ కోసం నిర్మించిన తీర దేవాలయం ఉంది, ఇది యునెస్కో ప్రపంచ వారసత్వ ప్రదేశం. చైనాలో బౌద్ధమతంలోని జెన్ పాఠశాల స్థాపకుడు బోధిధర్మను పల్లవ రాజవంశపు యువరాజుగా అనేక మూలాలు వివరిస్తాయి.[62] బోధిధర్మతో పాటు మరొక సన్యాసి, వజ్రబోధి కూడా తమిళ కులీనుని కుమారుడు అని చెబుతారు, అతను తాంత్రిక బౌద్ధమతం కళలో నైపుణ్యం సాధించిన తరువాత శ్రీలంక, శ్రీవిజయ మీదుగా తమిళనాడు నుండి టాంగ్ రాజధాని చాంగాన్కు ప్రయాణించాడు. అతను ప్రధానంగా కన్ఫ్యూషియనిజం లేదా టావోయిజం అనుసరిస్తున్న చైనాకు అనేక కొత్త వేదాంత విశ్వాసాలను తీసుకువెళ్ళాడు. చైనాలో తాంత్రిక బౌద్ధమతం వృద్ధికి వజ్రబోధి చేసిన కృషి అతని సామాన్య శిష్యులలో ఒకరైన లూ జియాంగ్ ద్వారా నమోదు చేయబడింది.[63][13]

6, 7వ శతాబ్దాలలో, పశ్చిమ దక్కన్‌లో బాదామి ఆధారిత చాళుక్యుల పెరుగుదలను చూసింది. రెండవ పులకేశి (సుమారు 610-642) మొదటి మహేంద్రవర్మన్ పాలనలో పల్లవ రాజ్యంపై దండెత్తాడు. మహేంద్రవర్మన్ తరువాత వచ్చిన నరసింహవర్మన్ చాళుక్య దేశంపై ఎదురుదాడి చేసి చాళుక్య రాజధాని వాతాపిని ఆక్రమించి 12 సంవత్సరాలు పాలించాడు. చాళుక్యులు, పల్లవుల మధ్య శత్రుత్వం సుమారు 750లో చాళుక్యుల పతనం అయ్యే వరకు మరో 100 సంవత్సరాలు కొనసాగింది. చాళుక్యులు, పల్లవులు అనేక యుద్ధాలు చేశారు, రెండవ నందివర్మన్ పాలనలో పల్లవ రాజధాని కాంచీపురాన్ని రెండవ విక్రమాదిత్యుడు ఆక్రమించాడు.[64] రెండవ నందివర్మన్‌కు సుదీర్ఘ పాలన (732-796) ఉంది. అతను 760లో గంగ రాజ్యం (దక్షిణ మైసూరు)కు దండయాత్రకు నాయకత్వం వహించాడు. పల్లవులు పాండ్యులతో కూడా నిరంతర సంఘర్షణలో ఉండేవారు, వారి సరిహద్దు కావేరి నది వెంబడి మారుతూ ఉండేది. పల్లవులు పాండ్యులతో పాటు చాళుక్యులతో కూడా పోరాడవలసి రావడంతో వీరిద్దరి కంటే కష్టతరమైన ఉనికిని ఎదుర్కొన్నారు.

పాండ్యులు

[మార్చు]
పాండ్య సామ్రాజ్యం

పాండ్య కడుంగోన్ (560-590) దక్షిణాన కళభ్రులను పడగొట్టాడని ఘనత వహించాడు.[65] కడుంగోన్, అతని కుమారుడు మారవర్మన్ అవనిసూళామణి పాండ్య శక్తిని పునరుద్ధరించారు. పాండ్య చేందన్ తమ పాలనను చేర దేశానికి విస్తరించాడు. అతని కుమారుడు అరికేసరి పరాంతక మారవర్మన్ (సుమారు 650-700) సుదీర్ఘమైన, సంపన్నమైన పాలనను సాగించాడు. అతను అనేక యుద్ధాలు చేసి పాండ్య శక్తిని విస్తరించాడు. పాండ్య పురాతన కాలం నుండి ప్రాచుర్యం పొందింది, రోమన్ సామ్రాజ్యం వరకు దౌత్యపరమైన సంబంధాలు కూడా చేరుకున్నాయి; 13వ శతాబ్దంలో, మార్కో పోలో దీనిని ఉనికిలో ఉన్న అత్యంత సంపన్న సామ్రాజ్యంగా పేర్కొన్నాడు.[66]

పాండ్య సామ్రాజ్యం పల్లవుల శక్తికి తీవ్రమైన ముప్పు కలిగించేంత పెద్దదిగా మారింది. పాండ్య మారవర్మన్ రాజసింహుడు చాళుక్య రెండవ విక్రమాదిత్యునితో పొత్తు పెట్టుకుని పల్లవ రాజు రెండవ నందివర్మన్‌పై దాడి చేశాడు.[67] మొదటి వరగుణుడు కావేరి ఒడ్డున జరిగిన యుద్ధంలో పల్లవులను ఓడించాడు. పల్లవ రాజు నందివర్మన్ పాండ్యుల పెరుగుతున్న శక్తిని అరికట్టాలని కోరుకుని కొంగు, చేర దేశాల భూస్వామ్య ముఖ్యులతో పొత్తు పెట్టుకున్నాడు. ఈ సైన్యాలు అనేక యుద్ధాలలో తలపడ్డాయి, వాటిలో పాండ్య దళాలు నిర్ణయాత్మక విజయాలు సాధించాయి. శ్రీమార శ్రీవల్లభుని ఆధ్వర్యంలో పాండ్యులు 840లో శ్రీలంకపై దండెత్తి ఉత్తర ప్రావిన్సులను నాశనం చేశారు.[68]

శ్రీమార ఆధ్వర్యంలో పాండ్యుల శక్తి పెరుగుతూ వచ్చింది, పల్లవ భూభాగాల్లోకి మరింత చొచ్చుకుపోయింది. పశ్చిమ దక్కన్‌లో చాళుక్యుల స్థానాన్ని ఆక్రమించిన రాష్ట్రకూటుల రూపంలో పల్లవులు ఇప్పుడు కొత్త ముప్పును ఎదుర్కొంటున్నారు. ఏదేమైనా పల్లవులు మూడవ నందివర్మన్‌లో ఒక సమర్థుడైన చక్రవర్తిని కనుగొన్నారు, అతను తన గంగ, చోళ మిత్రుల సహాయంతో తెల్లారు యుద్ధంలో శ్రీమారను ఓడించాడు. పల్లవ రాజ్యం మళ్ళీ వైగై నది వరకు విస్తరించింది. అరిసిల్ వద్ద (సుమారు 848) పల్లవ నృపతుంగ చేతిలో పాండ్యులు మరింత పరాజయాలను చవిచూశారు. అప్పటి నుండి పాండ్యులు పల్లవుల ఆధిపత్యాన్ని అంగీకరించాల్సి వచ్చింది.[69]

చోళులు

[మార్చు]

సుమారు 850లో అజ్ఞాతం నుండి విజయాలయ చోళుడు ఉద్భవించాడు, శ్రీకంఠ చోళుని వారసుడు పాండ్యులు, పల్లవుల మధ్య జరిగిన సంఘర్షణ వల్ల ఏర్పడిన అవకాశాన్ని సద్వినియోగం చేసుకుని, ముత్తరైయార్ రాజవంశం నుండి తంజావూరును స్వాధీనం చేసుకున్నాడు, చివరకు మధ్యయుగ చోళుల సామ్రాజ్య శ్రేణిని స్థాపించాడు. విజయాలయుడు చోళ రాజవంశాన్ని పునరుద్ధరించాడు, అతని కుమారుడు మొదటి ఆదిత్యుడు వారి స్వాతంత్ర్యాన్ని స్థాపించడంలో సహాయం చేశాడు. అతను 903లో పల్లవ రాజ్యంపై దండెత్తి, యుద్ధంలో పల్లవ రాజు అపరాజితుడిని చంపి, పల్లవ పాలనకు ముగింపు పలికాడు.[70] మొదటి పరాంతకుడి ఆధ్వర్యంలో చోళ రాజ్యం పాండ్య దేశమంతటా విస్తరించింది. అయితే అతని పాలన చివరలో, చోళ రాజ్యంలోకి తమ భూభాగాలను విస్తరించిన రాష్ట్రకూటుల వల్ల అతను అనేక పరాజయాలను ఎదుర్కొన్నాడు.

రాజేంద్ర చోళుని ఆధ్వర్యంలో చోళ సామ్రాజ్యం (సుమారు 1030).

బలహీనమైన రాజులు, ప్యాలెస్ కుట్రలు, వారసత్వ వివాదాల కారణంగా తరువాతి కొన్ని సంవత్సరాలలో చోళులు తాత్కాలిక క్షీణతకు గురయ్యారు. ఎన్ని ప్రయత్నాలు చేసినా పాండ్య దేశాన్ని పూర్తిగా లొంగదీసుకోలేకపోయారు, ఉత్తరాన రాష్ట్రకూటులు ఇంకా శక్తివంతమైన శత్రువుగానే ఉన్నారు. అయితే 985లో రాజరాజ చోళుని ప్రవేశంతో చోళుల పునరుద్ధరణ ప్రారంభమైంది. రాజరాజు, అతని కుమారుడు రాజేంద్ర చోళుని ఆధ్వర్యంలో ఆసియాలో ఒక ప్రముఖ సైనిక, ఆర్థిక, సాంస్కృతిక శక్తిగా చోళులు ఎదిగారు. చోళ భూభాగాలు దక్షిణాన మాల్దీవులు దీవుల నుండి ఉత్తరాన బెంగాల్‌లోని గంగా నది ఒడ్డు వరకు విస్తరించాయి. రాజరాజ చోళుడు ద్వీపకల్ప దక్షిణ భారతదేశాన్ని జయించాడు, శ్రీలంకలోని కొన్ని భాగాలను కలుపుకున్నాడు, మాల్దీవులు దీవులను ఆక్రమించాడు. రాజేంద్ర చోళుడు శ్రీవిజయ రాజ్యాన్ని ఓడించడం ద్వారా చోళుల విజయాలను మలయ్ ద్వీపసమూహం వరకు విస్తరించాడు.[71] అతను బీహార్, బెంగాల్ రాజు మహీపాలుడిని ఓడించాడు, తన విజయానికి గుర్తుగా అతను గంగైకొండ చోళపురం ('గంగను జయించిన చోళుల నగరం') అనే కొత్త రాజధానిని నిర్మించాడు. ఉచ్ఛస్థితిలో చోళ సామ్రాజ్యం దక్షిణాన శ్రీలంక ద్వీపం నుండి ఉత్తరాన గోదావరి నది బేసిన్ వరకు విస్తరించింది. గంగా నది వరకు భారతదేశ తూర్పు తీరంలోని రాజ్యాలు చోళుల ఆధిపత్యాన్ని అంగీకరించాయి. చోళ నౌకాదళాలు మలయ్ ద్వీపసమూహంలోని శ్రీవిజయంపై దండెత్తి జయించాయి.[72] చోళ సైన్యాలు థాయ్‌లాండ్, కంబోడియాలోని ఖ్మేర్ రాజ్యం నుండి కప్పం వసూలు చేశాయి.[73] రాజరాజు, రాజేంద్రుల పాలనా కాలంలో చోళ సామ్రాజ్య పరిపాలన గణనీయంగా పరిణితి చెందింది. సామ్రాజ్యం అనేక స్వయంప్రతిపత్తి గల స్థానిక ప్రభుత్వ విభాగాలుగా విభజించబడింది, అధికారులు ప్రజా ఎన్నికల వ్యవస్థ ద్వారా ఎంపిక చేయబడ్డారు.[74]

బృహదీశ్వరాలయం

ఈ కాలమంతా చోళులు లంకను ఆక్రమించుకున్నందుకు వ్యతిరేకంగా ఎప్పటికప్పుడు తిరుగుబాటు చేసే సింహళీయులు, తమ సాంప్రదాయక భూభాగాలకు స్వాతంత్ర్యం సంపాదించడానికి ప్రయత్నిస్తున్న పాండ్య యువరాజులు, పశ్చిమ దక్కన్‌లో చాళుక్యుల పెరుగుతున్న ఆకాంక్షల వల్ల నిరంతరం ఇబ్బందులు పడ్డారు. ఈ కాలపు చరిత్ర చోళులకు, ఈ శత్రువులకు మధ్య జరిగిన నిరంతర యుద్ధాలలో ఒకటి. చాళుక్యులు, చోళుల మధ్య అధికార సమతుల్యత ఉండేది, రెండు సామ్రాజ్యాల మధ్య సరిహద్దుగా తుంగభద్ర నదిని మౌనంగా అంగీకరించారు. అయితే, వేంగి రాజ్యంలో పెరుగుతున్న చోళుల ప్రభావం ఈ రెండు శక్తుల మధ్య వివాదానికి కారణమైంది. చోళులు, పశ్చిమ చాళుక్యులు అనేక యుద్ధాలు చేశారు, రెండు రాజ్యాలు అంతులేని యుద్ధాలతో అలసిపోయాయి, ఒక ప్రతిష్టంభన ఏర్పడింది.

గోదావరి నది దక్షిణ తీరంలో ఉన్న వేంగి చుట్టూ ఉన్న తూర్పు చాళుక్య రాజులతో వైవాహిక, రాజకీయ పొత్తులు వేంగిపై దాడి చేసిన తరువాత రాజరాజు పాలనలో ప్రారంభమయ్యాయి. వీరరాజేంద్ర చోళుని కుమారుడు అధిరాజేంద్ర చోళుడు 1070లో జరిగిన పౌర కల్లోలంలో హత్య చేయబడ్డాడు, ఒకటో కులోత్తుంగ చోళుడు చోళ సింహాసనాన్ని అధిష్టించి చాళుక్య చోళ రాజవంశాన్ని ప్రారంభించాడు. కులోత్తుంగ వేంగి రాజు రాజరాజ నరేంద్రుని కుమారుడు. చాళుక్య చోళ రాజవంశం ఒకటో కులోత్తుంగ చోళుడు, విక్రమ చోళుడు వంటి అత్యంత సమర్థులైన పాలకులను చూసింది, అయితే చోళుల శక్తి తుది పతనం ఈ కాలంలోనే ఆచరణాత్మకంగా ప్రారంభమైంది. చోళులు లంక ద్వీపంపై నియంత్రణ కోల్పోయారు, సింహళీయుల శక్తి పునరుద్ధరణ ద్వారా తరిమివేయబడ్డారు.[75] 1118 ప్రాంతంలో వారు వేంగిపై నియంత్రణను పశ్చిమ చాళుక్య రాజు ఆరవ విక్రమాదిత్యునికి, గంగావాడిని (దక్షిణ మైసూరు జిల్లాలు) పెరుగుతున్న హొయసల విష్ణువర్ధనుని (చాళుక్య సామంతుడు) శక్తికి కోల్పోయారు. పాండ్య భూభాగాల్లో, కేంద్రీకృత పరిపాలన లేకపోవడం వల్ల పాండ్య సింహాసనం కోసం అనేక మంది దావాదారుల మధ్య అంతర్యుద్ధం జరిగింది, ఇందులో సింహళీయులు, చోళులు పరోక్షంగా పాల్గొన్నారు. చోళుల ఉనికి ఉన్న చివరి శతాబ్దంలో, పాండ్యుల పెరుగుతున్న ప్రభావం నుండి వారిని రక్షించడానికి కాంచీపురంలో ఒక శాశ్వత హొయసల సైన్యం ఉంచబడింది. మూడవ రాజేంద్ర చోళుడు చివరి చోళ రాజు. కాడవ పాలకుడు ఒకటో కొప్పెరుంచింగ రాజేంద్రను పట్టుకుని ఖైదీగా కూడా ఉంచాడు. రాజేంద్ర పాలన ముగిసే సమయానికి (1279), పాండ్య సామ్రాజ్యం శ్రేయస్సులో ఉచ్ఛస్థితిలో ఉంది, చోళ రాజ్యాన్ని పూర్తిగా కలుపుకుంది.[76] కల్కి రాసిన ప్రసిద్ధ నవల పొన్నియిన్ సెల్వన్లో కూడా చోళులకు స్థానం లభించింది, ఇది రాజరాజ చోళన్ (పొన్నియిన్ సెల్వన్, అరుల్ మొళి వర్మన్, వల్లవరాయన్ వందియదేవన్, కరికలర్, నందిని, కుందవై) వంటి నవల పాత్రలతో మొత్తం చోళుల చరిత్రను వివరిస్తుంది.

చేరులు

[మార్చు]

చేరులు భారతదేశంలోని తమిళనాడు, కేరళ ప్రాంతాలను పాలించిన ప్రాచీన ద్రావిడ రాజవంశం. చోళ, పాండ్యులతో కలిసి, ఇది సాధారణ శకం ప్రారంభ శతాబ్దాలలో దక్షిణ భారతదేశంలోని ప్రధాన మూడు యుద్ధ ఇనుప యుగ రాజ్యాలను ఏర్పాటు చేసింది. వారు వేనాడు, కుట్టనాడ్, కుడనాడు, పళినాడు మొదలైన వాటితో కూడిన విస్తృత ప్రాంతంపై తమ నియంత్రణను స్థాపించారు.[77] మరో మాటలో చెప్పాలంటే, వారు దక్షిణాన అలప్పుజ నుండి ఉత్తరాన కాసర్‌గోడ్ వరకు ఉన్న ప్రాంతాన్ని పరిపాలించారు. ఇందులో పాల్ఘాట్, కోయంబత్తూర్, సేలం, కొల్లిమలై ఉన్నాయి. రాజధాని వంచి, దీనినే చేరులతో చురుకుగా వ్యాపారం చేసిన రోమన్లు ముజిరిస్ అని పిలిచేవారు.

చేర సామ్రాజ్యం.

సాధారణ శకం ప్రారంభ శతాబ్దాల నాటికి, చేరుల ఆధ్వర్యంలో పౌర సమాజం, రాష్ట్రం ప్రస్తుత పశ్చిమ తమిళనాడులో అభివృద్ధి చెందాయి. చేర రాజధాని ప్రదేశం సాధారణంగా ఆధునిక కరూర్ (టోలెమీ కోర్రాతో గుర్తించబడింది) వద్ద ఉన్నట్లు భావిస్తారు.[77] చేర రాజ్యం తరువాత కేరళ మైదానాలు, పాల్ఘాట్ గ్యాప్, పెరార్ నది వెంబడి విస్తరించింది, పెరార్ నది, పెరియార్ నది మధ్య ఉన్న భూమిని ఆక్రమించింది, తొండి (తిండిస్), ముచిరి (ముజిరిస్) అనే రెండు ఓడరేవు పట్టణాలను సృష్టించింది, ఇక్కడ రోమన్ వాణిజ్య స్థావరాలు వర్ధిల్లాయి.[77]

చేరులు పొరుగున ఉన్న చోళులు, పాండ్యులతో నిరంతర సంఘర్షణలో ఉండేవారు. చేరులు పాండ్యులు, చోళులు, వారి మిత్ర రాజ్యాల సంయుక్త సైన్యాలను ఓడించారని చెబుతారు. వారు భారత తీరంలో బనవాసి కదంబాలతో, యవనులతో (గ్రీకులు) కూడా యుద్ధాలు చేశారు.[77] క్రీ.శ. 2వ శతాబ్దం తరువాత, రోమన్లతో లాభదాయకమైన వాణిజ్యం క్షీణించడంతో చేరుల శక్తి వేగంగా క్షీణించింది.

సంగం సాహిత్యం అని పిలువబడే తమిళ కవితా సంకలనం సా.శ. మొదటి కొన్ని శతాబ్దాల నాటి చేర పాలకుల సుదీర్ఘ శ్రేణిని వివరిస్తుంది.[77] రాజులు, యువరాజులు, వారిని కీర్తించిన ఆస్థాన కవుల పేర్లను ఇది నమోదు చేసింది. ఈ సాహిత్య అంతర్గత కాలక్రమం ఇంకా అపరిష్కృతంగానే ఉంది, ప్రస్తుతానికి ఆ కాలపు చరిత్రకు సంబంధించిన సరైన క్రమాన్ని కనుగొనలేకపోతున్నాము. ఉదియన్ చేరలాతన్, నెడుమ్ చేరలాతన్, శెంగట్టువన్ చేర సంగం పద్యాలలో ప్రస్తావించబడిన పాలకులలో కొందరు.[77] అత్యంత ప్రసిద్ధ చేర రాజు శెంగట్టువన్ చేర, తమిళ ఇతిహాసం శిలప్పదికారం నాయిక కణ్ణగి చుట్టూ అల్లుకున్న పురాణాలకు ప్రసిద్ధి చెందాడు.

పశ్చిమ ఆసియా, గ్రీస్, రోమ్‌లతో జరిగిన వాణిజ్యం వల్లే చేర రాజ్యానికి దాని ప్రాముఖ్యత దక్కింది. అన్యదేశ సుగంధ ద్రవ్యాల సమృద్ధి, పశ్చిమ కనుమల పర్వతాలను అరేబియా సముద్రంతో కలిపే నదుల నౌకాయాన సౌలభ్యం, అరేబియా తీరం నుండి చేర రాజ్యానికి నేరుగా నౌకలను తీసుకువెళ్ళే అనుకూలమైన రుతుపవన గాలుల ఆవిష్కరణ వంటి భౌగోళిక ప్రయోజనాలు కలగలిసి చేర విదేశీ వాణిజ్యంలో ఒక అద్భుతమైన పెరుగుదలను సృష్టించాయి.

మలి చేరులు 9వ శతాబ్దం నుండి పాలించారు. రెండు రాజవంశాల మధ్య చేరుల గురించి పెద్దగా తెలియదు. రెండవ రాజవంశం, కులశేఖరులు మహోదయపురం (కొడుంగల్లూర్) అని పిలువబడే పెరియార్ నది ఒడ్డున ఉన్న ఒక నగరం నుండి పాలించారు. వారు ద్వీపకల్పంలో పాత హోదాను తిరిగి పొందకపోయినప్పటికీ, కులశేఖరులు తమ శక్తివంతమైన పొరుగువారితో అనేక యుద్ధాలు చేశారు, నిరంతర చోళ, రాష్ట్రకూట దండయాత్రల ఫలితంగా 12వ శతాబ్దంలో చరిత్రలో కలిసిపోయారు. చేర రాజవంశానికి విల్లవర్, వనవర్, మలయార్ వంశాలు వంటి తమిళ యోధులు మద్దతు ఇచ్చారు.[మూలాలు అవసరం]

దక్షిణ కేరళలోని క్విలాన్ (కొల్లాం) ఓడరేవు ఆధారంగా పాలించిన వేనాడుకు చెందిన చేర పాలకులు, మలి/రెండవ చేరులతో తమ సంబంధాలను గుర్తించారు. 1299 నుండి 1314 వరకు వేనాడు పాలకుడైన రవివర్మ కులశేఖర, పూర్వపు పాండ్య, చోళ భూభాగాల్లోకి తన ప్రతిష్టాత్మక సైనిక దండయాత్రలకు ప్రసిద్ధి చెందాడు.

పాండ్యుల పునరుద్ధరణ

[మార్చు]

శతాబ్దాల పాటు పల్లవులు, చోళుల నీడలో ఉన్న తరువాత, పాండ్యులు 13వ శతాబ్దంలో తమ అదృష్టాన్ని పునరుద్ధరించుకున్నారు, పాండ్యుల శక్తి గోదావరి నది వెంబడి ఉన్న తెలుగు ప్రాంతాల నుండి శ్రీలంక ఉత్తర సగం వరకు విస్తరించింది. 1308లో మొదటి మారవర్మన్ కులశేఖర పాండ్యన్ మరణించినప్పుడు, అతని కుమారుల మధ్య వారసత్వ వివాదాల వల్ల ఒక సంఘర్షణ తలెత్తింది - చట్టబద్ధమైన సుందర పాండ్యుడు, చట్టవిరుద్ధమైన వీర పాండ్యుడు (రాజు ఆదరాభిమానాలు ఉన్నవాడు) సింహాసనం కోసం ఒకరితో ఒకరు పోరాడారు. త్వరలోనే మదురై దండెత్తుతున్న ఢిల్లీ సుల్తానేట్ సైన్యాల చేతుల్లో పడిపోయింది (వీరు మొదట ఓడిపోయిన సుందర పాండ్యుడికి రక్షణ కల్పించారు).

ఢిల్లీ సుల్తానేట్

[మార్చు]

ఢిల్లీ సుల్తాన్ అల్లావుద్దీన్ ఖల్జీకి చెందిన సేనాని మాలిక్ కాఫూర్ 1311లో మదురైపై దండెత్తి దోచుకున్నాడు.[78] పాండ్యులు, వారి వారసులు మరికొన్ని సంవత్సరాల పాటు తిరునెల్వేలి చుట్టూ ఉన్న చిన్న ప్రాంతానికి పరిమితమయ్యారు. కులశేఖర పాండ్య సామంతుడైన ఒక చేర (పెరుమాళ్) రవివర్మ కులశేఖర (పాలన 1299-1314) పాండ్య సింహాసనంపై తన దావా వేశాడు. దేశ అస్థిర స్వభావాన్ని ఉపయోగించుకుని, రవివర్మ వేగంగా దక్షిణ తమిళనాడును ఆక్రమించుకున్నాడు, కన్యాకుమారి నుండి కాంచీపురం వరకు ఉన్న మొత్తం ప్రాంతాన్ని చేర రాజ్యం కిందకు తీసుకువచ్చాడు. అతని శాసనం మద్రాసు శివారు ప్రాంతమైన పూనమల్లిలో కనుగొనబడింది.[79] కానీ, కాంచిపై రవివర్మ పట్టు స్వల్పకాలికం మాత్రమే, అతని దూకుడు కార్యకలాపాలను కాకతీయ పాలకుడు రెండవ ప్రతాపరుద్రుడు అడ్డుకున్నాడు. ముప్పిడి నాయక ఆధ్వర్యంలోని కాకతీయ సైన్యం కాంచికి కవాతు చేసి నగరాన్ని పట్టుకుంది.[80][81]

విజయనగర, నాయక కాలం (1300–1650)

[మార్చు]
తిరుమలై నాయక ప్యాలెస్, మదురై

ఢిల్లీ సుల్తానుల 14వ శతాబ్దపు దండయాత్ర హిందువుల నుండి ప్రతీకార ప్రతిచర్యకు కారణమైంది, వీరు విజయనగర సామ్రాజ్యం అని పిలువబడే కొత్త రాజ్యాన్ని నిర్మించడానికి ఏకమయ్యారు. బుక్కరాయలు తన సోదరుడు హరిహరరాయలతో కలిసి కర్ణాటకలోని విజయనగర నగరం ఆధారంగా విజయనగర సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు.[82] బుక్కరాయల ఆధ్వర్యంలో సామ్రాజ్యం వర్ధిల్లింది, దక్షిణం వైపు విస్తరిస్తూనే ఉంది. బుక్కరాయలు, అతని కుమారుడు కంపన దక్షిణ భారతదేశంలోని చాలా రాజ్యాలను జయించారు. 1371లో విజయనగర సామ్రాజ్యం ఆక్రమణకు పాల్పడిన ఖల్జీ సైన్యపు అవశేషాలచే స్థాపించబడిన స్వల్పకాలిక మదురై సుల్తానేట్‌ను ఓడించింది.[83] క్రమంగా సామ్రాజ్యం దక్షిణ భారతదేశం మొత్తాన్ని ఆక్రమించింది. విజయనగర సామ్రాజ్యం సామ్రాజ్యంలోని వివిధ భూభాగాలను పాలించడానికి నాయకులు అని పిలువబడే స్థానిక గవర్నర్లను స్థాపించింది.

మరాఠా పాలనలో 18, 19వ శతాబ్దాలలో తంజావూరు ఒక ప్రధాన సాంస్కృతిక కేంద్రంగా మారింది. ఈ చిత్రం ఆ కాలానికి చెందిన తంజావూరు పెయింటింగ్‌ను వివరిస్తుంది.
V&A మ్యూజియం సేకరణ నుండి.

1565లో జరిగిన తళ్ళికోట యుద్ధంలో దక్కన్ సుల్తానుల చేతిలో ఓడిపోయిన విజయనగర సామ్రాజ్యం క్షీణించింది.[84] స్థానిక నాయక గవర్నర్లు స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించుకుని పాలించడం ప్రారంభించారు, తమ స్వంత రాజవంశాలను ఏర్పాటు చేసుకున్నారు. వారిలో మదురై, తంజావూరు నాయకులు అత్యంత ప్రముఖులు. రఘునాథ నాయకుడు (1600-1645) తంజావూరు నాయకులలో గొప్పవాడు.[85] రఘునాథ నాయకుడు వాణిజ్యాన్ని ప్రోత్సహించాడు, 1620లో మైలాడుతురై జిల్లాలోని తరంగంబాడిలో డానిష్ స్థావరానికి అనుమతి ఇచ్చాడు.[86] ఇది దేశ వ్యవహారాల్లో భవిష్యత్తులో యూరోపియన్ ప్రమేయానికి పునాది వేసింది. డచ్ వారి విజయం తంజావూరుతో వాణిజ్యం కోరుకునేలా ఆంగ్లేయులను ప్రేరేపించింది, ఇది సుదూర పరిణామాలకు దారితీసింది. విజయ రాఘవ (1631-1676) తంజావూరు నాయకులలో చివరివాడు. నాయకులు దేశంలోని పురాతన దేవాలయాలలో కొన్నింటిని పునర్నిర్మించారు, వారి రచనలు నేటికీ చూడవచ్చు. నాయకులు అప్పటికే ఉన్న దేవాలయాలను స్తంభాలతో కూడిన పెద్ద హాళ్లు, ఎత్తైన ప్రవేశద్వార గోపురాలతో విస్తరించారు, ఇది ఈ కాలపు మతపరమైన వాస్తుశిల్పానికి ప్రతినిధిగా నిలుస్తుంది.

మదురైలో, తిరుమలై నాయకుడు అత్యంత ప్రసిద్ధ నాయక పాలకుడు. అతను కళలు, వాస్తుశిల్పాన్ని ఆదరించాడు, కొత్త నిర్మాణాలను సృష్టించాడు, మదురై లోపల, చుట్టుపక్కల ఉన్న మైలురాళ్లను విస్తరించాడు. 1659లో తిరుమలై నాయకుడు మరణించిన తరువాత, మదురై నాయక రాజ్యం విచ్ఛిన్నం కావడం ప్రారంభమైంది. అతని వారసులు బలహీనమైన పాలకులు కావడంతో మదురై దండయాత్రలు మళ్ళీ ప్రారంభమయ్యాయి. నాయకులు తమ దళాలను ప్రధానంగా కల్లర్, మరవ యోధులతో ఏర్పాటు చేసుకున్నారు.[87]

తొండైమాన్ కాలం (1680–1948)

[మార్చు]

పుదుక్కోట్టై ఒక రాజ్యం, తరువాత బ్రిటిష్ ఇండియాలో ఒక రాచరిక రాష్ట్రంగా ఉండేది, ఇది 1680 నుండి 1948 వరకు ఉనికిలో ఉంది. బ్రిటిష్ వారు వలసరాజ్యంగా మార్చుకోని తమిళనాడులోని అతికొద్ది ప్రాంతాలలో ఇది ఒకటి. పుదుక్కోట్టై రాజ్యం సుమారు 1680లో రామ్నాడ్ సామంతునిగా స్థాపించబడింది, తంజావూరు, శివగంగ, రామ్నాడ్ నుండి తదుపరి చేరికలతో అభివృద్ధి చెందింది. కర్నాటక, ఆంగ్లో-మైసూర్, పాళయంకార్ల యుద్ధాలలో బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ బలమైన మిత్రదేశాలలో ఒకటైన ఈ రాజ్యం అనుబంధ కూటమి వ్యవస్థ ప్రకారం 1800లో కంపెనీ రక్షణలోకి తీసుకురాబడింది. ఈ రాష్ట్రం 1800 నుండి 1923 అక్టోబర్ 1 వరకు మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీ నియంత్రణలో ఉంచబడింది, మద్రాస్ స్టేట్స్ ఏజెన్సీ రద్దు చేయబడినప్పుడు, 1948 వరకు ఇది భారత ప్రభుత్వ రాజకీయ నియంత్రణలో ఉంది.

పుదుక్కోట్టై రాష్ట్రం మొత్తం 1,178 చదరపు మైళ్ల (3,050 కి.మీ2) విస్తీర్ణంలో ఉంది, 1941లో 438,648 జనాభాను కలిగి ఉంది. ఇది ప్రస్తుత తమిళనాడులోని పుదుక్కోట్టై జిల్లా అంతటా (అప్పుడు తంజావూరు జిల్లాలో భాగమైన అరంతుంగి తాలూకా మినహా) విస్తరించింది. పుదుక్కోట్టై పట్టణం దీని రాజధాని.

పుదుక్కోట్టై రాజుల జాబితా

తన దర్బారులో పుదుక్కోట్టై రాజు రామచంద్ర తొండైమాన్, సుమారు 1858

మరాఠా ప్రభావాలు (1676–1855)

[మార్చు]

1676లో మొదటి మరాఠా ఛత్రపతి అయిన శివాజీ ప్రస్తుత తమిళనాడులో దండయాత్ర ప్రారంభించాడు.[88] శివాజీ 1678 నాటికి జింగీ, వెల్లూరు వంటి ముఖ్యమైన కోటలను జయించాడు. శివాజీ పితృ సంబంధ సవతి సోదరుడు ఏకోజీ భోంస్లే తంజావూరులో తన స్వంత పాలనను స్థాపించాడు. ఈ భోంస్లే రాజవంశం 1855 వరకు తంజావూరును పాలించింది, ఆ తరువాత ఈ రాజ్యాం బ్రిటిష్ రాజ్ చేత కలుపుకోబడింది.

ఛత్రపతి శంభాజీ మరణం తరువాత ప్రారంభమైన 27 సంవత్సరాల మొఘల్-మరాఠా యుద్ధంలో జింగీ తొమ్మిదేళ్లపాటు మరాఠా రాజధానిగా పనిచేసింది. మొఘలులు 1698లో జింగీని పట్టుకున్నారు.

పాళయంకారర్లు, నిజాంలు, నవాబుల పాలన

[మార్చు]

విజయనగర సామ్రాజ్యం కాలంలో తమిళ దేశంలో యూరోపియన్ స్థావరాలు కనిపించడం ప్రారంభించాయి. 1605లో డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ కోరమాండల్ తీరంలో జింగీ సమీపంలో, పులికాట్‌లో వ్యాపార స్థావరాలను ఏర్పాటు చేసింది. బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ 1626లో పులికాట్‌కు ఉత్తరాన సుమారు 35 మైళ్లు (56 కి.మీ) దూరంలో ఉన్న ఆర్మగావ్ (దుర్గరాజపట్నం) వద్ద ఒక ఫ్యాక్టరీని (గిడ్డంగి) నిర్మించింది. 1639లో కంపెనీ అధికారులలో ఒకరైన ఫ్రాన్సిస్ డే వందవాసి నాయకుడైన దామర్ల వెంకటాద్రి నాయుడు నుండి మద్రాస్‌పట్నం అనే మత్స్యకార గ్రామానికి చెందిన మూడు మైళ్ల (5 కి.మీ) పొడవైన భూమిపై హక్కులను పొందాడు. ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ సుమారు ఐదు చదరపు కిలోమీటర్ల ఇసుక తీరం మీద ఫోర్ట్ సెయింట్ జార్జ్, కోటను నిర్మించింది.[89] ఇది మద్రాస్ పట్టణానికి ప్రారంభం. కోరమాండల్ తీరాన్ని చంద్రగిరి, వెల్లూరు కోటల కేంద్రంగా విజయనగర రాజు (అరవీడు) పెద్ద వెంకట రాయలు పరిపాలించాడు. అతని ఆమోదంతో ఆంగ్లేయులు తమ భూమిపై సార్వభౌమాధికార హక్కులను వినియోగించుకోవడం ప్రారంభించారు.[90]

తంజావూరు మరాఠా పాలనలో, ఏకోజీ తరువాత అతని ముగ్గురు కుమారులు షాజీ, ఒకటో శరభోజీ, తుక్కోజీ అలియాస్ ఒకటో తులజా తంజావూరును పాలించారు. మరాఠా పాలకులలో గొప్పవాడు రెండవ శరభోజీ (1798-1832). శరభోజీ తన జీవితాన్ని సంస్కృతి అన్వేషణకు అంకితం చేశాడు, తంజావూరు అభ్యాస కేంద్రంగా పేరు పొందింది. శరభోజీ కళలు, సాహిత్యాన్ని ఆదరించాడు, తన ప్యాలెస్‌లో సరస్వతి మహల్ లైబ్రరీని నిర్మించాడు. ఉత్తరం నుండి ముస్లిం సైన్యాల చొరబాటు మధ్య దక్కన్, ఆంధ్ర దేశాల నుండి హిందువులు నాయక, మరాఠా రాజుల ఆశ్రయం పొందేందుకు దక్షిణం వైపు వలస వెళ్ళవలసి వచ్చింది. కర్ణాటక సంగీత త్రిమూర్తులతో పాటు ప్రసిద్ధ కర్ణాటక సంగీత స్వరకర్త త్యాగరాజు (1767-1847) ఈ కాలంలో తంజావూరు జిల్లాలో వర్ధిల్లారు.[91]

ఫోర్ట్ సెయింట్ జార్జ్, చెన్నై (18వ శతాబ్దపు చిత్రం)

1707లో మొఘల్ చక్రవర్తి ఔరంగజేబు మరణంతో, అతని సామ్రాజ్యం అనేక వారసత్వ యుద్ధాల మధ్య రద్దు చేయబడింది, సామ్రాజ్య సామంతులు తమ స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించుకోవడం ప్రారంభించారు. తమిళనాడు దక్షిణ జిల్లాల పరిపాలన విచ్ఛిన్నమైంది, వందలాది మంది పాళయంకారర్లు ఒక్కొక్కరు కొన్ని గ్రామాలను పరిపాలిస్తున్నారు. ఈ స్థానిక ముఖ్యులు తరచుగా భూభాగం కోసం ఒకరితో ఒకరు పోరాడుకునేవారు. ఇది తమిళ దేశంలో, సాధారణంగా దక్షిణ భారతదేశంలో రాజకీయ పరిస్థితిని గందరగోళం, అరాచకంగా మార్చింది. యూరోపియన్ వ్యాపారులు తాము అనుకూలమైన పరిస్థితులను తమ ప్రయోజనాల కోసం ఉపయోగించుకునే స్థితిలో ఉన్నట్లు గుర్తించారు.[92]

యూరోపియన్ ప్రభావాలు

[మార్చు]

ఆంగ్లో-ఫ్రెంచ్ పోరాటాలు

[మార్చు]
మొహమ్మద్ అలీ ఖాన్ వాలాజా, కర్ణాటక నవాబు (1717-1795)

ఫ్రెంచ్ వారు భారతదేశానికి సాపేక్షంగా కొత్తవారు. 1664లో ఫ్రెంచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ ఏర్పడింది, 1666లో ఫ్రెంచ్ ప్రతినిధులు భారతదేశంలో వ్యాపారం చేయడానికి ఔరంగజేబు అనుమతి పొందారు. ఫ్రెంచ్ వారు త్వరలో కోరమాండల్ తీరంలో పాండిచ్చేరి వద్ద వ్యాపార స్థావరాలను ఏర్పాటు చేశారు. వారు 1739లో కారైకాల్ను ఆక్రమించారు, జోసెఫ్ ఫ్రాంకోయిస్ డ్యూప్లెక్స్ పాండిచ్చేరి గవర్నర్‌గా నియమించబడ్డాడు. ఐరోపాలో ఆస్ట్రియన్ వారసత్వ యుద్ధం 1740లో ప్రారంభమైంది, చివరకు భారతదేశంలోని బ్రిటిష్, ఫ్రెంచ్ దళాలు కూడా ఈ సంఘర్షణలో చిక్కుకున్నాయి. కోరమాండల్ తీరం వెంబడి రెండు నావికాదళాల మధ్య అనేక నావికా యుద్ధాలు జరిగాయి. లా బౌర్డోనాయిస్ నేతృత్వంలోని ఫ్రెంచ్ వారు 1746లో మద్రాసులోని పేలవంగా రక్షించబడిన ఫోర్ట్ సెయింట్ జార్జ్‌పై దాడి చేసి దానిని ఆక్రమించారు. ఈ యుద్ధం నుండి పట్టుబడిన యుద్ధ ఖైదీలలో రాబర్ట్ క్లైవ్ ఒకరు. ఐరోపాలో యుద్ధం 1748లో ముగిసింది, ఐక్స్-లా-చాపెల్ శాంతి ఒప్పందంతో మద్రాసు బ్రిటిష్ వారికి పునరుద్ధరించబడింది.[93]

బ్రిటిష్, ఫ్రెంచ్ మధ్య సంఘర్షణ కొనసాగింది, ఈసారి సైనిక పరంగా కాకుండా రాజకీయ కోణంలో సాగింది. కర్ణాటక నవాబు, హైదరాబాద్ నిజాం పదవులు రెండూ ఫ్రెంచ్‌వారి పట్ల సానుభూతి ఉన్న పాలకులచే ఆక్రమించబడ్డాయి. డ్యూప్లెక్స్ సహాయంతో చందా సాహిబ్ కర్ణాటక నవాబు చేయబడ్డాడు, అయితే బ్రిటిష్ వారు మునుపటి పదవీవిరమణ పొందిన మొహమ్మద్ అలీ ఖాన్ వాలాజా పక్షం వహించారు. ప్రత్యర్థుల మధ్య జరిగిన యుద్ధంలో, క్లైవ్ ఆర్కాట్‌లోని చందా సాహిబ్ కోటపై దాడి చేసి మొహమ్మద్ అలీకి సహాయం చేశాడు, 1751లో దానిని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. ఫ్రెంచ్ వారు ఆర్కాట్ నుండి క్లైవ్‌ను తరిమికొట్టే ప్రయత్నాలలో చందా సాహిబ్‌కు సహాయం చేశారు. అయితే, ఫ్రెంచ్ సహాయం పొందిన భారీ ఆర్కాట్ సైన్యం బ్రిటిష్ వారి చేతిలో ఓడిపోయింది. 1763 పారిస్ ఒప్పందం మహోమ్మద్ అలీని కర్ణాటక నవాబుగా అధికారికంగా ధృవీకరించింది. ఈ చర్య, పెరిగిన బ్రిటిష్ ప్రభావం ఫలితంగా 1765లో ఢిల్లీ చక్రవర్తి దక్షిణ భారతదేశంలో బ్రిటిష్ ఆస్తులను గుర్తిస్తూ ఒక ఫర్మాన్ జారీ చేశాడు.[94]

బ్రిటిష్ ప్రభుత్వ నియంత్రణ

[మార్చు]
మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీ, 1909

కంపెనీ ప్రతిఘటిస్తున్న రాష్ట్రాలను అణచివేయడంలో మరింత సాహసోపేతంగా, ప్రతిష్టాత్మకంగా మారుతున్నప్పటికీ, ఆక్రమిత భూభాగాల విశాలమైన విస్తీర్ణాన్ని పాలించడంలో కంపెనీ అసమర్థురాలని రోజురోజుకు స్పష్టమవుతోంది. కంపెనీ కార్యకలాపాలను నియంత్రించాలని బ్రిటిష్ పార్లమెంటు సభ్యులలో అభిప్రాయం ప్రభుత్వాన్ని కోరింది. కంపెనీ ఆర్థిక పరిస్థితి కూడా బాగాలేదు, ఇది పార్లమెంటు నుండి రుణం కోసం దరఖాస్తు చేసుకోవలసి వచ్చింది. ఈ అవకాశాన్ని సద్వినియోగం చేసుకుని పార్లమెంటు 1773 ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ చట్టాన్ని ఆమోదించింది.[95] ఈ చట్టం కంపెనీ బోర్డును నియంత్రించడానికి నిబంధనలను నిర్దేశించింది, గవర్నర్ జనరల్ పదవిని సృష్టించింది. వారెన్ హేస్టింగ్స్ మొదటి గవర్నర్ జనరల్‌గా నియమించబడ్డాడు. 1784లో పిట్స్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ చట్టం కంపెనీని బ్రిటిష్ ప్రభుత్వానికి లోబడి ఉండేలా చేసింది.

తరువాతి కొన్ని దశాబ్దాలు బ్రిటిష్ నియంత్రణలో ఉన్న భూభాగాల్లో వేగవంతమైన వృద్ధి, విస్తరణ జరిగాయి. 1766 నుండి 1799 వరకు జరిగిన ఆంగ్లో-మైసూర్ యుద్ధాలు, 1772 నుండి 1818 వరకు జరిగిన ఆంగ్లో-మరాఠా యుద్ధాలు కంపెనీని భారతదేశంలోని చాలా ప్రాంతాలపై నియంత్రణ సాధించేలా చేశాయి.[96] ఆంగ్లేయుల నియంత్రణకు వ్యతిరేకంగా జరిగిన తొలి ప్రతిఘటనకు సంకేతంగా, పాత మదురై రాజ్యానికి చెందిన పాళయంకారర్ల అధిపతులు, తమ భూభాగాలపై స్వతంత్ర అధికారం కలిగి ఉండేవారు, పన్ను వసూలు విషయంలో కంపెనీ అధికారులతో ఘర్షణ పడ్డారు. తిరునెల్వేలి జిల్లాలోని స్థానిక పాళయంకారర్ అధిపతి కట్టబొమ్మన్ 1790లలో కంపెనీ యంత్రాంగం విధించిన పన్నులకు వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేశాడు. మొదటి పాళయంకార్ల యుద్ధం (1799-1802) తరువాత, అతను పట్టుబడి 1799లో ఉరితీయబడ్డాడు. ఒక సంవత్సరం తరువాత, ఊమైతురై ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీకి వ్యతిరేకంగా ప్రతిఘటనను కొనసాగించాడు. మొదటి పాళయంకార్ల యుద్ధంలో అతను పట్టుబడి పాళయంకోట్టై సెంట్రల్ జైలులో బంధించబడ్డాడు. ఫిబ్రవరి 1801లో అతను తప్పించుకుని మొదటి యుద్ధంలో ధ్వంసమైన పాంచాలంకురిచ్చి కోటను పునర్నిర్మించాడు. ఆ తరువాత జరిగిన రెండవ పాళయంకార్ల యుద్ధంలో, ఊమైతురై శివగంగైని పాలించిన మరుదు సోదరులతో పొత్తు పెట్టుకున్నాడు, ధీరన్ చిన్నమలై, కేరళ వర్మలను కలిగి ఉన్న కంపెనీకి వ్యతిరేకంగా జరిగిన భారీ కూటమిలో భాగమయ్యాడు. లెఫ్టినెంట్ కల్నల్ ఆగ్న్యూ నాయకత్వంలోని కంపెనీ దళాలు పాంచాలంకురిచ్చి కోటను ముట్టడించాయి, సుదీర్ఘ ముట్టడి, ఫిరంగి దాడుల తరువాత మే 1801లో దానిని స్వాధీనం చేసుకున్నాయి. కోట పతనం నుండి తప్పించుకున్న ఊమైతురై కాలయార్ కోవిల్ వద్ద వారి అటవీ కోటలో మరుదు సోదరులతో కలిశాడు. కంపెనీ దళాలు అతనిని అక్కడ వెంబడించాయి, చివరకు అక్టోబర్ 1801లో కాలయార్ కోవిల్‌ను ఆక్రమించాయి. ఊమైతురైతో పాటు మరుదు సోదరులను నవంబర్ 16, 1801న ఉరితీశారు.[97][98]

1798లో లార్డ్ వెల్లెస్లీ గవర్నర్ జనరల్ అయ్యాడు. తరువాతి ఆరేళ్ళ కాలంలో వెల్లెస్లీ విస్తృతమైన దండయాత్రలు చేసి కంపెనీ భూభాగాన్ని రెట్టింపు చేశాడు. అతను భారతదేశంలో ఫ్రెంచ్ వారు మరింత విస్తరించకుండా అడ్డుకున్నాడు, దక్కన్, కర్ణాటకలోని అనేక పాలక శక్తులను నాశనం చేశాడు, మొఘల్ చక్రవర్తిని కంపెనీ రక్షణలోకి తీసుకున్నాడు, తంజావూరు రాజు శరభోజీని తన రాజ్యంపై నియంత్రణను వదులుకునేలా ఒత్తిడి చేశాడు. ప్రత్యక్ష కంపెనీ నియంత్రణలో ఉన్న భూభాగాన్ని సమర్థవంతంగా పరిపాలించడానికి మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీ స్థాపించబడింది. ప్రత్యక్ష పరిపాలన ప్రజల్లో ఆగ్రహాన్ని కలిగించడం ప్రారంభించింది. 1806లో మద్రాస్ గవర్నర్ లార్డ్ విలియం బెంటింక్ స్థానిక సైనికులు తమ కుల చిహ్నాలన్నింటినీ వదిలివేయాలని ఆదేశించినప్పుడు వెల్లూరు కంటోన్మెంట్ సైనికులు తిరుగుబాటు చేశారు. ఈ చర్య క్రైస్తవ మతంలోకి బలవంతంగా మార్చడానికి చేసే ప్రయత్నమని భావించి సైనికులు తిరుగుబాటు చేశారు. తిరుగుబాటు అణచివేయబడింది కానీ 114 మంది బ్రిటిష్ అధికారులు கொல்லబడ్డారు, వందలాది మంది తిరుగుబాటుదారులను ఉరితీశారు. బెంటింక్ అవమానంతో వెనక్కి పిలవబడ్డాడు.[99][100]

కంపెనీ పాలన ముగింపు

[మార్చు]

కంపెనీ భూభాగాల్లోని వివిధ జిల్లాల్లో రగులుతున్న అసంతృప్తి 1857లో సిపాయిల యుద్ధంగా పేలింది. ఈ తిరుగుబాటు భారతదేశంలో వలసరాజ్యాల పాలనపై భారీ ప్రభావాన్ని చూపినప్పటికీ, తమిళనాడు ఎక్కువగా దీని బారిన పడలేదు. యుద్ధ పర్యవసానంగా, కంపెనీ అధికారాలను రద్దు చేయడానికి, ప్రభుత్వాన్ని బ్రిటిష్ క్రౌన్‌కు బదిలీ చేయడానికి బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం 1858 చట్టాన్ని ఆమోదించింది.

బ్రిటిష్ పాలన (1858–1947)

[మార్చు]

1858లో బ్రిటిష్ క్రౌన్ భారతదేశంలో ప్రత్యక్ష పాలన చేపట్టింది. ప్రారంభ సంవత్సరాల్లో ప్రభుత్వం అనేక విధాలుగా నిరంకుశంగా ఉండేది. భారతీయుల సొంత వ్యవహారాల్లో వారి అభిప్రాయాన్ని బ్రిటన్ అంత ముఖ్యమైనదిగా పరిగణించలేదు. అయితే, కాలక్రమేణా బ్రిటిష్ రాజ్ స్థానిక ప్రభుత్వంలో భారతీయుల భాగస్వామ్యాన్ని అనుమతించడం ప్రారంభించింది. వైస్రాయ్ జార్జ్ రాబిన్సన్, మార్క్వెస్ ఆఫ్ రిపాన్ 1882లో ఒక తీర్మానాన్ని ఆమోదించాడు, ఇది స్థానిక ప్రభుత్వంలో ప్రజలకు గొప్ప, మరింత నిజమైన వాటాను ఇచ్చింది. 1892 భారత కౌన్సిళ్ల చట్టం, 1909 "మింటో-మోర్లే సంస్కరణలు" వంటి తదుపరి శాసనాలు చివరకు మద్రాస్ లెజిస్లేటివ్ కౌన్సిల్ ఏర్పాటుకు దారితీశాయి.[101] మహాత్మా గాంధీ నాయకత్వంలో ప్రారంభమైన సహాయ నిరాకరణోద్యమం బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం 1919లో భారత ప్రభుత్వ చట్టాన్ని (దీనినే మోంటాగు-చెమ్స్ఫోర్డ్ సంస్కరణలు అని కూడా పిలుస్తారు) ఆమోదించేలా చేసింది. స్థానిక అసెంబ్లీలకు మొదటి ఎన్నికలు 1921లో జరిగాయి.[101]

మద్రాసు కరువు (1877). సహాయ సామాగ్రి పంపిణీ. ఇలస్ట్రేటెడ్ లండన్ న్యూస్ నుండి (1877)

వేసవి రుతుపవనాల వైఫల్యం, రైత్వారీ వ్యవస్థ పరిపాలనా లోపాల వల్ల 1876-1877 కాలంలో మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీలో తీవ్రమైన కరువు సంభవించింది.[102] ప్రభుత్వం, అనేక స్వచ్ఛంద సంస్థలు నగరం, శివారు ప్రాంతాల్లో సహాయక చర్యలను నిర్వహించాయి. కరువు సహాయం కోసం భారతదేశం, విదేశాల్లోని యూరోపియన్ల నుండి నిధులు కూడా సేకరించబడ్డాయి. కరువు వల్ల ఏర్పడిన భారీ ప్రాణనష్టానికి ప్రతిస్పందనగా తక్షణమే, తగిన విధంగా వ్యవహరించడంలో బ్రిటిష్ పరిపాలన దారుణంగా విఫలమైనందుకు విలియం డిగ్బీ వంటి మానవతావాదులు కోపంగా రాశారు.[103] చివరకు 1878లో రుతుపవనాల రాకతో కరువు ముగిసే సమయానికి, మూడు నుండి ఐదు మిలియన్ల మంది ప్రజలు మరణించారు.[102] కరువు వినాశకరమైన ప్రభావాలకు ప్రతిస్పందనగా విపత్తు ఉపశమన సూత్రాలను నిర్వచించడానికి ప్రభుత్వం 1880లో కరువు కమిషన్‌ను ఏర్పాటు చేసింది. ప్రభుత్వం 1.5 మిలియన్ రూపాయలను పక్కన పెడుతూ కరువు బీమా మంజూరును కూడా ఏర్పాటు చేసింది. భవిష్యత్తులో వచ్చే కరువుల ప్రభావాలను తగ్గించడానికి కాలువల నిర్మాణం, రోడ్లు, రైల్వేల మెరుగుదల వంటి ఇతర పౌర పనులు కూడా చేపట్టబడ్డాయి.

స్వాతంత్ర్య పోరాటం

[మార్చు]

దేశంలో స్వాతంత్ర్యం పట్ల పెరుగుతున్న కోరిక క్రమంగా ఊపందుకోవడం ప్రారంభించింది, తమిళనాడులో దాని ప్రభావం స్వాతంత్ర్య పోరాటంలో బ్రిటిష్ వలస శక్తికి వ్యతిరేకంగా పోరాడటానికి చాలా మంది వాలంటీర్లను పుట్టించింది. వీరిలో ముఖ్యమైన వారు 1904లో ఈరోడ్ సమీపంలోని ఒక చిన్న గ్రామంలో జన్మించిన తిరుప్పూర్ కుమరన్. కుమరన్ బ్రిటిష్ వారికి వ్యతిరేకంగా జరిగిన ఒక నిరసన యాత్రలో తన ప్రాణాలను కోల్పోయాడు. ఫ్రెంచ్ వలసరాజ్యమైన పాండిచ్చేరి స్థానం బ్రిటిష్ పోలీసుల నుండి తప్పించుకుని పారిపోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్న స్వాతంత్ర్య సమరయోధులకు ఆశ్రయం కల్పించింది. అరబిందో 1910లో పాండిచ్చేరిలో నివసిస్తున్న వారిలో ఒకరు. కవి సుబ్రహ్మణ్య భారతి అరబిందోకు సమకాలికుడు.[104] భారతి విప్లవాత్మక పోరాటాన్ని కీర్తిస్తూ తమిళంలో అనేక పద్యాలు రాశాడు. అతను పాండిచ్చేరి నుండి ఇండియా అనే పత్రికను కూడా ప్రచురించాడు. అరబిందో, భారతి ఇద్దరూ వి.ఓ. చిదంబరం పిళ్ళై వంటి ఇతర తమిళ విప్లవకారులతో సంబంధం కలిగి ఉన్నారు.[104] భారతదేశంలో బ్రిటిష్ ఆక్రమణకు వ్యతిరేకంగా పోరాడటానికి సుభాష్ చంద్రబోస్ స్థాపించిన భారత జాతీయ సైన్యంలో (INA) సభ్యులుగా తమిళులు గణనీయమైన శాతాన్ని కలిగి ఉన్నారు.[105][106] తమిళనాడుకు చెందిన లక్ష్మీ సహగల్ INAకు చెందిన ఝాన్సీ రాణి రెజిమెంట్‌లో ఒక ప్రముఖ నాయకురాలు.

1916లో డాక్టర్ టి.ఎం. నాయర్, రావు బహదూర్ త్యాగరాజ చెట్టి నాన్-బ్రాహ్మిన్ మేనిఫెస్టోను విడుదల చేసి ద్రావిడ ఉద్యమాలకు బీజం వేశారు.[107] 1920ల కాలంలో ప్రధానంగా ప్రాంతీయ రాజకీయాలపై దృష్టి సారించిన రెండు ఉద్యమాలు తమిళనాడులో ప్రారంభమయ్యాయి. అందులో ఒకటి జస్టిస్ పార్టీ, ఇది 1921లో జరిగిన స్థానిక శాసనసభ ఎన్నికల్లో విజయం సాధించింది. జస్టిస్ పార్టీ భారత స్వాతంత్ర్యోద్యమంపై కాకుండా సామాజికంగా వెనుకబడిన వర్గాల కోసం రిజర్వేషన్లు వంటి స్థానిక సమస్యలపై దృష్టి సారించింది. మరొక ప్రధాన ఉద్యమం మత వ్యతిరేక, బ్రాహ్మణ వ్యతిరేక ఆత్మగౌరవ ఉద్యమం, దీనికి ఇ.వి. రామసామి నాయకత్వం వహించాడు.[107] బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం 1935 భారత ప్రభుత్వ చట్టాన్ని ఆమోదించినప్పుడు ఆత్మపరిపాలన దిశగా మరిన్ని చర్యలు తీసుకోబడ్డాయి. తాజా స్థానిక ఎన్నికలు జరిగాయి, తమిళనాడులో కాంగ్రెస్ పార్టీ జస్టిస్ పార్టీని ఓడించి అధికారాన్ని కైవసం చేసుకుంది. 1938లో రామసామి సి.ఎన్. అన్నాదురైతో కలిసి రాష్ట్ర పాఠశాలల్లో హిందీ బోధనను ప్రవేశపెట్టాలన్న కాంగ్రెస్ మంత్రివర్గం నిర్ణయానికి వ్యతిరేకంగా ఉద్యమం ప్రారంభించాడు.[108]

స్వాతంత్ర్యం తరువాత

[మార్చు]
గతంలోని మద్రాసు రాష్ట్రం పేరును మార్చినప్పుడు భారతదేశంలో రాజకీయ రాష్ట్రమైన తమిళనాడు 1969లో ఏర్పడింది.

1947లో భారతదేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చినప్పుడు విభజన గాయం తమిళనాడుపై ప్రభావం చూపలేదు. వివిధ మతాలపై ఎలాంటి వర్గ హింస జరగలేదు. తమిళనాడులో అన్ని మతాల మధ్య పరస్పర గౌరవం, శాంతియుత సహజీవన వాతావరణం ఎప్పుడూ ఉండేది. మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీలో కాంగ్రెస్ తొలి మంత్రివర్గాన్ని ఏర్పాటు చేసింది. సి. రాజగోపాలాచారి (రాజాజీ) మొదటి ముఖ్యమంత్రి. మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీ చివరకు మద్రాస్ రాష్ట్రంగా పునర్వ్యవస్థీకరించబడింది. మద్రాస్ రాష్ట్రంలోని తెలుగు మాట్లాడే ప్రాంతాలతో కూడిన ప్రత్యేక ఆంధ్ర రాష్ట్రం కోసం పొట్టి శ్రీరాములు చేసిన ఆందోళనల తరువాత, భారత ప్రభుత్వం మద్రాసు రాష్ట్రాన్ని విభజించాలని నిర్ణయించింది.[109] 1953లో రాయలసీమ, కోస్తా ఆంధ్ర ప్రాంతాలు కొత్త ఆంధ్ర ప్రదేశ్ రాష్ట్రంగా మారాయి, బళ్లారి జిల్లా మైసూరు రాష్ట్రంలో భాగమైంది. 1956లో దక్షిణ కెనరా జిల్లా మైసూరుకు బదిలీ చేయబడింది, మలబార్ తీర జిల్లాలు కొత్త కేరళ రాష్ట్రంలో భాగమయ్యాయి, మద్రాసు రాష్ట్రం దాని ప్రస్తుత రూపాన్ని సంతరించుకుంది. మద్రాసు రాష్ట్రం 1969లో తమిళనాడు (అనగా తమిళుల భూమి లేదా తమిళ దేశం) గా పేరు మార్చబడింది.[110][111]

1970లు, 80ల కాలంలో జరిగిన శ్రీలంక అంతర్యుద్ధంలో పెద్ద సంఖ్యలో శ్రీలంక తమిళులు తమిళనాడుకు పారిపోవడాన్ని చూశారు. తమిళ శరణార్థుల దుస్థితి చాలా తమిళ రాజకీయ పార్టీల నుండి భారీ మద్దతుకు కారణమైంది.[112] శ్రీలంక తమిళుల తరపున శ్రీలంక ప్రభుత్వంతో మధ్యవర్తిత్వం వహించాలని వారు భారత ప్రభుత్వంపై ఒత్తిడి తెచ్చారు. అయితే, LTTEని నిరాయుధులను చేయడానికి శ్రీలంకకు భారతీయ శాంతి పరిరక్షక దళాలను పంపడంలో మాజీ ప్రధానమంత్రి పాత్ర కారణంగా శ్రీలంక నుండి వచ్చిన ఒక ఉగ్రవాది 1991 మే 21న రాజీవ్ గాంధీని హత్య చేసిన తరువాత, LTTE తమిళనాడు నుండి తన మద్దతును చాలావరకు కోల్పోయింది.[113][114] తమిళనాడు తూర్పు తీరం 2004 హిందూ మహాసముద్ర సునామీ బారిన పడిన ప్రాంతాలలో ఒకటి, ఈ విపత్తులో దాదాపు 8000 మంది మరణించారు.[115] భారత యూనియన్‌లో ఆరవ అత్యధిక జనాభా కలిగిన రాష్ట్రమైన తమిళనాడు, భారతదేశ రాష్ట్రాలలో 2005లో ఏడవ అతిపెద్ద ఆర్థిక వ్యవస్థగా నిలిచింది.[116] నైపుణ్యం కలిగిన కార్మికులకు పెరుగుతున్న డిమాండ్ కారణంగా తమిళనాడులో విద్యా సంస్థల సంఖ్య పెరిగింది. కుల ఆధారిత రిజర్వేషన్ల విస్తృత అమలు కారణంగా రాష్ట్రంలోని అన్ని విద్యా, ఉపాధి ఖాళీలలో 69% షెడ్యూల్డ్ కులాలు, షెడ్యూల్డ్ తెగలు, ఇతర వెనుకబడిన తరగతులకు కేటాయించబడింది. తమిళనాడులో ఇటువంటి కుల ఆధారిత రిజర్వేషన్లకు భారీ ప్రజా మద్దతు ఉంది, దీని అమలుకు వ్యతిరేకంగా ఎలాంటి ప్రజా నిరసనలు నిర్వహించబడలేదు.[117]

1990ల నుండి తమిళనాడు ముఖ్యంగా సేవా రంగంలో గణనీయమైన ఆర్థిక వృద్ధిని సాధించింది, అభివృద్ధి సూచికలలో గణనీయమైన పెరుగుదలను సాధించింది. కలైయరసన్ (2014) వరుస రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు అమలు చేసిన బలమైన సంక్షేమ చర్యలు, ఆర్థిక వృద్ధి, అట్టడుగు స్థాయి అభివృద్ధిపై రెండు-మార్గాల దృష్టి పెట్టడమే దీనికి కారణమని ఆపాదిస్తాడు.[118]

ప్రాంతీయ రాజకీయాల పరిణామం

[మార్చు]

తమిళనాడు రాజకీయాలు స్వాతంత్ర్యం వచ్చినప్పటి నుండి మూడు విభిన్న దశలను దాటాయి. 1947 తరువాత కాంగ్రెస్ పార్టీ ఆధిపత్యం 1960లలో ద్రావిడ ప్రజాకర్షక సమీకరణకు దారితీసింది. ఈ దశ 1990ల చివరి వరకు కొనసాగింది. ఇటీవలి దశ ద్రావిడ రాజకీయ పార్టీల విచ్ఛిన్నతను చూసింది, రాజకీయ పొత్తులు, సంకీర్ణ ప్రభుత్వాల రాకకు దారితీసింది.[119] అన్నాదురై ద్రావిడర్ కజగం నుండి విడిపోయిన తరువాత 1949లో ద్రవిడ మున్నేట్ర కజగం (DMK) ను స్థాపించాడు.[120] తమిళనాడులో 'హిందీ సంస్కృతి విస్తరణ'ను వ్యతిరేకించాలని DMK నిర్ణయించింది, దక్షిణాన ద్రావిడుల కోసం ప్రత్యేక మాతృభూమి డిమాండ్‌ను ప్రారంభించింది. తమిళనాడు, ఆంధ్ర, కర్ణాటక, కేరళలోని కొన్ని భాగాలతో కూడిన 'ద్రావిడ నాడు' (ద్రావిడుల దేశం) అనే స్వతంత్ర రాష్ట్రం కోసం ఈ డిమాండ్ చేయబడింది.[121] 1950ల చివరలో మద్రాసులో భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ పార్టీ ప్రమేయం పెరగడం, 1962లో చైనా-భారత యుద్ధం రేకెత్తించిన బలమైన అఖిల-భారత భావోద్వేగాలు ద్రావిడ నాడు డిమాండ్ దాని తక్షణ ప్రాముఖ్యతను కోల్పోయేలా చేశాయి. పర్యవసానంగా, 1963లో భారత రాజ్యాంగానికి చేసిన పదహారవ సవరణ, ఎన్నికల్లో పోటీ చేయకుండా వేర్పాటువాద పార్టీలను నిరోధించినప్పుడు, DMK ఒక స్వతంత్ర ద్రావిడ నాడు డిమాండ్‌ను అధికారికంగా విడిచిపెట్టాలని ఎంచుకుంది, బదులుగా భారత రాజ్యాంగ చట్రంలో ఎక్కువ క్రియాత్మక స్వయంప్రతిపత్తిని పొందడంపై దృష్టి సారించింది.[122]

స్వాతంత్ర్య పోరాటం నుండి వచ్చిన ప్రజా మద్దతు తరంగంపై ప్రయాణిస్తూ కాంగ్రెస్ పార్టీ తమిళనాడులో మొదటి స్వాతంత్ర్యానంతర ప్రభుత్వాన్ని ఏర్పాటు చేసింది, 1967 వరకు పాలన కొనసాగించింది. రాష్ట్ర పాఠశాలల్లో హిందీని ప్రవేశపెట్టాలన్న కేంద్ర ప్రభుత్వ ప్రణాళికలకు వ్యతిరేకంగా 1965, 1968లలో DMK రాష్ట్రంలో విస్తృతమైన హిందీ వ్యతిరేక ఆందోళనలకు నాయకత్వం వహించింది. ద్రావిడ ఉద్యమ డిమాండ్ల ఆధారంగా తమిళనాడులో ఉపాధి, విద్యా సంస్థలలో రిజర్వేషన్లు మార్గదర్శకత్వం వహించబడ్డాయి.[123] ద్రావిడ ఉద్యమ నాయకత్వం అన్నాదురై, కరుణానిధిల రూపంలో చాలా సమర్థులైన రచయితలు, సాహితీవేత్తలను కలిగి ఉంది, వారు తమ రాజకీయ సందేశాలను వ్యాప్తి చేయడానికి స్టేజ్ నాటకాలు, సినిమాల జనాదరణ పొందిన మాధ్యమాలను శ్రద్ధగా ఉపయోగించుకున్నారు.[124] తరువాత తమిళనాడు ముఖ్యమంత్రి అయిన ఎం.జి. రామచంద్రన్ (MGR) అటువంటి స్టేజ్, సినీ నటులలో ఒకరు.[125]

1967లో DMK రాష్ట్ర ఎన్నికల్లో గెలిచింది. DMK 1971లో రెండుగా చీలిపోయింది, MGR విడిపోయిన అఖిల భారత అన్నా ద్రవిడ మున్నేట్ర కజగం (AIADMK) ను ఏర్పాటు చేశాడు. అప్పటి నుండి ఈ రెండు పార్టీలు తమిళనాడు రాజకీయాలపై ఆధిపత్యం చెలాయించాయి.[126] MGR నాయకత్వంలో AIADMK వరుసగా మూడు అసెంబ్లీ ఎన్నికల్లో (1977, 1980, 1984) రాష్ట్ర ప్రభుత్వంపై నియంత్రణను కొనసాగించింది. MGR మరణం తరువాత, వివిధ పోటీదారుల మధ్య వారసత్వంపై AIADMK చీలిపోయింది. చివరకు జె. జయలలిత AIADMK నాయకత్వాన్ని చేపట్టారు.

1990ల ద్వితీయార్ధంలో తమిళనాడులో రాజకీయ సమతుల్యతలో అనేక మార్పులు జరిగాయి, ఇవి చివరకు తమిళనాడు రాజకీయాల్లో DMK, AIADMK ద్వయాధిపత్యం ముగింపుకు దారితీశాయి. 1996లో తమిళనాడులో కాంగ్రెస్ పార్టీలో చీలిక తమిళ మానిలా కాంగ్రెస్ (TMC) ఆవిర్భావానికి దారితీసింది. TMC DMKతో జతకట్టగా, DMK నుండి విడిపోయిన మరొక పార్టీ మరుమలార్చి ద్రవిడ మున్నేట్ర కజగం (MDMK) AIADMKతో జతకట్టింది. ఇవి, అనేక చిన్న రాజకీయ పార్టీలు ప్రజా మద్దతును పొందడం ప్రారంభించాయి. జాతీయ పార్లమెంటుకు 1996 ఎన్నికల సమయంలో 'మహా కూటమి' మొదటి ఉదాహరణ, ఆ సమయంలో AIADMK DMK, TMCల కూటమి ద్వారా ఏర్పడిన ఎన్నికల ముప్పును ఎదుర్కోవడానికి అనేక చిన్న పార్టీలతో కూడిన పెద్ద సంకీర్ణాన్ని ఏర్పాటు చేసింది. అప్పటి నుండి పెద్ద సంఖ్యలో రాజకీయ పార్టీల పొత్తుల ఏర్పాటు తమిళనాడులో ఒక ఎన్నికల ఆచారంగా మారింది.[127] 1990ల ప్రారంభంలో ప్రారంభమైన జాతీయ స్థాయిలో కాంగ్రెస్ పార్టీ ఎన్నికల క్షీణత, తమిళనాడుతో సహా వివిధ రాష్ట్రాల నుండి సంకీర్ణ భాగస్వాములను వెతకవలసి వచ్చేలా కాంగ్రెస్‌ను ఒత్తిడి చేసింది. ఇది ద్రావిడ పార్టీలు కేంద్ర ప్రభుత్వంలో భాగం కావడానికి మార్గం సుగమం చేసింది.[128]

2001 ఎన్నికల్లో జయలలిత మళ్ళీ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు, కానీ ఆమెపై ఉన్న న్యాయపరమైన కేసుల కారణంగా, ఆమె 6 నెలల తరువాత తిరిగి వచ్చే వరకు విశ్వాసపాత్రుడైన ఓ. పన్నీర్‌సెల్వం ముఖ్యమంత్రి పదవిని చేపట్టారు. అయితే 2006 అసెంబ్లీ ఎన్నికల్లో DMK మెజారిటీ సాధించి కరుణానిధి ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. అయితే 2011 ఎన్నికల సమయంలో DMK ప్రభుత్వ వ్యతిరేకత, 2జి కుంభకోణంపై కోపంతో దెబ్బతింది, జయలలిత మళ్ళీ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. భారతదేశంలోని మిగిలిన ప్రాంతాలకు భిన్నంగా 2014 లోక్‌సభ ఎన్నికలు తమిళనాడులో భారతీయ జనతా పార్టీకి మద్దతులో గణనీయమైన పెరుగుదలకు దారితీయలేదు, AIADMK రాష్ట్రంలో ఘన విజయం సాధించింది. 2016లో జయలలిత మరోసారి విజయం సాధించారు, కానీ బాధ్యతలు చేపట్టిన కొద్ది కాలానికే గుండెపోటుతో మరణించారు. ఆమె మరణం తరువాత పన్నీర్‌సెల్వం పార్టీ ప్రధాన కార్యదర్శి వి.కె. శశికళ చేత పార్టీ నుండి బహిష్కరించబడే వరకు మళ్ళీ ఆపద్ధర్మ ముఖ్యమంత్రిగా పనిచేశారు.[129] అప్పుడు అప్పుడే ఎన్నికైన AIADMK శాసనసభా పక్ష నాయకుడు ఎడప్పాడి కె. పళనిస్వామి ముఖ్యమంత్రి పదవిపై ఒక ఒప్పందానికి వచ్చారు, పళనిస్వామి ఫిబ్రవరి 2017లో పన్నీర్‌సెల్వంతో తన డిప్యూటీగా ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు.[130] 2018లో కరుణానిధి మరణించడంతో ఆయన కుమారుడు ఎం.కె. స్టాలిన్ DMK నాయకుడిగా, ప్రతిపక్ష నాయకుడిగా బాధ్యతలు చేపట్టారు.[131] 2019 లోక్‌సభ ఎన్నికల్లో DMK నేతృత్వంలోని కూటమి రాష్ట్రంలో 38 సీట్లకు గాను 37 గెలుచుకుని క్లీన్‌స్వీప్ చేసింది.[132] ఈ కూటమి 2021 శాసనసభ ఎన్నికలలో కూడా 234 సీట్లకు గాను 159 సీట్లతో విజయం సాధించింది. తత్ఫలితంగా, ఎం.కె. స్టాలిన్ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు.[133]

ఇవి కూడా చూడండి

[మార్చు]

గమనికలు

[మార్చు]
  1. ↑ "Chapter III – Profile of the State Tamil Nadu and Selected Public Sector Enterprises" (PDF). Shodhganga.
  2. ↑ "Million years old Acheulian tools were found in Chennai" (Press release). newsreporter.in. 25 March 2011. Archived from the original on 10 July 2015. Retrieved 3 July 2012.
  3. ↑ Singh, Upinder (2008). A History of Ancient and Early Medieval India: From the Stone Age to the 12th Century (in ఇంగ్లీష్). Pearson Education India. p. 27. ISBN 978-81-317-1120-0.
  4. ↑ R. Sathyanatha Aiyar (1924). History Of The Nayaks Of Madura. pp. 115–116.
  5. ↑ Pappu et al., Antiquity vol 77 no 297, September 2003
  6. ↑ Tools of the Madras Industry have been found in the Kaveri and Vaigai beds —K.A.N. Sastri, Srinivasachari, Advanced History of India, p. 14.
  7. ↑ "Science News : Archaeology – Anthropology : Sharp stones found in India signal surprisingly early toolmaking advances". 31 January 2018. Archived from the original on 9 February 2018. Retrieved 9 February 2018.
  8. ↑ "The Washington Post : Very old, very sophisticated tools found in India. The question is: Who made them?". The Washington Post. Archived from the original on 10 February 2018. Retrieved 9 February 2018.
  9. ↑ "Religions and Religious Freedom in India", page 20
  10. ↑ Rajendran, Koshy; Peter; Sadasivan, Santha (December 2006). "Homo Sapiens (Archaic) Baby Fossil of the Middle Pleistocene | Rajendran | Ancient Asia". Ancient Asia. 1. Archived from the original on 4 December 2014. Retrieved 10 March 2014.
  11. ↑ "Over 2 lakh years old fossilised skull found". The Times of India. 31 March 2003.
  12. ↑ "Archived copy" (PDF). Archived (PDF) from the original on 3 March 2016. Retrieved 10 March 2014.{{cite web}}: CS1 maint: archived copy as title (link)
  13. 1 2 K.A.N. Sastri, A History of South India, p. 45.
  14. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India, p. 46.
  15. ↑ "Significance of Mayiladuthurai find". The Hindu. Chennai, India. 1 May 2006. Archived from the original on 17 June 2006. Retrieved 15 November 2006.
  16. ↑ One such was found at Krishnagiri in Tamil Nadu— "Steps to preserve megalithic burial site". The Hindu. Chennai, India. 6 October 2006. Archived from the original on 18 September 2008. Retrieved 15 November 2006.
  17. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India TAMILNADU is stated as Kalabhras, pp. 49–51
  18. ↑ Subramanian T.S. (17 February 2005) The Hindu. Retrieved 31 July 2007 Rudimentary Tamil-Brahmi script' unearthed at Adichanallur Archived 27 మే 2014 at the Wayback Machine
  19. ↑ Subramanian T.S. (26 May 2004 ) The Hindu. Retrieved 31 July 2007 Skeletons, script found at ancient burial site in Tamil Nadu Archived 7 డిసెంబరు 2013 at the Wayback Machine
  20. ↑ 'The most interesting pre-historic remains in Tamil India were discovered at Adichanallur. There is a series of urn burials. seem to be related to the megalithic complex. – Zvelebil, K.A., Companion Studies to the History of Tamil Literature – pp 21–22, Brill Academic Publishers.
  21. ↑ Chattopadhyaya, Brajadulal (2009). A Social History of Early India. CSC and Pearson Education. pp. 31–32. ISBN 9788131719589.
  22. ↑ K.A.N. Sashtri, A History of South India, pp 109–112
  23. ↑ 'There were three levels of redistribution corresponding to the three categories of chieftains, namely: the Ventar, Velir and Kilar in descending order. Ventar were the chieftains of the three major lineages, viz Cera, Cola and Pandya. Velir were mostly hill chieftains, while Kilar were the headmen of settlements...' —"Perspectives on Kerala History". P.J.Cherian (Ed). Kerala Council for Historical Research. Archived from the original on 26 August 2006.
  24. ↑ Kanchan Sinha, Kartikeya in Indian art and literature, Delhi: Sundeep Prakashan (1979).
  25. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India, p 129
  26. ↑ 'Everywhere within Beloved-of-the-Gods, King Piyadasi's domain, and among the people beyond the borders, the Cholas, the Pandyas, the Satyaputras, the Keralaputras, as far as Tamraparni...' —"Ashoka's second minor rock edict". Colorado State University. Archived from the original on 28 October 2013. Retrieved 15 November 2006.
  27. ↑ K.A.N. Sastri, The CōĻas, 1935 p 20
  28. ↑ "Hathigumpha Inscription". Epigraphia Indica, Vol. XX (1929–1930). Delhi, 1933, pp 86–89. Missouri Southern State University. Archived from the original on 17 November 2006. Retrieved 15 November 2006.
  29. ↑ "Pattupattu Ten Tamil Idylls Chelliah J. V."
  30. ↑ "Pathuppāttu – Perumpānātruppadai". 14 January 2013.
  31. ↑ Pattinappaalai, Porunaraatruppadai and a number of individual poems in Akananuru and Purananuru have been the main source for the information we attribute now to Karikala. See also K.A.N. Sastri, The Colas, 1935
  32. ↑ "Poem: Purananuru - Part 224 by George L. III Hart".
  33. ↑ Cilappatikaram (c. 6th century CE) which attributes northern campaigns and conquests to all the three monarchs of the Tamil country, gives a glorious account of the northern expeditions of Karikala, which took him as far north as the Himalayas and gained for him the alliance and subjugation of the kings of Vajra, Magadha and Avanti countries. There is no contemporary evidence either in Sangam literature or from the north Indian source for such an expedition.
  34. ↑ "63 Nayanmars". Tamilnation.org. Retrieved 15 November 2006.[permanent dead link]
  35. ↑ In Megasthenes' account (350 BCE – 290 BCE), the Pandya kingdom is ruled by Pandaia, a daughter of Herakles —K.A.N. Sastri, A History of South India, p 23
  36. ↑ "'Roman Maps and the Concept of Indian Gems". The Bead Museum, Inc. Archived from the original on 21 March 2006. Retrieved 15 May 2006.
  37. ↑ 'Archaeologists from UCLA and the University of Delaware have unearthed the most extensive remains to date from sea trade between India and Egypt during the Roman Empire, adding to mounting evidence that spices and other exotic cargo travelled into Europe over sea as well as land.' "Archaeologists Uncover Ancient Maritime Spice Route Between India, Egypt". Veluppillai, Prof. A. dickran.net. Archived from the original on 9 October 2006. Retrieved 15 November 2006.
  38. ↑ Archaeological evidence for the maritime contact between the Sangam age Cheras and the Roman empire has been found at Karur, which was the capital of Cheras. —R. Nagasami, Roman Karur
  39. ↑ "India – Britannica Online Encyclopedia". Britannica.com. Retrieved 29 August 2012.
  40. ↑ Kamil Veith Zvelebil, Companion Studies to the History of Tamil Literature, p 12
  41. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India, OUP (1955) p 105
  42. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India, OUP (1955) pp 118, 119
  43. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India, OUP (1955) p 124
  44. ↑ 'The vast quantities of gold and silver coins struck by Roman emperors up to Nero (54–68CE) found all over Tamil Nadu testify the extent of the trade, the presence of Roman settlers in the Tamil country'. K.A.N. Sastri, A History of South India, OUP (1955) pp 125–127
  45. ↑ 'Kalabhraas were denounced as 'evil kings' (Kaliararar) —K.A.N. Sastri, A History of South India, p 130
  46. ↑ Hermann Kulke, Dietmar Rothermund, A History of India, Routledge (UK), p 105
  47. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India p 130
  48. ↑ K.A.N. Sastri postulates that there was a live connection between the early Cholas and the Renandu Cholas of the Andhra country. The northward migration probably took place during the Pallava domination of Simhavishnu. Sastri also categorically rejects the claims that these were the descendants of Karikala Chola —K.A.N. Sastri, The CōĻas, 1935 p 107
  49. ↑ "A magnum opus on Tamil". www.worldgenweb.org.
  50. ↑ "South Asian Writing Systems". Lawrence K Lo. Retrieved 15 November 2006.
  51. ↑ The identity of the author of Tirukkural is not known with any certainty. This work of 1330 distichs is attributed to Tiruvalluvar, who was probably a Jain with knowledge of the Sanskrit didactic works of the north.
  52. ↑ Pandya Kadungon and Pallava Simhavishnu overthrew the Kalabhras. Acchchutakalaba is likely the last Kalabhra king —K.A.N. Sastri, The CōĻas, 1935 p 102
  53. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India pp 382
  54. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India pp 333–335
  55. ↑ K.A.N. Sastri, The CoLas, pp 102
  56. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India p 387
  57. ↑ There is an inscription from 1160 that the custodians of Siva temples who had social intercourses with Vaishnavites would forfeit their property. —K.A.N. Sastri, The CōĻas, 1935 pp 645
  58. ↑ Some of the output of villages throughout the kingdom was given to temples that reinvested some of the wealth accumulated as loans to the settlements. The temple served as a centre for redistribution of wealth and contributed towards the integrity of the kingdom —John Keays, India a History, pp 217–218
  59. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India pp 342–344
  60. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India pp 91–92
  61. ↑ Durga Prasad, History of the Andhras up to 1565 A. D., pp 68
  62. ↑ Kamil V. Zvelebil (1987). "The Sound of the One Hand", Journal of the American Oriental Society, Vol. 107, No. 1, p. 125-126.
  63. ↑ Acri, Andrea. Esoteric Buddhism in Mediaeval Maritime Asia.
  64. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India pp 140
  65. ↑ "Pandya Dynasty". Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica, Inc. Retrieved 15 November 2006.
  66. ↑ "The Pandyas". Facts-About-India.com. Retrieved 26 January 2011.[permanent dead link]
  67. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India p 140
  68. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India p 145
  69. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India pp 144–145
  70. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India p 159
  71. ↑ K.A.N. Sastri, The CoLas, 1935. pp 211–215
  72. ↑ The kadaram campaign is first mentioned in Rajendra's inscriptions dating from his 14th year. The name of the Srivijaya king was Sangrama Vijayatungavarman —K.A.N. Sastri, The CoLas, 1935 pp 211–220
  73. ↑ There is an inscription in the Chidambaram temple dated 1114 mentioning a peculiar stone presented by the king of Kambhoja (Kampuchea) to Rajendra Chola which the Chola king caused to be inserted into the wall of the Chidambaram shrine —K.A.N. Sastri, The CoLas, 1935 p 325
  74. ↑ 'In the twelfth year of Parantaka I the [Uttaramerur] sabha passed a resolution [...] that the election of local government officials will be carried out through lots (kudavolai)' —K.A.N. Sastri, The Colas, p 496.
  75. ↑ K.A.N. Sastri, Srinivasachari, Advanced History of India, pp 294
  76. ↑ K.A.N. Sastri, Srinivasachari, Advanced History of India, pp 296–297
  77. 1 2 3 4 5 6 Ferenczi, Roland (2022). Wilden, E.; Wojtilla, Gyula (eds.). An Annotated Translation of the Patiṟṟuppattu and the Political Geography of the Early Cēra Kingdom (PDF). Hamburg: University of Hamburg. pp. 281–335.
  78. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India pp 197
  79. ↑ "Chera Coins – Tamil Coins, a Study". R. Nagasamy. Tamil Arts Academy, Madras. Archived from the original on 18 July 2006. Retrieved 15 November 2006.
  80. ↑ History of Ancient India Rama Shankar Tripathi. Motilal Banarsidass Publ., 1942. p. 491
  81. ↑ The Cambridge Shorter History of India. Volume I (To 1526) J. Allan, T. Wolseley Haig, H. H. Dodwell.
  82. ↑ K.A.N. Sastri, A History of South India pp 214–217
  83. ↑ Kampana's wife Ganga Devi wrote an account of this campaign in a Sanskrit poem Madhura Vijayam (Conquest of Madurai) —K.A.N. Sastri, A History of South India pp 241
  84. ↑ Rama Raya fought Ali Adil Shah at Talikota on 15 September 1564 —K.A.N. Sastri, A History of South India, p 266
  85. ↑ K.A.N. Sastri, Srinivasachari Advanced History of India p 428
  86. ↑ K.A.N. Sastri, Srinivasachari Advanced History of India p 427
  87. ↑ Gita V. Pai (2023). Architecture of Sovereignty. Cambridge University Press. p. 86. ISBN 978-1-009-15015-6.
  88. ↑ "The Marathas: Tanjore Bhosales".
  89. ↑ John Keay, India, a History, p 370
  90. ↑ K.A.N. Sastri, Srinivasachari, Advanced History of India, p 583
  91. ↑ "Maratha Kings of Thanjavur". "Saraswathi Mahal Library. Archived from the original on 27 నవంబరు 2006. Retrieved 18 నవంబరు 2006.
  92. ↑ John Keay, India, a History, pp 372–374
  93. ↑ John Keay, India, a History, pp 393–394
  94. ↑ John Keay, India, a History, p 379
  95. ↑ Hermann Kulke, Dietmar Rothermund, A History of India pp 245
  96. ↑ John Keay, India, a History, pp 380
  97. ↑ W. Francis (1989). Gazetteer of South India. Mittal Publications. p. 261. OCLC 1047901420.
  98. ↑ Nicholas Dirk, The Hollow Crown, pp 19–24
  99. ↑ "The first rebellion". The Hindu. The Hindu Group. 19 June 2006. Archived from the original on 2 November 2007. Retrieved 15 November 2006.
  100. ↑ Read, Anthony, The Proudest Day—India's Long Ride to the Independence, pp 34–37
  101. 1 2 "The State Legislature—Origin and Evolution". Government of Tamil Nadu. Archived from the original on 13 April 2010. Retrieved 16 October 2006.
  102. 1 2 Romesh Chunder Dutt, Open Letters to Lord Curzon on Famines and Land Assessments in India, p10
  103. ↑ "Victorian Values: Death and Dying in Victorian India". David Arnold. Fathom Knowledge Network. Archived from the original on 21 అక్టోబరు 2006. Retrieved 13 నవంబరు 2006.
  104. 1 2 "Political situation in Pondicherry (1910–1915)". Extract from diary of A.B. Purani (PT MS5 (1924), 86. Sri Aurobindo Ashram Trust. Archived from the original on 11 మార్చి 2007. Retrieved 15 నవంబరు 2006.
  105. ↑ "Noting that the Tamils formed a large chunk of the strength of the INA, Prof. Pfaff, said it was always a moving experience to interact with the INA members from Tamil Nadu." "Tamils' contribution to INA campaigns recalled". The Hindu. Chennai, India. 22 December 2005. Archived from the original on 9 February 2006. Retrieved 15 November 2006.
  106. ↑ "More than 75 percent of the INA soldiers were Tamils" according to V. Vaidhyalingam, secretary and treasurer, Tamil Nadu Indian National Army League. "The unsung heroes". The Hindu. Chennai, India. 2 August 2004. Archived from the original on 30 October 2004. Retrieved 15 November 2006.
  107. 1 2 Subramaniyam Swami, Is the Dravidian movement dying?, Frontline, Vol.20, Iss. 12, June 2003
  108. ↑ "Sowing The Seeds of a Policy For Free India and the Anti-Hindi Agitation in the South 1910–1915". M. S. Thirumalai, PhD. languageinindia.com. Retrieved 15 November 2006.
  109. ↑ "The battle for Andhra". The Hindu, 30 Mar 2003. The Hindu Group. Archived from the original on 2 November 2007. Retrieved 17 November 2006.
  110. ↑ "Archived copy" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2 December 2013. Retrieved 23 November 2013.{{cite web}}: CS1 maint: archived copy as title (link)
  111. ↑ "Archived copy". Archived from the original on 18 March 2016. Retrieved 11 May 2015.{{cite web}}: CS1 maint: archived copy as title (link)
  112. ↑ Rajesh Venugopal, The Global Dimensions of Conflict in Sri Lanka p 19
  113. ↑ Chris McDowell, A Tamil Asylum Diaspora, p112
  114. ↑ "Tamil Tiger 'regret' over Gandhi". BBC News. 27 June 2006. Retrieved 27 June 2006.
  115. ↑ "Government of India Ministry of Home Affairs Situation Report". Ministry of Home Affairs, Government of India. Archived from the original on 23 December 2006. Retrieved 15 November 2006.
  116. ↑ "Ranking of states". India Today Group. Archived from the original on 28 October 2006. Retrieved 15 November 2006.
  117. ↑ "With the highest rate of reservation already in place, TN stays calm". The Financial Express, 28 May 2006. The Financial Express, Mumbai. Archived from the original on 28 ఫిబ్రవరి 2008. Retrieved 15 నవంబరు 2006.
  118. ↑ A, Kalaiyarasan (2014). "A Comparison of Developmental Outcomes in Gujarat and Tamil Nadu". Economic and Political Weekly. 49 (15): 55–63. ISSN 0012-9976. JSTOR 24479122.
  119. ↑ John Harriss and Andrew Wyatt, THE CHANGING POLITICS OF TAMIL NADU IN THE 1990s, Conference on State Politics in India in the 1990s: Political Mobilisation and Political Competition, December 2004. p1
  120. ↑ The Justice Party was renamed the Dravidar Kazhagam (Dravidian Association) in September 1944 —Nambi Arooran, K., The Demand for Dravida Nadu
  121. ↑ The geographical region of the proposed Dravida Nadu roughly corresponded to the then Madras Presidency, comprising people speaking Tamil, Telugu, Malayalam and Kannada. —S. Viswanathan, A history of agitational politics
  122. ↑ Hargrave, R.L.: "The DMK and the Politics of Tamil Nationalism", Pacific Affairs, 37(4):396–411 at 396–397.
  123. ↑ Cynthia Stephen, The History of Reservations in India From The 1800S to the 1950s
  124. ↑ S. Theodore Baskaran, The Roots of South Indian Cinema, Journal of the International Institute,
  125. ↑ L. R., Jegatheesan. "ஆளும் அரிதாரம் (Reigning filmdom)" (in తమిళం). BBC. Retrieved 8 November 2006.
  126. ↑ John Harriss and Andrew Wyatt, THE CHANGING POLITICS OF TAMIL NADU IN THE 1990s, Conference on State Politics in India in the 1990s: Political Mobilisation and Political Competition, December 2004. p2
  127. ↑ "The arithmetic of alliance and anti-incumbency". The Hindu. Chennai, India. 6 May 2004. Archived from the original on 31 May 2004. Retrieved 15 November 2006.
  128. ↑ John Harriss and Andrew Wyatt, THE CHANGING POLITICS OF TAMIL NADU IN THE 1990s, Conference on State Politics in India in the 1990s: Political Mobilisation and Political Competition, December 2004. p4
  129. ↑ Mariappan, Julie (14 February 2017). "Panneerselvam: AIADMK sacks Panneerselvam, 19 other rebel leaders from party". The Times of India (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 14 January 2021.
  130. ↑ Saqaf, Syed Muthahar (14 February 2017). "From farmer to CM pick — the rise of a Jaya loyalist". The Hindu (in Indian English). ISSN 0971-751X. Retrieved 14 January 2021.
  131. ↑ "M.K. Stalin timeline: Slow, steady rise of DMK's new president". The Week (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 14 January 2021.
  132. ↑ "Stalin Steers DMK To Success In Lok Sabha Polls". Outlook. 23 May 2019. Retrieved 14 January 2021.
  133. ↑ Saxena, Prasanth (2021-05-07). "Finally, son rises in Tamil Nadu as Stalin becomes Chief Minister". The Federal (in అమెరికన్ ఇంగ్లీష్). Retrieved 2021-05-07.

మూలాలు

[మార్చు]

మరింత చదవడానికి

[మార్చు]
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=తమిళనాడు_చరిత్ర&oldid=4919077" నుండి వెలికితీశారు