అప్పర్
| అప్పర్ | |
|---|---|
.png){kind=spacer} తిరునావుక్కరసర్ (అప్పర్) | |
| జననం | మరుళ్ నీక్కియార్ 570 CE తిరువామూర్, పన్రుటి, చోళ సామ్రాజ్యం (ప్రస్తుత తిరువామూర్, తమిళనాడు, భారతదేశం) |
| నిర్యాణము | 650 CE (వయస్సు సుమారు 80) తిరుప్పుగళూర్, చోళ సామ్రాజ్యం (ప్రస్తుత నాగపట్టినం జిల్లా, తమిళనాడు, భారతదేశం) |
| బిరుదులు/గౌరవాలు | నాయనార్ సంత్, మువర్ |
| తత్వం | శైవమతం భక్తి |
| సాహిత్య రచనలు | తేవారం 4,5 (తిరుక్కురుంటొకై), 6 (తిరుట్టంతకం) |
అప్పర్ , ఇతనిని తిరునావుక్కరసర్ లేదా నావుక్కరసర్ అని కూడా పిలుస్తారు. ఆయన 7వ శతాబ్దానికి చెందిన తమిళ శైవ కవి-సంత్. అప్పర్ ఒక రైతు శైవ కుటుంబంలో జన్మించాడు. చిన్న వయస్సులోనే తల్లిదండ్రులను కోల్పోయి, తన సోదరి చేత అనాథగా పెంచబడాడు. ఆయన సుమారు 80 సంవత్సరాల జీవితం గడిపి, సాధారణంగా ఆయన జీవితం 570 నుండి 650 CE మధ్య కాలంలో జరిగిందిగా భావిస్తారు.[1][2] అప్పర్ భగవాన్ శివునికి అంకితంగా 4,900 భక్తిగీతాలను రచించాడు. వాటిలో 313 గీతాలు మాత్రమే ఇప్పటికీ లభ్యమై ఉన్నాయి. ఇవి ప్రస్తుతం తిరుమురైలో 4వ నుండి 6వ భాగాలుగా ప్రమాణీకరించబడ్డాయి.[3] అతను గౌరవనీయమైన అరవైమూడు నాయనార్లులో అత్యంత ప్రఖ్యాతుడైనవాడు. అలాగే ఆయన సంబందర్కు సమకాలీనుడిగా కూడా గుర్తించబడతాడు.[1][4] తమిళనాడులోని అనేక శివాలయాలలో అప్పర్ విగ్రహాలు ప్రతిష్ఠించబడి భక్తులచే పూజించబడుతున్నాయి. దేవాలయాల్లో ఆయన ప్రత్యేకమైన రూపచిహ్నం చేతిలో రైతులు ఉపయోగించే చిన్న గొయ్యి లేదా కలుపు తీసే పనిముట్టు (హో) పట్టుకుని ఉండడం.[1]
పేర్లు
[మార్చు]అప్పర్ను తిరునావుక్కరసర్ (అర్థం: "నాలుక రాజు, భాషాధిపతి") అని కూడా పిలుస్తారు. ఆయన జన్మనామం మరుళ్నీక్కియార్. జైన మఠంలో విద్యనభ్యసించి, తరువాత అక్కడి ప్రధానిగా సేవలందించిన సమయంలో ఆయనకు ధర్మసేనర్ అనే పేరు ఇవ్వబడింది. తర్వాత ఆయన తిరిగి శైవమతానికి వచ్చి శివునికి అంకితంగా భక్తిగీతాలను రచించడం ప్రారంభించినప్పటి నుండి చరిత్రలో ఆయనను అప్పర్ (అర్థం: "తండ్రి")గా పిలవడం ప్రారంభమైంది. చిన్న వయసులోనే కవి-సంత్ అయిన సంబందర్ ప్రేమతో ఆయనను అప్పర్ అని పిలిచినందువల్ల ఈ పేరు స్థిరపడింది.[4]
ప్రారంభ జీవితం
[మార్చు]అప్పర్ జీవితం గురించి పూర్తివివరాలు లేకపోయినా, ఆయన స్వయంగా రచించిన భక్తిగీతాల్లో కొన్ని సంకేతాలు కనిపిస్తాయి. ఈ గీతాలు తొలుత మౌఖిక సంప్రదాయం ద్వారా తరతరాలుగా నిలిచాయి. అప్పర్ మరణించిన సుమారు నాలుగు శతాబ్దాల తరువాత రాసిన గ్రంథాలలో ఆయన గీతాల సంకలనంతో పాటు జీవితం గురించి మరిన్ని వివరాలు లభిస్తాయి. అందులో అత్యధికంగా అధ్యయనం చేయబడిన గ్రంథం శెక్కిళార్ రచించిన పెరియ పురాణం. ఇది తిరుమురై యొక్క చివరి గ్రంథంగా పరిగణించబడుతుంది. ఈ గ్రంథంలో తిరునిన్ర సర్గం అనే భాగంలో, 428 పద్యాల ద్వారా శెక్కిళార్ అప్పర్ యొక్క పురాణప్రసిద్ధమైన జీవితాన్ని వివరించాడు.[3]
అప్పర్ 6వ శతాబ్దం చివరలో, సాధారణంగా 570 నుండి 596 CE మధ్యకాలంలో జన్మించినట్లు భావిస్తారు.[2] కొందరు పండితులు ఆయనను 7వ శతాబ్దం ప్రారంభానికి చెందినవాడిగా కూడా గుర్తిస్తారు.[5] అప్పర్ జన్మతః వెల్లాళర్ కులానికి చెందినవాడు.[6][7] ఆయన బాల్యనామం మరునిక్కియార్ (మరుళ్నీక్కియార్). చిన్నవయస్సులోనే అనాథగా మారి, తన పెద్ద సోదరి తిలగవతియార్ చేత పెంచబడ్డాడు.[8][9] తిలగవతియార్ ఒక సైన్యాధికారికి నిశ్చితార్థం అయినప్పటికీ, అతను యుద్ధంలో మరణించాడు. ఆ తరువాత ఆమె వివాహం చేసుకోకుండా శైవభక్తిలో నిమగ్నమై, తన చిన్న తమ్ముడిని చూసుకోవడానికే జీవితాన్ని అంకితం చేసింది.[8] చాలా ఆధారాల ప్రకారం అప్పర్ తన బాల్యాన్ని అతికై సమీపంలోని తిరువామూర్ గ్రామంలో గడిపాడు.[8]
జైనమతంలోకి మార్పు, తిరిగి శైవమతానికి చేరిక
[మార్చు]తన సోదరిలా కాకుండా, అప్పర్ జైనమతాన్ని ఆశ్రయించాడు. ఆయన ఇంటిని విడిచి వెళ్లి ఒక జైన మఠంలో చేరాడు. అక్కడ ఆయనకు ధర్మసేన (తరుమచేనర్) అనే పేరు పెట్టబడింది. ఆయన జైనమతాన్ని అభ్యసించి, సంవత్సరాల తరువాత తిరుప్పతిరిప్పులియూర్లోని జైన మఠానికి అధిపతిగా మారాడు.[8][10] కొంతకాలం తరువాత తీవ్రమైన కడుపునొప్పి వ్యాధితో బాధపడుతూ ధర్మసేన తిరిగి ఇంటికి వచ్చాడు.[11] అతని సోదరి ఆయనకు తిరునీరు (పవిత్ర భస్మం) ఇచ్చి, "నమశ్శివాయ" (నమః శివాయ) అనే పంచాక్షరి మంత్రాన్ని ఉపదేశించింది. తరువాత ఇద్దరూ కలిసి అతికైలోని ఒక శివాలయానికి వెళ్లారు. అక్కడ అప్పర్ సహజస్ఫూర్తిగా తన మొదటి తేవారం గీతాన్ని రచించి పాడాడు. రెండవ పాదం పాడుతున్న సమయంలోనే ఆయన కడుపు వ్యాధి అద్భుతంగా నయమైంది. ఆ తరువాత ఆయన నావుక్కరసర్ (సంస్కృతం: వాగీశుడు, "వాక్కుల రాజు")గా లేదా మరింత ప్రజాదరణ పొందిన పేరుగా అప్పర్గా ప్రసిద్ధి చెందాడు. ఈ విధంగా ఆయన జైనమతాన్ని విడిచి తిరిగి భక్తిశ్రద్ధలతో కూడిన శైవభక్తుడయ్యాడు.[8] అప్పర్ రచించిన గీతాలు శివునిపై అత్యంత ఆత్మీయమైన భక్తిని ప్రతిబింబిస్తాయి. అయితే కొన్ని పద్యాలలో ఆయన తన జైనమత కాలంపై పశ్చాత్తాపం వ్యక్తం చేసినట్లు కనిపిస్తుంది.[8] తేవారం గీతం IV.39 తదితరాలలో, ఆయన జైన సన్యాసుల ఆచారాలను విమర్శించాడు. దంతాలు తోముకోకపోవడం, శరీర పరిశుభ్రత లోపించడం, కఠోర తపస్సు పద్ధతులు, పల్లురై (అనేకాంతవాదం) సిద్ధాంతం స్వవిరుద్ధంగా ఉండడం, ప్రపంచాన్ని విడిచిపెట్టామని చెప్పి అదే ప్రపంచంలో భిక్ష అడగడం వంటి ద్వంద్వ వైఖరులను ఆయన ప్రస్తావించాడు.[12]
భక్తి
[మార్చు]అప్పర్ తన సోదరి తో కలిసి అతికైలో ఎక్కువకాలం నివసించాడు. అనంతరం ఇతర శివాలయాలను దర్శిస్తూ శివుని మహిమను గానంతో స్తుతించేవాడు. ఆయన సంబందర్ గురించి విని, ఆయనను కలవడానికి సీర్కాళికి వెళ్లాడు. సంబంధర్, నావుక్కరసర్ను గౌరవంతో అప్పర్ (తండ్రి) అని సంబోధించాడు. తరువాత సంబంధర్, అప్పర్ కలిసి ప్రయాణిస్తూ అనేక శివాలయాలలో భక్తిగీతాలను పాడుతూ తిరిగారు. అప్పర్ సుమారు 125 శివాలయాలను వివిధ పట్టణాలు, గ్రామాలలో దర్శించినట్లు చెబుతారు. అతను చిత్తిరై అనే తమిళ నెలలో సధయ నక్షత్రం రోజున తిరుప్పుకళూర్ శివాలయంలో 81వ ఏట మరణించాడు.[13]
అప్పర్ యొక్క తేవారం
[మార్చు]తమిళ శైవ సంప్రదాయం ప్రకారం, అప్పర్ శివుని మహిమను 4,900 భక్తిగీతాలలో (మొత్తం 49,000 పద్యాలలో) స్తుతించాడు. వాటిలో 313 గీతాలు (3,130 పద్యాలు) మాత్రమే ఇప్పటికీ లభ్యమై ఉన్నాయి. తరువాత ఇవి తమిళ శైవ సిద్ధాంతానికి చెందిన కవితా ప్రమాణగ్రంథమైన తిరుమురైలో నాల్గవ, ఐదవ, ఆరవ సంపుటాలుగా సంకలనం చేయబడ్డాయి. ఈ గ్రంథాల సంకలనం సాధారణంగా నంబియందర్ నంబి (10వ శతాబ్దం CE)కు ఆపాదించబడుతుంది. అప్పర్ రచించిన కొన్ని గీతాలు ప్రాచీన తమిళ సంగీతంలోని రాగమోచిత స్వరపద్ధతులు అయిన పణ్లకు అనుసంధానించబడ్డాయి. మిగతా గీతాలు తిరునెరిసై, విరుత్తం ఛందస్సుల్లో రచించబడ్డాయి. తన జీవితంలోని చివరి నాలుగు దశాబ్దాలలో ఆయన కనీసం 125 శివ ఆలయాలును కాలినడకన దర్శించాడు. ఈ ఆలయాలు సుమారు 1000 మైళ్ళు (1600 కి.మీ) మేర విస్తరించిన ప్రాంతంలో ఉన్నాయి.
నాలుగు కురవర్ సంతులలో తిరుకోకర్నం (భారతదేశ పశ్చిమ తీరంలో ఉన్న శైవక్షేత్రం)ను దర్శించిన ఏకైక వ్యక్తి కూడా అప్పర్నే. ఆయన 312 దశక గీతాలను, మొత్తం 3,056 భక్తిపద్యాలతో పాడాడు.[4] తేవారంలోని అన్ని గీతాలు (పథికం, తమిళం: பதிகம்) సాధారణంగా పది పద్యాల సమూహంగా ఉంటాయని నమ్ముతారు. ఈ భక్తిగీతాలు పణ్ల ద్వారా సంగీతరూపంలో పాడబడ్డాయి, తమిళ సంగీత ప్రమాణగ్రంథంలో భాగంగా ఉన్నాయి.[14] ఈ గీతాలు నేటికీ దేవాలయ పూజావిధానాలలో భాగంగా కొనసాగుతున్నాయి.[15][16] ఈ కవితలలో అనేకం సంతకవుల స్వీయ జీవితానుభూతులను, భక్తుని స్వరాన్ని, అలాగే మౌనమైన ఆధ్యాత్మిక భాషను ప్రతిఫలింపజేస్తాయి.[17] బహుళ స్వరాలతో కూడిన భావప్రకటన (multi-vocal rhetoric) ఇందులో సాధారణంగా కనిపిస్తుంది. కొన్ని భాగాల్లో వ్యక్తిగత భావోద్వేగాలు, సాహిత్య శైలులు, అలాగే శాస్త్రీయ సంగం సాహిత్యం యొక్క స్వరాలు కూడా ప్రతిధ్వనిస్తాయి. అప్పర్ కవితలు సంతకవి అంతర్గత భావప్రపంచం, భావోద్వేగ స్థితి, మానసిక అనుభూతులను ప్రతిబింబిస్తాయి.[2] అందులో ఉపయోగించిన రూపకాలలో వ్యవసాయ జీవన ప్రభావం చాలా లోతుగా కనిపిస్తుంది. ఈ అంశమే సామాన్య ప్రజలు ఈ పద్యాలకు మరింత దగ్గర కావడానికి ముఖ్య కారణంగా భావించబడుతుంది.[18] క్రింది ఉదాహరణ అప్పర్ శివుని మహిమను సులభమైన శైలిలో వర్ణించిన ప్రసిద్ధ గీతంగా పేర్కొనబడుతుంది.[19]
- மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்
- வீசு தென்றலும் வீங்கிள வேனிலும்
- மூசு வண்டறை பொய்கையும் போன்றதே
- ஈசன் எந்தை இணையடி நீழலே"
- ("Mācil vīṇaiyum mālai matiyamum
- vīcu těņṛalum vīŋkiḷa vēņilum
- mūcu vaṇţaṛai pǒykaiyum pōņṛatē
- īcaņ ěntai iṇaiyaţi nīļalē")
ఇది తెలుగులో ఇలా అనువదించబడుతుంది:
- "నా ప్రభువు యొక్క జతపాదాలు కలంకరహిత వీణ వలె
- సాయంకాలపు పూర్ణచంద్రునివలె
- దక్షిణ దిశనుంచి వీచే సున్నితమైన గాలివలె
- యౌవనవసంతంలా
- తేనెటీగల హుమ్మనతో నిండిన చెరువువలె ఉన్నాయి"[19]
తేవారం యొక్క మరో ప్రత్యేక లక్షణం, సాధారణ ప్రజలకు పరిచయమైన స్థలాల పేర్లను కవితా భాషలో సమ్మిళితం చేయడం.[20] ఈ పద్యాలలో ఆయా ప్రదేశాలలో శివుని మహిమను వర్ణిస్తూ ఆయన చేసిన విశిష్ట కార్యాలను కూడా స్తుతించడం కనిపిస్తుంది. ప్రదేశ సూచనలు పదేపదే పద్యాలలో రావడం దీనికి సాక్ష్యం.[20]
ప్రెంటిస్ ప్రకారం, ఈ గీతాలు సామాజిక స్థలాన్ని ఒక పోరాట స్థలంగా చూపించవు. ఈ భక్తిగీతాలు రచించిన సంతకవులు స్వేచ్ఛగా తిరుగుతూ శివుని మహిమను గానం చేయగలిగారని సూచిస్తాయి.[21]
ఈ గీతాలలోని భావోద్వేగ తీవ్రత, దేవునిపై కలిగిన సహజస్ఫూర్తి స్పందనగా భావించబడుతుంది.[21]
ఈ సంతకవులు ప్రదేశాలను వర్గీకరిస్తూ వివిధ పదాలను ఉపయోగించారు. ఉదాహరణకు:
- కాటు (అడవులు)
- తురై (నౌకాశ్రయం లేదా ఆశ్రయం)
- కులం (చెరువు లేదా నీటి తొట్టి)
- కాలం (పొలం)
ఈ విధంగా నిర్మితమైన, నిర్మితంకాని స్థలాలన్నీ కూడా ధార్మిక సందర్భంలో తేవారంలో ప్రస్తావించబడ్డాయి.[21]
సంకలనం
[మార్చు]రాజరాజ చోళుడు I (985–1013 CE పాలన) తన రాజసభలో తేవారం నుండి కొన్ని పద్యాలను విని, ఈ భక్తిగీతాలను తిరిగి సేకరించే కార్యాన్ని ప్రారంభించాడు.[22] ఈ కార్యంలో ఆయన ఆలయ పూజారి అయిన నంబి అందార్ నంబి సహకారాన్ని కోరాడు.[23][24] తమిళ శైవుల విశ్వాసం ప్రకారం, నంబి అందార్ నంబి దైవిక ప్రేరణతో ఈ గీతాల పత్రాలను కనుగొన్నారు. చిదంబరం లోని తిల్లై నటరాజ ఆలయం, చిదంబరం రెండవ ప్రాకారంలోని ఒక గదిలో తెల్ల చీమలు సగం తినివేసిన తాటి ఆకుల పత్రాల రూపంలో అవి లభించాయని చెబుతారు.[22][24] ఈ విధంగా తిరుమురైను రక్షించినవాడిగా రాజరాజ చోళుడు తిరుమురై కండ చోళన్ ("తిరుమురైను కాపాడిన చోళుడు") అనే బిరుదుతో ప్రసిద్ధి చెందాడు.[25] ఆ రాజు శివాలయాలలో నాయనార్ సంతకవుల విగ్రహాలను కూడా ప్రతిష్ఠింపజేశాడు.[25] నంబి అందార్ నంబి, ముగ్గురు ప్రధాన సంతకవులు సంబందర్, అప్పర్, సుందరర్ రచించిన భక్తిగీతాలను మొదటి ఏడు గ్రంథాలుగా ఏర్పాటు చేశాడు.[26] 1918లో, నన్నిల్లం సమీపంలోని తిరువిదవయిల్ గ్రామంలోని ఒక రాతి ఆలయంలో 11 అదనపు గీతాలు శిలాశాసన రూపంలో లభించాయి. శాసనాలలో తేవారం పద్యాలు లభించిన తొలి సందర్భమిది.[27]
అనువాదాలు
[మార్చు]ఫ్రాన్సిస్ కింగ్స్బరీ, గాడ్ఫ్రే ఫిలిప్స్ 1921లో అప్పర్ రచించిన 313 భక్తిగీతాలలో 39 గీతాలను ఎంపిక చేసి ఆంగ్లంలోకి అనువదించారు. వీటిని సంబంధర్, సుందరర్ గీతాల చిన్న సంకలనంతో కలిసి Hymns of the Tamil Śaivite Saints అనే పుస్తకంగా ప్రచురించారు. ఈ గ్రంథాన్ని ఆక్స్ఫర్డ్ యూనివర్శిటీ ప్రెస్ విడుదల చేసింది. వారు పేర్కొన్నదాని ప్రకారం, ఇవి వారి కాలంలో దక్షిణ భారతదేశంలోని శివాలయాలలో పాడబడుతున్న దేవారం (తేవారం) గీతాలలోని కొన్ని ఎంపిక చేసిన గీతాలుగా ఉన్నాయని తెలిపారు.[28] 1959లో దొరై రంగస్వామి తన తేవారంపై సమగ్ర రచనలలో 3వ సంపుటంలో సుమారు 100 అప్పర్ గీతాలకు వ్యాఖ్యానంతో కూడిన గద్యానువాదాన్ని ప్రచురించాడు.[29] ఇటీవలి కాలంలో అప్పర్ రచించిన ఎన్నో మరిన్ని ఎంపిక భక్తిగీతాలకు ఇంగ్లీషు అనువాదాలను ఇందిరా పీటర్సన్ ప్రచురించారు.[30]
వారసత్వం
[మార్చు]_(37405562076).jpg)
సాంప్రదాయంగా అప్పర్ పల్లవ రాజైన మహేంద్రవర్మన్ ను శైవమతం వైపు మార్చినవాడిగా గుర్తింపు పొందాడు.[31] ఆయన ప్రయత్నాలు శైవమత పవిత్ర భౌగోళిక పరిధిని విస్తరింపజేయడంలో, చిన్న శివాలయాలకు ప్రఖ్యాతి తీసుకురావడంలో సహాయపడ్డాయి. అప్పర్ తన పద్యాల ద్వారా ఈ ఆలయాలను పవిత్రంగా చేశాడు.[31] అతను పాడుపడిపోయిన దేవాలయాలను శుభ్రం చేయడంలో కూడా పాల్గొన్నాడని చెబుతారు. ఇందుకు ఆయన ఉపయోగించిన ఉలవరపదై (రైతు తోట పనిముట్టు/గొయ్యి) ఇప్పుడు ఆయన ప్రతిమా లక్షణాలలో ఒక భాగమైంది.[1][13]
దేవాలయ సేవలు
[మార్చు]అప్పర్ వేదాలను మహిమాపరిచాడు, వేదీయ కర్మకాండను దేవాలయాలలో జరిగే ఆగమ పూజతో అనుసంధానించాడు. ఈ విధానం అప్పటినుండి శివాలయాలలో కొనసాగుతున్నదిగా చెబుతారు.[32][33] జైన, హిందూ అధ్యయన పండితుడు జాన్ కోర్ట్ ప్రకారం, ఆగమీయ దేవాలయ ఆచారాలు వేద సంప్రదాయాలను కొనసాగిస్తాయి. అప్పర్, ఇతర నాయనార్లు దేవాలయం, దాని ఆచారాల ప్రభావాన్ని ప్రధానంగా ప్రాముఖ్యం ఇచ్చి, శైవ సిద్ధాంత తాత్విక వ్యవస్థలో దీనిని కేంద్రాంశంగా మార్చారని కోర్ట్ పేర్కొంటాడు. అప్పర్ మొదలైన వారు వేదీయ, ఆగమీయ పద్ధతులు ఒకే ఆధ్యాత్మిక లక్ష్యానికి దారి తీసే ప్రత్యామ్నాయ మార్గాలని, భక్తునిలో అంతర మార్పుని కలిగిస్తాయని వివరించారు. అయితే ఆలయ ఆధారిత శైవ పూజకే ఈ సంప్రదాయంలో ప్రత్యేక ప్రాముఖ్యత ఏర్పడింది.[33] అప్పర్ సంప్రదాయం తమిళ శివాలయాలలో విస్తృతంగా వికసించింది. ఓదువర్లు, స్థానికర్లు లేదా కట్టలైయార్లు తమిళనాడులోని శివాలయాలలో నిత్య ఆచారాల తరువాత తేవారం గీతాలను సంగీత రూపంలో పాడుతూ కార్యక్రమాలు నిర్వహిస్తారు.[34]
ఈ కార్యక్రమాలు సాధారణంగా దేవునికి నైవేద్యం సమర్పించిన తరువాత సమూహగానంగా జరుగుతాయి. కొన్ని ఆలయాల్లో, ఉదాహరణకు మదురై మీనాక్షి అమ్మన్ ఆలయం, నెల్లైఅప్పర్ ఆలయం, సుచీంద్రం వంటి ప్రదేశాలలో సంగీతస్తంభాల నుంచి కూడా ఈ గీతాలకు అనుబంధ సంగీత ప్రదర్శనలు కొనసాగేవి.[35] ఈ భక్తిగీతాలను పాడే వారిని శాసనాలలో తిరుపడియం వినప్పం చేయ్వార్ లేదా పిడరార్ అని పిలిచినట్లు తెలుస్తుంది. ఇది నందివర్మన్ III కాలానికి చెందిన తిరువల్లం బిలవనేశ్వర ఆలయ శాసనాలలో కనిపిస్తుంది. రాజరాజ చోళుడు 48 మంది పిడరార్లను నియమించి, వారి పోషణకు అవసరమైన ఏర్పాట్లు చేశాడు.[25] చారిత్రక శాసనాలు తేవారం గాయకులకు అందించిన కానుకలను పరాంతక చోళుడు I కాలం నుంచే పేర్కొంటున్నాయి.[25] రాజేంద్ర చోళుడు Iకు చెందిన ఒక శాసనంలో తేవారణాయకన్ అనే అధికారిని ప్రస్తావిస్తూ, తేవారం గీతాల నిర్వహణకు ప్రత్యేక విభాగం ఏర్పడినట్లు తెలుస్తుంది.[25][36] కులోతుంగ చోళుడు III కాలంలోని దక్షిణ ఆర్కాట్ నల్లన్యనార్ ఆలయ శాసనాలలో ప్రత్యేక సందర్భాలలో మాణిక్కవాసగర్ రచించిన తిరువెంపావై, తిరువాలం గీతాలు ఆలయాలలో పాడేవారని పేర్కొనబడింది.[25] 13వ శతాబ్దం నుండి ఈ గ్రంథాలు అధీనాలు అనే ధార్మిక సంస్థల ద్వారా ఓదువర్లకు బదిలీ చేయబడుతూ వచ్చాయి. 13వ శతాబ్దం తరువాత చోళులు వంటి పురాతన రాజ్యపాలన ముగియడంతో, దేవాలయాలు ఎక్కువగా స్వచ్ఛంద ధార్మిక కేంద్రాలుగా మారాయి. ఈ విషయాన్ని 15వ శతాబ్దపు చిదంబరం ఆలయ శాసనం సంక్షిప్తంగా వివరిస్తుంది.
చోళుల కాలంలో ఆలయ భక్తిగీత సేవాకారులను ఉవచ్చర్, మరార్ అని పిలిచేవారు. ఈ పదాలు చాలా ప్రాచీనమైనవి, ప్రారంభ సంగం సాహిత్యం కాలానికి కూడా వెనుకకు వెళ్ళే మూలాలు కలవని భావించబడుతుంది. అప్పర్ యొక్క శిలావిగ్రహాలు తమిళనాడులోని దాదాపు అన్ని శివాలయాలలో గౌరవించబడుతున్నాయి. 12వ శతాబ్దానికి చెందినదిగా భావించబడే 57 cm (22 in) ఎత్తుగల నిలువ భంగిమలోని ఒక చోళుల కాలపు కంచు విగ్రహం పెరంబలూరు జిల్లాలోని వెంబావూర్లో లభించింది. ఆ విగ్రహంలో ఆయన చేతులపై, మెడ చుట్టూ రుద్రాక్ష మాలలు ధరించినట్లు చూపబడింది. ఈ కంచు విగ్రహం ప్రస్తుతం ప్రభుత్వ మ్యూజియం, చెన్నైలోని బ్రోంజ్ గ్యాలరీలో భద్రపరచబడి ఉంది.[37]
చరిత్ర, సంస్కృతి
[మార్చు]పరమశివానందన్ ప్రకారం, అప్పర్ భక్తిగీతాలు 7వ నుండి 9వ శతాబ్దాల మధ్యకాలంలో తమిళ హిందువుల చరిత్ర, సంస్కృతిని అవగాహన చేసుకునేందుకు ఒక ముఖ్యమైన కిటికీలా పనిచేస్తాయి. ఈ గీతాలలో రాజుల పేర్లు పట్టణాలు, గ్రామాలు, పండుగలు, వ్యవసాయం, వ్యాపారం, దేవాలయాలు, కరువు, ఆర్థిక సంక్షోభ సమయంలో దేవాలయాలు అందించిన సామాజిక సహాయం, నృత్యం, సంగీతం, కళలు, జీవన ఆచారాలు, సామాజిక పరిస్థితులు, సాహిత్యం, విద్యా వ్యవస్థ మొదలైన అంశాలు ప్రస్తావించబడుతున్నాయి. అప్పర్ శైవ హిందూమతానికి తిరిగి రావడానికి ముందు దిగంబర జైనమతాన్ని అధ్యయనం చేసినందువల్ల, ఈ గీతాలలో రెండు సంప్రదాయాలపై చారిత్రక దృక్కోణం కూడా కనిపిస్తుంది.[38]
మూలాలు
[మార్చు]- 1 2 3 4 Peterson 1989, pp. 19–21, 270–273, 283–297.
- 1 2 3 Zvelebil 1974, p. 95
- 1 2 Nagaswamy 1989, pp. Chapter 2.
- 1 2 3 Vanmikanathan 1983, p. 8.
- ↑ Spencer 1970, pp. 234–235.
- ↑ Smith, Ronald Morton (2002). Developments in Indian Religion. Canadian Scholars' Press. p. 33.:"Appar was a vaisya"
- ↑ Leiden, International Congress of Orientalists (2018). Actes Du Sixième Congrès International Des Orientalistes. Wentworth Press. p. 300. ISBN 978-0-27090-885-5.:"He was born in the Guruaruludaiyan kothiraam of Vellala caste by birth ."
- 1 2 3 4 5 6 Peterson 1989, pp. 283–287.
- ↑ Zvelebil 1974, p. 95.
- ↑ Das 2005, p. 33
- ↑ Nagaswamy 1989, ch. 2
- ↑ Peterson 1989, pp. 286–293 with footnotes.
- 1 2 Zvelebil 1974, p. 96
- ↑ Sabaratnam 2001, p. 26
- ↑ "Glossary". TempleNet. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2007-01-10.
- ↑ "Abodes of Shiva". Indiantemples.com. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2007-01-10.
- ↑ Callewaert 1994, p. 199
- ↑ Sabaratnam 2001, p. 27
- 1 2 Aiyangar 2004, p. 35
- 1 2 Sabaratnam 2001, pp. 27-28
- 1 2 3 Prentiss 1992, p. 51-52.
- 1 2 Culter 1987, p. 50
- ↑ Xavier Irudayaraj,"Self Understanding of 'Saiva Siddanta' Scriptures," in The St. Thomas Christian Encyclopaedia of India, Ollur [Trichur] 2010 Ed. George Menachery, Vol. III, p.14 ff.
- 1 2 Cort 1998, p. 178
- 1 2 3 4 5 6 Vasudevan 2003, pp. 109-110
- ↑ Zvelebil 1974, p. 191
- ↑ Ayyar, p. 23
- ↑ Kingsbury, F (1921). Hymns of the Tamil Saivite Saints (1921) (PDF). Oxford University Press. pp. 35–68. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 8 July 2014.
- ↑ Dorai Rangaswamy 1959.
- ↑ Peterson 1989.
- 1 2 Vasudevan 2003, p. 13
- ↑ Nagaswamy 1989, pp. Chapter 6: Vedic Nature of Appar’s Saivism.
- 1 2 Cort 1998, p. 176
- ↑ Ghose 1996, p. 239
- ↑ Bhargava 2006, p. 467
- ↑ Vasudevan 2003, p. 101.
- ↑ T.S., Dr. Sridhar, ed. (2011). An exhibition on Chola bronzes - 1000th anniversary of Thanjavur Big temple celebration (PDF) (Report). Chennai: Department of Archaeology & Government Museum. p. 25.
- ↑ A.M. Paramasivanandan (1982), The Historical Study of the Thevaram Hymns, Tamilkalai, మూస:Oclc
గ్రంథ సూచిక
[మార్చు]- Das, Sisir Kumar (2005). A History of Indian Literature, 500-1399: From Courtly to the Popular. Chennai: Sahitya Akademi. ISBN 81-260-2171-3.
- Eraly, Abraham (2011). The First Spring: The Golden Age of India. Penguin Books. ISBN 978-0-670-08478-4.
- Ayyar, P. V. Jagadisa (1993). South Indian shrines: illustrated. Asian Educational Services. ISBN 81-206-0151-3.
- Bhargava, Gopal K.; Shankarlal C. Bhatt (2006). Land and people of Indian states and union territories. 25. Tamil Nadu. Delhi: Kalpaz Publications. ISBN 81-7835-381-4.
- Cort, John E. (1998). Open boundaries: Jain communities and culture in Indian history. Albany: State University of New York Press. ISBN 0-7914-3786-8.
- Callewaert, Winand M.; Rupert Snell (1994). According to tradition: hagiographical writing in India. Otto Harrasowitz. ISBN 3-447-03524-2.
- Prentiss, Karen Pechilis (1992), The embodiment of bhakti, New York: Oxford University Press, ISBN 0-19-512813-3.
- Khanna, Meenakshi (2007). Cultural History of Medieval India. Delhi: Social Science Press. ISBN 978-81-87358-30-5.
- Nagaswamy, R. (1989). Siva Bhakti. South Asia Books. ISBN 978-8170130284.
- Anna Dallapiccola (2002). 'Dictionary of Hindu Lore and Legend. ISBN 0-500-51088-1.
- "Thirunavukkarasar Varalaru(Thirunavukkarasar Biography)".
- Vanmikanathan, G. (1983). Appar. Sahitya Akademi.
- Sabaratnam, Lakshmanan (2001). Ethnic attachments in Sri Lanka: social change and cultural continuity. Palgrave. ISBN 0-312-29348-8.
- Vasudevan, Geetha (2003), The royal temple of Rajaraja: an instrument of imperial Cola power, New Delhi: Abhinav Publications, ISBN 81-7017-383-3
- Zvelebil, Kamil (1974). A History of Indian literature Vol.10 (Tamil Literature). Otto Harrasowitz. ISBN 3-447-01582-9.
- Peterson, Indira Viswanathan (1989). Poems to Siva: The Hymns of the Tamil Saints. Princeton: Princeton University Press. ISBN 9780691067674.
మరింత చదవండి
[మార్చు]- Swamigal, Tirunavukkarasu. "Tevaram Of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 4 part - 1 Poems(1-487)" (PDF). Project Madurai. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2011-12-13.
- Swamigal, Tirunavukkarasu. "Tevaram Of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 5 part - 1 Poems(1-509)" (PDF). Project Madurai. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2011-12-13.