తిరునీలనక్క నాయనార్
| తిరునీలనాక్క నాయనార్ | |
|---|---|
 | |
| జననం | సా.శ. 7వ శతాబ్దం సాత్తమంగై |
| బిరుదులు/గౌరవాలు | నాయనార్ సాధువు, |
| తత్వం | శైవం, భక్తి |
తిరునీలనక్క నాయనార్ (వీరిని తిరునీలనక్క, నీలనాక్కర్, నీలనాక్కన్ అని కూడా పిలుస్తారు) ఒక నాయనార్ సాధువు. హిందూ మతంలోని శైవం విభాగంలో ఆయనను పూజిస్తారు. సాధారణంగా 63 మంది నాయనార్ల జాబితాలో ఆయనను ఇరవై ఎనిమిదవ వాడిగా పరిగణిస్తారు.[1] అత్యంత ప్రముఖ నాయనార్లలో ఒకరైన సంబంధర్ (సా.శ. 7వ శతాబ్దం ప్రథమార్ధం) సమకాలికుడిగా ఆయనను వర్ణిస్తారు.
జీవితం
[మార్చు]తిరునీలనక్క నాయనార్ జీవితం సెక్కిళార్ (12వ శతాబ్దం) రాసిన తమిళ గ్రంథం పెరియ పురాణంలో వర్ణించబడింది, ఇది 63 మంది నాయనార్ల జీవిత చరిత్రల సంకలనం.[2]
తిరునీలనక్క నాయనార్ చోళ రాజ్యంలోని ఒక ముఖ్యమైన పట్టణమైన సాత్తమంగైలో (తిరుసాత్తమంగై/సాత్తమంగై) జన్మించాడు. ఈ పట్టణాన్ని ప్రస్తుతం భారతదేశంలోని తమిళనాడు రాష్ట్రం, నాగపట్టణం జిల్లాలో సీయాత్తమంగై అని పిలుస్తున్నారు. శైవమత పోషకుడైన శివునికి అంకితం చేయబడిన అయవంతీశ్వరర్ ఆలయం ఈ పట్టణంలో ఉంది. తిరునీలనక్క వేద గ్రంథాలను పఠించడం విధిగా ఉన్న బ్రాహ్మణుల (పూజారి కులం) కుటుంబంలో జన్మించాడు. వేదాలలో నిష్ణాతుడైన ఆయన శివుని పరమ భక్తుడు, శివభక్తుల పాదాలు కడిగి వారిని తన ఇంటికి ఆహ్వానిస్తూ వారికి సేవ చేసేవాడు. ఆయన ఆగమ గ్రంథాల ప్రకారం ఆలయంలో పూజలు చేసేవాడు.[3]
ఒకసారి పౌర్ణమి (పూర్ణిమ) రోజున, తిరునీలనక్క, అతని భార్య శివాలయానికి వెళ్లారు. తిరునీలనక్క తన రోజువారీ ఆచారంగా శివలింగం (దేవాలయాలలో కేంద్ర విగ్రహంగా పూజించబడే శివుని ప్రతిరూపం) పూజ చేస్తుండగా, ఒక సాలీడు తన గూడు నుండి శివలింగంపై పడింది. భార్య ఆ సాలీడును ఊదివేసింది, అందులో కొంత లాలాజలం శివలింగంపై పడి ఉండవచ్చు. కొన్ని కథనాలలో, ఆమె మరో అడుగు ముందుకేసి సాలీడు పడిన ప్రదేశంలో ఉమ్మివేస్తుంది. సాలీడు పడినప్పుడు పిల్లల శరీరంలో విషం వ్యాపించకుండా ఆ ప్రదేశంలో ఉమ్మివేసే సంప్రదాయం ప్రకారం ఈ చర్య జరిగింది. తిరునీలనక్క ఆమె చర్యను దైవదూషణగా భావించి భార్యను ఏమి చేశావని అడిగాడు. సంప్రదాయం ప్రకారం తాను సాలీడును మాత్రమే ఊదివేశానని ఆమె బదులిచ్చింది. ఆగమ గ్రంథాల ప్రకారం ఆమె తన లాలాజలంతో శివలింగాన్ని అపవిత్రం చేసిందని, ఆమె సాలీడును వేరే మార్గంలో తొలగించి ఉండాల్సిందని ఆగ్రహించిన బ్రాహ్మణుడు చెప్పాడు. ఆ బ్రాహ్మణుడు శివలింగాన్ని శుద్ధి చేయడానికి ఆచారాలు నిర్వహించి దేవుడికి క్షమాపణలు చెప్పాడు. ఇంకా, అతను కోపంతో తన భార్యను విడిచిపెట్టాడు.[3]
భార్య ఆలయంలో రాత్రి గడపగా, తిరునీలనక్క ఇంటికి వెళ్లి నిద్రపోయాడు. శివుడు తిరునీలనక్క కలలో కనిపించాడు. తన శరీరంలో కొంత భాగం సాధారణంగా ఉండి, మిగిలిన భాగం సాలీడు విషంతో ఉబ్బిపోయింది. తిరునీలనక్క భార్య ఊదిన/ఉమ్మివేసిన ప్రదేశం మాత్రమే తన శరీరంలో సాధారణంగా ఉన్న ప్రాంతం అని శివుడు వ్యాఖ్యానించాడు. ఆచారాల కంటే భక్తి (ప్రేమ) గొప్పదని తిరునీలనక్క గ్రహించాడు. తెల్లవారుజామున, అతను ఆనందంతో నాట్యం చేస్తూ ఆలయానికి వెళ్లి అయవంతీశ్వరర్ను పూజించాడు. భార్యతో కలిసి తిరిగి వచ్చాడు. తిరునీలనక్క ప్రేమతో శివుడికి, ఆయన భక్తులకు సేవ చేయడం కొనసాగించాడు.[3]
బాల సాధువు సంబంధర్ వైభవాల గురించి విన్న తిరునీలనక్క ఆయనను స్వయంగా కలవడానికి వెళ్లాడు. నాయనార్ సంబంధర్ మరో నాయనార్ తిరు నీలకంఠ యాళ్పాణర్, భక్తుల బృందంతో కలిసి సాత్తమంగైకి వస్తున్నారని తిరునీలనక్క విన్నాడు. సంబంధర్కు స్వాగతం పలకడానికి తిరునీలనక్క సాత్తమంగైని అలంకరించి తన ఇంటికి ఆహ్వానించాడు. అతను తగిన గౌరవంతో సంబంధర్ను సత్కరించాడు. సంబంధర్ తన ఇంట్లో రాత్రి గడపడానికి తిరునీలనక్క ఎన్నో ఏర్పాట్లు చేశాడు.[4][3]
సంచార గాయకులుగా ఉంటూ సంబంధర్ కీర్తనలకు సంగీతం సమకూర్చిన యాళ్పాణర్, అతని భార్యలకు కూడా వసతి కల్పించాలని సంబంధర్ సూచించాడు. కుల స్పృహ ఉన్న ఆతిథ్యమిచ్చే వ్యక్తి శూద్ర (తక్కువ కులం) దంపతులైన తిరు నీలకంఠ యాళ్పాణర్, అతని భార్యను ఇంటికి ఆహ్వానించడానికి అసౌకర్యంగా భావించాడు. సంబంధర్ పట్టుబట్టడంతో, యజ్ఞాల కోసం ఉపయోగించే అగ్ని బలిపీఠమైన హోమ గుండం దగ్గర నిద్రించడానికి ఆతిథ్యమిచ్చిన వ్యక్తి వారికి చోటు ఇచ్చాడు. రాత్రిపూట హోమ గుండం అగ్ని ప్రకాశవంతంగా వెలిగి దంపతుల భక్తికి నిదర్శనంగా నిలిచింది. భక్తి కుల అడ్డంకులకంటే గొప్పదని తిరునీలనక్క గ్రహించాడు.[4][3]
సంబంధర్ తిరునీలనక్కతో కలిసి అయవంతీశ్వరర్ ఆలయానికి వెళ్లి దేవుడిని, తనకు ఆతిథ్యం ఇచ్చిన తిరునీలనక్క నాయనార్ను గౌరవిస్తూ ఒక కీర్తనను రచించాడు. తిరునీలనక్క తన ప్రయాణాలలో సంబంధర్తో పాటు వెళ్లాలని అనుకున్నాడు, కానీ బాల సాధువు తిరునీలనక్కను సాత్తమంగైలో ఉండి అయవంతీశ్వరర్కు, ఆయన భక్తులకు సేవ చేయమని ఆదేశించాడు. సంబంధర్ వెళ్లిపోయాడు, తిరునీలనక్క అంగీకరించాడు.[3]
కొంతకాలం తర్వాత, తిరుమణ నల్లూరులో (ప్రస్తుతం ఆచార్పురంగా పిలుస్తారు) తన వివాహానికి సంబంధర్ తిరునీలనక్క నాయనార్ను ఆహ్వానించాడు. వివాహ వేడుకకు తిరునీలనక్క ప్రధాన పూజారిగా వ్యవహరించాడు. వివాహం తరువాత, సంబంధర్, వధువు, వివాహ బృందం తిరుమణ నల్లూరులోని శివుని శివలోక త్యాగర్ ఆలయానికి వెళ్లారు. ముక్తిని కోరుతూ సంబంధర్ శివుడిని ప్రార్థించాడు. శివుడు ప్రకాశించే జ్వాల వలె ప్రత్యక్షమై అతని కోరికను మన్నించాడు. అప్పుడు సంబంధర్, అతని వధువు, తిరునీలనక్క నాయనార్తో సహా పెళ్లికి వచ్చిన అతిధులందరూ శివుని జ్యోతిలో ఐక్యమయ్యారు.[3][5]
స్మరణ
[మార్చు]
అత్యంత ప్రముఖ నాయనార్లలో ఒకరైన సుందరార్ (8వ శతాబ్దం) నాయనార్ సాధువుల కీర్తన అయిన తిరుతొండ తొగైలో తిరునీలనక్క నాయనార్ను సాత్తమంగైకి చెందిన నీలనాక్కన్ అని కీర్తించాడు.[6] మునుపటి విభాగంలో పేర్కొన్నట్లుగా, సంబంధర్ కీర్తన కూడా ఆయనను గౌరవిస్తుంది.
అతని స్వగ్రామంలోని శివాలయం అయవంతీశ్వరర్ ఆలయంలో తిరునీలనక్క నాయనార్ ప్రతిమను పూజిస్తారు.[7]
చంద్రుడు మూల నక్షత్రం (చంద్ర భవనం) ప్రవేశించినప్పుడు, తమిళ నెల అయిన వైకాసి (వైశాఖం) నెలలో తిరునీలనక్క నాయనార్ను పూజిస్తారు. అతను కిరీటంతో, నమస్కరిస్తున్న చేతులతో (అంజలి ముద్ర చూడండి) చిత్రీకరించబడ్డాడు. 63 మంది నాయనార్లలో భాగంగా అతను సమిష్టి ఆరాధనను అందుకుంటాడు. వారి విగ్రహాలు, అతని పనుల సంక్షిప్త వృత్తాంతాలు తమిళనాడులోని అనేక శివాలయాలలో కనిపిస్తాయి. పండుగలలో వారి చిత్రాలను ఊరేగింపుగా తీసుకువెళతారు.
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Roshen Dalal (2011). Hinduism: An Alphabetical Guide. Penguin Books India. p. 281. ISBN 978-0-14-341421-6.
- ↑ "The Puranam of Tiruneelanakkar Nayanar". T N Ramachandran. Retrieved 21 December 2014.
- ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 Swami Sivananda (1999). Sixty-three Nayanar Saints (4 ed.). Sivanandanagar: The Divine Life Society.
- ↑ 4.0 4.1 Rajeshwari Ghose (1 January 1996). The Tyāgarāja Cult in Tamilnāḍu: A Study in Conflict and Accommodation. Motilal Banarsidass. p. 412. ISBN 978-81-208-1391-5.
- ↑ "Sri Shivaloka Thyagar temple". Dinamalar. Retrieved 24 December 2014.
- ↑ Poems to Śiva: The Hymns of the Tamil Saints. Motilal Banarsidass. 1991. p. 336. ISBN 978-81-208-0784-6.
- ↑ P. V. Jagadisa Ayyar (1982). South Indian Shrines: Illustrated. Asian Educational Services. p. 252. ISBN 978-81-206-0151-2.