తిరుమురై
  | ||
|---|---|---|
| పన్నెండు భాగాలుగా ఉన్న తమిళ తమిళ శైవ భక్తి కీర్తనలు – అరవై మూడు నాయనారులు రచనలు | ||
| భాగాలు | పేరు | రచయిత |
| 1,2,3 | తేవారం (తిరుక్కడైక్కాప్పు) | సంబందర్ |
| 4,5,6 | తేవారం | తిరునావుక్కరసర్ |
| 7 | తేవారం (తిరుప్పట్టు) | సుందరర్ |
| 8 | తిరువాసగం & | మాణిక్యవాచకర్ |
| 9 | తిరువిసైప్పా &
తిరుప్పల్లాండు |
వివిధ రచయితలు |
| 10 | తిరుమంత్రం | తిరుమూలర్ |
| 11 | శైవ ప్రబంధం | వివిధ రచయితలు |
| 12 | పెరియ పురాణం | శెక్కిళార్ |
| పాదల్ పెట్రా స్థలం | ||
| పాదల్ పెట్రా స్థలం | ||
| రాజరాజ చోళుడు I | ||
| నంబియందర్ నంబి | ||
| ||
|---|---|---|
| పన్నెండు భాగాలుగా ఉన్న తమిళ తమిళ శైవ భక్తి కీర్తనలు – అరవై మూడు నాయనారులు రచనలు | ||
| భాగాలు | పేరు | రచయిత |
| 1,2,3 | తేవారం (తిరుక్కడైక్కాప్పు) | సంబందర్ |
| 4,5,6 | తేవారం | తిరునావుక్కరసర్ |
| 7 | తేవారం (తిరుప్పట్టు) | సుందరర్ |
| 8 | తిరువాసగం & | మాణిక్యవాచకర్ |
| 9 | తిరువిసైప్పా &
తిరుప్పల్లాండు |
వివిధ రచయితలు |
| 10 | తిరుమంత్రం | తిరుమూలర్ |
| 11 | శైవ ప్రబంధం | వివిధ రచయితలు |
| 12 | పెరియ పురాణం | శెక్కిళార్ |
| పాదల్ పెట్రా స్థలం | ||
| పాదల్ పెట్రా స్థలం | ||
| రాజరాజ చోళుడు I | ||
| నంబియందర్ నంబి | ||
తిరుమురై (తమిళం: திருமுறை, అంటే "పవిత్ర మార్గం") అనేది తమిళ భాషలో 6వ శతాబ్దం నుండి 11వ శతాబ్దం వరకు తమిళనాడులోని వివిధ కవులచే తమిళ భాషలో శివుని స్తుతిస్తూ పన్నెండు సంపుటాల సంకలనం. నంబియాందర్ నంబి 12వ శతాబ్దంలో అప్పర్, సంబందర్, సుందరార్ చేత మొదటి ఏడు సంపుటాలను తేవారంగా సంకలనం చేశారు. కాలక్రమేణా, ఇతర రచనలకు అనుగుణంగా శైవ సాహిత్యాన్ని సంకలనం చేయవలసిన అవసరం పండితులు బలంగా భావించారు. మాణిక్యవాసగర్ రాసిన తిరువాసకం, తిరుకోయార్ ఎనిమిదవదిగా చేర్చబడ్డాయి, తొమ్మిది భాగాలు తొమ్మిదవ తిరుమురైగా సంకలనం చేయబడ్డాయి, వాటిలో ఎక్కువ భాగం తెలియదు,, పదవది తిరుమందిరం అని ప్రసిద్ధ సిద్ధర్ తిరుమూలర్ సంకలనం చేశారు. పదకొండవది కరైకల్ అమ్మైయార్, చేరమాన్ పెరుమాళ్, ఇతరులు సంకలనం చేశారు. సమకాలీన చోళ రాజు నంబి రచనలకు ఆకర్షితుడై పదకొండవ తిరుమురైలో నంబి రచనను చేర్చాడు. ఒక శతాబ్దం తరువాత రచించిన సెక్కిలార్ రాసిన పెరియ పురాణంలో 63 మంది నాయన్మార్ల జీవిత చిత్రణ ఉంది. శైవ పండితులు, కులోత్తుంగ చోళ II మధ్య ఈ రచనకు స్పందన చాలా గొప్పగా ఉంది, దీనిని 12వ తిరుమురైగా చేర్చారు. వేదాలు, శైవ ఆగమాలతో పాటు తిరుమురై దక్షిణ భారతదేశం, శ్రీలంకలో శైవ సిద్ధాంత తత్వశాస్త్రానికి ఆధారం.
చరిత్ర, నేపథ్యం
[మార్చు]తమిళ దేశ చరిత్రలో పల్లవ కాలం అనేది శైవ నాయనార్లు తమ భక్తి శ్లోకాల ద్వారా ప్రజల హృదయాలను దోచుకున్న శైవ మతం యొక్క మత పునరుజ్జీవన కాలం. వారు ఆత్మను ఉత్తేజపరిచే భక్తి శ్లోకాలలో శివుని స్తుతిని పాడటం ద్వారా ప్రజలపై అపారమైన ముద్ర వేశారు. సంకలనంలో తిరుమురై ప్రధానంగా లౌకిక స్వభావం కలిగిన సంగం సాహిత్యాన్ని అధిగమిస్తుంది. మొత్తం తిరుమురై విరుత్తం మీటర్ లేదా నాలుగు పంక్తులలో ఉంది. శిరస్త్రాణం యొక్క ప్రధాన లక్షణాలు సిలబిక్, మోరిక్ ఛందస్సు రెండింటి ద్వారా ప్రభావితమవుతాయి.
కవులు
[మార్చు]| తిరుమురై | శ్లోకాలు | కాలం. | రచయిత. |
|---|---|---|---|
| 1,2,3 | తేవరం | 7వ శతాబ్దం CE | సాంబందర్ |
| 4,5,6 | తేవరం | 7వ శతాబ్దం CE | అప్పర్ |
| 7 | తేవరం | 8వ శతాబ్దం CE | సుందరార్ |
| 8 | తిరువసకం, తిరుక్కోవైర్ | క్రీ. శ. 9వ శతాబ్దం | మాణిక్యవాకర్ |
| 9 | తిరువికాయప్ప | క్రీ. శ. 9వ శతాబ్దం | తిరుమాలికైతెవర్ |
| సెంటానార్ | |||
| కరువూర్తేవర్ | |||
| నాంపికటవ నాంపి | |||
| గండరాదిత్య | |||
| వెనాట్టాటికల్ | |||
| తిరువలియముతనార్ | |||
| పురుతోత్తమ నంపి | |||
| సెటిరాయర్ | |||
| 10 | తిరుమండిరం | 8వ శతాబ్దం CE | తిరుములార్ |
| 11 | ప్రబంధం | ||
| కారైకాల్ అమ్మైయార్ | |||
| సెరామన్ పెరుమాళ్ నయనార్ | |||
| పట్టినట్టు పిళ్ళైయార్ | |||
| నక్కిరతేవర్ నయనార్ | |||
| కపిలతేవ నయనార్ | |||
| తిరువలవియుదైయార్ | |||
| నాంపియంతర్నంపి | |||
| అయ్యదిగలకటవర్కోన్ నాయనార్ | |||
| కల్లడతేవ నయనార్ | |||
| పరణతేవ నయనార్ | |||
| ఎల్లంపెరుమన్ అడిగల్ | |||
| అతిరావడిగల్ | |||
| 12 | పెరియ పురాణం | క్రీ. శ. 12వ శతాబ్దం | సెక్కిజార్ |
శ్లోకాలు
[మార్చు]శైవ తిరుమురైలు పన్నెండు. మొదటి ఏడు తిరుమురైలు ముగ్గురు గొప్ప శైవ సాధువులు, సంబంధర్, అప్పర్, సుందరర్ ల కీర్తనలు. ఈ కీర్తనలు వారి కాలంలోని ఉత్తమ సంగీత కూర్పులు. తేవారం లోని మొదటి మూడు తిరుమురైలు (అర్థం భాగాలు) సంబంథర్ రచించారు, తరువాతి మూడు అప్పర్ రచించారు, ఏడవది సుందరర్ రచించారు. అప్పర్, సంబంథర్ దాదాపు 7వ శతాబ్దంలో జీవించగా, సుందరర్ 8వ శతాబ్దంలో జీవించారు. పల్లవ కాలంలో ఈ ముగ్గురు తమిళనాడు అంతటా విస్తృతంగా పర్యటించి శివుని పట్ల భావోద్వేగ భక్తితో కూడిన ఉపన్యాసాలు, పాటలను అందించారు.[1] వారి శ్లోకాలలో జైన సన్యాసులపై ఆరోపణలు, జైన మతంపై విమర్శలు ఉన్నాయి.[2] 7వ శతాబ్దానికి చెందిన బాల కవి-సాధువు, 655 CEలో 16 సంవత్సరాల వయసులో మరణించిన సంబంథర్. ఆయన శ్లోకాలను నీలకంఠపెరుమలనార్ స్వరపరిచారు, ఆయన కవితో పాటు తన యాల్ లేదా వీణపై వాయించినట్లు తెలుస్తోంది. తిరుమురై యొక్క మొదటి మూడు సంపుటాలలో 383 శ్లోకాలు ఉన్నాయి. అప్పర్ (అలియాస్ తిరునావుక్కరసర్) 7వ శతాబ్దం మధ్యలో తమిళనాడులోని తిరువమూరులో జన్మించాడు, దాదాపు 81 సంవత్సరాలు జీవించాడు. ఆయన యువకుడిగా జైన మతంలోకి మారాడు, కాలక్రమేణా జైన మఠానికి అధిపతి అయ్యాడు, కానీ తరువాత శైవ మతంలోకి తిరిగి వచ్చాడు. తిరుమురైలో 4-7 సంపుటాలలో అప్పర్ యొక్క 313 శ్లోకాలు ఉన్నాయి. ఆయన శ్లోకాలు అత్యంత భక్తితో కూడుకున్నవి, కొన్నింటిలో ఆయన అనుభవించిన జైన మతంపై విమర్శలు ఉన్నాయి. సుందరర్ (అలియాస్ సుందరమూర్తి) 7వ శతాబ్దం చివరిలో జన్మించాడు. ఆయన 7వ తిరుమురైగా సంకలనం చేయబడిన 100 శ్లోకాల రచయిత.
మాణికవసాగర్ యొక్క తిరువసకం, తిరుకోవయర్ ఎనిమిదవ తిరుమురాయ్ గా సంకలనం చేయబడ్డాయి, ఇది దార్శనిక అనుభవం, దైవిక ప్రేమ, సత్యం కోసం అత్యవసర కృషితో నిండి ఉంది.[3] మాణికవసాగర్ పాండ్య రాజు రెండవ వరగుణ ప్రధాన మంత్రి, దైవత్వం కోసం తన పదవిని త్యజించాడు.[4]
తొమ్మిదవ తిరుమురైని తిరుమలికైతేవర్, సుందరార్, కరువూర్తేవర్, నంబియందర్ నంబి, గండరాదిత్య, వెనాట్టాటికల్, తిరువలియముతనార్, పురుతోత్తమ నంబి, సెటిరాయర్ స్వరపరిచారు. వీటిలో ముఖ్యమైనది, తరువాత శైవ సన్యాసి అయిన చోళ రాజు గందరాదిత్య (AD1).
తిరుమూలర్ రాసిన తిరుమందిరం సిద్ధాంతాన్ని (సాధన) నాలుగు విధాలుగా విప్పుతుంది - సద్గుణ, నైతిక జీవనం, ఆలయ పూజ, అంతర్గత ఆరాధన, శివుడితో ఐక్యత. [5] తిరుమూలర్ ఒక అసలు తాత్విక వ్యవస్థను రూపొందించాడు, శైవ సిద్ధాంత దక్షిణ పాఠశాల 3000 శ్లోకాలతో కూడిన తిరుమందిరం నుండి దాని అధికారాన్ని పొందింది. [6] తిరుమందిరం భక్తి ఉద్యమానికి సమాంతరంగా నడిచే అగామిక్ సంప్రదాయాలను వివరించే మరొక ఆలోచనా విధానాన్ని సూచిస్తుంది. ఇది ఇతర తిరుమురైల విషయంలో వలె దేవాలయాలను లేదా దేవతలను కీర్తించదు. [7]
పదకొండవ తిరుమురైని కారైకాల్ అమ్మైయార్, చేరమాన్ పెరుమాళ్, పట్టినట్టు పి-పిల్లైయార్, నక్కిరతేవర్, కపిలతేవర్, తిరువలవైయుదైయార్, నాంపియంతర్నంపి, అయ్యడిగల్ కటవర్కోన్, కల్లడతేవర్, పరణతేవర్, ఎల్లంపెరుమన్ అడిగల్, అతిరవ అడిగల్ స్వరపరిచారు. నంబి యొక్క తిరుటోట్టానార్ తిరువంతతి ఈ ముగ్గురి తేవారం మాదిరిగానే తమిళ, సంస్కృత శ్లోకాలను అంతతి మీటరులో చిన్నదిగా చేసే ప్రత్యేక శైలిని అనుసరించింది. [8]పురాతన శాస్త్రీయ తమిళ మీటర్ల నుండి సంక్లిష్టమైన నిర్మాణాత్మక నిష్క్రమణ అయిన కట్టలై-కె-కాలి-టి-తురై మీటర్ ను ప్రవేశపెట్టిన మహిళా శైవ కవులలో కారైకాల్ అమ్మైయార్ (′ఐడి1] CE) మొట్టమొదటిది.[9] అమ్మైయార్ ఉపయోగించిన ఇతర మీటర్ పాత వెన్బా, ఒక అంతతి అమరిక, దీనిలో ఒక పంక్తి లేదా చరణం యొక్క ఆఫ్సెట్ తదుపరి పంక్తి లేదా చరణ ప్రారంభంతో సమానంగా ఉంటుంది.[10]
పెరియ పురాణం , కొన్నిసార్లు తిరుట్టంతార్పురణం అని కూడా పిలుస్తారు ("తిరు-తొండార్-పురాణం" అని చదవబడుతుంది) (పవిత్ర భక్తుల పురాణం) తమిళ శైవమతం యొక్క ప్రామాణిక కవులు అరవై మూడు నాయనార్ల పురాణ జీవితాలను వర్ణించే తమిళ కవితా పురాణం. దీనిని 12వ శతాబ్దంలో సెక్కిజార్ సంకలనం చేశారు. ఇది పశ్చిమ ఆసియాతో వాణిజ్యానికి ఆధారాలను అందిస్తుంది. .[11] తిరుమురై యొక్క ప్రార్ధనా కవితలను రచించిన శివుని కవులు అరవై మూడు శైవ నయనార్ల జీవిత కథలను జాబితా చేస్తూ సెక్కిజార్ పెరియ పురాణాన్ని సంకలనం చేసి రాశారు, తరువాత స్వయంగా కాననైజ్ చేయబడ్డారు, ఈ రచన పవిత్ర కానన్లో భాగమైంది.[12] సెక్కిజార్ చోళ రాజు రెండవ కులోత్తుంగ చోళుడి ఆస్థానంలో కవి, ముఖ్యమంత్రి.[13]
సంకలనము
[మార్చు]రాజ రాజ చోళ I (985-1013 CE) తన ఆస్థానంలో తేవరం యొక్క చిన్న సారాంశాలను విన్న తర్వాత శ్లోకాలను తిరిగి పొందే పనిని ప్రారంభించాడు.[14] అతను ఒక ఆలయంలో పూజారిగా ఉన్న నంబి అందర్ నంబి సహాయం కోరాడు.[15] చిదంబరంలోని తిల్లై నటరాజ ఆలయంలోని రెండవ ఆవరణలోని గదిలో తెల్ల చీమలు సగం తిన్న కాడిజం ఆకుల రూపంలో లిపి ఉనికిని నంబి దైవిక జోక్యం ద్వారా కనుగొన్నాడని నమ్ముతారు.[16][17] ఆలయంలోని బ్రాహ్మణులు (దీక్షితులు) ముగ్గురు కవులు కలిసి వచ్చినప్పుడు మాత్రమే గదిని తెరవగలరని రాజుకు తెలియజేశారు, రాజరాజు చిదంబరం వీధుల గుండా సాధువు-కవుల చిత్రాలను పవిత్రం చేయడం ద్వారా ఒక వరప్రదాయిని కనుగొన్నాడు.[18][19] ఆ విధంగా రాజరాజు తిరుమురై కంద చోళన్ అని పిలువబడ్డాడు, అంటే తిరుమురైని (తిరిగి) కనుగొన్నవాడు.[20] ఇప్పటివరకు శివాలయాలలో దేవ రూపాల చిత్రాలు మాత్రమే ఉండేవి, కానీ రాజరాజు రాక తర్వాత, నాయనార్ సాధువుల చిత్రాలను కూడా ఆలయం లోపల ఉంచారు.[21]నంబి మొదటి ఏడు పుస్తకాలుగా ముగ్గురు సాధువు కవులు సంపంతర్, అప్పర్, సుందరర్ ల శ్లోకాలను, 8వ పుస్తకంగా మాణిక్యవాసగర్ తిరుకోవాయర్, తిరువాకమ్ లను, 9వ పుస్తకంగా మరో తొమ్మిది మంది సాధువుల 28 శ్లోకాలను, 10వ పుస్తకంగా తిరుమూలర్ తిరుమందిరంను, 10వ పుస్తకంగా మరో 12 మంది కవుల 40 శ్లోకాలను, 63 నాయనార్ సాధువుల శ్రమల పవిత్ర అంతథి అయిన తిరుతోటనార్ తిరువంతతిని ఏర్పాటు చేశాడు, తన సొంత శ్లోకాలను 11వ పుస్తకంగా చేర్చాడు.[22] మొదటి ఏడు పుస్తకాలను తరువాత తేవరం అని పిలిచారు,, మొత్తం శైవ నియమావళిని, దీనికి 12వ పుస్తకంగా చేర్చారు, సెక్కిఝర్ యొక్క పెరియ పురాణం (1135 CE) పూర్తిగా తిరుమురై, పవిత్ర గ్రంథం అని పిలుస్తారు. అందువలన శైవ సాహిత్యం దాదాపు 600 సంవత్సరాల మత, తాత్విక, సాహిత్య అభివృద్ధిని కవర్ చేస్తుంది.[23]
పుణ్యక్షేత్రాలు
[మార్చు]పాడల్ పెట్రా స్థలాలు 276 [24] దేవాలయాలు, ఇవి తేవరం శ్లోకాలలో గౌరవించబడతాయి, ఖండంలోని గొప్ప శివాలయాలలో ఒకటి. వైప్పు స్థలాంగల్ అనేది తేవరంలోని పాటలలో సాధారణంగా ప్రస్తావించబడిన ప్రదేశాలు.[25] మూవర్ల (మొదటి ముగ్గురు కవులు) శ్లోకాల దృష్టి పూజ (ఆరాధన) నైవేద్యంలో దర్శనం (దేవునిచే చూడబడటం, చూడబడటం)ని సూచిస్తుంది.[26] కీర్తనకర్తలు కటు (అడవి కోసం), తురై (ఓడరేవు లేదా ఆశ్రయం), కులం (నీటి ట్యాంక్), కలం (క్షేత్రం) వంటి ప్రదేశాలను వర్గీకరణ జాబితాలను రూపొందించారు - అందువల్ల మతపరమైన సందర్భంలో నిర్మాణాత్మక, నిర్మాణాత్మకం కాని ప్రదేశాలు రెండూ తేవరంలో ప్రస్తావించబడ్డాయి.[27] 9వ తిరుమరై, తిరువిసైప్ప రచనలలో ప్రస్తావించబడిన దేవాలయాలను తిరువిసైప తలంగల్ అని పిలుస్తారు. గంగైకొండ చోళపురం మందిరాన్ని ఈ క్రింది విధంగా గౌరవిస్తారు. " గంగైకొండ చోళేశ్వరం మందిరానికి చెందిన ఆయన ఆరాధన దృశ్యమానం చేసే ఏ రూపాలను అయినా తీసుకుంటాడు" - 131,5.[28]
సంస్కృతిలో
[మార్చు]వేద ఆచారాన్ని శివాలయాలలో అనుసరించే ఆగమిక్ పూజగా మార్చడానికి తిరుమురై ఒక కారణం.[29] ఈ రెండు వ్యవస్థలు అతివ్యాప్తి చెందుతున్నప్పటికీ, ఆగమిక్ సంప్రదాయం డేవిస్ ప్రకారం ఆచార ప్రభావంపై వేద మతం యొక్క ప్రాధాన్యత శాశ్వతంగా ఉండేలా చేస్తుంది.[30] ఓధువర్లు, స్థానికర్లు లేదా కట్టలైయర్లు తమిళనాడులోని శివాలయాలలో రోజువారీ ఆచారాల తర్వాత తేవరం పాడటం ద్వారా సంగీత కార్యక్రమాలను అందిస్తారు.[31] ఇవి సాధారణంగా దైవిక నైవేద్యం తర్వాత వెంటనే కోరస్ కార్యక్రమంగా నిర్వహించబడతాయి. దక్షిణ ఆర్కాట్లోని నల్లన్యనార్ ఆలయం నుండి కులోత్తుంగ చోళ III నుండి ఆలయంలో ప్రత్యేక సందర్భాలలో తిరువెంపావై, మాణిక్యవాసగర్ తిరువలం పాడినట్లు రికార్డులు ఉన్నాయి.[32] 13వ శతాబ్దం నుండి, ఈ గ్రంథాలను అధీనములు లేదా మఠాలు ఓధువర్లకు అందించారు, రాజులు లేదా బ్రాహ్మణుల నియంత్రణ లేదు.[33] ఓధువర్లు వెల్లాల సమాజానికి చెందినవారు, తేవరం పాఠశాలల్లో ఆచార గానంలో శిక్షణ పొందారు.[34]
తిరుమురై యొక్క చివరి సంపుటిని రూపొందించే పదకొండవ శతాబ్దపు తమిళ పుస్తకం పెరియ పురాణం, ప్రధానంగా తేవరం గురించి మాత్రమే సూచనలు కలిగి ఉంది, తరువాత 12 భాగాలకు విస్తరించింది, ఇది తిరుమురై యొక్క మొదటి సంకలనాలలో ఒకటి.[35] మూవర్ల శ్లోకాల మొదటి సంకలనాలలో ఒకటి, తెవర అరుల్మురైతిరట్టు అని పిలువబడేది, తొంభై తొమ్మిది శ్లోకాలను 10 వర్గాలుగా వర్గీకరించడం ద్వారా తమిళ శైవ సిద్ధాంత తత్వశాస్త్రంతో ముడిపడి ఉంది.[36] వర్గ శీర్షికలు దేవుడు, ఆత్మ, బంధం, దయ, గురువు, పద్దతి, జ్ఞానోదయం, ఆనందం, మంత్రం, విముక్తి-ఉమాపతి రచన తిరువరుత్పాయన్ కు అనుగుణంగా ఉంటాయి.[37] తిరుమురై కాండ పురాణం అనేది మొత్తంగా తిరుమురై మరొక సంకలనం, కానీ ప్రధానంగా తేవరం దృష్టి పెడుతుంది. వాల్యూమ్ల సేకరణను తిరుమురైగా సూచించిన రచనలలో ఇది మొదటిది.[38]
గమనికలు
[మార్చు]- ↑ N. Subramaniam (1975). Social and Cultural History of Tamilnad (to AD 1336). Ennes Publication Udumalpet 642 128. p. 277.
- ↑ Peterson 1989, pp. 19–27, 276–287.
- ↑ Subramuniyaswami 2003, p. 494
- ↑ Subramuniyaswami 2003, p. 494
- ↑ Subramuniyaswami 2003, p. 494
- ↑ Das 2005, pp. 148-149
- ↑ Das 2005, pp. 148-149
- ↑ Prentiss 1992, p. 111
- ↑ Zvelebil 1974, p. 97
- ↑ Zvelebil 1974, p. 97
- ↑ Glimpses of life in 12th century South India
- ↑ A Dictionary of Indian Literature By Sujit Mukherjee.
- ↑ Criminal Gods and Demon Devotees By Alf Hiltebeitel.
- ↑ Culter 1987, p. 50
- ↑ Cort 1998, p. 178
- ↑ Culter 1987, p. 50
- ↑ Cort 1998, p. 178
- ↑ Culter 1987, p. 50
- ↑ Vasudevan 2003, pp. 109-110
- ↑ Vasudevan 2003, pp. 109-110
- ↑ Vasudevan 2003, pp. 109-110
- ↑ Zvelebil 1974, p. 191
- ↑ Zvelebil 1974, p. 191
- ↑ "A comprehensive description of the 275 Shivastalams glorified by the Tevaram hymns". templenet.com. Retrieved 11 January 2011.
- ↑ International review for the history of religions, Volumes 15-17. International Association for the History of Religions, CatchWord (Online service)
- ↑ Prentiss 1992, pp. 51-52
- ↑ Prentiss 1992, pp. 51-52
- ↑ Coward 1987, p. 151
- ↑ Cort 1998, p. 176
- ↑ Cort 1998, p. 176
- ↑ Ghose 1996, p. 239
- ↑ Vasudevan 2003, pp. 109-110
- ↑ Khanna 2007, p. xxii
- ↑ Khanna 2007, p. xxii
- ↑ Prentiss 1992, p. 140
- ↑ Prentiss 1992, p. 140
- ↑ Prentiss 1992, p. 144
- ↑ Prentiss 1992, p. 144
సూచనలు
[మార్చు]
- Aiyangar, Krishnaswami S. (2004), South India and Her Muhammadan Invaders, New Delhi: Asian Educational Services, ISBN 81-206-0999-9.
- Ayyar, P. V. Jagadisa (1993). South Indian shrines: illustrated. Asian Educational Services. ISBN 81-206-0151-3.
- Bhargava, Gopal K.; Shankarlal C. Bhatt (2006). Land and people of Indian states and union territories. 25. Tamil Nadu. Delhi: Kalpaz Publications. ISBN 81-7835-381-4.
- Callewaert, Winand M.; Rupert Snell (1994). According to tradition: hagiographical writing in India. Otto Harrasowitz. ISBN 3-447-03524-2.
- Coward, Harold G., ed. (1987). Modern Indian responses to religious pluralism. New York: State University of New York. p. 151. ISBN 0-88706-571-6.
- "Carnatic music". Encyclopædia Britannica (15 ed.). 2005.
- "Classical Notes: Musical people". The Hindu. Archived from the original on 6 March 2007. Retrieved 2007-01-10.
- Cort, John E. (1998). Open boundaries: Jain communities and culture in Indian history. Albany: State University of New York Press. ISBN 0-7914-3786-8.
- Cutler, Norman (1987). Songs of experience: the poetics of Tamil devotion. USA: Library of Congress Cataloging-in-Publication-Data. ISBN 0-253-35334-3.
- Das, Sisir Kumar; Sāhitya Akādemī (2005). A history of Indian literature, 500-1399: from courtly to the popular. chennai: Sāhitya Akādemī. ISBN 81-260-2171-3.
- Eliot, Charles (2007-09-01). Hinduism and Buddhism, Vol II. (of 3). Middlesex: Eco Library. ISBN 978-1-4068-6296-6.
- Knight, Douglas M. Jr.; Douglas M. Knight (2001). Balasaraswati: her art & life. Middle Town CT: Weslyen University Press. ISBN 978-0-8195-6906-6.
- Khanna, Meenakshi (2007). Cultural History of Medieval India. Delhi: Social Science Press. ISBN 978-81-87358-30-5.
- Harman, William P. (1992), The sacred marriage of a Hindu goddess, Delhi: Indiana University Press, ISBN 978-1-59884-655-3.
- Peterson, Indira Viswanathan (1989). Poems to Siva: The Hymns of the Tamil Saints. Princeton: Princeton University Press. ISBN 9780691067674. JSTOR j.ctt7zvqbj. OCLC 884013180.
- Prentiss, Karen Pechilis; Karen Pechilis (1999), The embodiment of bhakti, New York: Oxford University Press, ISBN 0-19-512813-3.
- Sabaratnam, Lakshmanan (2001). Ethnic attachments in Sri Lanka: social change and cultural continuity. Palgrave. ISBN 0-312-29348-8.
- Schüler, Barbara (2009). Of death and birth: Icakkiyamman̲, a Tamil goddess, in ritual and story. Otto Harrasowitz. ISBN 978-3-447-05844-5.
- Subramuniyaswami, Satguru Sivaya (2003), Dancing With Siva : Hinduism's Contemporary Catechism, Himalayan Academy, ISBN 0-945497-89-X.
- Vasudevan, Geetha (2003), The royal temple of Rajaraja: an instrument of imperial Cola power, New Delhi: Abhinav Publications, ISBN 81-7017-383-3
- Zvelebil, Kamil (1974). A History of Indian literature Vol.10 (Tamil Literature). Otto Harrasowitz. ISBN 3-447-01582-9.
మరింత చదవండి
[మార్చు]
- Swamigal, Thirugnana Sambandar. "Campantar Tevaram -1 part 1, patikams 1-66" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Thirugnana Sambandar. "Campantar Tevaram -1 part 2, patikams 67-136" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Thirugnana Sambandar. "Campantar Tevaram -2 part 1, patikams 1-60" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Thirugnana Sambandar. "Campantar Tevaram -2 part 2, patikams 61-122" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Thirugnana Sambandar. "Campantar Tevaram -3 part 1, patikams 1-66" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Thirugnana Sambandar. "Campantar Tevaram -3 part 2, patikams 67-125 & later additions" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Tirunavukkarasu. "Tevaram of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 4 part - 1 Poems(1-487)" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Tirunavukkarasu. "Tevaram of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 4 part - 2 Poems(488-1070)" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Tirunavukkarasu. "Tevaram of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 5 part - 1 Poems(1-509)" (PDF). /projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Tirunavukkarasu. "Tevaram of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 5 part - 2 Poems(510-1016)" (PDF). /projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Tirunavukkarasu. "Tevaram of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 6 part - 1 Poems(1-508)" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Tirunavukkarasu. "Tevaram of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 6 part - 2 Poems(509-981)" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Sundaramurthi. "Tevaram of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 7, part 1 Poems (1-517)" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.
- Swamigal, Sundaramurthi. "Tevaram of Tirunavukkaracu Cuvamikal Tirumurai 7, part 2 Poems (518-1026)" (PDF). projectmadurai.org. Retrieved 5 October 2014.