Jump to content

తెక్కుంకూర్

వికీపీడియా నుండి
తెక్కుంకూర్ రాజ్యం

తెక్కుంకూర్ (തെക്കുംകൂർ)
1103–1750
తెక్కుంకూర్
జండా
స్థాయికేరళ సంస్థానాలు
రాజధానివెన్నిమల, మణికందపురం (1100~1445)
చంగనాశేరి, తళియంతనపురం (1445-1750)
సామాన్య భాషలుమలయాళం, తమిళం
మతం
హిందూ మతం
ప్రభుత్వంరాచరికం
మణికందన్మార్ 
• 1710–1750
ఆదిత్య వర్మ
చారిత్రిక కాలంసామ్రాజ్యవాద యుగం
• స్థాపన
1103
1749
• పతనం
1750
Preceded by		 Succeeded by
వెమ్పోలినాడ్
ట్రావెన్‌కోర్
Today part ofభారతదేశం

తెక్కుంకూర్ రాజ్యం (Malayalam: തെക്കുംകൂർ രാജ്യം) (తెక్కుంకూర్ లేదా తెక్కుంకోర్ అని కూడా పిలవబడుతుంది) భారతదేశం లోని కేరళ దక్షిణ భాగంలో సా.శ. 1103 నుండి సా.శ. 1750 వరకు ఉన్న ఒక స్వతంత్ర రాజ్యం.[1] దీనిని తెక్కుంకూర్ రాజకుటుంబం (ఎడతిల్ కుటుంబం) పాలించింది. తెక్కుంకూర్ మీనచిల్ నది, పంబ నది మధ్య, పశ్చిమ కనుమల నుండి వెంబనాడ్ కాయల్ వరకు విస్తరించి ఉంది. మహోదయపురానికి చెందిన చేర కులశేఖర రాజవంశం ముగింపులో సంస్థానాలలో జరిగిన పరిపాలనా మార్పుల ఫలితంగా తెక్కుంకూర్ ఉద్భవించింది. ఈ బిరుదుకు అక్షరార్థం దక్షిణ రాజప్రతినిధి. దక్షిణ అనే పదం ఉత్తరాన సరిహద్దుగా ఉన్న వడక్కుంకూర్ (ఉత్తర రాజప్రతినిధి) అని పిలువబడే మరొక రాజ్యం నుండి వారిని వేరు చేసింది.[2] రాజగృహమైన తెక్కుంకూర్ కోవిలకమ్ మొదట కొట్టాయం లోని పుదుప్పల్లి సమీపంలో వెన్నిమల, మణికందపురంలలో ఉండేది, తరువాత అది చంగనాశేరి లోని పుళవత్తు వద్ద ఉన్న నీరాళి ప్యాలెస్, తళియంతనపురం (కొట్టాయం) వద్ద ఉన్న తాలిక్కోట్టకు మారింది.

చరిత్ర

[మార్చు]

కులశేఖర సామ్రాజ్యం ముగింపు

[మార్చు]

11వ శతాబ్దం చివరలో కులశేఖర సామ్రాజ్యం ముగింపులో సంస్థానాలలో జరిగిన పరిపాలనా మార్పుల ఫలితంగా తెక్కుంకూర్ ఉద్భవించింది.[3] పలకల విస్తరణ ద్వారా భూమి భౌతిక హక్కులను పొందడానికి బ్రాహ్మణులకు ఉన్న అధికారం, వ్యవసాయ భూములైన మురికివాడల ప్రభావం ఫలితంగా భూస్వామ్య రూపాలు ఉద్భవించాయి. చిన్న భూస్వాములు వెమ్పోలినాడ్ వంటి రాజవంశాలకు లొంగిపోయారు. భౌగోళిక విస్తీర్ణం పెరగడం వల్ల, వెమ్పోలినాడ్ తెక్కుంకూర్, వడక్కుంకూర్ అనే రెండు సంస్థానాలుగా విభజించబడింది. వెంబలనాడ్ ఉత్తర భాగాలు వడక్కుంకూర్ గా రూపాంతరం చెందాయి, వెంబలనాడ్ దక్షిణ భాగాలు ముంజునాడ్, నంటుళైనాడ్ లతో కలిసి తెక్కుంకూర్‌గా ఏర్పడ్డాయి.[4] పన్నెండవ శతాబ్దం మొదటి దశాబ్దంలో ఏమి జరిగి ఉండవచ్చు అనే దానిపై చరిత్రకారులలో ఎటువంటి భిన్నాభిప్రాయాలు లేవు. అయితే, ఆచారం దానికి ముందే, శతాబ్దం క్రితమే ప్రారంభమైందనడానికి కొన్ని సూచనలు ఉన్నాయి. కాకపోతే అది తెక్కుంకూర్ రాజ్యం అనే సంపూర్ణ రాచరికంగా మారలేదు.[5]

మూలం

[మార్చు]
రాతిలో చెక్కబడిన తెక్కుంకూర్ రాజవంశం రాజ ముద్ర (పుంచమన్ ఇల్లం, వెన్నిమల)

వెంపల్లి ప్యాలెస్ లో (Malayalam: വെമ്പള്ളി കൊട്ടാരം) నివసించిన వెమ్పోలినాడ్ ఇళయ రాజా (యువరాజు) 12వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో తెక్కుంకూర్ రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు.[6] వారి విభజన తరువాత, తెక్కుంకూర్ ఒక స్వతంత్ర రాజ్యంగా మారింది, వడక్కుంకూర్ కొచ్చిన్ సామంతుడిగా మారింది.[7] సా.శ. 1103లో వెమ్పోలినాడ్ ఉత్తర భాగాలు వడక్కుంకూర్‌గా రూపాంతరం చెందాయి, వెమ్పోలినాడ్ దక్షిణ భాగాలు నంటుళునాడ్, ముంజునాడ్ లతో కలిసి తెక్కుంకూర్‌గా ఏర్పడ్డాయి.[8] రెండవ భాస్కర రవి వర్మ (1019-1021) స్థాపించినట్లు భావిస్తున్న వెన్నిమల శ్రీ రామ లక్ష్మణ పెరుమాళ్ ఆలయానికి తెక్కుంకూర్ రాజు కోయిల్ అధికారిగా ఉన్నందున, వెన్నిమల తెక్కుంకూర్ రాచరికం ప్రధాన కార్యాలయంగా ఎంపిక చేయబడింది.[9]

ప్రారంభ రాజధాని - వెన్నిమల, మణికందపురం

[మార్చు]
శ్రీ రామ లక్ష్మణ పెరుమాళ్ ఆలయం, వెన్నిమల

వెన్నిమల తెక్కుంకూర్ రాజ్యం ప్రధాన కార్యాలయంగా స్థాపించబడింది.[10] శత్రువుల నుండి రక్షణకు వెన్నిమల అత్యంత సురక్షితమైన ప్రదేశం. అడవులను నరికి నివాసయోగ్యమైన ప్రాంతాలుగా అభివృద్ధి చేశారు, రాజధాని నగరం మణికందపురం ద్వారా పరిపాలన బలోపేతం చేయబడింది. మణికందపురం కృష్ణ ఆలయాన్ని సా.శ. 1152లో ఇరవి మణికందన్ రాజు నిర్మించాడని నమ్ముతారు.[11] రాజధానికి అవసరమైన పరిపాలనా యంత్రాంగం, జనాభాతో మణికందపురం, పరిసర ప్రాంతాలు అభివృద్ధి చెందాయి. తెక్కుంకూర్ రాజుల పాలనలో మణికందపురం చాలా వృద్ధి చెందిన పట్టణం. మణికందపురంలో కోట, సొరంగాలు ఉండేవనడానికి ఆధారాలు ఉన్నాయి. తరువాత చంగనాశేరి, తళియంతనపురం (కొట్టాయం) లలో తెక్కుంకూర్ రాచరికం ప్రధాన కార్యాలయాలు కూడా ఉన్నాయి.

చంగనాశేరి, తళియంతనపురం

[మార్చు]
పుళవత్తులో తెక్కుంకూర్ పరదేవత (ఎడతిల్ భగవతి) ఆలయం

ఇడనాడు (మధ్యయుగ ప్రదేశాలు) లో మార్కెట్ కేంద్రాల వృద్ధిలో భాగంగా, రాజ్యంలో మంచి జోక్యం చేసుకోవడానికి ఇది ఒక మేధోపరమైన ఎత్తుగడ. 15వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో రాజధాని చంగనాశేరి లోని పుళవత్తు కి మారింది. వాణిజ్యమే కాకుండా, దక్షిణ పొరుగు సంస్థానాలలో రవాణాకు అత్యుత్తమ పట్టణంగా చంగనాశేరిని తెక్కుంకూర్ ప్రోత్సహించింది. తదుపరి మూడున్నర శతాబ్దాల పాటు పరిపాలనా కేంద్రం చంగనాశేరి లోని నీరాళి ప్యాలెస్‌లో ఉంది.[12] ప్రధాన కార్యాలయాన్ని చంగనాశేరిలోని నీరాళిక్కెట్టు కొట్టారం కు మార్చడం వల్ల వెంబనాడు మడుగుకు తరచుగా వచ్చే వస్తువులను సులభతరం చేయడం, చెంపకస్సేరి బ్యాక్ వాటర్స్ ఆక్రమణలను ఎదుర్కోవడం వారికి సులభమైంది.

తాలి ఆలయం, తాలిక్కోట్ట (తళియంతనపురం)

15వ శతాబ్దం నాటికి, తెక్కుంకూర్ రాజులు తాలియిల్ ఆలయం సమీపంలో ఒక ప్యాలెస్, కోటను నిర్మించారు. మీనచిల్ నది ఒడ్డున తళియంతనపురం (కొట్టాయం) వద్ద మరొక రాజధానిని స్థాపించారు. కేరళలోని పద్దెనిమిదిన్నర తాలి క్షేత్రాలలో (Malayalam: പതിനെട്ടര തളികൾ) తాలి ఆలయం ఒకటి. తాళతంగడి నది (మీనచిల్ నది) లో వాణిజ్య అభివృద్ధి, బ్రాహ్మణవాదం కేంద్రంగా పురాతన తాలి (Malayalam: തളി) పతనం కారణంగా అదనపు రాజధాని నగర స్థాపన జరిగింది.[13] సుమారు ఒక కిలోమీటరు చుట్టుకొలత, 12 అడుగుల ఎత్తు ఉన్న ఈ కోటను భారీ ఎర్ర ఇసుకరాయితో నిర్మించారు. ఆరు బురుజులు (టవర్ ఆఫ్ వ్యూ), ఐదు మీటర్ల (ఏడు కోల్) వెడల్పు గల కందకాలు ఉండేవి.

భౌగోళికం

[మార్చు]
డచ్ రెవ. శామ్యూల్ మటీర్ గీసిన తెక్కుంకూర్ మ్యాప్ (1498)

వడక్కుంకోర్, తెక్కుంకోర్ సరిహద్దుల వెంబడి ఒక మట్టి కోట ఉంది. ఇది అతిరంపుళ నుండి ప్రారంభమై కొండూర్ (కేరళ లోని పాల కి తూర్పున) వరకు విస్తరించింది. ప్రారంభంలో, తెక్కుంకూర్ సరిహద్దు పశ్చిమ కనుమల (సహ్యాద్రి పర్వతాలు) నుండి వెంబనాడు సరస్సు (వెంబనాడు కాయల్) వరకు, కనక్కరి నుండి అచన్‌కోవిల్ నది లోని కైపత్తూర్ (కడవు) వరకు ఉండేది. అయితే 18వ శతాబ్దం చివరలో ఈ రాజ్యం విస్తీర్ణం తగ్గింది. సా.శ. 1743 నాటి డచ్ మ్యాప్ సూచించినట్లుగా, సరిహద్దులు ఇవి;[14]

  • పశ్చిమం: వెంబనాడు సరస్సు; ఈ ప్రదేశాలలో కుమరకోమ్, ఈరా, నీలంపేరూర్, కిడంగర, ముత్తార్, నీరేట్టుపురం, నిరణం ఉన్నాయి.
  • దక్షిణం: ఈ ప్రదేశాలలో బుధనూర్, పులియూర్, పరుమల, చెంగన్నూర్, అరన్ముల, కోజెన్చేరి, అయిరూర్, రాన్ని ఉన్నాయి.
  • తూర్పు: ఈ ప్రదేశాలలో ముక్కూట్టుతార, ఎరుమేలి, కన్నిమల, చోట్టి, తిడనాడ్, మీనచిల్ ఉన్నాయి.
  • ఉత్తరం: ఈ ప్రదేశాలలో పాల, లాలం, కూడల్లూర్, కనక్కరి, అతిరంపుళ ఉన్నాయి.

చరిత్రకారుడు కె.ఎన్. గోపాల పిళ్ళై, కురుప్పుం వీట్టిల్ తన చారిత్రక నవల "తెక్కుంకూర్ రాణి"లో దేశ సరిహద్దుల గురించి వ్రాశాడు. పురక్కాడ్ తెక్కుంకూర్‌కు చెందినదని, దేశంలోని ముఖ్యమైన వాణిజ్య కేంద్రమని ఆయన పేర్కొన్నాడు.[15]

పూంజర్ ప్రావిన్స్ విభజన

[మార్చు]

12వ శతాబ్దంలో మధురై పై వివాదం తరువాత పారిపోవలసి వచ్చిన పాండ్య రాజవంశం శాఖకు చెందిన వారు, తరువాత తమ ఆస్తులను విక్రయించి రాజ్యాన్ని స్థాపించారని నమ్ముతారు.[16] మధురై నుండి వచ్చి తరువాత ఎట్టుమానూర్‌లో స్థిరపడిన పాండ్య రాజు మానవిక్రమ కులశేఖర పెరుమాళ్. 15వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో ఎట్టుమానూర్ శివాలయాన్ని దోచుకోవడానికి వచ్చిన దొంగల ఉద్దేశాన్ని పాండ్య రాజవంశానికి చెందిన ఉదయ కులశేఖర స్థానికులకు తెలియజేశాడు. ఆ తర్వాత జరిగిన సభలో పాండ్య రాజు ఉదయ కులశేఖర పెరుమాళ్ సా.శ. 1419లో తళియంతనపురంలో తెక్కుంకూర్ రాజు కోత వర్మన్ మణికందన్‌తో ఒప్పందం కుదుర్చుకున్నాడు. ఒప్పందం గురించి వారి మనోగతాన్ని తెలుసుకోవడానికి తెక్కుంకూర్ రాజు తాలియిల్ ఆలయంలో స్థానిక పాలక మండళ్లను, స్థానికులను పిలిపించాడు. పాండ్య రాజవంశానికి చెందిన కోత వర్మన్, మానవిక్రమన్‌లతో కుదుర్చుకున్న ఒప్పందం ప్రకారం, తెక్కుంకూర్‌కు కొంత మొత్తం బంగారం, పచ్చలను ఇవ్వడం ద్వారా పూంజర్ రాజ్యాన్ని పొందారు.[17] ఇది పూంజర్ రాజ్యం ఆవిర్భావంపై కుదిరిన ఒక ఒప్పంద పత్రం. తాలియిల్ శివాలయం ముఖ మండపంలో జరిగిన దేశ మార్పిడి ఒప్పందాల ప్రామాణిక వృత్తాంతం గురించి కె.పి. పద్మనాభ మీనన్ మలబార్ చరిత్రలలో రాశారు.[18]

తెక్కుంకూర్ పాలకులు

[మార్చు]
తెక్కుంకూర్ రాజు నిర్మించిన తాళతంగడి జుమా మసీదు
  • వెంపల్లి ప్యాలెస్‌కు చెందిన ఇళయరాజా వింబిలీశ్వరన్: సా.శ. 1103 - 1150; తెక్కుంకూర్ రాజవంశ స్థాపకుడు.
  • ఎరవి మణికందన్ వర్మన్: సా.శ. 1150 - 1180; కొట్టారతిల్ శంకుణ్ణి ఐతిహ్యమాలలో ప్రస్తావించబడింది; రాజర్షి; వాకతానంలో మణికందపురం ఆలయాన్ని నిర్మించారు.
  • కుమారన్ అయ్యకన్ మణికందన్: సా.శ. 1300; తిరువల్ల రాగి పలకలలో (తిరువల్ల గ్రంథావళి) ప్రస్తావించబడింది.
  • రామ వర్మన్ మణికందన్: సా.శ. 1350 - 1378; మలయాళ భాషలోని పురాతన సాహిత్యమైన ఉన్నునీలి సందేశంలో (సందేశ కావ్యం) ప్రస్తావించబడింది.
  • కోత వర్మన్ మణికందన్: సా.శ. 1408 - 1440; పూంజర్ రాజవంశాన్ని స్థాపించడానికి పాండ్య రాజు ఉదయ కులశేఖర పెరుమాళ్‌కు ఆస్తులను విక్రయించడానికి ఒప్పందం కుదుర్చుకున్నారు.
  • ఆదిత్య వర్మన్ మణికందన్: సా.శ. 1520 - 1555; మీనచిల్ నది ఒడ్డున తాళతంగడి పల్లిని నిర్మించారు.
  • ఎరవి వర్మన్ మణికందన్: సా.శ. 1555 - 1579; ఆదిత్య వర్మన్ తమ్ముడు.
  • గోద వర్మన్ మణికందన్: సా.శ. 1579 - 1606; కొట్టాయం చెరియ పల్లిని నిర్మించారు.
  • కేరళ ఆదిత్య వర్మన్ మణికందన్: సా.శ. 1626 - 1629; వంచిపుజ మఠం లిపిలో ప్రస్తావించబడింది.
  • కేరళరు గోద వర్మన్ మణికందన్: సా.శ. 1650 - 1674; ఒక జర్మన్ పాఠశాలను ప్రారంభించారు; 1661లో తాలియిల్ ఆలయానికి మిళవు (ఒక వాయిద్యం) అంకితం చేశారు.
  • ఉన్ని కేరళ వర్మన్ మణికందన్: సా.శ. 1674 - 1691; కొట్టాయంలో కేరళపురం ప్యాలెస్‌ను నిర్మించారు.
  • ఉదయ మార్తాండ వర్మన్ మణికందన్: సా.శ. 1691 - 1717; పుళవత్తులో చిత్రకుళం మహాదేవర్ ఆలయం, చిత్రకుళం చెరువును నిర్మించారు.
  • ఆదిత్య వర్మన్ మణికందన్: సా.శ. 1717 - 1750; తెక్కుంకూర్ రాజవంశపు చివరి రాజు; ట్రావెన్‌కోర్‌కు చెందిన మార్తాండవర్మతో చంగనాశేరి యుద్ధంలో పోరాడారు.

రాజభవనాలు

[మార్చు]

పుళవత్తులోని నీరాళి ప్యాలెస్ (చంగనాశేరి)[1], కొట్టాయం లోని తాలికోట కోవిలకమ్ (తళియంతనపురం)[19] తెక్కుంకూర్ రాజుల ప్రధాన నివాసాలు. ప్రారంభంలో, మహారాజు వెన్నిమల[20], మణికందపురంలో[21] నివసించారు. రాజ నివాసాన్ని నీరాళి ప్యాలెస్‌కు మార్చే వరకు ఇది కొనసాగింది. తెక్కుంకూర్ రాజకుటుంబానికి అరణ్ముల ప్యాలెస్, కేరళపురం ప్యాలెస్, ఎడతిల్ ప్యాలెస్ పల్లం మొదలైన అనేక రాజభవనాలు ఉన్నాయి.[22]

చంగనాశేరి యుద్ధం

[మార్చు]
చంగనాశేరి యుద్ధంలో తెక్కుంకూర్‌ను ఓడించిన ట్రావెన్‌కోర్ రాజు మార్తాండ వర్మ

తెక్కుంకూర్ చివరి రాజు ఆదిత్య వర్మ మణికందన్. ఆయన చంగనాశేరి లోని నీరాళి ప్యాలెస్‌లో నివసించారు.[23] ఆదిత్యవర్మ, అతని తమ్ముడు గోద వర్మన్ మధ్య మనస్పర్థలు వచ్చిన సమయం అది. రాజు కొచ్చితో పొత్తుకు సిద్ధంగా ఉన్నాడు, అయితే యువరాజు ట్రావెన్‌కోర్, మార్తాండ వర్మ పట్ల సానుభూతి కలిగి ఉన్నాడు. గోద వర్మన్ (తెక్కుంకూర్ యువరాజు), ట్రావెన్‌కోర్‌కు చెందిన మార్తాండ వర్మ మధురైలో రాజ్యధర్మం చదువుకునేటప్పుడు సహాధ్యాయులు. రామాయన్ దళవ, కెప్టెన్ డి లానాయ్ నాయకత్వంలో ట్రావెన్‌కోర్ సైనిక ముందడుగు గురించి విన్న తర్వాత; తెక్కుంకూర్ యువరాజు (గోద వర్మన్) రాజు ఆదిత్య వర్మ మణికందన్‌కు సలహా ఇచ్చాడు. అంబలపుజ (చెంపకస్సేరి) సంస్థానం పతనం, కాయంకుళం సంస్థానం పతనం అర్థం చేసుకుని ట్రావెన్‌కోర్ రాజ్యంతో స్నేహం చేయాలని కోరాడు.[24] ఇంతలో, మార్తాండ వర్మ కాయంకుళం, చెంపకస్సేరిలను స్వాధీనం చేసుకున్నప్పుడు, ఆదిత్య వర్మ తదుపరి బాధితులు తామేనని గ్రహించి, బేషరతు శాంతి కోసం తన సోదరుడిని తిరువనంతపురం పంపాడు. అతను ట్రావెన్‌కోర్ రాజు అనిళం తిరునాళ్ మార్తాండ వర్మను కలుసుకుని సహాయం అభ్యర్థించాడు.

దురదృష్టవశాత్తు, మార్తాండ వర్మ రాజు ఆదిత్య వర్మను గద్దె దించడానికి సహాయం చేస్తే తనకు అధికారం ఇస్తానని హామీ ఇవ్వమని గోద వర్మన్‌ను కోరాడు. మార్తాండ వర్మ అప్పటికే సోదరుల మధ్య విభేదాల గురించి విన్నాడు. తెక్కుంకూర్ రాజ్యం దక్షిణ భాగంలో చిన్న రాజుకు మంచి ఆదరణ లభించింది. తనను తాను సమర్థించుకునే యువరాజు విభేదాల తర్వాత వెంటనే తెక్కుంకూర్‌కు తిరిగి రావాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. మార్తాండ వర్మ, రామాయన్ దళవ చెడు ఆలోచనలు మేల్కొన్నాయి. అతను చిన్న రాజు వద్దకు ఒక దూతను పంపి, "తల్లి ఆరోగ్యం బాగాలేదు, వెంటనే కొట్టాయం బయలుదేరండి" అని తప్పుడు వార్తను చెప్పాడు.[23] యువరాజు గోద వర్మన్ బయలుదేరాలని నిర్ణయించుకుని, పడవ ఎక్కి ఉత్తరం వైపు వెళ్లాడు; తెక్కుంకూర్ రాజు ఆదిత్య వర్మ మణికందన్‌కు మార్తాండ వర్మ కొన్ని బహుమతులు ఇచ్చాడు.[25] దారిలో అతను అంచుతెంగు కోట వద్ద దిగాడు, బ్రిటిష్ అధికారుల నుండి పదకొండు ఆచార అగ్నిహోత్రాలను అందుకున్నాడు. అక్కడి నుండి పరవూర్ సరస్సు, అష్టముడి సరస్సు, కాయంకుళం సరస్సు, వెంబనాడు సరస్సు గుండా చేరుకున్నాడు. మరుసటి రోజు యువరాజు పడవ తాళతంగడి లోని ఇల్లియక్కడవుకు చేరుకుంది. రామాయన్ సేవకులు మరొక పడవలో వెంబడించి యువరాజు గోద వర్మన్‌ను, అతని సేవకులను వధించారు. మరుసటి రోజు ట్రావెన్‌కోర్ యుద్ధ ప్రకటన చేసింది. తన తమ్ముడిని మోసం చేసి చంపినందుకు యువరాజు "సహాధ్యాయుడు" ఆదిత్య వర్మన్ మణికందన్‌కు సవాలు విసిరాడు.[26]


తెక్కుంకూర్ రాజు ఆదిత్య వర్మన్ యువరాజు గోద వర్మన్‌ను చంపాడని రామాయన్ దళవ వార్తను వ్యాప్తి చేశాడు. అయితే చరిత్రకారుడు పి. శంకుణ్ణి మీనన్ తన పుస్తకం ట్రావెన్‌కోర్ హిస్టరీ ఆఫ్ శంకుణ్ణి మీనన్లో ట్రావెన్‌కోర్‌ను సమర్థిస్తున్నాడు.[27] 1749 సెప్టెంబర్‌లో చంగనాశేరి లోని తెక్కుంకూర్ కోట, నీరాళి ప్యాలెస్‌పై దాడి జరిగింది.[28] వాళప్పల్లి పత్తిల్లతిల్ పోటిమర్ (వాళప్పల్లి మహా శివాలయ నిర్వాహకుడు) నీరాళి ప్యాలెస్‌లో ఆదిత్య వర్మన్ రాజుకు సహాయం చేసి అతన్ని కొట్టాయం లోని నట్టస్సేరికి తరలించాడు. ప్రతికూల వాతావరణంలో ట్రావెన్‌కోర్ దళాలు వారిని అనుసరించకుండా నిరోధించడానికి వాళప్పల్లి లోని కన్నంపేరూర్ చెక్క వంతెన ధ్వంసం చేయబడింది.[29] తెక్కుంకూర్ రాజు ఆదిత్య వర్మన్ కాలికట్ పారిపోయి జామోరిన్ కు ఆశ్రయం ఇచ్చాడు. 1749 సెప్టెంబర్ 11 నాటి చర్యలు; మలయాళ సంవత్సరం 925 చింగం (1749 సెప్టెంబర్ 11) 28వ తేదీన, తెక్కుంకూర్ రాజధాని రామాయన్ దళవ చేత జయించబడి ట్రావెన్‌కోర్ రాజ్యంలో విలీనం చేయబడింది.[30][27][31][29]

ప్రస్తుతం

[మార్చు]

తెక్కుంకూర్ రాజకుటుంబ సభ్యులు ఇప్పుడు నట్టస్సేరిలో ఉంటున్నారు; ఇప్పుడు ఈ ప్యాలెస్ ఎడతిల్ భగవతి ఆలయ సమీప ప్రాంగణంలో ప్రస్తుత కుటుంబ సభ్యులు నిర్మించిన అనేక పురాతన నాలుకేట్టు, కొత్త ఇళ్లతో కనిపిస్తుంది. తెక్కుంకూర్ రాజకుటుంబాల వారసులు నెడికున్నత్తు "వాళువెలిల్" కుటుంబంలో ఉంటున్నారు. ఒక శాఖ కాయంకుళంకు వెళ్లి తమ బంధువుల కుటుంబంలో చేరింది. ఈ కుటుంబం ఓడనాడు (కాయంకుళం) రాజకుటుంబానికి కూడా సంబంధించినది. చివరకు నూరునాడు సమీపంలో స్థిరపడింది. ఈ కుటుంబాన్ని "ముతంతేడమ్" లేదా ఎడతిల్ (తెక్కుంకోర్) స్వరూపం పెద్ద శాఖ అని పిలుస్తారు. నెడియానిక్కల్ పనయిల్ దేవి ఆలయ దేవతను వారు ఎడతిల్ భగవతిగా పూజిస్తారు. వారు తమ అద్భుతమైన గతాన్ని కోల్పోయి ఇతర నాయర్ కుటుంబాల వలె జీవిస్తున్నారు. నాలుకేట్టులో కొంత భాగాన్ని పునరుద్ధరించారు, కొందరు కుటుంబ సభ్యులు అక్కడ నివసిస్తున్నారు.,.[32][33]

1742లో ట్రావెన్‌కోర్ డచ్ వారిని లొంగదీసుకున్న తరువాత, మార్తాండ వర్మ సైనిక కార్యకలాపాలు తెక్కుంకూర్‌తో సహా ఉత్తర పొరుగు రాజ్యాలకు వ్యతిరేకంగా పురోగమించాయి. రాజ్యాన్ని రక్షించుకోవడానికి తెక్కుంకూర్ చెంపకస్సేరి, వడక్కుంకూర్‌లతో పొత్తు పెట్టుకున్నప్పటికీ, చివరకు అవన్నీ ట్రావెన్‌కోర్‌లో విలీనం చేయబడ్డాయి.[34]

తెక్కుంకూర్ పాలకుడు మార్తాండ వర్మ ఆధ్వర్యంలో ట్రావెన్‌కోర్‌కు వ్యతిరేకంగా మొదట కాయంకుళం రాజ్యంతో, ఆ తర్వాత అంబలపుజ సంస్థానంతో జతకట్టాడు. అంబలపుజ పతనం తరువాత, తెక్కుంకూర్ పాలకుడు ట్రావెన్‌కోర్‌తో రాజీకి రావడానికి నిరాకరించడంతో, అతని రాజధాని నగరాన్ని 1750 సెప్టెంబర్ 11న మార్తాండ వర్మ జనరల్, ప్రధాన మంత్రి అయిన రామాయన్ దళవ స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. 1753లో ఈ రాష్ట్రం ట్రావెన్‌కోర్‌కు అనుసంధానించబడింది. ఈ యుద్ధ వివరాలను ట్రావెన్‌కోర్ రాష్ట్ర పూర్వపు దివాన్ పేష్కార్ (ఉప ప్రధాన మంత్రితో సమానమైన హోదా), మరొక ప్రముఖ చరిత్రకారుడు కె.పి. పద్మనాభ మీనన్ తండ్రి అయిన పి. శంకుణ్ణి మీనన్ రచించిన 'హిస్టరీ ఆఫ్ ట్రావెన్‌కోర్ ఫ్రమ్ ది ఎర్లియెస్ట్ టైమ్స్' లో వివరించబడ్డాయి. చివరి నాటికి, తెక్కుంకూర్ రాజకుటుంబం కొలతు కర కోళంచేరి లోని చిన్న కోవిలకమ్ ప్రాంతాన్ని మాత్రమే నియంత్రించింది.

పరదేవత

[మార్చు]

ఎడతిల్ భగవతి తెక్కుంకూర్ రాజకుటుంబ పరదేవత (ఇలవేల్పు). వడక్కుమ్మల్ కుటుంబం వారు రోజువారీ పూజలు నిర్వహిస్తారు. వడక్కుమ్మల్ విక్రమన్ నంబూద్రి ప్రస్తుత ప్రధాన అర్చకుడు. సూర్య కలాడి మనకు చెందిన తంత్రి పూజలు నిర్వహిస్తారు. ఈ రోజున త్రికాల పూజ (ఉదయం, మధ్యాహ్నం, సాయంత్రం పూజలు) ఉంటుంది. ఇది కుటుంబ కలయికల రోజు కూడా. ప్రతి సంవత్సరం మేడం 18 న (సాధారణంగా ఇది మే 1 న వస్తుంది) ప్రధాన పూజ నిర్వహిస్తారు.

కుమారనల్లూర్ ఆలయ ఉత్సవ చివరి రోజు వేడుక అయిన ఆరాట్టు (త్రిక్కార్తీక మరుసటి రోజు), ఎడతిల్ ఆలయానికి సమీపంలో (కుమారనల్లూర్ దేవి ఆలయానికి 2 కి.మీ దూరంలో) ఉన్న మీనచిల్ నది వద్ద నిర్వహిస్తారు. కుమారనల్లూర్ భగవతి తన సోదరి ఎడతిల్ భగవతిని చూడటానికి వస్తుంది కాబట్టి, ప్రతి సంవత్సరం ఒకసారి ఎడతిల్ భగవతి ఆలయం సమీపంలో 'ఆరాట్టు' నిర్వహిస్తారు. జనవరి మాసంలో ప్రతి సంవత్సరం భాగవత పురాణ సప్తాహం, భాగవతం మూలంతో నిర్వహిస్తారు.

మూలాలు

[మార్చు]
  1. ↑ 1.0 1.1 P. Shungoonny Menon - A HISTORY OF TRAVANCORE - First edition: 1878, New edition: 1983, Page 130, 131 - ISBN 978-8170200406
  2. ↑ A Sreedhara Menon (1 January 2007). A Survey Of Kerala History. DC Books. pp. 166–. ISBN 978-81-264-1578-6. Retrieved 9 August 2012.
  3. ↑ Menon, A Sreedhara (1 January 2007). A Survey Of Kerala History. DC Books. ISBN 9788126415786. Retrieved 7 January 2019
  4. ↑ Book Title: Suryakalati (Historic Novel), Volume 2 Author: Pi. Vi Tampi Publisher: Kar̲ant̲ Buks, 1987 Original: University of California Digitized: 31 Jan 2007 Total pages: 435
  5. ↑ Narayanan, M.G.S. (2013). Perumāḷs of Kerala: Brahmin oligarchy and ritual monarchy: political and social conditions of Kerala under the Cēra Perumāḷs of Makōtai (c. AD 800-AD 1124). Thrissur: CosmoBooks. ISBN 9788188765072.
  6. ↑ "LDC Quick Book". Archived from the original on 2020-10-14. Retrieved 2026-03-05.
  7. ↑ Census of India, 2001: Wayanad. Controller of Publications. 2004.
  8. ↑ http://assemblyelection2011.com/ [dead link]
  9. ↑ Narayanan, M. G. S. 2002. ‘The State in the Era of the Ceraman Perumals of Kerala’, in State and Society in Premodern South India, eds R. Champakalakshmi, Kesavan Veluthat, and T. R. Venugopalan, pp.111–19. Thrissur, CosmoBooks
  10. ↑ Book Title: Sthalapurāṇaṅṅaḷ Author: Iṭamaruk Publisher: Royal Book Depot, 1972 Original from The University of California Digitized: 2 Jun 2009 Length: 210 pages
  11. ↑ Kottarathil, Sankunni (2018). AITHIHYAMALA (Malayalam). 1 (Issue No. 1 ed.). Kottayam, Kerala, India: DC Books. p. 20. ISBN 9780195698893
  12. ↑ Encyclopedia of Tourism Resources in India; Author: Dr. Manohar Sajnani, Published in 2001, Published by: Kalpaz Publications; Address: C-30, Satyawati Nagar, Phase-III, Ashok Vihar, Delhi-110052, ISBN 81-7835-014-9 (set), ISBN 81-7835-018-1 (Vol II)
  13. ↑ "Remains of Kottayam's glorious past". www.manoramaonline.com.
  14. ↑ N.E Kesavan Namboothiri, Thekkumkoor Charithravum Puravrithavum (Kottayam: National Book Stall, 2014), 8-9
  15. ↑ K.N Gopala Pillai Kuruppum Veettil (1948). Thekkumkur Rani (Queen of Thekkumkur). The Hindustan Publishing House, Trivandrum, Publisher: Thomas George BA. pp. 224–. Retrieved 2 December 2019.
  16. ↑ "Poonjar Palace Kottayam - Poonjar Palace Kerala India".
  17. ↑ V, Ramakumar (September 2002). "പൂഞ്ഞാർ രാജവംശം". In Paramasivan Nair (ed.). Sree Ayyappan (1st ed.). Thiruvananthapuram: Siso books. pp. 55–56. ISBN 81-7797-033-X.
  18. ↑ Title History of Kerala: A History of Kerala Written in the Form of Notes on Visscher's Letters from Malabar, Volume 1 History of Kerala: a history of Kerala written in the form of notes on Visscher's letters from Malabar Author K.P. Padmanabha Menon Editor T. K. Krishna Menon Publisher Asian Educational Services, 1982 ISBN 8120601645, 9788120601642
  19. ↑ Title: Census of India, 2001; Part 12 of Census of India, 2001: Kerala, India. Director of Census Operations, Kerala; Contributors: Sheela Thomas, India. Director of Census Operations, Kerala; Publisher: Controller of Publications, Year of publishing: 2004; Original: University of Minnesota
  20. ↑ Book Title: Sthalapurāṇaṅṅaḷ; Author: Idamaruk; Publisher: Royal Book Depot; Published year: 1972; Original: The University of California; Digitized: 2 Jun 2009; Length: 210 pages
  21. ↑ Kottarathil Sankunni (2018); AITHIHYAMALA (Malayalam), 1 (Issue No. 1 ed.), Kottayam, Kerala, India: DC Books. p. 20. ISBN 9780195698893
  22. ↑ K.N Gopala Pillai Kuruppum Veettil (1948). Thekkumkur Rani (Queen of Thekkumkur). The Hindustan Publishing House, Trivandrum, Publisher: Thomas George BA. p. 224. Retrieved 2 December 2019.
  23. ↑ 23.0 23.1 Book Title: Mahakshetrangalude Munnil; Author: Nalamkel Krishna Pillai; Total: 816 pages; Published year: 1997; Published by: D.C. Books Printers Publishers Booksellers; ISBN 9788171307074; Edition Language: Malayalam Literary Awards: Vyasa Award of Travancore Devaswam Board
  24. ↑ https://www.namboothiri.com/ articles/naaduvaazhikal.htm
  25. ↑ The Travancore State Manual Vol 1 to 4; Publisher: Kerala Council for Historical Research; ISBN 8185499268; Edition: 1996; Pages: 2500; Author: T.K. Velu Pillai; Editor:S. Raimon; Category: Manuals; Year of Publishing:1940
  26. ↑ Hiran, U. (December 15, 2018). "Unravelling a 17th-century multilingual school". The Hindu – via www.thehindu.com.
  27. ↑ 27.0 27.1 "A History of Travancore from the Earliest Times". Higginbotham. November 30, 1878 – via Internet Archive.
  28. ↑ Thekkumkoor Charithravum Puravrithavum, Author: Prof N E Kesavan Nampoothiri, Publisher: NBS (National Book Stall, Kottayam: 2014), ISBN 9789385725647
  29. ↑ 29.0 29.1 A Sreedhara Menon (1 January 2007). A Survey Of Kerala History. DC Books. pp. 166–. ISBN 978-81-264-1578-6. Retrieved 9 August 2012.
  30. ↑ Menon, P Shungoonny (1878). History of Travancore from the Earliest Times by P Shungoonny Menon (Dewan Peishcar of Travancore). Madras: Higginbotham and Company. pp. 152, 153.
  31. ↑ "Remains of Kottayam's glorious past". OnManorama.
  32. ↑ pages 198-214, A history of Travancore from earliest times, P. Shungoony Menon, 1878, published by Higginbothams and Co, Madras
  33. ↑ Granthavari Edathil Swarupam
  34. ↑ A. Sreedhara Menon (1987). Political History of Modern Kerala. D C Books. pp. 140–. ISBN 978-81-264-2156-5. Retrieved 10 August 2012.

బయటి లింకులు

[మార్చు]
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=తెక్కుంకూర్&oldid=4785176" నుండి వెలికితీశారు