త్యాగరాజ దేవాలయం, తిరువొత్తియూర్
| త్యాగరాజ స్వామి ఆలయం | |
|---|---|
| తిరువొత్తియూరు త్యాగరాజ స్వామి ఆలయం | |
 | |
   త్యాగరాజ దేవాలయం, తిరువొత్తియూర్ (India) | |
| భౌగోళికం | |
| భౌగోళికాంశాలు | 13°09′39″N 80°17′57″E / 13.1609°N 80.2992°E |
| దేశం | భారతదేశం |
| రాష్ట్రం | తమిళనాడు |
| జిల్లా | చెన్నై జిల్లా |
| ప్రదేశం | తిరువొత్తియూరు, చెన్నై |
| ఎత్తు | 60 m (197 ft) |
| సంస్కృతి | |
| దైవం | త్యాగరాజ స్వామి, ఆదిపురీశ్వరర్, తిరువొత్త్రీశ్వరర్ (శివుడు) వడివుడైఅమ్మన్ (త్రిపురసుందరి) (పార్వతి) |
| ముఖ్యమైన పర్వాలు | మాసి బ్రహ్మోత్సవం, వసంత ఉత్సవం, శివరాత్రి, థాయ్ పూసం, నవరాత్రి, స్కంద షష్ఠి, ఆడి పూరం, అరుద్ర దర్శనం, వట్టపరైఅమ్మన్ ఉత్సవం, పౌర్ణమి పూజలు |
| వాస్తుశైలి | |
| నిర్మాణ శైలులు | ద్రావిడ నిర్మాణశైలి |
| చరిత్ర, నిర్వహణ | |
| సృష్టికర్త | చోళులు, పల్లవులు |
త్యాగరాజ ఆలయం (వడివుడై అమ్మన్ ఆలయం అని కూడా పిలుస్తారు) శివునికి అంకితమైన ఒక హిందూ ఆలయం. ఇది భారతదేశంలోని తమిళనాడు రాష్ట్రం, చెన్నై నగర ఉత్తర భాగంలోని తిరువొత్తియూరులో కొలువై ఉంది. ఈ ఆలయం 7వ శతాబ్దానికి చెందిన తమిళ శైవ సంత కవులు అయిన నాయనారుల తేవారం స్తోత్రాలలో ప్రశంసించబడింది, ఇది పాడల్ పెట్ర స్థలంగా వర్గీకరించబడింది. తేవారం మూడుగురు మహాకవులు (అప్పర్, సంబంధర్, సుందరర్) ఈ ఆలయంలో తేవారం పాటలను ఆలపించారు. ఈ ఆలయానికి సంత కవి సుందరర్, పట్టినాథర్లతో గాఢమైన అనుబంధం ఉంది. ఈ ఆలయం 7వ శతాబ్దపు పల్లవ కాలం నుంచి ప్రసిద్ధిగా ఉండి, 11వ శతాబ్దంలో చోళ రాజులచే విస్తృతంగా అభివృద్ధి చేయబడింది. ఆలయంలో ఏడు అంతస్తుల గోపురం, ఒక ఆలయ కుంట ఉన్నాయి. మొత్తం ఆలయ ప్రాంగణం సుమారు 1 ఎకరం విస్తీర్ణంలో విస్తరించి ఉంది.
ఈ ఆలయాన్ని తమిళనాడు ప్రభుత్వంకు చెందిన హిందూ మత, ధార్మిక దానాల శాఖ నిర్వహిస్తుంది. ఈ ఆలయానికి తిరువారూరులోని త్యాగరాజ ఆలయంతో పోలికలు ఉన్నాయి. రెండు ఆలయాలను రాజేంద్ర చోళుడు I విస్తరించగా, రెండింటిలోనూ శివుని నాట్య భంగిమలు ఒకే విధంగా ఉన్నాయి. ఈ ఆలయం భారతదేశంలోని 51 శక్తి పీఠాలులో ఒకటిగా కూడా పరిగణించబడుతుంది.[1] ఈ ఆలయం తొండైమండలం ప్రాంతంలోని శక్తి త్రయంలో ఒకటిగా కూడా గుర్తించబడింది. మిగతా రెండు ఆలయాలు తిరుముల్లైవోయల్ లో ఉన్న కోడియిడై అమ్మన్ ఆలయం లేదా మసిలమణీశ్వర ఆలయం,, మిన్జూర్లోని తిరువుడై అమ్మన్ ఆలయం లేదా తిరుమణంగీశ్వరర్ ఆలయం.
పురాణ కథనం
[మార్చు]
బ్రహ్మ సృష్టి యొక్క హిందూ దేవుడు, హిందూధర్మంలోని మూడు ప్రధాన దేవతలలో ఒకడు. మిగతా ఇద్దరు దేవతలు సంరక్షణ దేవుడు విష్ణువు, సంహార దేవుడు శివుడు. బ్రహ్ముడు దేవతలను (దేవులు), అసురులను (రాక్షసులు), అలాగే దైత్యులను సృష్టించాడు. ఈ రెండు వర్గాలు పరస్పరం ఎప్పుడూ పోరాడుతూ ఉంటాయి. అసురులు తమ శారీరక బలాన్ని ఉపయోగిస్తే, దేవతలు పవిత్ర గ్రంథమైన వేదాల శక్తిని ఆధారంగా చేసుకుంటారు.[2] ఒకసారి మధు, కైటభ అనే ఇద్దరు అసురులు దేవతలను మోసం చేసి వేదాలను దొంగిలించారు. వారు వాటిని ముక్కలుగా చేసి సముద్ర గర్భంలో దాచారు. విష్ణువు రాక్షసులతో యుద్ధం చేశాడు, కానీ వారిని ఓడించలేకపోయాడు.[2] అప్పుడు ఆయన శివుడు, పార్వతికి ప్రార్థించాడు. వారి అనుగ్రహం పొందిన తరువాత, విష్ణువు రాక్షసులను ఓడించగలిగాడు.[2] వేదాలను తిరిగి కనుగొనడానికి ఆయన మత్స్య అవతారంగా (చేప రూపంలో) మారాడు.[2] సముద్ర అడుగునుంచి తిరిగి పొందిన వేదాలను ఈ ఆలయంలోని దేవుని సన్నిధికి తీసుకొచ్చారు. అక్కడ దేవుడు వాటిని మళ్లీ ఏకీకృతం చేసి పవిత్రం చేశాడని పురాణ కథనం.[2] దేవతల ఆకాంక్షలు నెరవేర్చే చెట్టు అయిన మకిజా చెట్టు ఈ ఆలయ పవిత్ర వృక్షంగా మారింది.[3]
చరిత్ర
[మార్చు]
ఈ ఆలయం విద్యాకేంద్రంగా ప్రసిద్ధి చెందింది. ఆలయంలోని మండపాలు వ్యాకరణ (అనువాదం), సోమసిద్ధాంతం (తత్వశాస్త్రం), పాణినీ వ్యాకరణం వంటి విషయాలలో మతపరమైన ఉపన్యాసాలకు వేదికగా ఉపయోగించబడ్డాయి.[4][5] 9వ శతాబ్దంలో ఈ ఆలయానికి అనుబంధంగా ఒక ఆశ్రమం ఉండేదని, దానిని చతురాననాస్ పండితర్ నిర్వహించేవారని పేర్కొనబడింది.[5] ఆలయంలో తత్వశాస్త్ర చర్చలు, వ్యాకరణంపై వివరణలు కూడా సాగేవి.[6] ప్రభాకర, రుద్ర, యమళ, పురాణ, శివధర్మ, పంచాంగం, భారత వంటి గ్రంథాల పఠనం జరిగేదని ఆధారాలు ఉన్నాయి.[4] విద్వాంసులకు, వారి తరాలకు భూములు దానం చేయబడేవి. వీటిని వేదవృత్తి, భట్టవృత్తి, వైద్యవృత్తి, అర్చనవృత్తిగా పేర్కొన్నారు.[4] ఆలయంలో పల్లవ కాలానికి చెందిన అనేక శాసనాలు ఉన్నాయి.[5] హిందూ ధర్మంలోని అద్వైత పాఠశాలకు చెందిన 8వ శతాబ్దపు పండితుడు శంకరాచార్య ఈ ఆలయాన్ని సందర్శించి దుష్టశక్తుల ప్రభావాన్ని తగ్గించారని నమ్ముతారు. ఈ ఆలయాన్ని మొదట పల్లవులు నిర్మించగా, తరువాత రాజేంద్ర చోళుడు I దీన్ని పునర్నిర్మించాడు.[6] క్రీ.శ. 954కు చెందిన శాసనం, చోళ రాజు గాందరాదిత్యుడు పాలనలో ఐదవ సంవత్సరంలో దీపాల వెలుగుదానికి 90 గొర్రెలు, శ్రీలంకలో తయారైన ఇలవిలకు అనే దీపం సమర్పించబడినట్లు తెలియజేస్తుంది.[7] క్రీ.శ. 1046కు చెందిన శాసనాలు ఆలయంలో 64 కంచు నాయనార్ విగ్రహాలు ప్రతిష్ఠించబడినట్లు వెల్లడిస్తున్నాయి.[8]
ఆలయంలో దేవదాసిలని పిలువబడే నృత్యకారిణులు సమాన సంఖ్యలో ఉండేవారు, వారు రెండు సమూహాలుగా విభజించబడ్డారు - వలంగై దాసీలు త్యాగరాజు కోసం నృత్యం చేయగా, ఇడంగై దాసీలు వడివుడైయమ్మన్ కోసం నృత్యం చేసేవారు.[9] మాలిక్ కాఫూర్ పాలన సమయంలో ఆలయం పెద్దగా ధ్వంసమైంది. ప్రస్తుతం ఉన్న కంచు విగ్రహాలు 15వ శతాబ్దపు విజయనగర కాలంలో ప్రతిష్ఠించబడినవిగా భావిస్తారు.[8] 13వ శతాబ్దపు ఒక శాసనం దేవికి జంతుబలి చేసే ఆచారం ఉండేదని సూచిస్తుంది. మత్తు పానీయాలను సమర్పించే సంప్రదాయం కూడా 2000ల ప్రారంభం వరకు కొనసాగింది.[10] పట్టినాథర్, టోపేశ్వామిగల్, రామలింగ స్వామిగల్ వంటి ప్రసిద్ధ సంతులు ఈ పట్టణంలో నివసించి, ఈ ఆలయంలో త్యాగరాజను ప్రార్థించారని చెబుతారు. ఈ ప్రాంతం కర్ణాటక సంగీత కర్త, కవిగా ప్రసిద్ధి చెందిన తిరువొత్తియూరు త్యాగయ్యర్ స్వస్థలంగా కూడా గుర్తించబడింది.[11] ఆలయ శాసనాలు ఈ ప్రదేశం విద్యాకేంద్రంగా ఉన్నదని స్పష్టంగా తెలియజేస్తున్నాయి. శాసనాలలో పూర్వమీమాంస వంటి ప్రత్యేక విషయాలు ప్రవాహకర్మగా పేర్కొనబడ్డాయి. ఉపాధ్యాయులు, విద్యార్థుల భోజన, పోషణ కోసం ప్రత్యేక ఏర్పాట్లు కూడా ఉండేవని తెలుస్తోంది.[12]
ఆలయం
[మార్చు]
ఈ ఆలయంలో ప్రధాన దేవుడు ఆదిపురీశ్వరర్ మట్టి మound రూపంలో ఉంటాడు[10], దేవుని విగ్రహం కవచంతో కప్పబడి ఉంటుంది. తమిళ కార్తీక మాసంలో పౌర్ణమి రోజున, కవచాన్ని తొలగిస్తారు, దేవుని రూపం భక్తులకు దర్శనమిస్తుంది. స్వామివారికి పునుగు, జవ్వాదు, సాంబ్రాణి తైలాలతో అభిషేకం చేస్తారు. ఆలయానికి ఉత్తర దిశలో దుర్గాదేవి మందిరం ఉంది. ప్రధాన ఆలయ సముదాయంలో, ప్రధాన మందిరానికి ఎదురుగా నటరాజ మందిరం ఉంది, కోష్టంలో గణపతి మందిరం ఉంది. ఈ గణపతిని గుణాలయ గణపతి (ఆనంద నిలయం) అని పిలుస్తారు, ప్రధాన మందిరం వెనుక, సముదాయం లోపల ఆదిశంకరాచార్యుల విగ్రహం కూడా ఉంది. అక్కడ సుబ్రహ్మణ్యుడు వంటి ఇతర దేవతా విగ్రహాలు కూడా ప్రతిష్ఠించబడ్డాయి. దక్షిణామూర్తి విగ్రహం ఉత్తర కోష్టంలో దక్షిణ ముఖంగా ఉంది, అక్కడ కాళీదేవి ఉప ఆలయం కూడా ఉంది. ఆదిశంకరాచార్యులు దేవిని శాంతింపజేసి, ఆమెను సౌమ్య రూపిణిగా (శాంత స్వరూపిణిగా) మార్చడానికి ఒక చక్రాన్ని ప్రతిష్ఠించారని చెబుతారు. నేటికీ, ఆదిశంకరాచార్యుల కోరిక మేరకు, కొన్ని నంబూద్రి కుటుంబాలు ఈ స్వామివారికి, అమ్మవారికి పూజలు, ఆరాధనలు నిర్వహిస్తాయి.
ఈ ఆలయంలోని అమ్మవారి పేరు వడివుడైఅమ్మన్ అలియాస్ త్రిపురసుందరి. అమ్మవారు ఆలయ సముదాయంలో ఒక ప్రత్యేక మందిరంలో కొలువై ఉన్నారు. వడివుడై అమ్మన్ ప్రధాన దేవతగా ఉన్న ఈ ఆలయం, తొండైమండలం ప్రాంతంలోని శక్తి ఆలయ త్రయంలో మూడవది. ఆ మూడు ఆలయాలు: తిరువుడై అమ్మన్ (ఇచ్ఛా శక్తి అని కూడా పిలువబడే, భక్తుల కోరికలను తీర్చే దేవత), వడివుడై అమ్మన్ (జ్ఞాన శక్తి అని కూడా పిలువబడే, జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించే దేవత),, కోడియిడై అమ్మన్ (క్రియా శక్తి అని కూడా పిలువబడే, అన్ని పనులలో సహాయపడే దేవత). కోడియిడై అమ్మన్ మందిరం తిరుముల్లైవాయల్లో ఉంది, తిరువుడై అమ్మన్ మందిరం మేలూర్ (మింజూర్)లో ఉంది.[13]
ఆలయంలోని ఇతర దేవతలలో అగసలింగం, తిరువొత్రిేశ్వరర్, తిరుపుతీశ్వరర్ (వట్టపరైమాన్, దుర్గా మందిరాల మధ్య), కుజంధై ఈసర్, కళ్యాణ సుందరార్, జగన్నాధర్, అన్నామలయార్, రామనాథర్, సూర్యన్, చంద్రన్, నల్వార్లు, జంబుకేశ్వరర్, నాగలింగర్, మీనాక్షి, సుందరలింగర్హ, సుందరలింగర్హ, సుందరలింగర్ గౌలీశ్వర్,, ఏకపాదర్, గుణాలయ వినాయగర్, అరుళ్జోతి మురుగన్, వాలర్ కాళి. తమిళ క్యాలెండర్లోని ఇరవై ఏడు నక్షత్రాలు ఈ ఆలయంలో శివుడిని పూజించినట్లు నమ్ముతారు.
ఆలయంలోని శాసనాల పార్కులో చోళ రాజుల కాలం నాటి సుమారు 20 శాసనాలు ప్రతిష్ఠించబడి ఉన్నాయి.[14]
త్యాగరాజ సంప్రదాయం
[మార్చు]
ఇక్కడ కొలువై ఉన్న దేవుడు ఆదిపురీశ్వరర్ అయినప్పటికీ, ఈ ఆలయానికి శైవమతంలోని త్యాగరాజ సంప్రదాయంతో గాఢమైన అనుబంధం ఉంది.[15] త్యాగరాజుని ప్రతీకాత్మక రూపం సోమస్కంద కాగా, ఇది 10వ శతాబ్దం నుండి ఉద్భవించిందని, అదే కాలం రాజరాజ చోళ యుగంతో సమకాలీనమని విశ్వసిస్తారు.[16] 8వ శతాబ్దానికి చెందిన సంత కవి సుందరర్ ఈ సంప్రదాయాన్ని తిరువారూరు నుండి ఇక్కడి ఆలయానికి వ్యాప్తి చేశాడని భావిస్తారు.[15] ఒక పురాణ కథనం ప్రకారం, ప్రభువు సుందరర్ను తిరువొత్రియూరును ఎప్పటికీ విడిచి వెళ్లనని ప్రమాణం చేయించాడని చెబుతారు. కానీ సుందరర్ ఆ వాగ్దానాన్ని భంగం చేయడంతో ఆయన అంధుడయ్యాడని కథనం.[15]
తిరువొత్రియూరు, తిరువారూరులోని ప్రభువు అనుభూతి పరంగా ఒకటే అయినప్పటికీ, యాత్రా సంప్రదాయంలో సుందరర్ తిరువొత్రియూరును విడిచి తిరిగి తిరువారూరుకు వెళ్లడం వల్ల తిరువొత్రియూరు తక్కువ గౌరవం పొందిందని భావిస్తారు.[15] ఈ సంఘటనను ఆలయంలో ప్రతి సంవత్సరం పండుగగా జరుపుతారు.[15]
త్యాగరాజుని ఏడు నృత్య రూపాలు సప్తవిటాంకంగా పిలువబడతాయి. ఈ సంప్రదాయ నెట్వర్క్లో తిరువారూరు త్యాగరాజ ఆలయం, తిరునల్లార్ ధర్బారణ్యేశ్వరర్ ఆలయం, నాగపట్టణం కాయరోహణస్వామి ఆలయం, తిరుక్కరైయిల్లోని కన్నయ్యారియముదయార్ ఆలయం, తిరుక్కవలై లోని బ్రహ్మపురీశ్వరర్ ఆలయం, తిరువైమూర్లోని వైమూర్నాథర్ ఆలయం, వేదారణ్యేశ్వరర్ ఆలయం ఉన్నాయి.[17]
తిరువొత్తియూరు ఆలయం మరో నెట్వర్క్లో కేంద్రస్థానంగా కూడా పరిగణించబడుతుంది. ఇందులో తిరువన్మియూర్ లోని మరుందీశ్వరర్ ఆలయం, సీర్కాళిలోని అచ్చల్పురం,, సింగపెరుమాళ్కోయిల్ సమీపంలోని తిరుకచూర్ ఉన్నాయి. ఇవన్నీ తిరువారూరుకు సంబంధించిన పురాణకథలకు అత్యంత సమీపంగా ఉన్నవిగా భావిస్తారు.[17]
తిరువొత్రియూరుపురాణం ప్రకారం, తిరువారూరు, తిరువొత్రియూరు ఆలయాలలో శివుని నృత్య భంగిమలు ఒకే విధంగా ఉన్నాయని చెబుతారు.[18]
ఈ ఆలయంలోని నృత్య పరంపరను పదమనటనమ్ అని పిలుస్తారు. ఇది తిరువారూరు ఆలయ నృత్య సంప్రదాయానికి కొనసాగింపుగా భావించబడుతుంది. ఒక కథనం ప్రకారం, విష్ణువు తిరువారూరులో శివుని నృత్యాన్ని చూడలేకపోయి విచలితుడయ్యాడు. అప్పుడు త్యాగరాజుడు ఆయనను తిరువొత్రియూరుకు వెళ్లమని చెప్పి, అక్కడ అదే నృత్యాన్ని ప్రదర్శిస్తానని వాగ్దానం చేసినట్లు చెబుతారు.[19]
సాహిత్య ప్రస్తావన
[మార్చు]ఈ ఆలయం 7వ శతాబ్దానికి చెందిన శైవ కానోనికల్ గ్రంథమైన తేవారం పద్యాలలో ప్రశంసించబడింది. ఈ గ్రంథాన్ని మూడు సంత కవులు అయిన అప్పర్, సుందరర్, సంబందర్ రచించారు.
- "வெள்ளத்தைச் சடையில் வைத்த வேதகீ தன்றன் பாதம்
- மெள்ளத்தா னடைய வேண்டின் மெய்தரு ஞானத் தீயால்
- கள்ளத்தைக் கழிய நின்றார் காயத்துக் கலந்து நின்று
- உள்ளத்து ளொளியு மாகு மொற்றியூ ருடைய கோவே."
దీని అర్థం:
- "ఈ లోక ప్రజలారా!
- వేదాలను గానం చేసిన, గంగాజల ప్రవాహాన్ని తన జటలో ధరించిన ప్రభువు పాదాలను చేరాలనుకుంటే,
- మీరు వాటిని పొందే మార్గాన్ని శాంతిగా వినండి.
- పరమ సత్యాన్ని ప్రసాదించే ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాగ్నితో దుష్ట ఆలోచనలను దహించి శుద్ధుడైనవారి శరీరంలో ఏకమై,
- ఒత్రియూరు ప్రభువు అటువంటి వారి హృదయాలలో వెలుగుగా ప్రకాశిస్తాడు".[20]
ఈ ఆలయం హిందూ సంతుడు పట్టినాథర్ నివసించిన ప్రదేశంగా ప్రసిద్ధి చెందింది[21], ఆయన సమాధి స్థితిని లింగం రూపంలో పొందిన స్థలంగా చెప్పబడుతుంది. ఇది 63 నాయనార్లలో ఒకరైన కళియ నాయనార్ జన్మస్థలంగా కూడా గుర్తించబడుతుంది. తమిళ శైవ చరిత్రలో ఈ ఆలయానికి ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. శ్రీ జ్ఞానసంబందర్ వివాహం ఇక్కడ జరగాల్సి ఉండగా, వివాహం జరగకముందే ఆయన ఇతరులతో కలిసి జ్యోతిలో లీనమైపోయారని పురాణగాథలు పేర్కొంటాయి. కర్ణాటక సంగీత కర్త త్యాగరాజ ఈ ఆలయాన్ని సందర్శించి[21] దేవి శ్రీ త్రిపురసుందరి మహిమను ప్రశంసిస్తూ తిరువొత్తియూరు పంచరత్నం (ఐదు రత్నాలు) అనే కీర్తనలు రచించారు.
తిరువొత్రియూరు ముమ్మణికోవై ఈ ఆలయ దేవుని స్తుతించే కృతి.[22] తిరువొత్రియూరు అంతాది 19వ శతాబ్దంలో జ్ఞానసంపతవరణ్ రచించిన భక్తిగ్రంథం.[22] తిరువొత్రియూరు మూవర్ తమిళ్ అనేది ఆలయానికి ప్రత్యేకమైన తేవారం సంకలనం. తిరువొత్రియూరు నటన సారిత్రం ఆలయంలోని నృత్య చరిత్రను వర్ణించే రచన.[22]
రామ ముదలియార్ రచించిన వడివుడైఅమ్మల్ ఆసిరియవిరుతం, అలాగే కన్నియప్ప ఉవట్టియాయర్ రచించిన వడివుడైఅమ్మన్ కుమ్మిపాడల్, వడివుడైఅమ్మన్ నవరత్నం, వడివుడైఅమ్మన్ పంచరత్నం వంటి 19వ శతాబ్దపు రచనలు ఆలయంలోని ప్రధాన దేవి వడివుడైఅమ్మన్ను మహిమాపరుస్తాయి.[23]
19వ శతాబ్దపు మహాసంతుడు శ్రీ రామలింగ అడిగళార్ తన యౌవన దశలో ప్రతిరోజూ ఈ ఆలయాన్ని సందర్శించి ప్రభువును ప్రశంసిస్తూ అనేక కవితలు రచించారు. ఈ ఆలయంతో సంబంధం ఉన్న మరో ముఖ్యమైన సంతుడు శ్రీ టోపేశ్వామి.
పండుగలు
[మార్చు]ఈ ఆలయంలో ప్రధాన పండుగ తమిళ నెల మాసి (ఫిబ్రవరి–మార్చి)లో నిర్వహించబడుతుంది[24][25], చారిత్రకంగా ఇది భారీ సంఖ్యలో భక్తులను ఆకర్షిస్తుంది.[26] ఎనిమిదవ రోజు మహిళాదిసేవై అనే అదనపు కార్యక్రమం నిర్వహించబడుతుంది.[24]
ఆలయ ఉత్తర భాగంలో ఉన్న దుర్గాదేవి ఆలయం 2వ శతాబ్దానికి చెందిన తమిళ మహాకావ్యం శిలప్పదికారంలోని కథానాయిక కన్నగితో అనుసంధానించబడింది.[5] ప్రతి సంవత్సరం దుర్గాదేవి గౌరవార్థం 15 రోజుల పాటు పండుగ జరుపబడుతుంది. చివరి రోజున, ఈ ఉత్సవంలో ఏర్పాటు చేసిన పాకురూఫ్ను దహనం చేస్తారు. ఇది మహాకావ్య ముగింపులో కన్నగి మధురై నగరాన్ని దహనం చేసిన దృశ్యాన్ని ప్రతీకాత్మకంగా సూచిస్తుంది.[5][25]
ఆలయ నిర్వహణ
[మార్చు]క్రీ.శ. 1786 నుండి 1831 వరకు, కుడిచేతి వర్గాలుగా పిలవబడే శిల్పకారులు, పేదల సమూహం,, ఎడమచేతి వర్గాలుగా పిలవబడే ధనిక, వ్యాపార వర్గాల మధ్య తరచుగా ఘర్షణలు చోటుచేసుకున్నాయి.[27][28]
బ్రిటిష్ పరిపాలకులు ఆలయ ప్రధాన నిర్వాహక పదవిని ధనిక వ్యాపారులకు అప్పగించడం ఆచారంగా చేసుకున్నారు. ఈ సంప్రదాయం ప్రకారం, లింగి చెట్టి క్రీ.శ. 1754 నుండి ప్రధాన నిర్వాహకుడిగా వ్యవహరించాడు.[27] ఆయన మరణానంతరం అతని కుటుంబం ఆ పదవిని వారసత్వంగా స్వీకరించింది.
ఈ పదవి ఎడమచేతి వర్గానికి వారసత్వంగా కొనసాగడంతో కుడిచేతి వర్గ ప్రజలు తీవ్ర అసంతృప్తికి లోనయ్యారు. 1786 ఆగస్టులో, ఎడమచేతి వర్గం ఫోర్ట్ సెయింట్ జార్జ్ గవర్నర్, కౌన్సిల్కు ఒక పిటిషన్ సమర్పించింది. అందులో ఆలయ నిర్వహణపై కుడిచేతి వర్గానికి హక్కులేదని, అలాగే వారు ఎడమచేతి వర్గానికి చెందిన వ్యక్తిపై దాడి చేశారని ఆరోపించారు.[27][28]
ఇంగ్లీషు అధికారులు ఈ వివాదాన్ని తప్పించుకునేందుకు, రెండు వర్గాలు తమ తమ సంప్రదాయాల ప్రకారం ఆచారాలు నిర్వహించుకునేందుకు స్వేచ్ఛ ఉందని తీర్పు చెప్పారు. అలాగే ప్రతి వర్గ నాయకులు తప్పు చేసిన వారిపై బాధ్యత వహించాలని ప్రకటించారు.
ఎడమచేతి వర్గం ఆ ఉత్తర్వును పాటించగా, కుడిచేతి వర్గం తమ ఆచారాలను నిలిపివేసింది. రెండు వర్గాల మధ్య అప్పుడప్పుడు ఘర్షణలు కొనసాగాయి. ఒక సందర్భంలో ఆలయ రక్షణకు నియమించబడిన సిపాయీలపై కూడా దాడి జరిగింది.[28]
1828లో ప్రధాన నిర్వాహకుడిపై అధికార పూజారి ఫిర్యాదు చేయడంతో విభేదాలు మళ్లీ ప్రబలాయి.[27] 1831లో దేవదాసీలపై అధికారం, ఆలయ నిర్వహణలో ఆర్థిక అక్రమాలపై ప్రధాన నిర్వాహకుడిపై కొత్త ఫిర్యాదులు వచ్చాయి.[27]
దేవదాసీలను వెంటనే ఆలయం నుండి తొలగించారు. కలెక్టర్ ఈ చర్యను సమర్థిస్తూ, ఎడమచేతి వర్గానికి చెందిన అరుణాచల చెట్టి ఆలయ సరైన నిర్వాహకుడని తీర్పు ఇచ్చాడు. అలాగే, కుడిచేతి వర్గం తమ సంప్రదాయాల నుండి తప్పిపోయిన ప్రత్యేక ఉదాహరణలు చూపినపుడే వారి ఫిర్యాదులు పరిగణించబడతాయని సూచించారు.[27]
ఇవీ చూడండి
[మార్చు]మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Ramakrishnan, Deepa H. (8 May 2019). "Tiruvottiyur temple inscriptions in a bad state". The Hindu. Chennai: Kasturi & Sons. p. 2. Retrieved 12 May 2019.
- ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Eisenstadt 1984, p. 22.
- ↑ Eisenstadt 1984, p. 13.
- ↑ 4.0 4.1 4.2 Ayyar 1991, p. 18.
- ↑ 5.0 5.1 5.2 5.3 5.4 Madras Tercentenary Celebration Committee 1994, p. 357.
- ↑ 6.0 6.1 Kamath 2000, p. 275.
- ↑ C. 2003, p. 261.
- ↑ 8.0 8.1 Dehejia 1990, pp. 123–124.
- ↑ Ghose 1996, p. 33.
- ↑ 10.0 10.1 Hastings 2003, p. 92.
- ↑ Meena 1974, p. 47.
- ↑ Tyagi 2013, pp. 140–144.
- ↑ R., Dr. Vijayalakshmy (2001). An introduction to religion and Philosophy - Tévarám and Tivviyappirapantam (1st ed.). Chennai: International Institute of Tamil Studies. pp. 386–7.
- ↑ Ramakrishnan, Deepa H. (8 May 2019). "Tiruvottiyur temple inscriptions in a bad state". The Hindu. Chennai: Kasturi & Sons. p. 2. Retrieved 12 May 2019.
- ↑ 15.0 15.1 15.2 15.3 15.4 Ghose 1996, p. 146.
- ↑ Ghose 1996, p. 24.
- ↑ 17.0 17.1 Ghose 1996, p. 64.
- ↑ Ghose 1996, pp. 89–90.
- ↑ Ghose 1996, pp. 99–100.
- ↑ Fourth Thirumurai 2004.
- ↑ 21.0 21.1 Hurd 2010, p. 37.
- ↑ 22.0 22.1 22.2 Murdoch 1865, pp. 92–93.
- ↑ Murdoch 1865, p. 97.
- ↑ 24.0 24.1 Bhargava & Bhatt 2006, p. 457.
- ↑ 25.0 25.1 Rasheed 1907, p. 255.
- ↑ Imperial Gazetteer of India:Volume 17 1908, p. 563.
- ↑ 27.0 27.1 27.2 27.3 27.4 27.5 Mukund 2005, pp. 81–85.
- ↑ 28.0 28.1 28.2 Brimnes 1999, pp. 81–83.
గ్రంథ సూచిక
[మార్చు]- "Fourth Thirumurai". thevaaram.org. Retrieved 2012-06-18.
- Tyagi, Anil Kumar (2013). "Educational Institutions (B.C. 200- A.D. 700)". In Iyer, Shymala M. (ed.). Ancient India. New Delhi: Publications Division, Ministry of Information and Broadcasting, Government of India. ISBN 978-81-230-1896-6.
- Ayyar, P. V. Jagadisa (1991), South Indian shrines: illustrated, New Delhi: Asian Educational Services, ISBN 81-206-0151-3
- Bhargava, Gopal K.; Bhatt, Shankarlal C. (2006). Land and people of Indian states and union territories. 25. Tamil Nadu. Delhi: Kalpaz Publications. ISBN 81-7835-381-4.
- Brimnes, Niels (1999). Constructing the Colonial Encounter: Right and Left Hand Castes in Early Colonial South India. Psychology Press. ISBN 0700711066. Retrieved 2012-06-20.
- C., Rasanayagam (2003), Ancient Jaffna: Being a Research Into the History of Jaffna from Very Early Times to Portuguese Period, USA: Columbia University Press, ISBN 0-231-07188-4
- Dehejia, Vidya (1990). Art of the imperial Cholas. Columbia University Press. ISBN 0-231-07188-4.
- Eisenstadt, Shmuel Noah (1984). Orthodoxy, Heterodoxy, and Dissent in India. Berlin. ISBN 3-11-009659-5.
{{cite book}}: CS1 maint: location missing publisher (link) - Ghose, Rajeshwari (1996), The Tyāgarāja cult in Tamilnāḍu: a study in conflict and accommodation, Delhi: Motilal Banarsidass Publishers Private Limited, ISBN 81-208-1391-X
- Hastings, James (2003). Selbie, John A. (ed.). Encyclopedia of Religion and Ethics, Part 21. Kessinger Publishing. ISBN 0-7661-3700-7.
- Hurd, James (2010), Temples of Tamilnad, USA: Xilbris Corporation, ISBN 978-1-4134-3843-7
- Imperial Gazetteer of India:Volume 17 (1908). Imperial Gazetteer of India:Volume 17: Provincial Series. pp. 561–562. Retrieved 2009-10-20.
{{cite book}}: CS1 maint: numeric names: authors list (link) - Kamath, Rina (2000), Chennai, Chennai: Orient Longman Limited, ISBN 9788125013785
- Madras Tercentenary Celebration Committee (1994), The Madras Tercentenary Commemoration Volume, New Delhi: Asian Educational Services, ISBN 81-206-0537-3
- V., Meena (1974). Temples in South India (1st ed.). Kanniyakumari: Harikumar Arts.
- Mukund, Kanakalatha (2005), The View from Below: Indigenous Society, Temples, and the Early Colonial State in Tamil Nadu 1700-1835, Hyderabad: Orient Longman Private Limited, ISBN 81-250-2800-5
- Murdoch, John (1865), Classified Catalogue of Tamil Printed Books with introductory notices, Madras: Christian Vernacular Education Society
- Rasheed, Abdur (1907), The travellers' companion: containing a brief description of places of pilgrimage and important towns in India, Calcutta: Railway Board