Jump to content

దక్షిణ భారత సంస్కృతి

వికీపీడియా నుండి

దక్షిణ భారత సంస్కృతి అనేది సాధారణంగా దక్షిణ భారత రాష్ట్రాలైన తమిళనాడు, కర్ణాటక, కేరళ, ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలంగాణలను కవర్ చేసే సాంస్కృతిక ప్రాంతాన్ని సూచిస్తుంది. దక్షిణ భారతదేశం అనే భావన ద్రావిడ జాతి, భాషా గుర్తింపుతో ముడిపడి ఉంది, కాబట్టి ఇది మధ్య భారతదేశంలోని గోండి, కుయ్ వంటి సమూహాలను కూడా సూచిస్తుంది. భారతదేశం మాదిరిగానే దక్షిణ భారత సంస్కృతి ఉమ్మడి సారాంశాన్ని నిర్వచించడం కష్టం. అయితే శరీర సౌందర్యం, స్త్రీత్వాన్ని వేడుక చేసుకోవడం ద్వారా శాశ్వత విశ్వాన్ని ఆస్వాదించడం వంటి కొన్ని సాధారణ అంశాలు ఇందులో ఉన్నాయి.[1][2][3][4][5] ఇది నాట్యం, దుస్తులు, శిల్పాల ద్వారా వ్యక్తమవుతుంది.[1][2][3][4][5]

సాంప్రదాయ దుస్తులు

[మార్చు]
సెంటీమీటరు స్కేలుపై చూపబడిన క్యాలికో నమూనా అల్లిక.

దక్షిణ భారతదేశ దుస్తులు చాలా వైవిధ్యంగా ఉంటాయి, కానీ సాధారణ సాంస్కృతిక వారసత్వంతో ముడిపడి ఉంటాయి. దక్షిణ భారతీయ మహిళలు సాంప్రదాయకంగా చీర కట్టుకుంటారు, పురుషులు తెల్లటి పంచె లేదా సాధారణ బాటిక్ డిజైన్లు ఉన్న రంగుల లుంగీ ధరిస్తారు. ఇవి విస్తృతమైన ఫ్యాషన్ సంప్రదాయంలో కొన్ని మాత్రమే. చీర అనేది కుట్టని వస్త్రం, ఇది కడుపు భాగాన్ని పాక్షికంగా మాత్రమే కప్పుతూ ధరించిన వారి ఆకృతిని మెరుగుపరుస్తుంది. భారతీయ తత్వశాస్త్రంలో, పరమాత్మ నాభిని జీవితం, సృజనాత్మకతకు మూలంగా భావిస్తారు.[1][2][3][5] కాబట్టి సాంప్రదాయం ప్రకారం కడుపు, నాభిని కప్పకుండా వదిలేస్తారు, అయితే దుస్తుల వెనుక ఉన్న తత్వశాస్త్రం చాలావరకు మరుగున పడింది.[1][2][3][4][5] ఇది 'శరీర-మండల' సాక్షాత్కారానికి దారితీస్తుంది, నాట్యశాస్త్రంలో వ్యక్తపరిచినట్లుగా 'ఆంగికం భువనం యస్య' (శరీరమే నీ ప్రపంచం) 'శరీర-మండల' (సమస్త విశ్వం)తో ఏకమవుతుంది.[1][2][3][4][5] చీరలోని ఈ సూత్రాలు పురుషులు ధరించే లుంగీ, ముండు లేదా పంచె (పట్టు అంచులతో కూడిన తెల్లటి లుంగీ) వంటి ఇతర రూపాల వస్త్రధారణకు కూడా వర్తిస్తాయి.[6] లుంగీని సవ్యదిశలో లేదా అపసవ్య దిశలో చుట్టి, వెనుక భాగంలో కడతారు లేదా నడుము వద్ద బిగిస్తారు. వేగంగా నడవడానికి వీలుగా దీన్ని కొన్నిసార్లు మోకాలి వరకు పైకి ఎత్తి నడుము వద్ద కడతారు లేదా చేత్తో పట్టుకుంటారు.

సాంప్రదాయకంగా, దక్షిణ భారతీయ పురుషులు తమ పైభాగాన్ని కప్పుకోరు. కొన్నిసార్లు, అధికారిక సందర్భాలలో ఒక వస్త్రంతో పైభాగాన్ని కప్పుకుంటారు. దక్షిణ భారతదేశంలోని కొన్ని దేవాలయాలు పురుషులు ఆలయంలోకి ప్రవేశించేటప్పుడు పైభాగంలో దుస్తులు ధరించడాన్ని నిషేధిస్తాయి. ఆంధ్ర, ఉత్తర కర్ణాటకలోని కొన్ని ప్రాంతాలలో పురుషులు కచ్చ పంచె ధరిస్తారు, దీనిని కాళ్ళ మధ్య నుండి తీసుకువెళ్లి వెనుక కడతారు. ఇలాంటి పద్ధతే మహిళల్లో కూడా కనిపిస్తుంది. ద్వీపకల్ప తీర ప్రాంతమంతటా పురుషులు రంగుల లుంగీలు ధరిస్తారు, మహిళలు వెనుకవైపు కట్టే పద్ధతిలో చీరలు ధరిస్తారు.

క్యాలికో అనేది బ్లీచ్ చేయని, తరచుగా పూర్తిగా ప్రాసెస్ చేయని పత్తితో తయారు చేయబడిన సాదా-నేత వస్త్రం. ఇది 11వ శతాబ్దంలో దక్షిణ భారతదేశంలోని (ప్రస్తుత కేరళ) కోజికోడ్ (కాలికట్)లో ఉద్భవించింది, దీని నుండే ఈ వస్త్రానికి ఆ పేరు వచ్చింది,[7] అక్కడ ఈ వస్త్రాన్ని 'చాలియన్' అని పిలిచేవారు.[8] ముడి వస్త్రానికి ముదురు రంగులు అద్ది, ముద్రించేవారు, క్యాలికో ప్రింట్లు తరువాత ఐరోపాలో ప్రాచుర్యం పొందాయి.[9]

వంటకాలు

[మార్చు]
దక్షిణ భారతదేశంలో, ముఖ్యంగా అధికారిక కార్యక్రమాలలో అరటి ఆకులపై భోజనం వడ్డించే సంప్రదాయం కొనసాగుతోంది.

ఆహారపు అలవాట్లు ప్రాంతాల వారీగా వైవిధ్యంగా ఉంటాయి, ఇవి ఎక్కువగా సంప్రదాయాలపై ఆధారపడి ఉంటాయి. బియ్యం ప్రధాన ఆహారం. దక్షిణ భారతదేశంలోని కేరళ, కర్ణాటక తీర ప్రాంతాలలో కొబ్బరి ఒక ముఖ్యమైన పదార్థం, తెలంగాణ, ఇతర పొరుగు రాష్ట్రాలలో హైదరాబాద్ బిర్యానీ చాలా ప్రత్యేకం. ఆంధ్రప్రదేశ్ వంటకాలు ఊరగాయలు, కారంగా ఉండే సుగంధభరితమైన కూరలు, కారం పొడిని ఎక్కువగా ఉపయోగించడం ద్వారా వర్గీకరించబడతాయి. దోశ, ఇడ్లీ, ఊతప్పం మొదలైనవి ఈ ప్రాంతమంతటా ప్రసిద్ధి చెందాయి. కేరళ రాష్ట్రం, మంగళూరు నగరం వంటి తీర ప్రాంతాలు సముద్రపు ఆహారానికి ప్రసిద్ధి చెందాయి. దక్షిణ భారత ఫిల్టర్ కాఫీ సాధారణంగా చాలా ఘాటుగా ఉంటుంది, మలబార్ ప్రాంతమంతటా కాఫీని ఎక్కువగా ఇష్టపడతారు. తమిళనాడు ఇడ్లీ, దోశ, పొంగల్, సాంబార్, వడ, పూరీలకు ప్రసిద్ధి చెందింది, ఇవి తమిళ కుటుంబాలలో సాధారణ అల్పాహారం. మలయాళీలలో అప్పం, పుట్టు, ఉప్మా, మలబార్ బిర్యానీ కొన్ని సాధారణ వంటకాలు. కర్ణాటకలో బిసిబేలే బాత్, ఖారా బాత్, కేసరి బాత్, రాగి ముద్ద, ఉద్దిన వడ, బెన్నె మసాలా దోశ, పేపర్ దోశ వంటివి కొన్ని సాధారణ వంటకాలు.

మలబార్ సుగంధ ద్రవ్యాలను ఉపయోగించి చేసే తలస్సేరి వంటకం

కొబ్బరి దక్షిణ భారతదేశానికి చెందినది, ఇది శతాబ్దాలుగా దక్షిణ భారతదేశపు నైరుతి మలబార్ తీరం గుండా ఐరోపా, అరేబియా, పర్షియాలకు వ్యాపించింది. భారతీయ మూలానికి చెందిన కొబ్బరిని పోర్చుగీస్ వ్యాపారులు అమెరికాకు తీసుకువచ్చారు. నల్ల మిరియాలు కూడా భారతదేశ మలబార్ తీరానికి చెందినవి,[10][11] మలబార్ మిరియాలు ఇక్కడ విస్తృతంగా పండిస్తారు. ప్రాచీన కాలంలో ఫోనిషియన్లు, గ్రీకులు, ఈజిప్షియన్లు, రోమన్లు, చైనీయులు భారతదేశ నైరుతి తీరంలోని ప్రాచీన ఓడరేవు ముజిరిస్ నుండి దాల్చినచెక్క, నల్ల మిరియాలతో సహా ఇతర సుగంధ ద్రవ్యాల పట్ల ఆకర్షితులయ్యారు.[12][13]

సా.శ. 15వ శతాబ్దం చివరలో ప్రారంభమైన ఆవిష్కరణల యుగానికి ముందు మధ్యయుగంలో, మలబార్ తీరంలోని కోజికోడ్ (కాలికట్) రాజ్యం ఎర్ర సముద్రం, ఐరోపాలకు భారతీయ నల్ల మిరియాల ఎగుమతులకు కేంద్రంగా ఉండేది[14] ఈజిప్షియన్, అరబ్ వ్యాపారులు ముఖ్యంగా చురుకుగా ఉండేవారు. శతాబ్దాలుగా ఉత్తర కేరళలో ఉద్భవించిన వంటకాల శైలి అయిన తలస్సేరి వంటకాలలో ఇటువంటి సుగంధ ద్రవ్యాలను ఉపయోగిస్తారు.

సంగీతం

[మార్చు]
దక్షిణ భారత నృత్యం

సంగీతంలో ఎంతో వైవిధ్యం ఉంది. ఇది గ్రామీణ జానపద సంగీతం నుండి దక్షిణ భారతదేశపు అధునాతన భారతీయ శాస్త్రీయ సంగీతం అయిన కర్ణాటక సంగీతం వరకు ఉంటుంది (తొలి వలస రోజుల్లో దక్షిణ భారతదేశాన్ని కర్ణాటక ప్రాంతం అని పిలిచేవారు. శారంగ దేవుడు దక్షిణ భారత శాస్త్రీయ సంగీతాన్ని 'కర్ణాటక' సంగీతంగా పేర్కొన్నాడు). పురందర దాస, కనక దాస, త్యాగరాజు, దీక్షితార్, శ్యామ శాస్త్రి, స్వాతి తిరునాళ్ వంటి స్వరకర్తలు స్వరపరిచిన మధురమైన, ఎక్కువగా భక్తితో కూడిన, లయబద్ధమైన, నిర్మాణాత్మకమైన సంగీతం ఇందులో ఉంది. దక్షిణ భారతదేశంలోని నాలుగు రాష్ట్రాల సంస్కృతి, సంగీతాన్ని ఒకే శ్వాసలో చర్చించడం కష్టం. తమిళనాడులో దేవాలయాలలో ఓదువార్లు పాడే తమిళ పణ్ ఉంది. వీరు సంబంధార్ వంటి ప్రసిద్ధ తమిళ కవుల రచనలను వివిధ పణ్‌లలో (రాగాలకు మరో పదం) పాడతారు.

హిందూ దేవాలయ సంగీతం

[మార్చు]

దక్షిణ భారత హిందూ దేవాలయాలలో ఉపయోగించే ప్రధాన వాయిద్యం నాదస్వరం. దక్షిణ భారతదేశంలో మొట్టమొదటి దేవాలయం స్థాపించబడినప్పుడు ఇది సృష్టించబడిందని చెబుతారు. దక్షిణ భారత దేవాలయాలలో పెరియ మేళం బృందాన్ని సృష్టించడానికి నాదస్వరం, తవిల్ వాయిద్యాలను కలిపి వాయిస్తారు. దీని కఠినమైన స్వరం కారణంగా పెరియ మేళం చాలామంది యూరోపియన్ల ఆదరణ పొందలేదు, కానీ దక్షిణ భారతదేశంలో ఇది గర్వం, గంభీరతకు ప్రతీక. అనేక ఆలయ సంప్రదాయాల ప్రకారం, భక్తులు ఆధ్యాత్మిక ఉనికిని అనుభవించడానికి పెరియ మేళం అవసరం. దేవాలయాల లోపల రోజువారీ ఆచారాలకు, దేవాలయాల వెలుపల, చుట్టుపక్కల వార్షిక ఆచారాలకు పెరియ మేళం ఉపయోగిస్తారు. టెరాడా, యోషితాకా. "టెంపుల్ మ్యూజిక్ ట్రెడిషన్స్ ఇన్ హిందూ సౌత్ ఇండియా: "పెరియ మేళం" అండ్ ఇట్స్ పెర్ఫార్మెన్స్ ప్రాక్టీస్." ఆసియన్ మ్యూజిక్ 39.2 (2009): 108-51. ప్రోక్వెస్ట్. వెబ్. 24 సెప్టెంబర్ 2013.

నృత్యం

[మార్చు]

దక్షిణ భారతీయ సంస్కృతి కేరళ, ఇతర దక్షిణ భారత నృత్య రూపాలైన కూడియాట్టం, భరతనాట్యం, ఒయిలాట్టం, కరకాట్టం, కూచిపూడి, కథాకళి, తిరయాట్టం,[15] తైయ్యం, భూత కోల, ఒట్టంతుల్లాల్, ఒప్పన, కేరళ నటనం, మోహినియాట్టం, యక్షగానాలలో కనిపిస్తుంది. తిరయాట్టం అనేది కేరళ రాష్ట్రంలోని దక్షిణ మలబార్ ప్రాంతపు ఆచారబద్ధమైన కళారూపం.[16] భరతనాట్యం అనేది శరీర సౌందర్యం ద్వారా శాశ్వత విశ్వాన్ని వేడుక చేసుకోవడం.[1][2][3][4][5] సంపూర్ణ నిటారుగా ఉన్న భంగిమ, తిన్నగా ఉండి కొద్దిగా వంపు తిరిగిన ఉదరం, శరీర నిర్మాణానికి అనులోమానుపాతంలో ఉండే శరీర ద్రవ్యరాశి, పొడవైన జుట్టు, వంపులు తిరిగిన పండ్లు వంటి నియమాల ద్వారా ఇది చేయబడుతుంది.[1][2][4] నాట్యశాస్త్రంలోని 'ఆంగికం భువనం యస్య' (శరీరమే నీ ప్రపంచం) అనే తత్వశాస్త్రానికి ఈ నియమాలు ప్రాణం పోస్తాయి.[1][2][4] 'అరైమండి' భంగిమలో దీనిని విపులీకరించారు, దీనిలో నర్తకి మోకాళ్ళను పక్కకు తిప్పి, చాలా నిటారుగా కూర్చున్న సగం భంగిమను తీసుకుంటుంది. భరతనాట్య నృత్యంలోని ఈ ప్రాథమిక భంగిమలో, తల నుండి నాభికి మధ్య ఉన్న దూరం భూమి నుండి నాభికి ఉన్న దూరానికి సమానం అవుతుంది. అదేవిధంగా చాచిన కుడి చేతికి, చాచిన ఎడమ చేతికి మధ్య ఉన్న దూరం తల నుండి పాదాలకు ఉన్న దూరానికి సమానం అవుతుంది, తద్వారా జీవితం, సృష్టికి ప్రతిరూపమైన "నాట్యపురుషుడు" ప్రాతినిధ్యం వహిస్తాడు.[1][2][4]

వాస్తుశిల్పం, చిత్రలేఖనాలు

[మార్చు]
దక్షిణ భారత వాస్తుశిల్పం, చిత్రలేఖనాలు

దక్షిణ భారతదేశం రెండు ఆకర్షణీయమైన రాతి వాస్తుశిల్ప శైలులను కలిగి ఉంది, అవి తమిళనాడుకు చెందిన 'స్వచ్ఛమైన ద్రావిడ' శైలి, కర్ణాటకలో ఉన్న 'వేసర' శైలి (దీనిని 'కర్ణాటక ద్రావిడ' శైలి అని కూడా పిలుస్తారు). రాతి రహిత వాస్తుశిల్పంలో కేరళ వాస్తుశిల్పం ఒకటి.[17] ఇది భారతీయ వేద వాస్తు శాస్త్రం ప్రకారం చేయబడింది.[17] మహాబలిపురం, తంజావూరు, హంపి, బాదామి, పట్టడకల్, ఐహోల్, బేలూరు, హళేబీడు, లక్కుండి, శ్రావణబెళగొళ, మధురై దేవాలయ శిల్పాలు, ట్రావెన్‌కోర్, లేపాక్షి దేవాలయాల కుడ్యచిత్రాలు కూడా దక్షిణ భారత సంస్కృతికి నిదర్శనంగా నిలుస్తాయి. రాజా రవివర్మ చిత్రలేఖనాలు దక్షిణ భారతీయ జీవితం, పురాణాలలోని అనేక ఇతివృత్తాలకు క్లాసిక్ ఉదాహరణలుగా పరిగణించబడతాయి. మట్టంచెరి ప్యాలెస్, ఎట్టుమనూరులోని శివక్షేత్రంలో కేరళ కుడ్యచిత్రాలకు అనేక ఉదాహరణలు ఉన్నాయి. ఏప్రిల్ 2006 నాటికి, భారతదేశంలో ప్రపంచ వారసత్వ జాబితాలో ఉన్న 26 ప్రదేశాలలో 5 దక్షిణ భారతదేశంలో ఉన్నాయి.[18]

శిల్పాలు, బొమ్మలు

[మార్చు]
మానవ భావాలను వ్యక్తపరుస్తున్న హంపిలోని శిల్పాలు, కర్ణాటక.

నృత్యంలోని మానవ రూపం తర్వాత దక్షిణ భారత వ్యక్తీకరణకు శిల్పాలు అత్యుత్తమ మాధ్యమాలలో ఒకటిగా మారాయి. ఈ మాధ్యమంలో కాలానుగుణంగా త్రిమితీయ రూపాన్ని చెక్కడం సాధ్యమైంది. సాంప్రదాయ దక్షిణ భారత శిల్పి దేవతామూర్తుల శిల్పాన్ని నాభి నుండి చెక్కడం ప్రారంభిస్తాడు, ఇది ఎల్లప్పుడూ చీర కప్పకుండా చూపబడుతుంది. శిల్పంలోని కోష్ట లేదా గ్రిడ్, నాభిని శిల్పానికి సరిగ్గా మధ్యలో ఉండేలా చూపుతుంది, ఇది పరిమిత శరీరం, అనంతమైన విశ్వం కలయికకు మూలాన్ని సూచిస్తుంది. సముదాయాల చుట్టూ, వాటి లోపల అనేక దేవాలయాలను శిల్పాలు అలంకరిస్తాయి. అవి వివిధ నృత్య భంగిమలను కూడా చిత్రీకరిస్తాయి, నృత్య రూపాలను సంరక్షించడానికి, వాటికి పునరుజ్జీవం పోయడానికి ఇవి ఉపయోగపడ్డాయి.[3]

సాహిత్యం, తత్వశాస్త్రం

[మార్చు]
తిరుక్కురళ్ రచయిత తిరువళ్లువర్.

రెండు వేల సంవత్సరాలకు పైగా నాటి ప్రపంచంలోని పురాతన సాహిత్య సంప్రదాయాలలో దక్షిణ భారతదేశం ఒకటి. దక్షిణ భారతదేశపు మొట్టమొదటి సాహిత్యంగా సంగం సాహిత్యాన్ని పరిగణిస్తారు, ఇవి సుమారు రెండు నుండి ఒకటిన్నర వేల సంవత్సరాల క్రితం తమిళంలో వ్రాయబడ్డాయి. సా.శ. 850లో ఒకటో అమోఘవర్షుడు వ్రాసిన కన్నడ క్లాసిక్ 'కవిరాజమార్గం', సా.శ. ఆరవ శతాబ్దం నాటి రాజు దుర్వినీతుని కన్నడ సాహిత్యానికి సూచనలు చేస్తుంది. పదవ శతాబ్దానికి చెందిన తమిళ బౌద్ధ వ్యాఖ్యాతల 'నేమ్రినాథం' నాల్గవ శతాబ్దపు కన్నడ సాహిత్యానికి సూచనలు చేస్తుంది. తర్వాతి శతాబ్దాలలో విలక్షణమైన మలయాళ, తెలుగు సాహిత్య సంప్రదాయాలు అభివృద్ధి చెందాయి. దక్షిణ భారత ప్రజల కళాత్మక వ్యక్తీకరణలు ప్రకృతి వైభవం, దాని లయల పట్ల వారి ఆరాధనను చూపుతాయి. వీటిలో ఇళంగో అడిగల్ వ్రాసిన 'శిలప్పాధికారం', తొల్కప్పియార్ వ్రాసిన 'తొల్కప్పியம்', తిరువళ్లువర్ 'తిరుక్కురళ్', కుమారవ్యాసుని 'కర్ణాటక భారత కథామంజరి', పంప కవి 'విక్రమార్జున విజయం', నన్నయ, తిక్కన, ఎర్రాప్రగడ అనే కవిత్రయం వ్రాసిన 'ఆంధ్ర మహాభారతము', బసవన్న 'శివ శరణ', అక్క మహాదేవి వచనాల వంటివి కొన్ని. దక్షిణ భారత సాహిత్యం, తత్వశాస్త్రంలో మహిళలు చాలా శక్తిమంతులుగా పరిగణించబడతారు. వివాహిత స్త్రీ శుభప్రదంగా పరిగణించబడుతుంది, ఆమె శక్తి లేదా స్త్రీ శక్తి తన భర్తను, పిల్లలను రక్షిస్తుంది, వారికి సాధికారత ఇస్తుంది. సమకాలీన కన్నడ రచయితలు ఏ భారతీయ భాషకైనా అత్యధికమైన ఎనిమిది జ్ఞానపీఠ్ అవార్డులను అందుకున్నారు, మలయాళ సాహిత్యానికి 6 జ్ఞానపీఠ్ అవార్డులు అందించబడ్డాయి, ఇది కన్నడ సాహిత్యం తర్వాత రెండవ స్థానంలో ఉంది.

వర్గాలు, సంప్రదాయాలు

[మార్చు]

దక్షిణ భారతదేశపు ప్రధాన ఆధ్యాత్మిక సంప్రదాయాలలో హిందూ మతంలోని శైవ, వైష్ణవ శాఖలు రెండూ ఉన్నాయి, అయితే బౌద్ధ, జైన తత్వాలు చాలా శతాబ్దాల క్రితమే ప్రభావవంతంగా ఉండేవి (బౌద్ధ మతం, జైన మతం రాకముందే దక్షిణ భారతదేశంలో హిందూ మతపు శైవ శాఖ ఉనికిలో ఉందని ఇటీవలి అధ్యయనాలు సూచిస్తున్నాయి, క్రీస్తుపూర్వం 205లో శ్రీలంకపై దండెత్తిన తమిళ రాజు ఎల్లాలన్‌ను సింహళ బౌద్ధులు శైవుడిగా గుర్తించారు). దక్షిణ భారత ఆధ్యాత్మిక సంప్రదాయాలు ఆర్య-పూర్వ స్థానిక ప్రకృతి, బహుదేవతారాధనతో కూడుకున్నవి, ఇది భారతదేశంలోని ఇతర ప్రాంతాల నుండి దీనిని వేరు చేస్తుంది. కర్ణాటకలోని శ్రావణబెళగొళ జైనులకు ప్రసిద్ధ పుణ్యక్షేత్రం. సా.శ. 52లో కేరళకు వచ్చి నేడు సెయింట్ థామస్ క్రిస్టియన్స్ లేదా నస్రానీలు అని పిలువబడే సిరియన్ క్రిస్టియన్ సంప్రదాయాన్ని స్థాపించిన సెయింట్ థామస్ ది అపోస్టల్ కాలం నుండి దక్షిణ భారతదేశ తీరప్రాంతంలో క్రైస్తవం అభివృద్ధి చెందింది.[19][20][21][22][23][24][25][26][27] దక్షిణ భారతదేశంలో, ముఖ్యంగా మలబార్ తీరంలో పెద్ద ముస్లిం సంఘం ఉంది, వీరి మూలాలు కేరళ, ఒమన్ దేశస్థులు, ఇతర అరబ్బుల మధ్య జరిగిన ప్రాచీన సముద్ర వాణిజ్యంలో ఉన్నాయి, వీరు ప్రధానంగా హద్రామౌత్, ఆనుకొని ఉన్న దక్షిణ అరేబియా ప్రాంతాల నుండి వచ్చారు. వీరిని మాప్పిల ముస్లింలు అని పిలుస్తారు, అరేబియా సముద్రంలోని లక్షద్వీప్ దీవులతో పాటు కేరళలోని ఉత్తర మలబార్, దక్షిణ మలబార్ ప్రాంతాలలో ప్రధానంగా విస్తరించి ఉన్నారు.[28][29] కొంతమంది పండితుల అభిప్రాయం ప్రకారం, మాప్పిలాలు దక్షిణాసియాలో స్థిరపడిన పురాతన స్థానిక ముస్లిం సంఘం.[28] బైబిల్ రాజు సోలమన్ కాలంలో మలబార్ తీరానికి చేరుకున్నారని భావిస్తున్న ప్రపంచంలోని పురాతన కొచ్చిన్ యూదులు, పరదేశీ యూదులకు మద్రాస్, కొచ్చిన్ నిలయంగా ఉన్నాయి.[25][26][30][31] కామన్వెల్త్ ఆఫ్ నేషన్స్‌లో మిగిలి ఉన్న పురాతన యూదుల ప్రార్థనా మందిరాలు (సినగాగ్‌లు) కొచ్చిన్‌లోని కడవంబాగం సినగాగ్, పరదేశీ సినగాగ్.

ఇవి కూడా చూడండి

[మార్చు]
  • భారతదేశ సంస్కృతి
  • తమిళనాడు సంస్కృతి
  • కేరళ కళలు
  • ఆంధ్రప్రదేశ్ సంస్కృతి
  • కేరళ సంస్కృతి
  • కర్ణాటక సంస్కృతి
  • తెలంగాణ సంస్కృతి
  • భారతీయ భోజన మర్యాదలు

గమనికలు

[మార్చు]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Beck, Brenda. 1976. "The Symbolic Merger of Body, Space, and Cosmos in Hindu Tamil Nadu." Contributions to Indian Sociology 10(2): 213-43.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Bharata (1967). The Natyashastra [Dramaturgy], 2 vols., 2nd. ed. Trans. by Manomohan Ghosh. Calcutta: Manisha Granthalaya.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Dehejia, Vidya, Richard H. Davis, R. Nagaswamy, Karen Pechilis Prentiss (2002) The Sensuous and the Sacred: Chola Bronzes from South India. ISBN 0-295-98284-5
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 Kallarasa Virachita Janavasya Ed: G.G. Manjunathan. Kannada Adhyayana Samsthe, University of Mysore, Mysore 1974
  5. 1 2 3 4 5 6 Wadley, Susan, ed. 1980. The Powers of Tamil Women. Syracuse: Syracuse U. Press.
  6. ↑ Boulanger, Chantal; (1997) Saris: An Illustrated Guide to the Indian Art of Draping, Shakti Press International, New York. ISBN 0-9661496-1-0
  7. ↑ "calico". Encyclopædia Britannica Online. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2021-02-01.
  8. ↑ Condra, Jill (2008). The Greenwood Encyclopedia of Clothing Through World History: 1801 to the Present. Vol. 3. ISBN 9780313336652.
  9. ↑ Mugglestone, Lynda (27 July 2006). Lynda Mugglestone "The Oxford History of English". ISBN 9780191623172. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2014-01-16.
  10. ↑ Sen, Colleen Taylor (2004). Food Culture in India – Food culture around the world. Greenwood Publishing Group. p. 58. ISBN 9780313324871. Peppers, called the king of spices, are the dried berries of a tropical vine native to Kerala, which is India's major producer
  11. ↑ Hajeski, Nancy J (2016). National Geographic Complete Guide to Herbs and Spices: Remedies, Seasonings, and Ingredients to Improve Your Health and Enhance Your Life. National Geographic Books. p. 236. ISBN 9781426215889.
  12. ↑ A Sreedhara Menon (2007). A Survey of Kerala History. DC Books. pp. 57–58. ISBN 978-81-264-1578-6. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 10 October 2012.
  13. ↑ Faces of Goa: a journey through the history and cultural revolution of Goa and other communities influenced by the Portuguese By Karin Larsen (p. 392)
  14. ↑ Foundations of the Portuguese empire, hi lo millo1415–1580 Bailey Wallys Diffie p.234ff
  15. ↑ "Thirayattam"(Folklore Text -malayalam), state institute of Language, Kerala ISBN 978-81-200-4294-0
  16. ↑ "Thirayattam" (Folklore Text-malayalam, Moorkkanad Peethambaran), State Institute of language,Kerala.
  17. 1 2 Philip, Boney. "Traditional Kerala Architecture".
  18. ↑ World Heritage Listed Sites in India. URl accessed on 12 April 2006.
  19. ↑ Menachery G (1973) The St. Thomas Christian Encyclopedia of India, Ed. George Menachery, B.N.K. Press, vol. 2, ISBN 81-87132-06-X, Lib. Cong. Cat. Card. No. 73-905568; B.N.K. Press – (has some 70 lengthy articles by different experts on the origins, development, history, culture... of these Christians, with some 300 odd photographs).
  20. ↑ Menachery G (ed) (1982) The St. Thomas Christian Encyclopedia of India, B.N.K. Press, vol. 1;
  21. ↑ Menachery G (ed); (1998) "The Indian Church History Classics", Vol. I, The Nazranies, Ollur, 1998. ISBN 81-87133-05-8.
  22. ↑ Mundadan, A. Mathias. (1984) History of Christianity in India, vol.1, Bangalore, India: Church History Association of India.
  23. ↑ Podipara, Placid J. (1970) "The Thomas Christians". London: Darton, Longman and Tidd, 1970. (is a readable and exhaustive study of the St. Thomas Christians.)
  24. ↑ Leslie Brown, (1956) The Indian Christians of St. Thomas. An Account of the Ancient Syrian Church of Malabar, Cambridge: Cambridge University Press 1956, 1982 (repr.)
  25. 1 2 Thomas Puthiakunnel, (1973) "Jewish colonies of India paved the way for St. Thomas", The Saint Thomas Christian Encyclopedia of India, ed. George Menachery, Vol. II., Trichur.
  26. 1 2 Koder, S. "History of the Jews of Kerala". The St. Thomas Christian Encyclopaedia of India, ed. G. Menachery, 1973.
  27. ↑ T.K Velu Pillai, (1940) "The Travancore State Manual"; 4 volumes; Trivandrum)
  28. 1 2 Miller, Roland E. (27 April 2015). Mappila Muslim Culture. State University of New York Press. p. xi. ISBN 978-1-4384-5601-0.
  29. ↑ Panikkar, K. N. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar 1836–1921. Oxford University Press. ISBN 978-0-19562-139-6.
  30. ↑ Lord, James Henry. (1977) The Jews in India and the Far East. 120 pp.; Greenwood Press Reprint; ISBN 0-8371-2615-0
  31. ↑ Katz, Nathan; & Goldberg, Ellen S; (1993) The Last Jews of Cochin: Jewish Identity in Hindu India. Foreword by Daniel J. Elazar, Columbia, SC, Univ. of South Carolina Press. ISBN 0-87249-847-6

మూలాలు, గ్రంథ పట్టిక

[మార్చు]
  • Beck, Brenda. 1976. "The Symbolic Merger of Body, Space, and Cosmos in Hindu Tamil Nadu." Contributions to Indian Sociology 10(2): 213–43.
  • Bharata (1967). The Natyashastra [Dramaturgy], 2 vols., 2nd. ed. Trans. by Manomohan Ghosh. Calcutta: Manisha Granthalaya.
  • Boulanger, Chantal; (1997) Saris: An Illustrated Guide to the Indian Art of Draping, Shakti Press International, New York. ISBN 0-9661496-1-0
  • Craddock, Norma. 1994. Anthills, Split Mothers, and Sacrifice: Conceptions of Female Power in the Mariyamman Tradition. Dissertation, U. of California, Berkeley.
  • Danielou, Alain, trans. 1965. Shilappadikaram (The Ankle Bracelet) By Prince Ilango Adigal. New York: New Directions. ISBN 0-8112-0001-9
  • Dehejia, Vidya, Richard H. Davis, R. Nagaswamy, Karen Pechilis Prentiss (2002) The Sensuous and the Sacred: Chola Bronzes from South India. ISBN 0-295-98284-5
  • Hart, George, ed. and trans. 1979. Poets of the Tamil Anthologies: Ancient Poems of Love and War. Princeton: Princeton U. Press
  • Kallarasa Virachita Janavasya Ed: G.G. Manjunathan. Kannada Adhyayana Samsthe, University of Mysore, Mysore 1974.
  • Gover, Charles. 1983 (1871). Folk-songs of Southern India. Madras: The South India Saiva Siddhanta Works Publishing Society.
  • Nagaraju, S. 1990. "Prehistory of South India." In South Indian Studies, H. M. Nayak and B. R. Gopal, eds., Mysore: Geetha Book House, pp. 35–52.
  • Trawick, Margaret. 1990a. Notes on Love in a Tamil Family. Berkeley: U. of California Press.
  • Wadley, Susan, ed. 1980. The Powers of Tamil Women. Syracuse: Syracuse U. Press.
  • Zvelebil, Kamil. 1975. Tamil Literature. Leiden: Brill. ISBN 90-04-04190-7
  • Caldwell, R (1998) "A comparative grammar of the Dravidian or South-Indian family of languages" 3rd ed. rev. and edited by J.L. Wyatt, T. Ramakrishna Pillai. New Delhi : Asian Educational Services. ISBN 81-206-0117-3
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=దక్షిణ_భారత_సంస్కృతి&oldid=4919234" నుండి వెలికితీశారు