Jump to content

దిమాసా రాజ్యం

వికీపీడియా నుండి

ఖాస్పూర్ వద్ద కచారి ప్యాలెస్ శిధిలాలు

దిమాసా రాజ్యం
తెలియదు–1832
Statusచారిత్రక రాజ్యం
రాజధానిదిమాపూర్
మైబాంగ్
ఖాస్పూర్ (ప్రస్తుత సిల్చార్ సమీపంలో)
Common languagesదిమాసా
Religion
హిందూ మతం
జానపద మతం
అనిమిజం
ప్రభుత్వంగిరిజన వంశపారంపర్య రాచరికం
Historical eraమధ్యయుగ భారతదేశం
• Established
తెలియదు
• బ్రిటిష్ ఇండియాలో విలీనం చేయబడింది
1832
Preceded by		Succeeded by
కామరూప
వలసరాజ్య అస్సాం
Today part ofభారతదేశం (అస్సాం
నాగాలాండ్)

కచారి రాజ్యం అని కూడా పిలువబడే దిమా రాజ్యం ఈశాన్య భారతదేశం అస్సాం దిమాసా రాజులచే పాలించబడిన మధ్యయుగపు చివరి/ప్రారంభ ఆధునిక రాజ్యం.[1][2][3][4][5] కామరూప రాజ్యం నేపథ్యంలో అభివృద్ధి చెందిన దిమాసా రాజ్యం, ఇతరులు (కామతా, చుటియా) ఈ వర్గాలలో సామాజిక-రాజకీయ పరివర్తనల ఫలితంగా మధ్యయుగ అస్సాం స్వదేశీ వర్గాల నుండి ఉద్భవించిన కొత్త రాష్ట్రాలకు ఉదాహరణలు.[6] బ్రిటిష్ వారు చివరకు 1832లో మైదానాలు, 1834లో కొండలు రాజ్యాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నారు.[7][8] ఈ రాజ్యం వలసరాజ్య అస్సాంలోని అవిభాజ్య కచార్ జిల్లా తన పేరును ఇచ్చింది. స్వాతంత్ర్యం తరువాత అవిభక్త కచార్ జిల్లా అస్సాంలోని మూడు జిల్లాలుగా విభజించబడింది: దిమా హసావో జిల్లా (గతంలో ఉత్తర కచార్ హిల్స్ కచార్ జిల్లా, హైలకండి జిల్లా). అహోం బురంజీలు ఈ రాజ్యాన్ని తిమిసా అని పిలిచారు.[9]

18వ శతాబ్దంలో, కాచారి రాజ్య పాలకులకు ఒక దైవిక హిందూ మూలం నిర్మించబడింది. దానిని హిడింబి అని, రాజులను హిడింబేశ్వర్ అని పిలిచేవారు.[10][11] ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ కాచార్ పరిపాలనను స్వాధీనం చేసుకున్నప్పుడు కూడా అధికారిక రికార్డులలో హిడింబా అనే పేరు ఉపయోగించబడుతూనే ఉంది.[12]

మూలాలు

[మార్చు]

దిమా రాజ్యం మూలం స్పష్టంగా లేదు .[13] సంప్రదాయం ప్రకారం, దిమాసా వారి డొమైన్ కామరూపాలో ఉంది, వారి రాజు హా-త్సుంగ్-త్సా లేదా హా-చెంగ్-సా అనే వంశానికి చెందినవాడు, ఈ పేరు 1520 నుండి నాణెంలో మొదట ప్రస్తావించబడింది.[14][15] రాజకీయ సంక్షోభం కారణంగా వారిలో కొందరు బయలుదేరాల్సి వచ్చింది, బ్రహ్మపుత్ర నదిని దాటుతున్నప్పుడు వారిలో కొందరు కొట్టుకుపోయారు -అందువల్ల, వారిని దిమాసా (పెద్ద నది కుమారుడు) అని పిలుస్తారు.[16] దిమాసా సంప్రదాయాలు, చుటియా రాజ్యం మత విశ్వాసాలలో సారూప్యతలు ఈ ప్రారంభ ఐక్యత, తరువాత విభేదాలకు మద్దతు ఇస్తాయి.[17] భాషా అధ్యయనాలు కూడా 20వ శతాబ్దం ప్రారంభం వరకు సజీవంగా ఉన్న దిమాసా భాష & మోరాన్ భాష మధ్య సన్నిహిత సంబంధాన్ని సూచిస్తున్నాయి, ఇది అహోమ్ల రాకకు ముందు తూర్పు అస్సాంలో దిమాసా ప్రజలు ఉనికిలో ఉన్నారని సూచిస్తుంది.[18] డిమాసాస్ తూర్పు అస్సాం మూలం సంరక్షక దేవత కెకైఖాటి సంప్రదాయం ద్వారా మరింత బలోపేతం చేయబడింది, దీని ప్రాధమిక మందిరం సాదియా చుట్టూ ఉంది అనేక కచారి ప్రజలకు సాధారణ గిరిజన దేవతః రభాస్, మోరాన్స్, తివాస్, కోచ్, చుటియాస్, మొదలైనవి.[19][20][21][22][23][24]

పురాణాల ప్రకారం, హచెంగ్సా (లేదా హసెంగ్చా) దిమాపూర్ సమీపంలోని అడవిలో పులి, పులి పెంచిన అసాధారణ బాలుడు, అతను దైవ దైవ ప్రవచనాలను అనుసరించి ప్రస్తుత రాజు స్థానంలో నియమించబడ్డాడు, ఇది అధికారాన్ని ఏకీకృతం చేయగల బలమైన సైనిక నాయకుడి ఆవిర్భావాన్ని సూచిస్తుంది.[25] తదనంతరం, హసెంగ్చా సెంగ్ఫాంగ్ (వంశం) ఉద్భవించింది, ఖోరఫా (1520 లో దిమాపూర్) తో ప్రారంభించి, డిమాసా రాజులు 19 వ శతాబ్దం వరకు మైబాంగ్, ఖాస్పూర్‌లోని హచెంగ్చా నుండి వంశపారంపర్యంగా వచ్చారు.[26][27]

వివిధ సంప్రదాయాలు, పురాణాల దృష్ట్యా, దిమాసా రాజ్యం ప్రారంభ చరిత్రకు విశ్వసనీయమైన వనరులు బురంజీలలో ఇవ్వబడ్డాయి, అయినప్పటికీ అవి ప్రధానంగా అహోం, దిమాసా రాజ్యాల మధ్య జరిగిన యుద్ధాల కథనాలు.[28]

ప్రారంభ చరిత్ర

[మార్చు]

డిమాసాల చారిత్రక వృత్తాంతాలు అహోం వృత్తాంతాలలో ప్రస్తావనలతో ప్రారంభమవుతాయిః బురంజీ ఒక కథనం ప్రకారం, మొదటి అహోం రాజు సుకఫా (r. 1228-1268) తిరాప్ ప్రాంతంలో (ప్రస్తుతం అరుణాచల్ ప్రదేశ్) ఒక కచారి సమూహాన్ని ఎదుర్కొన్నాడు, వారు తమ అధిపతితో కలిసి మోహుంగ్ (ఉప్పు నీటి బుగ్గలు) అనే ప్రదేశాన్ని నాగాలకు కోల్పోయి, వారు దిఖౌ నది సమీపంలో స్థిరపడ్డారని ఆయనకు సమాచారం ఇచ్చారు. ఇది, అహోమ్ రాకకు ముందు, కచారి డొమైన్ తూర్పు సరిహద్దు మోహోంగ్ లేదా నామ్డాంగ్ నది (అస్సాంలోని జాయ్పూర్ సమీపంలో) వరకు డిచాంగ్ నది దాటి విస్తరించిన సంప్రదాయానికి మద్దతు ఇస్తుంది.[29] స్థావరం పెద్దదిగా ఉన్నందున, బరాహి, మోరన్ రాజకీయాలతో స్థిరపడటానికి ముందు వారితో సంభాషించకూడదని సుకాఫా నిర్ణయించుకున్నాడు. సుకఫా వారసుడు సుతేఫ (r. 1268-1281) పాలనలో అహోమ్లు ఈ దిమాసా సమూహంతో చర్చలు జరిపారు, వారు అప్పటికి సుమారు మూడు తరాలుగా దిఖౌ, నామ్డాంగ్ మధ్య ప్రాంతంలో ఉన్నారు, దిమాసా సమూహం దిఖౌ నదికి పశ్చిమాన మారింది.[30][31] డిమాసాల ఈ వివిక్త ప్రారంభ వృత్తాంతాలు వారు తూర్పున దిఖు నది, పశ్చిమాన కొలాంగ్ నది మధ్య ప్రాంతాన్ని నియంత్రించారని, 13 వ శతాబ్దం చివరి నుండి ధన్సిరి లోయ, ఉత్తర కచార్ కొండలను కలిగి ఉన్నారని సూచిస్తున్నాయి.[32][33][34]

దిమాపూర్‌లో

[మార్చు]

అహోం భాష బురంజీలు దిమా రాజులను ఖున్ తిమిసా అని పిలుస్తారు, మొదట వారిని దిమాపూర్ ఉంచారు, ఇక్కడ తిమిసా అనేది దిమాసా అపభ్రంశం.[35][36] దిమాసా రాజ్యం వారి చరిత్రను నమోదు చేయలేదు, ప్రారంభ సమాచారం చాలా వరకు ఇతర వనరుల నుండి వచ్చింది. ఉదాహరణకు, 1490లో అహోం రాజు సుహెన్‌ఫా (1488–93) టాంగ్సు వద్ద ఒక ఫార్వర్డ్ పోస్ట్‌ను సృష్టించాడని, దిమాసాలు కమాండర్‌ను, 120 మందిని చంపినప్పుడు అహోంలు దిమాసా రాజుకు ఇతర బహుమతులతో పాటు ఒక యువరాణిని అందించడం ద్వారా శాంతి కోసం దావా వేశారని అహోం బురంజీలు నమోదు చేశారు.[37][38][39] 13వ శతాబ్దం చివరలో కోల్పోయిన దిఖౌ నదికి తూర్పున ఉన్న ప్రాంతాన్ని డిమాసాలు తిరిగి పొందారు.[40]

ఆయన మరణం తరువాత రాసిన శంకరదేవ కచారీ జీవిత చరిత్రలు దిమాసా ప్రజలు, రాజ్యానికి కచారి అనే పేరును ఉపయోగించాయి. 1516 లో అలిపుఖురి వద్ద ఉన్న బారో-భుయాన్స్ వారి కచారి పొరుగువారితో ఘర్షణకు దిగడంతో దిమాసా రాజు వారిపై దాడి చేయడానికి సిద్ధమవుతున్నాడు.[41] ఇది శంకరదేవ, అతని బృందం మంచి కోసం ఈ ప్రాంతాన్ని విడిచిపెట్టడానికి దారితీసింది.[42] కోచ్ రాజ్యంలో తన జీవితపు తరువాతి భాగంలో కూర్చిన విభాగంలో శంకరదేవ్ భాగవతం కచారి గురించి మొట్టమొదటి ప్రస్తావన కనుగొనబడింది, అక్కడ అతను దానిని కిరాత పర్యాయపదంగా ఉపయోగిస్తాడు.[43] కచారి అనే పేరు మరొక ప్రారంభ ప్రస్తావన కఛారిర్ నియామం (తామ్రధ్వజ్ నారాయణ్ (r 1697-1708???) పాలనలో కూర్చిన కాచారిర్ నియం ( కాచారిల నియమాలు ) నుండి వచ్చింది , ఆ సమయంలో దిమాసా పాలకులు ఇప్పటికీ మైబాంగ్‌లో పాలించారు.[44]

శత్రువులపై నిర్ణయాత్మక విజయాన్ని గుర్తుచేసుకునే 1520 నాటి నాణెం చారిత్రక రాజ్యానికి తొలి ప్రత్యక్ష సాక్ష్యాలలో ఒకటి.[45] అహోం బురంజిలలో కఛారీలతో ఎటువంటి సంఘర్షణ ప్రస్తావించండీ కాబట్టి, శత్రువు బిస్వా సింఘా నూతన కోచ్ రాజ్యం అయి ఉండవచ్చని ఊహించబడింది.[46] రాజు వంశం గురించి ప్రస్తావన లేదు కానీ హచెంగ్సా అనే బోరో-గారో పేరు ప్రస్తావన 1520 నాటికి తగిన క్షత్రియ వంశం ఇంకా సృష్టించబడలేదని సూచిస్తుంది.[47][48] బ్రహ్మపుత్ర లోయ నుండి వచ్చిన మొదటి హిందూ నాణెం, ఇది బెంగాల్, త్రిపుర ముస్లిం సుల్తానుల నాణేల అదే బరువులు & కొలతలను అనుసరించింది, వారి ప్రభావాన్ని సూచిస్తుంది.[49]

ఈ రాజ్యం మింగ్ రాజవంశం (1368-1644) వంటి పురాతన సినిటిక్ నెట్‌వర్క్‌లలో భాగంగా ఉండవచ్చు.[50]

దిమాపూర్ పతనం

[మార్చు]

సుహుంగ్ముంగ్ చుటియా రాజ్యాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్న వెంటనే, అహోం రాజు, 1490లో డిమాసా రాజ్యానికి కోల్పోయిన భూభాగాన్ని తిరిగి పొందాలని నిర్ణయించుకున్నాడు, 1526లో తన సైన్యాధిపతి కాన్-సెంగ్ను మారంగి వరకు పంపాడు.[51][52][53] రెండు రాజ్యాలు శాంతిని నెలకొల్పి, ధన్సిరి నదిని సరిహద్దుగా కొనసాగించాలని నిర్ణయించుకున్నాయి.[54][55] ఈ శాంతి కొనసాగలేదు, ధన్సిరి వెంట మోహరించిన కచారి దళానికి వ్యతిరేకంగా ముందుకు సాగుతున్న అహోం దళాల మధ్య పోరాటం జరిగింది-కచారీలు మొదట్లో విజయవంతమయ్యారు, కానీ వారు మరంగి వద్ద భారీ నష్టాన్ని చవిచూశారు, మళ్లీ అసౌకర్య ప్రతిష్టంభన ఏర్పడింది.[56] 1531లో అహోమ్ దాడి చేయడంతో మారంగి వద్ద కొత్తగా నిర్మించిన అహోమ్ కోటపై దాడి చేసి ఖోరఫా సోదరుడు డెట్చా ప్రాణాలు కోల్పోయాడు. అహోం రాజు, సైనికాధికారి ఇద్దరూ నెంగురియా కోటపై దాడి చేయగా, కచారి రాజు తన సోదరుడితో కలిసి పారిపోవాల్సి వచ్చింది. కాన్-సెంగ్ ఆధ్వర్యంలో అహోమ్ల దళం దిమాపూర్కు చేరుకుంది, ఆ తరువాత మునుపటి రాజు కుమారుడు డెర్సాంగ్, నెంగురియా వద్ద సుహుంగ్ముంగ్ వద్దకు వచ్చి దిమాసా సింహాసనానికి తన వాదనను సమర్పించాడు.[56][57] ఆ తరువాత అహోమ్లు దిమాసా రాజును థాపితా-సంచిత (స్థాపించబడిన & సంరక్షించబడినది) గా పేర్కొన్నారు, బెంగాల్ నుండి వచ్చిన తుర్కో-ఆఫ్ఘన్ కమాండర్ తుర్బాక్ దాడిలో ఉన్నప్పుడు అహోం రాజ్యానికి మద్దతు ఇచ్చింది.[58][59]

కానీ డెచుంగ్ (డెర్సోంగ్ఫా అని కూడా పిలుస్తారు) కాడిని విసిరేయడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు సుహుంగ్ముంగ్ డెచుంగ్కు వ్యతిరేకంగా ముందుకు సాగాడు, అతన్ని బంధించి చంపి, ఆపై ముందుకు వెళ్లి 1536లో దిమాపూర్ను ఆక్రమించాడు. ఆ తరువాత డిమాసాస్ పాలకులు దిమాపూర్ను విడిచిపెట్టారు.[60]

దిమాపూర్‌లో సాంస్కృతిక అనుబంధాలు

[మార్చు]
అస్సాంలోని గోలాఘాట్‌లోని కాసోమారి వద్ద ఉన్న ఏకశిలా శిలాఫలకాలు దిమాపూర్ ఏకశిలాఫలకాలతో బలమైన సారూప్యతను కలిగి ఉన్నాయి.

సుహుంగ్‌ముంగ్ ఆక్రమించిన అదే నగరమైన దిమాపూర్ వద్ద ప్రస్తుత శిధిలాలలో మూడు వైపులా పొడవైన ఇటుక గోడ, నాల్గవ వైపున నీటి ట్యాంకులతో ధన్సిరి నది ఉన్నాయి-ఇది గణనీయమైన పరిమాణంలో ఉన్న నగరాన్ని సూచిస్తుంది.[61] ప్రస్తుతం ఉన్న ప్రవేశ ద్వారం కూడా ఇటుకలతో నిర్మించబడింది బెంగాల్ ఇస్లామిక్ నిర్మాణ శైలిని ప్రదర్శిస్తుంది.[62] ఈ శిధిలాలలో అర్ధగోళ శిఖరాలతో కూడిన ఆసక్తికరమైన చెక్కిన 12 అడుగుల పొడవైన ఇసుకరాయి స్తంభాలు, జంతువులు & పక్షుల ప్రాతినిధ్యాలతో ఆకులు గల చెక్కడాలు ఉన్నాయి, కాని హిందూ ప్రభావాన్ని ప్రదర్శించని మానవులు లేరు.[63] వీరవిజయ్ నారాయణ్ జారీ చేసిన 1520 వెండి నాణెం సంస్కృత గుర్తులు ఉన్నప్పటికీ, బురంజిలలో నమోదు చేయబడిన 1536 నాటి పరిశీలనలు, అలాగే 1874 నాటి వలస పరిశీలనలు నుండి ఈ నగరానికి బ్రాహ్మణ ప్రభావం సంకేతం లేదు.[64]

దిమాపూర్ లోని కచారి శిథిలాలు

1536లో దిమాపూర్ పతనం తరువాత 22 సంవత్సరాల మధ్యకాలం కొనసాగింది, రికార్డులలో రాజు గురించి ప్రస్తావించబడలేదు. 1558 లేదా 1559లో డెట్సుంగ్ కుమారుడు మదనకుమార నిర్భయ నారాయణ అనే పేరుతో సింహాసనాన్ని అధిష్టించి, ఉత్తర కచార్ కొండలలోని మైబాంగ్ వద్ద తన రాజధానిని స్థాపించాడు.[65][66] దిమాపూర్ నుండి మైబాంగ్ వరకు కచారి ప్రజలందరూ పాలకులతో పాటు వెళ్ళలేదు-మైదానాల్లో మిగిలిపోయిన వారు భాష, ఆచారాలలో స్వతంత్రంగా అభివృద్ధి చెందారు.[67] మైబాంగ్ చుట్టుపక్కల ఉన్న కొండలలో, దిమాసా పాలకులు అప్పటికే స్థిరపడిన నాగ, కుకీ ప్రజలను ఎదుర్కొన్నారు, వారు దిమాసా పాలనను అంగీకరించారు.[68]

1520లో దిమాపూర్ నుండి విడుదల చేసిన నాణెంలో కోరాఫా, తనతో తన సంబంధాన్ని పేర్కొనకుండా హాచెంగ్సా శత్రువులను ఓడించానని పేర్కొన్నాడు, అయితే నిర్భయ నారాయణ, మైబాంగ్లోని అతని వారసులు తమ నాణేలలో తాము హాచెన్సా కుటుంబానికి చెందినవారమని పేర్కొన్నారు, తద్వారా దస్తావేజు నుండి జననం వరకు చట్టబద్ధత విధానంలో మార్పును సూచిస్తుంది.[69][70] మరోవైపు, మైబాంగ్ నుండి దిమాసా రాజులను 16వ శతాబ్దం నుండి దిమాసా రాజ్యం వెలుపల ఉన్నవారు నిశ్చల వ్యవసాయం చేసేవారు, ఇప్పటికే బ్రాహ్మణవాదాన్ని అనుభవించిన వారు హెరెంబా ప్రభువుగా నమోదు చేశారు.[71][72]

కోచ్ దండయాత్ర

[మార్చు]

1564లో అహోంలను లొంగదీసుకున్న తరువాత, కోచ్ కమాండర్ చిలారై మారంగిపై ముందుకు సాగి, డిమరువాను లొంగదీసి, చివరకు దిమాసా రాజ్యంపై ముందుకు సాగి ఉండవచ్చు, అప్పుడు బహుశా దుర్లభ్ నారాయణ్ లేదా- అని. పూర్వీకుడు నిర్భయ నారాయణ్ ఆధ్వర్యంలో ఉండి, దానిని కోచ్ రాజ్యం భూస్వామ్య రాజ్యంగా మార్చాడు.[73] ఈ ప్రచారం సంబంధాలను పునర్నిర్మించింది. ఆ కాలపు రాజకీయ నిర్మాణాల మధ్య ప్రాదేశిక నియంత్రణలను పునర్వ్యవస్థీకరించింది. డిమాసా రాజ్యానికి భూస్వామ్యంగా ఉన్న డిమరువాను జైంతియా రాజ్యానికి వ్యతిరేకంగా చిలారై ఏర్పాటు చేశారు.[74] అప్పటికే లొంగిపోయి- అని. రాజ్యం డిమాసా రాజ్యంపై పట్టు బలహీనపడింది. ఇంకా, చిలారై త్విప్రా రాజును ఓడించి చంపి, అతని నుండి కచార్ ప్రాంతాన్ని ఆక్రమించి, అక్కడ బ్రహ్మపూర్ (అతని సోదరుడు కమల్ నారాయణ్ ఆధ్వర్యంలో ఖాస్పూర్) వద్ద కోచ్ పరిపాలనను స్థాపించాడు-ఈ ప్రాంతం 18వ శతాబ్దంలో దిమసా పాలనకు కేంద్రంగా ఉండేది.[75] వార్షిక కప్పం పరిమాణం - డెబ్బై వేల రూపాయలు, వెయ్యి బంగారు మొహర్లు & అరవై ఏనుగులు -కచారి రాష్ట్రం సాధనకు సాక్ష్యంగా ఉన్నాయి.[73]

డిమారువా ప్రాంతంపై జయంతియా రాజ్యం జరిగిన వివాదం యుద్ధానికి దారితీసింది, దీనిలో జయంతియాలు ఓడిపోయారు. జైంతియా రాజు ధన్ మాణిక్ మరణం తరువాత, దిమాసా రాజు సత్రుదామన్ జైంతియా రాజ్యం సింహాసనంపై జాసా మాణిక్‌ను నియమించాడు, అతను 1618లో దిమసా కచారీలను మరోసారి అహోంలతో ఘర్షణకు గురిచేయడానికి సంఘటనలను తారుమారు చేశాడు. అత్యంత దిమాసా శక్తివంతమైన రాజు అయిన సత్రుదామన్ నాగావ్ జిల్లా డిమారువా, ఉత్తర కచార్, ధన్సిరి లోయ, కచార్ మైదానాలు, తూర్పు సిల్హెట్ ప్రాంతాలను పరిపాలించాడు. సిల్హెట్‌ను జయించిన తర్వాత, అతను తన పేరు మీద నాణేలను ముద్రించాడు.

బర్డర్పన్ నారాయణ్ పాలన నాటికి (1644 లో పాలన) దిమాసా పాలన ధన్సిరి లోయ నుండి పూర్తిగా ఉపసంహరించుకుంది. అది రాజ్యానికి అహోం రాజ్యానికి మధ్య అడ్డంకిగా ఏర్పడి అడవికి తిరిగి వచ్చింది.[76]

వారసుడైన రాజు తామ్రధ్వజ్ స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించినప్పుడు, అహోం రాజు రుద్ర సింఘా 71,000 మంది సైనికులతో మైబాంగ్పై దాడి చేయడానికి తన సైనికాధికారులలో ఇద్దరిని నియమించి, 1706లో దాని కోటలను నాశనం చేశాడు. తమర్ధ్వాజ్ జయంతియా రాజ్యానికి పారిపోయాడు, అక్కడ అతను జయంతియా రాజ్య రాజు చేత మోసపూరితంగా ఖైదు చేయబడ్డాడు, ఖైదు చేయబడిన తరువాత అతను సహాయం కోసం అస్సాం రాజు వద్దకు దూతలను పంపాడు, దీనికి ప్రతిస్పందనగా రుద్ర సింఘా 43,000 మందికి పైగా సైనికులతో తన సైనికాధికారులను జయంతియా రాజ్యం దాడి చేయడానికి నియమించాడు. జయంతియా రాజును బంధించి రుద్ర సింఘా ఆస్థానానికి తీసుకువెళ్లారు, అక్కడ జయంతియా రాజు లొంగిపోయాడు, దిమాసా రాజ్యం, జయంతియా రాజ్యం భూభాగాలు అహోం రాజ్యం విలీనం చేయబడ్డాయి.[77]

రాష్ట్ర నిర్మాణం

[మార్చు]

చారీలకు మూడు పాలక వంశాలు (సెంఫాంగ్‌లు) ఉన్నాయి: బోడోసా (ఒక పాత చారిత్రక వంశం), థావోసెంగ్సా (రాజులు చెందిన వంశం),  హాస్యుంగ్సా (రాజు బంధువులు చెందిన వంశం).[78]

మైబాంగ్‌లోని రాజుకు బార్భందరి అనే అధిపతి నేతృత్వంలోని మంత్రి మండలి (పాత్ర  భండారి ) తన రాష్ట్ర విధుల్లో సహాయం చేసేది . ఈ కార్యాలయాలను, ఇతర రాష్ట్ర కార్యాలయాలను దిమాసా సమూహంలోని వ్యక్తులు నిర్వహించేవారు, వారు తప్పనిసరిగా హిందూమతంలోకి మార్చబడలేదు. దిమాసా ప్రజలలో సెంగ్‌ఫాంగ్ అని పిలువబడే దాదాపు 40 వంశాలు ఉన్నాయి, వీటిలో ప్రతి ఒక్కటి రాజును ఎన్నుకోగల శక్తివంతమైన సంస్థ అయిన మెల్ అని పిలువబడే రాజ సభకు ఒక ప్రతినిధిని పంపాయి . ప్రతినిధులు సెంగ్‌ఫాంగ్ హోదా ప్రకారం మెల్ మండపం (కౌన్సిల్ హాల్)లో కూర్చుంటారు, ఇది రాజ శక్తులకు ప్రతిరూపంగా ఉపయోగపడుతుంది.

కాలక్రమేణా, సెంగ్ఫాంగ్లు ఐదు రాజ సెంగ్ఫాంగ్స్తో క్రమానుగత నిర్మాణాన్ని అభివృద్ధి చేశారు, అయితే చాలా మంది రాజులు హాసెంగా (హస్నుసా) వంశానికి చెందినవారు. కొన్ని వంశాలు రాష్ట్ర మంత్రులు, రాయబారులు, దుకాణదారులు, ఆస్థాన రచయితలు, ఇతర బ్యూరోక్రాట్లకు ప్రత్యేక సేవలను అందించాయి. చివరికి వృత్తిపరమైన సమూహాలుగా అభివృద్ధి చెందాయి, ఉదా.

17వ శతాబ్దం నాటికి, దిమాసా కచారి పాలన కచార్ మైదానాల వరకు విస్తరించింది. మైదాన ప్రజలు దిమాసా కచారి రాజు ఆస్థానాలలో నేరుగా పాల్గొనలేదు. అవి ఖేల్ల ప్రకారం నిర్వహించబడ్డాయి, రాజు న్యాయం చేసి, ఉజిర్ అనే అధికారి ద్వారా ఆదాయాన్ని సేకరించాడు. మైదాన ప్రజలు దిమాసా కచారి రాజసభలో పాల్గొనకపోయినప్పటికీ, ధర్మధి గురువు, ఆస్థానంలోని ఇతర బ్రాహ్మణులు గణనీయమైన ప్రభావాన్ని చూపారు, ముఖ్యంగా 18వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో.

ఖాస్పూర్‌లో

[మార్చు]
ఖాస్పూర్ వద్ద కచారి ప్యాలెస్ శిధిలాలు

మధ్యయుగ కాలంలో, కామరూప రాజ్యం పతనం తరువాత, ఖాస్పూర్ ప్రాంతం మొదట త్రిపుర రాజ్యం భాగంగా ఉండేది, దీనిని 16వ శతాబ్దంలో కోచ్ రాజు చిలారై స్వాధీనం చేసుకున్నాడు.[79] ఈ ప్రాంతాన్ని చిలారై రాజు సోదరుడు కమల్నారాయణ్ అనే ఉపనది పాలకుడు పాలించాడు. సుమారు 18వ శతాబ్దంలో ఖాస్పూర్ చివరి కోచ్ పాలకుడు భీమ సింఘాకు పురుష వారసుడు లేడు. ఆయన కుమార్తె కాంచనీ, మైబాంగ్ రాజ్యానికి చెందిన దిమాసా యువరాజు లక్ష్మీచంద్రను వివాహం చేసుకుంది. చివరి కోచ్ రాజు భీమ్ సింఘా మరణించిన తరువాత డిమాసాలు ఖాస్పూర్కు వలస వచ్చారు, తద్వారా రెండు రాజ్యాలను గోపీచంద్రనారాయణ రాజు ఆధ్వర్యంలో కచారి రాజ్యంగా విలీనం చేశారు, ఎందుకంటే ఖాస్పూర్ రాజ్యం నియంత్రణ రాజ వివాహం నుండి వారసత్వంగా మైబాంగ్ రాజ్య పాలకుడికి వెళ్లి ప్రస్తుత సిల్చార్ సమీపంలో ఉన్న ఖాస్పూర్లో వారి రాజధానిని స్థాపించింది. 1745లో కచారి రాజ్యంలో విలీనం కావడంతో ఖాస్పూర్ కోచ్ పాలకుల స్వతంత్ర పాలన ముగిసింది.[79] ఖాస్పూర్ అనేది కోచ్పూర్ అనే పదానికి చెడిపోయిన రూపం. .[80] గోపీచంద్రనారాయణ (r. 1745-1757 హరిచంద్ర (r. 1790లో, అధికారిక మతమార్పిడి చర్య జరిగింది, గోపీచంద్రనారాయణ, అతని సోదరుడు లక్ష్మీచంద్రనారాయణ క్షత్రియ కులానికి చెందిన హిందువులుగా ప్రకటించబడ్డారు.[81]

కృష్ణచంద్ర పాలనలో అనేక మంది మోమరియా తిరుగుబాటుదారులు కచార్ రాష్ట్రంలో ఆశ్రయం పొందారు. తిరుగుబాటుదారులకు ఆశ్రయం కల్పించినందుకు అహోమ్లు దిమాసా ను నిందించారు, ఇది 1803 నుండి 1805 వరకు అహోమ్లు డిమాసాల మధ్య అనేక చిన్న చిన్న ఘర్షణలకు దారితీసింది.[82]

బర్మీస్ సైన్యానికి వ్యతిరేకంగా మణిపూర్ రాజు కృష్ణ చంద్ర ధ్వజ నారాయణ్ హస్ను కచారి సహాయం కోరాడు. రాజు కృష్ణ చంద్రుడు బర్మీస్‌ను యుద్ధంలో ఓడించాడు, బదులుగా మణిపురి యువరాణి ఇందుప్రభను ఇచ్చాడు.[82] ఆయన ఇప్పటికే రాణి చంద్రప్రభను వివాహం చేసుకున్నందున,  యువరాణిని తన తమ్ముడు గోవింద చంద్ర హస్నుతో వివాహం చేయమని కోరాడు.

సంస్కృతీకరణ

[మార్చు]

ఖాస్పూర్‌లో హిందూ బ్రాహ్మణులు నిర్మించిన కల్పితమైన కానీ విస్తృతంగా విశ్వసించబడే పురాణం ఈ క్రింది విధంగా ఉందిః పాండవులు వనవాసంలో ఉన్నప్పుడు, వారు కచారి రాజ్యానికి వచ్చారు, అక్కడ భీముడు హిడింబి (హిడింబా సోదరి) తో ప్రేమలో పడ్డాడు.[83] భీముడు గంధర్వ వ్యవస్థ ప్రకారం యువరాణి హిడింబిని వివాహం చేసుకున్నాడు, యువరాణి హిడంబి కి ఘటోత్కచ అనే కుమారుడు జన్మించాడు. ఆయన అనేక దశాబ్దాల పాటు కచారి రాజ్యాన్ని పరిపాలించాడు. ఆ తరువాత, ఆయన వంశానికి చెందిన రాజులు "దిలావో" నది (ఆంగ్లంలో "పొడవైన నది" అని అనువదించబడినది) విస్తారమైన భూమిని శతాబ్దాలుగా క్రీ. శ. 4వ శతాబ్దం వరకు పరిపాలించారు.

బ్రిటిష్ ఆక్రమణ

[మార్చు]

19వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో అహోమ్ రాజ్యంతో పాటు దిమాసా కచారి రాజ్యం బర్మీస్ ఆక్రమణలోకి వచ్చింది. 1826లో యండబో ఒప్పందం తరువాత చివరి రాజు గోవింద చంద్ర హస్ను బ్రిటిష్ వారు పునరుద్ధరించారు, కానీ కొండ ప్రాంతాలను పాలించిన సేనాపతి తులారంను లొంగదీసుకోలేకపోయారు. సేనాపతి తులారం దిమాసా డొమైన్ దక్షిణాన మహూర్ నది, నాగా కొండలు, పశ్చిమాన దోయాంగ్ నది, తూర్పున ధన్సిరి నది, ఉత్తరాన జమునా, దోయాంగ్. 1830లో గోవింద చంద్ర హస్ను మరణించాడు. 1832లో సేనపాటి తులారామ్ థావోసేన్‌కు పింఛను ఇవ్వబడింది, అతని ప్రాంతాన్ని బ్రిటిష్ వారు స్వాధీనం చేసుకుని చివరికి ఉత్తర కచార్ జిల్లాగా మార్చారు, 1833లో గోవింద చంద్ర భూభాగాన్ని కూడా జతచేసి కచార్ జిల్లాను ఏర్పాటు చేశారు.[84]

రాజా గోవింద చంద్ర తరువాత

[మార్చు]

బ్రిటీష్ వారు దిమాస కచారి రాజ్యాన్ని లోప సిద్ధాంతం కింద విలీనం చేశారు. బ్రిటిష్ ఆక్రమణ సమయంలో, ఈ రాజ్యంలో నాగావ్, కర్బి ఆంగ్లాంగ్ ఉత్తర కచార్ (దిమా హసావో కచార్ & మణిపూర్ జిరి సరిహద్దు) భాగాలు ఉండేవి.

పాలకులు

[మార్చు]
రాజధాని రాజు. చేరిక తేదీ పాలన పురోగతిలో ఉంది పాలన ముగింపు
దిమాపూర్ మహామనిఫా
మణిఫా
లడఫా
ఖోరఫా (వీరవిజయ నారాయణ? 1520? 1526
కుంతారా 1526 1531
డెట్సంగ్/డెర్సంగ్ 1531 1536
మధ్యంతరం?
మైబాంగ్ నిర్భయ నారాయణ్ 1558? 1559
దుర్లభ్ నారాయణ్
మేఘా నారాయణ్ 1568 1578 1583?
యశో నారాయణ్ (శత్రుమాన) 1583? 1601
ఇంద్ర ప్రతాప్ నారాయణ్ 1601 1610
నార్ నారాయణ్
భీమ్దర్పా నారాయణ్ 1618?
ఇంద్రబల్లభ్ నారాయణ్ 1628 1644?
బర్డర్పా నారాయణ్ 1644? 1681
గరుడ్ శ్వాజ్ నారాయణ్ 1681 1695
మకరధ్వజ్ నారాయణ్ 1695
ఉదయాదిత్య
తమ్రధ్వజ్ నారాయణ్ 1706 1708
సూరదర్ప నారాయణ్ 1708
హరిశ్చంద్ర నారాయణ్-1 1721
కీర్తిచంద్ర నారాయణ్ 1736
సండిఖారీ నారాయణ్ అలియాస్ రామచంద్ర 1736
ఖాస్పూర్ హరిశ్చంద్ర-2 1771
లక్ష్మీచంద్ర నారాయణ్ 1772
కృష్ణచంద్ర నారాయణ్ 1790 1813
గోవిందచంద్ర నారాయణ్ 1814 1819
గోవిందచంద్ర నారాయణ్ 1824 1830
బ్రిటిష్ విలీనం 1832

మూలాలు

[మార్చు]
  1. ↑ "In the 13th century the Dimasa kingdom extended along the south bank of the Brahmputra, from Dikhou to Kallang and included the Dhansiri Valley and the North Cachar Hills, with its capital at Dimapur." (Bhattacharjee 1987)
  2. ↑ All the possibilities of the Kachari kingdom at Sadiya or some other places of Northeast India remain unproven theories until concrete evidence is provided. Therefore, as a term denoting this particular social group, I prefer Dimasa to Kachari in the following discussion.(Shin 2020)
  3. ↑ (Shin 2020)
  4. ↑ "In the 13th century the Dimasa kingdom extended along the south bank of the Brahmputra, from Dikhou to Kallang and included the Dhansiri Valley and the North Cachar Hills."; "During 16th to 18th century AD they established a State of their own which covered modern South Assam (Barak Valley, parts of Assam Valley and intervening North Cachar Hills) and some parts of Nagaland and Manipur." (Bhattacharjee 1987)
  5. ↑ "Dimasa conceive of themselves as the rulers and subjects of the Dimasa kingdom." (Ramirez 2007)
  6. ↑ "During the 13th-16th centuries, while these continued to represent the rule over older peasant settlements in western and central Assam, there emerged alongside them also new kingdoms from several tribal bases, then undergoing a process of politico-economic transformation. These kingdoms did not represent mere dynastic changes in an ongoing political sobiety. Rather, they were almost new state formations in a seemingly political vacuum. The Chutiya, Ahom, Dimasa, Jaintia and Koch states were such formations." (Guha 1983)
  7. ↑ (Banerjee 1990)
  8. ↑ (Banerjee 1990)
  9. ↑ "Ahom chronicals attest the existence of "Timisa kings" (khun-timisa) who ruled over a large area of middle Assam, initially from Dimapur on the western foothills of present-day Nagaland." (Ramirez 2007)
  10. ↑ (Chatterji 1951)
  11. ↑ "An important change in the Dimasa political tradition occurred in the mideighteenth century, probably 1745, 1750 or 1755, when the centre of administration was moved from Maibang to Khaspur in the plains of Cachar.87 From this time onwards, the Dimasa rulers used the title ‘the Lord of Heḍamba’ in their own records." (Shin 2020)
  12. ↑ (Shin 2020) "The name Hiḍimbā continued to be used in the official records when the East India Company took over the administration of Cachar. This is clear from a seal of the Superintendent of the District of Cachar of 1835. See Gait, Report on the Progress of Historical Research in Assam, p. 10.
  13. ↑ (Bhattacharjee 1992)
  14. ↑ "(T)he Kacharis of North Cachar believe that they once ruled in Kamarupa and their royal family traced its descent from the Rajas of that country, from the line of Ha-tsung-tsa." (Baruah 1986)
  15. ↑ "[the coin struck by Vīravijayanārāyaṇa, dated 1442 Śaka (1520 ad)] bears the legend describing the king as ‘a worshipper at the feet of the goddess Chandī and a subduer of the foes of Hāchengsā’."(Shin 2020)
  16. ↑ "The tradition current among the Dimasas of Cachar mention their kingdom in ancient Kamarupa and how during a political turmoil they had to cross the big river (Brahmaputra; Dilao) and a large section of their people were washed away." (Bhattacharjee 1992)
  17. ↑ "(That the Chutiyas and Sadiyal Kacharis were identical) is also supported by the similarities in traditions and religious beliefs associated with both the tribes." (Baruah 1986)
  18. ↑ "(B)y demonstrating that these people spoke a Dimasa dialect, we also show that a large part of Upper Assam spoke ancient Dimasa." (Jaquesson 2017)
  19. ↑ "There is at Sadiya a shrine of Kechai Khaiti, the tutelary deity of the Kacharis, which the Dimasa rulers continued to worship even after the establishment of their rule in Cachar." (Bhattacharjee 1992)
  20. ↑ "Kechai Khati worshipped by Bodo-kacharis" (PDF). ఒరిజినల్ నుండి 2021-10-19 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది (PDF) చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2019-04-06.
  21. ↑ "Rabhas worship Kechai-khati and celebrate the Kechai-khati festival once every year" (PDF). ఒరిజినల్ నుండి 2021-10-20 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది (PDF) చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2019-04-06.
  22. ↑ "Kechai-khati festival of Rabhas" (PDF). ఒరిజినల్ నుండి 2021-04-19 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది (PDF) చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2019-04-06.
  23. ↑ The Tiwas, as well as the Koch, also worshipped Kechai Kati. The Koch general Gohain Kamal built temples dedicated to Kesai Khati in Khaspur for the Dehans who were Tiwa and Mech soldiers from Gobha, Nellie and Kabi.
  24. ↑ "Kechai-khati worship of Chutias". ఒరిజినల్ నుండి 2023-04-08 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2023-04-10.
  25. ↑ (Shin 2020)
  26. ↑ " The very first example comes from the coin struck by Vīravijayanārāyaṇa, dated 1442 Śaka (1520 ad). It bears the legend describing the king as ‘a worshipper at the feet of the goddess Chandī and a subduer of the foes of Hāchengsā’. Vīravijayanārāyaṇa is a name apparently unrecorded in other sources, but Rhodes considers that it was probably the Sanskrit name adopted by Dimasa king Khorapha, who was killed during the Ahom invasion in 1526." (Shin 2020)
  27. ↑ (Shin 2020)
  28. ↑ "As Gait pointed out, the only trustworthy information regarding the early history of the Dimasas is contained in the Ahom chronicles, though the details are almost confined to a narrative of wars." (Shin 2020)
  29. ↑ (Baruah 1986)
  30. ↑ "(P)robably in the reign of the second Ahom king Sutepha (1268–81), the outlying Dimasa settlements, east of the Dikhu river, withdrew before the advance of the Ahoms." (Shin 2020)
  31. ↑ (Phukan 1992)
  32. ↑ "[T]he only trustworthy information regarding the early history of the Dimasas is contained in the Ahom chronicles, though the details are almost confined to a narrative of wars. A reading from these records suggests that the sphere of Dimasa influence in the thirteenth century seemed to extend from the Dikhu river to the Kallang river and also include the Dhansiri valley and the north Cachar hills." (Shin 2020)
  33. ↑ (Bhattacharjee 1987)
  34. ↑ (Rhodes 1986)
  35. ↑ "Ahom chronicles attest the existence of "Timisa kings" (khun timisa), who ruled over a large area of Middle Assam, initially from Dimapur on the Western foothills of present-day Nagaland. They were driven by the Ahom towards the south to their present habitat where in 1540 they founded the Hedamba kingdom." (Ramirez 2007)
  36. ↑ "They were known to the Ahoms as Timisa, clearly a corruption of Dimasa." (Baruah 1986)
  37. ↑ "In 1490 during the reign of Suhenphaa (1488-93), there was a conflict with the Dimasa Kacharis, but the Ahoms sued for peace by offering a princess to the Kachari king." (Baruah 1986)
  38. ↑ "(I)t was not until about 1490 that specific conflicts between the Ahoms and the Kacharis are recorded. In that year an Ahom army, sent by King Suchangpha, was defeated on the banks of the river Dikhu. The Ahom king then offered a girl, two elephants and twelve slaves to the Kacharis, to induce them to make peace." (Rhodes 1986)
  39. ↑ (Phukan 1992)
  40. ↑ "The Kacharis, who had ceded the tract east of the Dikhau river upto the Namdang during the reign of Suteupha was, had recovered their lost possessions at the end of the 15th century, when Suteupha (1488-95) was on the Ahom throne." (Baruah 1986)
  41. ↑ Daityari mentions the aggressors were Kacharis. Ramananda mentions Kachari or Kirata. The Bordowa-carita and the Katha-Guru-Carit mention Kachari. See the footnote at (Neog 1980)
  42. ↑ "The few Kachari families, who lived on the outskirts of the Bhuyan lands, often let their cattle roam into the latter's crop and lay it in waste. The Bhuyans invited the Kacharis to a feast as a subterfuge and killed a number of them. The Kachari ruler heard of this and prepared to fight with the Bhuyans. These chiefs approached Sankara for advice, and he asked them speedily to retreat to the north bank of the Brahmaputra." (Neog 1980)
  43. ↑ Sankardev provides a list of people in Assam who were outside the pale of Hinduism at that time in Book II of his Bhagavad Purana. "In this list the terms Kuvaca and Mleca possibly point to the Koches and Mechs, while Kirata and Kachari are synonymous, and both together are meant to include the Kacharis and others of the Mongoloid group." (Neog 1980)
  44. ↑ "One of the earliest references is found in the Kacharir Niyam or the Rule of Kacharis which is the codes of administration introduced by king Tamradhvajanārāyaṇa (1697–708?)." (Shin 2020)
  45. ↑ "In the absence of any Dimasa chronicles until the eighteenth century, coins and inscriptions constitute their early historical sources which provide important information about genealogical claims revealing a political process. The very first example comes from the coin struck by Vīravijayanārāyaṇa, dated 1442 Śaka (1520 ad)." (Shin 2020)
  46. ↑ "The Ahom military chronicles, but there is no record of any defeat by the Kacharis in 1520. However, as described above, the Cooch Beharis were consolidating and expanding their territory eastwards just at this time and these events are not well recorded in their chronicles, so that this first Kachari coin may commemorate a decisive victory that stopped Cooch Behar from expnading further to the east." (Rhodes 1986)
  47. ↑ "The legend on this coin reads: (Obv) Śrī Śrī Vī/ra Vijaya Nā/rāyana Chandī Charana Parā-/1442 (Rev) -yana Hā/chengsā Śa/tru Mardana de/va 1424." See Rhodes and Bose, A History of Dimasa Kacharis, p. 14. (Shin 2020)
  48. ↑ "Even the king may not have acquired any appropriate kshatriya genealogy in the early sixteenth century. Hāchengsā, referred to as the ancestor of king Vīravijayanārāyaṇa in the coin, is unquestionably a Bodo name which is not found in Epic and Puranic traditions. (Shin 2020)
  49. ↑ "In any case this piece is the first coin known to have been struck by any of the Hindu rulers of Brahmaputra valley. Presumably, the Kacharis took the idea of coinage from the Muslim sultans of Bengal and the Hindu rulers of Tripura, and it is not surprising to find the same standard was used." (Rhodes 1986)
  50. ↑ Mukherjee, Rila (2011). Pelagic Passageways: The Northern Bay of Bengal Before Colonialism (in ఇంగ్లీష్). Primus Books. p. 147. ISBN 978-93-80607-20-7.
  51. ↑ (Baruah 1986)
  52. ↑ (Baruah 1986)
  53. ↑ (Phukan 1992)
  54. ↑ "(The Ahoms) adopted conciliatory approach and the Kacharis readily agreed...the Kacharis withdrew to the west of the Dhansiri and the Ahoms became the master of the territory between the Dikhow and the Dhansiri..." (Phukan 1992)
  55. ↑ (Bhattacharjee 1987b)
  56. 1 2 (Phukan 1992)
  57. ↑ "Khunkhara fled with his son, and a prince called Detsung was installed as king in his place. The new king gave his sister in marriage to the Ahom king along with presents, including an elephant, 500 rolls of cloth, 1,000 napkins, 100 doolies, and Rs. 1,000 in cash." (Rhodes 1986)
  58. ↑ "Suhummong proclaimed Detchung as the Raja of the Kacharis and advised him to be loyal to himself and his descendants. Henceforth, the Kachari kings were termed as thepita-sanchita (established and preserved)." (Phukan 1992)
  59. ↑ (Sarkar 1992b)
  60. ↑ (Phukan 1992)
  61. ↑ "The ruins of Dimapur, which include a brick wall of the aggregate length of nearly 2 miles and 2 tanks about 300 yards square, are indicative of a city of considerable size." (Shin 2020)
  62. ↑ "The curved battlement of the gateway, as well as the ponted arch over the entrance, pointed distinctly to the Bengali style of Mohammadan architecture." (Description from Gait) (Bhattacharjee 1987)
  63. ↑ (Bhattacharjee 1987)
  64. ↑ "However, no clear trace of temples and images in the Dimapur ruins raises doubt about the scale and intensity of Brahmanisation in the early history of the Dimasas...But no Brahmanical temples or images are mentioned in this Buranji record, a silence which continues in the site description of 1874 as well." (Shin 2020)
  65. ↑ (Rhodes 1986)
  66. ↑ "Nirbhayanārāyaṇa (1559–63), the son of Dersongpha who led the Dimasas to Maibong, the new capital, located on the bank of the Mahur river in the north Cachar hills." (Shin 2020)
  67. ↑ "As a result of numerous changes of habitation area due to their pursuit by the Ahoms, the Kacharis split up into a number of separate groups, which later on came to be considered as independent tribes. Thus some of the Kacharis became alienated from the raja and settled in the plains, so that, gradually, differences in language and customs sprang up between them and the Kacharis of the hills." (Maretina 2011)
  68. ↑ "Independent local tribes, i.e., the Nagas and the Kukis, became subjected to the raja, taxes in whose favor were levied upon their households." (Maretina 2011)
  69. ↑ "The epithet, 'the one born to the Hāchengsā lineage', became a well-established tradition of Dimasa rulers for almost a hundred years, according to the legends of the coins issued by Meghanārāyaṇa (1566–83), Yaśonārāyaṇa (1583–601), Indrapratāpanārāyaṇa (1601–10), Naranārāyaṇa (1610–?), Darpabhīmanārāyaṇa (?–1637) and Vīradarpanārāyaṇa (1643–?); and the two stone inscriptions issued by Meghanārāyaṇa on the occasion of the erection of the gateway in Maibong in 1576." (Shin 2020)
  70. ↑ "The earlier legend, describing Vīravijayanārāyaṇa as the destroyer of enemies of Hāchengsā (hāchengsā-śatru-mardana-deva), emphasises a ruler’s successful military action, whereas the legend hāchengsā-vaṃśaja stresses his genealogy. The strategy for legitimising the authority of a king seems to have changed from deed to birth." (Shin 2020)
  71. ↑ "Keeping these aspects of their genealogical claims in mind, the title 'the Lord of Heḍamba' (heḍambādhipati) seemed to be first applied to the Dimasa kings by others, presumably the people living in the area where sedentary agriculture and Brahmanical expansion proceeded in earlier periods." (Shin 2020)
  72. ↑ "Though it is not known exactly when they came to earn this title, certainly by the sixteenth century, other people dwelling on plains called them the Lord of Heḍamba." (Shin 2020)
  73. 1 2 (Sarkar 1992)
  74. ↑ "After the successful Assam campaign in 1564 Nara Narayan and Chilarai first advanced via Morang (i.e. Marangi) to Demera (Dimarua). Its Raja Pantheshwar, a feudatory of the Kacharis, sought Koch protection from their oppressions or depredations, became a feudatory of Nara Narayan and was appointed warden of the marches in the south against Jaintia." (Sarkar 1992)
  75. ↑ "Chilarai made an administrative centre at Brahmapur, later known as Khaspur, in order to maintain diplomatic relations with the adjoining states and for the collection of tributes. Kamalnarayan, popularly known as Gosain Kamal...was appointed the governor of Kachar who was called the first Dewan Raja. (Nath 1989)
  76. ↑ "By this time the Kacharis had completely withdrawn from the Dhansiri Valley, which had reverted into the jungle, forming a natural barrier between the Ahoms and the Kacharis. The Ahoms still, however, regarded the Kacharis as being a subsidiary nation." (Rhodes 1986)
  77. ↑ "...but when the next king, Tamradhvaja, boldly proclaimed his independence, the Ahom King Rudra Singha invaded Kachar in December 1706. Tamradhvaja could offer little resistance, and Maibong was soon occupied and its fort demolished."(Rhodes 1986)
  78. ↑ "Those Kachari clans which were most closely connected with the raja and his entourage were the first to rise to dominant positions. They were the Bodosa, the most senior, known as the former ruling clan; the Thaosengsa, the clan to which the ruling dynasty belonged in the period for which data are available; the Hasyungsa, the clan of the king's relatives (Crace 1930)."(Maretina 2011)
  79. 1 2 "The Khaspur state originated with Chilarai's invasion in 1562 AD and remained in existence till 1745 when it merged with the Dimasa state of Maibong." (Bhattacharjee 1994)
  80. ↑ E.A. Gait (ed), Census of India, 1891, Vol. 1 (Assam), Shillong, 1892, p. 235.
  81. ↑ (Cantile 1980)
  82. 1 2 (Nag 2018)
  83. ↑ "Thus it is clear that this is an invented tradition by the Brahman pundits in the later stage of the monarchy in the Cachar plains. Although this is fictitious, people within the community strongly believe in this story of their ancestry." (Bathari 2014)
  84. ↑ (Bose 1985)

ప్రస్తావనలు

[మార్చు]
  • నాగ్, సజల్ (2018), ""మీ పొరుగువారిని తృణీకరించండి: పద్దెనిమిదవ శతాబ్దపు ఈశాన్య భారతదేశంలో విదేశీ దండయాత్రలు & రాష్ట్రాల క్షీణత"", in తేజిమల గురుంగ్ (ed.), ది ఫాలింగ్ పాలిటీస్: క్రైసిస్ అండ్ డిక్లైన్ ఆఫ్ స్టేట్స్ ఇన్ నార్త్-ఈస్ట్ ఇండియా ఇన్ ది పద్దెనిమిదవ శతాబ్దం, డివిఎస్ పబ్లిషర్స్ – via academia.edu
  • కాంటిల్, ఆడ్రీ (1980). అస్సామీస్ విలేజ్‌లో కులం & విభాగం (Ph.D.). లండన్ విశ్వవిద్యాలయం.
  • బెనర్జీ, ఎసి (1990), "రిఫార్మ్ అండ్ రీఆర్గనైజేషన్: 1932-3", in బార్పుజారి, హెచ్‌కె (ed.), ది కాంప్రహెన్సివ్ హిస్టరీ ఆఫ్ అస్సాం, vol. IV, గౌహతి: పబ్లికేషన్ బోర్డ్, అస్సాం, pp. 44–76
  • బారువా, S L (1986), ఎ కాంప్రహెన్సివ్ హిస్టరీ ఆఫ్ అస్సాం (book), న్యూఢిల్లీ: మున్షిరామ్ మనోహర్‌లాల్ పబ్లిషర్స్
  • బతారి, ఉత్తమ్ (2014). జ్ఞాపకశక్తి చరిత్ర, రాజకీయాలు వలసరాజ్యాల గత & వలసరాజ్యాల అనంతర వర్తమానంలో దిమాసా గుర్తింపుపై అధ్యయనం (Ph.D.). గౌహతి విశ్వవిద్యాలయం.
  • భట్టాచార్జీ, జెబి (1994), "కలోనియల్‌కు ముందు బరాక్ వ్యాలీ రాజకీయ నిర్మాణం", in సంగ్మా, మిల్టన్ ఎస్ (ed.), ఎస్సేస్ ఆన్ నార్త్-ఈస్ట్ ఇండియా: ప్రజెంటెడ్ ఇన్ మెమరీ ఆఫ్ ప్రొఫెసర్ వి. వెంకటరావు, న్యూఢిల్లీ: ఇండస్ పబ్లిషింగ్ కంపెనీ, pp. 61–85
  • షిన్, జే-యూన్ (2020). "రాక్షసుల నుండి దిగడం, క్షత్రియులకు ఆరోహణ: ఆధునిక పూర్వ ఈశాన్య భారతదేశంలో వంశపారంపర్య వాదనలు& రాజకీయ ప్రక్రియ, ది చుటియాస్ & దిమాసాస్". ది ఇండియన్ ఎకనామిక్ అండ్ సోషల్ హిస్టరీ రివ్యూ. 57 (1): 49–75.
  • నాథ్,, డి. (1989), హిస్టరీ ఆఫ్ ది కోచ్ కింగ్‌డమ్, సి. 1515-1615, మిట్టల్ పబ్లికేషన్స్, ఒరిజినల్ నుండి 2023-05-03 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది చెయ్యబడింది, ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2023-05-25{{citation}}: CS1 maint: extra punctuation (link)
  • నియోగ్, ఎం (1980), అస్సాంలో వైష్ణవ విశ్వాసం & ఉద్యమ ప్రారంభ చరిత్ర, ఢిల్లీ: మోతీలాల్ బనారసిదాస్
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=దిమాసా_రాజ్యం&oldid=4853955" నుండి వెలికితీశారు