దౌత్యం

దౌత్యం అనేది అంతర్జాతీయ వ్యవస్థలో సంఘటనలను ప్రభావితం చేయడానికి ఉద్దేశించిన రాష్ట్ర, అంతర్-ప్రభుత్వ లేదా ప్రభుత్వేతర సంస్థల ప్రతినిధుల ద్వారా జరిగే సంభాషణ.^[1]^[2]

దౌత్యత అనేది విదేశాంగ విధానం ప్రధాన సాధనం, ఇది ప్రపంచంలోని ఇతర దేశాలతో ఒక దేశం పరస్పర చర్యలకు మార్గనిర్దేశం చేసే విస్తృత లక్ష్యాలు, వ్యూహాలను సూచిస్తుంది. అంతర్జాతీయ ఒప్పందాలు, ఒప్పందాలు, పొత్తులు, అంతర్జాతీయ సంబంధాల ఇతర వ్యక్తీకరణలు సాధారణంగా దౌత్య చర్చలు, ప్రక్రియల ఫలితం. ప్రభుత్వ అధికారులకు సలహా ఇవ్వడం ద్వారా దౌత్యవేత్తలు కూడా రాష్ట్రాన్ని రూపొందించడంలో సహాయపడవచ్చు.

ఆధునిక దౌత్య పద్ధతులు, పద్ధతులు, సూత్రాలు ఎక్కువగా 17వ శతాబ్దపు యూరోపియన్ ఆచారాల నుండి ఉద్భవించాయి. 20వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో, దౌత్యశాస్త్రం వృత్తిపరమైనదిగా మారింది-దౌత్య సంబంధాలపై 1961 వియన్నా సమావేశం, ప్రపంచంలోని చాలా సార్వభౌమ దేశాలచే ఆమోదించబడింది, దౌత్య విధానాలు, పద్ధతులు, ప్రవర్తనకు ఒక చట్రాన్ని అందిస్తుంది. చాలా వరకు దౌత్యాన్ని ఇప్పుడు రాయబారులు, రాయబారులు వంటి గుర్తింపు పొందిన అధికారులు ప్రత్యేక విదేశీ వ్యవహారాల కార్యాలయం ద్వారా నిర్వహిస్తున్నారు. దౌత్యవేత్త దౌత్య కార్యకలాపాల ద్వారా పనిచేస్తారు, సాధారణంగా కాన్సులేట్లు, రాయబార కార్యాలయాలు, అనేక సహాయక సిబ్బందిపై ఆధారపడతారు-దౌత్యవేత్త అనే పదం కొన్నిసార్లు దౌత్య, కాన్సులర్ సిబ్బంది, విదేశాంగ మంత్రిత్వ శాఖ అధికారులకు విస్తృతంగా వర్తించబడుతుంది.^[3]

వ్యుత్పత్తి

"డిప్లొమసీ" అనే పదం 18వ శతాబ్దపు ఫ్రెంచ్ పదం 'డిప్లొమేట్' ("డిప్లొమాట్" లేదా "డిప్లొమాటిస్ట్") నుండి ఉద్భవించింది, ఇది ప్రాచీన గ్రీకు పదం 'డిప్లొమా'పై ఆధారపడింది , దీనికి సుమారుగా "రెండుగా మడవబడిన వస్తువు" అని అర్థం.^[4] ఇది సార్వభౌములు ఏదైనా అధికారిక హక్కును ప్రదానం చేయడానికి మడచిన పత్రాన్ని అందించే పద్ధతిని ప్రతిబింబించింది; కవరు ఆవిష్కరణకు ముందు, పత్రంలోని విషయాల గోప్యతను కాపాడటానికి దానిని మడవడం ఉపయోగపడేది. ఈ పదం తరువాత ప్రభుత్వాల మధ్య ఒప్పందాలను కలిగి ఉన్న పత్రాల వంటి అన్ని అధికారిక పత్రాలకు వర్తింపజేయబడింది, అందువల్ల ఇది అంతర్జాతీయ సంబంధాలతో ముడిపడి ఉంది. ఈ పదంఫ్రెంచ్ విప్లవం రాజకీయ సందర్భంలో ఎలా ఉద్భవించిందో ఎత్తిచూపుతూ, పండితులు ఇటీవలి సంవత్సరాలలో ఈ స్థిరపడిన చరిత్రను విమర్శించారు.^[5]^[6]

చరిత్ర

పశ్చిమ ఆసియా

క్రీస్తుపూర్వం 14వ శతాబ్దంలో ఈజిప్టు పద్దెనిమిదవ రాజవంశానికి చెందిన ఫారోలు, కనాను అముర్రు పాలకుల మధ్య రాసిన అమర్నా లేఖలు మొట్టమొదటి దౌత్య రికార్డులలో కొన్ని. సుమారు క్రీపూ 2100 లో మెసొపొటేమియా నగర-రాష్ట్రాలు లగాష్, ఉమ్మా మధ్య శాంతి ఒప్పందాలు జరిగాయి. క్రీస్తుపూర్వం 1274 లో పందొమ్మిదవ రాజవంశం సమయంలో జరిగిన కాదేష్ యుద్ధం తరువాత, ఈజిప్టు ఫారో, హిట్టిటే సామ్రాజ్య పాలకుడు మొట్టమొదటి అంతర్జాతీయ శాంతి ఒప్పందాలలో ఒకదాన్ని సృష్టించారు, ఇది రాతి పలక శకలాలలో మిగిలి ఉంది, దీనిని ఇప్పుడు సాధారణంగా ఈజిప్టు-హిట్టిటే శాంతి ఒప్పందం అని పిలుస్తారు.^[7]

ప్రాచీన గ్రీకు నగర రాజ్యాలు కొన్ని సందర్భాలలో యుద్ధం, శాంతి లేదా వాణిజ్య సంబంధాలు వంటి నిర్దిష్ట సమస్యలపై చర్చలు జరపడానికి రాయబారులను పంపేవి, కానీ ఒకరి భూభాగంలో మరొకరు క్రమం తప్పకుండా దౌత్య ప్రతినిధులను నియమించుకునేవారు కాదు. అయితే, ఆధునిక దౌత్య ప్రతినిధులకు అప్పగించిన కొన్ని విధులను 'ప్రాక్సెనోస్' అనే వ్యక్తి నిర్వర్తించేవాడు. ఈ ప్రాక్సెనోస్ అంటే , ఆతిథ్య నగరానికి చెందిన ఒక పౌరుడు, అతనికి తరచుగా కుటుంబ సంబంధాల ద్వారా మరొక నగరంతో స్నేహపూర్వక సంబంధాలు ఉండేవి. శాంతి కాలంలో, పర్షియాలోని అకెమెనిడ్ సామ్రాజ్యం వంటి హెలెనిస్టిక్-యేతర ప్రత్యర్థులతో కూడా దౌత్యం నిర్వహించబడింది, అయినప్పటికీ దానిని అంతిమంగా మాసిడోనియాకు చెందిన అలెగ్జాండర్ ది గ్రేట్ జయించాడు. అలెగ్జాండర్ కూడా దౌత్యంలో నిపుణుడు. తన మాసిడోనియన్, గ్రీకు ప్రజలు స్థానిక జనాభాతో కలిసిపోయి, వివాహ సంబంధాలు ఏర్పరచుకోవడం ద్వారా విదేశీ సంస్కృతులను జయించడం ఉత్తమంగా సాధ్యమవుతుందని అతను గ్రహించాడు . ఉదాహరణకు, సోగ్డియన్ రాక్ ముట్టడి తర్వాత , తిరుగుబాటు చేస్తున్న ప్రజలను శాంతింపజేయడానికి అలెగ్జాండర్ , బాక్ట్రియాకు చెందిన సోగ్డియన్ మహిళ అయిన రొక్సానాను తన భార్యగా చేసుకున్నాడు . అలెగ్జాండర్ సామ్రాజ్యం తరువాత వచ్చిన టోలెమిక్ రాజ్యం, సెల్యూసిడ్ సామ్రాజ్యం వంటి గొప్ప హెలెనిస్టిక్ రాజ్యాలకు దౌత్యం అనేది రాజనీతిలో ఒక అవసరమైన సాధనంగా మిగిలిపోయింది ; ఇవి సమీప ప్రాచ్యంలో అనేక యుద్ధాలు చేశాయి, తరచుగా వివాహ సంబంధాల ద్వారా శాంతి ఒప్పందాలను కుదుర్చుకున్నాయి.

ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యం

ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యంతో సంబంధాలు ఇటాలియన్ రాష్ట్రాలకు ముఖ్యంగా ముఖ్యమైనవి, దీనికి ఒట్టోమన్ ప్రభుత్వం సుబ్లైమ్ పోర్ట్ అని పిలువబడింది. జెనోవా, వెనిస్ సముద్ర గణతంత్రాలు తమ నౌకా సామర్థ్యాలపై తక్కువగా ఒట్టోమన్‌లతో మంచి సంబంధాలను కొనసాగించడంపై ఎక్కువగా ఆధారపడ్డాయి.^[8] ఇటాలియన్, ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యాల నుండి వచ్చిన వివిధ వ్యాపారులు, దౌత్యవేత్తలు, మత పెద్దల మధ్య పరస్పర చర్యలు దౌత్యం, రాజనీతి కొత్త రూపాలను ప్రారంభించడానికి, సృష్టించడానికి సహాయపడ్డాయి. చివరికి , మొదట్లో మధ్యవర్తిగా ఉన్న దౌత్యవేత్త ప్రాథమిక ఉద్దేశ్యం, రాజకీయ వ్యవహారాల అన్ని అంశాలలో స్వయంప్రతిపత్తి గల రాష్ట్రానికి ప్రాతినిధ్యం వహించే వ్యక్తిత్వంగా పరిణామం చెందింది. ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యం శక్తివంతమైన రాజకీయ వాతావరణం ఆవిర్భవించడం వల్ల, ఇతర సార్వభౌములందరూ దౌత్యపరంగా తమను తాము సర్దుబాటు చేసుకోవలసిన అవసరాన్ని భావించారని స్పష్టమైంది.^[8] ప్రారంభ ఆధునిక కాలంలో దౌత్య వాతావరణం ఒట్టోమన్ సంస్కృతికి అనుగుణంగా ఉండటం అనే పునాది చుట్టూ తిరిగింది అనే నిర్ధారణకు రావచ్చు.

తూర్పు ఆసియా

అంతర్జాతీయ సంబంధాల సిద్ధాంతం మొట్టమొదటి వాస్తవికవాదులలో ఒకరు క్రీస్తుపూర్వం 6వ శతాబ్దపు సైనిక వ్యూహకర్త సన్ జు (క్రీ.పూ. 496లో మరణం), ది ఆర్ట్ ఆఫ్ వార్ రచయిత. ప్రత్యర్థి రాష్ట్రాలు జౌ రాజవంశం (సుమారు క్రీ.పూ. 1050–256) ఫిగర్ హెడ్ చక్రవర్తులకు సాంప్రదాయ గౌరవాలు పట్ల తక్కువ శ్రద్ధ చూపడం ప్రారంభించిన సమయంలో అతను జీవించాడు, అయితే ప్రతి ఒక్కటి అధికారం మొత్తం విజయం కోసం పోటీ పడ్డాయి. ఏదేమైనా, మిత్రరాజ్యాలను స్థాపించడంలో, భూమిని మార్పిడి చేయడంలో శాంతి ఒప్పందాలపై సంతకం చేయడంలో చాలా దౌత్యం ప్రతి పోరాడుతున్న దేశానికి అవసరం, "ఒప్పించే/దౌత్యవేత్త" ఆదర్శవంతమైన పాత్ర అభివృద్ధి చెందింది.^[9]

బైడెంగ్ యుద్ధం (క్రీ.పూ. 200) నుండి మాయి యుద్ధం (క్రీ.పూ. 133) వరకు, హాన్ రాజవంశం ఒక వివాహ సంబంధాన్ని కొనసాగించవలసి వచ్చింది, మోడు షాన్యుచే ఏకీకృతం చేయబడిన శక్తివంతమైన ఉత్తర సంచార జాతి జియోంగ్నుకు అధిక మొత్తంలో కప్పం (పట్టు, వస్త్రాలు, ధాన్యం ఇతర ఆహార పదార్థాల రూపంలో) చెల్లించవలసి వచ్చింది . మంచూరియా నుండి తారిమ్ బేసిన్ ఒయాసిస్ నగర-రాజ్యాల వరకు విస్తరించి ఉన్న ప్రాంతాలు తమ నియంత్రణలో ఉన్నాయని జియోంగ్ను , హాన్ చక్రవర్తి వెన్ (క్రీ.శ. 180–157) కు కబురు పంపిన తరువాత , క్రీ.పూ. 162లో ఒక ఒప్పందం రూపొందించబడింది. ఈ ఒప్పందం ప్రకారం, చైనా మహా కుడ్యానికి ఉత్తరాన ఉన్నదంతా సంచార జాతుల భూములకు చెందుతుంది, అయితే దానికి దక్షిణాన ఉన్నదంతా హాన్ చైనీయుల కోసం కేటాయించబడుతుంది . ఈ ఒప్పందం తొమ్మిది సార్ల కంటే తక్కువ కాకుండా పునరుద్ధరించబడింది, కానీ కొంతమంది జియోంగ్ను తుకీలు హాన్ సరిహద్దులపై దాడులు చేయకుండా నిరోధించలేకపోయింది . హాన్ చక్రవర్తి వూ (క్రీ.పూ. 141–87) సుదూర దండయాత్రలు జియోంగ్ను ఐక్యతను ఛిన్నాభిన్నం చేసి, హాన్ పశ్చిమ ప్రాంతాలను జయించడానికి వీలు కల్పించే వరకు ఇది కొనసాగింది; వూ ఆధ్వర్యంలో, క్రీ.పూ. 104లో హాన్ సైన్యాలు , హెలెనిస్టిక్ గ్రీకు ప్రాంతాలను జయించిన యుయెఝీతో పోరాడటానికి మధ్య ఆసియాలోని ఫెర్గానా వరకు సాహసయాత్ర చేశాయి.

6వ శతాబ్దపు చైనీస్ పెయింటింగ్, పోర్ట్రెయిట్స్ ఆఫ్ పీరియాడికల్ ఆఫరింగ్, వివిధ రాయబారులను వర్ణిస్తూ హెఫ్తాలైట్స్, పర్షియా నుండి లాంగ్కాసుకా, బేక్జే (ఆధునిక కొరియాలో భాగం), క్యూసి, వో (జపాన్) వరకు చిత్రాలలో చిత్రీకరించబడింది.

చైనాలోని టాంగ్ రాజవంశం (క్రీ.శ. 618–907) పాలనలో కొరియన్లు, జపనీయులు చైనా రాజధాని చాంగాన్‌ను నాగరికతకు కేంద్రంగా భావించి, దాని కేంద్రీకృత అధికార యంత్రాంగాన్ని పరిపాలనా నమూనాగా అనుకరించారు. ఈ కాలంలో జపనీయులు చైనాకు తరచుగా రాయబార కార్యాలయాలను పంపేవారు, అయితే టాంగ్ రాజవంశం పతనం అంచున ఉన్నట్లు కనిపించడంతో 894లో ఈ పర్యటనలను నిలిపివేశారు. 755 నుండి 763 వరకు జరిగిన వినాశకరమైన ఆన్ షీ తిరుగుబాటు తరువాత, టాంగ్ రాజవంశం మధ్య ఆసియా, తారిమ్ బేసిన్‌ను తిరిగి జయించే స్థితిలో లేదు . అనేక దశాబ్దాల పాటు టిబెటన్ సామ్రాజ్యంతో జరిగిన పలు సంఘర్షణల తరువాత , టాంగ్ చివరకు 841లో వారితో సంధి కుదుర్చుకుని శాంతి ఒప్పందంపై సంతకం చేసింది.

11వ శతాబ్దంలో సాంగ్ రాజవంశం (960–1279) పాలనలో, షెన్ కువో, సు సాంగ్ వంటి చాకచక్యమైన రాయబారులు ఉత్తరాన తరచుగా శత్రుత్వంతో ఉండే ఖితాన్ పొరుగు దేశమైన లియావో రాజవంశంతో దౌత్యపరంగా విజయం సాధించారు . ఈ ఇద్దరు దౌత్యవేత్తలు పటరచనపై తమకున్న పరిజ్ఞానం, పాత ఆస్థాన పత్రాలను వెలికితీయడం ద్వారా సాంగ్ రాజవంశం చట్టబద్ధమైన సరిహద్దులను సురక్షితం చేశారు. ఈ రెండు రాజ్యాలకు సాంగ్ చైనాకు వాయువ్యంగా ఉన్న (ఆధునిక షాన్సీ కేంద్రంగా ఉన్న) టాంగట్ వెస్ట్రన్ జియా రాజవంశానికి మధ్య కూడా యుద్ధం దౌత్యం అనే త్రయం ఉండేది . 1075 నుండి 1077 వరకు వియత్నాం లీ రాజవంశంతో యుద్ధం చేసిన తరువాత సాంగ్, లీ 1082లో ఒక శాంతి ఒప్పందం చేసుకున్నాయి . ఈ ఒప్పందం ప్రకారం, యుద్ధ సమయంలో ఒకరి నుండి ఒకరు ఆక్రమించుకున్న భూములను పరస్పరం మార్చుకున్నారు.

తాంగ్, సోంగ్ రాజవంశాల కంటే చాలా కాలం ముందు, క్రీ.పూ. 2వ శతాబ్దంలో జాంగ్ కియాన్‌తో ప్రారంభించి , చైనీయులు మధ్య ఆసియా, భారతదేశం, పర్షియాకు రాయబారులను పంపారు . చైనా దౌత్యంలో మరో ముఖ్యమైన సంఘటన 13వ శతాబ్దంలో కంబోడియాలోని ఖ్మేర్ సామ్రాజ్యానికి జౌ డాగువాన్ పంపిన చైనా రాయబార యాత్ర. చైనా అన్వేషణల విశిష్ట కాలంలో చైనా దౌత్యం ఒక ఆవశ్యకతగా ఉండేది . తాంగ్ రాజవంశం (క్రీ.శ. 618–907) నుండి, చైనీయులు హిందూ మహాసముద్రంలోకి, భారతదేశం, పర్షియా, అరేబియా, తూర్పు ఆఫ్రికా, ఈజిప్టులకు సముద్రయాన యాత్రలపై దౌత్య ప్రతినిధులను విదేశాలకు పంపడంలో కూడా ఎక్కువగా నిమగ్నమయ్యారు . సోంగ్ రాజవంశం వాణిజ్యీకరణ కాలంలో, కొత్త నావికా సాంకేతికతలు, అనేక మంది ప్రైవేట్ ఓడల యజమానులు విదేశీ వ్యాపారాలలో పెరుగుతున్న ఆర్థిక పెట్టుబడిదారుల కారణంగా చైనా సముద్ర కార్యకలాపాలు నాటకీయంగా పెరిగాయి.

మంగోల్ సామ్రాజ్యం (1206–1294) కాలంలో , మంగోలులు నేటి దౌత్య పాస్‌పోర్ట్‌ను పోలిన ' పైజా' అనే దానిని సృష్టించారు . రాయబారి ప్రాముఖ్యత స్థాయిని బట్టి పైజా మూడు వేర్వేరు రకాలుగా (బంగారం, వెండి, రాగి) ఉండేది. ఈ పైజాతో, రాయబారికి సామ్రాజ్యంలో ఏ నగరం, గ్రామం లేదా తెగ నుండి అయినా ఎలాంటి ఇబ్బందులు లేకుండా ఆహారం, రవాణా, బస కోసం అడిగే అధికారం లభించింది.

17వ శతాబ్దంలో, క్వింగ్ రాజవంశం జారిస్ట్ రష్యాతో 1689లో నెర్చిన్స్క్ ఒప్పందంతో మొదలుపెట్టి, వరుస ఒప్పందాలను కుదుర్చుకుంది . దీని తరువాత 19వ శతాబ్దం మధ్యలో ఐగున్ ఒప్పందం, పెకింగ్ కన్వెన్షన్ జరిగాయి.

18వ, 19వ శతాబ్దాలలో ఐరోపా శక్తి ప్రపంచవ్యాప్తంగా విస్తరించినట్లే, దాని దౌత్య నమూనా కూడా విస్తరించింది, ఆసియా దేశాలు సమన్వయ లేదా ఐరోపా దౌత్య వ్యవస్థలను స్వీకరించాయి. ఉదాహరణకు, 19వ శతాబ్దంలో మొదటి నల్లమందు యుద్ధం తర్వాత చైనాలోని భూమి వాణిజ్యంపై నియంత్రణ కోసం పశ్చిమ దేశాలతో జరిగిన దౌత్య చర్చలలో భాగంగా , చైనా దౌత్యవేత్త క్వియింగ్ ఇటలీ, ఇంగ్లాండ్, యునైటెడ్ స్టేట్స్, ఫ్రాన్స్ ప్రతినిధులకు తన సన్నిహిత చిత్రపటాలను బహుమతిగా ఇచ్చారు.^[10]

మూలాలు

↑ Trager, Robert F. (2016). "The Diplomacy of War and Peace". Annual Review of Political Science (in ఇంగ్లీష్). 19 (1): 205–228. doi:10.1146/annurev-polisci-051214-100534. ISSN 1094-2939.
↑ Ronald Peter Barston, Modern Diplomacy, Pearson Education, 2006, p. 1
↑ "The Diplomats" in Jay Winter, ed. The Cambridge History of the First World War: Volume II: The State (2014) vol 2 p 68.
↑ "diplomacy | Nature, Purpose, History, & Practice". Encyclopedia Britannica (in ఇంగ్లీష్). ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2020-06-25.
↑ Leira, Halvard. "A Conceptual History of Diplomacy," in The SAGE Handbook of Diplomacy, ed. Costas M. Constantinou, Pauline Kerr, and Paul Sharp (London: SAGE Publications Ltd, 2016).
↑ Stagnell, Alexander (2020). Diplomacy and Ideology: From the French Revolution to the Digital Age. London: Routledge. ISBN 9780367897796.
↑ Knott, Elizabeth (2016-10-01). "The Amarna Letters - The Metropolitan Museum of Art". www.metmuseum.org (in ఇంగ్లీష్). ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2026-04-08.
1 2 Goffman, Daniel. "Negotiating with the Renaissance State: The Ottoman Empire and the New Diplomacy." In The Early Modern Ottomans: Remapping the Empire. Eds. Virginia Aksan and Daniel Goffman. Cambridge: Cambridge University Press, pp. 61–74.
↑ Loewe, Michael; Shaughnessy, Edward L., eds. (1999). The Cambridge History of Ancient China: from the origins of civilization to 221 B.C. Cambridge University Press. p. 587. ISBN 978-0-521-47030-8. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2011-09-01. The writings that preserve information about the political history of the [Warring States] period [...] define a set of idealized roles that constitute the Warring States polity: the monarch, the reforming minister, the military commander, the persuader/diplomat, and the scholar.
↑ Koon, Yeewan (2012). "The Face of Diplomacy in 19th-Century China: Qiying's Portrait Gifts". In Johnson, Kendall (ed.). Narratives of Free Trade: The Commercial Cultures of Early US-China Relations. Hong Kong University Press. pp. 131–148. ISBN 978-9888083541.

[1] Trager, Robert F. (2016). "The Diplomacy of War and Peace". Annual Review of Political Science (in ఇంగ్లీష్). 19 (1): 205–228. doi:10.1146/annurev-polisci-051214-100534. ISSN 1094-2939.

[ron2-2] Ronald Peter Barston, Modern Diplomacy, Pearson Education, 2006, p. 1

[3] "The Diplomats" in Jay Winter, ed. The Cambridge History of the First World War: Volume II: The State (2014) vol 2 p 68.

[4] "diplomacy | Nature, Purpose, History, & Practice". Encyclopedia Britannica (in ఇంగ్లీష్). ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2020-06-25.

[5] Leira, Halvard. "A Conceptual History of Diplomacy," in The SAGE Handbook of Diplomacy, ed. Costas M. Constantinou, Pauline Kerr, and Paul Sharp (London: SAGE Publications Ltd, 2016).

[6] Stagnell, Alexander (2020). Diplomacy and Ideology: From the French Revolution to the Digital Age. London: Routledge. ISBN 9780367897796.

[7] Knott, Elizabeth (2016-10-01). "The Amarna Letters - The Metropolitan Museum of Art". www.metmuseum.org (in ఇంగ్లీష్). ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2026-04-08.

[Goffman,_Daniel_pp._61-8] 1 2 Goffman, Daniel. "Negotiating with the Renaissance State: The Ottoman Empire and the New Diplomacy." In The Early Modern Ottomans: Remapping the Empire. Eds. Virginia Aksan and Daniel Goffman. Cambridge: Cambridge University Press, pp. 61–74.

[9] Loewe, Michael; Shaughnessy, Edward L., eds. (1999). The Cambridge History of Ancient China: from the origins of civilization to 221 B.C. Cambridge University Press. p. 587. ISBN 978-0-521-47030-8. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2011-09-01. The writings that preserve information about the political history of the [Warring States] period [...] define a set of idealized roles that constitute the Warring States polity: the monarch, the reforming minister, the military commander, the persuader/diplomat, and the scholar.

[10] Koon, Yeewan (2012). "The Face of Diplomacy in 19th-Century China: Qiying's Portrait Gifts". In Johnson, Kendall (ed.). Narratives of Free Trade: The Commercial Cultures of Early US-China Relations. Hong Kong University Press. pp. 131–148. ISBN 978-9888083541.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]