Jump to content

ధౌలగిరి

వికీపీడియా నుండి
ధౌలగిరి
Nepali: धौलागिरी
పటం
Highest point
Elevation8,167 m (26,795 ft)
7వ ర్యాంక్
Prominence3,357 m (11,014 ft)[1]
55వ ర్యాంక్
Parent peakమౌంట్ గాడ్విన్-ఆస్టెన్ (కే2)
Listingఎనిమిది వేల డాలర్ల
అల్ట్రా
Coordinates28°41′46″N 83°29′43″E / 28.69611°N 83.49528°E / 28.69611; 83.49528[2]
Geography
Locationనేపాల్
Parent rangeధౌలగిరి హిమల్
Climbing
First ascent13 మే 1960 కర్ట్ డైమ్‌బెర్గర్, A. షెల్‌బర్ట్, E. ఫోరర్, నవాంగ్ డోర్జే, నైమా డోర్జే (మొదటి శీతాకాలపు అధిరోహణ 21 జనవరి 1985 జెర్జి కుకుజ్కా, ఆండ్ర్జెజ్ క్జోక్)
Easiest routeఈశాన్య పర్వత శ్రేణి

నేపాల్ ఉన్న ధౌలగిరి, సముద్ర మట్టానికి 8,167 మీటర్లు (26,795 అడుగులు) ఎత్తులో ప్రపంచంలోనే ఏడవ ఎత్తైన పర్వతం, ఒకే దేశ సరిహద్దుల లోపల ఉన్న ఎత్తైన పర్వతమైనది. మొదటి ధౌలగిరి కూడా గండకి నదీ పరీవాహక ప్రాంతంలో ఎత్తైన ప్రదేశం. 1960 మే 13న స్విస్-ఆస్ట్రియన్-నేపాల్ యాత్ర ద్వారా దీనిని మొదటిసారి అధిరోహించారు. మొదటి అన్నపూర్ణా ధౌలగిరికి తూర్పున 34 కి.మీ (21 మైళ్ళు) దూరంలో ఉంది. ప్రపంచంలోనే అత్యంత లోతైన కాళి గండకి గోర్జ్‌లో, ఈ రెండింటి మధ్య కాళి గండకి నది ప్రవహిస్తుంది.[3] పోఖార పట్టణం అన్నపూర్ణాకు దక్షిణాన ఉంది, ఈ రెండు పర్వత శ్రేణులను సందర్శించే అధిరోహకులకు, ట్రెక్కింగ్‌ చేసేవారికి ఒక ముఖ్యమైన ప్రాంతీయ కేంద్రం, ప్రవేశ ద్వారం అలాగే ఇది స్వతహాగా ఒక పర్యాటక ప్రదేశం కూడా.

స్థలాకృతి

[మార్చు]

ధౌలగిరి (ధౌలగిరి) అనేది సంస్కృతం నుండి వచ్చిన పర్వతానికి నేపాలీ పేరు, ఇక్కడ ధవల్ (ధవాల) అంటే మిరుమిట్లుగొలిపే, తెలుపు, అందమైనది, గిరి (గిరి) అంటే పర్వతం.[4][5]

భౌగోళికం

[మార్చు]

భారతదేశంలోని మైదానాల నుండి ఉత్తరాన చూస్తే, చాలా 8,000 మీటర్ల శిఖరాలు సమీప పర్వతాలతో అస్పష్టంగా ఉన్నాయి, కానీ స్పష్టమైన వాతావరణంలో, ధౌలగిరి ఉత్తర బీహార్ నుండి ఉత్తర ప్రదేశ్ గోరఖ్‌పూర్ వరకు దక్షిణాన స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. 1808లో, సర్వే గణనలు ఇది అప్పటి వరకు సర్వే చేయబడిన ఎత్తైన పర్వతం అని చూపించాయి.[6][7] ఇది 1838 వరకు కొనసాగింది, అప్పుడు కాంచన్‌జంగా దాని స్థానాన్ని ఆక్రమించింది, తరువాత 1858లో ఎవరెస్ట్ పర్వతం వచ్చింది.

ధౌలగిరి I, దాని పేరును కలిగి ఉన్న పర్వత శ్రేణికి తూర్పున ఉంది. పల్లపు ప్రాంతం నుండి దాని ఆకస్మిక ఆవిర్భావానికి దాదాపు సాటి లేదు—ఇది ఆగ్నేయంగా 30 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న కాళి గండకి నది నుండి 7,000 మీ (22,970 అడుగులు) ఎత్తుకు పెరుగుతుంది, అయితే దీని దక్షిణ, పశ్చిమ ముఖాలు 4,000 మీ (13,120 అడుగులు) పైగా నిటారుగా పైకి లేస్తాయి. దీని నిలువు ఎత్తు ఎంత ఎక్కువగా ఉందంటే, చో ఓయు, మౌంట్ ఎవరెస్ట్‌కు దగ్గరగా ఉన్నప్పటికీ, 1,031 కిలోమీటర్ల (640 మైళ్ళు) దూరంలో ఉన్న K2 పర్వతమే దీనికి మూలమైన నేపాల్‌లోని ఎనిమిది వేల మీటర్ల పర్వతాలలో ఇది ఏకైకది . ఈ పర్వత శ్రేణిలోని గుర్జా హిమాల్ యొక్క దక్షిణ ముఖం కూడా గమనించదగ్గంత విశాలంగా ఉంటుంది

ధౌలగిరి, అలాగే ఎవరెస్ట్ శిఖరాల వద్ద కనిపించే శిలా పొరలు సముద్ర గర్భంలో ఏర్పడిన సున్నపురాయి, డోలమైట్‌తో ఏర్పడ్డాయి. ఇతర హిమాలయ ఎనిమిది వేల మీటర్ల శిఖరాలు భూమి లోపల లోతుగా ఏర్పడిన గ్రానైట్‌తో ఏర్పడ్డాయి.[8]

చరిత్ర

[మార్చు]

1809-కెప్టెన్ విలియం వెబ్ ఎత్తు క్రమాంకనం.[2]

ఎక్కే చరిత్ర

[మార్చు]
పూన్ హిల్ నుండి చూసిన, ఎవరూ అధిరోహించని ధౌలగిరి దక్షిణ ముఖం
అక్టోబర్ 2002లో ధౌలగిరి I. ఈశాన్య పర్వత శ్రేణి ఎడమ వైపున ఉన్న ఆకాశరేఖ.

ధౌలగిరి నేపాల్ చివరి ఎనిమిది వేల మంది అధిరోహకుడు, చివరివాడు. దాని ఇతర మార్గాలు అసమానంగా ప్రమాదకరమైనవి కాబట్టి, చాలా వరకు అధిరోహణలు మొదటి అధిరోహణ ఈశాన్య రిడ్జ్ మార్గాన్ని అనుసరించాయి, అయితే చాలా దిశల నుండి అధిరోహణాలు చేయబడ్డాయి. 2024 నాటికి, వారి పూర్తి పొడవు వెంట అన్ని ప్రయత్నాలను తిప్పికొట్టిన రెండు అంశాలు వాయవ్య రిడ్జ్ (ఇది "పియర్" బట్రెస్ అని పిలవబడే, దక్షిణ ముఖం ద్వారా శిఖరాగ్రానికి అధిరోహించబడినప్పటికీ). రెండోది తరచుగా ఆల్పినిజంలో మిగిలి ఉన్న అతిపెద్ద సవాళ్లలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది.

2007 నాటికి, 358 విజయవంతమైన అధిరోహణలు, 58 మరణాలు సంభవించాయి , ఇది 16.2% మరణాల రేటుకు సమానం.[9] 1950 - 2006 మధ్య, ధౌలగిరి I పై బేస్ క్యాంప్ దాటి వెళ్ళిన 2,016 మంది యాత్ర సభ్యులు, సిబ్బందిలో 2.88% మంది మరణించారు. నేపాల్‌లోని అన్ని 8,000 మీటర్ల శిఖరాలపై మరణాల రేటు 1.63%గా ఉంది, ఇది చో ఓయుపై 0.65% నుండి అన్నపూర్ణ I పై 4.04%, మానస్లుపై 3.05% వరకు ఉంది.[10]

పాక్షిక కాలక్రమం

[మార్చు]
  • 1950 – మారిస్ హెర్జోగ్ నేతృత్వంలోని ఫ్రెంచ్ యాత్ర బృందం ధౌలగిరి I ని అన్వేషించింది. వారికి ఆచరణీయమైన మార్గం కనిపించకపోవడంతో అన్నపూర్ణ వైపు మళ్లారు, అక్కడ వారు 8000 మీటర్ల శిఖరాన్ని మొదటిసారి అధిరోహించారు.[11]
  • 1953–1958 – ఐదు యాత్రలు ఉత్తర ముఖం లేదా "పియర్ బట్రెస్" మార్గాన్ని ప్రయత్నించాయి.
  • 1959 – ఫ్రిట్జ్ మోరవెక్ నేతృత్వంలోని ఆస్ట్రియన్ యాత్ర ఈశాన్య శిఖరంపై మొదటి ప్రయత్నం చేసింది.[12]
  • 1960 – మాక్స్ ఐసెలిన్ నేతృత్వంలోని స్విస్-ఆస్ట్రియన్ యాత్ర, మే 13న కర్ట్ డైంబర్గర్ , పీటర్ డైనర్, ఎర్నెస్ట్ ఫోరర్, ఆల్బిన్ షెల్బర్ట్, న్యీమా దోర్జే షెర్పా, నవాంగ్ దోర్జే షెర్పా విజయవంతంగా అధిరోహించారు.[13][14] మొదటి ప్రోటోటైప్ స్థిర-రెక్కల విమానం మద్దతుతో జరిగిన మొదటి హిమాలయ అధిరోహణ , అత్యంత ఎత్తైన స్థిర-రెక్కల ల్యాండింగ్ కోసం ఇప్పటికీ నిలిచి ఉన్న రికార్డును నెలకొల్పిన తర్వాత, చివరికి టేకాఫ్ సమయంలో పర్వతానికి ఉత్తరాన ఉన్న హిడెన్ వ్యాలీలో కూలిపోయింది, దానిని విరమించుకున్నారు.
  • 1969 – బోయిడ్ ఎవరెట్ నేతృత్వంలోని అమెరికన్ బృందం ఆగ్నేయ శిఖరాన్ని అధిరోహించడానికి ప్రయత్నించింది; ఎవరెట్‌తో సహా ఏడుగురు బృంద సభ్యులు హిమపాతంలో మరణించారు.[15]
  • 1970 – టోకుఫు ఓటా, షోజి ఇమానారి నేతృత్వంలోని జపనీస్ యాత్ర బృందం ఈశాన్య శిఖరం ద్వారా రెండవ అధిరోహణ చేసింది. టెట్సుజి కవాడా, లక్పా టెన్జింగ్ షెర్పా శిఖరాన్ని చేరుకున్నారు.
  • 1973 – జేమ్స్ డి. మోరిస్సీ నేతృత్వంలోని అమెరికన్ బృందం ఈశాన్య శిఖరం ద్వారా మూడవసారి అధిరోహించింది. శిఖరాగ్ర బృందం: జాన్ రోస్కెల్లీ, లూయిస్ రీచార్డ్ట్ , నవాంగ్ సామ్డెన్ షెర్పా.[16]
  • 1975 – తకాషి అమెమియా నేతృత్వంలోని జపనీస్ బృందం నైరుతి శిఖరాన్ని (దక్షిణ స్తంభం అని కూడా పిలుస్తారు) అధిరోహించడానికి ప్రయత్నించింది. నోరియో సుజుకితో సహా ఆరుగురు హిమపాతంలో మరణించారు.[17]
  • 1976 – ఇటాలియన్ యాత్ర బృందం నాల్గవసారి శిఖరాన్ని అధిరోహించింది.
  • 1977 – రైన్‌హోల్డ్ మెస్నర్ నేతృత్వంలోని అంతర్జాతీయ బృందం దక్షిణ ముఖాన్ని అధిరోహించడానికి ప్రయత్నించింది.
  • 1978, వసంతకాలం: అమెమియా ఒక యాత్ర బృందంతో తిరిగి వచ్చారు, వారు నైరుతి శిఖర శ్రేణి మార్గం ద్వారా ఐదుగురు సభ్యులను శిఖరాగ్రానికి చేర్చారు—ఈశాన్య శిఖర శ్రేణిని ఉపయోగించకుండా చేసిన మొదటి అధిరోహణ ఇది. అధిరోహణ సమయంలో బృందంలోని ఒక సభ్యుడు మరణించాడు.
  • 1978, శరదృతువు – జపాన్‌కు చెందిన సైకో తనాకా అత్యంత కష్టతరమైన ఆగ్నేయ శిఖర శ్రేణిని విజయవంతంగా అధిరోహించారు. ఈ అధిరోహణ సమయంలో నలుగురు మరణించారు. ఫ్రెంచ్ బృందం నైరుతి కొండచరియను ("దక్షిణ కొండచరియ" అని కూడా పిలుస్తారు) అధిరోహించడానికి ప్రయత్నించి, కేవలం 7,200 మీటర్ల ఎత్తుకు మాత్రమే చేరుకుంది.
  • 1980 – పోలిష్ పర్వతారోహకులు వోయ్‌టెక్ కుర్టికా , లుడ్విక్ విచిచిన్స్కి, ఫ్రెంచ్ దేశస్థుడు రెనే ఘిలినీ, స్కాటిష్ దేశస్థుడు అలెక్స్ మాకింటైర్‌లతో కూడిన నలుగురి బృందం తూర్పు ముఖాన్ని అధిరోహించి, ఈశాన్య శిఖరంపై 7,500 మీటర్ల ఎత్తుకు చేరుకున్నారు. ఒక తాత్కాలిక విడిది తర్వాత, వారు తుఫానులో తిరిగి బేస్ క్యాంప్‌కు దిగివచ్చారు. ఒక వారం తరువాత వారు ఈశాన్య శిఖరం ద్వారా పర్వతాన్ని అధిరోహించి మే 18న శిఖరాన్ని చేరుకున్నారు.[18]
  • 1981 – యుగోస్లావ్ బృందం పర్వతం యొక్క నిజమైన దక్షిణ ముఖంపై, కుడి వైపున, ఆగ్నేయ శిఖరంతో కలిసే మొదటి మార్గాన్ని ఏర్పాటు చేసిన తర్వాత 7,950 మీటర్ల ఎత్తుకు చేరుకుంది. వారు ఆల్పైన్ శైలిలో అధిరోహించారు, కానీ తిరిగి వచ్చే ముందు నాలుగు రోజులు బహిరంగ శిబిరాలలో ఆరు రోజులు ఆహారం లేకుండా గడిపారు. జపాన్‌కు చెందిన హిరోనోబు కమురో సాధారణ మార్గం ద్వారా ఒంటరిగా శిఖరాన్ని చేరుకున్నారు.
  • 1982, మే 5 – బెల్జియన్-నేపాలీ బృందంలోని ముగ్గురు సభ్యులు – ఫిలిప్ కార్నెలిస్సెన్, రూడీ వాన్ స్నిక్, ఆంగ్ రీటా షెర్పా – ఈశాన్య శిఖరం ద్వారా శిఖరాన్ని చేరుకున్నారు. ఒక రోజు తరువాత, మరో నలుగురు పర్వతారోహకులు – ఆంగ్ జాంగ్బు షెర్పా, మార్నిక్స్ లెఫెవర్, లట్ వివిజ్స్, జాన్ వాన్హీస్ – కూడా శిఖరాన్ని చేరుకున్నారు. వివిజ్స్ శిఖరాన్ని చేరుకున్న మొదటి మహిళగా నిలిచింది.[19]
  • 1982, డిసెంబర్ 13 – హోక్కైడో విశ్వవిద్యాలయం యొక్క అకాడెమిక్ ఆల్పైన్ క్లబ్‌కు చెందిన జున్ అరిమా నేతృత్వంలోని జపనీస్ బృందంలోని ఇద్దరు సభ్యులు (అకియో కోయిజుమి, వాంగ్‌చు షెల్పా) శిఖరాన్ని చేరుకున్నారు. ప్రపంచ క్యాలెండర్ ప్రకారం, శీతాకాలం డిసెంబర్ 21న ప్రారంభమవుతుంది, కాబట్టి ఇది శీతాకాలం కాదు, చాలా ఆలస్యమైన శరదృతువు అధిరోహణ. అయితే, ఈ అధిరోహణ శీతాకాలపు అధిరోహణ అనుమతి కింద జరిగింది, దీనిని నేపాల్ ప్రభుత్వం డిసెంబర్ 1న లేదా ఆ తర్వాత ప్రారంభమయ్యే అధిరోహణలకు జారీ చేస్తుంది.[20]
  • 1984 – చెకోస్లోవాక్ యాత్రలోని ముగ్గురు సభ్యులు (జాన్ సైమన్, కారెల్ జేక్స్, జారోమిర్ స్టెజ్‌స్కల్) పశ్చిమ ముఖం నుండి శిఖరాన్ని అధిరోహించారు. కిందికి దిగుతున్నప్పుడు సైమన్ మరణించాడు.
  • 1985 – ఆడమ్ బిల్చెవ్స్కీ నేతృత్వంలోని పోలిష్ యాత్ర బృందం శీతాకాలంలో మొదటిసారిగా ధౌలగిరిని అధిరోహించడానికి బయలుదేరింది. హరికేన్-శక్తి గల గాలులు −40c° కంటే తక్కువ ఉష్ణోగ్రతలకు వ్యతిరేకంగా ఏడు వారాల నాటకీయ పోరాటం తర్వాత, జనవరి 21న ఆండ్రెజ్ జోక్, జెర్జీ కుకుజ్కా మొదటి శీతాకాల అధిరోహణను సాధించారు.[21][22]
  • 1986 – ప్రధానంగా పోలిష్ యాత్రికులతో కూడిన ఒక బృందం, నైరుతి శిఖర మార్గంతో కలిసే దక్షిణ ముఖభాగం యొక్క ఎడమ వైపున రెండవ మార్గాన్ని ఏర్పాటు చేసింది. వారు 7,500 మీటర్ల కంటే ఎత్తుకు వెళ్లారు కానీ శిఖరాన్ని చేరుకోలేకపోయారు.
  • 1988 – సోవియట్ పర్వతారోహకులు యూరి మోయిసీవ్, కజ్బెక్ వాలియేవ్, చెకోస్లోవేకియాకు చెందిన జోల్టాన్ డెమ్జాన్ సహకారంతో నైరుతి కొండ శిఖరాన్ని విజయవంతంగా అధిరోహించారు. 6,800–7,300 మీటర్ల ఎత్తులో క్లిష్టమైన సాంకేతిక అధిరోహణతో కూడిన ఈ 3,000 మీటర్ల అధిరోహణను, UIAA ఎక్స్‌పెడిషన్ కమిషన్ కాన్ఫరెన్స్‌లో ఆ సంవత్సరపు ఉత్తమ విజయంగా గుర్తించారు. [ మూలం అవసరం ]
  • 1993 – రష్యన్-బ్రిటిష్ బృందం నేరుగా ఉత్తర ముఖ మార్గాన్ని ఏర్పాటు చేసింది.[23]
  • 1995 — అనటోలీ బౌక్రీవ్ , వేగవంతమైన అధిరోహణ, రికార్డు సమయం 17 గంటల 15 నిమిషాలు, బేస్ క్యాంప్ నుండి శిఖరం వరకు.
  • 1998 – ఈశాన్య శిఖరంపై వారి గుడారంపై హిమపాతం విరుచుకుపడటంతో ఫ్రెంచ్ పర్వతారోహకురాలు చంటల్ మౌడుయిట్,[24] షెర్పా ఆంగ్ షెరింగ్ మరణించారు. మే 1న గ్రీకు పర్వతారోహకుడు నికోలాస్ పాపాండ్రియో ఒక లోయలో పడి మరణించాడు. అక్టోబర్ 2న, గ్రీకు పర్వతారోహకుడు బాబిస్ త్సౌప్రాస్ శిఖరాన్ని చేరుకున్నాడు కానీ తిరిగి రాలేదు. గ్రీకు పర్వతారోహకుల మృతదేహాలు లభించలేదు.[25][26]
  • 1999 – అక్టోబర్ 24న, ధౌలగిరి పర్వతంపై హిమపాతంలో బ్రిటిష్ పర్వతారోహకురాలు గినెట్ హారిసన్ మరణించారు.[27][12] కొన్ని రోజుల తరువాత, స్లోవేనియాకు చెందిన టోమాజ్ హుమార్ ఒంటరిగా దక్షిణ ముఖాన్ని అధిరోహించాడు కానీ శిఖరాన్ని చేరుకోలేకపోయాడు. 300 మీటర్ల కుళ్ళిన రాతి పట్టీ కారణంగా అతని అధిరోహణ 7,300 మీటర్ల వద్ద ముగిసింది. హుమార్ ప్రమాదకరమైన ఆగ్నేయ శిఖరం వైపు ప్రయాణించి, కొద్దిసేపు తిరిగి పర్వతం ముఖంలోకి ప్రవేశించి, ఈశాన్య శిఖరంపై దిగడానికి 8000 మీటర్ల వద్ద బయటకు వచ్చాడు.
  • 2024 – అక్టోబర్ 6న, అలెగ్జాండర్ దుషెకో, ఒలెగ్ క్రుగ్లోవ్, వ్లాదిమిర్ చిస్టికోవ్, మిఖాయిల్ నోసెంకో, డిమిత్రి షిపిలేవోయ్ అనే ఐదుగురు రష్యన్లు ధౌలగిరిని అధిరోహిస్తుండగా అదృశ్యమయ్యారు. వారి మృతదేహాలు అక్టోబర్ 8న లభ్యమయ్యాయి.[28]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. ↑ Greg Slayden. "Dhaulāgiri, Nepal". Peakbagger.com. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 26 April 2011.
  2. 1 2 "Dhaulagiri". ntb.gov.np.
  3. ↑ Rodolfo Carosi; et al. (September 2014). "A geological journey through the deepest gorge on Earth: the Kali Gandaki valley section, west-central Nepal". In Montomoli C.; Carosi R.; Law R.; Singh S.; Rai S.M. (eds.). Geological Field trips in the Himalaya, Karakoram and Tibet. Vol. 47. Journal of the Virtual Explorer. doi:10.3809/Jvirtex.vol.2014.052. ISSN 1441-8142.
  4. ↑ Monier-Williams, op. cit. p. 513
  5. ↑ Monier-Williams, op. cit. p. 355
  6. ↑ Waller
  7. ↑ Colebrooke 1818.
  8. ↑ "The Eight-Thousanders". www.earthobservatory.nasa.gov (in ఇంగ్లీష్). 2013-12-17. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2024-01-12.
  9. ↑ "Dhaulagiri I". 8000ers.com. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 4 January 2014.
  10. ↑ Salisbury, Richard; Hawley, Elizabeth (September 2007). "The Himalaya by the Numbers, a statistical analysis of mountaineering in the Nepal Himalaya" (PDF). ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 25 April 2011.
  11. ↑ Fallen Giants, pp. 243–245
  12. 1 2 "Dhaul agiri, 1959". Himalayan Journal. 22. New Delhi: Himalayan Club. 1959. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 19 December 2020.
  13. ↑ Dangar, D.F.O (1984). "A Record of the First Ascents of the Fifty Highest Mountains" (PDF). Alpine Journal. 89. Alpine Club: 184–7. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 24 April 2011.
  14. ↑ Diemberger p. 209
  15. ↑ "High Asia – All mountains and main peaks above 6750 m". 8000ers.com. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 28 August 2014.
  16. ↑ Reichardt, Louis F. (1974). "Dhaulagiri 1973". American Alpine Journal. 19 (1). American Alpine Club: 1. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 28 October 2016.
  17. ↑ Cicogna, Antonella (2000). "The South Face of Dhaulagiri". American Alpine Journal. 42 (74). American Alpine Club: 13. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 28 October 2016.
  18. ↑ MacIntyre, Alex (1981). "Dhaulagiri's East Face" (PDF). American Alpine Journal: 45–50.
  19. ↑ Dhaulagiri I, himilayanpeaks.wordpress.com, accessed 2Aug2016.
  20. ↑ "Everest – Mount Everest by climbers, news". www.mounteverest.net. the original నుండి 7 August 2016 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2 April 2018.
  21. ↑ "DHAULAGIRI 1984–85 : Himalayan Journal vol.43/6". www.himalayanclub.org. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2 April 2018.
  22. ↑ "Dhaulagiri I". wordpress.com. 6 July 2012. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2 April 2018.
  23. ↑ "Anatoli Boukreev". Mountaineering and Climbing Federation of Republic of Kazakhstan. Mountain.kz. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 7 April 2019.
  24. ↑ Hawley, Elizabeth (1999). "Dhaulagiri I, Attempt and Tragedy". American Alpine Journal. 41. American Alpine Club: 366–368. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 18 May 2019.
  25. ↑ Νταουλαγκίρι (Dhaulagiri). Article in Greek Wikipedia in Greek language.
  26. ↑ Ministry of Tourism & Aviation, Gov. of Nepal (2010) Mountaineering in Nepal, Facts & Figures, List of summiteers of Mt. Dhaulagiri, No. 298 Archived 26 ఆగస్టు 2011 at the Wayback Machine
  27. ↑ "Ginette Harrison". The Guardian. 28 October 1999. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 28 October 2016.
  28. ↑ "The bodies of 5 Russian climbers who died on a Nepal peak have been retrieved". Associated Press. October 16, 2024.
వనరులు
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=ధౌలగిరి&oldid=4870620" నుండి వెలికితీశారు