నాటల్ ఇండియన్ కాంగ్రెస్
నాటల్ ఇండియన్ కాంగ్రెస్ | |
|---|---|
| స్థాపకులు | మహాత్మా గాంధీ |
| స్థాపన తేదీ | 1894 ఆగస్టు 22 |
| రాజకీయ విధానం | గాంధీజం భారతీయుల ఆసక్తులు అహింసాత్మక ప్రతిఘటన సోషలిజం వర్ణవివక్ష వ్యతిరేకత వలసవాద వ్యతిరేకత ప్రగతిశీలత |
| రాజకీయ వర్ణపటం | వామపక్ష |
| మతం | హిందూ మతం, ఇస్లాం |
| జాతీయత | దక్షిణాఫ్రికా ఇండియన్ కాంగ్రెస్ |
నాటల్ ఇండియన్ కాంగ్రెస్ (ఎన్ఐసి) అనేది దక్షిణాఫ్రికాలోని నాటల్ కాలనీ, తరువాత నాటల్ ప్రావిన్స్ భారతీయులపై వివక్షను ఎదుర్కోవడానికి 1894లో స్థాపించబడిన ఒక రాజకీయ సంస్థ. మహాత్మా గాంధీ స్థాపించిన ఇది తరువాత వర్ణవివక్షను వ్యతిరేకించడం ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించింది. ఇది దక్షిణాఫ్రికా ఇండియన్ కాంగ్రెస్ అత్యంత పురాతన అనుబంధ సంస్థ.
దాని నిర్మాణాత్మక సంవత్సరాల్లో ఎన్ఐసి నియోజకవర్గంలో ఎక్కువగా విద్యావంతులైన భారతీయ వ్యాపారులు ఉన్నారు, వారు పిటిషన్ల ద్వారా వివక్షత చట్టాన్ని వ్యతిరేకించడానికి ప్రయత్నించారు. 1940ల మధ్యలో 1946 నుండి 1948 వరకు ఆసియా భూభాగం, భారత ప్రాతినిధ్య చట్టానికి వ్యతిరేకంగా నిష్క్రియాత్మక ప్రతిఘటన ప్రఖ్యాత ప్రచారం ద్వారా ఎన్ఐసికి నాయకత్వం వహించిన మోంటీ నైకర్ నాయకత్వంలో ఈ సంస్థ ఘర్షణలకు దారితీసింది. 1948లో అధికారిక వర్ణవివక్ష ప్రవేశపెట్టిన తరువాత, ఆఫ్రికన్ నేషనల్ కాంగ్రెస్ (ఎఎన్సీ) తో సుదీర్ఘమైన, ఇబ్బంది లేని కూటమి ప్రారంభమైన డిఫైయన్స్ క్యాంపైన్లో ఎన్ఐసి పాల్గొంది.
1960లలో ఎన్ఐసి, ఇతర కాంగ్రెస్ కూటమి సంస్థల సభ్యులు ప్రభుత్వ అణచివేతను ఎదుర్కొన్నారు, ఈ సంస్థ ఒక దశాబ్దం నిద్రాణస్థితిలోకి ప్రవేశించింది. ఇది అక్టోబర్ 1971లో పునరుద్ధరించబడింది, వర్ణవివక్షకు వ్యతిరేకంగా తన క్రియాశీలతను కొనసాగించింది, ముఖ్యంగా దక్షిణాఫ్రికా ఇండియన్ కౌన్సిల్, ట్రైకామెరల్ పార్లమెంట్ బహిష్కరణల ద్వారా. ఎన్ఐసి యునైటెడ్ డెమోక్రటిక్ ఫ్రంట్ వ్యవస్థాపక అనుబంధ సంస్థ, దీని నాయకత్వం తరచుగా ఎన్ఐసితో అతివ్యాప్తి చెందింది. 1991లో జరిగిన డెమోక్రటిక్ దక్షిణాఫ్రికా సదస్సులో ఎన్ఐసి ప్రాతినిధ్యం వహించినప్పటికీ, దక్షిణాఫ్రికా ప్రజాస్వామ్య పరివర్తన సమయంలో అది తనను తాను రాజకీయ పార్టీగా పునర్నిర్మించుకోలేదు. బదులుగా, చాలా మంది నాయకులు, సభ్యులు ఎఎన్సీఎఎన్సీలో చేరారు, 1994లో మొదటి వర్ణవివక్ష అనంతర ఎన్నికల సమయం నుండి ఎన్ఐసి మళ్లీ నిద్రాణస్థితికి చేరుకుంది.
ప్రారంభ సంవత్సరాలు: 1894-1948
[మార్చు]నాటల్ ఇండియన్ కాంగ్రెస్ (ఎన్ఐసి) 1894 మే 22 న మహాత్మా గాంధీ చేసిన ప్రతిపాదన నుండి ఉద్భవించింది, అధికారికంగా 1894 ఆగస్టు 22 న స్థాపించబడింది.[1][2] అబ్దుల్లా హాజీ ఆడమ్ ఝవేరీ (దాదా అబ్దుల్లా) ప్రారంభ అధ్యక్షుడిగా, గాంధీ గౌరవ కార్యదర్శిగా నియమించబడ్డారు.[2] సంస్థ ప్రారంభ సభ్యత్వం £ సభ్యత్వ రుసుమును భరించగల విద్యావంతులైన దక్షిణాఫ్రికా భారతీయ వ్యాపారులకు పరిమితం చేయబడింది, దాని ప్రాథమిక ఆందోళన సాధారణంగా పిటిషన్లు, ఇతర అదనపు పార్లమెంటరీ నిరసనల ద్వారా భారతీయ వ్యాపారులు, ఆస్తి యజమానుల, ఆర్థిక, రాజకీయ స్థానాన్ని కాపాడటం.[3][4] గాంధీ నాయకత్వంలో ఎన్ఐసి ఇతర జాతి సమూహాలతో సహకారానికి చాలా ప్రతికూలంగా ఉందని విమర్శకులు పేర్కొన్నారు, ఇది 1920 ల ప్రారంభంలో ఇతర ప్రావిన్సులలో ఇలాంటి భారతీయ సంస్థలతో అనుబంధం కలిగి ఉన్నప్పటికీ, ఒక గొడుగు సంస్థ అయిన దక్షిణాఫ్రికా ఇండియన్ కాంగ్రెస్ (ఎస్ఏఐసీ) స్థాపించబడింది.[5][6]
ఎడమ వైపుకు మార్చు
[మార్చు]1930లలో, యువ నిపుణులు, కార్మిక సంఘాల మధ్య అసంతృప్తి ప్రత్యర్థి మరింత ప్రగతిశీల రాజకీయ సంస్థ నాటల్ ఇండియన్ అసోసియేషన్ (ఎన్ఐఏ) ఆవిర్భావానికి దారితీసింది. ఎన్ఐఏలో సోషలిజం, జాతి విముక్తి భావజాలం ద్వారా ప్రత్యక్షంగా లేదా పరోక్షంగా ప్రభావితమైన "నేషనలిస్ట్ బ్లాక్", ఎన్ఐసి ప్రస్తుత "వసతి" రాజకీయాలకు వ్యతిరేకంగా మరింత తీవ్రమైన తీవ్రవాద రాజకీయాలను సమర్ధించింది.[4] 1943లో ఎన్ఐఏ ఎన్ఐసిలో విలీనం అయినప్పుడు, ఈ కూటమి మోంటీ నైకర్ నేతృత్వంలో యాంటీ-సెగ్రిగేషన్ కౌన్సిల్ అనే ఒత్తిడి సమూహాన్ని ఏర్పాటు చేసింది.[7] 1945 అక్టోబరు 21న జరిగిన ఎన్ఐసి వార్షిక ఎన్నిక సమావేశంలో, ఈ వర్గం ఎన్ఐసి మితవాద నాయకత్వాన్ని (అప్పుడు ఎ. ఐ. కజీ , పి. ఆర్. పథెర్ నేతృత్వంలో) తొలగించడంలో విజయం సాధించింది, ఎన్ఐసి అధ్యక్షుడిగా నైకర్ను నియమించింది.[7] డాక్టర్ గునమ్, ఐ. సి. మీర్, జార్జ్ పొన్నెన్, హెచ్. ఎ. నాయుడు, మారిముత్తు ప్రగలథన్ నైకర్ వంటి వారు నాయక్కర్ తిరుగుబాటుతో సంబంధం కలిగి ఉన్నారు.[8][9]
ఘెట్టో చట్టం
[మార్చు]ఈ మరింత ఘర్షణాత్మక నాయకత్వంలో, కానీ ఇప్పటికీ గాంధీ సత్యాగ్రహ కార్యక్రమానికి అనుగుణంగా, SAIC ఆసియా భూభాగం, భారతీయ ప్రాతినిధ్య చట్టానికి నిష్క్రియాత్మక ప్రతిఘటన ప్రధాన ప్రచారానికి నాయకత్వం వహించింది, ఇది ఘెట్టో చట్టం అని అగౌరవపరిచింది-ఈ ప్రచారానికి సహజంగా నాటల్లో ఎన్ఐసి నాయకత్వం వహించారు. ఇది 1946 జూన్ 13న ప్రారంభమై, రెండు సంవత్సరాల పాటు కొనసాగింది, ఈ సమయంలో దాదాపు 2,000 సంబంధిత అరెస్టులు జరిగాయి.[4][6][7] ఈ కాలంలో, ఎన్ఐసి జాత్యాంతర సహకారం వైపు అపూర్వమైన పురోగతి సాధించింది, ట్రాన్స్వాల్ ఇండియన్ కాంగ్రెస్ (టిఐసి) తో కలిసి, ఇందులో నైకర్ సహచరుడు యూసుఫ్ దాదూ.[8] 1947 మార్చిలో, ఆఫ్రికన్ నేషనల్ కాంగ్రెస్ అధ్యక్షుడు ఆల్ఫ్రెడ్ జుమా (ఎఎన్సీ) తో దాదూ, నైకర్ త్రైపాక్షిక సహకార ఒప్పందంపై సంతకం చేశారు (ముగ్గురు సంతకాలు చేసినవారు వైద్యులు కాబట్టి) ఈ పత్రం "ఆఫ్రికన్, భారతీయ ప్రజల మధ్య పూర్తి సహకారం" వాగ్దానం చేసింది.[6]
వర్ణవివక్షకు ప్రారంభ వ్యతిరేకత 1948-1960
[మార్చు]అయితే, ప్రారంభ అంతర-జాతి సహకారం తగినది, నాటల్లో నల్లజాతీయులు, భారతీయుల మధ్య జాతి ఉద్రిక్తతలు, అప్పుడప్పుడు హింస కూడా ఉండిపోయింది.[6][8] అయితే, 1948లో ఎన్నికైన నేషనల్ పార్టీ ప్రభుత్వం ప్రవేశపెట్టిన వర్ణవివక్ష వ్యవస్థకు వ్యతిరేకంగా ప్రారంభ ఉమ్మడి చర్యలో ఎన్ఐసి పాల్గొంది. SAIC ద్వారా, ఎఎన్సీ కలర్డ్ ఫ్రాంచైజ్ యాక్షన్ కౌన్సిల్తో పాటు, ఎన్ఐసి 1952 డిఫైయన్స్ క్యాంపైన్లో పాల్గొంది, ఇది సాధారణంగా ఘెట్టో చట్టానికి వ్యతిరేకంగా మునుపటి ప్రచారం నుండి ప్రేరణ పొందిందని భావిస్తున్నారు.[10] ఎఎన్సీ కార్యాలయాలతో పాటు ఎన్ఐసి కార్యాలయాలపై దాడులు జరిగాయి, ఎన్ఐసి నాయకులు అరెస్టు కోసం సమర్పించారు.[11]
1952 నవంబరులో జరిగిన ఎఎన్సీ సమావేశంలో, నాటల్ ఎఎన్సీఎఎన్సీ అధ్యక్షుడు జేమ్స్ జోంగ్వే, "మా డిఫైయన్స్ ప్రచారం గొప్ప విజయం... ఏకత్వం ప్రయోజనం, భారతీయులు, [నల్లజాతి] ఆఫ్రికన్ల మధ్య ఒక సాధారణ దక్షిణాఫ్రికా దృక్పథం అభివృద్ధి" అని పార్టీతో అన్నారు.[11] 1955 కాంగ్రెస్ ఆఫ్ ది పీపుల్లో SAIC ఫ్రీడమ్ చార్టర్పై సంతకం చేసింది, ఫలితంగా జరిగిన రాజద్రోహం విచారణలో అనేక మంది ఎన్ఐసి నాయకులు, నైకర్, బిల్లీ నాయర్ వంటి వారు ప్రతివాదులలో ఉన్నారు.[3]
నిద్రాణస్థితి: 1960-1971
[మార్చు]1960 షార్ప్విల్లే ఊచకోత తరువాత, వర్ణవివక్ష ప్రభుత్వం రాజకీయ వ్యతిరేకతను అణచివేయడానికి, ఎఎన్సీని నిషేధించి, దేశవ్యాప్తంగా సామూహిక అరెస్టులను అమలు చేయడానికి ఒక ప్రధాన ప్రచారాన్ని ప్రారంభించింది. ఎన్ఐసి నిషేధించబడనప్పటికీ, దాని సభ్యులు తీవ్రంగా నిర్బంధించబడ్డారుః బిల్లీ నాయర్, ఇబ్రహీం ఇబ్రహీం వంటి కొందరు, ఉమ్ఖోంటో వీ సిజ్వె ద్వంద్వ సభ్యత్వం కారణంగా ఖైదు చేయబడ్డారు, ఇతరులు, ఎం. పి. నైకర్, హెచ్. ఎ. నైడూ, జార్జ్ పొన్నెన్, దక్షిణాఫ్రికా కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ (ఎస్ఎసిపి) లో ద్వంద్వ సభ్యులు పార్టీతో బహిష్కరించబడ్డారు, మోంటీ నైకర్, దావూద్ సీడత్, జెఎన్ సింగ్, ఐసి మీర్ వంటి ఇతరులు కమ్యూనిజం అణచివేత చట్టం కింద సుదీర్ఘ నిషేధ ఆదేశాలకు లోబడి ఉన్నారు.[3][8] అదనంగా, గ్రూప్ ఏరియాస్ యాక్ట్ కింద భారతీయులను బలవంతంగా తొలగించడం అమలు చేయడం పౌర, రాజకీయ సమీకరణ విధానాలకు తీవ్రంగా అంతరాయం కలిగించింది.[8]
ఎన్ఐసి ఒక దశాబ్దం నిద్రాణస్థితిలోకి ప్రవేశించింది. [3][12] మేవా రామ్గోబిన్ తరువాత ఈ సంస్థను "నిద్రాణమైన, మరణించిన, కఠినమైన పదం పనిచేయదు" అని అభివర్ణించారు.[8] రామ్గోబిన్ భార్య, మహాత్మా గాంధీ మనుమరాలు ఇలా గాంధీ తరువాత మాట్లాడుతూ, 1960లలో ఎన్ఐసి...
మేము పూర్తి భ్రమలు అనుభవించినప్పుడు నిజంగా చీకటి సంవత్సరాలు. నిషేధాలు 1963లో జరిగాయి, అరెస్టులు 3 సంవత్సరాలలో జరిగాయి, లోతైన విషాదం అసంతృప్తి ఉంది. సమాజంలో చాలా భయం ఉంది... కమ్యూనిజం కోసం ఈ మొత్తం భయం ఉంది, ఇది ప్రభుత్వం నుండి చాలా ప్రణాళిక చేయబడింది. ప్రజలు భయపడ్డారు ఎందుకంటే వారు [ప్రభుత్వం]... కారణం లేకుండా మిమ్మల్ని నిర్బంధించవచ్చు, కారణం లేకుండా నిషేధించవచ్చు. చట్టబద్ధమైనది, చట్టవిరుద్ధమైనది ఏమిటో ప్రజలకు తెలియదు అనిశ్చితి కారణంగా నిషేధించబడుతుందనే లేదా అరెస్టు చేయబడుతుందనే భయం ఉంది.[8]
పునరుద్ధరించబడిన క్రియాశీలత: 1971-1991
[మార్చు]పునఃప్రారంభం
[మార్చు]దక్షిణాఫ్రికా ఇండియన్ కౌన్సిల్ స్థాపన ప్రగతిశీల భారతీయులలో, ముఖ్యంగా ఎన్ఐసి ప్రముఖులలో, వర్ణవివక్ష ప్రభుత్వం అసమ్మతిని సహ-ఎంపిక చేయడంలో సంప్రదాయవాద భారతీయులను సమాజంలో రాజకీయ చర్చలో ఆధిపత్యం చెలాయించడంలో విజయవంతమవుతుందనే ఆందోళనలకు దారితీసింది. మేవా రామ్గోబిన్ ప్రకారం, అతను అనేక మంది స్నేహితులు జూన్ 1971లో ఈ సమస్య గురించి చర్చించారు, ఇది ఆ నెల చివర్లో ఈ అంశంపై ఒక కమ్యూనిటీ సమావేశానికి పిలుపునిచ్చేందుకు దారితీసింది.[8] జూన్ 25న డర్బన్ బోల్టన్ హాల్లో జరిగిన సమావేశంలో, హాజరైనవారు ఎన్ఐసిని పునరుద్ధరించడానికి అంగీకరించారు. ఈ పనిని నిర్వహించడానికి రామ్గోబిన్ అధ్యక్షతన తాత్కాలిక కమిటీని ఏర్పాటు చేశారు.[4] ఒక నెలలోనే, ప్రావిన్స్ అంతటా 29 ఎన్ఐసి శాఖలు స్థాపించబడ్డాయి, గాంధీ పుట్టినరోజు అయిన 1971 అక్టోబరు 2న ఫీనిక్స్ సెటిల్మెంట్ జరిగిన సమావేశంలో ఈ సంస్థ అధికారికంగా తిరిగి ప్రారంభించబడింది. ఆల్బర్ట్ లుతులి భార్య నోకుఖాన్యా భెంగు ఈ సమావేశాన్ని ప్రారంభించారు.[8]
సమావేశానికి రెండు వారాల ముందు, ఎన్ఐసి అధ్యక్షుడిగా భావించే రామ్గోబిన్ నిషేధించబడ్డాడు, అంటే అతను సమావేశానికి హాజరు కాలేకపోయాడు. బదులుగా, జార్జ్ సెవెర్సాద్ ఎన్ఐసి అధ్యక్షుడిగా పనిచేశారు, అయినప్పటికీ 1973 నుండి 1978 వరకు నిషేధించబడ్డారు, ఆ సమయంలో ఎం. జె. నాయుడు అధ్యక్ష పదవిని నిర్వహించారు.[8] 1980లలో 1988లో తొలగించబడే వరకు, నాయుడు మళ్లీ అధ్యక్షుడిగా పనిచేశారు.[13]
కూర్పు & విమర్శ
[మార్చు]సంస్థ పునఃప్రారంభం డర్బన్ మూమెంట్ అని పిలవబడే, బ్లాక్ కాన్షియస్నెస్ ఉద్యమం, అభివృద్ధి చెందుతున్న ట్రేడ్ యూనియన్ ఉద్యమం ద్వంద్వ అధిరోహణతో సమానంగా జరిగింది. బోల్టన్ హాల్ సమావేశం వెలుపల నిరసన తెలిపిన మాజీ త్రైమాసికానికి చెందిన కార్యకర్తలలో ఎన్ఐసి పునఃప్రారంభం తీవ్రంగా విమర్శించబడింది, ఇరుకైన భారతీయ గుర్తింపు ఆధారంగా ఒక రాజకీయ సంస్థ పునరుద్ధరణ అంతర్-జాతి నల్ల సంఘీభావాన్ని బలహీనపరుస్తుందని వారు వాదించారు (స్టీవ్ బికో తత్వశాస్త్రంలో నిర్వచించబడింది నల్ల ఆఫ్రికన్లు మాత్రమే కాకుండా, అన్ని శ్వేతజాతీయులు కాని అణచివేతకు గురైన సమూహాల మధ్య సంఘీభావం.[8][4] భారతీయ సంతతికి చెందిన ఇద్దరు ప్రముఖ బ్లాక్ కాన్షియస్నెస్ కార్యకర్తలు, సాత్స్ కూపర్, స్ట్రిని మూడ్లీ, ఎన్ఐసి పునరుద్ధరణను వ్యతిరేకించారు, కాని మొదట్లో మూడ్లీ పదబంధంలో ఎన్ఐసి ఎగ్జిక్యూటివ్లో చేరారు, "ప్రధానంగా మేము వారు ఆలోచించే విధానాన్ని మార్చాలనుకుంటున్నాము".[8] ఇది ఎన్ఐసి బ్లాక్ కాన్షియస్నెస్ సంస్థల మధ్య తీవ్రమైన ఉద్రిక్తతలను తగ్గించలేదు, ఇది తరువాతి సంవత్సరం నాటికి బహిరంగంగా స్పష్టమైంది, కూపర్ జూన్ 1972లో ఎన్ఐసి కార్యనిర్వాహక పదవికి రాజీనామా చేశారు.[8]
అదనంగా, వర్గ సమస్యలతో సంబంధం ఉన్నవారు ఎన్ఐసిలో మరోసారి మధ్యతరగతి ఆధిపత్యం ఉందని ఆందోళన చెందారు, తరువాత కొత్తగా పునరుద్ధరించబడిన ఎన్ఐసి ప్రజల మద్దతును ఆకర్షించడంలో విఫలమైందని ఎలా గాంధీ అంగీకరించారు.[8] ఫాతిమా సోదరుడు, పునఃప్రారంభంలో చురుకైన పాల్గొనే ఫరూక్ మీర్ తరువాత వివరించాడు:
1971లో మేము పునరుద్ధరించబడినప్పుడు, మేము ఎప్పటికప్పుడు సమస్యలను లేవనెత్తే నిరసన స్వరం తప్ప మరొకటి కాదు. మేము ఖచ్చితంగా సామూహిక ఆధారితం కాదు. మేము క్రమం తప్పకుండా కలుసుకున్నాము, చేపట్టాల్సిన వివిధ సమస్యలను చార్టర్ చేసాము, వాటిని ఎక్కువగా పిటిషన్లు లేదా పత్రికా ప్రకటనల రూపంలో తీసుకున్నాము. "మీకు తెలుసా, మేము ఇక్కడ ఉన్నాము" అని చెప్పడం జెండా మోసుకెళ్లే సంస్థ తప్ప మరొకటి కాదు.[8]
అయితే, 1970ల చివరి నుండి, ఎన్ఐసి దిశ, ప్రజా వ్యక్తిత్వం ప్రవీణ్ గోర్ధన్, యూనుస్ మొహమ్మద్, జాక్ యాకూబ్, చార్మ్, మాగీ గోవెందర్, రాయ్ పడయాచీతో సహా యువ తరం భారతీయ సమాజ కార్యకర్తలచే బలంగా ప్రభావితమైంది. ఈ కార్యకర్తలు చాట్స్వర్త్ హౌసింగ్ యాక్షన్ కమిటీ, ఫీనిక్స్ వర్కింగ్ కమిటీ, డర్బన్ హౌసింగ్ కమిటీ వంటి పౌర సంస్థల నాయకులలో ఉన్నారు. ఎన్ఐసికి వారి అనుబంధం సంస్థకు సామూహిక మద్దతును పెంచింది, సేవా పంపిణీ సమస్యలలో దాని ప్రమేయాన్ని పెంచింది.[8][4]
యునైటెడ్ డెమోక్రటిక్ ఫ్రంట్
[మార్చు]దక్షిణాఫ్రికా ఇండియన్ కౌన్సిల్తో సహా వర్ణవివక్ష నిర్మాణాలలో భారతీయుల భాగస్వామ్యంపై 1970ల మొదటి అర్ధభాగంలో ఎన్ఐసి ఏ వైఖరిని అవలంబించాలనేది ప్రధాన ప్రశ్నగా మారింది.[4] అనేక సంవత్సరాల చర్చల తరువాత, జూన్ 1975లో SAICని, అందులో పాల్గొనడాన్ని తీవ్రంగా వ్యతిరేకిస్తున్నట్లు సంస్థ నిర్ణయించింది. ఇది నవంబర్ 1977లో మోంటీ నైకర్ అధ్యక్షతన దక్షిణాఫ్రికా వ్యతిరేక భారతీయ మండలి కమిటీని ఏర్పాటు చేసింది.[8] 1983 రాజ్యాంగం ప్రకారం స్థాపించబడిన కొత్త త్రిభుజాకార పార్లమెంటు ఎన్ఐసి తన పాల్గొనే వ్యతిరేక వైఖరిని విస్తరించింది, ఇందులో ప్రతినిధుల సభ అని పిలువబడే భారతీయ-మాత్రమే పార్లమెంటరీ సభ కూడా ఉంది.[4]
1983 జనవరిలో, వర్ణవివక్షకు వ్యతిరేకంగా విస్తృతమైన, ఐక్య ప్రజా కూటమి కోసం టిఐసి చేసిన పిలుపుకు ఎన్ఐసి అనుకూలంగా స్పందించింది. ఆ సంవత్సరం తరువాత యునైటెడ్ డెమోక్రటిక్ ఫ్రంట్ (యుడిఎఫ్) స్థాపించబడినప్పుడు, ఎన్ఐసి వ్యవస్థాపక అనుబంధ సంస్థగా ఉంది, ముగ్గురు ఎన్ఐసి సభ్యులు నాటల్లో ప్రారంభ యుడిఎఫ్ ప్రాంతీయ కార్యనిర్వాహక అధికారిగా పనిచేశారు.[3][13] 1984లో జరిగిన త్రివర్ణ పార్లమెంటుకు ఎన్నికలను బహిష్కరించాలన్న యూడిఎఫ్ ప్రచారంలో ఎన్ఐసి కీలక పాత్ర పోషించింది.[3] ఫలితంగా, ఎన్ఐసి నాయకులు వర్ణవివక్ష భద్రతా దళాల ఆసక్తిని ఆకర్షించారు, 1984లో డర్బన్లోని బ్రిటిష్ కాన్సులేట్లో ఆశ్రయం పొందడం ద్వారా అరెస్టును తప్పించుకున్న డర్బన్ సిక్స్ లో సెవెర్సాద్, రామ్గోబిన్, నైడూ, బిల్లీ నాయర్ అనే నలుగురు ఎన్ఐసి సభ్యులు ఉన్నారు. నాయర్ మినహా అందరిపై పీటర్మారిట్జ్బర్గ్ రాజద్రోహం విచారణలో రాజద్రోహం అభియోగాలు మోపబడ్డాయి, తరువాత నిర్దోషులుగా విడుదల చేయబడ్డాయి.[13]
1960ల మాదిరిగానే, అనేక మంది ప్రముఖ ఎన్ఐసి సభ్యులు బహిష్కరించబడిన ఎఎన్సీ, ఎస్ఎసిపి-యూడిఎఫ్ మిత్రపక్షాలతో కూడా సంబంధాలను కొనసాగించారు- 1980ల చివరలో నాయర్, ప్రవీణ్ గోర్ధన్లతో సహా ఎన్ఐసి సభ్యులతో కలిసి ఎఎన్సీ ఆపరేషన్ వులా పనిచేశారు.[13][14]
ప్రజాస్వామ్య పరివర్తన 1991-1994
[మార్చు]వర్ణవివక్షను అంతం చేయడానికి చర్చల నిర్వహణను సులభతరం చేయడానికి 1990లో ఎఎన్సీ, SACP నిషేధించబడలేదు- యూడిఎఫ్ తరువాతి సంవత్సరం రద్దు చేయబడింది, ఎక్కువగా ఎఎన్సీలో విలీనం చేయబడింది. ఈ కాలంలో, ఎన్ఐసి దాని ట్రాన్స్వాల్ కౌంటర్ వారి విధి గురించి చర్చించడానికి ఎఎన్సి నాయకత్వంతో వివిధ సమావేశాలు నిర్వహించాయి.[3] 1990లో రామ్గోబిన్, మీర్, యూనుస్ కారిమ్ అందరూ విలేకరులతో మాట్లాడుతూ, ఎన్ఐసి పరిమిత జీవితకాలం కలిగి ఉంటుందని, ఒక భారతీయ నియోజకవర్గాన్ని ఎఎన్సి వైపు ఆకర్షించడానికి సహాయపడిన తర్వాత రద్దు చేయబడుతుందని వారు భావించారు. ఆ సంవత్సరం జూన్ లో, ఎన్ఐసి, టిఐసి లు ఉమ్మడి సమావేశంలో ఎఎన్సీ ని రద్దు చేసి, అందులో చేరాలని నిర్ణయించుకున్నాయి, అయినప్పటికీ రెండూ కన్వెన్షన్ ఫర్ ఎ డెమోక్రటిక్ సౌత్ ఆఫ్రికా లో స్వతంత్రంగా ప్రాతినిధ్యం వహించాయి.[13]
అయితే, 1993 మార్చిలో, 1994 సాధారణ ఎన్నికలు సమీపిస్తున్నప్పుడు ఎఎన్సీ, ఎన్ఐసి, టిఐసిలను కలుసుకుని, వారు సంయుక్తంగా ప్రారంభ నిర్ణయాన్ని తిప్పికొట్టారు, ఎన్నికలకు ముందు ఎఎన్సీకి మైనారిటీ మద్దతును సమీకరించడానికి ఎన్ఐసి, టిఐసిలు కొనసాగాలని నిర్ణయించారు. ఎన్ఐసి శతాబ్ది ఉత్సవాలకు కొన్ని నెలల్లో జరిగిన ఎన్నికల సమయంలో, ఎన్ఐసి నాయకులు (ఇలా గాంధీ, గోర్ధన్, రామ్గోబిన్, కారిమ్, నాయర్ తో సహా) జాతీయ అసెంబ్లీ లేదా ప్రాంతీయ శాసనసభలలో ఎఎన్సి ప్రాతినిధ్యం వహించడానికి ఎన్నికయ్యారు. ఎన్ఐసి చివరికి అధికారికంగా రద్దు కాలేదు కానీ "కేవలం చరిత్ర మడతల్లో క్షీణించింది", దాని నాయకత్వంలో ఎక్కువ భాగం కట్టుబడి ఉన్న సభ్యత్వం ఇకపై ఎఎన్సీ ప్రాతినిధ్యం వహిస్తుంది.[15][13]
ఇవి కూడా చూడండి
[మార్చు]
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Singh, Anand (2005). Indians in Post-apartheid South Africa (in ఇంగ్లీష్). Concept Publishing Company. ISBN 9788180692260.
- ↑ 2.0 2.1 Gandhi, Mohandas K. (1984), "Constitution of the Natal Indian Congress", The Collected Works of Mahatma Gandhi, retrieved 2023-05-02.
- ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 "Natal Indian Congress (NIC)". South African History Online. 3 March 2011. Retrieved 2023-05-02.
- ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 4.6 4.7 (1988). "What's in a Name: Some Reflections on the Natal Indian Congress".
- ↑ (1989). "Indian Responses in Natal to Non-European Unity Moves, 1927 to 1945".
- ↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 (1997). "The Making of "Indianess": Indian Politics in South Africa During the 1930s and 1940s".
- ↑ 7.0 7.1 7.2 (2013). "The 1946–1948 Passive Resistance Campaign in Natal, South Africa: Origins and Results".
- ↑ 8.00 8.01 8.02 8.03 8.04 8.05 8.06 8.07 8.08 8.09 8.10 8.11 8.12 8.13 8.14 8.15 8.16 (2014-01-02). "A case of 'strategic ethnicity'? The Natal Indian Congress in the 1970s".
- ↑ Bhana, Surendra (1997). Gandhi's Legacy: The Natal Indian Congress, 1894-1994 (in ఇంగ్లీష్). University of Natal Press. p. 61. ISBN 978-0-86980-931-0.
- ↑ Suttner, Raymond (2012). "The African National Congress centenary: a long and difficult journey".
- ↑ 11.0 11.1 Vahed, Goolam (2013). ""Gagged and trussed rather securely by the law": The 1952 Defiance Campaign in Natal".
- ↑ South African Democracy Education Trust (2004). The Road to Democracy in South Africa: 1970–1980 (in ఇంగ్లీష్). Unisa Press. ISBN 978-1868884063.
- ↑ 13.0 13.1 13.2 13.3 13.4 13.5 (2015-01-02). "The Natal Indian Congress, the Mass Democratic Movement and the Struggle to Defeat Apartheid: 1980–1994".
- ↑ Desai, Ashwin; Vahed, Goolam (2021). Colour, Class and Community: The Natal Indian Congress, 1971–1994 (in ఇంగ్లీష్). NYU Press. ISBN 978-1-77614-716-8.
- ↑ AL2421 - The Natal Indian Congress (NIC) Collection