నిలతింగల్ తుండం పెరుమాళ్ ఆలయం
| నిలతింగల్ తుండం పెరుమాళ్ ఆలయం | |
|---|---|
 | |
  తమిళనాడులో స్థానం | |
| భౌగోళికం | |
| భౌగోళికాంశాలు | 12°50′51″N 79°42′00″E / 12.84750°N 79.70000°E |
| దేశం | భారతదేశం |
| రాష్ట్రం | తమిళనాడు |
| స్థలం | కాంచీపురం |
| సంస్కృతి | |
| దైవం |
|
| వాస్తుశైలి | |
| నిర్మాణ శైలులు | ద్రావిడ శిల్పకళ |
| చరిత్ర, నిర్వహణ | |
| సృష్టికర్త | పల్లవులు, చోళ రాజులు |
నిలతింగల్ తుండం పెరుమాళ్ ఆలయం (చంద్రసూడేశ్వరర్ పెరుమాళ్ ఆలయం అని కూడా పిలుస్తారు) అనేది విష్ణువుకు అంకితమైన ఒక హిందూ ఆలయం. ఇది భారతదేశంలోని తమిళనాడు రాష్ట్రంలోని కాంచీపురంలో ఉంది. ఈ ఆలయం పట్టణంలోని ఉత్తర భాగంలో ఉన్న కాంచీపురం నగరంలో అతిపెద్ద ఆలయమైన ఏకాంబరేశ్వరర్ ఆలయం ప్రాంగణంలోని ఒక ఉప ఆలయంగా ఉంది.[1] ఈ ఆలయ రాజగోపురం (ప్రవేశ ద్వారం గోపురం) సుమారు 59 మీటర్ల ఎత్తు కలిగి ఉండి, భారతదేశంలో అత్యంత ఎత్తైన గోపురాలలో ఒకటిగా గుర్తించబడుతుంది.
ఈ ఆలయం 6వ–9వ శతాబ్దాల మధ్య జీవించిన ఆళ్వార్ సంతుల ప్రారంభ మధ్యయుగ తమిళ గ్రంథ సమాహారమైన నాలయిర దివ్య ప్రబంధంలో మహిమాపరచబడింది. ఇది విష్ణువుకు అంకితమైన 108 దివ్యదేశాలులో ఒకటి. ఇక్కడ విష్ణువును నిలతింగల్ తుండ పెరుమాళ్గా, ఆయన సహధర్మిణి లక్ష్మీదేవిని నిలతింగల్ తుండ నాయగిగా పూజిస్తారు.
ఈ ఆలయంలో ప్రతిరోజూ ఆరు పూజా కర్మకాండలు నిర్వహించబడతాయి, సంవత్సరానికి రెండు ప్రధాన ఉత్సవాలు జరుగుతాయి. వాటిలో తమిళ మాసమైన మార్గళి (డిసెంబర్–జనవరి)లో జరుపబడే వైకుంఠ ఏకాదశి ఉత్సవం అత్యంత ముఖ్యమైనది. ఈ ఆలయాన్ని తమిళనాడు ప్రభుత్వం ఆధీనంలోని హిందూ మత, ధర్మాదాయ మండలి నిర్వహించి పరిపాలిస్తోంది.
ఇతర వైష్ణవ ఆలయాలలో వైష్ణవ పూజారి పూజలు నిర్వహిస్తుంటే, ఈ ఆలయం ఒక శివాలయ ప్రాంగణంలో ఉన్నందున ఇక్కడ శైవ పూజారి పూజా విధులను నిర్వహిస్తాడు.
పురాణ కథ
[మార్చు]
శివుని సహధర్మిణి అయిన పార్వతి వేగవతి నది సమీపంలో ఉన్న ఆలయ ప్రాచీన మామిడి చెట్టు క్రింద తపస్సు చేసిందని పురాణ కథనం.[2] ఆమె భక్తిని పరీక్షించడానికి శివుడు ఆమెపై అగ్నిని పంపాడని చెబుతారు. దేవి పార్వతి తన సోదరుడైన విష్ణువును సహాయం కోరుతూ ప్రార్థించింది. విష్ణువు శివుని శిరస్సులోని చంద్రకళను తీసుకొని దాని కిరణాలను ప్రతిబింబింపజేశాడు. అవి చెట్టును, పార్వతిని చల్లబరిచాయని నమ్మకం.
శివుడు మరల పార్వతిని పరీక్షించేందుకు గంగ (గంగా నది)ను ఆమె తపస్సును భంగం చేయడానికి పంపాడు. పార్వతి గంగను ప్రార్థించి, తామిద్దరం సోదరీమణులమని, తనకు హాని చేయవద్దని ఒప్పించింది. తద్వారా గంగ ఆమె తపస్సును భంగం చేయలేదు. అనంతరం పార్వతి ఇసుకతో ఒక శివలింగం తయారుచేసి శివునితో ఐక్యం కావాలని ప్రార్థించింది.
ఈ సంఘటన తరువాత శివుడు ఏకాంబరేశ్వరర్ లేదా "మామిడి చెట్టు అధిపతి"గా ప్రసిద్ధి చెందాడని, విష్ణువు నిలతింగల్ తుండంగా పిలువబడాడని చెబుతారు.[3]
మరో హిందూ పురాణ కథనం ప్రకారం, పార్వతి తన భర్త శివుడు అనుగ్రహాన్ని పొందేందుకు ఈ స్థలంలో తపస్సు చేసింది. ఈ కార్యంలో సహాయం కోరుతూ ఆమె విష్ణువును ప్రార్థించింది. విష్ణువు శంఖం, చక్రంతో వామనుడు రూపంలో ప్రత్యక్షమై చంద్రకాంతిలా వెలుగును ప్రసరించాడని చెబుతారు. విష్ణువు చంద్రుడు కోసం ఇక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాడని, శివుడు ఇక్కడ విష్ణువును పూజించాడని విశ్వాసం.[4]
చరిత్ర
[మార్చు]ఏకాంబరేశ్వరర్ ఆలయం భారతదేశంలో అత్యంత పురాతన ఆలయాలలో ఒకటి. ఇది కనీసం క్రీస్తుశకం 600 నుండి ఉన్నదని భావిస్తారు. క్రీస్తుశకం 2వ శతాబ్దానికి చెందిన ఒక తమిళ కవిత్వంలో కామ కోట్టం, కుమార కోట్టం (ప్రస్తుతం కామాక్షి అమ్మన్ ఆలయం, సుబ్రహ్మణ్య ఆలయం) గురించి ప్రస్తావన ఉంది. మొదట ఈ ఆలయాన్ని పల్లవులు నిర్మించారు. వేదాంతవేత్త కాచియప్పర్ ఈ ఆలయంలో పూజారిగా సేవలు అందించాడు.
తరువాత ఉన్న నిర్మాణాన్ని కూల్చివేసి, తరువాతి కాలంలో చోళ రాజులు ఆలయాన్ని తిరిగి నిర్మించారు. 10వ శతాబ్దానికి చెందిన సంతుడు ఆది శంకరాచార్యుడు స్థానిక పాలకుల సహకారంతో కాంచీపురాన్ని పునర్నిర్మించడమే కాకుండా, ఈ ఆలయాన్ని విస్తరింపజేశాడు. దీనితో పాటు కామాక్షి అమ్మన్ ఆలయం, వరదరాజ పెరుమాళ్ ఆలయంను కూడా అభివృద్ధి చేశాడని చెబుతారు.[5]
15వ శతాబ్దంలో విజయనగర రాజులు కూడా ఆలయ అభివృద్ధికి విశేషంగా దోహదపడ్డారు. తరువాత బ్రిటిష్ పాలన కాలంలో వళ్ళల్ పాచియప్ప ముదలియార్ చెన్నై నుండి కాంచీపురానికి నియమితంగా వచ్చి ఈ ఆలయంలో పూజలు చేసేవాడు. అతడు బ్రిటిష్ కాలంలో సంపాదించిన పెద్ద మొత్తాన్ని ఆలయ పునరుద్ధరణకు ఖర్చు చేశాడు. ఆలయంలోని ఒక స్తంభంపై గుర్రంపై కూర్చున్న పాచియప్ప ముదలియార్ శిల్పాన్ని ఇప్పటికీ చూడవచ్చు. తరువాత కాంచీపురానికి ప్రయాణ సమయాన్ని తగ్గించేందుకు, పాచియప్ప ముదలియార్ చెన్నైలో కూడా ఏకాంబరేశ్వరర్ అనే అదే పేరుతో మరో ఆలయాన్ని నిర్మించాడు. భారత పురావస్తు సర్వే విభాగం 1905–06 నివేదిక ప్రకారం, నట్టుకోట్టై చెట్టియార్చే ఆలయంలో విస్తృత పునరుద్ధరణ పనులు నిర్వహించబడ్డాయని పేర్కొనబడింది.[6] ఆధునిక కాలంలో ఈ ఆలయాన్ని తమిళనాడు ప్రభుత్వం ఆధీనంలోని హిందూ మత, ధర్మాదాయ మండలి నిర్వహించి పరిపాలిస్తోంది.
వాస్తు శైలి
[మార్చు]
ఈ ఆలయం ఏకాంబరేశ్వరర్ ఆలయ ప్రథమ ప్రాకారంలో, గర్భగుడికి దక్షిణ పడమర భాగంలో ఉంది. నిలతింగల్ తుండం పెరుమాళ్ను పురుషసూక్త విమానం క్రింద ఉన్న ఉపశ్రైన్లో పడమర ముఖంగా నిలుచున్న భంగిమలో దర్శించవచ్చు. నిలతింగల్ నాయగి దేవికి ప్రత్యేక ఉపశ్రైన్ లేదు, అలాగే ప్రత్యేక ఉత్సవ విగ్రహం కూడా లేదు.[7] ఈ ఉపశ్రైన్ పడమర ముఖంగా ఉండగా, ఏకాంబరేశ్వరర్ ప్రధాన ఆలయం తూర్పు ముఖంగా ఉంటుంది.[8]
ఏకాంబరేశ్వరర్ ఆలయం 9.3 hectares (23 acres)కి పైగా విస్తీర్ణంలో విస్తరించి ఉంది. సుమారు 59 m (194 ft) ఎత్తుకు చేరే ఈ ఆలయ రాజగోపురం (ప్రవేశ ద్వార గోపురం) దక్షిణ భారతదేశంలోని అత్యంత ఎత్తైన గోపురాలలో ఒకటి. ఆలయంలోని ముఖ్య విశిష్టత ఆయిరం కాళ్ మండపం లేదా "వెయ్యి స్తంభాల మండపం". దీనిని విజయనగర రాజులు నిర్మించారు.
ఆలయ అంతర్గత గోడలు 1,008 శివ లింగాలుతో అలంకరించబడ్డాయి.[9] ఆలయంలో ఐదు ప్రాకారాలు (ఆవరణాలు) ఉన్నాయి, వెయ్యి స్తంభాల మండపం కూడా ఉంది.
కంపై తీర్థం అనే ఆలయ పుష్కరిణికి భూగర్భ పవిత్ర నది అనుసంధానమై ఉందని నమ్మకం. నాలుగవ ప్రాకారంలో చిన్న గణేశ ఆలయం, ఒక కొలను ఉన్నాయి. మూడవ ప్రాకారంలో అనేక చిన్న ఉపశ్రైన్లు ఉన్నాయి. గర్భగుడిలో శివుని లింగంతో పాటు శివుడి విగ్రహం కూడా ఉంటుంది.[10]
మతపరమైన ప్రాముఖ్యత
[మార్చు]వైష్ణవ పూజారులు ఉండే ఇతర విష్ణు దేవాలయాల మాదిరిగా కాకుండా, ఈ దేవాలయం శివాలయం ప్రాంగణంలో ఉన్నందున ఇక్కడ శైవ పూజారులు మాత్రమే ఉంటారు. ఇక్కడి ప్రధాన దైవానికి ప్రత్యేకంగా ఎలాంటి ఉత్సవాలు జరపబడవు.[11] ఈ ఆలయం 7వ-9వ శతాబ్దపు వైష్ణవ గ్రంథమైన నాలాయిర దివ్య ప్రబంధంలో తిరుమంగై ఆళ్వార్ చేత ఒక పద్యంలో కీర్తించబడింది. ఈ ఆలయం దివ్య దేశంగా వర్గీకరించబడింది, ఇది ఆ గ్రంథంలో ప్రస్తావించబడిన 108 విష్ణు దేవాలయాలలో ఒకటి.
నీలతింగళ్ తుండ పెరుమాళ్ (చంద్రచూడేశ్వరర్ పెరుమాళ్ అని కూడా పిలుస్తారు) యొక్క దేవేరిని నీలతింగళ్ తుండ నాయకి (వేర్ ఒరువర్ ఇల్ల వల్లి అని కూడా పిలుస్తారు) అని పిలుస్తారు. ఈ ఆలయం శివాలయంలో ఉన్న మూడు అరుదైన దివ్యదేశాలలో ఒకటి, మిగిలినవి గోవిందరాజ పెరుమాళ్ ఆలయం, తిరుకల్వనూర్.[12] ఈ ఆలయంలో కేవలం శైవ పూజారులే పూజా ఆచారాలను నిర్వహిస్తారు.[4]
పండుగలు, మతాచారాలు
[మార్చు]
ఆలయ పూజారులు పండుగల సమయంలో, ప్రతిరోజూ పూజలు (ఆచారాలు) నిర్వహిస్తారు. ఈ ఆలయం శివాలయ ప్రాంగణంలో ఉన్నందున, ఇక్కడి పూజారులు శైవ సమాజానికి చెందినవారు.[13]
ఆలయ పూజా కర్మకాండలు రోజుకు ఆరు సార్లు నిర్వహించబడతాయి: ఉదయం 7:00 గంటలకు ఉషత్కాలం, ఉదయం 8:00 గంటలకు కలశాంతి, మధ్యాహ్నం 12:00 గంటలకు ఉచికాలం, సాయంత్రం 6:00 గంటలకు సాయరక్షై, సాయంత్రం 7:00 గంటలకు ఇరండాంకాలం, రాత్రి 10:00 గంటలకు అర్ధజామం.
ప్రతి పూజలో మూడు దశలు ఉంటాయి: అలంకారం (శృంగారం), నైవేదనం (ఆహార సమర్పణ), దీప ఆరాధన (దీపాలు ఊపడం). ఇవి గోవిందరాజన్, పుండరీకవల్లి దేవతలకు నిర్వహించబడతాయి.
పూజ చివరి దశలో నగస్వరం (వాయిద్యము), తవిల్ (తాళ వాయిద్యము) వాయించబడతాయి. పూజారులు వేదాలు (పవిత్ర గ్రంథాలు) నుండి మంత్రోచ్ఛారణ చేస్తారు. భక్తులు ధ్వజస్తంభం ముందు సాష్టాంగ నమస్కారం చేస్తారు. ఆలయంలో వారపు, పక్షవారీ, నెలవారీ ప్రత్యేక ఆచారాలు నిర్వహించబడతాయి. తమిళ మాసమైన మార్గళి (డిసెంబర్–జనవరి)లో జరుపబడే 10 రోజుల వైకుంఠ ఏకాదశి ఉత్సవం ఆలయంలో అత్యంత ముఖ్యమైన పండుగగా పరిగణించబడుతుంది. ప్రతి అమావాస్య రోజున ప్రత్యేక పూజలు నిర్వహించబడతాయి.[11]
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Let's Go India and Nepal, 8th Ed. Let's Go Publications. p. 585.
- ↑ Ayyar, P. V. Jagadisa (1991). South Indian shrines: illustrated. New Delhi: Asian Educational Services. pp. 71–72. ISBN 81-206-0151-3.
- ↑ Rajaiah, Ratna (2010), How the Banana Goes to Heaven, Chennai: Manipal Press Limited, ISBN 978-93-8065-860-5
- ↑ 4.0 4.1 C., Chandramouli (2003). Temples of Tamil Nadu Kancheepuram District. Directorate of Census Operations, Tamil Nadu.
- ↑ Rao, P.V.L. Narasimha (2008). Kanchipuram - Land of Legends, Saints & Temples. New Delhi: Readworthy Publications (P) Ltd. p. 43. ISBN 978-93-5018-104-1.
- ↑ Hancock, Mary Elizabeth (2008), The politics of heritage from Madras to Chennai, IN, USA: Indiana University Press, p. 220, ISBN 978-0-253-35223-1
- ↑ M.S., Ramesh (1993). 108 Vaishnavite Divya Desam Volume 1. Tirupati: Tirumala Tirupati Devasthanams.
- ↑ T.V.R, Chari (1982). The Glorious temples of Kanchi. Big Kancheepuram: Sri Kanchi Kamakshi Ambal Devasthanam and Sarada Navaratri Kalai Nigazhchi Trust. p. 56.
- ↑ Alexander, Jane (2009). The Body, Mind, Spirit Miscellany: The Ultimate Collection of Fascinations. NY: Duncain Baird Publishers. p. 91. ISBN 978-1-84483-837-0.
- ↑ Schreitmüller, Karen (2009). India. Germany: Karl Baedeker Verlag. p. 545. ISBN 9783829766227.
- ↑ 11.0 11.1 "Sri Nilathunda Perumal temple". Dinamalar. 2011. Retrieved 27 August 2016.
- ↑ R., Dr. Vijayalakshmy (2001). An introduction to religion and Philosophy - Tévarám and Tivviyappirapantam (1st ed.). Chennai: International Institute of Tamil Studies. pp. 514–5.
- ↑ Diwakar, Macherla (2011). Temples of South India (1st ed.). Chennai: Techno Book House. p. 141. ISBN 978-93-83440-34-4.
బాహ్య లింకులు
[మార్చు]