పటగోనియా ఎడారి
| పటగోనియా ఎడారి పటగోనియన్ స్టెప్పీ | |
|---|---|
 ఎడారిలోని పింటురాస్ నది దృశ్యం | |
 పటగోనియన్ స్టెప్పీ పర్యావరణ ప్రాంత పటం | |
| Ecology | |
| Realm | నియోట్రాపికల్ |
| Biome | ఎడారులు, ఎండని పొదల భూములు, సమశీతోష్ణ గడ్డి భూములు, సవానాలు, పొదల భూములు |
| Borders | |
| Geography | |
| Area | 572,883 km2 (221,191 mi2) |
| Countries | |
| Coordinates | 41°19′S 69°19′W / 41.32°S 69.32°W |
| Conservation | |
| Conservation status | సంక్షోభంలో / అంతరించిపోతున్నది |
| Protected | 70,970 కి.మీ.2 (12%)[1] |
.jpg)
పటగోనియా ఎడారి, పటగోనియన్ స్టెప్పీ అని కూడా పిలువబడుతుంది, అర్జెంటీనాలో అతిపెద్ద ఎడారి, వైశాల్య పరంగా ప్రపంచంలో ఎనిమిదవ అతిపెద్ద ఎడారి. ఇది సుమారు 673,000 చదరపు కిలోమీటర్ల (260,000 చదరపు మైళ్లు) విస్తీర్ణాన్ని ఆక్రమించి ఉంది. ఇది ప్రధానంగా అర్జెంటీనాలో ఉండి, పడమర వైపున ఆండీస్ పర్వతాలు, తూర్పున అట్లాంటిక్ మహాసముద్రం సరిహద్దులుగా ఉన్నాయి. ఈ ఎడారి దక్షిణ అర్జెంటీనాలోని పటగోనియా ప్రాంతం, చిలీలోని కొన్ని ప్రాంతాల వరకు విస్తరించి ఉంది. ఉత్తర భాగంలో ఈ ఎడారి కుయో ప్రాంతం, మోంటే ప్రాంతాలుగా మారుతుంది.
స్టెప్పీ మధ్యభాగాలు ప్రధానంగా పొదలు, శాకీయ మొక్కలతో కప్పబడి ఉంటాయి. అయితే పడమర ప్రాంతాలలో వర్షపాతం ఎక్కువగా ఉండటం వల్ల అక్కడ పొదల స్థానంలో గడ్డి మొక్కలు పెరుగుతాయి.[2] భౌగోళికంగా ఈ ఎడారి పరస్పరం మారుతూ ఉండే పీఠభూములు, శిలామాలికలతో ఏర్పడి, నదీ లోయలు, కేనియన్లచే విడగొట్టబడి ఉంటుంది. స్టెప్పీకి మరింత పడమర వైపున హిమానీనద మూలం గల సరస్సులు ఉన్నాయి. లోయల వెంట ఈ ప్రాంతం నిర్జన పర్వతాలు లేదా చల్లని సమశీతోష్ణ అరణ్యాలుగా మారుతుంది.
హిస్పానిక్ పూర్వ కాలం నుంచే వేటగాళ్లు-సేకరణకారులు ఈ ప్రాంతంలో నివసించారు. 19వ శతాబ్దంలో అర్జెంటీనీయులు, వెల్ష్ ప్రజలు, ఇతర యూరోపియన్ ప్రజలు ఇక్కడికి వలస వచ్చారు. దీంతో ఈ ప్రాంతం ఒక సంఘర్షణాత్మక సరిహద్దు ప్రాంతం నుండి అర్జెంటీనాలో అంతర్భాగంగా మారింది. పశువులు, గొర్రెలు, గుర్రాల పెంపకం ఈ ప్రాంతంలోని ప్రధాన భూవినియోగాలుగా మారాయి.
పటగోనియా ఎడారి మధ్య మియోసీన్ యుగం (సుమారు 14–12 మిలియన్ సంవత్సరాల క్రితం) నుండి ఉనికిలో ఉంది. ఆండియన్ పర్వతోత్పత్తి కారణంగా ఆండీస్ పర్వతాలు పడమర వైపున పైకి లేవడంతో ఈ ఎడారి ఏర్పడింది.[3]
భౌగోళికం, వాతావరణం
[మార్చు]పటగోనియా ఎడారి 40° సమాంతర రేఖకు దక్షిణాన ఉన్న అతిపెద్ద ఎడారి. ఇది ఒక విశాలమైన చల్లని శీతాకాల ఎడారి, ఇక్కడ ఉష్ణోగ్రతలు అరుదుగా మాత్రమే 12 °C కంటే ఎక్కువగా ఉంటాయి, సగటు ఉష్ణోగ్రత సుమారు 3 °C ఉంటుంది. ఈ ప్రాంతంలో సుమారు ఏడు నెలల శీతాకాలం, ఐదు నెలల వేసవి ఉంటుంది. ఎడారిలో మంచు గడ్డకట్టడం అసాధారణం కాదు, అయితే సంవత్సరం పొడవునా వాతావరణం చాలా పొడిగా ఉండటం వల్ల మంచు పాతం అరుదుగా జరుగుతుంది.
ఎడారికి పడమర వైపున ఉన్న ఆండీస్ పర్వతాలు పటగోనియా ఎడారి ఏర్పడటానికి ప్రధాన కారణం. అవి దక్షిణ పసిఫిక్ మహాసముద్రం నుండి వచ్చే తేమగల పడమర గాలులను లోపలి ప్రాంతాలకు చేరకుండా అడ్డుకుంటాయి. దీనివల్ల వర్ష ఛాయ ప్రభావం ఏర్పడి ఎడారి ఏర్పడింది. ఎడారిలో సగం ప్రాంతం సముద్రానికి కేవలం 200 మైళ్ల దూరంలో ఉన్నప్పటికీ, ఇంత పెద్ద ఎడారి ఈ ప్రాంతంలో ఏర్పడటానికి ఇదే కారణం.[4] దక్షిణ అమెరికా అట్లాంటిక్ తీరానికి ఆనుకుని ప్రవహించే చల్లని ఫాక్లాండ్ ప్రవాహం కూడా ఈ ప్రాంతపు పొడిబారిన వాతావరణానికి తోడ్పడుతుంది.[5]
ఈ ప్రాంతంలో భిన్నమైన వాతావరణ పరిస్థితులు కనిపిస్తాయి. 45వ సమాంతర రేఖకు ఉత్తరాన ఉన్న తీరప్రాంతం బ్రెజిల్ నుండి వచ్చే వెచ్చని సముద్ర ప్రవాహాల ప్రభావంతో మరింత మృదువైన వాతావరణాన్ని కలిగి ఉంటుంది. మొత్తం ఉత్తర భాగం వేసవిలో గణనీయంగా వేడిగా ఉంటుంది, ఎందుకంటే ఈ కాలంలో ఎండ ఎక్కువగా ఉంటుంది. వేసవిలో రోజువారీ ఉష్ణోగ్రతలు రియో కొలరాడో ప్రాంతంలో 31 °C వరకు చేరుతాయి. ఉత్తర తీరంలో సాధారణంగా 26 °C నుండి 29 °C వరకు, ఉత్తర మైదానాల్లో 24 °C నుండి 28 °C వరకు ఉంటాయి. రాత్రివేళల్లో తీరప్రాంతంలో 12 °C నుండి 15 °C వరకు, స్టెప్పీలో 7 °C నుండి 10 °C వరకు నమోదవుతాయి.
దక్షిణ ప్రాంతంలో వేసవి ఉష్ణోగ్రతలు తీరప్రాంతంలో 22 °C నుండి 16 °C వరకు తగ్గుతాయి. స్టెప్పీ ప్రాంతాలలో 24 °C నుండి 17 °C వరకు ఉంటాయి. రాత్రి ఉష్ణోగ్రతలు తీరప్రాంతంలో 8 °C నుండి 11 °C వరకు, స్టెప్పీలో 6 °C నుండి 10 °C వరకు ఉంటాయి.
శీతాకాలంలో తీరానికి సమీపం, ఎత్తు ప్రధాన ప్రభావకారకాలు. ఉత్తర తీరప్రాంతాలలో రాత్రి ఉష్ణోగ్రతలు సుమారు 2 °C కాగా, పగటిపూట సుమారు 11 °C వరకు ఉంటాయి. దక్షిణ సాంటా క్రూజ్ ప్రాంతంలో -2 °C నుండి 5 °C వరకు, టియెరా డెల్ ఫ్యూగోలో -3 °C నుండి 3 °C వరకు ఉష్ణోగ్రతలు నమోదవుతాయి; సగటు సుమారు 0 °C.
లోపలి ప్రాంతాలలో, ఉత్తర ప్రాంతాల్లో తక్కువ ఎత్తున్న ప్రదేశాలలో ఉష్ణోగ్రతలు 0 °C నుండి 10 °C వరకు, పీఠభూములపై -5 °C నుండి 5 °C వరకు ఉంటాయి. దక్షిణ ప్రాంతంలో తక్కువ ఎత్తున్న ప్రాంతాలు -3 °C నుండి 4 °C వరకు ఉంటే, ఎత్తైన ప్రాంతాలు స్పష్టంగా 0 °C కంటే తక్కువ ఉష్ణోగ్రతలను అనుభవిస్తాయి. అత్యంత చల్లని ప్రాంతాల్లో తీవ్రమైన చలికాల తరంగాల సమయంలో -20 °C నుండి -25 °C వరకు నమోదవుతుంది. చుబుట్ ప్రావిన్స్లో అధికారిక కనిష్ఠ ఉష్ణోగ్రత -33.9 °Cగా నమోదైంది. అయితే కొన్ని పట్టణాలు సుమారు -35 °C వరకు ఉష్ణోగ్రతలు నమోదైనట్లు పేర్కొంటాయి.
వేసవి కాలంలో కూడా ఉత్తర తీరప్రాంతాన్ని మినహాయించి ఎక్కడైనా మంచు గడ్డకట్టడం సాధారణం. వేడి కాలంలో కూడా అప్పుడప్పుడు మంచుతో కూడిన వర్షం లేదా తేలికపాటి మంచు కురుస్తుంది. గాలులు నిరంతరంగా, బలంగా వీచుతుంటాయి; ఎక్కువగా పడమర దిశ నుండి వీచుతాయి.
ఆండీస్ పర్వతాలు ఏర్పడకముందు, ఈ ప్రాంతం బహుశా సమశీతోష్ణ అరణ్యాలతో కప్పబడి ఉండి ఉండవచ్చు. అయితే ఆండీస్ ఏర్పడిన తరువాత సమీప అగ్నిపర్వతాల నుండి వచ్చిన బూడిద ఆ అరణ్యాలను కప్పివేసింది. ఖనిజాలతో నిండిన జలాలు చెట్ల దుంగలలోకి చొచ్చుకుపోయి వాటిని శిలాజాలుగా మార్చాయి. ఫలితంగా, ప్రపంచంలో అత్యుత్తమంగా సంరక్షించబడిన శిలాజ అరణ్యాలలో ఒకటి ఈ ఎడారి మధ్యభాగంలో ఏర్పడింది.[6]
పటగోనియా ప్రధానంగా కంకర మైదానాలు, పీఠభూములతో ఏర్పడింది. వీటి మధ్య ఇసుకరాయి లోయలు, మట్టి ఆకారాలు కనిపిస్తాయి. ఇవన్నీ ఎడారి గాలులచే చెక్కబడిన భూప్రకృతులు.[7] అయితే ఎడారి పరిసర ప్రాంతాలు అనేక వైవిధ్యభరితమైన లక్షణాలను కలిగి ఉన్నాయి. ఆండీస్ పర్వతాలలో వసంతకాలంలో కరిగే మంచు వల్ల ఏర్పడే తాత్కాలిక నదులు, సరస్సులు, నీటి నిక్షేపాలు ప్రతి సంవత్సరం ఏర్పడుతుంటాయి. ఇవి వివిధ రకాల జలపక్షులు, జలచర గడ్డి మొక్కలకు ఆశ్రయంగా ఉంటాయి. ఈ ప్రాంతంలో హిమానీనద, నదీజన్య, అగ్నిపర్వత నిక్షేపాలు కూడా విస్తారంగా కనిపిస్తాయి. ఇవి కాలక్రమేణా ఎడారి వాతావరణంపై గణనీయమైన ప్రభావం చూపాయి, ముఖ్యంగా పటగోనియా భాగాలను కప్పే కంకర అవక్షేపాల ఏర్పాటుకు కారణమయ్యాయి.
ఈ ఎడారి చాలా గాలులతో కూడిన ప్రాంతం కూడా. ఇది వర్ష ఛాయ ప్రభావం, పర్వతాల నుండి దిగివచ్చే చల్లని గాలుల ఫలితం. ఈ గాలుల కారణంగా పటగోనియా దక్షిణ అట్లాంటిక్ మహాసముద్రంపైకి వెళ్లే ధూళి యొక్క అతిపెద్ద వనరులలో ఒకటిగా మారింది.[8]
పడమర వైపున, పటగోనియా ఎడారిలోని పటగోనియా గడ్డి భూములు మగెల్లానిక్ ఉపధ్రువ అరణ్యాల నోతోఫాగస్ అరణ్యాలతో సరిహద్దుగా ఉంటాయి.[9]
అగ్నిపర్వత శిలలు పటగోనియా ఎడారిలో 120,000 చదరపు కిలోమీటర్లకు పైగా విస్తరించి ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా ఇవి సొమున్ కూరా మాసిఫ్ (ఉత్తర పటగోనియా మాసిఫ్), దేశెఆడో మాసిఫ్ ప్రాంతాలలో ఎక్కువగా కనిపిస్తాయి.[10] ఇతర అగ్నిపర్వత ప్రాంతాలలో మగెల్లాన్ జలసంధి సమీపంలోని పాలి-ఐకే అగ్నిపర్వత క్షేత్రం కూడా ఉంది. ఈ అగ్నిపర్వత శిలలు ప్రధానంగా బ్యాక్-ఆర్క్ అగ్నిపర్వత చర్య ఫలితంగా ఏర్పడ్డాయి. ఇవి రెండు ప్రధాన దశలలో సంభవించాయి: మొదటిది ఈయోసీన్, మియోసీన్ యుగాలలో, రెండవది చివరి మియోసీన్ నుండి ప్లైస్టోసీన్ యుగం వరకు.
.jpeg)
జంతుజాలం, వృక్షజాలం
[మార్చు]
కఠినమైన ఎడారి వాతావరణం ఉన్నప్పటికీ, అనేక జంతువులు పటగోనియా ఎడారిలో సంచరిస్తూ జీవిస్తాయి. కొన్ని జంతువులు మాత్రమే ఎడారి అంచుల్లోని నివాసయోగ్యమైన, భౌగోళికంగా వైవిధ్యభరిత ప్రాంతాలలో ఉంటాయి, అక్కడ ఆహారం ఎక్కువగా లభిస్తుంది, వాతావరణం తక్కువ కఠినంగా ఉంటుంది. అయినప్పటికీ, ఈ జంతువులన్నీ పటగోనియా ప్రాంత పరిధిలో కనిపిస్తాయి. భూగర్భ గుడ్లగూబ, చిన్న రియా, గ్వానాకో, టుకో-టుకో, మారా, చిన్న అర్మడిల్లో, పటగోనియా వీసెల్, ప్యూమా, పటగోనియా బూడిద నక్క, ఎడారి ఇగ్వానా, పడమర రిబ్బన్ పాము, అలాగే పలు రకాల గద్దలు, డేగలు ఈ ప్రాంతంలో నివసించే జంతువులలో కొన్ని.
ఈ ప్రాంతపు వృక్షజాలం దాని వాతావరణానికి అనుగుణంగా ఉంటుంది. ఇందులో అకాంతోలిప్పియా, బెంథామియెల్లా వంటి ఎడారి పొదలు, అలాగే స్టిపా, పోవా వంటి గడ్డి జాతులు కనిపిస్తాయి. ఆండీస్ పర్వతాల నుండి ప్రవహించే నీటి వల్ల ఏర్పడే తాత్కాలిక సరస్సుల చుట్టుపక్కల ప్రాంతాలలో జలగడ్డి, పెద్ద మొక్కలు పెరుగుతాయి.[11]
మానవ భూవినియోగం
[మార్చు]
ఈ ఎడారి గతంలో అనేక ఆదివాసీ ప్రజలకు నివాసంగా ఉండేది. ఈ విషయం అక్కడ లభించిన గుహా చిత్రాల ద్వారా తెలుస్తుంది. పేరుతో తెలిసిన తొలి నివాసులు టెహువెల్చే సమూహానికి చెందినవారు. టెహువెల్చేలు వేటగాళ్లు-సేకరణకారులుగా జీవించేవారు, ఎడారిలోని సస్యశ్యామల లోయలలో వ్యవసాయం చేయలేదు.
18వ, 19వ శతాబ్దాలలో, ఎడారి ఉత్తరభాగం మపుచే ప్రభావంలోకి వచ్చింది. ఈ ప్రక్రియను అరౌకనీకరణ అంటారు. మపుచేలు పటగోనియా స్టెప్పీ ఉత్తరభాగంలో గుర్రాల పెంపకాన్ని అభివృద్ధి చేశారు. మపుచే గోత్రాలు ఎడారి అంతటా వాణిజ్యాన్ని నియంత్రించాయి. అవి దక్షిణ చిలీ నగరాలు, బ్యూనస్ ఐరీస్,, కుయో ప్రాంతంలతో వ్యాపారం చేశాయి.
19వ శతాబ్దం మధ్యకాలం నుండి అర్జెంటీనా, యూరోపియన్ ప్రజల అనేక స్థావరాలు, కొన్నిసార్లు తాత్కాలికంగా, ఎడారి అంచుల్లో ఏర్పడ్డాయి. వాటిలో ముఖ్యమైనది చుబుట్ నది ముఖద్వారంలో వెల్ష్ వలసదారులు 1860లో స్థాపించిన నివాసం. పెరిటో మొరెనో 1870లలో ఈ ఎడారిని అన్వేషించాడు.
1870లలో అర్జెంటీనా సైన్యం ఎడారి ఆక్రమణ పేరుతో ఒక సైనిక యాత్ర చేపట్టింది. ఇందులో మపుచే యోధ నాయకులను పెద్దఎత్తున ఓడించింది. ఈ యాత్ర అనంతరం ఎడారిలోని స్థానిక ప్రజల జనాభా తీవ్రంగా తగ్గిపోయింది; కొందరిని చిలీకి, ఆండీస్ పర్వతాల పరిసర ప్రాంతాలకు తరిమివేశారు. “ఎడారి ఆక్రమణ” వల్ల సుమారు 1,000 మంది స్థానిక అమెరికన్లు మరణించినట్లు అంచనా. అదనంగా 10,000 మంది స్థానిక అమెరికన్లు బందీలుగా పట్టుబడ్డారు. వీరిలో 3,000 మందిని సంతానోత్పత్తి జరగకుండా ఉండేందుకు లింగాల వారీగా వేరు చేసి బ్యూనస్ ఐరీస్కు తరలించారు.
1881 చిలీ–అర్జెంటీనా సరిహద్దు ఒప్పందం ద్వారా ఎడారి యొక్క ఎక్కువభాగం ఖచ్చితమైన అర్జెంటీనా సార్వభౌమాధికారంలోకి వచ్చింది. అంతకుముందు చిలీ, ఉటి పోస్సిడేటిస్ జ్యూరిస్ ఆధారంగా వారసత్వ వలస పాలనా హక్కులను చూపిస్తూ ప్రస్తుతం అర్జెంటీనాకు చెందిన కొన్ని ప్రాంతాలపై హక్కు వాదించింది.
1900 సంవత్సరానికి ముందు, తరువాతి కొన్ని దశాబ్దాలలో, పటగోనియా స్టెప్పీలో తక్కువ పొడిబారిన ప్రాంతాలు గొర్రెల పెంపకంలో విపరీతమైన అభివృద్ధిని అనుభవించాయి. దీని ఫలితంగా ఈ ప్రాంతం ప్రపంచంలోని అతిపెద్ద గొర్రె ఉత్పత్తుల ఎగుమతిదారులలో ఒకటిగా మారింది.
ప్రస్తుతం ఈ ప్రాంతంలో జనసాంద్రత చాలా తక్కువగా ఉంది. ఇక్కడ నివసించే ప్రజలు ప్రధానంగా గొర్రెలు, మేకల వంటి పశువులను పెంచడం ద్వారా జీవనం సాగిస్తున్నారు. చమురు, సహజ వాయువు, బొగ్గు వంటి ఖనిజ వనరుల తవ్వకం కూడా ఈ ప్రాంతంలో మానవులు ఎడారి వాతావరణంతో పరస్పర సంబంధం కలిగి ఉండే మరో ముఖ్యమైన మార్గం.
రక్షిత ప్రాంతాలు
[మార్చు]2017లో జరిగిన ఒక అంచనా ప్రకారం, ఈ పర్యావరణ ప్రాంతంలో 70,970 చదరపు కిలోమీటర్లు, అంటే మొత్తం ప్రాంతంలో 12%, రక్షిత ప్రాంతాలుగా ఉన్నాయి.[1] రక్షిత ప్రాంతాలు ఇవి:[12]
- బెర్నార్డో ఓ'హిగ్గిన్స్ జాతీయ ఉద్యానవనం
- సెరో కాస్టియో జాతీయ ఉద్యానవనం
- బోస్కెస్ పెట్రిఫికాడోస్ డె జారామిల్లో జాతీయ ఉద్యానవనం
- ఎల్ రింకోన్ వన్యప్రకృతి రక్షిత ప్రాంతం
- కావెస్కార్ జాతీయ ఉద్యానవనం
- లా అసెన్సియోన్ వన్యప్రకృతి రక్షిత ప్రాంతం
- లాగునా బ్లాంకా జాతీయ ఉద్యానవనం
- లాగునా డెల్ డయమాంటే ప్రకృతి రక్షిత ప్రాంతం
- లాగునా సాన్ రఫాయెల్ జాతీయ ఉద్యానవనం
- లానిన్ జాతీయ ఉద్యానవనం
- లీసెస్టర్ జలపాతాల ప్రకృతి రక్షిత ప్రాంతం
- లాస్ గ్లాసియారెస్ జాతీయ ఉద్యానవనం
- మోంటే లియోన్ జాతీయ ఉద్యానవనం
- పాలి ఐకే జాతీయ ఉద్యానవనం
- పటగోనియా జాతీయ ఉద్యానవనం (అర్జెంటీనా)
- పటగోనియా జాతీయ ఉద్యానవనం (చిలీ)
- పటగోనియా వన్యప్రకృతి రక్షిత ప్రాంతం
- పెరిటో మొరెనో జాతీయ ఉద్యానవనం
- సీ లయన్ దీవి ప్రకృతి రక్షిత ప్రాంతం
- వాల్దెస్ జీవవైవిధ్య రిజర్వు
ఇవి కూడా చూడండి
[మార్చు]
బాహ్య లింకులు
[మార్చు]- "Patagonian Steppe". Terrestrial Ecoregions. World Wildlife Fund.
మూలాలు
[మార్చు]- 1 2 Eric Dinerstein, David Olson, et al. (2017). An Ecoregion-Based Approach to Protecting Half the Terrestrial Realm, BioScience, Volume 67, Issue 6, June 2017, Pages 534–545; Supplemental material 2 table S1b.
- ↑ The Physical Geography of Patagonia and Tierra del Fuego. Andrea M. J. Coronato, Fernando Coronato, Elizabeth Mazzoni and Mirian Vazquez
- ↑ Folguera, Andrés; Encinas, Alfonso; Echaurren, Andrés; Gianni, Guido; Orts, Darío; Valencia, Víctor; Carrasco, Gabriel (2018). "Constraints on the Neogene growth of the central Patagonian Andes at thelatitude of the Chile triple junction (45–47°S) using U/Pb geochronology insynorogenic strata". Tectonophysics. 744: 134–154. Bibcode:2018Tectp.744..134F. doi:10.1016/j.tecto.2018.06.011. hdl:11336/88399.
- ↑ McDonald, James E. Climatology of Arid Lands Archived 2007-06-16 at the Wayback Machine, Arid Lands Information Center, University of Arizona.
- ↑ Malloy, Richard; Brock, John; Floyd, Anthony; Livingston, Margaret; Webb, Robert H. (2016-04-19). Design with the Desert: Conservation and Sustainable Development (in ఇంగ్లీష్). CRC Press. p. 21. ISBN 978-1-4398-8138-5.
- ↑ PBS. Central Steppes
- ↑ BBC. Paian Archived 2008-01-03 at the Wayback Machine
- ↑ Gasso, S.; Gaiero, D. M.; Villoslada, B.; Liske, E. Observations and Measurements of Dust Transport from the Patagonia Desert into the South Atlantic Ocean in 2004 and 2005. The Smithsonian/NASA Astrophysics Data System, Harvard University.
- ↑ World Wildlife Fund; C.Michael Hogan. 2010. Magellanic subpolar forests. Encyclopedia of Earth, National Council for Science and the Environment. Washington DC
- ↑ Late Cenozoic Quaternary Volcanism in Patagonia and Tierra del Fuego. Hugo Corbella and Luis E. Lara
- ↑ World Wildlife Fund. "Patagonian Steppe". Terrestrial Ecoregions. World Wildlife Fund.
- ↑ "Patagonian steppe". DOPA Explorer. Accessed 16 April 2022
- మరింత చదవండి
- Gasso, S.; Stein, A.F. (2007). "Does dust from Patagonia reach the sub-Antarctic Atlantic ocean?". Geophys. Res. Lett. 34 (1): L01801. Bibcode:2007GeoRL..34.1801G. doi:10.1029/2006GL027693.
- McConnell, Joseph R.; Aristarain, Alberto J.; Banta, J. Ryan; Edwards, P. Ross; Simo, Jefferson C. (2007). "20th-Century doubling in dust archived in an Antarctic Peninsula ice core parallels climate change and desertification in South America". Proceedings of the National Academy of Sciences. 104 (14): 5743–5748. Bibcode:2007PNAS..104.5743M. doi:10.1073/pnas.0607657104. PMC 1851562. PMID 17389397.