పడికాసునాథర్ ఆలయం, అలగపత్తూర్
| పాడికాసు నాథర్ ఆలయం | |
|---|---|
 | |
| ప్రదేశం | |
| దేశం: | భారతదేశం |
| రాష్ట్రం: | తమిళనాడు |
| జిల్లా: | తంజావూరు |
| ప్రదేశం: | అళగపుతూర్ |
| అక్షాంశ రేఖాంశాలు: | 10°55′48.92″N 79°25′46.26″E / 10.9302556°N 79.4295167°E |
| నిర్మాణ శైలి, సంస్కృతి | |
| వాస్తు శిల్ప శైలి : | ద్రావిడ శిల్పకళ |
| ఇతిహాసం | |
| సృష్టికర్త: | తంజావూరు చోళులు |
పాడికాసు నాథర్ ఆలయం (స్వర్ణపురీశ్వరర్ ఆలయం అని కూడా పిలుస్తారు) తమిళనాడు రాష్ట్రంలోని తంజావూరు జిల్లాలో ఉన్న అళగపుతూర్ గ్రామంలో స్థితి చెందిన ఒక ప్రముఖ హిందూ ఆలయం. ఇక్కడ శివుడును పాడికాసునాథర్ రూపంలో ఆరాధిస్తారు. దేవుడు లింగం రూపంలో ప్రతిష్ఠింపబడి ఉన్నాడు. ఆయన సహచరి పార్వతిను సౌందరనాయగి రూపంలో దర్శింపజేస్తారు.
ఈ ప్రధాన దేవతను 7వ శతాబ్దానికి చెందిన తమిళ శైవ కాననిక గ్రంథమైన తేవారంలో, నాయనార్లుగా ప్రసిద్ధమైన తమిళ సన్యాసి కవులు స్తుతించారు. అందువల్ల ఈ ఆలయం పాడల్ పెట్ర స్థలంగా వర్గీకరించబడింది.[1] 8వ శతాబ్దానికి చెందిన శైవ సంత్ కవి సుందరర్ కూడా తన రచనలలో ఈ ఆలయాన్ని స్తుతించాడు. ఈ ఆలయం 63 నాయన్మార్లులో ఒకరైన పుగళ్ తునై నాయనార్తో అనుబంధించబడి ఉంది. పుగళ్తునై నాయనార్ జన్మస్థలం అళగపుతూర్ కావడం విశేషం. ఆలయానికి సంబంధించిన అనేక శాసనాలు లభించాయి, ఇవి చోళులు చేసిన విరాళాలను సూచిస్తున్నాయి. ప్రస్తుత రాతి నిర్మాణం 9వ శతాబ్దంలో చోళ వంశం కాలంలో నిర్మించబడినదిగా భావిస్తారు. తరువాత విస్తరణలు 16వ శతాబ్దంలో తంజావూరు నాయకుల కాలంలో జరిగాయి. ఈ ఆలయం ద్రావిడ శిల్పకళ శైలిలో నిర్మించబడింది. మూడు అంతస్తుల గోపురం ప్రధాన ద్వారంగా ఉంటుంది. ఆలయంలో అనేక శ్రైన్లు ఉన్నప్పటికీ, పాడికాసునాథర్, సౌందరనాయగి శ్రైన్లు ముఖ్యమైనవి. ఆలయ సముదాయంలో అనేక మండపాలు, రెండు ప్రాకారాలు ఉన్నాయి. ఈ ఆలయంలో రోజుకు నాలుగు సార్లు పూజా కర్మలు నిర్వహించబడతాయి. ఇవి ఉదయం 6:30 నుండి రాత్రి 8:00 వరకు వివిధ సమయాలలో జరుగుతాయి. ఆలయ క్యాలెండర్లో రెండు వార్షిక పండుగలు కూడా జరుపబడతాయి.
పురాణ కథనం
[మార్చు]
ఈ ఆలయ మహిమను తేవారం గ్రంథంలో స్తుతించారు. అళగపుతూర్ గ్రామం 63 నాయన్మార్లులో ఒకరైన పుగళ్తునై నాయనార్ జన్మస్థలంగా ప్రసిద్ధి చెందింది.[2] పురాణ కథనం ప్రకారం, పుగళ్తునై ఒక పేద రైతు అయినప్పటికీ శివునిపై అపార భక్తి కలిగినవాడు. ఆలయంలోని ప్రధాన దేవతకు అభిషేకం చేయుటకు ఆయన ప్రతిరోజూ కుండలతో నీటిని తీసుకువచ్చి సేవ చేసేవాడు. ఒక సంవత్సరంలో ఆ ప్రాంతంలో తీవ్రమైన కరువు ఏర్పడి ప్రజలు చాలా బాధలు అనుభవించారు. అయితే పుగళ్తునై తన నీటి సేవను ఆపకుండా కొనసాగించాడు. వృద్ధాప్య కారణంగా ఆయన శారీరకంగా బలహీనుడై ఒకరోజు అనారోగ్యంతో ప్రధాన దేవత విగ్రహం మీద పడిపోయాడు. అప్పుడు ప్రజల బాధలను తొలగించమని శివుడిని ప్రార్థించాడు. పుగళ్తునై భక్తికి ఆనందించిన శివుడు ప్రతిరోజూ ఒక నాణెాన్ని ప్రసాదించడం ప్రారంభించాడు. ఈ నాణెం తమిళంలో పాడికాసుగా పిలువబడుతుంది. ఈ దివ్య ప్రసాదం వల్ల పుగళ్తునైకూ, ఆ ప్రాంత ప్రజలకూ కరువు బాధలు తొలగిపోయాయి. అతను తన సేవను నిరంతరంగా కొనసాగించాడు. అతని అపార భక్తిని గౌరవించి శివుడు అతనిని 63 నాయన్మార్లలో ఒకరుగా గుర్తించాడు.[3]
చరిత్ర
[మార్చు]ఈ ఆలయం చారిత్రక రికార్డులలో కోచెంగట్ చోళుడు నిర్మించిన మాడకోయిల్ (ఎత్తుగా నిర్మిత ఆలయం)గా పేర్కొనబడింది. కేంద్ర గర్భగుడి ఉత్తర గోడపై ఉన్న ఒక శాసనం (ARE 283 of 1908) ప్రకారం, ఈ ఆలయాన్ని పుల్లై సట్టన్ కరివేలార్ గండరాదిత్తన్ అలియాస్ ముమ్మడి-సోల్వరాయ్యర్ నిర్మించాడు. అతను ఆలయానికి భూములను కూడా దానం చేశాడు. మరొక శాసనం (ARE 283 of 1908) రాజరాజ చోళుడు I పాలనలో 22వ సంవత్సరానికి చెందింది. అందులో తిరుపత్తూర్ మహాదేవర్ ఆలయానికి భూమిని దానం చేసినట్లు పేర్కొనబడింది. అదే సంఖ్యకు చెందిన మరో శాసనం రాజరాజుడి 28వ పాలనా సంవత్సరంలో దీపాల నిర్వహణ కోసం ఆలయానికి విరాళాలు ఇచ్చినట్లు తెలియజేస్తుంది. ఇంకొక రికార్డు (ARE 289 of 1908) ప్రకారం, రాజేంద్ర చోళుడు I పాలనలో నాలుగవ సంవత్సరంలో సూర్యదేవర్ శ్రైన్ నిర్మాణం చేయబడింది, భూమి దానం కూడా జరిగింది. ఆలయాన్ని రాజరాజ చోళుని కాలంలో రాతితో పునర్నిర్మించినట్లు భావించబడుతుంది. అయితే 20వ శతాబ్ద ఆరంభంలో ఇది మళ్లీ పునర్నిర్మించబడినట్లు తెలుస్తోంది.[4]
శిల్పకళ
[మార్చు]పాడికాసు నాథర్ ఆలయం తమిళనాడు రాష్ట్రంలోని తంజావూరు జిల్లాలో ఉన్న అళగపుతూర్ గ్రామంలో ఉంది. ఈ గ్రామం కుంబకోణం నుండి తిరువారూరు మార్గంలో సుమారు 6 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంది.[5] ఆలయంలో శివుడు, విష్ణువు, మురుగన్కు సంబంధించిన శ్రైన్లు ఉన్నాయి.[6] శివుని విగ్రహం ఒక స్వయంభూమూర్తిగా భావించబడుతుంది. ప్రవేశ గోపురం సమీపంలో సూర్యుడు, చంద్రుడు విగ్రహాలు ఉన్నాయి. ఇవి ఈ స్థలంలో సూర్యచంద్రులు శివుని ఆరాధించారనే పురాణకథను సూచిస్తాయి. ఈ ఆలయానికి రెండు ప్రాకారాలు ఉన్నాయి. ఆలయంలోని అన్ని శ్రైన్లు వలయాకారంగా నిర్మించిన గరుటి రాతి గోడలలో ఆవరించబడి ఉన్నాయి. ఆలయం తూర్పు వైపున ఉన్న మూడు అంతస్తుల ప్రధాన గోపురం ద్వారా చేరుకోవచ్చు. గర్భగృహం ప్రధాన గోపురానికి సరిసమాన అక్షరేఖపై ఉంది. గోపురం ముందు ధ్వజస్తంభం స్థాపించబడింది. ప్రధాన దేవుడు లింగం రూపంలో గర్భగృహంలో ప్రతిష్ఠింపబడి ఉన్నాడు. దేవుని సహచరి దేవి శ్రైన్ గర్భగృహానికి సమీపంలో దక్షిణ దిశను ఎదుర్కొని ఉంటుంది. గర్భగృహానికి వెళ్లే మండపంలో సుందరర్, పరవై నాచ్చియార్ విగ్రహాలు కూడా ఉన్నాయి.[6]
ఆరాధనా విధానాలు, పండుగలు
[మార్చు]
ఆలయ పూజారులు పండుగల సమయంలోను, ప్రతిరోజూ కూడా పూజ (ఆచారాలు) నిర్వహిస్తారు. తమిళనాడులోని ఇతర శివాలయాల మాదిరిగానే ఇక్కడి పూజారులు శైవ సమాజానికి చెందిన బ్రాహ్మణ ఉపవర్గానికి చెందుతారు. ఆలయంలో పూజాక్రియలు రోజుకు నాలుగు సార్లు నిర్వహించబడతాయి. అవి: ఉదయం 6:30కి ఉషత్కాలం, మధ్యాహ్నం 12:00కి ఉచికాలం, సాయంత్రం 6:00కి సాయరక్షై, రాత్రి 8:00కి అర్ధజామం. ప్రతి పూజలో నాలుగు ప్రధాన అంగాలు ఉంటాయి: అభిషేకం (పవిత్ర స్నానం), అలంకారం (అభరణాలతో అలంకరణ), నైవేద్యం (ఆహార నైవేద్యం), దీప ఆరాధన (దీపాలను ఊపడం). ఇవి మహాలింగేశ్వరర్, ఆయన సహచరి పిర్గుచుంటరగుజంబిగై దేవికి నిర్వహిస్తారు.
ఆలయంలో వారపు ఆచారాలు సోమవారం, శుక్రవారం నాడు జరుగుతాయి. పక్షవార ఆచారాలలో ప్రదోషం ముఖ్యమైనది. నెలవారీ ఉత్సవాలలో అమావాస్య (నూతన చంద్రదినం), కృతికై, పౌర్ణమి (పూర్ణ చంద్రదినం), సతుర్థి వంటి పండుగలు జరుపబడతాయి.[3] ఈ ఆలయంలో అత్యంత ముఖ్యమైన పండుగ మాసిమగం. ఇది తమిళ నెల మాసి (ఫిబ్రవరి – మార్చి)లో పది రోజుల పాటు ఘనంగా నిర్వహించబడుతుంది.[6][3] ఈ సందర్భంగా పాడికాసునాథర్, ఆయన సహచరి ఉత్సవమూర్తులను వివిధ వాహనాలపై ఆలయం చుట్టూ, గ్రామ వీధుల గుండా ప్రదక్షిణగా తీసుకెళ్తారు. ఇతర పండుగలలో నాయన్మార్ గురుపూజ, అసేష ఆయిల్య కూడా ప్రముఖమైనవి.[3]
సాహిత్యంలో ప్రస్తావన
[మార్చు]ఈ ఆలయం 275 పాడల్ పెట్ర స్థలంలలో ఒకటిగా గుర్తించబడింది. తమిళ శైవ సంతులైన తిరునావుక్కరసర్, తిరుజ్ఞాన సంబంధర్ రాసిన ప్రారంభ మధ్యయుగ తేవారం కవితల్లో మహిమనొందిన శివ స్థలాలలో ఇది ఒకటి. ఈ ఆలయం తేవారం శ్లోకాలలో ప్రస్తావించబడింది. తేవారం అనేది 7వ శతాబ్దానికి చెందిన శైవ సాంప్రదాయ గ్రంథం, దీనిని మూడు మహాసంత కవులు అప్పర్, సంబందర్, సుందరర్ రచించారు. అప్పర్ ఈ ఆలయాన్ని ఐదు పద్యాలలో, సుందరర్ ఒక పద్యంలో, సంబంధర్ ఆరు పద్యాలలో కీర్తించారు.[6] గర్భగృహంలో ప్రధాన దేవుని ముందు తొమ్మిది రంధ్రాలు ఉన్నాయి. ఇవి వాయు రూపంలో గ్రహాలు వస్తాయని సూచిస్తాయని నమ్మకం. ఇతర ఆలయాలలో సూర్యుడు, చంద్రుడు తూర్పు దిశను చూస్తూ ఉండగా, ఈ ఆలయంలో మాత్రం వారు ఒకరికొకరు ఎదురెదురుగా చూస్తారు. ఈ ఆలయ పూజారులు పుగళ్తునై నాయనార్ వంశ వారసులని విశ్వసించబడుతుంది. ఆరాధనా సంప్రదాయంగా భక్తులు ప్రధాన దేవుని పీఠం వద్ద రెండు నాణేలు ఉంచి, ఒక నాణాన్ని తాయిత్తుగా తిరిగి తీసుకెళ్తారు.[3]
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ "Campantar Tevaram -2" (PDF). Projectmadurai.org. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 16 July 2011.
- ↑ Sharma, Sridhara (2007). Kumbakonam Azhaikkirathu. New Horizon Media. p. 37. ISBN 9788183682244.
- ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 "Sri Padikasu Nathar temple". Dinamalar. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 3 August 2014.
- ↑ S.R., Balasubramanyam (1975). Middle Chola temples Rajaraja I to Kulottunga I (AD. 985-1070) (PDF). Thomson Press (India) Limited. pp. 94–96. ISBN 978-9060236079.
- ↑ India. Office of the Registrar General (1966). Volume 9, Issue 2 of Census of India, 1961. Manager of Publications. p. 34.
- ↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 R., Dr. Vijayalakshmy (2001). An introduction to religion and Philosophy - Tévarám and Tivviyappirapantam (1st ed.). Chennai: International Institute of Tamil Studies. pp. 116–7.
బాహ్య లింకులు
[మార్చు]