పరమకుడి యుద్ధం
| పరమకుడి యుద్ధం | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| దక్షిణ భారతదేశంలో విజయనగర ప్రచారాలలో భాగము | |||||||
| |||||||
| ప్రత్యర్థులు | |||||||
విజయనగర సామ్రాజ్యం
| పరమకుడి పాలిగార్ | ||||||
| సేనాపతులు, నాయకులు | |||||||
| కుమార కృష్ణప్ప నాయక్ పెరియ కేశవప్ప † చిన్న కేశవప్ప | తుంబిచ్చి నాయక  | ||||||
| బలం | |||||||
| 18,000 | |||||||
పరమకుడి యుద్ధం కుమార కృష్ణప్ప నాయక్, తిరుగుబాటుదారులైన తుంబిచ్చి నాయకుల మధ్య జరిగిన ఘర్షణ, వీరు పరమకుడి వద్ద తమను తాము బలపరచుకుని, సమీప ప్రాంతాలను దోచుకోవడం ప్రారంభించారు. నాయక్ సైనికాధికారి పెరియ కేశవప్ప దాడికి నాయకత్వం వహించినప్పటికీ యుద్ధంలో మరణించాడు. ఆయన కుమారుడు, చిన్న కేశవప్ప, అప్పుడు 18,000 మంది సైనికులతో నాయకత్వం వహించి, ప్రారంభంలో కొన్ని ఇబ్బందులు ఎదురైనప్పటికీ విజయవంతంగా కోటను ముట్టడించాడు. తుంబిచ్చి పట్టుబడి, ఉరితీయబడటంతో తిరుగుబాటు ముగిసింది. కరుణకు చిహ్నంగా, కుమార కృష్ణప్ప నాయక్ పరమకుడిని తుంబిచ్చి కుమారులకు అప్పగించి, ఆయన పెద్ద కుమారుడు పాలిగార్ బిరుదును నిలుపుకోవడానికి అనుమతించాడు.[1][2][3][4]
నేపథ్యం
[మార్చు]కుమార కృష్ణప్ప నాయక్ ఒక ధైర్యవంతుడైన పాలకుడిగా గుర్తింపు పొందినప్పటికీ, ఆయన గురించి చాలావరకు అంతుచిక్కని విషయాలే ఉన్నాయి. తన పాలన ప్రారంభంలో, డెబ్బై రెండు పాలెగార్లలో ఒకటైన తుంబిచ్చి నాయక నేతృత్వంలోని గణనీయమైన తిరుగుబాటును ఎదుర్కొన్నాడు. ఈ తిరుగుబాటు వెనుక ఖచ్చితమైన కారణాలు తెలియలేదు, కానీ రాయార్ వైస్జెంట్ అధికారాన్ని సవాలు చేయడానికి ఒకే పాలిగర్ ధైర్యం చేయడం గమనార్హం. కుమార కృష్ణప్ప నాయక్ అయ్యా నాయగ ముత్తలి వంటి నాయకుడు మద్దతు ఇచ్చినందున ఈ ధిక్కరణ చర్య ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది. [1][5][6][7]
తుంబిచ్చి నాయక నేతృత్వంలోని తిరుగుబాటును అతను 1543 లో ఈ ప్రాంతాన్ని నియంత్రించిన అదే పాలకుడు అని పరిగణనలోకి తీసుకోవడం ద్వారా అర్థం చేసుకోవచ్చు. ఒకప్పుడు అధికారంలో ఉన్న ఆయన, ఆయన కుమార కృష్ణప్ప నాయక్ పాలనను తన పూర్వ అధికారాన్ని తిరిగి పొందడానికి ఒక అవకాశంగా చూసి ఉండవచ్చు. అదనంగా, అనేకమంది ప్రతిష్టాత్మక నాయకులు నిరంతరం సంపద ప్రభావాన్ని కోరుతూ ఈ తిరుగుబాటును తమ ఆకాంక్షలను నెరవేర్చుకునే అవకాశంగా చూశారు. వారు తుంబిచ్చి నాయకతో చేతులు కలిపారు.[1][5][6][7]
ఉత్తరం నుండి వస్తున్న తీవ్రమైన ముప్పుల కారణంగా అయ్య నాయకుని తక్షణ శ్రద్ధ అవసరమవడంతో, ఆయన మధురైని విడిచి వెళ్ళవలసి వచ్చింది , దీనివల్ల ఆయన వెంటనే తిరిగి వచ్చే అవకాశం లేకుండా పోయింది. దీనిని ఒక పరిపూర్ణ అవకాశంగా గుర్తించిన అసంతృప్త నాయకులు కుమార కృష్ణప్ప నాయక్ అధికారానికి వ్యతిరేకంగా నిర్ణయాత్మక దెబ్బ కొట్టడానికి తమ అవకాశాన్ని చూశారు. వేగంగా, రహస్యంగా వ్యవహరిస్తూ, వారు పెద్ద బలగాలను సమీకరించి, ఆశ్చర్యకరంగా దాడి చేసి, విస్తారమైన భూభాగాలను ఆక్రమించి, వాటిని తమ నియంత్రణలోకి తీసుకువచ్చారు. అప్రమత్తమైన గవర్నర్, తన తండ్రి విశ్వనాథ నాయక్ ఉదారంగా వ్యవహరించిన ప్రభువులు విధేయతతో ఉంటారని బహుశా నమ్మి, ఇటువంటి ద్రోహాన్ని ఊహించలేదు.[1][5][6][7]
పోరాటాలు
[మార్చు]గవర్నర్ సిద్ధంగా లేకపోవడాన్ని అవకాశంగా తీసుకుని, తుమ్బిచ్చి నాయక పరమకుడి వద్ద ఒక బలమైన కోటలో తనను తాను బలపరచుకుని, కుమార కృష్ణప్ప నాయక్ అధికారాన్ని బహిరంగంగా ధిక్కరిస్తూ చుట్టుపక్కల ప్రాంతాన్ని దోచుకోవడం ప్రారంభించాడు. అయితే, నాయక్ అటువంటి ధిక్కారాన్ని సహించేవాడు కాదు. త్వరగా నియంత్రణను తిరిగి పొంది, తిరుగుబాటును అంతం చేయడానికి సిద్ధమవుతూనే, తనను రాజధానిని రక్షించుకోవడానికి అతను నిర్ణయాత్మక చర్యలు తీసుకున్నాడు. శాంతిభద్రతలను పునరుద్ధరించాలని నిశ్చయించుకున్న ఆయన, తిరుగుబాటుదారులకు వ్యతిరేకంగా సైనిక దండయాత్రకు నాయకత్వం వహించడానికి తన సైన్యాధిపతి పెరియ కేశవప్పను పంపాడు. సైనిక దళాలతో ముందుకు సాగుతూ, పెరియ కేశవప్ప పరమకుడిలోని తిరుగుబాటుదారుల శిబిరాన్ని ముట్టడించాడు, కానీ విషాదకరంగా, అతను కొద్ది రోజుల్లోనే యుద్ధంలో మరణించాడు.[1][5][6][7]
పెరియ కేశవప్ప మరణం తరువాత, తిరుగుబాటుదారులకు వ్యతిరేకంగా పోరాటానికి నాయకత్వం వహించడానికి ఆయన కుమారుడు చిన్న కేశవప్పను నియమించారు. 18, 000 మంది సైనికులతో కూడిన బలీయమైన దళానికి నాయకత్వం వహించి, పదమూడు మంది నాయకుల మద్దతుతో, అతను తుంబిచ్చి నాయకపై కొత్త దాడిని ప్రారంభించాడు. ప్రారంభంలో ఎదురుదెబ్బలు తగిలినప్పటికీ, చిన్న కేశవప్ప చివరికి పరమకుడి వద్ద ఉన్న బలవర్థకమైన కోటను ఆక్రమించడంలో విజయం సాధించాడు. తుంబిచ్చిని బంధించి, అతని ఉరిశిక్ష వేగంగా అమలు చేయబడింది, తుంబిచ్చి పట్టుబడ్డాడు, ఆయన శిరచ్ఛేదం త్వరితగతిన జరిగింది; ఆయన తల నరికి, ఇతర తిరుగుబాటు పాలెగార్లకు తీవ్ర హెచ్చరికగా రాజుకు పంపబడింది. ఈ విజయంతో తిరుగుబాటు ముగిసింది.[1][5][6][7]
పరిణామం
[మార్చు]కుమార కృష్ణప్ప నాయక్ తన రాజకీయ చతురత, సమతుల్య దృఢత్వం, ఔదార్యానికి ప్రసిద్ధి చెందారు. అతను తుంబిచ్చి నాయక తిరుగుబాటును ముగించినప్పటికీ, తిరుగుబాటు కుటుంబం పట్ల కరుణ చూపించాడు. అతను తుంబిచ్చి వితంతువులను, ఇద్దరు కుమారులను దయతో చూసుకున్నాడు. తిరుగుబాటుదారుడి ఆస్తిని జప్తు చేసినప్పటికీ, నాయక్ పిల్లల పోషణ కోసం పరమకుడి గ్రామాన్ని వారికి ఇచ్చారు. కుటుంబం కొంత పలుకుబడి గల స్థానాన్ని నిలుపుకునేలా, ఆయన పెద్ద కుమారుడిని పాలిగార్ బిరుదును స్వీకరించడానికి అనుమతించాడు.[1][5][6][7]
ఇవి కూడా చూడండి
[మార్చు]- వేదలై యుద్ధం
- నర్మదా యుద్ధం
- పున్నైకాయల్ యుద్ధం
- అరవిడు రామ రాజా I
- విజయనగర చక్రవర్తుల జాబితా
- మత్స్య తీరంపై విఠల దండయాత్ర
- విజయ నగర రాజుల కాలంనాటి పన్నులు
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 G.h.nelson (1989). The Madura Country A Manual I To V. pp. 101–102.
- ↑ R.Nagaswamy (1979). Ramanathapuram District an Archaeological Guide. pp. 25–26.
- ↑ B.S. Baliga (1966). Madras District Gazetteers: Coimbatore. Madras, Director of Stationary and Printing. p. 65.
- ↑ S.Natarjan (2024). History Of Tamil Nadu 1311 1801. p. 19.
- ↑ 5.0 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 B.S. Baliga (1960). Madras District Gazetteers: Madurai. Bomaby, Controller of Stationary and Printing. p. 49.
- ↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 R. Sathyanatha Aiyar (1924). History Of The Nayaks Of Madura. pp. 68–69.
- ↑ 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 Henry Heras (1927). Aravidu Dynasty Of Vijayanagara. p. 169.