Jump to content

పాచి పిట్ట

వికీపీడియా నుండి

పచ్చ తేనెపిట్ట
M. o. orientalis, జోజావర్, రాజస్థాన్, భారతదేశం
Scientific classification Edit this classification
Unrecognized taxon (fix): Meropidae
Genus: Merops
Species:
M. orientalis
Binomial name
Merops orientalis
Synonyms
  • Merops viridis Neumann, 1910

ఆసియా పచ్చ తేనెపిట్ట (Merops orientalis), చిన్న పచ్చ తేనెపిట్ట (Little Green Bee-eater) లేదా సాధారణంగా పచ్చ తేనెపిట్ట అని కూడా పిలుస్తారు. ఇది తేనెపిట్టల కుటుంబానికి చెందిన ఒక పక్షి జాతి.

ఈ పక్షి స్థిరనివాసి లేదా స్వల్ప దూరాలకు కాలానుగుణంగా సంచరించే జాతి. ఇది ఆసియాలో విస్తృతంగా వ్యాపించి ఉంది. దీని వ్యాప్తి దక్షిణ తీర ప్రాంత ఇరాన్ నుండి తూర్పున భారత ఉపఖండం మీదుగా వియత్నాం వరకు విస్తరించి ఉంది.[2]

గతంలో ఈ జాతికి చెందినవిగా పరిగణించిన ఆఫ్రికా, అరేబియా ద్వీపకల్పం ప్రాంతాల జనాభాలను ప్రస్తుతం ప్రత్యేక జాతులుగా గుర్తిస్తున్నారు. అవి ఆఫ్రికన్ పచ్చ తేనెపిట్ట , అరేబియన్ పచ్చ తేనెపిట్ట.[3]

ఈ పక్షులు ప్రధానంగా కీటకాహారులు. ఇవి గడ్డి మైదానాలు, పలుచని పొదల ప్రాంతాలు, అడవులు వంటి ప్రదేశాలలో నివసిస్తాయి. తరచుగా నీటి వనరులకు చాలా దూరంగా కూడా కనిపిస్తాయి. వీటిలో ప్రాంతానుసారంగా రెక్కల రంగు, ఆకృతిలో కొన్ని తేడాలు కనిపిస్తాయి. అందువల్ల అనేక ఉపజాతులు గుర్తించబడ్డాయి.

వర్గీకరణ, వ్యవస్థీకరణ

[మార్చు]

ఆసియా పచ్చ తేనెపిట్టను మొదటిసారిగా ఆంగ్ల పక్షిశాస్త్రవేత్త జాన్ లాథమ్ 1801లో ప్రస్తుతం ఉపయోగిస్తున్న ద్వినామ నామకరణం (Binomial Name) Merops orientalisతో వర్ణించాడు.[4]

ప్రస్తుతం ఈ జాతిలో నాలుగు ఉపజాతులు గుర్తించబడ్డాయి.[5][6]

చిత్రం పేరు వ్యాప్తి లక్షణాలు

సామియాన్‌వాలా, బల్లోకి, కసూర్, పంజాబ్, పాకిస్తాన్		 M. o. beludschicus Neumann, 1910 ఇరాన్ నుండి పాకిస్తాన్ వరకు, అలాగే పశ్చిమ భారతదేశం (పశ్చిమ రాజస్థాన్) వరకు శరీర వర్ణం కొద్దిగా లేతగా ఉంటుంది. గొంతు భాగం మరింత నీలిరంగులో కనిపిస్తుంది. ఈ ఉపజాతి పేరును కొన్నిసార్లు పొరపాటున "biludschicus" అని పేర్కొంటారు.[7]

బరుయిపూర్, పశ్చిమ బెంగాల్, భారతదేశం		 M. o. orientalis Latham, 1802 భారతదేశం, నేపాల్, భూటాన్,, బంగ్లాదేశ్ తల, మెడ ప్రాంతంలో ఎర్రటి-గోధుమ (రూఫస్) ఛాయ కనిపిస్తుంది.

యాల జాతీయ ఉద్యానవనం, శ్రీలంక		 M. o. ceylonicus Whistler, 1944 శ్రీలంక మెడ వెనుక భాగం (నేప్), పృష్ఠ మెడపై మరింత స్పష్టమైన బంగారు-గోధుమ మెరుపు కనిపిస్తుంది.[8] గతంలో దీనిని తరచుగా M. o. orientalis ఉపజాతిలో చేర్చేవారు.[9]

లేమ్ ఫాక్ బియా, ఫెచ్‌బురి, థాయ్‌లాండ్		 M. o. ferrugeiceps Anderson, 1879 ఈశాన్య భారతదేశం (అస్సాం, అరుణాచల్ ప్రదేశ్), మయన్మార్, నైరుతి చైనా (దక్షిణ యున్నాన్), థాయ్‌లాండ్, లావోస్, కంబోడియా,, వియత్నాం తలపై భాగం (కిరీటం), మెడ వెనుక భాగం గాఢమైన ఎర్రటి-గోధుమ రంగులో ఉంటాయి. పర్యాయనామం: M. o. birmanus.[9]
హైదరాబాదు సమీపంలో ఎగురుతున్న M. o. orientalis; పై రెక్కలపై కనిపించే కాంస్య వర్ణాన్ని గమనించవచ్చు
బంగ్లాదేశ్‌లో ఎగురుతున్న M. o. orientalis; దిగువ రెక్కలపై కనిపించే నారింజ-కాంస్య వర్ణం
కియోలాడియో జాతీయ ఉద్యానవనం, భారతదేశంలో ఆసియా పచ్చ తేనెపిట్టలు

ఆఫ్రికన్ పచ్చ తేనెపిట్ట (M. viridissimus; ఉపజాతులు M. v. viridissimus, M. v. cleopatra, M. v. flavoviridis), అరేబియన్ పచ్చ తేనెపిట్ట (M. cyanophrys; ఉపజాతులు M. c. cyanophrys, M. c. muscatensis)లను గతంలో ఆసియా పచ్చ తేనెపిట్టతో ఒకే జాతిగా పరిగణించేవారు. అయితే అంతర్జాతీయ పక్షిశాస్త్రవేత్తల సంఘం (IOC) 2021లో వీటిని ప్రత్యేక జాతులుగా గుర్తించింది.[3]

వివరణ

[మార్చు]

ఇతర తేనెపిట్టల మాదిరిగానే, ఈ జాతి సన్నని శరీరాకృతితో, ఆకర్షణీయమైన రంగులతో కూడిన పక్షి. పొడవుగా పెరిగిన మధ్య తోక ఈకలను మినహాయిస్తే దీని శరీర పొడవు సుమారు 16–18 centimetres (6.3–7.1 in) ఉంటుంది. అదనంగా మధ్య తోక ఈకలు సుమారు 7 cm (2.8 in) పొడవు కలిగి ఉంటాయి.

దీని శరీరమంతా ప్రకాశవంతమైన ఆకుపచ్చ రంగులో ఉంటుంది. ముఖ్యంగా గడ్డం, గొంతు ప్రాంతాలలో నీలి ఛాయ కనిపిస్తుంది. తలపై భాగం (కిరీటం), పై వీపు భాగం బంగారు-గోధుమ (golden rufous) రంగు మెరుపును కలిగి ఉంటాయి. ఎగిరే ఈకలు గోధుమ-ఎరుపు రంగులో ఉండి, వాటిపై ఆకుపచ్చ ఛాయ ఉండి చివరల వద్ద నలుపు రంగు కనిపిస్తుంది.

కన్ను ముందు నుండి వెనుక వరకు సన్నని నల్లని గీత ఉంటుంది. అలాగే గొంతు దిగువన, ఛాతీ పైభాగంలో అర్థచంద్రాకార నల్లని గుర్తు ఉంటుంది. కనుపాప (iris) ఎర్రటి (crimson) రంగులో ఉండగా, ముక్కు నలుపు రంగులో ఉంటుంది. కాళ్లు ముదురు బూడిద రంగులో ఉంటాయి. పాదాలు బలహీనంగా ఉండి, మూడు వేళ్లు అడుగుభాగంలో కలిసిపోయి ఉంటాయి.[9][10]

ఆగ్నేయాసియా ప్రాంతంలోని పక్షులలో తల, ముఖ భాగం గోధుమ-ఎరుపు రంగులో ఉండి, శరీర దిగువ భాగం ఆకుపచ్చగా ఉంటుంది. పశ్చిమ ఉపజాతి M. o. beludschicusలో తలపై భాగం మరింత ఆకుపచ్చగా, ముఖం నీలంగా, దిగువ భాగం నీలి ఛాయతో కనిపిస్తుంది.

ఎగురుతున్నప్పుడు రెక్కల పైభాగం కాంస్య-ఆకుపచ్చ రంగులో, దిగువ భాగం కాంస్య-నారింజ రంగులో మెరిసిపోతుంది. చిన్న వయస్సు పక్షులు (juveniles) పెద్ద పక్షులతో పోలిస్తే లేత రంగులో, తక్కువ ప్రకాశవంతంగా ఉంటాయి. వీటిలో పొడవైన మధ్య తోక ఈకలు ఉండవు. గొంతు దిగువనున్న నల్లని అర్థచంద్రాకార గుర్తు కూడా కనిపించదు. అలాగే వీటి గొంతు నీలి ఛాయకు బదులుగా పసుపు ఛాయను కలిగి ఉంటుంది.[9]

ఆడ, మగ పక్షులు రూపంలో దాదాపు ఒకే విధంగా ఉంటాయి.[2]

కొమ్మపై కూర్చున్న అందమైన రంగుల Merops orientalis; శ్రీలంక

ఈ పక్షి కూత ముక్కు ద్వారా వచ్చే కంపన ధ్వనిలా ట్రీ-ట్రీ-ట్రీ-ట్రీ (tree-tree-tree-tree) అని వినిపిస్తుంది. సాధారణంగా ఇది ఎగురుతున్నప్పుడు వినిపిస్తుంది.[10] ల్యూసిజం (Leucism) కలిగిన వ్యక్తిగత పక్షులు కూడా నమోదు చేయబడ్డాయి.[11]

వ్యాప్తి, నివాసం

[మార్చు]

ఇది తన వ్యాప్తి ప్రాంతమంతటా సాధారణంగా కనిపించే, మనుషుల సమీపాన్ని పెద్దగా భయపడని పక్షి. పొదలు ఉన్న బహిరంగ ప్రదేశాలలో ఇది సంతానోత్పత్తి చేస్తుంది. సాధారణంగా నేల నుండి ఒక మీటరు లేదా అంతకంటే తక్కువ ఎత్తులో ఉన్న కొమ్మలు, కంచె తీగలు లేదా విద్యుత్ తీగలపై కూర్చొని వేటాడుతుంది. ఇతర కొన్ని తేనెపిట్టల మాదిరిగా నీటి వనరుల సమీపానికే పరిమితం కాకుండా, నీటికి చాలా దూరంగా కూడా కనిపిస్తుంది.[6]

ఇవి ఎక్కువగా మైదాన ప్రాంతాలలో కనిపిస్తాయి. అయితే కొన్నిసార్లు హిమాలయ ప్రాంతంలో 2,000 m (6,600 ft) ఎత్తు వరకు కూడా నమోదయ్యాయి.[9] దక్షిణాసియా లోతట్టు ప్రాంతాలలో ఇవి స్థిరనివాసులుగా ఉంటాయి. అయితే కొన్ని జనాభాలు కాలానుగుణంగా సంచరిస్తాయి. ఈ సంచార విధానాలు పూర్తిగా స్పష్టంగా తెలియనప్పటికీ,[10] వర్షాకాలంలో పొడి ప్రాంతాలకు, శీతాకాలంలో వెచ్చని ప్రాంతాలకు తరలిపోతాయని భావిస్తారు.[6] పాకిస్తాన్లోని కొన్ని ప్రాంతాలలో ఇవి వేసవి కాలంలో మాత్రమే కనిపించే అతిథి పక్షులుగా ఉంటాయి.[12]

ప్రవర్తన, జీవావరణ శాస్త్రం

[మార్చు]
యువ M. o. orientalis, పశ్చిమ కనుమలు, కర్ణాటక
జవాయి ఆనకట్ట, రాజస్థాన్, భారతదేశంలో ఆహారాన్ని అందిస్తున్న Merops orientalis
శ్రీలంకలోని ఒకండా ప్రాంతంలో M. o. ceylonicus

ఈ వంశానికి చెందిన ఇతర జాతుల మాదిరిగానే, తేనెపిట్టలు ప్రధానంగా కీటకాలను ఆహారంగా తీసుకుంటాయి. ముఖ్యంగా తేనెటీగలు, కందిరీగలు, చీమలను గాల్లోనే పట్టుకుంటాయి. ఇవి సాధారణంగా ఒక బహిరంగ కొమ్మపై కూర్చొని, అక్కడి నుండి ఎగిరి కీటకాలను పట్టుకుని తిరిగి అదే స్థలానికి చేరుకుంటాయి.

ఆహారాన్ని మింగే ముందు, తేనెటీగల వంటి కీటకాలలోని కుట్టును తొలగిస్తాయి. అలాగే వాటి బాహ్య కవచాన్ని (ఎక్స్ోస్కెలెటన్) కొమ్మకు పదేపదే కొట్టి పగులగొడతాయి. ఈ విధంగా కీటకాన్ని మింగడానికి అనుకూలంగా తయారు చేస్తాయి.

ఈ జాతిలో దీర్ఘదూర వలసలు గుర్తించబడలేదు. అయితే వర్షపాతం మార్పులకు అనుగుణంగా కాలానుగుణ సంచారాలు జరుగుతాయి.[2]

ఉదయం వేళల్లో ఈ పక్షులు కొంత మందగించినట్లుగా కనిపిస్తాయి. సూర్యోదయం జరిగిన తరువాత కూడా ఇవి విద్యుత్ తీగలపై ఒకదానికొకటి దగ్గరగా చేరి కూర్చుంటాయి. కొన్నిసార్లు తమ ముక్కును వీపు ఈకల మధ్య దాచుకుని విశ్రాంతి తీసుకుంటాయి.

ఇతర తేనెపిట్టల జాతులతో పోలిస్తే ఇవి ఇసుక స్నానాలు ఎక్కువగా చేస్తాయి. అదేవిధంగా ఎగురుతూ నీటిలోకి స్వల్పంగా మునిగి నీటి స్నానం కూడా చేస్తాయి.[6]

సాధారణంగా ఇవి చిన్న గుంపులుగా కనిపిస్తాయి. అయితే రాత్రివేళల్లో 200–300 వరకు పక్షులు ఒకేచోట సమూహంగా విశ్రాంతి తీసుకుంటాయి. విశ్రాంతి ప్రదేశానికి చేరుకున్నప్పుడు ఇవి చాలా ఉత్సాహంగా కదులుతూ గట్టిగా అరుస్తాయి. కొన్నిసార్లు ఒక్కసారిగా మొత్తం గుంపు ఎగిరిపోయి, తిరిగి అదే చెట్టుపై చేరి కూర్చుంటుంది.[13]

ఇటీవలి కాలంలో చిన్న పచ్చ తేనెపిట్ట పట్టణాలు, శివారు ప్రాంతాలలో కూడా ఎక్కువగా కనిపిస్తోంది. ఇవి తరచుగా టెలివిజన్ యాంటెన్నాలపై లేదా తీగలపై కూర్చుంటాయి. అక్కడి నుండి అకస్మాత్తుగా చిన్న జిగ్‌జాగ్ ఆకారంలో ఎగిరి కీటకాన్ని పట్టుకుని, తిరిగి అదే స్థలానికి వచ్చి ఆహారాన్ని తింటాయి. ఈ ప్రవర్తన సాధారణంగా ఉదయం 7:00–8:00 గంటల మధ్య, సాయంత్రం 4:00 గంటల తర్వాత ఎక్కువగా గమనించబడుతుంది.

రూర్కీ, ఉత్తరాఖండ్ సమీపంలో దుమ్ము స్నానం చేస్తున్న ఆసియా పచ్చ తేనెపిట్ట

సంతానోత్పత్తి కాలం సాధారణంగా మార్చి నుండి జూన్ వరకు ఉంటుంది. అనేక ఇతర తేనెపిట్టల మాదిరిగా గుంపులుగా గూళ్లు కట్టకుండా, ఇవి తరచుగా ఒంటరిగా గూళ్లు నిర్మిస్తాయి. ఇసుకతో కూడిన గట్టు లేదా మట్టి ఒడ్డులో సొరంగం తవ్వి గూడు తయారు చేస్తాయి. సంతానోత్పత్తి జంటలకు తరచుగా సహాయక పక్షులు కూడా తోడ్పడతాయి.[14][15]

ఇవి నిలువుగా ఉన్న మట్టి గట్లలోని బొరియలలో గూళ్లు కడతాయి. నిర్మించే గూడు సొరంగం పొడవు 1.5 metres (5 ft) వరకు ఉండవచ్చు. సొరంగం చివరనున్న గదిలో ఎటువంటి గూడు పదార్థం లేకుండా నేలపైనే 3 నుండి 5 గుడ్లు పెడతాయి. గుడ్లు దాదాపు సంపూర్ణ గోళాకారంలో ఉండి మెరిసే తెల్లని రంగులో ఉంటాయి.[10]

ఒకసారి పెట్టే గుడ్ల సంఖ్య వర్షపాతం పరిమాణం, కీటకాల లభ్యతపై ఆధారపడి మారుతుంది. ఆడ, మగ పక్షులు రెండూ గుడ్లను పొదుగుతాయి. సుమారు 14 రోజుల పొదిగే కాలం తర్వాత గుడ్లు ఒకేసారి కాకుండా వరుసగా పొదుగుతాయి. పిల్లలు 3–4 వారాలలో ఎగరగలిగే స్థితికి చేరుకుంటాయి. గూడు విడిచే దశలో వాటి శరీర బరువు కొంత తగ్గడం గమనించబడింది.[16]

ఒక అధ్యయనం ప్రకారం, పచ్చ తేనెపిట్టలు మానవ పరిశీలకుల ప్రవర్తనను అర్థం చేసుకునే సామర్థ్యాన్ని కలిగి ఉండవచ్చని సూచించబడింది. ఒక నిర్దిష్ట స్థానంలో ఉన్న మనిషి తమ గూడు ప్రవేశ ద్వారాన్ని గుర్తించగలడో లేదో ముందుగానే అంచనా వేసి, దానికి అనుగుణంగా ప్రవర్తించి గూడు స్థానాన్ని బహిర్గతం కాకుండా కాపాడేందుకు ప్రయత్నిస్తాయి. ఒక పరిస్థితిని ఇతరుల దృష్టికోణం నుండి అర్థం చేసుకునే ఈ సామర్థ్యం గతంలో కేవలం ప్రైమేట్ జంతువులకే పరిమితమని భావించబడింది.[17][18]

దక్షిణ భారతదేశంలో నదీ తీర ప్రాంతాలలో ఈ పక్షుల సాంద్రత అత్యధికంగా నమోదైంది. అక్కడ సుమారు 157/km2 (410/sq mi) పక్షులు ప్రతి చదరపు కిలోమీటరుకు నమోదయ్యాయి. వ్యవసాయ ప్రాంతాలలో ఈ సంఖ్య 101/km2 (260/sq mi)కు తగ్గగా, మానవ నివాస ప్రాంతాల సమీపంలో 43–58/km2 (110–150/sq mi) వరకు మాత్రమే నమోదైంది.[19] ఇవి ప్రధానంగా గాల్లో ఎగిరే కీటకాలను ఆహారంగా తీసుకుంటాయి. అందువల్ల కొన్నిసార్లు తేనెటీగల పెంపకందారులకు (Beekeepers) ఇబ్బందికరంగా మారవచ్చు.[20]

వాటి ఇష్టమైన ఆహారంలో ప్రధానంగా బీటిల్లు ఉంటాయి. వాటి తరువాత హైమెనాప్టెరా (తేనెటీగలు, కందిరీగలు, చీమలు మొదలైన కీటకాల సమూహం)కు చెందిన కీటకాలను ఎక్కువగా తింటాయి. ఆర్థోప్టెరా క్రమానికి చెందిన కీటకాలను మాత్రం సాధారణంగా నివారిస్తాయి.[21] కొన్నిసార్లు ఇవి చిన్న పీతలను కూడా ఆహారంగా తీసుకున్నట్లు నమోదైంది.[22] ఇతర అనేక పక్షుల మాదిరిగా, ఇవి జీర్ణం కాని కఠిన భాగాలను చిన్న గుళికల (pellets) రూపంలో తిరిగి బయటకు విసర్జిస్తాయి.[23]

Torquatoides balanocephala అనే అంతర్గత పరాన్నజీవి నిమటోడ్ కొన్నిసార్లు వీటి జఠరిక (gizzard)ను సంక్రమిస్తుంది.[24]

వాటి రక్తంలో నివసించే Haemoproteus manwelli అనే ప్రోటోజోవా పరాన్నజీవిని భారతదేశంలో గుర్తించారు.[25]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. ↑ BirdLife International (2017). "Merops orientalis". IUCN Red List of Threatened Species. 2017 e.T22725876A119972083. doi:10.2305/IUCN.UK.2017-3.RLTS.T22725876A119972083.en. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 11 November 2021.
  2. 1 2 3 Fry, C.H.; Fry, K. (1992). Kingfishers, Bee-Eaters and Rollers. A Handbook. Princeton University Press. ISBN 0-7136-8028-8.
  3. 1 2 "Species Updates – IOC World Bird List" (in అమెరికన్ ఇంగ్లీష్). ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2021-06-13.
  4. ↑ Latham, John (1801). Supplementum indicis ornithologici sive systematis ornithologiae (in లాటిన్). London: Leigh & Sotheby. p. xxxiii.
  5. ↑ "Todies, motmots, bee-eaters – IOC World Bird List". IOC World Bird List – Version 14.2. 2025-02-20. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2025-12-11.
  6. 1 2 3 4 Ali, S; S D Ripley (1983). Handbook of the birds of India and Pakistan. Vol. 4 (2nd ed.). Oxford University Press. pp. 108–111.
  7. ↑ Baker, ECS (1922). "Handlist of the birds of the Indian empire". J. Bombay Nat. Hist. Soc. 28 (2): 141.
  8. ↑ Rasmussen PC; JC Anderton (2005). Birds of South Asia: The Ripley Guide. Vol. 2. Smithsonian Institution and Lynx Edicions. pp. 268–269.
  9. 1 2 3 4 5 Hoyo, Josep del; Elliott, Andrew; Sargatal, Jordi (2001). Handbook of the Birds of the World: Mousebirds to hornbills. Vol. 6. pp. 334–335. ISBN 84-87334-30-X.
  10. 1 2 3 4 Whistler, Hugh (1949). Popular Handbook of Indian Birds (Fourth ed.). Gurney and Jackson. pp. 295–296.
  11. ↑ Whistler, Hugh (1919). "Abnormal variety of the Green Bee-eater Merops viridis". J. Bombay Nat. Hist. Soc. 26 (3): 844.
  12. ↑ Dewar, Douglas (1906). "A Note on the Migration of the Common Indian Bee-eater (Merops viridis)". J. Bombay Nat. Hist. Soc. 17 (2): 520–522.
  13. ↑ Bastawde, DB (1976). "The roosting habits of Green Bee-eater Merops orientalis orientalis Latham". J. Bombay Nat. Hist. Soc. 73 (1): 215.
  14. ↑ Burt, D. Brent (2002). "Social and Breeding Biology of Bee-eaters in Thailand" (PDF). Wilson Bull. 114 (2): 275–279. doi:10.1676/0043-5643(2002)114[0275:SABBOB]2.0.CO;2. S2CID 86185603.
  15. ↑ Sridhar, S.; K. Praveen Karanth (1993). "Helpers in cooperatively breeding Small Green Bee-eaters (Merops orientalis)" (PDF). Curr. Sci. (Bangalore). 65: 489–490. the original (PDF) నుండి 2016-03-03 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2009-07-24.
  16. ↑ Asokan, S.; A.M.S. Ali & R. Manikannan (2010). "Breeding biology of the Small Bee-eater Merops orientalis (Latham, 1801) in Nagapattinam District, Tamil Nadu, India". Journal of Threatened Taxa. 2 (4): 797–804. doi:10.11609/jott.o2273.797-804.
  17. ↑ Watve Milind; Thakar J; Kale A; Pitambekar S; Shaikh I; Vaze K; Jog M; Paranjape S (2002). "Bee-eaters ( Merops orientalis) respond to what a predator can see". Animal Cognition. 5 (4): 253–9. doi:10.1007/s10071-002-0155-6. PMID 12461603. S2CID 29565695.
  18. ↑ Smitha, B.; Thakar, J. & Watve, M. (1999). "Do bee eaters have theory of mind?". Current Science. 76: 574–577.
  19. ↑ Asokan, S.; Thiyagesan, K.; Nagarajan, R.; Kanakasabai, R. (2003). "Studies on Merops orientalis latham 1801 with special reference to its population in Mayiladuthurai, Tamil Nadu". Journal of Environmental Biology. 24 (4): 477–482. PMID 15248666.
  20. ↑ Sihag, R.C. (1993). "The green bee-eater Merops orientalis orientalis latham - (1) - Seasonal activity, population density, feeding capacity and bee capture efficiency in the apiary of honey bee, Apis mellifera L. in Haryana(India)". Korean Journal of Apiculture. 8 (1): 5–9.
  21. ↑ Asokan, S (1998). "Food and feeding habits of the small green bee - eater Merops orientalis in Mayiladuthurai". Journal of Ecobiology. 10 (3): 199–204.
  22. ↑ Khacher, Lavkumar (1995). "Little Green Bee-eater, Merops orientalis Latham feeding on crabs". J. Bombay Nat. Hist. Soc. 92 (1): 121.
  23. ↑ Santharam, V (1981). "Pellet casting by Bee-eaters". Newsletter for Birdwatchers. 21 (12): 18.
  24. ↑ Nandi, A. P. (2007). "Scanning electron microscope study of two avian nematodes: Ascaridia trilabium (Linstaw, 1904) and Torquatoides balanocephala (Gendre, 1922)" (PDF). Journal of Parasitic Diseases. 31 (2): 103–107. the original (PDF) నుండి 2016-11-09 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2018-12-24.
  25. ↑ Bennett, Gordon F. (1978). "Avian Haemoproteidae. 8. The haemoproteids of the bee-eater family (Meropidae)". Canadian Journal of Zoology. 56 (8): 1721–1725. doi:10.1139/z78-236.

బాహ్య లింకులు

[మార్చు]
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=పాచి_పిట్ట&oldid=4889501" నుండి వెలికితీశారు