Jump to content

పార్వతి బౌల్

వికీపీడియా నుండి
2011లో ఢిల్లీలోని పురానా కిలాలో జరిగిన రుహానియత్ ఆధ్యాత్మిక సంగీత ఉత్సవంలో పార్వతి బౌల్

పార్వతి బౌల్ బెంగాల్ కు చెందిన బౌల్ జానపద గాయని , సంగీతకారురాలు, కథకురాలు, భారతదేశంలోని ప్రముఖ బౌల్ సంగీతకారులలో ఒకరు.  బెంగాల్ లోని బౌల్ గురువులు, సనాతన్ దాస్ బౌల్, శశాంకో గోషాయ్ బౌల్ ల వద్ద శిక్షణ పొందిన ఆమె 1995 నుండి భారతదేశం, ఇతర దేశాలలో ప్రదర్శనలు ఇస్తోంది.[1]

ఆమె ప్రముఖ పావ కథకళి గ్లోవ్ తోలుబొమ్మ కళాకారుడు రవి గోపాలన్ నాయర్ను వివాహం చేసుకుంది, 1997 నుండి కేరళలోని తిరువనంతపురం ఉంది, అక్కడ ఆమె బౌల్ సంగీతం కోసం ఒక పాఠశాల "ఏకతార బౌల్ సంగీత కళరి" కూడా నడుపుతోంది.

ప్రారంభ జీవితం, నేపథ్యం

[మార్చు]
కోల్కతాలో పార్వతి, 2015

పార్వతి బౌల్ 1975 లేదా 1976 లో పశ్చిమ బెంగాల్ లోని సాంప్రదాయ బెంగాలీ బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో మౌసుమి పరియాల్ గా జన్మించింది. ఆమె కుటుంబం మొదట తూర్పు బెంగాల్కు చెందినది, భారతదేశ విభజన తరువాత పశ్చిమ బెంగాల్కు వలస వచ్చింది. భారతీయ రైల్వేలో ఇంజనీరు అయిన ఆమె తండ్రి భారతీయ శాస్త్రీయ సంగీతంపై ఆసక్తి కలిగి ఉన్నాడు, తరచుగా తన కుమార్తెను కచేరీలకు తీసుకువెళ్ళేవాడు. గృహిణి అయిన ఆమె తల్లి ఆధ్యాత్మిక సాధువు రామకృష్ణుని భక్తురాలు. ఆమె తండ్రి ఈ ప్రాంతంలోని వివిధ ప్రదేశాలలో పోస్టింగ్ కారణంగా, ఆమె అస్సాం, కూచ్ బెహర్, పశ్చిమ బెంగాల్ సరిహద్దు ప్రాంతాలలో పెరిగారు. కూచ్ బెహార్ లోని సునీతి అకాడమీ నుంచి హయ్యర్ సెకండరీ పరీక్షలో ఉత్తీర్ణత సాధించారు.[2][3]

ఆమె ప్రారంభ సంవత్సరాల్లో, ఆమె శ్రీలేఖా ముఖర్జీ నుండి కథక్ అనే శాస్త్రీయ నృత్యాన్ని నేర్చుకుంది. ఆమె శాంతినికేతన్ లోని విశ్వభారతి విశ్వవిద్యాలయం కళా భవన్ అనే కళా పాఠశాలలో దృశ్య కళాకారిణిగా శిక్షణ పొందింది.[4] ఆమె హిందుస్తానీ శాస్త్రీయ సంగీతంలో తన ప్రారంభ సంగీత శిక్షణను పొందినప్పటికీ, శాంతినికేతన్ క్యాంపస్ కు రైలులో, బెంగాల్ కు చెందిన ఆధ్యాత్మికవేత్తల సాంప్రదాయ సంగీతాన్ని ప్రదర్శించే అంధ బౌల్ గాయకుడిని ఆమె మొదటిసారి విన్నది. ఆ తర్వాత క్యాంపస్ కు తరచూ వచ్చే మహిళా బౌల్ సింగర్ ఫుల్మాల దాషిని కలుసుకున్నారు. త్వరలోనే, ఆమె ఫుల్మాల నుండి సంగీతం నేర్చుకోవడం ప్రారంభించింది, అనేక బౌల్ ఆశ్రమాలను కూడా సందర్శించింది, తరువాత ఫూలమాల ఆమెకు మరొక గురువును కనుగొనమని సలహా ఇచ్చింది.[5][6] ఈ సమయంలో, పశ్చిమ బెంగాల్ లోని బంకురాకు చెందిన 80 ఏళ్ల బౌల్ గాయకుడు సనాతన్ దాస్ బౌల్ ప్రదర్శనను ఆమె చూశారు. అతని నుంచి నేర్చుకోవాలని నిర్ణయించుకున్న ఆమె బంకురా జిల్లాలోని సోనాముఖిలోని అతని ఆశ్రమాన్ని సందర్శించింది. 15 రోజుల తరువాత, ఆమె అతని నుండి దీక్ష దీక్షను పొందింది,, అతను ఆమెకు మొదటి గురువు అయ్యాడు. తరువాత ఏడేళ్ళపాటు, ఆమె తన గురువుతో కలిసి ప్రయాణించింది, ప్రదర్శనల సమయంలో స్వర మద్దతును అందించింది, బౌల్ పాటలు, బౌల్ నృత్యం నేర్చుకుంది, నడుముకు కట్టిన చిన్న కెటిల్-డ్రమ్ అయిన ఏక్తారా, దుగ్గి వాయించింది. చివరికి, అతను ఆమెను సొంతంగా పాడటానికి అనుమతించాడు, త్వరలోనే ఆమెను తన తదుపరి గురువు శశాంకో గోషాయ్ బౌల్ వద్దకు తీసుకువెళ్ళాడు. ఆ సమయంలో 97 ఏళ్ల గోషాయ్ బంకురా జిల్లాలోని ఖోయిర్బోని అనే చిన్న గ్రామంలో నివసిస్తున్నారు. అతను మొదట్లో ఒక మహిళా శిష్యురాలిని తీసుకోవడానికి సంకోచించాడు, అందువలన ఆమెను తీసుకోవడానికి ముందు కొన్ని రోజులు ఆమె అంకితభావాన్ని పరీక్షించాడు. తన జీవితంలోని మిగిలిన మూడు సంవత్సరాలలో, అతను ఆమెకు అనేక పాటలు,, బౌల్ సంప్రదాయం యొక్క సంక్లిష్టతలను బోధించాడు.[1][2][3]

కెరీర్

[మార్చు]

ఆమె 1995 లో ప్రదర్శన ఇవ్వడం ప్రారంభించినప్పటికీ, 1997 లో స్థానిక ఆధ్యాత్మిక, నాటక సంప్రదాయాల గురించి తెలుసుకోవడానికి కేరళలోని తిరువనంతపురానికి వచ్చింది. ఇక్కడ ఆమె రవి గోపాలన్ నాయర్ అనే ఆండీ పండరంను కలుసుకుంది - కేరళకు చెందిన సాంప్రదాయ తోలుబొమ్మలాట కళాకారుడు, అతను గ్లోవ్ తోలుబొమ్మలు లేదా పావా కథకళిని కూడా తయారు చేస్తాడు.[7] ఆమె అతని కోసం నాటకరంగంలో ఉపయోగించే గ్రోటోవ్స్కీ టెక్నిక్ను నేర్చుకుంది,, 2000 లో అతనితో కలిసి యుఎస్లోని వెర్మాంట్లోని బ్రెడ్ అండ్ పప్పెట్ థియేటర్కు ప్రయాణించింది, నాటక ప్రదర్శనలలో తోలుబొమ్మలాట, లైవ్-ఆర్ట్ను చేర్చడంలో ప్రసిద్ధి చెందిన సృష్టికర్త పీటర్ షూమన్తో కలిసి అధ్యయనం చేసింది.[8] దీనికి ముందు వారు నాటక సంస్థలో ఐదు నెలలు సెవెన్ బేసిక్ నీడ్స్ ఎగ్జిబిషన్, ప్రదర్శనల సమయంలో, తిరువనంతపురంలో, ఆమె తన గురువు అయిన అబ్దుల్ సలాం అనే ముస్లిం ఫకీర్ కలందర్ ను కూడా కలుసుకుంది, అతనితో ఆమె తన సంగీత పిలుపును కనుగొంది, సాంప్రదాయం యొక్క ఆధ్యాత్మిక అర్థం గురించి నేర్పింది.[1][9]

భారత్ భవన్ భోపాల్ ఇండియా 2017 లో పార్వతి బౌల్ ప్రదర్శన
కచేరీలో పార్వతి బౌల్

ఆ తరువాత, 2001 లో, ఆమె బౌల్ సంప్రదాయానికి పూర్తి సమయాన్ని కేటాయించాలని నిర్ణయించుకుంది,, బౌల్ సంగీతాన్ని ప్రదర్శించడం ప్రారంభించింది, సంగీత వాయిద్యాలుగా ఏక్తారా, దుగ్గీని కూడా వాయించడం ప్రారంభించింది. ఆమె సంప్రదాయ బౌల్ ప్రదర్శన, తన స్వంత దోహా జంటల నుండి ఆధ్యాత్మిక గీతాలను ప్రదర్శిస్తుంది. ఆమె నాటకం, కాంటాస్టోరియా యొక్క అంశాలను ఉపయోగిస్తుంది లేదా పాటలు పాడటం ద్వారా లేదా కొన్నిసార్లు ఆంగ్లంలో వివరణాత్మక ప్రసంగాలను జోడించడం ద్వారా కథలను పాడుతుంది. పట్టచిత్ర, స్క్రోల్ పెయింటర్లు, బెంగాల్ యొక్క సాంప్రదాయక కథల రచయితల నుండి ప్రేరణ పొందిన ఆమె, పెయింటెడ్ బ్యాక్ డ్రాప్ ల ద్వారా నటనకు విజువల్ ఎలిమెంట్స్ జోడించింది. షుమన్ తో కలిసి చేసిన ఒక పని నుండి ప్రేరణ పొందిన ఆమె కొన్ని ప్రదర్శనలలో, ఆమె తన గానంతో పాటు పెద్ద కాన్వాస్ లను గీస్తుంది, ఆమె పాటల ఇతివృత్తాలను ప్రత్యక్ష ప్రదర్శన కళగా వివరిస్తుంది.[9][10]

ఫిల్మోగ్రఫీ

[మార్చు]
  • నీరవం 2021 (మలయాళం సినిమా)

ఇవి కూడా చూడండి

[మార్చు]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. 1 2 3 "Bengal folk meets Kerala's spirituality in Parvathy Baul's music". CNN-IBN. 9 November 2012. Archived from the original on 14 February 2014. Retrieved 30 May 2014.
  2. 1 2 Academy, Himalayan (January–March 2013). "Sacred Arts: Poetess and Minstrel, Parvathy Baul Lives and Dances in her Beloved's Divine Heart". Hinduism Today Magazine. Archived from the original on 29 May 2014. Retrieved 30 May 2014.
  3. 1 2 K.K. Gopalakrishnan (25 December 2005). "A storyteller on a mission". The Hindu. Archived from the original on 31 May 2014. Retrieved 30 May 2014.
  4. ↑ "Baul is not just music, it's a way of life: Parvathy Baul". The Times of India. 9 February 2013. Retrieved 30 May 2014.
  5. ↑ "Blissfully Baul". 27 September 2006. Retrieved 30 May 2014.
  6. ↑ Bhawani Cheerath (26 September 2008). "Baul music charts mental routes". The Hindu. Archived from the original on 31 మే 2014. Retrieved 30 May 2014.
  7. ↑ "Exceptional skill, one couple". The Hindu. 17 March 2006. Archived from the original on 23 November 2007. Retrieved 30 May 2014.
  8. ↑ Nagarajan, Saraswathy (14 September 2012). "Play of puppets". The Hindu. Retrieved 30 May 2014.
  9. 1 2 Harding, James Martin; Rosenthal, Cindy (2006). Restaging the Sixties: Radical Theaters and Their Legacies. University of Michigan Press. pp. 386–. ISBN 0-472-06954-3.
  10. ↑ Harding, James Martin; Rosenthal, Cindy (2006). Restaging the Sixties: Radical Theaters and Their Legacies. University of Michigan Press. pp. 386–. ISBN 0-472-06954-3.