ఫ్యూగ్
శాస్త్రీయ సంగీతంలో, ఒక ఫ్యూగ్ అనేది రెండు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ స్వరాలలో ఉండే ఒక కాంట్రాపంటల్, పాలిఫోనిక్ కంపోజిషనల్ టెక్నిక్, ఇది ప్రారంభంలో అనుకరణలో (విభిన్న పిచ్‌లలో పునరావృతం) పరిచయం చేయబడిన ఒక సబ్జెక్ట్ (ఒక సంగీత థీమ్) పై నిర్మించబడింది, ఇది కంపోజిషన్ అంతటా తరచుగా పునరావృతమవుతుంది. దీనిని ఫ్యూగింగ్ ట్యూన్‌తో గందరగోళపడకూడదు, ఇది ప్రారంభ అమెరికన్ (అంటే షేప్ నోట్ లేదా " సేక్రెడ్ హార్ప్ ") సంగీతం, వెస్ట్ గ్యాలరీ సంగీతం ద్వారా ప్రాచుర్యం పొందిన, ఎక్కువగా వాటికే పరిమితమైన ఒక పాట శైలి. ఒక ఫ్యూగ్‌లో సాధారణంగా మూడు ప్రధాన విభాగాలు ఉంటాయి: ఎక్స్‌పోజిషన్, డెవలప్‌మెంట్, ఫ్యూగ్ టానిక్ కీలో సబ్జెక్ట్ తిరిగి వచ్చే చివరి భాగం. ఫ్యూగ్‌లలో ఎపిసోడ్‌లు కూడా ఉండవచ్చు, ఇవి ఫ్యూగ్‌లోని భాగాలు, ఇక్కడ తరచుగా విషయం ఆధారంగా కొత్త విషయం వినబడుతుంది; ఒక స్ట్రెట్టో (బహువచనం స్ట్రెట్టి), ఫ్యూగ్ విషయం వేర్వేరు స్వరాలలో దానిపైనే అతివ్యాప్తి చెందినప్పుడు, లేదా ఒక రీక్యాపిట్యులేషన్ . [1] బరోక్ యుగంలో ఒక ప్రసిద్ధ స్వరరచన పద్ధతి అయిన ఫ్యూగ్, కౌంటర్‌పాయింట్‌ను ప్రదర్శించడం ద్వారా స్వర సామరస్యం, స్వరస్థాయిపై ప్రావీణ్యాన్ని చూపించడంలో ప్రాథమికమైనది.
మధ్యయుగాలలో, ఈ పదాన్ని ప్రామాణిక శైలిలోని ఏవైనా రచనలను సూచించడానికి విస్తృతంగా ఉపయోగించారు; అయితే, పునరుజ్జీవన కాలం నాటికి, ఇది ప్రత్యేకంగా అనుకరణ రచనలను సూచించడానికి వచ్చింది. [2] 17వ శతాబ్దం నుండి, ఫ్యూగ్ అనే పదం అనుకరణ కౌంటర్‌పాయింట్ అత్యంత పూర్తిగా అభివృద్ధి చెందిన విధానంగా సాధారణంగా పరిగణించబడే దానిని వర్ణించింది. [3]
చాలా ఫ్యూగ్‌లు సబ్జెక్ట్ అని పిలువబడే ఒక చిన్న ప్రధాన థీమ్‌తో ప్రారంభమవుతాయి, [4] ఇది తరువాత ప్రతి స్వరంలో వరుసగా వినిపిస్తుంది. ప్రతి స్వరం దాని కర్త ప్రవేశాన్ని పూర్తి చేసినప్పుడు, వివరణ పూర్తవుతుంది. దీని తర్వాత తరచుగా, ఇంతకు ముందు విన్న అంశం నుండి అభివృద్ధి చేయబడిన ఒక అనుసంధాన భాగం లేదా ఘట్టం వస్తుంది; ఆపై ఆ అంశానికి సంబంధించిన తదుపరి 'ప్రవేశాలు' సంబంధిత స్వరాలలో వినబడతాయి. ఎపిసోడ్‌లు (వర్తిస్తే), ఎంట్రీలు సాధారణంగా సబ్జెక్ట్ చివరి ఎంట్రీ వరకు ఒకదాని తర్వాత ఒకటి వస్తాయి, ఆ సమయంలో సంగీతం ప్రారంభ కీ లేదా టానిక్‌కి తిరిగి వస్తుంది, దీని తర్వాత తరచుగా కోడా వస్తుంది. [5] చాలా నిర్మాణ అంశాలను నిర్ణయించే అధికారం స్వరకర్తకు ఉన్నందున, ఫ్యూగ్ ఒక నిర్మాణ రూపం కంటే స్వరరచన శైలికి దగ్గరగా ఉంటుంది.
ఈ రూపం 18వ శతాబ్దంలో అనుకరణ రిసెర్కార్స్, కాప్రిసియోస్, కాన్జోనాస్, ఫాంటాసియాస్ వంటి అనేక మునుపటి రకాల కాంట్రాపంటల్ కూర్పుల నుండి అభివృద్ధి చెందింది. ఫ్యూగ్‌లకు ప్రసిద్ధి చెందిన బరోక్ స్వరకర్త జోహన్ సెబాస్టియన్ బాచ్ (1685–1750), జాన్ పీటర్స్‌జూన్ స్వీలింక్ (1562–1621), జోహన్ జాకబ్ ఫ్రోబెర్గర్ (1616–1667), జోహన్ పాచెల్బెల్ (1653–1706), గిరోలామో ఫ్రెస్కోబాల్డి (1583–1643), డీటెరిచ్ బుక్స్‌టెహూడ్ (సుమారు 1637–1707), ఇతరుల రచనల నుండి స్ఫూర్తి పొంది తన సొంత రచనలను రూపొందించుకున్నాడు. బరోక్ కాలం చివరిలో అధునాతన శైలులు క్షీణించడంతో, ఫ్యూగ్ కేంద్ర పాత్ర తగ్గిపోయింది, చివరికి సొనాటా రూపం, సింఫనీ ఆర్కెస్ట్రా మరింత ప్రముఖ స్థానానికి ఎదగడంతో దానికి దారి ఇచ్చింది. అయినప్పటికీ, స్వరకర్తలు ఫ్యూగ్‌లను రాయడం, అధ్యయనం చేయడం కొనసాగించారు; అవి వోల్ఫ్‌గ్యాంగ్ అమేడియస్ మోజార్ట్ (1756–1791) , లుడ్విగ్ వాన్ బీథోవెన్ (1770–1827) ల రచనలలో, అలాగే డిమిత్రి షోస్తాకోవిచ్ (1906–1975), పాల్ హిండెమిత్ (1895–1963) వంటి ఆధునిక స్వరకర్తల రచనలలో కనిపిస్తాయి.
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Benward, Bruce (1985). Music in Theory and Practice. Vol. 2 (3rd ed.). Dubuque: Wm. C. Brown Publishers. p. 45. ISBN 0-697-03633-2.
- ↑ "Fugue [Fr. fugue; Ger. Fuge; Lat., It., Sp., fuga]." The Harvard Dictionary of Music (Cambridge: Harvard University Press, 2003), "credo Reference". www.xreferplus.com. Archived from the original on 15 March 2016. Retrieved 2008-05-06.
- ↑ Ratner 1980, p. 263
- ↑ Gedalge 1964, p. 7
- ↑ "Fugue | music". Encyclopædia Britannica. Retrieved 2019-05-29.