బౌద్ధమతంలో విశ్వాసం
బౌద్ధమతం, విశ్వాసం (సద్దా, శ్రాద్ధ) అనేది బుద్ధుని బోధన సాధనకు నిర్మలమైన నిబద్ధతను సూచిస్తుంది, బుద్ధులు లేదా బోధిసత్వులు (బుద్ధుడు కావాలనే లక్ష్యంతో ఉన్నవారు) వంటి జ్ఞానోదయం లేదా అత్యంత అభివృద్ధి చెందిన జీవులను విశ్వసించడం. బౌద్ధులు సాధారణంగా విశ్వాసం బహుళ వస్తువులను గుర్తిస్తారు, కానీ చాలా మంది ప్రత్యేకించి ఒక ప్రత్యేక బుద్ధుడి వంటి వాటికి అంకితమయ్యారు. విశ్వాసం అనేది ఒక వ్యక్తి పట్ల భక్తి మాత్రమే కాకపోవచ్చు, కానీ కర్మ సమర్థత, జ్ఞానోదయం అవకాశం వంటి బౌద్ధ భావనలకు సంబంధించి ఉంటుంది.
ప్రారంభ బౌద్ధమతం విశ్వాసం త్రిరత్నాల మీద దృష్టి పెట్టింది. అవి బుద్ధుడు, ఆయన బోధించిన ధర్మం, జ్ఞానుల సంఘం.
నమ్మకమైన భక్తుడిని ఉపాసకుడు లేదా ఉపాసకుడు అని పిలిచేవారు. ఈ హోదాకు ఎటువంటి అధికారిక దీక్ష అవసరం లేదు. ప్రారంభ బౌద్ధమతం ఆధ్యాత్మిక సత్యం వ్యక్తిగత ధృవీకరణను అటువంటి సత్యాన్ని సాధించడానికి ఉత్తమ మార్గంగా భావించింది, పోల్చి చూస్తే పవిత్ర గ్రంథాలు, కారణం లేదా గురువు పట్ల విశ్వాసం తక్కువ విలువైన అధికార వనరులుగా పరిగణించబడ్డాయి. విశ్వాసం ఎంత ముఖ్యమో, అది కేవలం జ్ఞానం, జ్ఞానోదయం మార్గంలో మొదటి అడుగు మాత్రమే-ఆ మార్గం చివరి దశలో విశ్వాసం వాడుకలో ఉండదు లేదా పునర్నిర్వచించబడుతుంది. ప్రారంభ బౌద్ధమతం దేవివేకం శాంతియుత సమర్పణలను నైతికంగా ఖండించలేదు. బౌద్ధమత చరిత్ర అంతటా, తరచుగా బౌద్ధ పూర్వ, జీవవాద మూలాల నుండి దేవతలను పూజించడం, బౌద్ధ ఆచారాలు, నమ్మకాలకు కేటాయించబడింది లేదా రూపాంతరం చెందింది. ఈ ప్రక్రియలో భాగంగా, అటువంటి దేవతలు ట్రిపుల్ రత్నానికి అధీనంలో ఉన్నారని వివరించబడ్డారు, ఇది ఇప్పటికీ ప్రధాన పాత్రను పోషించింది.
బౌద్ధ చరిత్ర తరువాతి భాగంలో, ముఖ్యంగా మహాయాన బౌద్ధమతం, విశ్వాసానికి మరింత ముఖ్యమైన పాత్ర ఇవ్వబడింది. మహాయాన స్వచ్ఛమైన భూములలో నివసించే బుద్ధులు, బోధిసత్వులకు భక్తిని ప్రవేశపెట్టింది. స్వచ్ఛమైన భూమిలో అమితాబ బుద్ధుడి పట్ల భక్తి పెరగడంతో బౌద్ధ ఆచారంలో విశ్వాసం ప్రధాన పాత్ర పోషించింది. జపనీయుల స్వచ్ఛమైన భూమి బౌద్ధమతం, ఉపాధ్యాయులు హోనెన్, షిన్రాన్ ఆధ్వర్యంలో, అమితాబ బుద్ధుని పట్ల విశ్వాసాన్ని అప్పగించడం మాత్రమే ఫలవంతమైన అభ్యాసమని నమ్మాడు-ఇది బ్రహ్మచర్యానికి, ధ్యానానికి, ఇతర బౌద్ధ ఆచారాలను ఇకపై ప్రభావవంతంగా లేదని లేదా విశ్వాసం ధర్మానికి విరుద్ధంగా ఉందని కొట్టిపారేసింది. స్వచ్ఛమైన భూమి బౌద్ధులు విశ్వాసాన్ని ఆత్మ-తిరస్కరణ, వినయం భావనతో జ్ఞానోదయం మాదిరిగానే ఒక స్థితిగా నిర్వచించారు. లోటస్ సూత్ర వంటి మహాయాన సూత్రాలు ఆరాధన వస్తువులుగా మారాయి, ఈ సూత్రాల పారాయణ, కాపీ చేయడం గొప్ప యోగ్యతను సృష్టిస్తుందని నమ్ముతారు. బౌద్ధ మతంపై విశ్వాసం ప్రభావం అనేక బౌద్ధ దేశాలలో సహస్రాబ్దాల ఉద్యమాలలో కీలకమైంది, ఇది కొన్నిసార్లు రాజ రాజవంశాల నాశనానికి ఇతర ముఖ్యమైన రాజకీయ మార్పులకు దారితీసింది.
ఆ విధంగా, బౌద్ధ చరిత్ర అంతటా విశ్వాసం పాత్ర పెరిగింది. అయితే, పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం నుండి, శ్రీలంక, జపాన్ వంటి దేశాలలో, అలాగే పశ్చిమ దేశాలలో కూడా, బౌద్ధ ఆధునికవాదం బౌద్ధమతంలో విశ్వాసం పాత్రను తక్కువగా చూపి, విమర్శించింది. బౌద్ధమతంపై విశ్వాసం ఇప్పటికీ ఆధునిక ఆసియా, పశ్చిమ దేశాలలో ఒక పాత్రను కలిగి ఉంది, కానీ ఆధునిక విలువలు, పరిశీలనాత్మకత మరింత ముఖ్యమైనవిగా మారడంతో, సాంప్రదాయ వివరణల నుండి భిన్నంగా అర్థం చేసుకుని నిర్వచించబడింది.
బౌద్ధ బోధనలో పాత్ర
[మార్చు]బుద్ధుని బోధనల సాధన ఫలాలను ఇస్తుందని నిర్మలమైన నమ్మకంగా విశ్వాసం నిర్వచించబడింది.[1] ఇది బుద్ధులు లేదా బోధిసత్వులు వంటి జ్ఞానోదయం పొందిన లేదా అత్యంత అభివృద్ధి చెందిన జీవులకు లేదా కొన్నిసార్లు జీవించి ఉన్న బుద్ధులుగా కనిపించే అత్యంత గౌరవనీయమైన సన్యాసులు లేదా లామాలకు నమ్మకం, లొంగిపోవడం. బౌద్ధులు సాధారణంగా విశ్వాసం బహుళ వస్తువులను గుర్తిస్తారు, కానీ చాలా మంది ప్రత్యేకించి ఒక నిర్దిష్ట బుద్ధుడి వంటి విశ్వాసం ఒక నిర్దిష్ట వస్తువుకు అంకితమయ్యారు.[2] అయితే, బౌద్ధమతం ఎప్పుడూ ఒక కేంద్ర అధికారం చుట్టూ, ఒక వ్యక్తిగా లేదా గ్రంథంగా నిర్వహించబడలేదు. లేఖనాలు సాధారణంగా మార్గదర్శకంగా పనిచేశాయి, అభ్యాసాల గురించి ఏకాభిప్రాయం చర్చ, చర్చ ద్వారా వచ్చింది.[3]
బౌద్ధమతంలో విశ్వాసం కోసం అనేక పదాలు ఉపయోగించబడతాయి, ఇవి అభిజ్ఞా, భావాత్మక అంశాలను కలిగి ఉంటాయి:[4]
- శ్రద్దా (సంస్కృతం పాలి సద్ధ: సాంప్రదాయ చైనీస్ వెన్-సిన్) అనేది మరొకరికి నిబద్ధత లేదా నమ్మకం, లేదా సాధనకు నిశ్చితార్థం, నిబద్ధత భావాన్ని సూచిస్తుంది.[5] దీనికి సంప్రదాయ ఉదాహరణలు గౌతమ బుద్ధుని పరిచారకుడు అయిన ఆనందుడు, మరో శిష్యుడు అయిన వక్కలి. శ్రాద్ధను తరచుగా మనస్సులో దుర్మార్గానికి ప్రతివాదిగా చూస్తారు .dhā శ్రాద్ధానికి వ్యతిరేకం ఆశ్రాద్య, ఇది గురువు. బోధనలపై విశ్వాసాన్ని పెంపొందించే సామర్థ్యం లేకపోవడాన్ని సూచిస్తుంది, అందువల్ల ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో శక్తిని అభివృద్ధి చేయలేకపోవడం.[6] శ్రాద్ధ అనే పదం మూలాల నుండి ఉద్భవించింది, "నమ్మకం కలిగి ఉండటం", ధా, "సమర్థించడం", అందువలన, మత అధ్యయనాల పండితుడు సుంగ్-బే పార్క్ ప్రకారం, "స్థిరంగా ఉండటానికి, స్థిరంగా ఉండడానికి లేదా నమ్మకాన్ని నిలబెట్టుకోవటానికి, దృఢంగా ఉండటానికి" సూచిస్తుంది.[7]
- ప్రసాద (సంస్కృతం పాలిః పాసాదా) సాంప్రదాయ చైనీస్: చింగ్-సిన్ శ్రద్దా కంటే ఎక్కువ ప్రభావవంతంగా ఉంటుంది. ఆచారాలు, వేడుకలకు సంబంధించి ఉపయోగించబడుతున్నందున, ఇది ఒకరి భక్తి వస్తువు ఆశీర్వాదాలు, గొప్పతనాన్ని నిర్మలంగా అంగీకరించే భావాన్ని సూచిస్తుంది.[8] ప్రసాద అనే పదం ఉపసర్గ ప్రా, మూలం సాద్ నుండి ఉద్భవించింది, దీని అర్థం "మునిగిపోవడం, కూర్చోవడం", పార్క్ చేత "స్పష్టత, ప్రశాంతత స్థితిలో గట్టిగా కూర్చోవడం 'అని నిర్వచించబడింది.[7] అందువల్ల, ప్రసాదం భక్తుడి మనస్సు దృష్టి, దాని నిబద్ధత, దాని ఉన్నతమైన నాణ్యతను సూచిస్తుంది.[9] ఇది శ్రాద్ధ కంటే మరింత ఆకస్మిక పదాలలో వివరించబడింది .[10]
విశ్వాసం సాధారణంగా త్రిరత్నాలకు సంబంధించినది, అంటే బుద్ధుడు, ధర్మం (ఆయన బోధన), సంఘ (సమాజం). అందువల్ల, విశ్వాసం తరచుగా కొన్ని వ్యక్తులను దాని వస్తువుగా కలిగి ఉండవచ్చు,[11] కానీ ఇతర భారతీయ మతాలలో భక్తికి భిన్నంగా ఉంటుంది (భక్తి) ఇది కర్మ పని, యోగ్యత బదిలీ సమర్థత వంటి వ్యక్తిగత వస్తువులతో అనుసంధానించబడి ఉంటుంది.[11] ఇది కర్మ, యోగ్యత, పునర్జన్మ వంటి బుద్ధుని బోధన ప్రధాన అంశాలపై సరైన దృక్పథం లేదా అవగాహనపై దృష్టి పెట్టడం లేదా దారితీస్తుంది. [12]ట్రిపుల్ రత్నానికి సంబంధించి, విశ్వాసం బుద్ధుడు, ధర్మం, సంఘ లక్షణాలపై దృష్టి పెడుతుంది, ఆనందిస్తుంది.[13] కర్మ పనితీరుకు సంబంధించి, విశ్వాసం అనేది పనులకు ప్రభావాలు, మంచి పనులకు సానుకూల ప్రభావాలు, తప్పు పనులకు ప్రతికూలత అనే నమ్మకాన్ని సూచిస్తుంది.[14] ఆ విధంగా, దాతృత్వం, నైతికత, మతపరమైన లక్షణాలతో కూడిన జీవితాన్ని గడపడానికి విశ్వాసం మార్గదర్శకత్వం ఇస్తుంది.[15] విశ్వాసం ఉనికి స్వభావం, దాని శాశ్వతం& నియత స్వభావం, చివరకు, బుద్ధుని జ్ఞానోదయం లేదా నిర్వాణ, నిర్వాణకు దారితీసే అభ్యాస మార్గం వంటి ఆలోచనలను కూడా కలిగి ఉంటుంది.[12] విశ్వాసం అంటే నిర్వాణాన్ని పొందిన వ్యక్తులు ఉన్నారని, దానిని బోధించగల సామర్థ్యం ఉన్న వ్యక్తులు ఉన్నారని నమ్మకం.[16]
చరిత్ర
[మార్చు]హజిమే నకమురా బౌద్ధమతంలో రెండు ప్రవాహాలను వేరు చేస్తాడు, దీనిని భక్తి విధానం, "అంతర్గత జ్ఞానం" విధానం అని వర్ణించాడు.[3] మానవ శాస్త్రవేత్త మెల్ఫోర్డ్ స్పిరో ఒక వైపు భక్తి (భక్తి), మరోవైపు మాగ్గా (విమోచన మార్గం) గురించి చర్చించారు.[17] విశ్వాసం అవగాహన అభివృద్ధిలో, రెండు చారిత్రక పొరలను వేరు చేయవచ్చు: ప్రారంభ బౌద్ధమతం, తరువాత మహాయాన బౌద్ధమతం. లూయిస్ డి లా వల్లీ-పౌసిన్, ఆర్థర్ బెర్రీడేల్ కీత్, కరోలిన్ రైస్ డేవిడ్స్ వంటి ఇరవయ్యవ శతాబ్దం ప్రారంభ పండితులు రెండింటినీ తగినంతగా గుర్తించలేదని శ్రీలంక పండితులు విమర్శించారు.[18]
ఇవి కూడా చూడండి
[మార్చు]మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Gómez 2004b, p. 277; Buswell & Lopez 2013, Śraddhā.
- ↑ Gómez 2004b, p. 277; Kinnard 2004, p. 907; Melton 2010.
- 1 2 Nakamura 1997, p. 392.
- ↑ Buswell & Lopez 2013, Śraddhā.
- ↑ Gómez 2004b, p. 277; Jayatilleke 1963, pp. 388–89.
- ↑ Buswell & Lopez 2013, Āśraddhya.
- 1 2 Park 1983, p. 15.
- ↑ Gómez 2004b, p. 278.
- ↑ Findly 2003, p. 200.
- ↑ Rotman 2008, Seeing and Knowing.
- 1 2 Rotman 2008, Seeing and Knowing, Getting and Giving.
- 1 2 Buswell & Lopez 2013, Śraddhā, Mūrdhan, Pañcabala, Xinxin; Conze 2003, p. 78; Findly 2003, p. 203.
- ↑ Barua 1931, pp. 332–33.
- ↑ Findly 2003, pp. 205–06.
- ↑ Barua 1931, p. 333.
- ↑ Robinson & Johnson 1997, p. 35.
- ↑ Spiro 1982, p. 34 n.6.
- ↑ Suvimalee 2005, p. 601; Jayatilleke 1963, pp. 384–85.