బ్రెజిల్ సామ్రాజ్యం

Empire of Brazil Império do Brasil
1822–1889
Flag (1853–1889) Coat of arms
నినాదం: Independência ou Morte!  (Portuguese) Independence or Death!
గీతం: Hino da Independência do Brasil "Anthem of the Independence of Brazil" (1822–1831) Hino Nacional Brasileiro "Brazilian National Anthem" (from 1831)
Lesser Arms
The Empire of Brazil in 1822, including former Cisplatina province
రాజధాని	Rio de Janeiro
సామాన్య భాషలు	Portuguese
జాతులు (1872)	38.3% Pardo 38.1% White 19.7% Black 3.9% Indigenous/Caboclo
మతం	Roman Catholicism
పిలుచువిధం	Brazilians
ప్రభుత్వం	Unitary parliamentary constitutional monarchy
Emperor
• 1822–1831	Pedro I
• 1831–1889	Pedro II
President of the Council of Ministers
• 1843–1844 (de facto)	Marquis of Paraná
• 1847–1848 (first)	2nd Viscount of Caravelas
• 1889 (last)	Viscount of Ouro Preto
శాసనవ్యవస్థ	General Assembly
• ఎగువ సభ	Senate
• దిగువ సభ	Chamber of Deputies
చారిత్రిక కాలం	19th century
• Independence	7 September 1822
• Accession of Pedro I	12 October 1822
• Imperial Constitution	25 March 1824
• Regency	7 April 1831
• Accession of Pedro II	23 July 1840
• Abolition of slavery	13 May 1888
• Monarchy abolished	15 November 1889
విస్తీర్ణం
1889	8,337,218 km2 (3,219,018 sq mi)
జనాభా
• 1823	4,000,000
• 1854	7,000,700
• 1872	9,930,478
• 1890	14,333,915
ద్రవ్యం	Real
Preceded by Succeeded by United Kingdom of Portugal, Brazil and the Algarves First Brazilian Republic Uruguay
Today part of	Brazil Uruguay

బ్రెజిల్ సామ్రాజ్యం (Portuguese: Império do Brasil) అనేది 19వ శతాబ్దపు ఒక రాజ్యం. 1828లో ఉరుగ్వే స్వాతంత్ర్యం పొందే వరకు ఇది స్థూలంగా ఆధునిక బ్రెజిలు, ఉరుగ్వే భూభాగాలను కలిగి ఉండేది. ఈ సామ్రాజ్య ప్రభుత్వం చక్రవర్తులు 1వ పెడ్రో (బ్రెజిలు మొదటి పెడ్రో) ఆయన కుమారుడు 2వ పెడ్రో (బ్రెజిలు రెండవ పెడ్రో) పాలనలో ఒక ప్రాతినిధ్య ప్రజాస్వామ్య పార్లమెంటరీ రాజ్యాంగ రాచరికం ఉంది. 1808లో నెపోలియను పోర్చుగలు దండయాత్ర నుండి పోర్చుగీసు రాకుమారుడు (తరువాత పోర్చుగలు రాజు) అయిన 6వ జాన్ పారిపోయి బ్రెజిలు నగరమైన రియో డి జనీరోలోకి చేరి అక్కడ తన ప్రభుత్వాన్ని స్థాపించుకుని తాను పాలకుడిగా ప్రకటించుకున్నాడు. తరువాత పోర్చుగీసు సామ్రాజ్యానికి పోర్చుగలు రాజ్యానికి చెందిన ఒక వలస ప్రాంతమైన బ్రెజిలు రాజధానిగా మారింది. 6వ జాన్ తరువాత పోర్చుగలు‌కు తిరిగి వచ్చి తన పెద్ద కుమారుడు, కాబోయే వారసుడైన పెడ్రోను బ్రెజిలు రాజ్యాన్ని పాలించడానికి ప్రతినిధిగా నియమించాడు. 1822 సెప్టెంబరు 7న పెడ్రో బ్రెజిలు స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించాడు. తన తండ్రి రాజ్యానికి వ్యతిరేకంగా బ్రెజిలు స్వాతంత్ర్య యుద్ధాన్ని విజయవంతంగా నడిపిన తరువాత అక్టోబరు 12న బ్రెజిలు మొదటి చక్రవర్తి అయిన 1వ పెడ్రోగా కీర్తించబడ్డాడు. ఆ కొత్త దేశం చాలా విశాలంగా, తక్కువ జనాభాతో, జాతిపరంగా విభిన్నంగా ఉండేది.

పొరుగున ఉన్న చాలా హిస్పానికు అమెరికను రిపబ్లికు‌ల వలె కాకుండా బ్రెజిలు‌లో రాజకీయ స్థిరత్వం, చురుకైన ఆర్థిక వృద్ధి, రాజ్యాంగబద్ధంగా హామీ ఇవ్వబడిన వాక్ స్వాతంత్ర్యం, దాని పౌరుల పౌర హక్కుల పట్ల గౌరవం ఉండేవి. అయినప్పటికీ మహిళలు, బానిసల మీద చట్టపరమైన పరిమితులు ఉండేవి; బానిసలను పౌరులుగా కాకుండా ఆస్తిగా పరిగణించేవారు. ఆ కాలానికి సాపేక్షంగా ప్రజాస్వామ్య పద్ధతుల ద్వారా సామ్రాజ్యం ద్విసభ పార్లమెంటు, అలాగే ప్రాంతీయ, స్థానిక శాసనసభలు ఎన్నుకోబడ్డాయి. ఇది ప్రభుత్వంలో చక్రవర్తి పాత్ర మీద 1వ పెడ్రో, ఒక పెద్ద పార్లమెంటరీ వర్గం మధ్య సుదీర్ఘ సైద్ధాంతిక సంఘర్షణకు దారితీసింది. ఆయన ఇతర అడ్డంకులను కూడా ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది. 1828లో పొరుగున ఉన్న యునైటెడు ప్రావిన్సెసు ఆఫ్ ది రియో డి లా ప్లాటాతో జరిగిన విఫలమైన సిస్ప్లాటిను యుద్ధం ఫలితంగా సిస్ప్లాటినా ప్రావిన్సు విడిపోయింది (తరువాత ఇది ఉరుగ్వేగా మారింది). 1826లో బ్రెజిలు స్వాతంత్ర్యంలో తన పాత్ర ఉన్నప్పటికీ ఆయన పోర్చుగలు రాజు అయ్యాడు; ఆయన తన పెద్ద కుమార్తె అయిన మరియాకు అనుకూలంగా పోర్చుగీసు సింహాసనాన్ని త్యజించాడు. రెండు సంవత్సరాల తరువాత ఆమె స్థానాన్ని 1వ పెడ్రో తమ్ముడు మిగెలు ఆక్రమించాడు. బ్రెజిలు, పోర్చుగీసు వ్యవహారాలు రెండింటినీ నిర్వహించలేక 1వ పెడ్రో ఏప్రిల్ 71831న తన బ్రెజిలు సింహాసనాన్ని త్యజించి వెంటనే తన కుమార్తెను తిరిగి పోర్చుగీసు సింహాసనం మీద కూర్చోబెట్టడానికి యూరపు‌కు బయలుదేరాడు.

బ్రెజిలు‌లో 1వ పెడ్రో వారసుడు ఆయన ఐదేళ్ల కుమారుడు రెండవ పెడ్రో. ఆయన ఇంకా మైనరు అయినందున ఒక బలహీనమైన రీజెన్సీ సృష్టించబడింది. రాజకీయ వివాదాలలో అంతిమ మధ్యవర్తిగా ఉండే పాలక చక్రవర్తి లేకపోవడం వల్ల ఏర్పడిన అధికార శూన్యత, స్థానిక వర్గాల మధ్య ప్రాంతీయ అంతర్యుద్ధాలకు దారితీసింది. విచ్ఛిన్నం అంచున ఉన్న సామ్రాజ్యాన్ని వారసత్వంగా పొందిన 2వ పెడ్రో , చట్టబద్ధంగా వయస్సు వచ్చిన తర్వాత దేశానికి శాంతి, స్థిరత్వాన్ని తీసుకురాగలిగాడు. అది చివరికి అభివృద్ధి చెందుతున్న అంతర్జాతీయ శక్తిగా మారింది. 2వ పెడ్రో పాలనలో బ్రెజిలు మూడు అంతర్జాతీయ సంఘర్షణలలో (ప్లాటిను యుద్ధం, ఉరుగ్వే యుద్ధం, పరాగ్వే యుద్ధం) విజయం సాధించింది. సామ్రాజ్యం అనేక ఇతర అంతర్జాతీయ వివాదాలు, దేశీయ కలహాలలో పైచేయి సాధించింది. శ్రేయస్సు, ఆర్థిక అభివృద్ధితో పాటు, ప్రొటెస్టెంట్లు, యూదులతో సహా యూరోపియను వలసల ప్రవాహం వచ్చింది. అయినప్పటికీ బ్రెజిలు ఎక్కువగా కాథలికు‌గానే మిగిలిపోయింది. బ్రెజిలు‌లో బానిసత్వం, మొదట్లో విస్తృతంగా ఉన్నప్పటికీ 1888లో దాని అంతిమ రద్దు వరకు వరుస చట్టాల ద్వారా నియంత్రించబడింది. ఈ పురోగతి కాలంలో బ్రెజిలియను దృశ్య కళలు, సాహిత్యం, నాటకరంగం అభివృద్ధి చెందాయి. నియోక్లాసిసిజం నుండి రొమాంటిసిజం వరకు ఉన్న యూరోపియను శైలులచే బాగా ప్రభావితమైనప్పటికీ ప్రతి భావన ప్రత్యేకమైన బ్రెజిలియను సంస్కృతిని సృష్టించడానికి స్వీకరించబడింది.

2వ పెడ్రో పాలన చివరి నాలుగు దశాబ్దాలు నిరంతర అంతర్గత శాంతి, ఆర్థిక శ్రేయస్సుతో గుర్తించబడినప్పటికీ తన జీవితకాలం తర్వాత రాచరికం కొనసాగాలని ఆయన కోరుకోలేదు. ఆ వ్యవస్థకు మద్దతును కొనసాగించడానికి ఎటువంటి ప్రయత్నం చేయలేదు. సింహాసనానికి తదుపరి వారసురాలు ఆయన కుమార్తె ఇసాబెలు, కానీ 2వ పెడ్రో గానీ, పాలక వర్గాలు గానీ ఒక మహిళా రాణిని ఆమోదయోగ్యంగా పరిగణించలేదు. సరైన వారసుడు లేకపోవడంతో, సామ్రాజ్య రాజకీయ నాయకులు రాచరికాన్ని కాపాడటానికి ఎటువంటి కారణం చూడలేదు. 58 సంవత్సరాల పాలన తర్వాత 1889 నవంబరు 15న ఒక నియంత నేతృత్వంలో గణతంత్రాన్ని ఏర్పాటు చేయాలనే లక్ష్యంతో ఉన్న సైనిక నాయకుల బృందం నేతృత్వంలో జరిగిన ఆకస్మిక తిరుగుబాటు ద్వారా చక్రవర్తిని పదవీచ్యుతుడిని చేశారు. దీనితో మొదటి బ్రెజిలియను గణతంత్రం ఏర్పడింది.

చరిత్ర

స్వాతంత్ర్యం - తొలి సంవత్సరాలు

బ్రెజిల్ సామ్రాజ్యం. సామ్రాజ్యాన్ని మరియు దాని రాష్ట్రాలను చూపే ఒక పటం

బ్రెజిలు‌గా ప్రసిద్ధి చెందబోయే ఈ భూభాగాన్ని నావికుడు పెడ్రో అల్వారెస్ కాబ్రాల్ 1500 ఏప్రిల్ 22న దాని తీరానికి చేరుకున్నప్పుడు పోర్చుగలు తన ఆధీనంలోకి తీసుకుంది. 1532లో అక్కడ శాశ్వత నివాసాలు ఏర్పడ్డాయి. ఆ తర్వాతి 300 ఏళ్ల కాలం పోర్చుగీసు వారు నెమ్మదిగా పడమర దిశగా విస్తరిస్తూ ఆధునిక బ్రెజిలు సరిహద్దులన్నింటినీ దాదాపుగా చేరుకున్నారు. 1808లో ఫ్రెంచి చక్రవర్తి 1వ నెపోలియన్ సైన్యం పోర్చుగలు మీద దండెత్తింది. దీనితో వెయ్యేళ్ల చరిత్ర కలిగిన కాపెటియన్ వంశం శాఖ అయిన బ్రాగాంజా వంశానికి చెందిన పోర్చుగీసు రాజకుటుంబం దేశం విడిచి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. వారు బ్రెజిలు‌లోని రియో ​​డి జనీరో నగరంలో తమ పాలనను తిరిగి స్థాపించుకున్నారు; ఈ నగరం అప్పటి నుండి పోర్చుగీసు సామ్రాజ్యానికి అనధికారిక రాజధానిగా మారింది.

1815లో పోర్చుగీసు యువరాజు డాం జాన్ (తరువాత డాం 6వ జాన్ ), రాజప్రతినిధిగా వ్యవహరిస్తూ 'పోర్చుగలు, బ్రెజిలు, అల్గార్వ్సు సంయుక్త రాజ్యాన్ని' ఏర్పాటు చేశారు. దీని ద్వారా బ్రెజిలు హోదా కేవలం ఒక వలస ప్రాంతం నుండి ఒక స్వతంత్ర రాజ్య స్థాయికి పెరిగింది. మరుసటి సంవత్సరం తన తల్లి 1వ మరియా మరణానంతరం ఆయన పోర్చుగలు సింహాసనాన్ని అధిష్టించారు. 1821 ఏప్రిల్‌ లో తన కుమారుడు, వారసుడైన రాకుమారుడు డామ్ పెడ్రోను బ్రెజిలు‌కు రాజప్రతినిధిగా పరిపాలించేందుకు నియమించి ఆయన పోర్చుగలు‌కు తిరిగి వెళ్లారు. 1808 నుండి బ్రెజిలు‌కు మంజూరు చేయబడిన రాజకీయ స్వయంప్రతిపత్తిని రద్దు చేయడానికి పోర్చుగీసు ప్రభుత్వం వెంటనే చర్యలు చేపట్టింది. స్థానిక వ్యవహారాల మీద తమకున్న పరిమిత నియంత్రణను కోల్పోయే ప్రమాదం బ్రెజిలియన్లలో విస్తృతమైన వ్యతిరేకతను రేకెత్తించింది. జోస్ బోనిఫాసియో డి ఆండ్రాడా ఇతర బ్రెజిలియను నాయకులతో కలిసి 1822 సెప్టెంబరు 7న పోర్చుగలు నుండి బ్రెజిలు స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించేలా పెడ్రోను ఒప్పించారు. అక్టోబరు 12న రాజ్యాంగబద్ధమైన రాచరిక వ్యవస్థగా కొత్తగా ఏర్పడిన బ్రెజిలు సామ్రాజ్యానికి మొదటి చక్రవర్తిగా ఆ రాకుమారుడు '1వ పెడ్రో 'గా ప్రకటించబడ్డారు. ఈ స్వాతంత్ర్య ప్రకటనను బ్రెజిలు అంతటా పోర్చుగలు‌కు విధేయులైన సాయుధ సైనిక విభాగాలు వ్యతిరేకించాయి. తదనంతరం జరిగిన స్వాతంత్ర్య యుద్ధం దేశవ్యాప్తంగా సాగింది; ఉత్తర, ఈశాన్య, దక్షిణ ప్రాంతాలలో భీకర యుద్ధాలు జరిగాయి. చివరి పోర్చుగీసు సైనికులు 1824 మార్చిలో లొంగిపోయారు. 1825 ఆగస్టులో పోర్చుగలు బ్రెజిలు స్వాతంత్ర్యాన్ని అధికారికంగా గుర్తించింది.

1వ పెడ్రో తన పరిపాలనా కాలంలో అనేక సంక్షోభాలను ఎదుర్కొన్నారు. 1825 ప్రారంభంలో సిస్ప్లాటిన్ ప్రావిన్సులో చెలరేగిన వేర్పాటువాద తిరుగుబాటు ఆ తర్వాత రియో డి లా ప్లాటా యునైటెడు ప్రావిన్సెసు (తర్వాతి కాలంలో అర్జెంటీనా) వారు సిస్ప్లాటినును తమలో కలుపుకోవడానికి చేసిన ప్రయత్నం, ఆ సామ్రాజ్యాన్ని సిస్ప్లాటిను యుద్ధంలోకి నెట్టాయి: ఇది "దక్షిణాన జరిగిన ఒక సుదీర్ఘమైన, అప్రతిష్టాకరమైన, అంతిమంగా నిష్ప్రయోజనమైన యుద్ధం". 1826 మార్చిలో 6వ జాన్ మరణించగా 1వ పెడ్రొ పోర్చుగీసు సింహాసనాన్ని అధిష్టించి కొద్దికాలం పాటు పోర్చుగలు రాజు 5వ పెడ్రోగా వ్యవహరించారు; ఆ తర్వాత ఆయన తన పెద్ద కుమార్తె 2వ మరియాకి అనుకూలంగా సింహాసనాన్ని త్యజించారు. 1828లో పరిస్థితి మరింత విషమించింది; దక్షిణాన జరుగుతున్న యుద్ధం ముగిసినప్పుడు బ్రెజిలు సిస్ప్లాటినాను కోల్పోవాల్సి వచ్చింది—అది తర్వాతి కాలంలో స్వతంత్ర గణతంత్ర రాజ్యమైన ఉరుగ్వేగా అవతరించింది. అదే సంవత్సరంలో లిస్బనులో 2వ మరియా సింహాసనాన్ని 1వ పెడ్రొ, తమ్ముడైన ప్రిన్సు మిగ్యూలు ఆక్రమించుకున్నారు.

1826లో సామ్రాజ్య పార్లమెంటు అయిన 'జనరలు అసెంబ్లీ' ప్రారంభమైనప్పుడు మరికొన్ని ఇబ్బందులు తలెత్తాయి. 1వ పెడ్రో శాసనసభలోని గణనీయమైన సభ్యులతో కలిసి, స్వతంత్ర న్యాయవ్యవస్థ, ప్రజలచే ఎన్నుకోబడే శాసనసభ విస్తృతమైన కార్యనిర్వాహక అధికారాలు, విశేష హక్కులు కలిగిన చక్రవర్తి నాయకత్వంలో నడిచే ప్రభుత్వం ఉండాలని వాదించారు. పార్లమెంటులోని మరికొందరు సభ్యులు ఇంచుమించు ఇదే తరహా నిర్మాణాన్ని సమర్థించినప్పటికీ అందులో చక్రవర్తి పాత్ర తక్కువ ప్రభావవంతంగా ఉండాలని, విధాన నిర్ణయాలు, పాలనలో శాసనసభదే ఆధిపత్యం ఉండాలని వాదించారు. ప్రభుత్వం మీద చక్రవర్తి ఆధిపత్యం వహిస్తారా లేక పార్లమెంటు ఆధిపత్యం వహిస్తుందా అనే అంశం మీద జరిగిన ఈ పోరాటం 1826 నుండి 1831 వరకు ప్రభుత్వ, రాజకీయ నిర్మాణ ఏర్పాటు మీద జరిగిన చర్చలలోనూ కొనసాగింది. బ్రెజిలు, పోర్చుగలు—ఈ రెండు దేశాల సమస్యలను ఏకకాలంలో పరిష్కరించలేక చక్రవర్తి 1831 ఏప్రిల్ 7న తన కుమారుడు 2వ పెడ్రోకు అనుకూలంగా సింహాసనాన్ని త్యజించారు; వెంటనే తన కుమార్తెను ఆమె సింహాసనం మీద తిరిగి అధిష్టింపజేసేందుకు యూరపు‌కు ప్రయాణమయ్యారు.

అరాచక పరిస్థితులు

రియో డి జనీరోలోని పకో ఇంపీరియలు (సామ్రాజ్య భవనం), బ్రెజిల్ ప్రభుత్వ ప్రధాన కేంద్రం (1840)

1వ పెడ్రో ఆకస్మిక నిష్క్రమణ తరువాత బ్రెజిలు దేశాధినేతగా కేవలం ఐదేళ్ల బాలుడితో మిగిలిపోయింది. అనుసరించడానికి ఎటువంటి పూర్వ ఉదాహరణలు లేకపోవడంతో సామ్రాజ్యం ఒక బలమైన కార్యనిర్వాహక అధిపతి లేకుండా పన్నెండేళ్లకు పైగా కాలాన్ని గడపాల్సిన పరిస్థితిని ఎదుర్కొంది; ఎందుకంటే, రాజ్యాంగ నిబంధనల ప్రకారం 2వ పెడ్రో 1843 డిసెంబరు 2 నాటికి గానీ వయోజనత్వాన్ని పొంది చక్రవర్తిగా తన అధికారాలను వినియోగించుకోవడం ప్రారంభించలేడు. ఈ మధ్యంతర కాలంలో దేశాన్ని పరిపాలించడానికి ఒక 'రీజెన్సీ' (సంరక్షక మండలి) ఎన్నుకోబడింది. రీజెన్సీకి చక్రవర్తికి ఉండే అధికారాలలో కొన్ని మాత్రమే ఉండటం, అది పూర్తిగా జనరలు అసెంబ్లీకి లోబడి ఉండటం వలన బ్రెజిలు ప్రభుత్వ అత్యున్నత స్థాయిలో ఏర్పడిన శూన్యతను అది పూరించలేకపోయింది.

బలహీనపడిన రీజెన్సీ, జాతీయ, స్థానిక రాజకీయ వర్గాల మధ్య ఉన్న వివాదాలను, వైరుధ్యాలను పరిష్కరించడంలో అసమర్థంగా నిరూపించబడింది. ప్రాంతీయ, స్థానిక ప్రభుత్వాలకు అధిక స్వయంప్రతిపత్తిని ఇవ్వడం ద్వారా పెరుగుతున్న అసమ్మతిని అణచివేయవచ్చని నమ్మి, జనరలు అసెంబ్లీ 1834లో అటో అడిషనలు (1834 అదనపు చట్టం) అనే రాజ్యాంగ సవరణను ఆమోదించింది. గందరగోళాన్ని అంతం చేయడానికి బదులుగా ఈ కొత్త అధికారాలు స్థానిక ఆశయాలను, వైరుధ్యాలను మరింత పెంచి పోషించాయి. దేశవ్యాప్తంగా హింస చెలరేగింది. ప్రాంతీయ, పురపాలక ప్రభుత్వాల మీద ఆధిపత్యం కోసం స్థానిక పార్టీలు మరింత తీవ్రంగా పోటీ పడ్డాయి. ఎందుకంటే ఏ పార్టీ అయితే ప్రాంతాల మీద ఆధిపత్యం చెలాయిస్తుందో ఆ పార్టీ ఎన్నికల, రాజకీయ వ్యవస్థ మీద కూడా నియంత్రణ సాధిస్తుంది. ఎన్నికలలో ఓడిపోయిన పార్టీలు తిరుగుబాటు చేసి బలవంతంగా అధికారాన్ని చేజిక్కించుకోవడానికి ప్రయత్నించాయి. ఫలితంగా అనేక తిరుగుబాట్లు జరిగాయి.

1830ల కాలంలో అధికారంలోకి వచ్చిన రాజకీయ నాయకులు అప్పటికి అధికారం తాలూకు ఇబ్బందులు, చిక్కులను గురించి బాగా అవగాహన ఏర్పరచుకున్నారు. చరిత్రకారుడు రోడెరికు జె. బార్మను ప్రకారం 1840 నాటికి "దేశాన్ని స్వయంగా పరిపాలించగల తమ సామర్థ్యం మీద వారికి ఉన్న నమ్మకం పూర్తిగా సన్నగిల్లింది. దేశ మనుగడకు ఎవరి ఉనికి అయితే అత్యంత ఆవశ్యకమో, అటువంటి ఒక అత్యున్నత అధికార కేంద్రంగా వారు 2వ పెడ్రో ను అంగీకరించారు." ఈ రాజకీయ నాయకులలో కొందరు (వీరే 1840లలో కన్జర్వేటివ్ పార్టీని స్థాపించారు) ఒక తటస్థ వ్యక్తి అవసరమని భావించారు—రాజకీయ వర్గాల కీచులాటలకు, స్వార్థ ప్రయోజనాలకు అతీతంగా నిలబడి, ప్రజల అసంతృప్తిని పరిష్కరించే వివాదాలను సమన్వయం చేసే సామర్థ్యం ఆ వ్యక్తికి ఉండాలని వారు ఆశించారు. 1వ పెడ్రో ఊహించిన రాజ్యాంగబద్ధమైన చక్రవర్తి కంటే శాసనసభ మీద ఎక్కువ ఆధారపడే చక్రవర్తిని వారు ఆశించారు; అదే సమయంలో రాజప్రతినిధి పాలన ప్రారంభంలో వారి ప్రత్యర్థులు (వీరే తర్వాత లిబరల్ పార్టీని స్థాపించారు) ప్రతిపాదించిన అధికారాల కంటే ఎక్కువ అధికారాలు కలిగిన చక్రవర్తిని వారు ఊహించారు. అయితే లిబరల్సు ఒక ఉపాయం పన్ని 2వ పెడ్రో కు పరిపాలనాధికారాలు సంక్రమించే వయస్సును పద్దెనిమిది నుండి పద్నాలుగేళ్లకు తగ్గించే ప్రతిపాదనను ఆమోదింపజేశారు. తద్వారా 1840 జూలైలో చక్రవర్తి పరిపాలనకు అర్హుడని ప్రకటించబడింది.

అధికార సుస్థిరీకరణ

ప్రైయెరా తిరుగుబాటు ముగిసిన రెండేళ్ల తర్వాత పెర్నాంబుకో (బ్రెజిలు ఈశాన్య ప్రాంతం) రాజధాని అయిన రెసిఫే నగరం

తమ లక్ష్యాలను సాధించుకోవడానికి లిబరల్సు ఒక వర్గం ఉన్నత స్థాయి రాజభవన సేవకులతో, ప్రముఖ రాజకీయ నాయకులతో పొత్తు పెట్టుకున్నారు—ఈ వర్గాన్నే "ఆస్థాన వర్గం" అని పిలిచేవారు. ఈ ఆస్థాన సభ్యులు చక్రవర్తి అంతరంగ వర్గంలో భాగమై ఉండి ఆయన మీద గణనీయమైన ప్రభావాన్ని ఏర్పరచుకున్నారు; దీని ఫలితంగానే వరుసగా లిబరల్సు ఆస్థాన సభ్యుల కలయికతో కూడిన మంత్రివర్గాలను నియమించడం సాధ్యమైంది. అయితే వారి ఆధిపత్యం స్వల్పకాలికమే. 1846 నాటికి 2వ పెడ్రో శారీరకంగానూ మానసికంగానూ పరిణితి చెందాడు. ఇక మీద పుకార్లు రహస్య కుట్రల గురించిన సూచనలు, ఇతర కుతంత్రాలకు ప్రభావితమయ్యే అభద్రతా భావం కలిగిన 14 ఏళ్ల బాలుడు కాకుండా ఆ యువ చక్రవర్తి బలహీనతలు తొలగిపోయాయి; ఆయన వ్యక్తిత్వ పటిమ వెలుగులోకి వచ్చింది. ఎటువంటి ప్రజా అలజడికి తావులేకుండా తన అంతరంగ వలయం నుండి ఆస్థానీకులను తొలగించడం ద్వారా వారి ప్రభావానికి ముగింపు పలకడంలో ఆయన విజయవంతమయ్యాడు. పదవిలో ఉన్నప్పుడు అసమర్థులని నిరూపించుకున్న ఉదారవాదులను కూడా ఆయన తొలగించి 1848లో ప్రభుత్వాన్ని ఏర్పాటు చేయాల్సిందిగా సంప్రదాయవాదులను ఆహ్వానించాడు.

1848, 1852 మధ్య సంభవించిన మూడు సంక్షోభాల ద్వారా చక్రవర్తి, కొత్తగా నియమితులైన సంప్రదాయవాద మంత్రివర్గం సామర్థ్యాలు పరీక్షకు గురయ్యాయి. మొదటి సంక్షోభం బానిసల అక్రమ దిగుమతికి సంబంధించి తలెత్తిన ఘర్షణ. బ్రిటను‌తో కుదిరిన ఒక ఒప్పందంలో భాగంగా 1826లోనే బానిసల దిగుమతి నిషేధించబడింది. అయినప్పటికీ ఈ అక్రమ రవాణా నిరాటంకంగా కొనసాగింది; దీనితో బ్రిటిషు ప్రభుత్వం 'బానిస వ్యాపార (బ్రెజిలు) చట్టం 1845'ను ఆమోదించింది. ఈ చట్టం ప్రకారం బ్రెజిలియను నౌకలను తనిఖీ చేయడానికి& బానిస వ్యాపారంలో ప్రమేయం ఉన్నట్లు తేలిన ఎవరినైనా అదుపులోకి తీసుకోవడానికి బ్రిటిషు యుద్ధనౌకలకు అధికారం లభించింది. బ్రెజిలు ఈ సమస్యతో సతమతమవుతున్న సమయంలోనే పెర్నాంబుకో ప్రావిన్సు‌లోని స్థానిక రాజకీయ వర్గాల మధ్య (ఉదారవాదులు, ఆస్థానీకుల మద్దతుదారులు కూడా ఇందులో పాలుపంచుకున్నారు) అంతర్ఘర్షణ అయిన 'ప్రైయెరా తిరుగుబాటు' 1848 నవంబరు 6న చెలరేగింది; అయితే 1849 మార్చి నాటికి అది పూర్తిగా అణచివేయబడింది. రాచరిక పాలన కాలంలో సంభవించిన చివరి తిరుగుబాటు ఇదే; దీని ముగింపు బ్రెజిలు‌లో నలభై ఏళ్ల అంతర్గత శాంతికి నాంది పలికింది. చట్టవిరుద్ధమైన బానిస వ్యాపారాన్ని అరికట్టడానికి ప్రభుత్వానికి విస్తృత అధికారాలను కల్పిస్తూ 1850 సెప్టెంబరు 4న యూసెబియో డి క్వైరోస్ చట్టం ప్రకటించబడింది. ఈ కొత్త సాధనంతో బ్రెజిలు బానిసల దిగుమతిని పూర్తిగా నిర్మూలించే దిశగా అడుగులు వేసింది; 1852 నాటికి ఈ తొలి సంక్షోభం ముగిసింది. బానిస వ్యాపారం పూర్తిగా అణచివేయబడిందని బ్రిటను కూడా అంగీకరించింది.

మూడవ సంక్షోభం రియొ డీ లా ప్లాటా (రియో డి లా ప్లాటా) కు ఆనుకుని ఉన్న భూభాగాల మీద ఆధిపత్యం, ఆ జలమార్గంలో స్వేచ్ఛా నౌకాయానం విషయమై అర్జెంటీనా సమాఖ్యతో తలెత్తిన సంఘర్షణ. 1830ల నుండి అర్జెంటీనా నియంత జువాన్ మాన్యువలు డి రోసాసు, ఉరుగ్వే బ్రెజిలు దేశాల అంతర్గత తిరుగుబాట్లకు మద్దతు ఇస్తూ వచ్చాడు. 1850 వరకు రోసాసు నుండి ఎదురైన ముప్పును ఎదుర్కోవడంలో సామ్రాజ్యం అసమర్థంగా ఉంది; ఆ సమయంలో బ్రెజిలు, ఉరుగ్వే, అసంతృప్తితో ఉన్న అర్జెంటీనా వాసుల మధ్య ఒక కూటమి ఏర్పడింది. ఇది ప్లాటిను యుద్ధంకు దారితీసింది. తత్ఫలితంగా 1852 ఫిబ్రవరిలో అర్జెంటీనా పాలకుడు పదవీచ్యుతుడయ్యాడు. ఈ సంక్షోభాలను సామ్రాజ్యం విజయవంతంగా అధిగమించడం వలన దేశ స్థిరత్వం, ప్రతిష్ట గణనీయంగా పెరిగాయి. తద్వారా బ్రెజిలు ఒక ప్రాంతీయ శక్తిగా అవతరించింది. అంతర్జాతీయ స్థాయిలో ఐరోపావాసులు ఈ దేశాన్ని ఫ్రీడం ఆఫ్ ప్రెస్ (పత్రికా స్వేచ్ఛ) పౌర స్వేచ్ఛల పట్ల రాజ్యాంగబద్ధమైన గౌరవం వంటి, తమకు సుపరిచితమైన ఉదారవాద ఆదర్శాలకు ప్రతిరూపంగా పరిగణించడం ప్రారంభించారు. ఆ కాలంలో దక్షిణ అమెరికాలోని ఇతర దేశాలలో సర్వసాధారణంగా కనిపించిన నియంతృత్వాలు, అస్థిరతలతో కూడిన పరిస్థితులకు బ్రెజిలు అనుసరించిన ప్రాతినిధ్య పార్లమెంటరీ రాచరిక వ్యవస్థ పూర్తి విరుద్ధంగా నిలిచింది.

వృద్ది

బహియా ప్రావిన్సు‌లో (బ్రెజిలు ఈశాన్య ప్రాంతం) ఒక లోకోమోటివ్, c. 1859

Recife రేవు ప్రాంతంలో ఒక నిర్మాణ స్థలం, 1862

1850ల ప్రారంభంలో బ్రెజిలు అంతర్గత స్థిరత్వాన్ని, ఆర్థిక శ్రేయస్సును ఆస్వాదిస్తోంది. దేశ మౌలిక సదుపాయాలు అభివృద్ధి చేయబడుతున్నాయి; రైల్వేలు, విద్యుతు టెలిగ్రాఫు, ఆవిరి నౌకల మార్గాల నిర్మాణంలో సాధించిన పురోగతి బ్రెజిలు‌ను ఒక సమగ్ర జాతీయ సంస్థగా ఏకం చేసింది. ఐదేళ్ల పదవీకాలం తర్వాత విజయవంతంగా పనిచేసిన కన్జర్వేటివు మంత్రివర్గం రద్దు చేయబడింది. 1853 సెప్టెంబరులో కన్జర్వేటివు పార్టీ అధినేత అయిన హోనోరియో హెర్మెటో కార్నీరో లియో, మార్క్విస్ ఆఫ్ పరానాకు కొత్త మంత్రివర్గాన్ని ఏర్పాటు చేసే బాధ్యత అప్పగించబడింది. దేశ రాజకీయ వివాదాలను పరిష్కరించడంలో పార్లమెంటు పాత్రను బలోపేతం చేయడం లక్ష్యంగా "సయోధ్య" గా ప్రసిద్ధి చెందిన ఒక ప్రతిష్టాత్మక ప్రణాళికను ముందుకు తీసుకురావాలని చక్రవర్తి 2వ పెడ్రో ఆశించారు.

పరానా పలువురు లిబరల్సు‌ను కన్జర్వేటివు వర్గంలో చేరమని ఆహ్వానించారు. అంతేకాక వారిలో కొందరిని మంత్రులుగా నియమించే స్థాయికి వెళ్లారు. కొత్త మంత్రివర్గం అత్యంత విజయవంతమైనప్పటికీ ప్రారంభం నుంచే కన్సర్వేటివు పార్టీలోని అతి సంప్రదాయవాద సభ్యుల నుండి బలమైన వ్యతిరేకతను ఎదుర్కొంది. వారు కొత్తగా చేరిన ఉదారవాదులను తిరస్కరించారు. పార్టీ ఆదర్శాలను నిజంగా పంచుకోని ప్రధానంగా ప్రజా పదవులను పొందడంలో మాత్రమే ఆసక్తి ఉన్న పార్టీ మారిన ఉదారవాదులతో నిండిన ఒక రాజకీయ యంత్రంగా మంత్రివర్గం మారిందని వారు భావించారు. ఈ అపనమ్మకం ఉన్నప్పటికీ ముప్పులను తిప్పికొట్టడంలోనూ, అడ్డంకులు, ఎదురుదెబ్బలను అధిగమించడంలోనూ పరానా అద్భుతమైన దృఢత్వాన్ని ప్రదర్శించారు. అయితే 1856 సెప్టెంబరులో తన వృత్తిజీవితం అత్యున్నత దశలో ఉన్నప్పుడు ఆయన ఆకస్మికంగా మరణించారు; అయినప్పటికీ ఆయన ఏర్పాటు చేసిన మంత్రివర్గం 1857 మే వరకు కొనసాగింది.

కన్జర్వేటివు పార్టీ రెండుగా చీలిపోయింది: ఒక వైపు అతి-కన్జర్వేటివు‌లు ఉండగా మరో వైపు 'సయోధ్య' విధానానికి మద్దతు తెలిపే మితవాద కన్జర్వేటివు‌లు ఉన్నారు. అతి-కన్జర్వేటివు‌లకు జోక్విమ్ రోడ్రిగ్స్ టోర్రెస్, విస్కౌంట్ ఆఫ్ ఇటాబోరై, యూసెబియో డి కైరోసు, పౌలినో సోరెస్ డి సౌసా, ఉరుగ్వే 1వ విస్కౌంటు నాయకత్వం వహించారు—వీరందరూ 1848–1853 నాటి మంత్రివర్గంలో మాజీ మంత్రులుగా పనిచేసినవారే. పరానా మరణానంతరం ఈ అనుభవజ్ఞులైన రాజకీయ నాయకులు కన్జర్వేటివు పార్టీ మీద తమ నియంత్రణను సాధించారు. 1857 తర్వాతి సంవత్సరాలలో ఏ మంత్రివర్గమూ ఎక్కువ కాలం మనుగడ సాగించలేకపోయింది. 'ఛాంబరు ఆఫ్ డిప్యూటీసు' (దిగువ సభ)లో తగినంత మెజారిటీ లేకపోవడం వల్ల అవి త్వరగానే కుప్పకూలిపోయాయి.

1848లో పతనం, 1849లో సంభవించిన వినాశకరమైన 'ప్రైయెరా’ తిరుగుబాటు కారణంగా అప్పటి నుండి బలహీనపడిపోయిన లిబరలు పార్టీలోని మిగిలిన సభ్యులు, కన్జర్వేటివు పార్టీలో రాబోయే అంతర్గత పతనాన్ని తమకు అనుకూలంగా మలుచుకున్నారు; తద్వారా వారు నూతనోత్సాహంతో జాతీయ రాజకీయాలలోకి తిరిగి ప్రవేశించారు. 1860లో 'ఛాంబరు ఆఫ్ డిప్యూటీస్'లో అనేక స్థానాలను గెలుచుకోవడం ద్వారా వారు ప్రభుత్వానికి ఒక బలమైన దెబ్బ కొట్టారు. అనేకమంది మితవాద సంప్రదాయవాదులు పక్షం మారి ఉదారవాదులతో కలిసి ఒక కొత్త రాజకీయ పార్టీని—'ప్రోగ్రెసివు లీగ్'ను—ఏర్పరచినప్పుడు పార్లమెంటులో ప్రభుత్వాన్ని నడపడానికి అవసరమైన స్పష్టమైన మెజారిటీ లేకపోవడం వలన అధికారం మీద సంప్రదాయవాదుల పట్టు నిలకడలేనిదిగా మారి వారు రాజీనామా చేశారు. 1862 మే నెలలో 2వ పెడ్రో ఒక ప్రగతిశీల మంత్రివర్గాన్ని నియమించారు. 1853 తరువాత కాలం బ్రెజిలు‌కు శాంతి సుసంపన్నతతో కూడినదిగా సాగింది: "రాజకీయ వ్యవస్థ సజావుగా పనిచేసింది. పౌర స్వేచ్ఛలు పరిరక్షించబడ్డాయి. బ్రెజిలు‌లో రైల్వే, టెలిగ్రాఫు, ఆవిరి నౌకల మార్గాలను ప్రవేశపెట్టే ప్రక్రియ ప్రారంభమైంది. దేశం తన తొలి ముప్పై ఏళ్లలో సతమతమయ్యేలా చేసిన వివాదాలు, ఘర్షణలతో ఇక మీద ఇబ్బంది పడలేదు."

పరాగ్వే యుద్ధం

పరాగ్వే యుద్ధం సమయంలో, 1866లో మోహరించిన బ్రెజిలియన్ ఫిరంగి దళం

పరాగ్వే యుద్ధం సమయంలో, 1868లో ఒక మతపరమైన ఊరేగింపు ముందు మోకరిల్లి ఉన్న బ్రెజిలియను సైనికులు

1863లో ఈ ప్రశాంత కాలం ముగిసింది; ఆ సమయంలో రియో ​​డి జనీరోలోని బ్రిటిషు కాన్సులు, రెండు చిన్నపాటి సంఘటనలకు ప్రతిస్పందనగా బ్రెజిలు‌కు అవమానకరమైన ఒక తుది హెచ్చరికను జారీ చేయడం ద్వారా దాదాపు ఒక యుద్ధానికి దారితీసే పరిస్థితిని సృష్టించారు (చూడండి: క్రిస్టీ క్వశ్చను). బ్రెజిలియను ప్రభుత్వం లొంగిపోవడానికి నిరాకరించింది; దాంతో ఆ కాన్సులు నష్టపరిహారంగా బ్రెజిలియను వాణిజ్య నౌకలను స్వాధీనం చేసుకోవాలని బ్రిటిషు యుద్ధ నౌకలకు ఆదేశాలు జారీ చేశారు. బ్రెజిలు రాబోయే సంఘర్షణ కోసం తనను తాను సిద్ధం చేసుకుంది. బ్రెజిలియను వాణిజ్య నౌకలను స్వాధీనం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించే ఏ బ్రిటిషు యుద్ధనౌకపైనైనా కాల్పులు జరపడానికి తీరప్రాంత రక్షణ దళాలకు అనుమతి ఇవ్వబడింది. ఆ తర్వాత 1863 జూన్‌లో బ్రెజిలు ప్రభుత్వం బ్రిటను‌తో దౌత్య సంబంధాలను తెంచుకుంది.

బ్రిటిషు సామ్రాజ్యంతో యుద్ధం ముంచుకొస్తున్న తరుణంలో బ్రెజిలు తన దృష్టిని తన దక్షిణ సరిహద్దుల వైపు మళ్లించాల్సి వచ్చింది. ఉరుగ్వేలో మరొక అంతర్యుద్ధం ప్రారంభమైంది. ఇది అక్కడి రాజకీయ పార్టీలను ఒకదానితో ఒకటి తలపడేలా చేసింది. ఈ అంతర్గత సంఘర్షణ బ్రెజిలియన్ల హత్యలకు, ఉరుగ్వేలో ఉన్న వారి ఆస్తుల దోపిడీకి దారితీసింది. బ్రెజిలు ప్రగతిశీల మంత్రివర్గం ఈ విషయంలో జోక్యం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకుని ఒక సైన్యాన్ని పంపింది; ఆ సైన్యం 1864 డిసెంబరులో ఉరుగ్వే మీద దండెత్తింది. తద్వారా స్వల్పకాలిక ఉరుగ్వే యుద్ధం ప్రారంభమైంది. 1864 చివరిలో పొరుగున ఉన్న పరాగ్వే నియంత ఫ్రాన్సిస్కో సోలానో లోపెజు, ఉరుగ్వేలో నెలకొన్న పరిస్థితులను తనకు అనుకూలంగా మలుచుకుని తన దేశాన్ని ఒక ప్రాంతీయ శక్తిగా నిలబెట్టడానికి ప్రయత్నించాడు. అదే సంవత్సరం నవంబరులో ఆయన ఒక బ్రెజిలియను పౌర ఆవిరి నౌకను స్వాధీనం చేసుకోవాలని ఆదేశించాడు; ఇది పరాగ్యుయను యుద్ధంప్రారంభానికి దారితీయగా ఆ వెంటనే ఆయన బ్రెజిలు మీద దండయాత్ర చేశాడు. మొదట్లో ఒక క్లుప్తమైన సూటియైన సైనిక జోక్యంగా కనిపించిన పరిణామం, దక్షిణ అమెరికా ఆగ్నేయ ప్రాంతంలో ఒక పూర్తి స్థాయి యుద్ధానికి దారితీసింది. అయితే 1865 సెప్టెంబరులో బ్రిటిషు ప్రభుత్వం ఒక దూతను పంపి రెండు సామ్రాజ్యాల మధ్య తలెత్తిన సంక్షోభానికి బహిరంగంగా క్షమాపణలు చెప్పడంతో—రెండు వైపుల నుండి (బ్రిటను, పరాగ్వేలతో) యుద్ధం చేయాల్సి వస్తుందన్న ఆందోళన తొలగిపోయింది. 1864లో పరాగ్వే చేసిన దండయాత్ర ఊహించిన దానికంటే చాలా ఎక్కువ కాలం సాగిన ఒక సంఘర్షణకు దారితీసింది; ఫలితంగా యుద్ధాన్ని సమర్థవంతంగా నడిపించగలదన్న 'ప్రగతిశీల మంత్రివర్గం'సామర్థ్యం మీద ఉన్న నమ్మకం పూర్తిగా సన్నగిల్లింది. అంతేకాకుండా ఆవిర్భవించినప్పటి నుండే 'ప్రగతిశీల కూటమి' మాజీ మితవాద సంప్రదాయవాదులు మాజీ ఉదారవాదులు ఏర్పాటు చేసిన వర్గాల మధ్య నెలకొన్న అంతర్గత కలహాలతో సతమతమైంది.

దీనితో ఆ మంత్రివర్గం రాజీనామా చేసింది; 1868 జూలైలో చక్రవర్తి వయోవృద్ధుడైన 'విస్కౌంటు ఆఫ్ ఇటాబోరాయ్'ను కొత్త మంత్రివర్గానికి అధిపతిగా నియమించారు. ఈ పరిణామం సంప్రదాయవాదులు తిరిగి అధికారంలోకి రావడాన్ని సూచించింది. ఇది ప్రగతిశీల కూటమిలోని రెండు వర్గాలను తమ విభేదాలను పక్కన పెట్టేలా ప్రేరేపించింది; తత్ఫలితంగా వారు తమ పార్టీకి 'లిబరలు పార్టీ' అని కొత్తగా నామకరణం చేసుకున్నారు. మూడవదైన చిన్నదైన, తీవ్రమైన ప్రగతిశీల వర్గం ఒకటి 1870లో తనను తాను గణతంత్రవాద వర్గంగా ప్రకటించుకుంది—ఇది రాచరిక వ్యవస్థకు ఒక అరిష్ట సూచనగా పరిణమించింది. అయినప్పటికీ "విస్కౌంటు ఆఫ్ ఇటాబోరాయి ఏర్పాటు చేసిన మంత్రివర్గం అది భర్తీ చేసిన మునుపటి మంత్రివర్గం కంటే ఎంతో సమర్థవంతమైనదిగా నిలిచింది." పరాగ్వేతో జరిగిన సంఘర్షణ 1870 మార్చిలో బ్రెజిలు దాని మిత్రదేశాలకు సంపూర్ణ విజయాన్ని చేకూరుస్తూ ముగిసింది. ఈ యుద్ధంలో 50,000 మందికి పైగా బ్రెజిలియను సైనికులు ప్రాణాలు కోల్పోయారు. యుద్ధ వ్యయం ప్రభుత్వ వార్షిక బడ్జెటు‌కు పదకొండు రెట్లు అధికంగా ఉంది. అయినప్పటికీ దేశం ఎంతటి ఆర్థిక సౌభాగ్యంతో వెలుగొందిందంటే ప్రభుత్వం కేవలం పదేళ్ల వ్యవధిలోనే యుద్ధ రుణాన్ని పూర్తిగా తీర్చగలిగింది. అంతేకాకుండా ఈ సంఘర్షణ జాతీయ ఉత్పత్తికి, ఆర్థిక వృద్ధికి ఒక ప్రేరకంగా కూడా పనిచేసింది.

అపోజీ

1876లో మినాసు గెరైసు ప్రావిన్సు‌లోని ఒక వ్యవసాయ క్షేత్రంలో బానిసలు

1865లో బ్రిటిషు సామ్రాజ్యం మీద దౌత్య విజయం, ఉరుగ్వే మీద సైనిక విజయం ఆ తర్వాత 1870లో పరాగ్వేతో యుద్ధం విజయవంతంగా ముగియడం బ్రెజిలియను సామ్రాజ్యం "స్వర్ణయుగం"కు నాంది పలికాయి. బ్రెజిలియను ఆర్థిక వ్యవస్థ వేగంగా అభివృద్ధి చెందింది; రైల్వే, షిప్పింగు, ఇతర ఆధునీకరణ ప్రాజెక్టులు ప్రారంభించబడ్డాయి; వలసలు వృద్ధి చెందాయి. ఈ సామ్రాజ్యం అంతర్జాతీయంగా ఆధునిక, ప్రగతిశీల దేశంగా, అమెరికా ఖండంలో యునైటెడు స్టేట్సు తర్వాత రెండవ స్థానంలో నిలిచింది; ఇది మంచి పెట్టుబడి సామర్థ్యంతో కూడిన రాజకీయంగా స్థిరమైన ఆర్థిక వ్యవస్థగా నిలిచింది.

1871 మార్చిలో 2వ పెడ్రో సంప్రదాయవాది అయిన జోస్ పరాన్హోసు, విస్కౌంటు ఆఫ్ రియో బ్రాంకోను ఒక మంత్రివర్గానికి అధిపతిగా నియమించాడు. ఆ మంత్రివర్గం ప్రధాన లక్ష్యం, ఆడ బానిసలకు పుట్టిన పిల్లలందరికీ తక్షణమే స్వేచ్ఛను ఇచ్చే చట్టాన్ని ఆమోదించడం. ఈ వివాదాస్పద బిల్లును మే నెలలో ఛాంబరు ఆఫ్ డిప్యూటీసు‌లో ప్రవేశపెట్టారు. ఇది "దృఢమైన వ్యతిరేకతను" ఎదుర్కొంది. దీనికి దాదాపు మూడింట ఒక వంతు మంది డిప్యూటీల మద్దతు లభించింది. ఈ చర్యకు వ్యతిరేకంగా ప్రజాభిప్రాయాన్ని సమీకరించడానికి ప్రయత్నించింది. చివరకు ఈ బిల్లును సెప్టెంబరు‌లో ప్రకటించారు. ఇది "స్వేచ్ఛా జనన చట్టం"గా ప్రసిద్ధి చెందింది. అయితే రియో బ్రాంకో విజయం ఆ ఆర్థిక వ్యవస్థ దీర్ఘకాలిక రాజకీయ స్థిరత్వాన్ని తీవ్రంగా దెబ్బతీసింది. ఈ చట్టం "కన్జర్వేటివు‌లను రెండుగా చీల్చింది: పార్టీలోని ఒక వర్గం రియో ​​బ్రాంకో మంత్రివర్గ సంస్కరణలకు మద్దతు ఇవ్వగా రెండవ వర్గం—'ఎస్క్రావొక్రాటాసు' (ఆంగ్లంలో:స్లావొక్రాట్సు ) అని పిలువబడేవారు—తమ వ్యతిరేకతలో ఏమాత్రం వెనకడుగు వేయలేదు" తద్వారా ఒక కొత్త తరం తీవ్ర కన్జర్వేటివు‌లు ఆవిర్భవించారు.

"స్వేచ్ఛా జనన చట్టం" దానికి 2వ పెడ్రో ఇచ్చిన మద్దతు కారణంగా తీవ్ర కన్జర్వేటివు‌లు రాజరిక వ్యవస్థ పట్ల కలిగి ఉన్న నిస్సందేహమైన విధేయతను కోల్పోయారు. అంతకుముందు 1850ల కాలంలోనే కన్జర్వేటివు పార్టీలో తీవ్ర విభేదాలు తలెత్తాయి; ఆ సమయంలో సామ్రాటు‌గారు అనుసరించిన 'సయోధ్య విధానం' పట్ల ఆయన చూపిన సంపూర్ణ మద్దతు కారణంగా 'ప్రోగ్రెసివు‌లు' అనే కొత్త వర్గం ఉద్భవించింది. 1850లలో సయోధ్య విధానాన్ని వ్యతిరేకించిన యూసెబియో, ఉరుగ్వాయి, ఇటాబోరాయి, నాయకత్వంలోని తీవ్ర కన్జర్వేటివు‌లు కూడా రాజకీయ వ్యవస్థ సక్రమంగా పనిచేయడానికి సామ్రాటు ‌గారు అత్యవసరమని అప్పట్లో విశ్వసించారు: రాజకీయ ప్రతిష్టంభన ఏర్పడినప్పుడు సామ్రాటు‌గారు ఒక అంతిమ, నిష్పక్షపాత మధ్యవర్తిగా వ్యవహరించేవారు. దీనికి భిన్నంగా ఈ కొత్త తరం తీవ్ర కన్జర్వేటివు‌లు 2వ పెడ్రో పాలనలోని రాజ్యప్రతినిధి పాలన (రీజెన్సీ) తొలి దశలను ప్రత్యక్షంగా చూడలేదు; ఆ తొలి దశల్లో బాహ్య, అంతర్గత ప్రమాదాలు సామ్రాజ్యం ఉనికికే ముప్పు కలిగించాయి. వీరు కేవలం సుసంపన్నత, శాంతి, స్థిరమైన పరిపాలనను మాత్రమే చూసి పెరిగారు. వారికి, సాధారణంగా చెప్పాలంటే పాలక వర్గాలకు—రాజకీయ వివాదాలను పరిష్కరించగల ఒక తటస్థ సామ్రాటు‌గారి ఉనికి ఇక మీద ముఖ్యమైనదిగా అనిపించలేదు. అంతేకాకుండా బానిసత్వ సమస్య మీద 2వ పెడ్రో స్పష్టంగా ఒక రాజకీయ పక్షం వహించడం ద్వారా ఒక తటస్థ మధ్యవర్తిగా తన స్థానాన్ని తానే దెబ్బతీసుకున్నారు. యువ తీవ్ర కన్జర్వేటివు రాజకీయ నాయకులకు సామ్రాజ్యాధిపత్య పదవిని గౌరవించడానికి లేదా సమర్థించడానికి ఎటువంటి కారణమూ కనిపించలేదు.

క్షీణత

బ్రెజిలు సామ్రాజ్యం, సుమారు 1889 నాటికి. 1828 నుండే సిస్ప్లాటినా ప్రాంతం చేజారిపోయింది. ఆ తర్వాత రెండు కొత్త రాష్ట్రాలు సృష్టించబడ్డాయి (అమజోనాసు పరానా)

రాచరిక వ్యవస్థలోని బలహీనతలు బయటపడటానికి చాలా సంవత్సరాలు పట్టింది. 1880ల కాలంలో బ్రెజిలు తన అభివృద్ధిని కొనసాగించింది; ఆర్థిక వ్యవస్థ సమాజం రెండూ వేగంగా అభివృద్ధి చెందాయి. ఇందులో మహిళల హక్కుల కోసం జరిగిన మొట్టమొదటి వ్యవస్థీకృత ఉద్యమం కూడా ఉంది (ఇది తర్వాతి దశాబ్దాలలో నెమ్మదిగా పురోగమించింది). దీనికి భిన్నంగా 2వ పెడ్రో రాసిన లేఖలను పరిశీలిస్తే వయసు మీదపడటంతో ఆయనకు ప్రపంచం పట్ల విరక్తి కలిగినట్లు, సమకాలీన సంఘటనలకు దూరమైనట్లు, భవిష్యత్తు పట్ల నిరాశావాద దృక్పథాన్ని కలిగి ఉన్నట్లు తెలుస్తుంది. చక్రవర్తిగా తన అధికారిక విధులను నిర్వర్తించడంలో ఆయన శ్రద్ధగానే వ్యవహరించారు—అయితే తరచుగా ఎటువంటి ఉత్సాహం లేకుండానే—కానీ దేశంలో స్థిరత్వాన్ని కాపాడటానికి ఆయన ఇక మీద చురుకుగా జోక్యం చేసుకోలేదు. "రాచరిక వ్యవస్థ భవిష్యత్తు పట్ల" ఆయనకు పెరిగిన "ఉదాసీనత" సామ్రాజ్య వ్యవస్థ ప్రమాదంలో పడినప్పుడు దానిని రక్షించడానికి ఆయన ఎటువంటి చర్యలు తీసుకోకపోవడం వంటి కారణాల వలన, రాచరిక వ్యవస్థ రద్దు కావడానికి గల "ప్రధానమైన, బహుశా ఏకైక బాధ్యత" ఆ చక్రవర్తిదేనని చరిత్రకారులు పేర్కొన్నారు.

దేశానికి ఒక కొత్త దిశానిర్దేశం చేయగలిగే సమర్థుడైన వారసుడు లేకపోవడం కూడా బ్రెజిలు రాచరిక వ్యవస్థ దీర్ఘకాలిక మనుగడకు ముప్పుగా పరిణమించింది. చక్రవర్తి వారసురాలు ఆయన పెద్ద కుమార్తె ఇసాబెలు (బ్రెజిలు యువరాణి); అయితే సింహాసనాన్ని అధిష్టించి పాలకురాలిగా మారడం పట్ల ఆమెకు ఎటువంటి ఆసక్తి గానీ, అటువంటి ఆశ గానీ ఉండేది కాదు. రాజ్యాంగం స్త్రీలకు సింహాసన వారసత్వాన్ని అనుమతించినప్పటికీ బ్రెజిలు అప్పట్లో అత్యంత సంప్రదాయబద్ధమైన, పురుషాధిపత్యం కలిగిన సమాజంగా ఉండేది; కేవలం ఒక పురుష పాలకుడు మాత్రమే దేశాధినేతగా సమర్థవంతంగా వ్యవహరించగలడని అప్పట్లో విస్తృతంగా ఒక అభిప్రాయం ఉండేది. 2వ పెడ్రో పాలక వర్గాలు, విస్తృత రాజకీయ వ్యవస్థ—వీరందరూ ఒక స్త్రీ వారసురాలిగా రావడం సముచితం కాదని భావించారు. అంతేకాక తన ఇద్దరు కుమారులు మరణించడం, సింహాసనానికి తగిన పురుష వారసుడు లేకపోవడం అనేవి—ఈ సామ్రాజ్యం అంతరించిపోయి దాని స్థానంలో మరొక వ్యవస్థ రావాలనే దైవ నిర్ణయానికి సంకేతాలని 2వ పెడ్రో స్వయంగా విశ్వసించారు.

సింహాసనం పట్ల ఆసక్తి కోల్పోయిన ఒక అలసిన చక్రవర్తి, కిరీటాన్ని ధరించాలనే కోరిక లేని ఒక వారసుడు, జాతీయ వ్యవహారాలలో సామ్రాజ్య వ్యవస్థ పోషించే పాత్రను తృణీకరిస్తూ, రోజురోజుకూ అసంతృప్తికి లోనవుతున్న ఒక పాలక వర్గం—ఈ కారకాలన్నీ రాచరిక వ్యవస్థకు ముంచుకొస్తున్న వినాశనాన్ని సూచించాయి. సామ్రాజ్య వ్యవస్థను కూలదోయడానికి అవసరమైన సాధనాలు త్వరలోనే సైనిక వర్గాల మధ్య నుండే ఆవిర్భవించాయి. బ్రెజిలు‌లో కొన్ని ఉన్నత వర్గాల వెలుపల గణతంత్రవాదం ఎప్పుడూ విస్తృతంగా వృద్ధి చెందలేదు, అలాగే వివిధ రాష్ట్రాలలో దానికి పెద్దగా మద్దతు కూడా లభించలేదు. అయితే సైన్యంలోని దిగువ, మధ్య స్థాయి అధికారుల శ్రేణులలో గణతంత్ర, సానుకూలవాద ఆదర్శాల మిశ్రమం క్రమంగా బలపడుతూ రాచరిక వ్యవస్థకు ఒక తీవ్రమైన ముప్పుగా పరిణమించడం ప్రారంభించింది. ఈ అధికారులు ఒక గణతంత్ర నియంతృత్వాన్ని సమర్థించారు; ఉదారవాద ప్రజాస్వామ్య రాచరిక వ్యవస్థ కంటే ఇదే మెరుగైనదని వారు విశ్వసించారు. 1880ల ప్రారంభంలో చిన్న చిన్న అవిధేయత చర్యలతో మొదలైన సైనిక అసంతృప్తి, ఆ దశాబ్దం గడిచేకొద్దీ పరిధిలోనూ, తెగువలోనూ పెరిగిపోయింది; దీనికి కారణం చక్రవర్తి ఈ విషయాల మీద ఆసక్తి చూపకపోవడం అలాగే సైన్యం మీద ప్రభుత్వ అధికారాన్ని తిరిగి స్థాపించడంలో రాజకీయ నాయకులు అసమర్థులుగా నిరూపితం కావడం.

పతనం

స్వర్ణ చట్టం మీద సంతకం చేసిన కొద్ది క్షణాల తర్వాత, నగర రాజప్రాసాదం యొక్క మధ్య బాల్కనీ నుండి యువరాణి ఇసాబెల్ క్రింద వీధిలో ఉన్న భారీ జనసమూహానికి అభివాదం చేస్తున్నారు

సామ్రాజ్యపు చివరి సంవత్సరాలలో దేశం గణనీయమైన అంతర్జాతీయ ప్రతిష్టను ఆస్వాదించింది. అంతేకాక అంతర్జాతీయ వేదిక మీద ఒక వర్ధమాన శక్తిగా అవతరించింది. 2వ పెడ్రో ఐరోపాలో వైద్య చికిత్స పొందుతున్న సమయంలో పార్లమెంటు ఆమోదించిన 1888 మే 13న యువరాణి ఇసాబెలు సంతకం చేసిన స్వర్ణ చట్టం, బ్రెజిలు‌లో బానిసత్వాన్ని పూర్తిగా రద్దు చేసింది. బానిసత్వ నిర్మూలన వలన ఆర్థిక, కార్మిక రంగాలలో తీవ్ర అంతరాయాలు కలుగుతాయన్న అంచనాలు నిరాధారమని తేలిపోయాయి. అయినప్పటికీ బానిసత్వానికి ముగింపు పలకడం అనేది, రాజరిక వ్యవస్థ తటస్థంగా వ్యవహరిస్తుందన్న మిగిలిన నమ్మకాలకు చివరి దెబ్బగా మారింది; దీని ఫలితంగా దేశంలో అపారమైన రాజకీయ, ఆర్థిక, సామాజిక అధికారాన్ని కలిగి ఉన్న సంపన్న, శక్తివంతమైన కాఫీ రైతుల మద్దతుతో ఉన్న 'అతి-సంప్రదాయవాదులు', తమ మద్దతును గణతంత్రవాదం వైపుకు స్పష్టంగా మళ్లించారు.

రిపబ్లికన్ల నుండి తలెత్తే తీవ్ర వ్యతిరేకతను నివారించడానికి, బ్రెజిలు సాధించిన ఆర్థిక సుసంపన్నత ఫలితంగా తనకు సులభంగా లభిస్తున్న రుణ వనరులను ప్రభుత్వం, తదుపరి అభివృద్ధి కార్యక్రమాలకు ఊతమివ్వడానికి వినియోగించుకుంది. తోటల యజమానులకు అనుకూల వడ్డీ రేట్ల మీద భారీ రుణాలను మంజూరు చేయడమే కాకుండా అప్పటికే అసంతృప్తికి లోనైన ప్రభావవంతమైన రాజకీయ ప్రముఖుల అభిమానాన్ని చూరగొనేందుకు ప్రభుత్వం వారికి బిరుదులను, ఇతర గౌరవాలను ఉదారంగా ప్రసాదించింది. అంతేకాకుండా అప్పటికి కేవలం కాగితాలకే పరిమితమై, దాదాపుగా నిర్వీర్యమైపోయిన 'నేషనలు గార్డు'ను పునరుజ్జీవింపజేయడం ద్వారా ప్రభుత్వానికి ఎదురుతిరుగుతున్న సైనిక వర్గాల సమస్యను కూడా ప్రభుత్వం పరోక్షంగా పరిష్కరించడం ప్రారంభించింది.

ప్రభుత్వం తీసుకున్న ఈ చర్యలు పౌర రిపబ్లికన్లను, సైన్యంలోని 'పాజిటివిస్టుల'ను ఆందోళనకు గురిచేశాయి. ఇది తమ సొంత లక్ష్యాలకు లభించే మద్దతును బలహీనపరుస్తుందని రిపబ్లికన్లు గ్రహించారు. దాంతో వారు తదుపరి చర్యలకు ఉపక్రమించేంత ధైర్యం పుంజుకున్నారు. 1889 ఆగస్టులో మంత్రివర్గం 'నేషనలు గార్డు' పునర్వ్యవస్థీకరణను ప్రారంభించింది; ఒక పోటీ దళాన్ని సృష్టించడం వలన సైనిక అధికారుల వర్గంలోని అసమ్మతివాదులు తీవ్రమైన చర్యలను చేపట్టాలని ఆలోచించే పరిస్థితి ఏర్పడింది. రిపబ్లికన్లు, సైన్యం అనే ఈ రెండు వర్గాలకు కూడా అది "ఇప్పుడే లేదా ఎప్పటికీ కాదు" అనే అత్యంత కీలకమైన సమయంగా మారింది. దేశ పాలనా విధానాన్ని మార్చాలనే కోరిక బ్రెజిలియన్లలో అత్యధికులకు లేనప్పటికీ, రిపబ్లికన్లు మాత్రం రాచరిక వ్యవస్థను కూలదోయాలని సైనిక అధికారుల మీద ఒత్తిడి తీసుకురావడం ప్రారంభించారు.

వారు 1889 నవంబరు 15న ఒక సైనిక తిరుగుబాటును ప్రారంభించి రిపబ్లికు పాలనను స్థాపించారు. అక్కడ ఏం జరిగిందో ప్రత్యక్షంగా చూసిన అతి కొద్దిమందికి కూడా అది ఒక తిరుగుబాటు అని అర్థం కాలేదు. చరిత్రకారిణి లిడియా బెసౌచెటు ఇలా వ్యాఖ్యానించారు: "ఇంత చిన్నపాటి విప్లవం జరగడం చాలా అరుదు." ఈ తిరుగుబాటు ప్రక్రియ అంతటిలోనూ 2వ పెడ్రో ఎటువంటి భావోద్వేగాన్ని ప్రదర్శించలేదు; ఆ ఫలితం గురించి ఆయనకు ఏమాత్రం పట్టింపు లేనట్లుగా ఆయన వ్యవహరించారు. ఈ తిరుగుబాటును అణచివేయడానికి రాజకీయ నాయకులు, సైనిక అధికారులు చేసిన సూచనలన్నింటినీ ఆయన తిరస్కరించారు. నవంబరు 17న చక్రవర్తిని, ఆయన కుటుంబాన్ని ప్రవాసానికి పంపించివేశారు. సామ్రాజ్యం పతనమైన తర్వాత రాచరిక వ్యవస్థ పునరుద్ధరణ కోసం గణనీయమైన ప్రతిచర్యలు వెలువడినప్పటికీ అవి పూర్తిగా అణచివేయబడ్డాయి; అంతేకాకుండా 2వ పెట్రొ గానీ లేదా ఆయన కుమార్తె గానీ రాచరిక పునరుద్ధరణను సమర్థించలేదు. తిరుగుబాటు ప్రణాళికల గురించి ముందుగా తెలియకపోయినప్పటికీ ఒకసారి ఆ తిరుగుబాటు జరిగిన తర్వాత ఆ పరిస్థితిని చక్రవర్తి నిష్క్రియాత్మకంగా అంగీకరించడాన్ని గమనించి—అప్పటి రాజకీయ వ్యవస్థ రాచరికానికి ముగింపు పలికి గణతంత్ర వ్యవస్థ ఏర్పాటుకు మద్దతు పలికింది. అయితే ఆ తిరుగుబాటు నాయకుల అసలు లక్ష్యం అధ్యక్ష లేదా పార్లమెంటరీ గణతంత్రం కాదని ఒక నిరంకుశ గణతంత్రం సృష్టించడమేనని వారికి తెలియదు.

ప్రభుత్వం

పార్లమెంటు

/

బ్రెజిలు 1824 రాజ్యాంగం లోని ఆర్టికలు 2 చక్రవర్తి, దేశ ప్రతినిధులుగా ఉన్న బ్రెజిలు జనరలు అసెంబ్లీ పాత్రలను నిర్వచించింది. 1824లో ఈ అసెంబ్లీలో 50 మంది సెనేటర్లు, 102 మంది జనరలు డిప్యూటీలు ఉండేవారు. రాజ్యాంగం శాసనసభకు హోదా, అధికారం రెండింటినీ కల్పించింది. శాసన, సమన్వయ, కార్యనిర్వాహక, న్యాయ శాఖలను "దేశ ప్రతినిధులు"గా సృష్టించింది. ఈ అధికారాల విభజన, రాజ్యాంగానికి, అది పొందుపరిచిన హక్కులకు మద్దతుగా సమతుల్యతను అందించే విధంగా ఉద్దేశించబడింది.

రాజ్యాంగంలో శాసనసభకు ప్రసాదించబడిన విశేషాధికారాలు కారణంగా అది ప్రభుత్వ కార్యకలాపాలలో ఒక ప్రధానమైన, అనివార్యమైన పాత్రను పోషించగలదని, పోషిస్తుందని అర్థమైంది—అది కేవలం ఒక రబ్బరు స్టాంపు కాదు. రాజ్యాంగంలోని ఆర్టికలు 13 ప్రకారం చట్టాలను రూపొందించడం, రద్దు చేయడం, వ్యాఖ్యానించడం, నిలిపివేయడం వంటివి కేవలం సాధారణ శాసనసభకే సాధ్యం. శాసనసభకు ఖజానా మీద అధికారం కూడా ఉండేది. ప్రతి సంవత్సరం ఖర్చులు, పన్నులను ఆమోదించవలసి ఉంటుంది. ప్రభుత్వ రుణాలు, అప్పులను ఆమోదించడం, పర్యవేక్షించడం కూడా కేవలం దానికే అప్పగించబడింది. అసెంబ్లీకి అప్పగించిన ఇతర బాధ్యతలలో సైనిక దళాల పరిమాణాన్ని నిర్ణయించడం, ప్రభుత్వంలో కార్యాలయాలను ఏర్పాటు చేయడం, జాతీయ సంక్షేమాన్ని పర్యవేక్షించడం, ప్రభుత్వం రాజ్యాంగానికి అనుగుణంగా నడుస్తోందని నిర్ధారించుకోవడం వంటివి ఉన్నాయి. ఈ చివరి నిబంధన, ప్రభుత్వ విధానాన్ని, ప్రవర్తనను పరిశీలించడానికి, చర్చించడానికి శాసనసభకు విస్తృత అధికారాన్ని కల్పించింది.

విదేశీ విధాన విషయాలకు సంబంధించి, యుద్ధ ప్రకటనలు, ఒప్పందాలు, అంతర్జాతీయ సంబంధాల నిర్వహణ గురించి సాధారణ సభను సంప్రదించాలని రాజ్యాంగం (ఆర్టికలు 102 ప్రకారం) నిర్దేశించింది. పట్టుదల ఉన్న శాసనసభ్యుడు ప్రభుత్వ నిర్ణయాలను నిరోధించడానికి లేదా పరిమితం చేయడానికి, నియామకాలను ప్రభావితం చేయడానికి, విధానాలను పునఃపరిశీలనకు బలవంతం చేయడానికి ఈ రాజ్యాంగ నిబంధనలను ఉపయోగించుకోగలిగేవాడు.

శాసనసభ వార్షిక నాలుగు నెలల సమావేశాల సమయంలో ఆ సభ బహిరంగ చర్చలను నిర్వహించేది. ఈ చర్చలు విస్తృతంగా వార్తలలో ప్రచురితమయ్యేవి. దేశంలోని అన్ని ప్రాంతాల నుండి ప్రజల ఆందోళనలను వ్యక్తీకరించడానికి ఒక జాతీయ వేదికగా పనిచేసేవి. ఈ చర్చలు తరచుగా విధానాల మీద వ్యతిరేకతను వ్యక్తం చేయడానికి, ఫిర్యాదులను వినిపించడానికి ఒక వేదికను అందించేవి. శాసనసభ్యులు సభలో చేసిన ప్రసంగాలకు, వారి విధులను నిర్వర్తించేటప్పుడు చేసిన ప్రసంగాలకు ప్రాసిక్యూషను నుండి మినహాయింపును అనుభవించారు. వారి పదవీకాలంలో ఒక సభ్యుడిని అరెస్టు చేయమని శాసనసభలోని వారి సొంత సభలు మాత్రమే ఆదేశించగలవు. "వాస్తవ వ్యవహారాల నిర్వహణకు ఎటువంటి బాధ్యత లేనందున, శాసనసభ్యులు సమగ్ర సంస్కరణలను ప్రతిపాదించడానికి, ఆదర్శవంతమైన పరిష్కారాలను సమర్థించడానికి, ప్రభుత్వం రాజీ, అవకాశవాద ప్రవర్తనను ఖండించడానికి స్వేచ్ఛగా ఉండేవారు."

చక్రవర్తి - మంత్రి మండలి

సుమారు 1875 నాటికి ప్రముఖ రాజకీయ నాయకులు మరియు జాతీయ ప్రముఖులచే పరివేష్టితుడైన చక్రవర్తి పెడ్రో II

చక్రవర్తి మధ్యవర్తిత్వ, కార్యనిర్వాహక శాఖలు రెండింటికీ అధిపతిగా ఉండేవారు (వీరికి వరుసగా రాష్ట్ర మండలి, మంత్రి మండలి సహాయపడేవి); జాతీయ ప్రభుత్వం మీద తుది నిర్ణయం తీసుకునే అధికారం సంపూర్ణ నియంత్రణ ఆయన చేతిలోనే ఉండేవి. జాతీయ స్వాతంత్ర్యాన్ని, స్థిరత్వాన్ని పరిరక్షించే బాధ్యత ఆయన మీద ఉండేది. రాజ్యాంగం (101వ అధికరణం) ప్రకారం సాధారణ సభ మీద తన ఇష్టాన్ని రుద్దడానికి ఆయనకు చాలా తక్కువ మార్గాలు మాత్రమే ఉండేవి. శాసన సభా సమావేశాలను రద్దు చేయడం లేదా పొడిగించడం అనే హక్కు మాత్రమే ఆయనకు ఉన్న ప్రధాన సాధనం. సెనేటు విషయానికి వస్తే, సెనేటర్లను నియమించే అధికారం చక్రవర్తికి ఉన్నప్పటికీ దానివలన ఆయనకు అదనపు ప్రభావం ఏమీ లభించేది కాదు; ఎందుకంటే సెనేటర్లు తమ పదవులను జీవితకాలం పాటు నిర్వహించేవారు కాబట్టి ఒకసారి వారి నియామకం ఖరారయ్యాక వారు ప్రభుత్వ ఒత్తిడి నుండి విముక్తులయ్యేవారు. 'ప్రతినిధుల సభ' రద్దు చేయబడిన సందర్భాలలో వెంటనే కొత్త ఎన్నికలు నిర్వహించి కొత్త సభను ఏర్పాటు చేయడం తప్పనిసరి అయ్యేది. "ఈ అధికారం ఒక హెచ్చరికగా, వినియోగించకుండా పక్కన ఉంచినప్పుడు మాత్రమే ప్రభావవంతంగా పనిచేసేది. దీనిని పదేపదే ప్రయోగించడానికి వీలయ్యేది కాదు. అలా ప్రయోగించినా అది చక్రవర్తికి ఏమాత్రం ప్రయోజనకరంగా ఉండేది కాదు."

1వ పెడ్రో పాలనలో ప్రతినిధుల సభ ఎప్పుడూ రద్దు చేయబడలేదు. అలాగే శాసన సభా సమావేశాలు ఎప్పుడూ పొడిగించబడలేదు లేదా వాయిదా వేయబడలేదు. 2వ పెడ్రో హయాంలో మాత్రం, మంత్రి మండలి అధ్యక్షుని (ప్రధానమంత్రి) అభ్యర్థన మేరకు మాత్రమే ప్రతినిధుల సభ రద్దు చేయబడేది. 2వ పెడ్రో పాలనలో పదకొండు సార్లు శాసనసభ రద్దు చేయబడింది; వీటిలో పది రద్దులు రాజ్యాంగం నిర్దేశించిన పరిధికి మించి 'రాష్ట్ర మండలి'తో సంప్రదింపులు జరిపిన తర్వాతే జరిగాయి. సాధారణ సభ చక్రవర్తి ఆధ్వర్యంలోని కార్యనిర్వాహక శాఖ మధ్య రాజ్యాంగపరమైన అధికార సమతుల్యత ఉండేది. శాసనసభ స్వతంత్రంగా వ్యవహరించలేదు. అలాగే చక్రవర్తి కూడా తన ఇష్టాన్ని సభ మీద బలవంతంగా రుద్దలేకపోయారు. ఆచరణలో చూస్తే, జాతీయ శ్రేయస్సు కోసం సభ, చక్రవర్తి ఇద్దరూ సహకార స్ఫూర్తితో వ్యవహరించినప్పుడు మాత్రమే ఈ వ్యవస్థ సజావుగా పనిచేసింది.

1847లో "మంత్రి మండలి అధ్యక్షుడి" పదవి అధికారికంగా సృష్టించబడటంతో పాలనలో ఒక కొత్త అంశం చేరింది—అయితే ఈ పాత్ర 1843 నుండే అనధికారికంగా ఉనికిలో ఉంది. మంత్రి మండలి అధ్యక్షుడి పదవికి ఆయన సొంత పార్టీ మద్దతుతో పాటు చక్రవర్తి ఆమోదం కూడా అవసరం; కొన్నిసార్లు ఈ రెండు అంశాల మధ్య వైరుధ్యాలు తలెత్తేవి. 19వ శతాబ్దపు బానిసత్వ నిర్మూలన నాయకుడు, చరిత్రకారుడు జోక్విం నబుకో ఇలా వ్యాఖ్యానించారు: "బ్రెజిలు‌లోని మంత్రి మండలి అధ్యక్షుడు రష్యను ఛాన్సలరు లాగా కేవలం చక్రవర్తి చేతిలో కీలుబొమ్మ కాదు; అలాగే బ్రిటిషు ప్రధానమంత్రి లాగా కేవలం 'హౌస్ ఆఫ్ కామన్సు' (దిగువ సభ) విశ్వాసం మీద మాత్రమే ఆధారపడే వ్యక్తి కూడా కాదు. ఆయనకు శాసనసభ మద్దతు ఎంత అవసరమో, చక్రవర్తి (రాజ సింహాసనం) ఆమోదం కూడా అంతే అవసరం, ముఖ్యం. తన విధులను నిర్భయంగా నిర్వర్తించడానికి, ఆయన పార్లమెంటులోని సభ్యుల స్వైర ప్రవర్తనలు, డోలాయమాన వైఖరులు, అధికార కాంక్షలను అదుపులో ఉంచడంతో పాటు, చక్రవర్తి అనుగ్రహాన్ని, సద్భావనను ఎల్లప్పుడూ చెక్కుచెదరకుండా కాపాడుకోవాల్సి వచ్చేది."

ప్రాంతీయ - స్థానిక ప్రభుత్వం

బెలెం, ఒక మధ్యస్థాయి నగరం, పారా ప్రావిన్సు (బ్రెజిలు ఉత్తర ప్రాంతం) రాజధాని, 1889

సాల్వడారు, ఒక పెద్ద నగరం మరియు Bahia ప్రావిన్స్ (బ్రెజిల్ ఈశాన్య ప్రాంతం) రాజధాని, 1870

రియో డీ జనరొ, ఒక మహానగరం మరియు సామ్రాజ్య రాజధాని, 1889 (బ్రెజిల్ ఆగ్నేయ ప్రాంతం). జాతీయ ప్రభుత్వంతో పోలిస్తే అన్ని ప్రావిన్సులకు గొప్ప స్వయంప్రతిపత్తి ఉండేది. 1824లో అమల్లోకి వచ్చిన సామ్రాజ్య రాజ్యాంగం, ప్రావిన్సుల శాసనసభ అయిన సాధారణ ప్రాంతీయ మండలి (ప్రావిన్షియలు జనరలు కౌన్సిలు)ను ఏర్పాటు చేసింది. ప్రావిన్సు జనాభా పరిమాణాన్ని బట్టి, ఈ కౌన్సిల్ 21 లేదా 13 మంది ఎన్నికైన సభ్యులతో కూడి ఉండేది. ఈ కౌన్సిళ్లు రూపొందించిన అన్ని "తీర్మానాలకు" (చట్టాలకు) జనరల్ అసెంబ్లీ ఆమోదం తప్పనిసరి; దీనిపై అప్పీలు చేసే హక్కు వీటికి ఉండేది కాదు. ప్రావిన్షియల్ కౌన్సిళ్లకు ఆదాయాన్ని సమకూర్చుకునే అధికారం కూడా ఉండేది కాదు, అంతేకాక వాటి బడ్జెట్‌లను జనరల్ అసెంబ్లీలో చర్చించి, ఆమోదించాల్సి వచ్చేది. దేశం ఒక ఏకీకృత రాజ్యంగా ఉన్నందున, ప్రావిన్సులకు ఎటువంటి స్వయంప్రతిపత్తి ఉండేది కాదు; అవి పూర్తిగా జాతీయ ప్రభుత్వానికి లోబడి ఉండేవి.

అదనపు చట్టంగా పిలువబడే 1834 నాటి రాజ్యాంగ సవరణ ప్రావిన్షియలు జనరలు కౌన్సిళ్ల స్థానంలో ప్రావిన్షియల్ శాసనసభలు ఏర్పడ్డాయి. ఈ కొత్త అసెంబ్లీలు జాతీయ ప్రభుత్వం నుండి ఎంతో అధిక స్వయంప్రతిపత్తిని కలిగి ఉండేవి. ఒక ప్రాంతీయ అసెంబ్లీ 36, 28 లేదా 20 మంది ఎన్నికైన సభ్యులతో కూడి ఉండేది; ఈ సభ్యుల సంఖ్య ఆ ప్రాంతం జనాభా పరిమాణం మీద ఆధారపడి ఉండేది. ప్రాంతీయ సభ్యుల ఎన్నిక ప్రక్రియ జాతీయ 'ఛాంబరు ఆఫ్ డిప్యూటీసు ‘కు సాధారణ సభ్యులను ఎన్నుకోవడానికి అనుసరించే విధానాన్నే పోలి ఉండేది.

ప్రాంతీయ శాసనసభ బాధ్యతలలో ప్రాంతీయ, పురపాలక బడ్జెటు‌లను రూపొందించడం, వాటి నిర్వహణకు అవసరమైన పన్నులను విధించడం; ప్రాథమిక, మాధ్యమిక పాఠశాలలను ఏర్పాటు చేయడం (ఉన్నత విద్య జాతీయ ప్రభుత్వ బాధ్యతగా ఉండేది); ప్రాంతీయ, పురపాలక వ్యయాల మీద పర్యవేక్షణ, నియంత్రణ కలిగి ఉండటం; అలాగే శాంతిభద్రతల పరిరక్షణ, పోలీసు బలగాల నిర్వహణ బాధ్యతలను నిర్వర్తించడం వంటి అంశాలు ఉన్నాయి. ప్రాంతీయ, పురపాలక పౌర సేవల్లోని ఉద్యోగాల సృష్టి, రద్దు, వాటికి సంబంధించిన వేతనాల నిర్ణయం మీద కూడా ఈ శాసనసభలే నియంత్రణ కలిగి ఉండేవి. పౌర ఉద్యోగుల నామినేషను (నియామక ప్రతిపాదన), సస్పెన్షను, తొలగింపు అధికారాలు ఆయా ప్రాంతాల అధ్యక్షులకు (గవర్నర్లకు) ప్రత్యేకించబడి ఉన్నప్పటికీ ఆ అధికారాలను వారు ఏ విధంగా ఏ పరిస్థితులలో వినియోగించుకోవాలనే విషయాన్ని మాత్రం శాసనసభలే నిర్దేశించేవి. ప్రాంతీయ లేదా పురపాలక ప్రయోజనాల నిమిత్తం ప్రైవేటు ఆస్తులను (తగిన ఆర్థిక పరిహారం చెల్లించి) స్వాధీనం చేసుకునే అధికారం కూడా ఈ శాసనసభలకు ఉండేది. వాస్తవానికి, రాజ్యాంగాన్ని ఉల్లంఘించని లేదా రాజ్యాంగ పరిధిని అతిక్రమించని పక్షంలో పార్లమెంటు ఆమోదం అవసరం లేకుండానే ఏ రకమైన చట్టాన్నైనా రూపొందించే అధికారం ప్రాంతీయ శాసనసభలకు ఉండేది. అయితే నేర న్యాయ చట్టాలు, నేర విచారణ విధానాలు, పౌర హక్కులు, బాధ్యతలు, సాయుధ దళాలు, జాతీయ బడ్జెటు లేదా విదేశీ సంబంధాల వంటి జాతీయ ప్రయోజనాలకు సంబంధించిన అంశాల మీద చట్టాలు చేసే అధికారం మాత్రం ఈ ప్రాంతీయ ప్రభుత్వాలకు ఉండేది కాదు.

ప్రాంతీయ అధ్యక్షులను జాతీయ ప్రభుత్వమే నియమించేది; సిద్ధాంతపరంగా చూస్తే, ఆయా ప్రాంతాల పాలనా బాధ్యత వీరిపైనే ఉండేది. కానీ ఆచరణలో మాత్రం వీరి అధికారం స్పష్టమైన పరిధులు లేకుండా ఆయా అధ్యక్షుల వ్యక్తిగత ప్రభావం, వ్యక్తిత్వ లక్షణాల స్థాయిని బట్టి ఒక్కో ప్రాంతంలో ఒక్కో విధంగా మారుతూ ఉండేది. జాతీయ ప్రభుత్వం వారి విధేయతను నిర్ధారించుకోవాలని భావించినందున చాలా సందర్భాలలో అధ్యక్షులను—వారికి ఎటువంటి రాజకీయ, కుటుంబ లేదా ఇతర సంబంధాలు లేని ఒక రాష్ట్రానికి —పంపేవారు. వారు ఎటువంటి బలమైన స్థానిక ప్రయోజనాలను లేదా మద్దతును కూడగట్టుకోకుండా నిరోధించడానికి, అధ్యక్షుల పదవీకాలం కేవలం కొన్ని నెలలకు మాత్రమే పరిమితం చేయబడేది. అధ్యక్షుడు సాధారణంగా రాష్ట్రానికి దూరంగా తరచుగా తన సొంత రాష్ట్రానికి లేదా సామ్రాజ్య రాజధానికి ప్రయాణిస్తూ ఎక్కువ సమయం గడిపేవాడు కాబట్టి వాస్తవానికి (డి ఫాక్టొ) గవర్నరు‌గా వ్యవహరించేది ఉపాధ్యక్షుడే; ఆయనను రాష్ట్ర శాసనసభ ఎన్నుకునేది. సాధారణంగా ఆయన ఒక స్థానిక రాజకీయ నాయకుడై ఉండేవాడు. రాష్ట్ర స్వయంప్రతిపత్తిని దెబ్బతీసేంత అధికారం పెద్దగా లేకపోవడంతో అధ్యక్షుడు కేంద్ర ప్రభుత్వానికి ఒక ప్రతినిధిగా మాత్రమే ఉండేవాడు; కేంద్ర ప్రభుత్వ ప్రయోజనాలను రాష్ట్ర రాజకీయ పెద్దలకు తెలియజేయడం మినహా ఆయనకు వేరే ముఖ్యమైన విధులు ఉండేవి కావు. ఎన్నికలను ప్రభావితం చేయడానికి లేదా వాటిలో అక్రమాలకు పాల్పడటానికి కూడా జాతీయ ప్రభుత్వం అధ్యక్షులను ఉపయోగించుకునేది; అయితే అలా ప్రభావవంతంగా వ్యవహరించాలంటే, అధ్యక్షుడు తన సొంత రాజకీయ పార్టీకి చెందిన రాష్ట్ర, స్థానిక రాజకీయ నాయకుల మీద ఆధారపడాల్సి వచ్చేది. ఈ పరస్పర ఆధారితత్వం ఒక సంక్లిష్టమైన సంబంధాన్ని సృష్టించింది; ఇది పరస్పర ఉపకారాలు, వ్యక్తిగత ప్రయోజనాలు, పార్టీ లక్ష్యాలు, సంప్రదింపులు, ఇతర రాజకీయ ఎత్తుగడల మార్పిడి మీద ఆధారపడి ఉండేది.

కమరా ముంసిపల్ (నగర మండలి) అనేది పట్టణాలు, నగరాలలో పరిపాలనా సంస్థగా ఉండేది; బ్రెజిలు‌లో 16వ శతాబ్దంలో వలస పాలన ప్రారంభమైనప్పటి నుంచే ఈ వ్యవస్థ ఉనికిలో ఉంది. ఈ మండలి 'వెరియాడోర్సు' (కౌన్సిలర్లు)తో కూడి ఉండేది. వీరి సంఖ్య ఆ పట్టణం పరిమాణం మీద ఆధారపడి ఉండేది. రాష్ట్ర సాధారణ మండలికి భిన్నంగా, రాజ్యాంగం నగర మండళ్లకు గొప్ప స్వయంప్రతిపత్తిని కల్పించింది. అయితే 1834లో రాష్ట్ర సాధారణ మండలి స్థానంలో రాష్ట్ర శాసనసభ ఏర్పడినప్పుడు నగర మండళ్లకు ఉన్న అనేక అధికారాలు (మున్సిపలు బడ్జెటు‌లను నిర్ణయించడం, ఖర్చులను పర్యవేక్షించడం, ఉద్యోగాలను సృష్టించడం, ప్రభుత్వ ఉద్యోగులను నామినేటు చేయడం వంటివి) రాష్ట్ర ప్రభుత్వానికి బదిలీ చేయబడ్డాయి. అంతేకాకుండా పట్టణ మండలి రూపొందించిన ఏ చట్టాలనైనా ప్రాంతీయ సభ ఆమోదించాల్సి ఉండేది—కానీ పార్లమెంటు ఆమోదం మాత్రం అవసరం లేదు. 1834 నాటి అదనపు చట్టం ప్రాంతాలకు కేంద్ర ప్రభుత్వం నుండి మరింత స్వయంప్రతిపత్తిని కల్పించినప్పటికీ అది పట్టణాలకు అప్పటివరకు ఉన్న స్వయంప్రతిపత్తిని మాత్రం ప్రాంతీయ ప్రభుత్వాలకు బదిలీ చేసింది. అప్పట్లో 'మేయరు' అనే పదవి ఉండేది కాదు; పట్టణాల పాలన ఒక పట్టణ మండలి, దాని అధ్యక్షుని (ఎన్నికలలో అత్యధిక ఓట్లు సాధించిన మండలి సభ్యుడే ఈ అధ్యక్షునిగా వ్యవహరించేవారు) ఆధ్వర్యంలో సాగేది.

ఎన్నికలు

సియారా ప్రావిన్స్‌లో (బ్రెజిల్ ఈశాన్య ప్రాంతం) నివసించే ఒక అత్యంత పేద కబొల్కొ కుటుంబం, 1880 నాటి చిత్రం. ఆచరణలో, ఉద్యోగం కలిగిన ఏ పురుష పౌరుడైనా ఓటు వేయడానికి అర్హత పొందేవాడు, కాబట్టి చాలామంది ఓటర్లు తక్కువ ఆదాయం కలిగినవారే అయి ఉండేవారు

Rio de Janeiro ప్రావిన్స్‌లో (బ్రెజిల్ ఆగ్నేయ ప్రాంతం) సమావేశమైన శ్వేతజాతీయులైన బ్రెజిలియన్లు, ఆఫ్రికన్ సంతతికి చెందినవారు, సుమారు 1888 నాటి చిత్రం. 19వ శతాబ్దపు బ్రెజిల్ ఎన్నికలు ఆ కాలానికి చాలా ప్రజాస్వామ్యబద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ, అవి మోసాలతో సతమతమయ్యాయి

1881 వరకు ఓటు వేయడం తప్పనిసరిగా ఉండేది. ఎన్నికలు రెండు దశల్లో జరిగేవి. మొదటి దశలో ఓటర్లు 'ఎలక్టర్లను' ఎన్నుకునేవారు; ఆ ఎలక్టర్లు తదుపరి దశలో సెనేటు అభ్యర్థుల జాబితాను ఎంపిక చేసేవారు. అత్యధిక ఓట్లు పొందిన ముగ్గురు అభ్యర్థుల జాబితా నుండి, చక్రవర్తి ఒక కొత్త సెనేటరు‌ను (జనరలు అసెంబ్లీలోని ఎగువ సభ అయిన సెనేటు సభ్యుడిని) ఎంపిక చేసేవారు. జనరలు డిప్యూటీలను (అంటే దిగువ సభ సభ్యులు) ప్రావిన్షియలు డిప్యూటీలను (ప్రావిన్షియలు అసెంబ్లీల సభ్యులు) కౌన్సిలు‌మెను‌లను (పట్టణ మండలి సభ్యులు) ఎన్నుకునే విషయంలో మాత్రం తుది ఎంపికలో చక్రవర్తి ప్రమేయం లేకుండానే ఎలక్టర్లు నిర్ణయం తీసుకునేవారు. 25 ఏళ్లు పైబడి కనీసం రుపీ 100$000 (లేదా 100,000 రెయిసు; 1824 నాటి మారకం విలువ ప్రకారం $98 యుఎస్ కు సమానం) వార్షిక ఆదాయం కలిగిన పురుషులందరూ మొదటి దశ ఎన్నికలలో ఓటు వేయడానికి అర్హత కలిగి ఉండేవారు. వివాహితులైన పురుషులకు ఓటు హక్కు వయస్సు 21 ఏళ్లకు తగ్గించబడింది. ఓటరుగా అర్హత పొందడానికి కనీసం 200$000 రూపాయల వార్షిక ఆదాయం కలిగి ఉండటం తప్పనిసరి.

ప్రజాస్వామ్య దేశాలలో పరోక్ష ఎన్నికలు సర్వసాధారణంగా ఉన్న ఆ కాలంలో బ్రెజిలియను ఎన్నికల విధానం సాపేక్షంగా ప్రజాస్వామ్యబద్ధంగా ఉండేది. యునైటెడు కింగ్‌డంలో 1832 సంస్కరణల తర్వాత కూడా ఆదాయానికి సంబంధించిన అర్హత నిబంధన చాలా ఎక్కువగా ఉండేది. ఆ సమయంలో ఓటు హక్కుకు కనీస ఆదాయ అర్హతను కోరని ఏకైక దేశాలు ఫ్రాన్సు, స్విట్జర్లాండు మాత్రమే; ఈ దేశాలలో సార్వత్రిక ఓటు హక్కు 1848లో మాత్రమే ప్రవేశపెట్టబడింది. ఆ కాలంలో బ్రెజిలు‌లో ఉన్నంత ఉదారమైన చట్టాలు ఏ ఇతర యూరోపియను దేశంలోనూ ఉండి ఉండకపోవచ్చని భావించవచ్చు. ఆదాయానికి సంబంధించిన అర్హత నిబంధన ఎంత తక్కువగా ఉండేదంటే ఉద్యోగం చేస్తున్న ఏ పురుష పౌరుడైనా ఓటు వేయడానికి అర్హత పొందగలిగేవాడు. ఉదాహరణకు 1876లో అత్యల్ప వేతనం పొందుతున్న ప్రభుత్వ ఉద్యోగి ఒక పారిశుధ్య కార్మికుడు (జానిటరు); ఆయన సంవత్సరానికి 600$000 రూపాయలు సంపాదించేవాడు.

బ్రెజిలు‌లోని చాలా మంది ఓటర్లు తక్కువ ఆదాయం కలిగినవారే. ఉదాహరణకు 1876లో మినాసు గెరైసు రాష్ట్రంలోని ఫార్మిగ పట్టణంలో ఓటర్ల జాబితాలో పేదలే 70% మంది ఉండేవారు. రియో డీ జెనియొరొ రాష్ట్రంలోని ఇరాజా ప్రాంతంలో అయితే ఓటర్లలో పేదల వాటా 87%గా ఉండేది. పూర్వ బానిసలు ఓటు వేయలేకపోయేవారు కానీ వారి పిల్లలు, మనవళ్లు మాత్రం ఓటు వేయగలిగేవారు; అలాగే నిరక్షరాస్యులు కూడా ఓటు వేయగలిగేవారు (ఇలాంటి వెసులుబాటును అప్పట్లో చాలా తక్కువ దేశాలు మాత్రమే అనుమతించేవి). 1872లో బ్రెజిలు జనాభాలో 10.8% మంది ఓటు వేశారు (బానిసలు కాని జనాభాలో ఇది 13%). పోల్చి చూస్తే 1870లో యుకెలో ఎన్నికల భాగస్వామ్యం మొత్తం జనాభాలో 7%గా ఉంది; ఇటలీలో ఇది 2%; పోర్చుగలు‌లో 9%; నెదర్లాండ్సు‌లో 2.5%గా నమోదైంది. బ్రిటిషు ఎన్నికల సంస్కరణలు జరిగిన సంవత్సరమైన 1832లో బ్రిటిషు జనాభాలో 3% మంది ఓటు వేశారు. 1867, 1884లో వచ్చిన తదుపరి సంస్కరణల ఫలితంగా యుకెలో ఎన్నికల భాగస్వామ్యం 15%కి విస్తరించింది.

ఎన్నికల మోసాలు సర్వసాధారణంగా జరిగేవే అయినప్పటికీ అప్పటి చక్రవర్తి గానీ, రాజకీయ నాయకులు గానీ లేదా ఆనాటి పరిశీలకులు గానీ వాటిని విస్మరించలేదు. ఈ సమస్య ఒక ప్రధాన అంశంగా పరిగణించబడింది. దీనితో అవకతవకలను సరిదిద్దడానికి ప్రయత్నాలు జరిగాయి; మోసాలను అరికట్టే ఉద్దేశంతో (1855, 1875, 1881 నాటి ఎన్నికల సంస్కరణలతో సహా) చట్టాలు పదేపదే రూపొందించబడ్డాయి. 1881 నాటి సంస్కరణలు గణనీయమైన మార్పులను తీసుకువచ్చాయి: అవి రెండు దశల ఎన్నికల విధానాన్ని రద్దు చేశాయి, ప్రత్యక్ష, ఐచ్ఛిక ఓటింగు పద్ధతిని ప్రవేశపెట్టాయి. అలాగే మాజీ బానిసలు, ఓటు హక్కు పొందిన కాథలికేతర పౌరులు ఓటు వేయడానికి అనుమతినిచ్చాయి. దీనికి విరుద్ధంగా నిరక్షరాస్యులైన పౌరులు ఇక మీద ఓటు వేయడానికి అనుమతించబడలేదు. ఎన్నికలలో పాల్గొనే శాతం 13% నుండి 1886 నాటికి కేవలం 0.8%కి పడిపోయింది. 1889 నాటికి బ్రెజిలు జనాభాలో సుమారు 15% మంది చదవగలరు, రాయగలరు; కాబట్టి, నిరక్షరాస్యుల ఓటు హక్కును తొలగించడం ఒక్కటే ఓటింగు శాతంలో వచ్చిన ఆకస్మిక తగ్గుదలకు పూర్తి వివరణ ఇవ్వలేదు. తప్పనిసరి ఓటింగు విధానాన్ని రద్దు చేయడం ఓటర్లలో నెలకొన్న ఉదాసీనత అనేవి ఓటర్ల సంఖ్య తగ్గడానికి దోహదపడిన ముఖ్యమైన అంశాలు అయి ఉండవచ్చు.

సైన్యం

బ్రెజిల్ సైన్యాధికారులు, 1886

బ్రెజిల్ కవచ నౌక Riachuelo, 1885

రియో డి జనీరో నగరంలోని నౌకా నిర్మాణ కేంద్రం, సుమారు 1862

రాజ్యాంగంలోని 102, 148వ అధికరణల ప్రకారం సాయుధ దళాలు సర్వ సైన్యాధిపతి హోదాలో ఉన్న చక్రవర్తికి లోబడి ఉండేవి. సైన్యం, నౌకాదళం (అర్మడా) కు సంబంధించిన విషయాలలో యుద్ధ మంత్రిత్వ శాఖ, నౌకాదళ మంత్రిత్వ శాఖ ఆయనకు సహాయపడేవి—అయితే ఆచరణలో మంత్రి మండలి అధ్యక్షుడు సాధారణంగా ఈ రెండు విభాగాల పర్యవేక్షణ బాధ్యతలను నిర్వహించేవారు. యుద్ధ, నౌకాదళ మంత్రులు, కొన్ని మినహాయింపులు తప్ప, సాధారణ పౌరులే అయి ఉండేవారు.

ఆనాటి బ్రిటిషు అమెరికను సాయుధ దళాల తరహాలోనే బ్రెజిలు సైన్యం కూడా వ్యవస్థీకరించబడింది; ఈ విధానంలో ఒక చిన్న స్థాయి శాశ్వత సైన్యం ఉండేది. అత్యవసర పరిస్థితుల్లో రిజర్వు మిలీషియా దళం (బ్రెజిలు‌లో దీనిని 'నేషనలు గార్డు' అని పిలిచేవారు) నుండి అదనపు బలగాలను సమీకరించి తన శక్తిని త్వరగా పెంపొందించుకునే వెసులుబాటు ఉండేది. విదేశీ దాడుల నుండి రక్షణ కల్పించడానికి బ్రెజిలు తన ప్రాథమిక రక్షణ వ్యవస్థగా ఒక భారీ, శక్తివంతమైన నౌకాదళం మీద ఆధారపడేది. విధానపరంగా సైన్యం పౌర ప్రభుత్వ నియంత్రణకు పూర్తిగా విధేయమై ఉండాలి. అలాగే రాజకీయ నిర్ణయాలలో జోక్యం చేసుకోకుండా దూరంగా ఉండాలి.

సైనిక సిబ్బంది తమ క్రియాశీల విధులలో కొనసాగుతూనే, రాజకీయ పదవులకు పోటీ చేయడానికి, వాటిలో సేవలు అందించడానికి అనుమతించబడ్డారు. అయితే వారు సైన్యాన్ని గానీ లేదా నౌకాదళాన్ని గానీ ప్రతినిధులుగా సూచించలేదు; దానికి బదులుగా తమను ఎన్నుకున్న నగరం లేదా ప్రాంతం ప్రయోజనాల కోసం సేవలు అందించాలని వారి నుండి ఆశించబడింది. 1వ పెడ్రో తొమ్మిది మంది సైనిక అధికారులను సెనేటర్లుగా ఎంపిక చేశారు. (పద్నాలుగు మందిలో) ఐదుగురిని 'కౌన్సిలు ఆఫ్ స్టేటు' (రాష్ట్ర మండలి) కు నియమించారు. రాజప్రతినిధి పాలన సమయంలో ఇద్దరిని సెనేటు‌కు నామినేటు చేశారు. కానీ 'కౌన్సిలు ఆఫ్ స్టేట్'కు మాత్రం ఎవరినీ నియమించలేదు (రాజప్రతినిధి పాలనలో ఈ సంస్థ నిద్రాణ స్థితిలో ఉంది).2వ పెడ్రో 1840లలో నలుగురు అధికారులను సెనేటర్లుగా 1850లలో ఇద్దరిని, తన పాలనలోని మిగిలిన సంవత్సరాలలో మరో ముగ్గురిని ఎంపిక చేశారు. అలాగే ఆయన 1840లు, 1850లలో ఏడుగురు అధికారులను రాష్ట్ర మండలి సభ్యులుగా నియమించారు. ఆ తర్వాత మరో ముగ్గురిని నియమించారు.

స్వాతంత్ర్యానంతరం బ్రెజిలియను సాయుధ దళాలు ఏర్పాటు చేయబడ్డాయి. పోర్చుగలు నుండి విడిపోయే యుద్ధ సమయంలో రియో ​​డి జనీరోలోని ప్రభుత్వానికి విధేయులుగా నిలిచిన బ్రెజిలు, పోర్చుగలు మూలాలు కలిగిన అధికారులు, సైనికులతో ఈ దళాలు మొదటగా రూపొందించబడ్డాయి. స్వాతంత్ర్య యుద్ధం (1822–1824)తో ప్రారంభమై ఆ తర్వాత సిస్ప్లాటిను యుద్ధం (1825–1828), ప్లాటిను యుద్ధం (1851–1852), ఉరుగ్వే యుద్ధం (1864–1865), చివరగా పరాగ్వే యుద్ధం (1864–1870) వంటి సామ్రాజ్యం ఎదుర్కొన్న అంతర్జాతీయ సంఘర్షణలలో విజయవంతమైన ఫలితాలను సాధించడంలో సాయుధ దళాలు కీలక పాత్ర పోషించాయి. 1వ పెడ్రో హయాంలో జరిగిన రాగమఫిన్ యుద్ధం (1824) తిరుగుబాటుతో మొదలుకొని 2వ పెడ్రో పాలన ప్రారంభంలో చెలరేగిన రాగమఫిను యుద్ధం (1835–1845), కబనాజెం (1835–1840), బాలైయాడ (1838–1841) వంటి అనేక తిరుగుబాట్లను అణచివేయడంలో కూడా వీరు కీలక పాత్ర పోషించారు.

నౌకా యుద్ధరంగంలో వస్తున్న అత్యాధునిక పరిణామాలకు అనుగుణంగా నౌకాదళం నిరంతరం ఆధునీకరించబడుతూ వచ్చింది. ఇది 1830లలో ఆవిరి శక్తితో నడిచే నౌకలను 1860లలో ఇనుప కవచాలు కలిగిన నౌకలను 1880లలో టార్పెడోలను తనదైనవిగా స్వీకరించింది. 1889 నాటికి బ్రెజిలు ప్రపంచంలోనే ఐదవ లేదా ఆరవ అత్యంత శక్తివంతమైన నౌకాదళాన్ని కలిగి ఉంది. అంతేకాక పశ్చిమ అర్ధగోళంలోనే అత్యంత శక్తివంతమైన యుద్ధనౌకలను సొంతం చేసుకుంది. సైన్యం విషయానికి వస్తే అత్యంత అనుభవజ్ఞులైన యుద్ధరంగంలో రాటుదేలిన అధికారుల బృందం ఉన్నప్పటికీ శాంతికాలంలో మాత్రం అది అనేక సమస్యలతో సతమతమైంది; సైనిక విభాగాలు తగినంత వేతనాలు లేక సరైన ఆయుధ సామాగ్రి లేక సరిగ్గా శిక్షణ పొందక ఆ విశాలమైన సామ్రాజ్యం అంతటా అక్కడక్కడా చెల్లాచెదురుగా విస్తరించి ఉన్నాయి.

సైన్యం అవసరాల పట్ల ప్రభుత్వం తగినంత శ్రద్ధ చూపకపోవడం వల్ల తలెత్తిన అసంతృప్తిని 1820లలో తమ వృత్తిని ప్రారంభించిన అధికారుల తరం అదుపులో ఉంచగలిగింది. ఈ అధికారులు రాచరిక వ్యవస్థ పట్ల అత్యంత విధేయతతో ఉండేవారు; సైన్యం ఎల్లప్పుడూ పౌర నియంత్రణలోనే ఉండాలని వారు బలంగా విశ్వసించారు. అంతేకాక తాము గతంలో పోరాడి ఓడించిన 'కాడిల్లోయిజం' (హిస్పానికు అమెరికను నియంతృత్వ పోకడలు) పట్ల వారు తీవ్రమైన వ్యతిరేకతను కలిగి ఉండేవారు. అయితే 1880ల ప్రారంభంలో ఈ తరం (డ్యూకు ఆఫ్ కాక్సియాసు, పోర్టో అలెగ్రే కౌంటు, మార్క్విసు ఆఫ్ ఎర్వాలు) మరణించారు. పదవీ విరమణ పొందారు లేదా ఇక మీద ప్రత్యక్ష ఆదేశాన్ని అమలు చేయలేదు.

1880ల నాటికి అసంతృప్తి మరింత స్పష్టమైంది. కొందరు అధికారులు బహిరంగంగా అవిధేయత ప్రదర్శించడం ప్రారంభించారు. సైన్యాన్ని మెరుగుపరచడానికి గానీ వారి డిమాండ్లను తీర్చడానికి గానీ చక్రవర్తి, రాజకీయ నాయకులు ఎటువంటి చర్యలూ తీసుకోలేదు. యువ అధికారుల మధ్య 'పాజిటివిస్టు' సిద్ధాంతం వ్యాపించడం మరిన్ని సమస్యలకు దారితీసింది; ఎందుకంటే ఒక నిరంకుశ గణతంత్ర వ్యవస్థే దేశానికి పురోగతిని చేకూరుస్తుందనే నమ్మకంతో పాజిటివిజం రాచరిక వ్యవస్థను వ్యతిరేకించింది. సైన్యంలోని తిరుగుబాటు వర్గానికి, పాజిటివిస్టు వర్గానికి మధ్య ఒక కూటమి ఏర్పడింది ఇది నేరుగా 1889 నవంబరు 15న జరిగిన గణతంత్ర తిరుగుబాటుకు దారితీసింది. సామ్రాజ్యానికి విధేయులైన పాత తరం నాయకుల ఆదర్శాలను పంచుకున్న సైనికుల పటాలాలు పూర్తి రెజిమెంట్లు కూడా రాచరిక వ్యవస్థను పునరుద్ధరించడానికి ప్రయత్నించాయి. అయితే ఈ పునరుద్ధరణ ప్రయత్నాలు విఫలమయ్యాయి; సామ్రాజ్య మద్దతుదారులను ఉరితీశారు. అరెస్టు చేశారు లేదా బలవంతంగా పదవీ విరమణ చేయించారు.

విదేశీ సంబంధాలు

1889 నాటికి, బ్రెజిల్ సరిహద్దులలో అత్యధిక భాగం అంతర్జాతీయ ఒప్పందాల ద్వారా నిర్ణయించబడ్డాయి; కేవలం కొన్ని ప్రాంతాలు మాత్రమే వివాదాస్పదంగా మిగిలాయి.

పోర్చుగలు నుండి స్వాతంత్ర్యం పొందిన వెంటనే బ్రెజిలు విదేశాంగ విధానం ప్రధాన లక్ష్యం విస్తృతమైన అంతర్జాతీయ గుర్తింపును పొందడమే అయ్యింది. బ్రెజిలు స్వాతంత్ర్యాన్ని మొదటగా గుర్తించిన దేశాలు ఏవి అనే విషయం మీద చరిత్రకారుల మధ్య ఏకాభిప్రాయం లేదు. చరిత్రకారుడు టోబీ గ్రీను అబిప్రాయం ప్రకారం 1822, 1823లో వరుసగా ఆఫ్రికను రాజ్యాలైన దహోమీ, ఓనిమ్ దేశాలు (రాజ్యాలు) దీనిని గుర్తించాయి. అయితే పరిశోధకుడు రోడ్రిగో వీస్ రాండిగు వాదన ప్రకారం 1823 జూన్ ప్రాంతంలో యునైటెడ్ ప్రావిన్సెస్ ఆఫ్ ది రియో ​​డి లా ప్లాటా ఆ తర్వాత 1824 మేలో యునైటెడు స్టేట్సు, 1824 జూలైలో బెనిన్ రాజ్యం దీనిని గుర్తించాయి. తర్వాతి కొన్ని సంవత్సరాలలో ఇతర దేశాలు కూడా దౌత్య సంబంధాలను ఏర్పరచుకోవడంలో వీటిని అనుసరించాయి. 1825 ఆగస్టులో పోర్చుగలు ఈ విభజనను (స్వాతంత్ర్యాన్ని) అధికారికంగా గుర్తించింది. ఆ తర్వాత బ్రెజిలు ప్రభుత్వం తన పొరుగు దేశాలతో ఒప్పందాల ద్వారా తన అంతర్జాతీయ సరిహద్దులను నిర్ధారించుకోవడాన్ని ఒక ప్రాధాన్య అంశంగా పెట్టుకుంది. అయితే గుర్తించబడిన సరిహద్దులను పటిష్టం చేసుకునే ఈ ప్రక్రియ కొంత సంక్లిష్టంగా మారింది; ఎందుకంటే 1777, 1801 మధ్య కాలంలో పోర్చుగలు, స్పెయిను దేశాలు తమ అమెరికను వలస సామ్రాజ్యాల మధ్య సరిహద్దులను నిర్ణయించే గత ఒప్పందాలను రద్దు చేసుకున్నాయి. అయినప్పటికీ ఈ సామ్రాజ్యం తన పొరుగు దేశాలతో అనేక ద్వైపాక్షిక ఒప్పందాల మీద సంతకం చేయగలిగింది; వీటిలో ఉరుగ్వే (1851), పెరూ (1851, 1874), రిపబ్లిక్ ఆఫ్ న్యూ గ్రనడా (తర్వాతి కాలంలో కొలంబియాగా మారింది 1853), వెనిజులా (1859), బొలీవియా (1867), పరాగ్వే (1872) ఉన్నాయి. 1889 నాటికి దీని సరిహద్దులలో అత్యధిక భాగం పటిష్టంగా నిర్ధారించబడ్డాయి. మిగిలిన సమస్యలు—బ్రెజిలు‌కు దాని ప్రస్తుత రూపురేఖలను సమకూర్చిన బొలీవియా నుండి అక్రె ప్రాంతాన్ని కొనుగోలు చేయడం సహా—ఆ దేశం గణతంత్ర రాజ్యంగా మారిన తర్వాతే చివరకు పరిష్కరించబడ్డాయి.

సామ్రాజ్యానికి దాని పొరుగు దేశాలకు మధ్య అనేక సంఘర్షణలు జరిగాయి. దాదాపుగా దుర్భేద్యమైన, విరళ జనాభా కలిగిన అమెజోనియను వర్షారణ్యం రక్షణ కవచం కారణంగా బ్రెజిలు తన ఉత్తర పశ్చిమ పొరుగు దేశాలతో ఎటువంటి తీవ్రమైన సంఘర్షణలను ఎదుర్కోలేదు. ఉత్తర, పశ్చిమ సరిహద్దు వివాదాలకు సంబంధించి ఉన్న ఏకైక మినహాయింపులు, ఉత్తర ప్రాంతంలో ఫ్రాన్సు, బ్రిటను‌లతో జరిగిన చిన్నపాటి దౌత్యపరమైన వివాదాలు మాత్రమే ఉన్నాయి. 1830వ దశకంలో ఈ రెండు దేశాలు ఉత్తర ప్రాంతంలోని కొన్ని భాగాలను ఆక్రమించి వాటిని తమ వలస సామ్రాజ్యాలలో భాగంగా చేసుకోవడానికి విఫలయత్నం చేశాయి. Viana 1994, p. 575 చూడండి. అయితే దక్షిణాన సరిహద్దులుగా ఏర్పడిన నౌకాయాన యోగ్యమైన నదులు, మైదానాల నియంత్రణకు సంబంధించి పోర్చుగలు, స్పెయిను నుండి వారసత్వంగా వచ్చిన వలస సంబంధిత వివాదాలు స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తర్వాత కూడా కొనసాగాయి. ఈ ప్రాంతంలో పరస్పరం అంగీకరించిన సరిహద్దులు లేకపోవడం వలన సిస్ప్లాటిన్ యుద్ధం నుండి పరాగ్వే యుద్ధం వరకు అనేక అంతర్జాతీయ సంఘర్షణలకు దారితీసింది.

"అమెరికా ఖండంలో మన తర్వాత బ్రెజిలు మాత్రమే ఒక గొప్ప శక్తిగా వెలుగొందుతోంది" అని 1867లో బ్రెజిలు‌లో అమెరికా రాయబారిగా ఉన్న జేమ్స్ వాట్సన్ వెబ్ నొక్కి చెప్పారు. ఈ సామ్రాజ్యం ఆవిర్భావం, ఎదుగుదలను 1844లోనే అమెరికా విదేశాంగ కార్యదర్శి జాన్ సి. కాల్హౌన్ గుర్తించారు: "అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల తర్వాత, అమెరికా ఖండంలోని అన్ని శక్తులలోకెల్లా అత్యంత సంపన్నమైన, గొప్ప, అత్యంత సుస్థిరమైన శక్తి బ్రెజిలు మాత్రమే." 1870ల ప్రారంభం నాటికి బ్రెజిలు సామ్రాజ్యం అంతర్జాతీయ కీర్తి గణనీయంగా మెరుగుపడింది; 1889లో ఆ సామ్రాజ్యం అంతమయ్యే వరకు అంతర్జాతీయ స్థాయిలో దానికి మంచి ఆదరణ లభించింది. 1880లలో బ్రెజిలు రాజధానిలో అమెరికను దౌత్యవేత్తగా పనిచేసిన క్రిస్టోఫర్ కొలంబస్ ఆండ్రూస్, తన జ్ఞాపకాలలో బ్రెజిలు‌ను ఒక "ముఖ్యమైన సామ్రాజ్యం"గా పేర్కొన్నారు. 1871లో అమెరికా, బ్రిటను మధ్య తలెత్తిన వివాదాన్ని పరిష్కరించడానికి (మధ్యవర్తిత్వం వహించడానికి) బ్రెజిలు‌కు ఆహ్వానం అందింది; ఈ వివాదం అలబామా క్లెయిమ్స్గా ప్రసిద్ధి చెందింది. 1880లో మెక్సికోలో ఫ్రెంచ్ జోక్యం జరిగిన సమయంలో అమెరికా పౌరులకు కలిగిన నష్టానికి సంబంధించి, అమెరికా, ఫ్రాన్సు దేశాల మధ్య మధ్యవర్తిగా ఈ సామ్రాజ్యం వ్యవహరించింది. 1884లో పసిఫికు యుద్ధం వలన కలిగిన నష్టాల విషయంలో చిలీ, ఫ్రాన్సు, ఇటలీ, బ్రిటను, జర్మనీ, బెల్జియం, ఆస్ట్రియా-హంగేరీ, స్విట్జర్లాండు వంటి అనేక ఇతర దేశాల మధ్య మధ్యవర్తిత్వం వహించమని బ్రెజిలు‌ను కోరారు.

1826లో బ్రిటను‌తో కుదిరిన వినాశకరమైన దోపిడీపూరిత వాణిజ్య ఒప్పందం (1844లో రద్దు చేయబడింది) తర్వాత ఏ దేశంతోనైనా జరిపిన మొట్టమొదటి వాణిజ్య ఒప్పందంగా 1889లో అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలతో చర్చలు జరపడానికి బ్రెజిలు ప్రభుత్వం చివరకు తగినంత ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పొందింది. "జాతీయ సార్వభౌమత్వాన్ని, స్వయంప్రతిపత్తిని పెంచే ఒక బృహత్తర వ్యూహంలో భాగంగానే అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలతో వాణిజ్య ఒప్పందం కోసం 2వ పెడ్రో అన్వేషణ ఉంది" అని అమెరికను చరిత్రకారుడు స్టీవెను సి. టోపికు అన్నారు. గత ఒప్పందం నాటి పరిస్థితులకు భిన్నంగా బ్రెజిలు దేశీయంగా సుసంపన్నంగా అంతర్జాతీయంగా ప్రతిష్టతో ఉన్న సమయంలో చర్చలు జరగడం వలన సామ్రాజ్యం అనుకూలమైన వాణిజ్య నిబంధనలను పట్టుబట్టడానికి బలమైన స్థితిలో ఉంది.

ఆర్థిక వ్యవస్థ

ద్రవ్యం

500 réis (రాయల్స్) లేదా Rs 500

1,000 réis (రాయల్స్) లేదా Rs 1$000 లేదా milréis (వెయ్యి రాయల్స్)

సామ్రాజ్యం స్థాపించబడినప్పటి నుండి అలాగే 1942 వరకు ద్రవ్య ప్రమాణం రియలు (దీని ఆంగ్ల అర్థం "రాయలు"; దీని బహువచన రూపం అప్పట్లో రియస్గా ఉండేది. ఆధునిక పోర్చుగీసులో రియల్సుగా ఉంది)గా ఉండేది; ఇది పోర్చుగీసు రియల్ నుండి ఉద్భవించింది. దీనిని సాధారణంగా సైనిక ప్రయాణం (ఆంగ్లం: వెయ్యి రాయల్సు) అని పిలిచేవారు. 1$000 అని రాసేవారు. వెయ్యి సైనిక ప్రయాణం (1:000$000)—లేదా పది లక్షల రైస్—ను ఒక మిలియను రీసు అని పిలిచేవారు. ఒక ఒక మిలియను రీసును, ఆ విలువకు ముందు రుపీ అనే గుర్తును రాయడం ద్వారా సూచించేవారు; అలాగే 1,000 రైసు కంటే తక్కువ విలువ కలిగిన మొత్తాలకు ముందు డాలరు గుర్తును రాసేవారు. కాబట్టి 350 రైసును "రుపీ 350" అని; 1,712 రైసు réisను "రుపీ 1$712" అని; 10,20,800 రైసును "రుపీ 1:020$800" అని రాసేవారు. లక్షలాది మందికి, మిలియన్లు, బిలియన్లు, ట్రిలియన్లు వంటి సంఖ్యల మధ్య విభజన గుర్తుగా ఒక చుక్క (పీరియడు) ఉపయోగించబడేది (ఉదాహరణకు 1 బిలియను 'రైసు' అనేది "రుపీ 1.000:000$000" గా వ్రాయబడేది). మిలియన్లను వేల నుండి వేరు చేయడానికి ఒక విసర్గ పనిచేసేది. అలాగే వేల సంఖ్యలకు, వందల సంఖ్యలకు (999 లేదా అంతకంటే తక్కువ) మధ్య $ గుర్తు (సాధారణంగా డాలరు2 గా వ్రాయబడేది) చేర్చబడేది.

స్థూల వివరణ

ఒక బ్రెజిలియన్ కర్మాగారం, 1880

1834, 1839 మధ్య కాలంలో, బ్రెజిలు అంతర్జాతీయ వాణిజ్యం మొత్తం విలువ Rs 79.000:000$000 కు చేరుకుంది. 1839 నుండి ఏటా 3.88% వృద్ధి రేటుతో పెరుగుతూ వచ్చిన ఈ విలువ, 1886, 1887 మధ్య కాలానికి Rs 472.000:000$000 కు చేరుకుంది. 1850లో ఈ సామ్రాజ్యం నుండి జరిగిన ఎగుమతుల నికర విలువ లాటిను అమెరికాలోనే అత్యధికంగా ఉంది; అంతేకాక నాలుగవ స్థానంలో ఉన్న అర్జెంటీనా ఎగుమతుల విలువ కంటే ఇది మూడు రెట్లు ఎక్కువగా ఉంది. రాచరిక పాలన ముగిసేంత వరకు బ్రెజిలు తన ఎగుమతులు, సాధారణ ఆర్థిక వృద్ధిలో ఉన్నత స్థానాన్ని కొనసాగించింది. 1850 తర్వాత బ్రెజిలు సాధించిన ఆర్థిక విస్తరణ, అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలు, ఐరోపా దేశాల ఆర్థిక వృద్ధితో పోల్చదగిన స్థాయిలో ఉంది. 1831లో జాతీయ పన్ను ఆదాయం 11,795,000$000 గా ఉండగా 1889 నాటికి అది 160,840,000$000 కు పెరిగింది. 1858 నాటికి జాతీయ పన్ను ఆదాయాల పరంగా బ్రెజిలు ప్రపంచంలోనే ఎనిమిదవ అతిపెద్ద దేశంగా నిలిచింది. ఇంతటి ప్రగతిని సాధించినప్పటికీ సామ్రాజ్య బ్రెజిలు‌లో సంపద పంపిణీ అత్యంత అసమానంగా ఉండేది. అయితే పోలిక కోసం గమనిస్తే చరిత్రకారుడు స్టీవెను సి. టోపికు అభిప్రాయం ప్రకారం, అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలో కూడా "1890 నాటికి జనాభాలో 80 శాతం మంది కనీస జీవన ప్రమాణాల అంచున బతుకుతుండగ మిగిలిన 20 శాతం మంది దాదాపు మొత్తం సంపదను తమ నియంత్రణలో ఉంచుకున్నారు."

సావో పాలో ప్రావిన్స్‌లోని ఒక కాఫీ తోట, 1880

కొత్త సాంకేతికతలు అందుబాటులోకి రావం, అంతర్గత ఉత్పాదకత పెరగడంతో, ఎగుమతులు గణనీయంగా వృద్ధి చెందాయి. దీనివనల వాణిజ్య సమతుల్యతను సాధించడం సాధ్యమైంది. 1820ల కాలంల మొత్తం ఎగుమతులలో చక్కెర వాటా సుమారు 30% ఉండగా, పత్తి 21%, కాఫీ 18%, తోలుతో పాటు ఇతర చర్మాల వాటా 14% గా ఉండేది. ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత, మొత్తం ఎగుమతులలో కాఫీ వాటా 42 శాతానికి, చక్కెర 27 శాతానికి, తోలు చర్మాలు 9 శాతానికి, అలాగే పత్తి 8 శాతానికి చేరుకున్నాయి. దీని అర్థం ఈ వస్తువుల ఉత్పత్తిలో ఏదైనా తగ్గుదల ఉందని కాదు; వాస్తవానికి దీనికి పూర్తి విరుద్ధమైన పరిస్థితి ఏర్పడింది. అన్ని రంగాలలోనూ వృద్ధి నమోదైంది—కొన్నింటిలో ఈ వృద్ధి మరీ ఎక్కువగా ఉంది. 182,0 1840 మధ్య కాలంల, "బ్రెజిలు ఎగుమతుల పరిమాణం రెట్టింపు కాగ వాటి నామమాత్రపు విలువ మూడు రెట్లు పెరిగిందని" ఫాస్టో పేర్కొన్నారు; అదే సమయంల, పౌండు స్టెర్లింగులలో లెక్కించినప్పుడు వాటి విలువ 40 శాతానికి పైగా వృద్ధి చెందింది. ఎగుమతులలో వ్యవసాయం కీలక పాత్ర పోషించిన ఏకైక దేశం బ్రెజిలు మాత్రమే కాదు. సుమారు 1890 నాటిక అప్పటికే అమెరికా ఖండాలలో అత్యంత సంపన్న దేశంగా అవతరించిన యునైటెడ్ స్టేటు ఎగుమతుల వ్యవసాయ ఉత్పత్తుల వాటా 80 శాతంగా ఉండేది.

1820లలో బ్రెజిలు 11,000 టన్నుల కాకోను ఎగుమతి చేసింది. 1880 నాటికి ఇది 73,500 టన్నులకు పెరిగింది. 182,1 1825 మధ్య, 41,174 టన్నుల చక్కెర ఎగుమతి చేయబడింది; 1881, 1885 మధ్య ఇది ​​238,074 టన్నులకు చేరింది. 1850 వరకు రబ్బరు ఉత్పత్తి చాలా స్వల్పంగా ఉండేద. కానీ 188,1 1890 మధ్య కాలంలో బ్రెజిల్ ఎగుమతులలో ఇది మూడవ స్థానాన్ని ఆక్రమించింది. 182,7 1830 మధ్య ఇది ​​సుమారు 81 టన్నులు ఉండగా 1852లో 1,632 టన్నులకు చేరుకుంది. 1900 నాటిక ఆ దేశం 24,301,452 టన్నుల రబ్బరును ఎగుమతి చేస్తోంది. బ్రెజిలు 182,1 1860 మధ్య సుమారు 33,77,000 టన్నుల కాఫీని కూడా ఎగుమతి చేసింది; 1,86,1 1889 మధ్య ఇది ​​4,04,,000 టన్నులకు చేరింది. సాంకేతిక ఆవిష్కరణలు కూడా ఎగుమతుల వృద్ధికి దోహదపడ్డాయి, ముఖ్యంగా ఆవిరి నౌకల, రైల్వేల వినియోగం సరుకు రవాణాను మరింత వేగవంతంగానూ, సౌకర్యవంతంగానూ మార్చింది.

సావో పాలో ప్రావిన్స్‌లోని రైల్వే స్టేషన్ (బ్రెజిల్ ఆగ్నేయం),c. 1885

మినాస్ గెరైస్ ప్రావిన్స్‌లోని ఒక రైల్వే స్టేషన్ (బ్రెజిల్ ఆగ్నేయం) c. 1884

అభివృద్ధి

ఈ కాలంలో భారీ స్థాయిలో అభివృద్ధి జరిగింది; ఇది ఐరోపా దేశాలలో జరగబోయే ఇటువంటి పురోగతులను ముందే సూచించేలా సాగింది. 1850 నాటిక, మొత్తం 7,000,000$000 మూలధనంతో యాభై కర్మాగారాలు ఉండేవి. 1889లో సామ్రాజ్య కాలం ముగిసే సమయానిక, బ్రెజిలు‌లో 636 కర్మాగారాలు ఉండేవి; ఇది 1850 నాటి సంఖ్యతో పోలిస్తే 6.74% వార్షిక వృద్ధి రేటును సూచిస్తుంది. అలాగే వీటి మొత్తం మూలధనం సుమారు Rs 401.630:600$000 గా ఉండేది (ఇది 1850 నుండి 1889 మధ్య కాలంలో విలువ పరంగా 10.94% వార్షిక వృద్ధి రేటును ప్రతిబింబిస్తుంది). "19వ శతాబ్దంలో అత్యంత వేగవంతమైన రీతిలో రైల్వేల నిర్మాణం జరుగుతుండటంతో, రైలు పట్టాలను అమర్చేటప్పుడు వినిపించే ఇనుప చప్పుళ్లతో గ్రామీణ ప్రాంతాలన్నీ మారుమోగిపోయాయి; వాస్తవానిక, 1880ల నాటి నిర్మాణం, బ్రెజిలు చరిత్ర మొత్తంలోనే సంఖ్యాపరంగా రెండవ అత్యంత భారీ నిర్మాణ దశగా నిలిచింది. ఆ దశాబ్ద కాలంలో బ్రెజిలు కంటే ఎక్కువ రైలు పట్టాలను వేసిన దేశాలు ప్రపంచవ్యాప్తంగా కేవలం ఎనిమిది మాత్రమే." కేవలం 15 కిమీ(9.3 మై) పొడవు గల పట్టాలతో కూడిన మొట్టమొదటి రైల్వే మార్గం 1854 ఏప్రిల్ 30న ప్రారంభించబడింది; ఆ సమయంలో కొన్ని యూరోపియను దేశాలలో ఇంకా రైలు సేవలు అందుబాటులో లేకపోవడం విశేషం. 1868 నాటికి రైల్వే మార్గాల పొడవు 718 కిమీ(446 మై)కు చేరుకుంది. ఆతరువాత 1889లో సామ్రాజ్య కాలం ముగిసే సమయానికి ఈ పొడవు 9,200 కిమీ(5,700 మై)కు పెరిగింది; అప్పటికి మరో 9,000 కిమీ(5,600 మై) మేర నిర్మాణం జరుగుతూ ఉంది. దీనితో బ్రెజిలు, "లాటిన్ అమెరికాలోనే అతిపెద్ద రైల్వే నెట్వర్కు కలిగిన దేశంగా" అవతరించింది.

1880ల కాలంలో సామ్రాజ్యం అంతటా కర్మాగారాలు నిర్మించబడ్డాయి. దీనివనల బ్రెజిలు నగరాలు ఆధునీకరించబడటమే కాకుండ "గ్యాు్, విద్యుత్తు, పారిశుధ్యం, టెలిగ్రాఫు, ట్రాం సేవలను అందించే సంస్థల ప్రయోజనాలను పొందే అవకాశం లభించింది. బ్రెజిలు ఆధునిక యుగంలోకి అడుగుపెడుతోంది..." "...ప్రపంచంలోనే" ఆధునిక నగర మురుగునీటి పారుదల వ్యవస్థలను ఏర్పాటు చేసుకున్న ప్రపంచంలోనే ఐదవ దేశంగా, మురుగునీటి శుద్ధి వ్యవస్థను కలిగి ఉన్న మూడవ దేశంగా, టెలిఫోను సేవలను ప్రవేశపెట్టడంలో అగ్రగామి దేశాలలో ఒకటిగా ఇది నిలిచింది. మౌలిక సదుపాయాలలో పైన పేర్కొన్న మెరుగుదలలతో పాటు, బహిరంగ విద్యుత్తు దీపాలను (1883లో) ప్రవేశపెట్టిన మొట్టమొదటి దక్షిణ అమెరికా దేశంగానూ1874లో ఐరోపాతో నేరుగా అనుసంధానించే అట్లాంటికు ఆవల గల టెలిగ్రాఫు మార్గాన్ని ఏర్పాటు చేసిన అమెరికా ఖండాలలోని రెండవ దేశంగానూ (అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల తర్వాత) ఇది గుర్తింపు పొందింది. మొట్టమొదటి దేశీయ టెలిగ్రాఫు మార్గం 1852లో రియో ​​డి జనీరోలో ప్రారంభమైంది. 1889 నాటికి దేశ రాజధానిని పారా వంటి సుదూర బ్రెజిలియను ప్రాంతాలతో అనుసంధానిస్తూ, అంతేకాకుండా అర్జెంటీనా, ఉరుగ్వే వంటి ఇతర దక్షిణ అమెరికా దేశాలతో కూడా సంబంధం కల్పిస్తూ మొత్తం 18,925 కిలోమీటర్ల మేర టెలిగ్రాఫు మార్గాలు విస్తరించి ఉన్నాయి.

సమాజం

జనాభా వివరాలు

18వ శతాబ్దం ద్వితీయార్థం నుండి బ్రెజిలు ఇంకా ఒక వలస రాజ్యంగా ఉన్నప్పుడే ప్రభుత్వం జనాభాకు సంబంధించిన వివరాలను సేకరించడానికి ప్రయత్నించింది. అయితే కొన్ని 'కెప్టెన్సీలు' (తరువాత వీటిని 'ప్రావిన్సులు' అని పిలిచారు) మాత్రమే కోరిన సమాచారాన్ని సేకరించి అందించాయి. స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తర్వాత 1829లో జారీ చేసిన ఒక ఉత్తర్వు ద్వారా, దేశవ్యాప్త జనాభా గణనను నిర్వహించే బాధ్యతతో ప్రభుత్వం ఒక గణాంకాల కమిషను‌ను ఏర్పాటు చేసింది. ఈ కమిషను విఫలమైంది. దాంతో 1834లో దీనిని రద్దు చేశారు. తర్వాతి సంవత్సరాలలో జనాభా గణన సమాచారాన్ని సేకరించే బాధ్యతను ప్రావిన్సుల ప్రభుత్వాలకు అప్పగించారు; కానీ వారి జనాభా గణన నివేదికలు తరచుగా అసంపూర్ణంగా ఉండేవి లేదా అసలు సమర్పించబడేవి కావు. 1851లో దేశవ్యాప్త జనాభా గణన కోసం చేసిన మరొక ప్రయత్నం అల్లర్లు చెలరేగడంతో విఫలమైంది. ఆఫ్రికను మూలాలు (రక్తం) కలిగిన ఎవరినైనా బానిసలుగా మార్చడానికి ఉద్దేశించిన ఒక కుట్రపూరిత ఎత్తుగడగా ఈ సర్వేను బ్రెజిలు‌లోని మిశ్రమ జాతి ప్రజలు పొరపాటుగా భావించడమే దీనికి కారణం.

1868లో బ్రెజిలు అంచనా జనాభా:

ప్రావిన్సు	రాజధాని	జనాభా	బానిసలు	సైన్యం పోలీసులు	జాతీయ దళం
న్యూట్రలు మున్సిపాలిటీ		400,000	50,000	10,000
ఆమజొనాసు	మనుయాసు	70,000	5,000		2.700
గారావొ-పరా	బెలెం డో పారా	250.000	15,000	1.000	23,000
మరాను‌హావో	సావో లూయిసు	400.000	70,000	1.000	28,000
మాటో గ్రాస్సో	తెరెసినా	175.000	10.000	650	20,000
సీరా	ఫోర్టలెజా	486.000	30,000	286	40,000
రియో గ్రాండే డో నోర్టే	నాటలు	210.000	20,000	100	20,000
పరైబా	జోవో పెస్సోవా	260.000	5,000	400	21,000
పెర్నాంబుకో	రెసిఫె	1,180,000	250.000	1.600	42,000
అలాగోసు	మాసియో	250.000	45,000	429	25,000
సెర్గిపు	అరకాజు	250.000	50,000	200	2,000
బాహియా	సాల్వడారు	1,200,000	250.000	2.400	110.000
ఎస్పిరిటో శాంటో	విటోరియా, ఎస్పిరిటో శాంటో	55,000	10.000	223	6,000
రియో డి జనీరో	నైటెరోయి	850,000	200,000	2,400	43,000
సావో పాలో	సావో పాలో	800,000	60,000	679	40,000
పరానా	కురిటిబా	105,000	20,000	388	8,000
శాంటా కాటరినా	ఫ్లోరియానోపోలిసు	120,000	15,000	100	9,000
సావో పెడ్రో డో రియో ​​గ్రాండే దో సుల్	పోర్టో అలెగ్రే	392,725	77,416	1,600	42,991
మినాసు గెరైసు	అవురో ప్రిటో	1,350,000	150,000	1,000	75,000
గోయాసు	గోయానియా	200,000	15,000	300	13,000
మాటో గ్రోస్సో	కుయాబా	80,000	10,000		5,000
బ్రెజిల్'	న్యూట్రల్ మున్సిపాలిటీ	9,083,725	1,357,416

సమగ్రమైన, విస్తృతమైన పరిధిని కలిగిన మొట్టమొదటి నిజమైన జాతీయ జనాభా గణన 1872లో నిర్వహించబడింది. ఈ గణనలో నమోదైన తక్కువ సంఖ్యలో ప్రజలు పట్టణాల వివరాలు, బ్రెజిలు విశాలమైన భూభాగం అప్పట్లో చాలా తక్కువ జనాభాతో విరళంగా నిండి ఉండేదని వెల్లడిస్తున్నాయి. బ్రెజిలు మొత్తం జనాభా 99,30,478 మందిగా ఈ గణన చూపించింది. దీనికి ముందు దశాబ్దాలలో ప్రభుత్వం చేసిన అంచనాల ప్రకారం 1823లో జనాభా 40,00,000గానూ, 1854లో 70,00,700గానూ నమోదైంది. ఈ జనాభా 20 రాష్ట్రాలు 'న్యూట్రలు మున్సిపాలిటీ' (సామ్రాజ్య రాజధాని) పరిధిలోని 641 మున్సిపాలిటీలలో విస్తరించి ఉంది.

స్వేచ్ఛా జనాభాలో, 23.4% మంది పురుషులు, 13.4% మంది స్త్రీలు అక్షరాస్యులుగా పరిగణించబడ్డారు. మొత్తం జనాభాలో పురుషులు 52% (5,123,869 మంది) ఉన్నారు. వయస్సు ఆధారంగా జనాభా వివరాలను పరిశీలిస్తే—10 సంవత్సరాల కంటే తక్కువ వయస్సు ఉన్న పిల్లలు 24.6%; 11 నుండి 20 సంవత్సరాల మధ్య వయస్సు వారు 21.1%; 21 నుండి 40 సంవత్సరాల మధ్య వారు 32.9%; 41 నుండి 50 సంవత్సరాల మధ్య వారు 8.4%; 51 నుండి 70 సంవత్సరాల మధ్య వారు 12.8% ఉన్నారు. చివరగా కేవలం 3.4% మంది మాత్రమే 71 ఏళ్ల కంటే ఎక్కువ వయస్సు గలవారు ఉన్నారు. ఈశాన్య, ఆగ్నేయ ప్రాంతాల సంయుక్త నివాసులు దేశ జనాభాలో 87.2% మందిని కలిగి ఉన్నారు. బ్రెజిలియను గణతంత్రం ఏర్పడి కేవలం కొన్ని నెలలే అయిన 1890లో రెండవ జాతీయ జనాభా గణన నిర్వహించబడింది. 1872 జనాభా గణన నాటి నుండి జనాభా 1,43,33,915 మందికి పెరిగిందని ఆ గణన ఫలితాలు వెల్లడించాయి.

జాతి సమూహాలు

బ్రెజిల్‌లో ఏ ప్రాంతాల్లో ఏ జాతి సమూహాలు ఆధిపత్యం వహించాయో ఈ పటం చూపిస్తుంది: ఊదా రంగు—కబోక్లోలు (caboclos); గోధుమ రంగు—శ్వేతజాతీయులు; ఆకుపచ్చ రంగు—ములాట్టోలు; తెలుపు రంగు—తక్కువ జనాభా ఉన్న ప్రాంతాలు. గమనిక: జనాభాలో 80% పైగా ప్రజలు తీరప్రాంతం వెంబడి నివసించేవారు

సామ్రాజ్య బ్రెజిలు‌లో నాలుగు జాతి సమూహాలు గుర్తించబడ్డాయి: శ్వేతజాతీయులు, నల్లజాతీయులు, ఆదివాసులు, గోధుమ వర్ణీయులు. గోధుమ వర్ణం (పోర్చుగీసులో: పార్డొ) అనేది బహుళ జాతి నేపథ్యం కలిగిన బ్రెజిలియన్లను సూచించే ఒక వర్గీకరణ; ఇది ఇప్పటికీ అధికారికంగా వాడుకలో ఉంది, అయినప్పటికీ కొంతమంది మేధావులు "మిశ్రమ వర్ణీయులు" (పోర్చుగీసులో: మెస్టికొ) అనే పదాన్ని వాడటానికి మొగ్గు చూపుతారు. ఈ పదం ఒక విస్తృత వర్గాన్ని సూచిస్తుంది; ఇందులో కబిక్లొలు (శ్వేతజాతీయులు, ఆదివాసుల వారసులు), ములాట్టొలు (శ్వేతజాతీయులు, నల్లజాతీయుల వారసులు), కఫుజోలు (నల్లజాతీయులు, ఆదివాసుల వారసులు) వంటి ఉప-వర్గాలు అంతర్భాగంగా ఉంటాయి.

19వ శతాబ్దపు బ్రెజిలియన్లు. 1వ వరుస: శ్వేత బ్రెజిలియన్లు. 2వ వరుస: గోధుమ వర్ణ బ్రెజిలియన్లు (ఎడమ నుండి కుడికి: ఇద్దరు మహిళా ములాట్టోలు, ఇద్దరు మహిళా కాఫుజోలు, ఒక కబోక్లో బాలిక, ఒక పురుషుడు). 3వ వరుస: వివిధ తెగలకు చెందిన ముగ్గురు బ్రెజిలియన్ ఆదివాసులు, ఆ తర్వాత విభిన్న జాతి నేపథ్యాలకు చెందిన ఆఫ్రో-బ్రెజిలియన్లు

ఉత్తర, ఈశాన్య, మధ్య-పశ్చిమ ప్రాంతాల జనాభాలో కబోక్లోలే అత్యధిక సంఖ్యలో ఉండేవారు. ఈశాన్య ప్రాంతపు తూర్పు తీరంలో, బాహియా నుండి పారైబా వరకు ఒక పెద్ద 'ములాట్టో' (నల్లజాతీయులు, శ్వేతజాతీయుల మిశ్రమ సంతతి) జనాభా నివసించేది; వీరు ఉత్తర మారన్హావో, దక్షిణ మినాసు గెరైసు, తూర్పు రియో ​​డి జనీరో, ఎస్పిరిటో శాంటో ప్రాంతాలలో కూడా విస్తరించి ఉండేవారు. 'కాఫుజోలు' అనే వర్గం అన్నింటికంటే చిన్నది, మిగిలిన రెండు మిశ్రమ-జాతి ఉపవర్గాల నుండి వీరిని గుర్తించడం అత్యంత కష్టమైన పని; ఎందుకంటే 'కాబోక్లోలు', ములాట్టోల సంతతి కూడా ఈ వర్గంలోకే వచ్చేది. వీరు ఈశాన్య ప్రాంతపు 'సెర్టావో' (అంతర్దేశీయ ప్రాంతం)లో ఎక్కువగా కనిపించేవారు. నేటికీ ఈ వర్గాల ప్రజలను అవే ప్రాంతాలలో మనం చూడవచ్చు.

శ్వేతజాతీయులైన బ్రెజిలియన్లు ఆరంభంలో వచ్చిన పోర్చుగీసు వలసదారుల సంతతికి చెందినవారు. 1870ల నుండి ఈ జాతి సమూహంలో ఇతర యూరోపియను వలసదారులు—ముఖ్యంగా ఇటాలియన్లు, జర్మన్లు—కూడా వచ్చి చేరారు. దేశవ్యాప్తంగా శ్వేతజాతీయులు కనిపించినప్పటికీ దక్షిణ ప్రాంతం, సావో పాలో రాష్ట్రంలో మాత్రం వీరే అత్యధిక సంఖ్యలో (మెజారిటీగా) ఉండేవారు. ఈశాన్య రాష్ట్రాలైన సియారా, పారైబా, రియో గ్రాండే దో నార్టే జనాభాలో కూడా శ్వేతజాతీయులు గణనీయమైన నిష్పత్తిలో (40%) ఉండేవారు. ఆఫ్రో-బ్రెజిలియన్లు కూడా ములాట్టోలు నివసించే ప్రాంతాలలోనే నివసించేవారు. రియో డి జనీరో, మినాసు గెరైసు, ఎస్పిరిటో శాంటో, బాహియా, సెర్గిపే, అలగోవాసు, పెర్నాంబుకో రాష్ట్రాల జనాభాలో అత్యధికులు (ఈ చివరి నాలుగు రాష్ట్రాలలోనే దేశం మొత్తంలో శ్వేతజాతీయుల శాతం అత్యల్పంగా—ప్రతి రాష్ట్రంలోనూ 30% కంటే తక్కువగా—ఉండేది) నల్లజాతీయులు లేదా గోధుమ వర్ణీయులు. బ్రెజిలు ఆదివాసులు లేదా స్థానిక ప్రజలు ప్రధానంగా పియావుయి, మారన్హావో, పారా అమెజోనాసు రాష్ట్రాలలో కనిపించేవారు.

బ్రెజిల్‌లో జాతి సమూహాలు (1835, 1872, 1890)

సంవత్సరాలు	శ్వేతజాతీయులు	గోధుమ వర్ణీయులు	నల్లజాతీయులు	ఆదివాసులు	మొత్తం
1835	24.4%	18.2%	51.4%		100%
1872	38.1%	38.3%	19.7%	3.9%	100%
1890	44.0%	32.4%	14.6%	9%	100%

విభిన్న జాతి, సాంస్కృతిక వర్గాల ఉనికి కారణంగా, 19వ శతాబ్దపు బ్రెజిలు ఒక బహుళ-జాతి దేశంగా రూపుదిద్దుకుంది. అయితే, 1872కి ముందున్న సంవత్సరాలకు సంబంధించిన విశ్వసనీయ సమాచారం ఏదీ అందుబాటులో లేదు. 1872లో ప్రభుత్వం మొట్టమొదటి అధికారిక జాతీయ జనాభా గణనను నిర్వహించింది; దీని ప్రకారం మొత్తం 99,30,479 మంది నివాసితులలో 38.1% మంది శ్వేతజాతీయులు, 38.3% మంది గోధుమ వర్ణీయులు, 19.7% మంది నల్లజాతీయులు 3.9% మంది ఆదివాసీలు (ఇండియన్లు) ఉన్నట్లు తేలింది. 1890లో జరిగిన రెండవ అధికారిక జాతీయ జనాభా గణనలో, మొత్తం 1,43,33,915 మంది జనాభాలో 44% మంది శ్వేతజాతీయులు, 32.4% మంది గోధుమ వర్ణీయులు, 14.6% మంది నల్లజాతీయులు, 9% మంది ఆదివాసీలు ఉన్నట్లు వెల్లడైంది.

యూరోపియన్ వలసలు

ఎస్పిరిటో శాంటో రాష్ట్రంలోని (ఆగ్నేయ ప్రాంతం) శాంటా లియోపోల్డినా వలస ప్రాంతంలో జర్మన్ మరియు లక్సెంబర్గర్ వలసదారులు, 1875

1808కి ముందు, బ్రెజిలు‌లో గణనీయమైన సంఖ్యలో స్థిరపడిన ఏకైక యూరోపియను ప్రజలు పోర్చుగీసువారు మాత్రమే. ఇటాలియన్లు, బ్రిటిషు వారు, జర్మన్లు, స్పానిషు వారు అంతకు ముందే బ్రెజిలు‌కు వలస వచ్చినప్పటికీ వారు కేవలం కొద్దిమంది వ్యక్తులుగానో లేదా చాలా చిన్న సమూహాలుగానో మాత్రమే వచ్చారు. పోర్చుగీసుయేతరులైన ఈ తొలి వలసదారులు, పోర్చుగలు బ్రెజిలియను వలస ప్రాంత సంస్కృతిపై ఎటువంటి గణనీయమైన ప్రభావాన్ని చూపలేకపోయారు. 1808 తర్వాత పరిస్థితి మారింది; ఆ సమయంలో రాజు 6వ జాన్ పోర్చుగలు వెలుపల ఉన్న ఇతర ఐరోపా దేశాల నుండి వలసలను ప్రోత్సహించడం ప్రారంభించారు.

పెద్ద సంఖ్యలో బ్రెజిలు‌కు చేరుకున్న వారిలో స్విసు ప్రజలే ప్రథములు; వీరిలో సుమారు 2,000 మంది 1818లో రియో ​​డి జనీరో ప్రావిన్సు‌లో (ఆగ్నేయ ప్రాంతంలో) స్థిరపడ్డారు. వీరి తర్వాత జర్మన్లు, ఐరిషు ప్రజలు బ్రెజిలు‌కు వలస వచ్చారు (1820ల కాలంలో). జర్మనీ వలసదారులు ఎక్కువగా దక్షిణ ప్రావిన్సుల వైపు మొగ్గు చూపారు. ఎందుకంటే అక్కడి వాతావరణం వారి స్వదేశాన్ని తలపించేలా ఉండేది. 1830లలో రాజప్రతినిధి పాలనలో నెలకొన్న అస్థిరత కారణంగా ఐరోపా వలసలు పూర్తిగా స్తంభించిపోయాయి; 2వ పెడ్రో ప్రభుత్వ పగ్గాలు చేపట్టి దేశం శాంతి సుసంపన్నతతో కూడిన కాలంలోకి ప్రవేశించిన తర్వాతే వలసల ప్రవాహం తిరిగి పుంజుకుంది. ఆగ్నేయ ప్రాంతంలోని రైతులు లాభదాయకమైన కాఫీ ఎగుమతుల ద్వారా ఆర్థికంగా బలోపేతమై వలసదారులను ఆకర్షించేందుకు "భాగస్వామ్య వ్యవస్థ" (ఒక రకమైన ఒప్పంద కూలీ విధానం)ను రూపొందించారు. ఈ పథకం 1850ల చివరి వరకు కొనసాగింది. ఆ తర్వాత ఈ వ్యవస్థ కుప్పకూలి, పూర్తిగా విడనాడబడింది. ఈ వైఫల్యానికి ప్రధాన కారణం ఏమిటంటే ఐరోపా వలసదారులు తమ ప్రయాణ, నివాస ఖర్చుల కోసం భారీగా అప్పులు చేయడం; దీనివలన వారు తమ యజమానుల వద్ద దాదాపు బానిసలుగా మారిపోవాల్సి వచ్చింది. 1864 నుండి 1870 వరకు కొనసాగిన పరాగ్వే యుద్ధ సమయంలో వలసల సంఖ్య మరోసారి క్షీణించింది.

1870ల కాలంలో వలసదారుల సంఖ్య భారీగా పెరిగింది; ఈ కాలాన్ని "మహా వలసల కాలం" అని పిలవడం మొదలుపెట్టారు. అప్పటి వరకు ఏటా సుమారు 10,000 మంది యూరోపియన్లు బ్రెజిలు‌కు చేరుకునేవారు; కానీ 1872 తర్వాత వారి సంఖ్య గణనీయంగా పెరిగింది. 1808, 1883 మధ్య కాలంలో 5,00,000 మంది యూరోపియన్లు బ్రెజిలు‌కు వలస వచ్చారని బ్రెజిలియన్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ జియోగ్రఫీ అండ్ స్టాటిస్టిక్స్ అంచనా వేసింది. 1884, 1893 మధ్య చేరుకున్న యూరోపియను వలసదారుల సంఖ్య 8,83,668కి చేరింది. తర్వాతి దశాబ్దాలలో కూడా వలస వచ్చే యూరోపియన్ల సంఖ్య పెరుగుతూనే ఉంది; 1894, 1903 మధ్య 8,62,100 మంది, అలాగే 1904, 1913 మధ్య 10,06,617 మంది వలస వచ్చారు.

1872 నుండి 1879 వరకు కొత్తగా స్థిరపడిన వారిలో అధిక సంఖ్యలో ఉన్న జాతీయతలు పోర్చుగీసువారు (31.2%), ఇటాలియన్లు (25.8%), జర్మన్లు ​​(8.1%), స్పానిషు‌వారు (1.9%)గా ఉన్నాయి. 1880లలో ఇటాలియన్లు పోర్చుగీసువారిని అధిగమించారు (వారి నిష్పత్తులు వరుసగా 61.8% 23.3%), అలాగే స్పానిషు‌వారు జర్మన్ల స్థానాన్ని ఆక్రమించారు (వారి నిష్పత్తులు వరుసగా 6.7%, 4.2%). రష్యన్లు, పోలిషు‌వారు, హంగేరియన్లతో సహా ఇతర చిన్న సమూహాలు కూడా వలస వచ్చాయి. దాదాపు యూరోపియను వలసదారులందరూ సామ్రాజ్యం ఆగ్నేయ, దక్షిణ ప్రాంతాలలోనే స్థిరపడటంతో భారీ వలసల రాకకు ముందే అసమానంగా ఉన్న జాతిపరమైన విస్తరణ, వివిధ ప్రాంతాల మధ్య మరింత వ్యత్యాసభరితంగా మారింది. తక్కువ జనాభా కలిగి అది కూడా విస్తృతంగా చెల్లాచెదురుగా ఉన్న ఒక దేశం మీద (1823లో 40,00,000, 1890లో 1,43,33,915), 13,80,000 మందికి పైగా యూరోపియన్ల వలస దేశం జాతి కూర్పు మీద అపారమైన ప్రభావాన్ని చూపింది. మొట్టమొదటి విశ్వసనీయ జాతీయ జనాభా గణన జరిగిన సంవత్సరమైన 1872లో శ్వేతజాతీయులైన బ్రెజిలియన్లు మొత్తం జనాభాలో మూడింట ఒక వంతు కంటే కొంచెం ఎక్కువ (38.1%) ఉన్నారు; 1890 నాటికి వీరు మొత్తం బ్రెజిలియన్లలో సగం కంటే కొంచెం తక్కువ (44.0%) స్థాయికి పెరిగారు.

బానిసత్వం

ఒక బ్రెజిలియన్ కుటుంబం, వారి మహిళా గృహ బానిసలు, సుమారు 1860 నాటి చిత్రం. 1860

బ్రెజిల్‌లోని ఒక కాఫీ తోటలో బానిసలు, వారి స్వేచ్ఛా సంతానం, c. 1885

1823లో స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన ఒక సంవత్సరం తర్వాత బ్రెజిలు జనాభాలో బానిసలు 29% ఉండేవారు. సామ్రాజ్య కాలమంతటా ఈ సంఖ్య క్రమంగా తగ్గుతూ వచ్చింది: 1854లో 24% నుండి, 1872లో 15.2%కి చివరకు, 1887లో—బానిసత్వం పూర్తిగా రద్దు కావడానికి ఒక సంవత్సరం ముందు—5% కంటే తక్కువకు పడిపోయింది. బానిసలలో ఎక్కువమంది నైరుతి ఆఫ్రికాకు చెందిన వయోజన పురుషులే. బ్రెజిలు‌కు తీసుకురాబడిన బానిసలు జాతిపరంగా, మతపరంగా, భాషాపరంగా వైవిధ్యం కలిగి ఉండేవారు; వారందరూ ఒక ఉమ్మడి ఆఫ్రికను జాతి గుర్తింపు కంటే ప్రధానంగా తమ సొంత మూల దేశంతోనే తమను తాము గుర్తించుకునేవారు. అమెరికా ఖండాలకు తీసుకురాబడిన బానిసలలో కొందరు ఆఫ్రికాలో వివిధ తెగల మధ్య జరిగిన యుద్ధాలలో పోరాడుతున్నప్పుడు బందీలుగా పట్టుబడ్డారు. ఆ తర్వాత వారిని బానిస వ్యాపారులకు విక్రయించారు.

విదేశీ మార్కెట్ల కోసం ఎగుమతి వస్తువులను ఉత్పత్తి చేసే ప్రాంతాలలో బానిసలు, వారి వారసులు సాధారణంగా కనిపించేవారు. 16వ, 17వ శతాబ్దాలలో ఈశాన్య ప్రాంతపు తూర్పు తీరంలో ఉన్న చెరకు తోటలు బానిస శ్రమ మీద ఆధారపడిన ఆర్థిక కార్యకలాపాలకు ఒక చక్కటి ఉదాహరణగా ఉన్నారు. 18వ శతాబ్దంలో ఉత్తర మారన్హావో ప్రావిన్సు‌లో పత్తి వరి ఉత్పత్తి కోసం బానిస శ్రమను వినియోగించుకున్నారు. ఇదే కాలంలో బంగారం వెలికితీత జరిగే మినాసు గెరైసు ప్రావిన్సు‌లో కూడా బానిసలు తీవ్ర దోపిడీకి గురయ్యారు. 19వ శతాబ్దంలో జాతీయ ఆర్థిక వ్యవస్థకు అత్యంత కీలకమైన కాఫీ సాగు కోసం రియో ​​డి జనీరో, సావో పాలో ప్రాంతాలలో కూడా బానిసత్వం విస్తృతంగా ఉండేది. బ్రెజిలు అంతటా బానిసత్వం వ్యాప్తి భౌగోళికంగా ఒకే విధంగా లేదు. సుమారు 1870 నాటికి కేవలం ఐదు ప్రావిన్సు‌లు (రియో డి జనీరోలో 30%, బాహియాలో 15%, మినాసు గెరైసు‌లో 14%, సావో పాలోలో 7%, రియో ​​గ్రాండే దో సుల్‌లో 7%) దేశంలోని మొత్తం బానిస జనాభాలో 73 శాతాన్ని కలిగి ఉండేవి. వీటి తర్వాతి స్థానాల్లో పెర్నాంబుకో (6%), అలగోవాసు (4%) ప్రావిన్సు‌లు నిలిచాయి. మిగిలిన 13 రాష్ట్రాలలో ఏ ఒక్కటి కూడా విడిగా 3% వాటాను కలిగి లేదు.

చాలా మంది బానిసలు తోటల పనులలో కూలీలుగా పనిచేశారు. బానిసలను కలిగి ఉన్న బ్రెజిలియన్ల సంఖ్య చాలా తక్కువ; చాలా వరకు చిన్న, మధ్య తరహా వ్యవసాయ క్షేత్రాలు స్వేచ్ఛా కార్మికులనే నియమించుకునేవి. సమాజంలో ఇతర హోదాలలో కూడా బానిసలు అక్కడక్కడా కనిపించేవారు: కొందరిని ఇంటి పనివారిగా రైతులుగా గని కార్మికులుగా, వేశ్యలుగా, తోటమాలిగా, మరెన్నో ఇతర పాత్రలలో ఉపయోగించుకునేవారు. విముక్తి పొందిన చాలా మంది బానిసలు ఆ తర్వాత తామే బానిసలను కొనుగోలు చేసే స్థాయికి చేరుకున్నారు; సొంత బానిసలను కలిగి ఉన్న బానిసల ఉదంతాలు కూడా అక్కడక్కడ కనిపించేవి. బానిసలు సాధారణంగా నల్లజాతీయులు లేదా మిశ్రమ జాతికి చెందినవారై ఉండేవారు; అయితే చూడటానికి పూర్తిగా యూరోపియన్ల వలె కనిపించే బానిసల ఉదంతాలు కూడా నమోదయ్యాయి. బానిస యజమానులైన పురుషులకు, వారి మిశ్రమ జాతికి చెందిన స్త్రీ బానిసలకు మధ్య తరతరాలుగా కొనసాగిన అంతర-జాతి లైంగిక సంబంధాల ఫలితంగా వీరు జన్మించేవారు. అత్యంత కఠినమైన బానిస యజమానులు కూడా ఒక సుదీర్ఘ సంప్రదాయాన్ని పాటించేవారు: బానిసలను విక్రయించేటప్పుడు వారి కుటుంబాలతో కలిపి అమ్మేవారు తప్ప, కుటుంబ సభ్యులను ఒకరి నుండి ఒకరిని వేరు చేయకుండా జాగ్రత్తపడేవారు. చట్టం దృష్టిలో బానిసలు కేవలం ఆస్తిగా మాత్రమే పరిగణించబడేవారు. బానిసత్వం నుండి విముక్తి పొందిన వెంటనే వారు పూర్తి పౌర హక్కులు కలిగిన పౌరులుగా మారిపోయేవారు. దీనికి ఉన్న ఏకైక మినహాయింపు ఏమిటంటే—1881 వరకు—విముక్తి పొందిన బానిసలకు ఎన్నికలలో ఓటు వేసే హక్కు ఉండేది కాదు; అయితే వారి పిల్లలు, వారసులు మాత్రం ఓటు వేయడానికి అర్హత కలిగి ఉండేవారు.

అభిజాత వర్గం

రియో డి జనీరో పాత కేథడ్రలులో జరిగిన ఒక అధికారిక వేడుక; హాజరైనవారు ఆస్థాన వస్త్రధారణలో ఉన్నారు.

బ్రెజిలు కులీన వర్గం ఐరోపాలోని తమ సమవర్గాలకంటే గణనీయంగా భిన్నంగా ఉండేది: రాజకుటుంబ సభ్యులు మినహా కులీన బిరుదులు వంశపారంపర్యంగా వచ్చేవి కావు; అంతేకాక కులీన బిరుదు పొందినవారిని ఒక ప్రత్యేక సామాజిక వర్గానికి చెందినవారిగా పరిగణించేవారు కాదు. వారికి ఎటువంటి భరణాలు, జీవనభృతిలు లేదా ఆర్థిక ప్రయోజనాలు లభించేవి కావు. అయినప్పటికీ బ్రెజిలు కులీన వ్యవస్థలోని అనేక హోదాలు, సంప్రదాయాలు, నిబంధనలు పోర్చుగీసు కులీన వర్గం నుండి నేరుగా స్వీకరించబడ్డాయి. 1వ పెడ్రో పాలనలో ఒక వ్యక్తికి కులీన హోదా కల్పించడానికి ఎటువంటి స్పష్టమైన అర్హతలు ఉండేవి కావు. 2వ పెడ్రో పాలనలో (రాజ్యప్రతినిధికి బిరుదులు లేదా గౌరవాలు ప్రదానం చేసే అధికారం లేని 'రాజ్యప్రతినిధి పాలన' కాలాన్ని మినహాయించి), కులీన వ్యవస్థ ఒక ప్రతిభాధారిత వ్యవస్థగా పరిణామం చెందింది; ఇందులో ఒక వ్యక్తి సామ్రాజ్యానికి చేసిన విశిష్ట సేవకు గాను లేదా ప్రజా శ్రేయస్సు కోసం చేసిన కృషికి గుర్తింపుగా బిరుదులు ప్రదానం చేసేవారు. కులీన హోదా అనేది "గొప్ప వంశపారంపర్యానికి లభించిన గుర్తింపు"ను సూచించేది కాదు.

కార్యనిర్వాహక శాఖ అధిపతిగా, బిరుదులను, గౌరవాలను ప్రదానం చేయడం చక్రవర్తికి ఉన్న హక్కు. కులీన బిరుదులు ఆరోహణ క్రమంలో ఈ విధంగా ఉండేవి: బారను, వైకౌంటు, కౌంటు, మార్క్విసు, డ్యూకు. ఈ శ్రేణిలోని స్థానంతో పాటు, వివిధ హోదాల మధ్య ఇతర వ్యత్యాసాలు కూడా ఉండేవి: కౌంట్లు, మార్క్విసు‌లు, డ్యూకు‌లను "సామ్రాజ్యపు గ్రాండీలు" గా పరిగణించేవారు; అయితే బారను, వైకౌంటు బిరుదులను "గొప్పతనంతో" గానీ లేదా "గొప్పతనం లేకుండా" గానీ ప్రదానం చేసేవారు. బ్రెజిలియను కులీన వర్గంలోని అన్ని హోదాల వారిని మహాశయులు ( మహాశయులు) అని సంబోధించాల్సి ఉండేది.

1822, 1889 మధ్య కాలంలో 986 మందికి కులీన హోదా కల్పించబడింది. కేవలం ముగ్గురు మాత్రమే డ్యూకు‌లుగా మారారు: ఆగస్టే డి బ్యూహర్నైసు, 2వ డ్యూకు ఆఫ్ ల్యూచెను‌బర్గ్ (శాంటా క్రజు డ్యూకు‌గా, 1వ పెడ్రో బావమరిది), డోనా ఇసాబెలు మారియా డి అల్కాంటారా బ్రెసిలీరా (గోయాసు డచెసు గా, 1వ పెడ్రో వివాహేతర కుమార్తె), చివరగా లూయిసు అల్వెసు డి లిమా ఇ సిల్వా (కాక్సియాసు డ్యూకు‌గా, పరాగ్వే యుద్ధ సమయంలో సర్వ సైన్యాధ్యక్షుడు). ప్రదానం చేయబడిన ఇతర బిరుదుల వివరాలు ఈ విధంగా ఉన్నాయి: 47 మార్క్విసు‌లు, 51 కౌంట్లు, "గొప్పతనంతో" కూడిన 146 వైకౌంట్లు, "గొప్పతనం లేని" 89 వైకౌంట్లు, "గొప్పతనంతో" కూడిన 135 బారన్లు, "గొప్పతనం లేని" 740 బారన్లు; మొత్తంగా 1,211 కులీన బిరుదులు ప్రదానం చేయబడ్డాయి. వీటి సంఖ్య తక్కువగా ఉండేది. అభిజాత్య బిరుదుల కంటే ఆ బిరుదులు పొందిన ప్రముఖుల సంఖ్యే ఎక్కువగా ఉండేది; ఎందుకంటే చాలామంది తమ జీవితకాలంలో ఒకటి కంటే ఎక్కువసార్లు పదోన్నతులు పొందారు. ఉదాహరణకు డ్యూకు ఆఫ్ కాక్సియాసు మొదట బారను‌గా ఆతరువాత కౌంటు‌గా తదనంతరం మార్క్విసు‌గా చివరగా డ్యూకు స్థాయికి పదోన్నతి పొందారు. అభిజాత్య బిరుదుల ప్రదానం కేవలం బ్రెజిలియను పురుషులకు మాత్రమే పరిమితం కాలేదు: స్కాట్లాండు‌కు చెందిన థామసు కోక్రేను (10వ ఎర్ల్ ఆఫ్ డండొనాల్డు), బ్రెజిలియను స్వాతంత్ర్య సంగ్రామంలో పోషించిన పాత్రకు గాను 'మార్క్విసు ఆఫ్ మారన్హావో' బిరుదును పొందారు; అలాగే 29 మంది మహిళలు తమ సొంత అర్హతపైనే అభిజాత్య బిరుదులను స్వీకరించారు. అభిజాత్య హోదాను ప్రదానం చేయడంలో లింగపరమైన ఆంక్షలేవీ లేకపోవడమే కాకుండా ఎటువంటి జాతిపరమైన వివక్షలు కూడా పాటించబడలేదు. 'కబోక్లోసు', ములాటోలు, నల్లజాతీయులు, స్థానిక ఇండియన్లు కూడా ఈ అభిజాత్య హోదాలను పొందారు.

బిరుదులు లేని దిగువ స్థాయి ప్రముఖులు, 'సామ్రాజ్య పురస్కార సంఘాల' సభ్యులతో కూడి ఉండేవారు. ఇటువంటి సంఘాలు ఆరు ఉండేవి: ఆర్డరు ఆఫ్ క్రైస్టు, ఆర్డరు ఆఫ్ సెయింటు బెనెడిక్టు ఆఫ్ అవిజు, ఆర్డరు ఆఫ్ సెయింటు జేమ్సు ఆఫ్ ది స్వోర్డు, ఆర్డరు ఆఫ్ ది సదరను క్రాసు, ఆర్డరు ఆఫ్ 1వ పెడ్రో, ఆర్డరు ఆఫ్ ది రోజు. మొదటి మూడు సంఘాలలో, 'గ్రాండు మాస్టరు' (ఈ హోదా కేవలం చక్రవర్తికి మాత్రమే కేటాయించబడింది) స్థాయికి మించి నైటు, కమాండరు, గ్రాండు క్రాసు అనే గౌరవ శ్రేణులు ఉండేవి. అయితే తర్వాతి మూడు సంఘాలలో వేర్వేరు ర్యాంకులు ఉండేవి: ఆర్డరు ఆఫ్ ది సదరను క్రాసు‌లో నాలుగు, ఆర్డరు ఆఫ్ ది రోజు‌లో ఆరు, ఆర్డరు ఆఫ్ 1వ పెడ్రోలో మూడు ర్యాంకులు ఉండేవి.

మతం

బ్రెజిలియన్ సన్యాసులు c. 1875

రాజ్యాంగంలోని ఐదవ అధికరణం కాథలిక్ మతాన్ని రాజమతంగా ప్రకటించింది. అయితే మత గురువుల వర్గంలో సిబ్బంది కొరత, క్రమశిక్షణా రాహిత్యం, విద్యాలోపం వంటి సమస్యలు చాలా కాలంగా నెలకొని ఉన్నాయి; వీటన్నింటి ఫలితంగా కాథలికు చర్చి పట్ల ప్రజల్లో గౌరవం క్రమంగా సన్నగిల్లింది. 2వ పెడ్రో పాలనలో ఈ లోపాలను సరిదిద్దే లక్ష్యంతో సామ్రాజ్య ప్రభుత్వం ఒక సంస్కరణా కార్యక్రమాన్ని చేపట్టింది. కాథలికు మతం అధికారిక మతం కావడంతో చక్రవర్తి చర్చి వ్యవహారాల మీద విస్తృతమైన నియంత్రణను కలిగి ఉండేవారు; ఆయన మత గురువులకు భత్యాలు చెల్లించడం, పారిషు పూజారులను నియమించడం, బిషప్పులను నామినేటు చేయడం, పోప్ ఆదేశాలను ఆమోదించడం, మత విద్యా సంస్థలను పర్యవేక్షించడం వంటి అధికారాలను నిర్వహించారు. సంస్కరణలను అమలు చేసే క్రమంలో ప్రభుత్వం ఎంపిక చేసిన బిషప్పులు నైతిక అర్హత, విద్య పట్ల సరైన దృక్పథం, సంస్కరణలకు మద్దతు వంటి అంశాలలో ప్రభుత్వ ఆమోదాన్ని పొందినవా ఉన్నారు. అయితే మత గురువుల శ్రేణులలో మరింత సమర్థులైన వ్యక్తులు చేరడం ప్రారంభమయ్యాక, చర్చి వ్యవహారాల మీద ప్రభుత్వం వహిస్తున్న నియంత్రణ పట్ల అసంతృప్తి పెరిగింది. దీనితో కాథలికు మత గురువులు పోపు‌కు, ఆయన సిద్ధాంతాలకు మరింత దగ్గరయ్యారు. దీని ఫలితంగా 1870లలో మత గురువులకు, ప్రభుత్వానికి మధ్య వరుస ఘర్షణలు చోటుచేసుకున్నాయి; దీనినే "మతపరమైన సమస్య" అని వ్యవహరిస్తారు. మత గురువులు రోం‌తో మరింత ప్రత్యక్ష సంబంధాన్ని కోరుకోగా ప్రభుత్వం మాత్రం చర్చి వ్యవహారాల మీద తన పర్యవేక్షణను కొనసాగించాలని భావించడమే ఈ ఘర్షణలకు మూలకారణం.

రాజ్యాంగం ఇతర కాథలికేతర మతాల అనుచరులు తమ మత విశ్వాసాలను ఆచరించడానికి అనుమతినిచ్చినప్పటికీ ఆ ఆచరణ కేవలం వ్యక్తిగత పరిధిలో (ప్రైవేటుగా) మాత్రమే పరిమితమై ఉండేది. కాథలికేతర మతాలకు సంబంధించిన ఆరాధనా స్థలాలు నిర్మించడాన్ని అధికారికంగా నిషేధించారు. అయితే ప్రారంభం నుండే ఈ ఆంక్షలను ప్రజలు, అధికారులు—ఇద్దరూ విస్మరించారు. పారా రాష్ట్ర రాజధాని అయిన బెలెంలో మొట్టమొదటి సినగాగు (యూదుల ప్రార్థనా మందిరం) 1824లోనే నిర్మించబడింది. బ్రెజిలు స్వాతంత్ర్యం పొందిన వెంటనే యూదులు అక్కడికి వలస వచ్చారు; వీరు ప్రధానంగా ఈశాన్య రాష్ట్రాలైన బాహియా, పెర్నాంబుకోలలోనూ, ఉత్తర రాష్ట్రాలైన అమెజోనాసు, పారాలలోనూ స్థిరపడ్డారు. మరికొన్ని యూదు సమూహాలు జర్మనీలోని అల్సాసు-లోరైను ప్రాంతం నుండి, రష్యా నుండి వలస వచ్చాయి. 1880ల నాటికి బ్రెజిలు అంతటా అనేక యూదు సమూహాలు, సినగాగు‌లు విస్తరించి ఉన్నాయి.

19వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో బ్రెజిలు‌లో స్థిరపడటం మొదలుపెట్టిన మరో వర్గం ప్రొటెస్టెంట్లు. మొట్టమొదటి ప్రొటెస్టెంట్లు ఆంగ్లేయులు; 1820లో రియో ​​డి జనీరోలో ఒక ఆంగ్లికను చర్చి ప్రారంభించబడింది. ఆ తర్వాత సావో పాలో, పెర్నాంబుకో, బాహియా ప్రాంతాలలో మరికొన్ని చర్చిలు స్థాపించబడ్డాయి. వీరి తర్వాత జర్మను, స్విసు లూథరను‌లు వచ్చి, బ్రెజిలు, దక్షిణ నైరుతి ప్రాంతాలలో స్థిరపడి, తమ సొంత ప్రార్థనా మందిరాలను నిర్మించుకున్నారు. 1860లలో జరిగిన అమెరికను అంతర్యుద్ధం (యు.ఎస్. సివిల్ వార్ ) అనంతరం, 'పునర్నిర్మాణ యుగం' నాటి పరిస్థితుల నుండి తప్పించుకోవాలనుకున్న దక్షిణ అమెరికా వలసదారులు సావో పాలోలో స్థిరపడ్డారు. లూథరను‌లు, బాప్టిస్టులు, కాంగ్రిగేషనలిస్టులు, మెథడిస్టులతో సహా అనేక అమెరికను చర్చిలు మిషనరీ కార్యకలాపాలకు చేయూతనిచ్చాయి.

ఆఫ్రికను బానిసలలో అత్యధికుల మతం కాథలిక్కు. చాలామంది బానిసలు వాస్తవానికి ఆఫ్రికను తీరప్రాంతంలోని మధ్య-పడమర, నైరుతి భాగాల నుండి వచ్చినవారు. నాలుగు శతాబ్దాలకు పైగా, ఈ ప్రాంతం క్రైస్తవ మిషనరీ కార్యకలాపాలకు కేంద్రంగా ఉంది. అయితే కొంతమంది ఆఫ్రికన్లు, వారి వారసులు తమ సంప్రదాయ బహుదేవతారాధన పద్ధతులను కాథలిక్కు మతంతో మిళితం చేయడం ద్వారా ఆ సంప్రదాయాలలోని కొన్ని అంశాలను తమతోనే నిలుపుకున్నారు. దీని ఫలితంగా 'కాండోంబ్లే' వంటి మిశ్రమ మత విశ్వాసాలు ఆవిర్భవించాయి. ఆఫ్రికను బానిసలలో ఒక చిన్న వర్గం వారు ఇస్లాం మతాన్ని కూడా ఆచరించేవారు; అయితే ఈ మతం తీవ్రంగా అణచివేయబడింది. ఫలితంగా 19వ శతాబ్దం చివరి నాటికి బ్రెజిలు నుండి పూర్తిగా కనుమరుగైపోయింది. 19వ శతాబ్దం ప్రారంభం నాటికి, తూర్పు బ్రెజిలు‌లోని చాలా ప్రాంతాలలో నివసించిన ఆదివాసీలు (ఇండియన్లు ) పూర్తిగా ఆ సమాజంలో కలిసిపోయారు లేదా పూర్తిగా అంతరించిపోయారు. కొన్ని గిరిజన తెగలు సంలీనతను ప్రతిఘటించి తమ వైవిధ్యభరితమైన బహుదేవతారాధన విశ్వాసాలను కాపాడుకోగలిగేలా మరింత పడమర దిశగా పలాయనం చెందాయి; లేదా, వారు 'ఆల్డియామెంటోసు' (రిజర్వేషన్లు)కు పరిమితం చేయబడి అక్కడ కాలక్రమేణా కాథలికు మతంలోకి మారారు.

సంస్కృతి

దృశ్య కళలు

ఒ డిస్కాన్సొ డో మొడెలొ (మోడల్ విశ్రాంతి), అల్మీడియా ద్వారా, 1882

మొరొ డా వియువ (వితంతువు కొండ), ఫ్రాంకా జూనియరు ద్వారా, c. 1888

చరిత్రకారుడు రొనాల్డు రామినెల్లి ప్రకారం, "వలస పాలన కాలంతో పోలిస్తే, సామ్రాజ్య కాలంలో దృశ్య కళలు భారీ ఆవిష్కరణలకు లోనయ్యాయి." 1822లో స్వాతంత్ర్యం సిద్ధించడంతో, చిత్రలేఖనం, శిల్పకళ వాస్తుశిల్పం మీద జాతీయ చిహ్నాలు, రాచరిక వ్యవస్థ ప్రభావం పడింది; మతపరమైన ఇతివృత్తాల కంటే ఈ రెండూ అధిక ప్రాముఖ్యతను సంతరించుకున్నాయి. అంతకుముందు ఆధిపత్యం వహించిన పాత బరోక్ శైలి స్థానాన్ని నవ్య-శాస్త్రీయ శైలి ఆక్రమించింది. వాస్తుశిల్పంలో ఇనుము వినియోగం, అలాగే లితోగ్రఫీ, ఛాయాగ్రహణం వంటి కొత్త పరిణామాలు చోటుచేసుకున్నాయి; ఇవి దృశ్య కళలకు నూతనోత్తేజాన్ని అందించాయి.

1820లలో ప్రభుత్వం స్థాపించిన ఇంపీరియల్ అకాడమీ ఆఫ్ ఫైన్ ఆర్ట్స్ (లలిత కళల అకాడమీ) బ్రెజిలు‌లో దృశ్య కళలను ప్రభావితం చేయడంలో విస్తరించడంలో కీలక పాత్ర పోషించింది. ఇది ప్రధానంగా తరతరాల కళాకారులకు శిక్షణ ఇవ్వడం ద్వారానే కాకుండా ఒక శైలీపరమైన మార్గదర్శకంగా వ్యవహరించడం ద్వారా కూడా ఈ పాత్రను పోషించింది. ఈ అకాడమీ మూలాలు 1816లో పోర్చుగీసు రాజు 6వ జాన్ చే స్థాపించబడిన రాయలు విజ్ఞాన, కళలు, హస్తకళల పాఠశాల (శాస్త్రాలు, కళలు, చేతివృత్తుల రాజ పాఠశాల)లో ఉన్నాయి. దీని సభ్యులు—వీరిలో అత్యంత ప్రసిద్ధుడు జీన్-బాప్టిస్టె డిబ్రెటు—చిత్రకారులు, శిల్పులు, సంగీతకారులు, ఇంజనీర్లుగా పనిచేసిన ఫ్రెంచి ఎమిగ్రెలు (వలసదారులు). అప్పటికి ప్రబలంగా ఉన్న బరోకు శైలిని తొలగించి, ఫ్రెంచి ఆస్తెటిక్సు (సౌందర్యశాస్త్రం) నియోక్లాసికల శైలిని ప్రోత్సహించడమే ఈ పాఠశాల ప్రధాన లక్ష్యం. స్థాపించినప్పటి నుండి నిధుల కొరతతో సతమతమైన ఈ పాఠశాలకు 1820లో 'అకాడమీ ఆఫ్ ఫైను ఆర్టు ‘గా పేరు మార్చబడింది; ఆ తర్వాత 1824లో సామ్రాజ్య పాలనలో దీనికి తుది పేరుగా 'ఇంపీరియలు అకాడమీ ఆఫ్ ఫైన్ ఆర్ట్సు లభించింది.

అయితే 1840లో 2వ పెడ్రోకి పూర్తి అధికారాలు లభించిన తర్వాతే ఈ అకాడమీ ఒక శక్తివంతమైన సంస్థగా అవతరించింది. జాతీయ సంస్కృతిని పెంపొందించడం ద్వారా బ్రెజిలియన్లందరినీ ఒకే జాతీయతా భావంతో ఏకం చేయాలనే చక్రవర్తి బృహత్తర ప్రణాళికలో ఇది ఒక భాగంగా నిలిచింది. 2వ పెడ్రో ప్రభుత్వం నిధులతో నడిచే అనేక ప్రభుత్వ సంస్థల (కేవలం 'అకాడమీ ఆఫ్ ఫైన్ ఆర్ట్సు 'కే పరిమితం కాకుండా) ద్వారా బ్రెజిలియను సంస్కృతిని పోషించారు; వీటిలో బ్రెజిలియను చారిత్రక భౌగోళిక సంస్థ, 'ఇంపీరియలు అకాడమీ ఆఫ్ మ్యూజికు అండ్ నేషనలు ఒపెరా' వంటి సంస్థలు ఉన్నాయి. ఆ పోషణ కేవలం కళాకారుల వృత్తి జీవితాలకు మాత్రమే కాకుండా ఇతర రంగాలలో పనిచేసేవారికి కూడా మార్గం సుగమం చేసింది; వీరిలో ఫ్రాన్సిస్కొ అడాల్ఫొ డీ వారెంహాగెను వంటి చరిత్రకారులు, ఒపెరా సంగీత స్వరకర్త అయిన అంటానియొ కర్లోసు గోమ్సు వంటి సంగీతకారులు ఉన్నారు.

1840వ దశకం నాటికి చిత్రకళలోనే కాకుండా శిల్పకళ, వాస్తుశిల్పంలో కూడా రొమాంటిసిజం నియోక్లాసిసిజం స్థానాన్ని చాలా వరకు భర్తీ చేసింది. అకాడమీ కేవలం విద్యను అందించే తన పాత్రను తిరిగి చేపట్టలేదు; దానికి బదులుగా బహుమతులు, పతకాలు, విదేశాలలో చదువుకోవడానికి స్కాలర్షిప్పులు, నిధులను ప్రోత్సాహకాలుగా ఉపయోగించారు. దాని సిబ్బంది విద్యార్థులలో సింప్లిసియో రోడ్రిగ్సు డి సా, ఫెలిక్సు టానీ, మాన్యుయెలు డి అరౌజో పోర్టో-అలెగ్రే, పెడ్రో అమెరికో, విక్టరు మీరెల్లెసు, రోడాల్ఫో అమోడో, అల్మెయిడా జూనియరు, రోడాల్ఫో బెర్నార్డెల్లి, జోవావో జెఫెరినో డా కోస్టా వంటి అత్యంత ప్రఖ్యాత బ్రెజిలియను కళాకారులు కొందరు ఉన్నారు. 1880వ దశకంలో—చాలా కాలం పాటు అకాడమీ అధికారిక శైలిగా పరిగణించబడిన తర్వాత—రొమాంటిసిజం క్షీణించింది. కొత్త తరం కళాకారులు ఇతర శైలులను అన్వేషించారు. ఈ కొత్త ప్రక్రియలలో ప్రకృతి దృశ్య చిత్రకళ ఒకటి. దీని అత్యంత ప్రసిద్ధ ప్రతిపాదకులలో జార్జి గ్రిం, గియోవన్నీ బాటిస్టా కాస్టాగ్నెటో, ఫ్రాంకా జూనియరు ఆంటోనియో పర్రేరాసు ఉన్నారు. చిత్రలేఖనం, వాస్తుశిల్పం రంగాలలో ప్రజాదరణ పొందిన మరో శైలి ఏకలక్షణవాదం (ఎక్లెక్టిసిజం).

సాహిత్యం - నాటకరంగం

సుమారు 1858 నాటి ఒక ఛాయాచిత్రం, ఇందులో ముగ్గురు ప్రముఖ బ్రెజిలియన్ రొమాంటిక్ రచయితలు ఉన్నారు. ఎడమ నుండి కుడికి: గాంక్లేవ్సు డియాసు, మాన్యుయలు డీ పోర్టో అల్గ్రె, గాంకాల్వ్సు డీ మగల్హీసు

స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తొలి సంవత్సరాలలో బ్రెజిలియను సాహిత్యంప మీద ై పోర్చుగీసు సాహిత్యం, దానిలోని ప్రధానమైన 'నియోక్లాసికలు' శైలి ప్రభావం ఇంకా బలంగా ఉండేది. 1837లో గొన్సాల్వెస్ డి మగల్హేసు బ్రెజిలు‌లో 'రొమాంటిసిజం' శైలికి సంబంధించిన మొట్టమొదటి రచనను ప్రచురించి ఆ దేశ సాహిత్యంలో ఒక నూతన శకానికి నాంది పలికారు. మరుసటి సంవత్సరం అంటే 1838లో బ్రెజిలియన్లచే జాతీయ ఇతివృత్తంతో కూడిన మొట్టమొదటి నాటకం ప్రదర్శించబడింది; ఇది బ్రెజిలియను నాటకరంగ ఆవిర్భావానికి నాందిగా నిలిచింది. అప్పటి వరకు నాటకాలను విదేశీ నటులు ప్రదర్శించకపోయినప్పటికీ వాటి ఇతివృత్తాలు తరచుగా ఐరోపా రచనల ఆధారంగానే రూపొందించబడేవి. ఆ సమయంలో బ్రెజిలియను సాహిత్యానికి అత్యంత అనుకూలమైన శైలిగా 'రొమాంటిసిజం' పరిగణించబడేది; ఎందుకంటే విదేశీ సాహిత్యంతో పోల్చినప్పుడు, బ్రెజిలియను సాహిత్యం విశిష్టతను చాటిచెప్పే సామర్థ్యం ఈ శైలికి ఉండేది. 1830లు, 1840ల కాలంలో "వార్తాపత్రికలు, పుస్తక ప్రచురణకర్తలు, ముద్రణాలయాలతో కూడిన ఒక వ్యవస్థ ఆవిర్భవించింది. ప్రధాన నగరాలలో నాటకశాలల ప్రారంభంతో కలిసి, ఈ వ్యవస్థ—పరిమిత పరిధిలోనైనా సరే—'జాతీయ సంస్కృతి' అని పిలువదగిన ఒక భావనను ఆవిష్కరించింది."

రొమాంటిసిజం 1850ల చివరి, 1870ల ప్రారంభంలో భారతీయవాదం, భావవాదంతో సహా వివిధ ఉప-ఉద్యమాలుగా విభజించబడినందున దాని గరిష్ట స్థాయికి చేరుకుంది. 19వ శతాబ్దపు బ్రెజిలు‌లో అత్యంత ప్రభావవంతమైన సాహిత్య శైలి, రొమాంటిసిజం దాని ఘాతాంకాలలో చాలా మంది ప్రసిద్ధ బ్రెజిలియను రచయితలను లెక్కించింది: మాన్యుయెలు డి అరౌజో పోర్టో అలెగ్రే, గోన్‌వాల్వ్సు డయాసు, గోన్‌వాల్వ్సు డి మగల్హేసు, జోసు డి అలెంకారు, బెర్నార్డో గుయిం‌రేస్డో, కాసిమిరో డి అబ్రూ, కాస్ట్రో అల్వెసు, జోక్విం మాన్యుయెలు డి మాసిడో, మాన్యుయెలు ఆంటోనియో డి అల్మెయిడా, ఆల్ఫ్రెడో డి'ఎస్‌క్రాగ్నోలు టౌనే. థియేటరు‌లో అత్యంత ప్రసిద్ధ రొమాంటిసిస్టు నాటక రచయితలు మార్టిన్సు పెనా, జోక్విం మాన్యుయెలు డి మాసిడో. బ్రెజిలియను రొమాంటిసిజం సాహిత్యంలో సాధించినంత విజయాన్ని నాటకరంగంలో సాధించలేదు. ఎందుకంటే ప్రదర్శించబడిన చాలా నాటకాలు నియోక్లాసికలు విషాదాంత నాటకాలు, పోర్చుగలు నుండి దిగుమతి చేసుకున్న రొమాంటికు రచనలు, లేదా ఇటాలియను, ఫ్రెంచి, లేదా స్పానిషు భాషల నుండి అనువాదాలుగా ఉండేవి. 1845లో బ్రెజిలియను డ్రామాటికు కన్సర్వేటరీని ప్రారంభించిన తరువాత పోర్చుగీసు భాషలో నాటకాలను ప్రదర్శించినందుకు ప్రతిఫలంగా ప్రభుత్వం జాతీయ నాటక సంస్థలకు ఆర్థిక సహాయం అందించింది.

1880ల నాటికి రొమాంటిసిజం స్థానంలో కొత్త సాహిత్య శైలులు వచ్చాయి. వాటిలో మొట్టమొదటగా కన దీని ప్రముఖ రచయితలలో మచాడో డి అసిసు, రౌలు పోంపియా ఉన్నారు. రియలిజంతో పాటుగా వచ్చిన న్యాచురలిజం, పార్నాసియనిజం అనే కొత్త శైలులు రెండూ కూడా రియలిజం పరిణామంతో ముడిపడి ఉన్నాయి. న్యాచురలిస్టులలో అత్యంత ప్రసిద్ధులలో అలుసియో అజెవెడో, అడాల్ఫో కామిన్హా ఉన్నారు. ప్రముఖ పర్నాసియన్లలో గోన్‌వాల్వ్సు క్రెస్పో, అల్బెర్టో డి ఒలివేరా, రైముండో కొరియా, ఒలావో బిలాకు ఉన్నారు. 1855లో బ్రెజిలియను థియేటరు రియలిజం ప్రభావంలోకి వచ్చింది—సాహిత్యం కవిత్వం మీద శైలి ప్రభావం కంటే దశాబ్దాల ముందే. ప్రసిద్ధ రియలిస్టు నాటక రచయితలలో జోసు డి అలెంకారు, క్వింటినో బోకాయువా, జోక్విం మాన్యుయెలు డి మాసిడో, జూలియా లోప్సు డి అల్మెయిడా, మరియా ఏంజెలికా రిబీరో ఉన్నారు. జాతీయ కంపెనీలు ప్రదర్శించిన బ్రెజిలియను నాటకాలు విదేశీ నాటకాలు, బృందాలతో పాటు ప్రేక్షకుల కోసం పోటీ పడ్డాయి. ఇంపీరియలు బ్రెజిలు‌లోని ప్రదర్శన కళలు సంగీత యుగళగీతాలు, నృత్యం, జిమ్నాస్టిక్సు, కామెడీ, ప్రహసనాలను కూడా కలిగి ఉన్నాయి. తక్కువ ప్రతిష్టాత్మకమైనప్పటికీ శ్రామిక వర్గాలలో మాత్రం అత్యంత ఆదరణ పొందినవి — తోలుబొమ్మలాట కళాకారులు, మాంత్రికులు, అలాగే విన్యాసకారులు, శిక్షణ పొందిన జంతువులు, ఇంద్రజాలికులు. ఇతర సాహస కళాకారులతో కూడిన సంచార బృందాలతో కూడిన సర్కసు ప్రదర్శనలు ఉన్నాయి.

ఇవి కూడా చూడండి

• అమెరికా ఖండంలోని రాచరికాలు
• బ్రెజిల్ రాజవంశపు బిరుదులు మరియు గౌరవాల జాబితా
• బ్రెజిల్ రాజ చిహ్నాలు
• బ్రెజిల్ సామ్రాజ్య కిరీటం
• రెండవ పాలన
• మొదటి పాలన