మార్గరెట్ ఇడా బాల్ఫోర్
.jpg)
మార్గరెట్ ఇడా బాల్ఫోర్ (21 ఏప్రిల్ 1866 - 1 డిసెంబర్ 1945) స్కాటిష్ వైద్యురాలు, మహిళల వైద్య ఆరోగ్య సమస్యల ప్రచారకర్త, భారతదేశంలో వైద్య అభివృద్ధికి గణనీయమైన కృషి చేశారు. 20వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో ఆమె చేసిన ఫలవంతమైన రచనలు భారతదేశం, ఆఫ్రికాలోని మహిళలు, పిల్లల ఆరోగ్య అవసరాలు, వారు నివసించే అనారోగ్యకరమైన వాతావరణాల గురించి చాలా మందిని అప్రమత్తం చేశాయి.[1]
ప్రారంభ జీవితం, విద్య
[మార్చు]అబెర్డీన్షైర్కు చెందిన ఫ్రాన్సిస్ గ్రేస్ బ్లైకీ (1820–1891), స్కాటిష్ అకౌంటెంట్ రాబర్ట్ బాల్ఫోర్ (1818–1869) ల కుమార్తె మార్గరెట్ బాల్ఫోర్ 1866లో ఎడిన్బర్గ్లో జన్మించారు. ఆమె సోదరుడు స్కార్లెట్ జ్వరం బారిన పడ్డాడు, ఇది ఆమె తండ్రికి సోకింది, అతను 51 సంవత్సరాల వయస్సులో ఈ వ్యాధితో మరణించాడు, డీన్ స్మశానవాటికలో ఖననం చేయబడ్డాడు . ఫలితంగా బాల్ఫోర్ వైద్య వృత్తిని కొనసాగించాలని ప్రేరేపించబడి ఉండవచ్చు, ఆమె 'అసాధారణ సంకల్పం, తెలివితేటలు', 'ఆమె కొనసాగించేదాన్ని కోరుకుంటే వెల్వెట్ గ్లోవ్లో ఇనుప చేయి' కలిగి ఉన్నట్లు వర్ణించబడింది ఆ సమయంలో కొద్దిమంది మహిళలు మాత్రమే వైద్య విద్యను అభ్యసించారు. బాల్ఫోర్ సోఫియా జెక్స్-బ్లేక్ ఆధ్వర్యంలో ఎడిన్బర్గ్ స్కూల్ ఆఫ్ మెడిసిన్ ఫర్ ఉమెన్లో చదువుకున్నారు, 1891లో వైద్యురాలిగా అర్హత సాధించారు, అయినప్పటికీ మహిళలు అధికారికంగా ఎడిన్బర్గ్ విశ్వవిద్యాలయం నుండి పట్టభద్రులయ్యే అనుమతి లేదు, ఆమె అలా చేయడానికి ఫ్రాన్స్, బెల్జియంకు వెళ్లారు . గ్రాడ్యుయేషన్ తర్వాత బాల్ఫోర్ 1892 లో భారతదేశానికి వెళ్లే ముందు దక్షిణ లండన్లోని క్లాఫమ్ ప్రసూతి ఆసుపత్రిలో డాక్టర్ అన్నీ మెక్కాల్తో కలిసి ఒక సంవత్సరం పనిచేశాడు.[2][3]
పరిశోధన, వృత్తి
[మార్చు]భారతదేశంలో బాల్ఫోర్ తొలి పాత్ర లూథియానాలోని జెనానా హాస్పిటల్ మేనేజర్గా పనిచేసింది , అక్కడ ఆమె స్థానిక ' పర్దా ' సంప్రదాయాన్ని ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది , కొన్నిసార్లు అపరిశుభ్రమైన సౌకర్యాలలో, స్థానిక 'మంత్రసానులకు' విద్యను అందించడం నుండి ఆమె వచ్చిన రెండు సంవత్సరాల తర్వాత మహిళల కోసం ఒక వైద్య పాఠశాల స్థాపించబడిందని నిర్ధారించుకోవడం వరకు వెళ్ళింది.[3] ఆమె 18 సంవత్సరాలు మెడికల్ సూపరింటెండెంట్గా పనిచేశారు, ప్రారంభంలో డఫరిన్ ఆసుపత్రిలో (నాహన్ వద్ద భారత వైస్రాయ్ భార్య లేడీ డఫరిన్ నిధులు సమకూర్చబడింది, అక్కడ ఆమె 1902 వరకు పనిచేసింది, తరువాత పాటియాలా డఫరిൻ ఆసుపత్రిలో 1914 వరకు కొనసాగింది.
ఈ పాత్రలలో బాల్ఫోర్ సాధించిన విజయం 1914లో పంజాబ్లోని సివిల్ హాస్పిటల్స్ ఇన్స్పెక్టర్ జనరల్కు అసిస్టెంట్గా నియమితులయ్యారు. రెండు సంవత్సరాల తరువాత, ఆమె కొత్తగా ఏర్పడిన ఉమెన్స్ మెడికల్ సర్వీస్కు చీఫ్ మెడికల్ ఆఫీసర్ అయ్యారు , ఆమె 1924 వరకు ఆ పదవిలో కొనసాగింది. అదే సమయంలో, బాల్ఫోర్ భారతదేశంలో మహిళలకు వైద్య విద్యను ప్రోత్సహించడానికి స్థాపించబడిన కౌంటెస్ ఆఫ్ డఫెరిన్'స్ ఫండ్ అనే సంస్థకు ఢిల్లీలో, సిమ్లాలో జాయింట్ సెక్రటరీగా ఎనిమిది సంవత్సరాలు పనిచేశారు. ఆమె చేసిన కృషికి గుర్తింపుగా, 1920లో బాల్ఫోర్కు భారతదేశంలో ప్రజా సేవ కోసం కైసర్-ఇ-హింద్ పతకం లభించింది.[4]
బాల్ఫోర్ 1924లో భారతదేశంలో తన అధికారిక పనిని ముగించి యుకెకి తిరిగి వచ్చారు, అక్కడ ఆమెకు సిబిఇ గా నియమితులయ్యారు . అయితే, ఆమె భారతీయ మహిళల తరపున పనిచేయడం కొనసాగించింది, అయితే భారతదేశంలో మరిన్ని మహిళా వైద్యుల ఉపాధి కోసం పిలుపునిచ్చింది.
యుకెలో ఉంటున్న సమయంలో, బాల్ఫోర్ భారతదేశానికి అనేకసార్లు తిరిగి వచ్చారు, ముఖ్యంగా డాక్టర్ లూసీ విల్స్తో కలిసి ఆమె చేస్తున్న ఉష్ణమండల రక్తహీనతలపై పరిశోధనకు సంబంధించి . 1929లో ఆమె రూత్ యంగ్తో కలిసి, ది వర్క్ ఆఫ్ మెడికల్ ఉమెన్ ఇన్ ఇండియా అనే పుస్తకాన్ని ప్రచురించింది , ఆ దేశంలోని వైద్య మహిళల చరిత్ర. అలాగే ఆ సంవత్సరం, బాల్ఫోర్ రాయల్ కాలేజ్ ఆఫ్ అబ్స్టెట్రిషియన్స్ అండ్ గైనకాలజిస్ట్స్లో ఫెలో అయ్యారు . 1930లో, బాల్ఫౌఫ్ బొంబాయిలోని మహిళా మిల్లు కార్మికులలో ప్రసూతి పరిస్థితులపై జరిపిన పరిశోధన ఫలితాలను ప్రచురించారు, ఓవర్సీస్ అసోసియేషన్ ఆఫ్ ది మెడికల్ ఉమెన్స్ ఫెడరేషన్ వ్యవస్థాపక సభ్యులలో ఒకరిగా మారారు .[5]
1930లలో, బాల్ఫోర్ యుకెలోని ప్రసూతి ఆరోగ్య సమస్యలపై కూడా ఆసక్తి చూపాడు, 1935లో జోన్ కేథరీన్ డ్రూరీతో కలిసి మదర్హుడ్ ఇన్ ది స్పెషల్ ఏరియాస్ ఆఫ్ డర్హామ్ అండ్ టైన్సైడ్, 1938లో గర్భధారణ సమయంలో తల్లి, బిడ్డ యొక్క లాభదాయక వృత్తిపై అధ్యయనం అనే పుస్తకాన్ని ప్రచురించాడు.[6][7]
రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం సమయంలో, బాల్ఫోర్ లండన్లో ఎఆర్పి వైద్య అధికారిగా, నేషనల్ కౌన్సిల్ ఆఫ్ ఉమెన్ సభ్యుడయ్యాడు.[8]
గుర్తింపు, అవార్డులు
[మార్చు]బాల్ఫోర్ కు 1920 లో గోల్డ్ కైసర్-ఇ-హింద్ పతకం లభించింది. రాయల్ కాలేజ్ ఆఫ్ అబ్స్టెట్రిక్స్ అండ్ గైనకాలజీ ఆమెను ఫెలోగా చేసింది. 1929 లో ఆమె ఆల్-ఇండియా అసోసియేషన్ ఆఫ్ మెడికల్ ఉమెన్ కు అధ్యక్షురాలిగా నియమితులయ్యారు., ఆమెకు సిబిఇ లభించింది.[3]
మరింత చదవండి
[మార్చు]- ఎస్. హోడ్జెస్, రిప్రొడక్టివ్ హెల్త్ ఇన్ ఇండియాః హిస్టరీ, పాలిటిక్స్, కాంట్రవర్సీస్, ఓరియంట్ లాంగ్మన్, న్యూ ఢిల్లీ 2006, ISBN ISBN 81-250-2939-7
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Windsor, Laura Lynn (2002). Women in medicine : an encyclopedia. California: ABC-CLIO. p. 19. ISBN 1576073920. Retrieved 21 February 2015.
- ↑ Blog, RCOG Heritage Collections (2017-11-01). "Pioneers: Margaret Ida Balfour (1865-1945) FRCOG 1931". Royal College of Obstetricians and Gynaecologists Heritage Blog (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 2021-01-17.
- ↑ 3.0 3.1 3.2 MacPherson, Hamish (17 January 2021). "Back in the Day : Pioneering Scot who was revered in India but largely unknown at home". Sunday National Seven Days. p. 11.
- ↑ Clark, Linda E. (2008). Women and achievement in nineteenth century Europe. Cambridge University Press. p. 223. ISBN 978-0521658782.
- ↑ Balfour, Margaret, Ida; Young, Ruth (1929). The work of medical women in India. H. Milford.
{{cite book}}: CS1 maint: multiple names: authors list (link) - ↑ Balfour, Margaret Ida; Drury, Joan Catherine (1935). Motherhood in the Special Areas of Durham and Tyneside. Council of Action. Retrieved 21 February 2015.
- ↑ Balfour, Margaret Ida (1938). A Study of the Effect on Mother and Child of Gainful Occupation During Pregnancy. H.R. Grubb. Retrieved 21 February 2015.
- ↑ Error on call to Template:cite paper: Parameter title must be specified