Jump to content

ముత్తరైయార్ రాజవంశం

వికీపీడియా నుండి
ముత్తరైయార్
సా.శ. 600–సా.శ. 850
రాజధానితంజావూరు
అధికార భాషలుతమిళం
Religion
శైవం, వైష్ణవం, జైన మతం[1][2]
ప్రభుత్వంరాచరికం
ముత్తరైయార్ 
• సా.శ. 650-680
కువవన్ మారన్ (మొదటి పెరుంబిడుగు ముత్తరైయార్)
• సా.శ. 680-705
మారన్ పరమేశ్వరన్ (ఇలంగోవడిఅరైయన్)
• సా.శ. 705-745
సువరన్ మారన్
• సా.శ. 745-770
విడెల్విదుకు సాతన్ మారన్
• సా.శ. 770-791
పెరాడిఅరయన్ (మార్బిడుకు)
• సా.శ. 791-826
కువవన్ సాతన్
Historical eraమధ్యయుగం
• Established
సా.శ. 600
• Disestablished
సా.శ. 850
Preceded by		Succeeded by
కలభ్ర రాజవంశం
చోళ సామ్రాజ్యం

ముత్తరైయార్ అనేది సా.శ. 600 నుండి 850 మధ్య తంజావూరు, శివగంగై, తిరుచ్చి, పుదుకోట్టై, పెరంబలూర్, తిరువారూర్ ప్రాంతాలను రాజులుగా పాలించిన దక్షిణ భారత రాజవంశం.

ఆవిర్భావం

[మార్చు]

ముత్తరైయార్ మూలాలు రహస్యంగా ఉన్నాయి. 8వ శతాబ్దపు ప్రముఖ తంజావూరు ముత్తరైయార్ రాజైన సువరన్ మారన్ తన శాసనాలలో ఒకదానిలో కలవారకల్వన్ అని పేర్కొనబడినందున, చరిత్రకారుడు టి. ఎ. గోపీనాథరావు వారిని కలభ్రులతో సమానం చేశాడు. రావు వంటి కొందరు చరిత్రకారులు వ అక్షరాన్ని భతో మారుస్తూ ఈ విశేషనాన్ని కలభ్రకల్వన్ అని చదివారు.[3] ఆధారాలు లేకపోవడం వల్ల ఈ భాషా ఊహాగానాలను తరువాతి పండితులు తిరస్కరించారు.[citation needed] ఒక శాసనాన్ని తప్పుగా చదవడం వల్ల ఈ ఆలోచన ఉద్భవించింది, ఈ రెండు సమూహాల మధ్య నిరంతర సంబంధాన్ని సమర్థించడానికి శాసన లేదా చారిత్రక ఆధారాలు లేవు.[citation needed] ఇది కొంతమంది తమిళ చరిత్రకారులు ముత్తరైయార్ సా.శ. 2వ శతాబ్దం ప్రాంతంలో ఎరుమినాడు (అడవిదున్నల దేశం) నుండి (ఇది కర్ణాటకలోని ఆధునిక మైసూరు పరిసర ప్రాంతంగా గుర్తించబడింది) తమిళకంలోని (ప్రస్తుతం తమిళనాడులో భాగం) రాజ్యాలపై దండెత్తారని ప్రతిపాదించడానికి దారితీసింది.[4][full citation needed] 20వ శతాబ్దపు ప్రారంభ చరిత్రకారుడు టి. ఎ. గోపీనాథరావు ముత్తరైయార్లను కలభ్రులతో గుర్తించాలని ప్రతిపాదించగా - ప్రధానంగా "కలవార-కల్వన్" అనే విశేషనాన్ని కలభ్ర-కల్వన్‌గా అన్వయించడం ఆధారంగా - ఈ అభిప్రాయాన్ని ఆధునిక పండితులు అంగీకరించలేదు.[5] సమకాలీన పరిశోధనల ప్రకారం, ముత్తరైయార్లు సా.శ. 7వ–9వ శతాబ్దాలలో వర్ధిల్లిన తమిళ యోధ-రాచరిక వంశం కాగా,[6] కలభ్రులు మునుపటి కాలానికి (సా.శ. 3వ–6వ శతాబ్దాలు) చెందినవారు, వారి మూలం, గుర్తింపు అస్పష్టంగానే ఉన్నాయి.[7] కలభ్రులు, ముత్తరైయార్లను కలిపే శాసన, వంశావళి లేదా సాంస్కృతిక కొనసాగింపు లేనందున, రావు ప్రతిపాదన శాసన ఆధారాల కంటే ఊహాజనిత పఠనంపై ఆధారపడినందున, చరిత్రకారులు "ముత్తరైయార్ = కలభ్ర" పరికల్పనను పాతదైన అంచు సిద్ధాంతంగా (fringe theory) పరిగణిస్తారు.[8][9]

చరిత్ర

[మార్చు]

వారు సుమారు ఏడవ శతాబ్దంలో తమిళకంలోని తంజావూరు జిల్లా ప్రభువులుగా తమను తాము స్థాపించుకున్నట్లు కనిపిస్తుంది. ముత్తరైయార్ రాజవంశంలో అత్యంత ప్రసిద్ధులు కువవన్ అని కూడా పిలువబడే పెరుంబిడుగు ముత్తరైయార్, అతని కుమారుడు పరమేశ్వరన్ (ఇలంగోవడిఅరైయన్), ఈతని కుమారుడు రెండవ పెరుంబిడుగు ముత్తరైయార్ (సువరన్ మారన్).[10][11] తంజావూరు జిల్లాలోని సెందలై గ్రామంలో సువరన్ మారన్ శాసనం ఒకటి కనుగొనబడింది. ఈ రికార్డు సా.శ. ఎనిమిదవ శతాబ్దానికి చెందినది, ఇది సువరన్ మారన్‌ను తంజావూరు రాజుగా, వల్లం ప్రభువుగా పేర్కొంటుంది.[12] శ్రావణబెళగొళకు చెందిన జైన ఆచార్య విమలచంద్రుడు, తొండైమండలానికి చెందిన సువరన్ మారన్ (శత్రుభయంకరన్) ఆస్థానాన్ని సందర్శించి,[13] శైవులు, కాపాలికులు, పాశుపతులు, బౌద్ధులను సవాలు చేశాడని చెబుతారు కాబట్టి సువరన్ మారన్ ఉత్తరాన తొండైమండలం వరకు ప్రాబల్యం కలిగి ఉండి ఉంటాడు.[14] సెందలై శాసనం సువరన్ మారన్‌కు శత్రుకేసరి (శత్రువులకు సింహం), వేల్-మారన్ వంటి విశేషణాలు ఇస్తుంది, అతని జెండాపై వేల్ (వేల్-కొడియాన్) లేదా ఈటె చిహ్నంగా ఉందని వివరిస్తుంది.

7వ నుండి 8వ శతాబ్దాల వరకు, వారు పల్లవుల సామంతులుగా పనిచేశారు, కానీ కొన్నిసార్లు తమ స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించుకుని స్వతంత్రంగా పరిపాలించారు. కాంచీపురంలోని వైకుంఠ పెరుమాళ్ ఆలయంలోని ఒక శాసనం నందివర్మన్ II పల్లవమల్ల పట్టాభిషేకంలో ఒక ముత్తరైయార్ అధిపతి అతన్ని స్వీకరించినట్లు పేర్కొంది.[15] చరిత్రకారుడు టి. ఎ. గోపీనాథరావు ప్రకారం, ఈ అధిపతి రెండవ పెరుంబిడుగు ముత్తురాయర్,[16] ఇతను ఈ శాసనంలో కలవార కల్వన్‌గా పేర్కొనబడ్డాడు.[17] చరిత్రకారుడు మహాలింగం ప్రకారం, అతను రెండవ నందివర్మన్ పల్లవ సైన్యాధికారి ఉదయచంద్రతో కలిసి చేరులు, పాండ్యులకు వ్యతిరేకంగా కనీసం పన్నెండు యుద్ధాలలో పోరాడాడు.[18] 850లో చోళులు అధికారంలోకి వచ్చినప్పుడు, విజయాలయ చోళుడు ముత్తరైయార్ల నుండి తంజావూరు నియంత్రణను లాక్కొని వారిని సామంతులుగా చేసుకున్నాడు.[19]

ఉత్తర శాఖ

[మార్చు]

ఉత్తర రాజ్యాలలో, తెలుగులో మొదటి రాతి శాసనంగా పరిగణించబడే కలమళ్ళ శాసనం (సా.శ. 575) దాతను చోళ మహారాజ ధనంజయ ఎరికల్ ముత్తురాజుగా పేర్కొంటుంది.[20] ముత్తురాజు అనేది ముత్తురాజ, ముత్తరైయార్లకు రూపాంతరం మాత్రమే. ఎరికల్ అనేది కడప జిల్లాలోని కమలాపురం ప్రాంతంగా గుర్తించబడిన ప్రాంతం.[21] ధనంజయుని తండ్రి నందివర్మన్ చోళుడు, ఇతను కరికాల చోళుని వారసుడు.[22] ధనంజయుని కుమారుడు మహేంద్రవిక్రమను రికార్డులలో చోళ మహారాజుగా పేర్కొన్నారు, అతని మనవడు ఎరికల్ ముత్తురాజు పుణ్యకుమారుడు మాలెపాడు పలకల దాత, ఈ పలకలు కరికాలుడు కావేరి ఒడ్డును పెంచినట్లు వివరిస్తాయి.[23] ఎరికల్ ముత్తురాజు ధనంజయునికి సుందరానంద, సింహవిష్ణు అనే ఇద్దరు సోదరులు ఉన్నారు. స్వతంత్ర సార్వభౌమాధికారిగా, మైలాపూరు ప్రభువుగా (మైలైక్కోన్) వర్ణించబడిన తొమ్మిదవ శతాబ్దపు అధిపతి చోళాధిరాజ శ్రీకంఠుడు సుందరానందుని వారసుడు. ఇంపీరియల్ చోళ వంశ స్థాపకుడైన విజయాలయ చోళునికి ముందున్న పాలకుడిగా శ్రీకంఠుడిని సుందర చోళుని అన్బిల్ పలకలలో పేర్కొనడం గమనార్హం.[24] అయితే విజయాలయ చోళునికి, శ్రీకంఠునికి మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని ఆ పలకలు పేర్కొనలేదు.[25][26]

సా.శ. 1243 ప్రాంతంలో రాజరాజ చోళ III పాలనలో, మల్లన్ శివన్ (బ్రహ్మదారాయ ముత్తరైయన్) అనే అధికారి ఉన్నాడు, ఇతనిని పిళ్ళై (కుమారుడు) అని పిలిచేవారు. అతను రాజరికపు (అరసుకురు) భూస్వామి, ఉరత్తూరు నాడు గవర్నర్.[27]

తంజావూరు శాఖకు, ఎరికల్ ముత్తురాజు చోళ శాఖకు మధ్య సంబంధం ఏదైనా ఉంటే, అది స్పష్టంగా లేదు.

మతం

[మార్చు]
విజయాలయ చోళీశ్వరం పూర్తి దృశ్యం

అరుణాచలం, బర్టన్ స్టెయిన్ వంటి చరిత్రకారులు ముత్తరైయార్ మొదట జైనులని, తరువాత హిందూ మతంలోకి మారారని అభిప్రాయపడ్డారు.[2][1] దక్షిణ భారత రాష్ట్రమైన తమిళనాడులోని పుదుకోట్టై జిల్లాలోని పంచాయతీ పట్టణమైన నార్తామలైలో ఉన్న విజయాలయ చోళీశ్వరం, హిందూ దేవుడైన శివుడికి అంకితం చేయబడిన ఆలయం. ద్రావిడ శైలి, రాతిని తొలిచే వాస్తుశిల్పంతో నిర్మించబడిన ఈ ఆలయం 9వ శతాబ్దంలో ముత్తరైయార్ రాజులచే నిర్మించబడిందని నమ్ముతారు.[28] నార్తామలైలోని ఇతర భాగాలలో 8వ శతాబ్దపు జైన నివాసం, అలురుట్టిమలై జైన గుహలు ఉన్నాయి. అలాగే రాతిని తొలిచిన రెండు గుహలు ఉన్నాయి, వాటిలో ఒకదానిలో పన్నెండు నిలువెత్తు విష్ణు శిల్పాలు ఉన్నాయి.[29] ఈ ఆలయం దక్షిణ భారతదేశంలోని పురాతన రాతి దేవాలయాలలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది.[30]

సాహిత్యం

[మార్చు]

పురాతన తమిళ సాహిత్యానికి చెందిన జైన గ్రంథమైన నాలడియార్ (దీనిని తరచుగా వెల్లలార్ వేదం - వెల్లలార్‌ల పవిత్ర గ్రంథం అని పిలుస్తారు) లోని రెండు పద్యాలు (200, 296) పెరుంబిడుగు ముత్తరైయార్‌కు అంకితం చేయబడ్డాయి.[31] అవి అతని గొప్ప విందులు, సంపదను ప్రస్తావిస్తాయి.[32] తమిళ సంకలనంలో భాగమైన ముత్తొలాయిరం అనే మరొక రచన ముత్తరైయార్ అధిపతుల విజయాలను కీర్తిస్తుంది.[4] యాప్పరుంగలం వ్యాఖ్యానంలో పేర్కొనబడిన ముత్తరైయార్ కోవై అనే మరో రచన ఇప్పుడు కనుమరుగైంది.[33]

ముత్తరైయార్ బిరుదు

[మార్చు]

ముత్తరైయన్ అనేది మధ్యయుగంలో చోళ ప్రభుత్వంలోని వివిధ అధికారులు ఉపయోగించిన బిరుదు. ఉదాహరణకు, మూడవ కులోత్తుంగ చోళుని సామంతులుగా వీరరాజేంద్ర బ్రహ్మాధిరాయ ముత్తరైయన్, విక్రమచోళ బ్రహ్మదిరాయ ముత్తరైయన్ ఉండేవారు. బ్రహ్మదిరాయ అంటే కేవలం బ్రాహ్మణ అధిపతులు అని అర్థం.[34] వడవళి నాడులోని తిరువెల్లరై కుగ్రామమైన పుదుక్కుడి (రాజేంద్ర చోళమంగళం) లో కని హక్కులు ఉన్న కల్లర్ కులానికి చెందిన మణవాళ-ముత్తరైయన్ ఇచ్చిన కిలిపునైతితు అనే దస్తావేజును ప్రస్తావించే మరొక శాసనం ఉంది.[35]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. 1 2 Burton Stein. All the Kings' Mana Papers on Medieval South Indian History. New Era Publications. p. 39.
  2. 1 2 Mu Aruṇācalam. The Kalabhras in the Pandiya Country and Their Impact on the Life and Letters There. University of Madras. p. 42.
  3. ↑ Parmanand Gupta. Geography from Ancient Indian Coins & Seals. Publisher: Concept Publishing Company. p. 24.{{cite book}}: CS1 maint: publisher location (link)
  4. 1 2 Anthropological Survey of India. Bulletin, Volume 3, Issue 2. India. Dept. of Anthropology. p. 8.
  5. ↑ Rao, T. A. Gopinatha (1910). Inscriptions of the Pudukkottai State. Government Press.
  6. ↑ Subramanian, T. N. (1966). The Cholas. University of Madras.
  7. ↑ Nilakanta Sastri, K. A. (1955). A History of South India. Oxford University Press.
  8. ↑ University of MS (2023). Tamil Nadu History to 1336 AD. Manonmaniam Sundaranar University, pp. 44–46.
  9. ↑ “Mutharaiyar dynasty”, Wikipedia, summarizing mainstream scholarly consensus.
  10. ↑ Ve Pālāmpāḷ (1978). Feudatories of South India, 800-1070 A.D. Chugh Publications. p. 135.
  11. ↑ Naṭan̲a Kācinātan̲ (1978). Hero-stones in Tamilnadu. Arun Publications. p. 20.
  12. ↑ T. V. Mahalingam. A Topographical List of Inscriptions in the Tamil Nadu and Kerala States. Indian Council of Historical Research. p. 589.
  13. ↑ Dharmacandra Jaina, R. K. Sharma (ed.). Jaina Philosophy, Art & Science in Indian Culture. Sharada Publishing House. p. 59.
  14. ↑ H.S. Bhatia. Political, Legal And War Philosophy In Ancient India. Deep and Deep Publications, 2001. p. 180.
  15. ↑ Gupta, Parmanand (1977). Geographical Names in Ancient Indian Inscriptions. Concept Publishing Company. p. 55.
  16. ↑ N. Subrahmanian (1993). Social and cultural history of Tamilnad, Volume 1. Ennes. p. 66.
  17. ↑ Parmanand Gupta (1977). Geographical Names in Ancient Indian Inscriptions. Concept Publishing Company. p. 55.
  18. ↑ D Dennis Hudson (2008). The Body of God: An Emperor's Palace for Krishna in Eighth-Century Kanchipuram. Oxford University Press. p. 541.
  19. ↑ Kesavan Veluthat. The political structure of early medieval South India. Orient Longman, 1993. p. 112.
  20. ↑ Kamalakar. G. Temples of Andhradesa Art, Architecture & Iconography : with Special Reference to Renandu (Cuddapah) Region. Sharada Publishing House. p. 14.
  21. ↑ Kōrāḍa Mahādēvaśāstri. Historical Grammar of Telugu With Special Reference to Old Telugu, C. 200 B.C.-1000 A.D. Andhra Pradesh, Sri Venkateswara University, Post-Graduate Centre; [copies can be had from: Sri Venkateswara University, Tirupati]. p. 354.
  22. ↑ Eṃ Kulaśēkhararāvu. A History of Telugu Literature. p. 11.
  23. ↑ M. D. Sampath. Chittoor Through the Ages. B.R. Publishing Corporation. p. 16.
  24. ↑ K. R. Subramanian (1929). The Origin of Saivism and Its History in the Tamil Land. Asian Educational Services. p. 66.
  25. ↑ T. V. Mahalingam. Readings in South Indian History. B.R. Publishing Corporation. p. 63.
  26. ↑ T. V. Mahalingam. Kañcipuram in Early South Indian History. Asia Publishing House. p. 192.
  27. ↑ S. Sankaranarayanan, S. S. Ramachandra Murthy, B. Rajendra Prasad, D. Kiran Kranth Choudary. Śāṅkaram: recent researches on Indian culture : Professor Srinivasa Sankaranarayanan festchrift. Harman Pub. House, 2000. p. 119.{{cite book}}: CS1 maint: multiple names: authors list (link)
  28. ↑ Suresh B. Pillai. Introduction to the Study of Temple Art. Equator and Meridian. p. 69.
  29. ↑ Singh, Sarina; Benanav, Michael; Brown, Lindsay (2013). Lonely Planet India. Lonely Planet. p. 2478. ISBN 9781743217931.
  30. ↑ Ramaswamy, Vijaya (2007). Historical Dictionary of the Tamils. Scarecrow Press. p. 195. ISBN 9780810864450.
  31. ↑ M. S. Ramaswami Ayyangar, B. Seshagiri Rao. Studies in South Indian Jainism: South Indian Jainism. Sri Satguru Publications. p. 57.
  32. ↑ M. S. Ramaswami Ayyangar, B. Seshagiri Rao (1982). Studies in South Indian Jainism: South Indian Jainism. Sri Satguru Publications. p. 56.
  33. ↑ Es Vaiyāpurip Piḷḷai, S. Vaiyapuri Pillai. History of Tamil Language and Literature Beginning to 1000 A. D. New Century Book House. p. 89.
  34. ↑ M. S. Govindasamy. The role of feudatories in later Chōḷa history. Annamalai University, 1979 - Chola (Indic people) - 325 pages. p. 263.
  35. ↑ South Indian Inscriptions Vol 41. 2019. p. 302.
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=ముత్తరైయార్_రాజవంశం&oldid=4815252" నుండి వెలికితీశారు