మైపొరుల్ నాయనార్
| మైపొరుల్ నాయనార్ | |
|---|---|
 | |
| జననం | తిరుక్కోవిలూర్ |
| బిరుదులు/గౌరవాలు | నాయనార్ సాధువు |
| తత్వం | శైవం, భక్తి |
మైపొరుల్ నాయనార్ (వీరిని మెయిప్పొరులార్, మైపొరుల్ నాయనార్, మిలాడుడైయార్ అని కూడా పిలుస్తారు) ఒక నాయనార్ సాధువు. హిందూ మతంలోని శైవం విభాగంలో ఆయనను పూజిస్తారు. సాధారణంగా 63 మంది నాయనార్ల జాబితాలో ఆయనను ఐదవ వాడిగా పరిగణిస్తారు.[1]
జీవితం
[మార్చు]మైపొరుల్ నాయనార్ జీవితం సెక్కిళార్ (12వ శతాబ్దం) రాసిన తమిళ గ్రంథం పెరియ పురాణంలో వర్ణించబడింది, ఇది 63 మంది నాయనార్ల జీవిత చరిత్రల సంకలనం.[2]
మైపొరుల్ నాయనార్ భారతదేశంలోని తమిళనాడు రాష్ట్రం, ప్రస్తుత విళుప్పురం జిల్లాలోని తిరుక్కోవిలూర్ (దీనిని తిరుకోయిలూర్ అని కూడా అంటారు) రాజధానిగా చేసుకుని మిలాడు నాడు ప్రాంతాన్ని పాలించిన అధిపతి. తిరుక్కోవిలూర్ శివునికి అంకితం చేయబడిన వీరట్టేశ్వరర్ ఆలయానికి ప్రసిద్ధి చెందింది.[3] మైపొరుల్ నాయనార్ వేలిర్ రాజవంశానికి చెందిన మలయమాన్ వంశానికి చెందినవాడు. అతని పేరు "మైపొరుల్" అనగా "ఎవరికైతే దేవుడే ఏకైక సత్యమో వారు" అని అర్థం.[4] మిలాడుడైయార్ అనేది అతను మిలాడు అధిపతి అని సూచించే బిరుదు.[5]
శివుని (శైవమత పోషకుడు) పరమ భక్తుడైన మైపొరుల్ నాయనార్ శివాలయాలలో దేవుడికి, ఆయన భక్తులకు సేవ చేశాడు. శివాలయాలలో ఘనంగా పూజలు నిర్వహించాడు. శైవమతం, కళలతో పాటు రాజ్యం వర్ధిల్లింది. పొరుగు రాష్ట్ర రాజు ముత్తనాథన్ తిరుక్కోవిలూర్ శ్రేయస్సు చూసి అసూయపడ్డాడు. అతను తిరుక్కోవిలూర్పై అనేకసార్లు దాడి చేశాడు, కానీ ప్రతిసారీ మైపొరుల్ నాయనార్ దళాల చేతిలో ఓడిపోయాడు. దీనిని బట్టి, న్యాయమైన మార్గాల ద్వారా తాను ఎప్పటికీ మైపొరుల్ నాయనార్ను ఓడించలేనని ముత్తనాథన్ అర్థం చేసుకుని ఒక కుటిల వ్యూహాన్ని పన్నాడు.[4]
ముత్తనాథన్ శైవ సన్యాసి (యోగి) వేషంలో తిరుక్కోవిలూర్ చేరుకున్నాడు. కాపలాదారులు అతన్ని లోపలికి అనుమతించారు, చివరకు దాతన్ కాపలాగా ఉన్న రాజు పడక గదికి చేరుకున్నాడు. రాజు విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నందున లోపలికి వెళ్లవద్దని దాతన్ సన్యాసిని వారించినప్పటికీ, తాను రాజుకు మోక్షం పొందే జ్ఞానాన్ని బోధించాలనుకుంటున్నానని ముత్తనాథన్ పట్టుబట్టాడు. దాతన్ అతన్ని అనుమతించాడు; సన్యాసి లోపలికి రావడం చూసిన భార్య మేల్కొని రాజును నిద్రలేపింది. స్వయంగా శివుడే తనకు ప్రసాదించిన రహస్య జ్ఞానాన్ని మెய்ப்பొరుల్కు బోధించడానికి వచ్చానని ముత్తనాథన్ చెప్పి, రాజుతో ఏకాంతాన్ని కోరాడు. మైపొరుల్ తన రాణిని, కాపలాదారులను పంపేశాడు. మైపొరుల్ ముత్తనాథన్ను ఎత్తైన ఆసనంపై కూర్చోబెట్టి, సన్యాసి పాదాల వద్ద కూర్చున్నాడు. ముత్తనాథన్ ఒక గ్రంథంలో దాచిన బాకును తీసి రాజును పొడిచాడు. మొదటి నుంచీ సన్యాసి ఉద్దేశాలపై అనుమానంతో ఉన్న దాతన్, గదిలో దాక్కుని ఉండి వేగంగా రాజు గదిలోకి వచ్చి సన్యాసిపై దాడి చేశాడు. దాతన్ తన కత్తితో సన్యాసిని కొట్టబోతుండగా, మైపొరుల్ అతనిని ఆపుతూ, సన్యాసి శైవుడు కాబట్టి తనకు బంధువని చెప్పాడు, సన్యాసిని రాజ్య సరిహద్దు వరకు సురక్షితంగా తీసుకువెళ్లాలని ఆదేశించాడు. రాజు ప్రజలు దొంగ సన్యాసిపై దాడి చేయడానికి ప్రయత్నించగా, దాతన్ రాజు ఆదేశాలను వారికి తెలియజేసి ముత్తనాథన్కు ఎలాంటి హాని జరగకుండా అడ్డుకున్నాడు. దాతన్ ముత్తనాథన్ను నగరం వెలుపల తీసుకువెళ్లి, ఎవరూ అతనికి హాని చేయలేని నిర్మానుష్యమైన అడవిలో వదిలేశాడు. దాతన్ రాజు వద్దకు తిరిగి వచ్చి సన్యాసి భద్రత వార్తను తెలియజేశాడు. మైపొరుల్ తన మంత్రులను, భార్యను, బంధువులను తన మరణశయ్య వద్దకు పిలిచి శైవమతాన్ని ప్రచారం చేయాలని వారికి సలహా ఇచ్చాడు. కళ్లు మూసుకుని శివుడిని ధ్యానించాడు. శివుడు అతని ముందు ప్రత్యక్షమై ఆశీర్వదించాడు. శివుడు మైపొరుల్ నాయనార్ను తన నివాసమైన కైలాసానికి తీసుకువెళ్ళాడు.[4] దాతన్ పేరు మీద, జయంకొండం సమీపంలోని అరియలూర్ జిల్లాలో 'తాతనూర్' అనే ప్రదేశం ఉంది. దాతన్ వారసులు మొదటి రాజేంద్ర చోళుని సైనిక దళంలో భాగంగా ఉండి ఈ ప్రాంతంలో స్థిరపడ్డారని నమ్ముతారు.
మైపొరుల్ నాయనార్ (ఈ కథనంలో చేది వల్లభుడు అని పిలుస్తారు) కథను 13వ శతాబ్దానికి చెందిన పాల్కురికి సోమనాథుడు రచించిన తెలుగు బసవ పురాణంలో క్లుప్తంగా, కొంత వైవిధ్యంతో గుర్తుచేసుకున్నారు. రాజుకు అతని రాజ్యం చేది నుండి ఈ పేరు వచ్చింది. అతను తన నుదుటిపై పవిత్ర భస్మంతో గీసిన మూడు అడ్డ గీతలు (త్రిపుండ్రం), శైవులు ధరించే రుద్రాక్ష పూసలు వంటి బాహ్య శైవ చిహ్నాలను ఆరాధిస్తాడు. వల్లభుని చేతిలో ఓడిపోయిన విదేశీ రాజులు శైవుల మారువేషంలో పదమూడు మంది యోధులను పంపారు. ఆ భక్తులకు వల్లభుడు నమస్కరించాడు, వారు రాజును తమ కత్తులతో ప్రాణాంతకంగా గాయపరిచారు. వారి చర్యలు అలా ఉన్నప్పటికీ, రాజు వారికి నమస్కరించి, తన గురువులుగా గౌరవించాడు. శివుడు అతని ముందు ప్రత్యక్షమై అతనికి "ఉన్నతమైన, శాశ్వతమైన హోదా"ను ప్రసాదించాడు.[6] కన్నడంలో, మైపొరుల్ నాయనార్ చేది రాజు అయిన చేదిరాజాగా ప్రసిద్ధి చెందాడు. చేది రాజ్యం తిరుక్కోవిలూర్ చుట్టూ ఉండేది.[7]
స్మరణ
[మార్చు]
అత్యంత ప్రముఖ నాయనార్లలో ఒకరైన సుందరార్ (8వ శతాబ్దం) నాయనార్ సాధువుల కీర్తన అయిన తిరుతొండ తొగైలో మైపొరుల్ నాయనార్ను అజేయుడిగా కీర్తించాడు.[8]
తిరునాగేశ్వరంలోని నాగనాథస్వామి (శివ) ఆలయంలో (ప్రస్తుతం శిథిలావస్థలో ఉన్న మందిరంలో భాగం) ఆదిత్య I (పాలన: సుమారు సా.శ. 871-907) వేసిన శాసనం ప్రకారం ఆ మందిరం మైపొరుల్ నాయనార్కు అంకితం చేయబడి ఉండవచ్చని సూచిస్తోంది. ఆదిత్య I కాలానికి దగ్గరలో జీవించిన నాయనార్ గౌరవార్థం ఒక పాఠశాల లేదా ఆశ్రమం గురించి ఈ రికార్డు మాట్లాడుతోందని మరొక సిద్ధాంతం సూచిస్తోంది. అయితే, ఈ సిద్ధాంతాలు వివాదాస్పదంగా ఉన్నాయి.[5]
ఆలయంలోని ఒక శిలాశాసనం ప్రకారం, మొదటి రాజేంద్ర చోళుడు (పాలన: సా.శ. 1012-1044) పాలన మూడవ సంవత్సరంలో, అడిట్టన్ సూర్యన్ అనే రాజ్యాధికారి తన తండ్రి నిర్మించిన తంజావూరులోని (శివునికి అంకితం చేయబడిన) బృహదీశ్వర ఆలయంలో మైపొరుల్ నాయనార్ రాగి విగ్రహాన్ని ప్రతిష్టించాడు. రాగి విగ్రహాలు ప్రతిష్టించబడిన మైపొరుల్, ఇతర నాయనార్ల కథలు "ఆలయంలో వివిధ రాజ్యాధికారులు ఏర్పాటు చేసిన రాగి విగ్రహాల సమూహాలలో సూచించబడ్డాయి".[5][9]
చంద్రుడు ఉత్తర ఫల్గుణి (ఉత్తర) నక్షత్రం (చంద్ర భవనం) ప్రవేశించినప్పుడు, తమిళ నెల అయిన కార్తిగై (కార్తీక) నెలలో మైపొరుల్ నాయనార్ను పూజిస్తారు. అతను కిరీటం, నమస్కరిస్తున్న చేతులతో ఒక రాజు వలె చిత్రీకరించబడ్డాడు (అంజలి ముద్ర చూడండి). 63 మంది నాయనార్లలో భాగంగా అతను సమిష్టి ఆరాధనను అందుకుంటాడు. వారి విగ్రహాలు, అతని పనుల సంక్షిప్త వృత్తాంతాలు తమిళనాడులోని అనేక శివాలయాలలో కనిపిస్తాయి. పండుగలలో వారి చిత్రాలను ఊరేగింపుగా తీసుకువెళతారు.
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Roshen Dalal (2011). Hinduism: An Alphabetical Guide. Penguin Books India. p. 281. ISBN 978-0-14-341421-6.
- ↑ "The Puranam of Mei-p-Porul Nayanar". T N Ramachandran. Retrieved 20 December 2014.
- ↑ "Veeratteswarar temple". Dinamalar. Retrieved 20 December 2014.
- ↑ 4.0 4.1 4.2 Swami Sivananda (1999). Sixty-three Nayanar Saints (4 ed.). Sivanandanagar: The Divine Life Society.
- ↑ 5.0 5.1 5.2 P. V. Jagadisa Ayyar (1982). South Indian Shrines: Illustrated. Asian Educational Services. pp. 12, 216–7. ISBN 978-81-206-0151-2.
- ↑ Siva's Warriors: The Basava Purana of Palkuriki Somanatha. Princeton University Press. 2014. p. 168. ISBN 978-1-4008-6090-6.
- ↑ Te. Po Mīn̲āṭcicuntaran̲ār (1976). Tamil: A Bird's-eye View. Makkal Nalvaal̲vu Manr̲am. p. 89.
- ↑ Poems to Śiva: The Hymns of the Tamil Saints. Motilal Banarsidass. 1991. p. 331. ISBN 978-81-208-0784-6.
- ↑ B. N. Goswamy; Kavita Singh (2000). Indian Art: Forms, Concerns and Development in Historical Perspective. Munshiram Manoharlal Publishers. p. 232. ISBN 978-81-215-0904-6.