Jump to content

మొదటి భారత జాతీయ సైన్యం

వికీపీడియా నుండి

మొదటి భారత జాతీయ సైన్యం (మొదటి ఐఎన్ఏ) 1942 ఫిబ్రవరి, డిసెంబర్ మధ్య కాలంలో అస్తిత్వంలో ఉన్న భారత జాతీయ సైన్యం. జనరల్ మోహన్ సింగ్ మొదటి భారత జాతీయ సైన్యానికి నాయకత్వం వహించారు.[1][2] సింగపూర్ పతనం తర్వాత జపాన్ సహాయం, మద్దతుతో ఇది ఏర్పడింది, మలయా పోరాటంలో బందీలుగా చిక్కిన లేదా సింగపూర్‌లో లొంగిపోయిన 40,000 మంది భారతీయ యుద్ధ ఖైదీలలో సుమారు 12,000 మంది ఇందులో ఉన్నారు. ఇది 1942 ఏప్రిల్‌లో అధికారికంగా ప్రకటించబడింది, అదే సంవత్సరం జూన్‌లో ఇండియన్ ఇండిపెండెన్స్ లీగ్ (భారత స్వాతంత్ర్య లీగ్) ఆధీనంలోని సైనిక విభాగంగా ప్రకటించబడింది.


1942 ఏప్రిల్‌లో మొదటి భారత జాతీయ సైన్యానికి నాయకత్వం వహించిన జనరల్ మోహన్ సింగ్ (తలపాగాలో) ను పలకరిస్తున్న జపనీస్ మేజర్ ఫుజివారా.

భారత జాతీయ సైన్యం ఈ మొదటి అవతారం బర్మా సరిహద్దులో గూఢచర్య కార్యకలాపాలలో పాల్గొంది, కొందరు సైనిక చరిత్రకారులు, మిత్రరాజ్యాల జనరల్‌ల ప్రకారం ఇది భారతీయ దళాల నైతిక స్థైర్యాన్ని దెబ్బతీసింది, అసంతృప్తిని పెంచింది, మొదటి బర్మా దాడి వైఫల్యానికి కొంతవరకు కారణమైంది. భారతదేశంలో ప్రణాళికాబద్ధమైన గూఢచర్య కార్యకలాపాల కోసం ఐఎన్ఏ కార్యకర్తలను జలాంతర్గామి ద్వారా భారత తీరంలో దించారు. బ్రిటిష్ ఇండియాలో క్విట్ ఇండియా ఉద్యమం గందరగోళాన్ని సృష్టించిన సమయంలో, బ్రిటిష్ భారతీయ దళాలను ఐఎన్ఏ ప్రభావితం చేస్తుందనే ముప్పు, భారతదేశంలో ఐఎన్ఏ కార్యకర్తలు గూఢచర్యాన్ని పెంచడం వంటివి బ్రిటిష్ ఇండియన్ ఆర్మీలో ప్రచార ఉద్యమానికి దారితీశాయి, యుద్ధం ముగిసే వరకు ఈ దళంపై వార్తా నిషేధం విధించారు.

ఐఎన్ఏ పట్ల జపాన్ ఉద్దేశాలపై ఉన్న భయాలు ఒకవైపు మోహన్ సింగ్, ఐఎన్ఏ నాయకత్వానికి, మరోవైపు లీగ్ నాయకత్వానికి (ముఖ్యంగా రాష్ బిహారీ బోస్ కు) మధ్య విభేదాలు, అపనమ్మకానికి దారితీయడంతో 1942 డిసెంబర్‌లో ఈ దళం రద్దు చేయబడింది. ఆ తర్వాత భారత జాతీయ సైన్యం నాయకత్వం సుభాష్ చంద్రబోస్ కు అప్పగించబడింది. అయినప్పటికీ ఐఎన్ఏ ప్రారంభ స్వచ్ఛంద సేవకులలో ఎక్కువ మంది తరువాత సుభాష్ చంద్రబోస్ ఆధ్వర్యంలో రెండవ అవతారం ఎత్తిన ఐఎన్ఏలో చేరారు.

నేపథ్యం

[మార్చు]

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంలో భారతీయ జాతీయవాదం

[మార్చు]

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం ప్రారంభమైన తర్వాత బ్రిటన్‌కు వ్యతిరేకంగా మూడు ప్రధాన అక్షరాజ్యాలు తమ పోరాటంలో ఏదో ఒక దశలో భారతీయ జాతీయవాదానికి మద్దతు ఇవ్వడానికి, దానిని వాడుకోవడానికి ప్రయత్నించాయి. భారతీయ ప్రవాసులు, బ్రిటిష్ కామన్వెల్త్ దళాలతో పనిచేస్తూ పట్టుబడిన అసంతృప్త భారతీయ యుద్ధ ఖైదీల నుండి సైనిక దళం నియామకానికి వారు సహాయం చేశారు.[3] 1942లో ఇటలీ, ఇక్బాల్ షెడాయ్ నేతృత్వంలో మాజీ భారత సైనిక సిబ్బంది, గతంలో భారతదేశం, పర్షియాలలో నివసించిన ఇటాలియన్లతో కూడిన ఆజాద్ హిందుస్థాన్ బెటాలియన్ ను సృష్టించింది. ఈ దళం చివరకు రాగ్రుప్పమెంటో సెంట్రీ మిలిటరీ ఆధ్వర్యంలో పనిచేసింది, కానీ ఈ ప్రయత్నం విఫలమైంది. దీని బాహాటమైన ప్రచార స్వభావం భారతీయ సైనికులలో పెద్దగా ఆమోదం పొందలేదు, షెడాయ్ నాయకత్వానికి చట్టబద్ధత లేదని సైనికులు భావించారు. ఎల్ అలైమీన్ లో పరాజయాల తర్వాత 1942 నవంబర్ నాటికి ఇటాలియన్ ప్రయత్నాలు విఫలమయ్యాయి.

భారతదేశానికి సంబంధించి జర్మనీ ఉద్దేశాలు, ఆలోచనలు మరింత సంక్లిష్టమైనవి. జర్మన్ విదేశీ కార్యాలయం భారతీయ విప్లవకారులు, జాతీయవాదులకు మద్దతు ఇవ్వాలని కోరుకుంది, అయితే అనర్హులైన భారతీయ ప్రజలను బ్రిటిష్ వారే పాలించాలనే నమ్మకం హిట్లర్‌ కు ఉండేదనే ఏకాభిప్రాయం ఉంది.[3][4] అయితే ఆ సమయంలో భారతీయ ఉద్యమ ప్రముఖ నాయకులలో ఒకరైన సుభాష్ చంద్రబోస్ (స్థాయిలో గాంధీతో సరితూగే), కలకత్తాలో గృహనిర్బంధం నుండి తప్పించుకుని 1941 ఏప్రిల్‌లో జర్మనీ చేరుకున్నారు. ఆయన హిట్లర్‌తో (ఆయనతో ఒక సమావేశం జరిగింది), నాజీ హైకమాండ్‌తో సమావేశమయ్యారు, యూరప్, ఆఫ్రికా యుద్ధభూమిల నుండి రోమెల్ పట్టుకున్న భారతీయ యుద్ధ ఖైదీలతో ఒక భారతీయ విముక్తి దళానికి కేంద్రబిందువుగా భారతీయ దళాన్ని ఏర్పాటు చేయాలని వాదించారు.[5] ఆ విధంగా ఇండిస్చే లెజియన్ ఏర్పడింది. 1942 జనవరిలో బ్రిటిష్ వారిపై విధ్వంసక కార్యకలాపాలను ప్రారంభించడానికి బ్రాండెన్‌బర్గ్ దళంతో కలిసి ఒక చిన్న బృందం తూర్పు ఇరాన్‌లోకి పారాచూట్ ద్వారా దిగింది.[6] అయితే ఈ లెజియన్‌లోని ఎక్కువ భాగం ఐరోపాలో మాత్రమే చర్యల్లో పాల్గొంది, హెర్ దళంగా పోరాడింది, ఫ్రాన్స్‌పై మిత్రరాజ్యాల దాడి తర్వాత (వెహర్‌మాచ్ట్ ఇతర జాతీయ లెజియన్‌ల మాదిరిగానే) వాఫెన్ ఎస్‌ఎస్‌ లో చేర్చబడింది. నాయకత్వం, ఆఫీసర్ కార్ప్స్‌తో సహా దాదాపు ముప్పై మంది ఆజాద్ హింద్ ఏర్పడిన తర్వాత దానికి బదిలీ చేయబడ్డారు, వీరు ఐఎన్ఏ బర్మా పోరాటంలో పాల్గొన్నారు.[7] ఫ్రీ ఇండియా లెజియన్‌లోని ఒక విభాగం 1944లో ఇటలీలో బ్రిటిష్, పోలిష్ దళాలకు వ్యతిరేకంగా పోరాడింది.[8]

మలయాలో బ్రిటిష్-ఇండియన్ సైన్యం

[మార్చు]

జపాన్‌తో సంభావ్య యుద్ధం కోసం రక్షణ సన్నాహాలలో భాగంగా 1941 నాటికి మలయా ద్వీపకల్పం, సింగపూర్‌కు పెద్ద సంఖ్యలో భారతీయ దళాలు రావడం ప్రారంభించాయి.[9] ఈ ప్రాంతాల్లో దాదాపు 37,000 మంది భారతీయ సైనికులు ఉన్నారని అంచనా వేయబడింది, ఇది బ్రిటిష్ దళాల మొత్తం సైనిక బలంలో దాదాపు 40 శాతం ఉంటుంది.[9] 1939, 1941 మధ్య బ్రిటిష్-భారతీయ దళాలు 2,00,000 నుండి 9,00,000 కు పెరిగాయి. అయితే ఈ మోహరింపులు అనేక సమస్యలతో కూడుకుని ఉన్నాయి. మలయా ద్వీపకల్పం, సింగపూర్‌లో తగినన్ని వనరులు, సరఫరాలు లేకుండా దళాలు చాలా పలుచగా వ్యాపించాయి.[9] ఇంకా, బ్రిటిష్-ఇండియన్ దళాలలో ఎక్కువ భాగం (బ్రిటిష్ వారి బహిరంగ నియామక విధానం ఫలితంగా) చాలా తక్కువ లేదా ఎలాంటి పోరాట శిక్షణ, అనుభవం లేని చాలా యువకులు, ఇది బ్రిటిష్-ఇండియన్ దళాలలో ఆందోళనకు దారితీసింది.[10][9] యూరోపియన్ సైనికులకు ఉన్న వేతనం, సేవా పరిస్థితులతో పోలిస్తే బ్రిటిష్ ఇండియన్ సైనికులలో వివక్ష భావాలు ఏర్పడి ద్వేషాన్ని సృష్టించాయి. తన సైన్యం కోసం సంఖ్యలను నిర్వహించడానికి భారత ప్రభుత్వం విచక్షణారహితంగా నియామకాలు చేపట్టడం వల్ల సాయుధ దళాల ఎంపికను ఇకపై జాగ్రత్తగా చేయలేదని స్పష్టమైంది. 1941 నాటికి యూరోపియన్ సైనికులు తమ భారతీయ సహచరుల పట్ల శబ్ద, భౌతిక దాడులు విపరీతంగా పెరిగాయి.[9]

జపాన్, భారతీయ జాతీయవాదం

[మార్చు]

భారతదేశం, జపాన్ ముఖ్యంగా 19వ శతాబ్దపు చివరి దశాబ్దం నుండి సాంస్కృతిక, మత, తాత్విక ఆలోచనల మార్పిడిని పెంచుకున్నాయి. హిందూ మతం పుట్టిల్లుగా, 20వ శతాబ్దపు రెండవ దశాబ్దం నుండి గాంధేయ తత్వశాస్త్రానికి నిలయంగా ఉన్న భారతదేశం, జపనీస్, బౌద్ధ, సాహిత్య ప్రముఖులకు ఒక ఆకర్షణగా నిలిచింది.[11] ఈ సమయంలో భారతదేశం జపాన్ వైపు పారిశ్రామికంగా అభివృద్ధి చెందుతున్న ఆసియా సమాజానికి, జాతీయతకు ఆదర్శ నమూనాగా, ప్రేరణగా చూసింది. 1905లో రష్యాపై జపాన్ విజయం, ముఖ్యంగా భారతీయ జాతీయవాదులలో జపాన్ నింపిన స్ఫూర్తిని మరింత పెంచింది.[12] ఒకాకురా టెన్షిన్, రవీంద్రనాథ్ ఠాగూర్ లతో సహా ప్రముఖ భారతీయ, జపనీస్ సాంస్కృతిక ప్రముఖులు రెండు ఆసియా దేశాల సంబంధాన్ని, వాటి వారసత్వాన్ని, పాన్-ఆసియానిజం దృష్టిని గుర్తించారు.[13]

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత బహిష్కరణకు గురైన తీవ్రవాద భారతీయ జాతీయవాదులకు జపాన్ మరింతగా స్వర్గధామంగా మారింది, దేశభక్తి గల జపనీస్ సంఘాలు వీరికి రక్షణ కల్పించాయి. వీరిలో ముఖ్యమైన వారు రాష్ బిహారీ బోస్, తారక్‌నాథ్ దాస్, ఎ.ఎం. సహాయ్ తదితరులు. ఈ జాతీయవాదులకు అందించబడిన రక్షణ వారిని స్వదేశానికి రప్పించే బ్రిటిష్ ప్రయత్నాలను సమర్థవంతంగా అడ్డుకుంది, ఇది ఒక ప్రధాన విధానపరమైన ఆందోళనగా మారింది.[14][15]

అయితే యుద్ధం ముగిసే సమయానికి, భారతదేశంలోని స్వాతంత్ర్యోద్యమం యుద్ధానంతర భారతదేశం ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలలో మునిగిపోవడంతో, పాన్-ఆసియా దృష్టి క్రమంగా ప్రాముఖ్యతను కోల్పోయింది. రౌలట్ చట్టం కు వ్యతిరేకంగా ఆందోళనలు, ఒట్టోమన్ 'ఖలీఫా' తొలగింపును నిరసిస్తూ ఖిలాఫత్ ఉద్యమం (భారతదేశంలోని భారీ ముస్లిం జనాభాలో మండుతున్న సమస్య), హోమ్ రూల్ డిమాండ్ చేస్తూ 1922లో గాంధీ చేపట్టిన సహాయ నిరాకరణోద్యమం కేంద్ర బిందువులుగా మారాయి.[12] పాన్-ఆసియా ఆలోచన మళ్లీ ప్రాముఖ్యతను సంతరించుకునే సమయానికి, చైనాలో యుద్ధం కారణంగా భారతీయ జనాభా, భారతీయ జాతీయవాద నాయకత్వంలో జపాన్‌ కు ఉన్న ఉన్నత స్థానాన్ని కోల్పోయింది.[12]

జపాన్ భారత విధానం

[మార్చు]

ఆగ్నేయాసియాలో యుద్ధం ప్రారంభమైనప్పుడు, భారతదేశానికి సంబంధించి జపాన్ ఎటువంటి ఖచ్చితమైన విధానాన్ని రూపొందించలేదు.[16] దాని ప్రధాన కార్యాలయంలో భారతదేశ నిపుణులు ఎవరూ లేరు, జపాన్‌లో భారతదేశంపై పౌర నిపుణులు చాలా తక్కువ మంది ఉన్నారు.[16] కనీసం 1941 వరకు జపాన్ యుద్ధ ప్రణాళికలలో భారతదేశం అంచున ఉండేది.[17] ఇండో-బర్మీస్ సరిహద్దు వరకు ఆగ్నేయాసియాపై దృష్టి సారించిన గ్రేటర్ ఈస్ట్ ఆసియా కో-ప్రాస్పెరిటీ స్పియర్ ప్రణాళికలలో ఇది చోటు చేసుకోలేదు.[17]

1941 చివరి నుండి జపనీయులు భారత స్వాతంత్ర్యోద్యమానికి పెరుగుతున్న మద్దతును ప్రకటించడం ప్రారంభించారు. రాష్ బిహారీ బోస్ లాంటి ప్రవాసులు అప్పటికే భారత స్వాతంత్ర్యానికి మద్దతు ఇవ్వడం, దానిని సాధించడం జపనీస్ పోరాట లక్ష్యంగా ఉండాలని జపాన్ అధికారులకు తమ డిమాండ్లను వినిపించారు, అయితే ప్రభుత్వం గానీ, ఇంపీరియల్ జపనీస్ ఆర్మీ గానీ ఇంతకు ముందు వీటికి కట్టుబడలేకపోయాయి. సైనికంగా, జాతీయవాద చైనీస్, అమెరికన్ దళాలకు సరఫరా చేసే లెడో రోడ్డు మూలంగా (అసోం నుండి), ది హంప్ మీదుగా వాయుమార్గంలో సరఫరాలు చేసే ప్రాంతంగా భారతదేశం చాలా ముఖ్యమైనది.[17] అలాగే జపాన్ సామ్రాజ్యం పశ్చిమ సరిహద్దును మరింత స్నేహపూర్వక ప్రభుత్వం నియంత్రిస్తుందనే ఆలోచన ఆకర్షణీయంగా ఉండింది.[17] ఆసియాలోకి జపాన్ విస్తరణ అనేది ఆసియా ప్రభుత్వాలకు మద్దతు ఇచ్చే ప్రయత్నంలో భాగం, పాశ్చాత్య వలసవాదానికి వ్యతిరేకం అనే ఆలోచనకు కూడా ఇది అనుగుణంగా ఉండేది.[17][18] అయినప్పటికీ స్వాతంత్ర్యోద్యమం విజయవంతమైతే స్థిరమైన, క్రమబద్ధమైన రాజ్యాన్ని స్థాపించడం ఒక పెద్ద సవాలుగా ఉండేది. సైన్యం చైనా, మంచూరియా-రష్యా సరిహద్దులో, కొత్తగా ఆక్రమించిన భూభాగాల్లో నిమగ్నమై ఉండేది. కాంగ్రెస్ జపాన్‌ వ్యతిరేకమైనది అని విస్తృతంగా అంగీకరించబడింది.[17] తీవ్రమైన క్విట్ ఇండియా ఉద్యమం సమయంలో కూడా గాంధీ జపనీయులను ఇలా గట్టిగా హెచ్చరించారు[19]

"పొరపాటు పడకండి. భారతదేశం నుండి మీకు ఇష్టపూర్వక స్వాగతం లభిస్తుందని మీరు విశ్వసిస్తే మీరు తీవ్ర భ్రమకు లోనవుతారు"

అయితే 1941 ఏప్రిల్‌లో కలకత్తాలోని కాన్సుల్ జనరల్ ఫార్వర్డ్ బ్లాక్ కార్యకలాపాలను గమనించారు. బెర్లిన్ నుండి రాయబారి ఒషిమా హిరోషి, సుభాష్ బోస్ ఏర్పాటు చేసిన ఫ్రీ ఇండియా లెజియన్ గురించి నివేదించారు.[మూలాలు అవసరం]

విజయవంతమైన మలయా పోరాటం, ఆ తర్వాతి బర్మా పోరాటం జపనీస్ పరిపాలనలోకి పెద్ద సంఖ్యలో భారతీయ ప్రవాసులను తీసుకువచ్చాయి. వారు ప్రాథమికంగా జపనీయుల పట్ల సానుభూతి చూపనప్పటికీ (కొందరు శత్రుభావాన్ని కూడా కలిగి ఉన్నారు),[20] వారు గణనీయమైన జాతీయవాద ఉద్దేశాలను కలిగి ఉన్నారు, బ్రిటిష్ దళాలు ఎదుర్కొన్న వైఫల్యాల ద్వారా వచ్చిన అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకుని వారిని భారత ఉపఖండం నుండి తరిమికొట్టాలని కోరుకున్నారు.[17] ఈ పరిస్థితులలో తూర్పు ఆసియాలోని వివిధ భారతీయ జాతీయవాద సమూహాలను బ్రిటిష్ వ్యతిరేక కూటమిగా ఏర్పడేలా జపనీస్ సైనిక యంత్రాంగం ప్రోత్సహించింది.[17] ఇవన్నీ కలిసి సింగపూర్ ప్రధాన కార్యాలయంగా ఇండియన్ ఇండిపెండెన్స్ లీగ్ (IIL) ను ఏర్పాటు చేశాయి. తూర్పు ఆసియాలోని భారతీయ వర్గాల సంక్షేమానికి కూడా ఐఐఎల్ బాధ్యత వహించింది. జపనీయుల దృక్కోణం నుండి ఆగ్నేయాసియాలోని పౌరులు, సైనికులలో బ్రిటిష్ వ్యతిరేక భావాలను రగిలించే ప్రధాన ప్రచార చర్య ఇది, థాయ్-భారత్ కల్చరల్ లాడ్జ్ వంటి కొన్ని భారతీయ సంస్థలు జపనీయులపై, వారితో పనిచేసిన స్థానిక భారతీయులపై అపనమ్మకం కలిగి ఉన్నాయి.[21] ఈ లాడ్జ్ స్వతంత్రంగా పనిచేయడానికి ఇష్టపడింది, సుభాష్ చంద్రబోస్‌తో నేరుగా సంప్రదింపులు జరపడానికి థాయ్ విరాళంగా ఇచ్చిన పరికరాలను, బ్యాంకాక్‌లోని జర్మన్ రాయబార కార్యాలయాన్ని ఉపయోగించుకుంది.[21]

ఎఫ్ కికాన్ (F Kikan)

[మార్చు]
మలయా పోరాటం ప్రారంభంలో ఆగ్నేయాసియాలో జపనీస్ ఇంటెలిజెన్స్ మిషన్‌కు నాయకత్వం వహించిన మేజర్ ఫుజివారా.

1941 చివరి నాటికి జపాన్ విధానాలలో భారతదేశం ప్రముఖంగా కనిపించడం ప్రారంభించింది. 1942 ప్రారంభం నాటికి జపాన్ పార్లమెంట్ (డైట్) లో టోజో ప్రసంగాలలో భారతదేశ స్వాతంత్ర్యం, భారతదేశంలోని బ్రిటిష్ వలసవాద అధికారాన్ని దెబ్బతీసే నిర్ణయాల గురించి నిర్దిష్ట ప్రస్తావనలు ఉన్నాయి.[13] అయితే భారతదేశంపై దండయాత్రకు సంబంధించి నిర్దిష్ట ప్రణాళికలు రూపొందించబడలేదు. అక్టోబరు‌లో జపనీస్ ఐజిహెచ్‌క్యూ, 15వ సైన్యానికి చెందిన ఇంటెలిజెన్స్ చీఫ్ మేజర్ ఫుజివారా ఇవాచి నేతృత్వంలో బ్యాంకాక్‌లో ఫుజివారా కికాన్ లేదా ఎఫ్-కికాన్‌ను ఏర్పాటు చేసింది. జపాన్‌తో స్నేహం, సహకారాన్ని పెంపొందించే లక్ష్యంతో నిఘా సమాచారాన్ని సేకరించడం, భారత స్వాతంత్ర్యోద్యమం, ఓవర్సీస్ చైనీస్, మలయా సుల్తాన్‌లను సంప్రదించడం వంటి బాధ్యతలను అప్పగించిన ఫుజివారా సిబ్బందిలో ఐదుగురు కమీషన్డ్ అధికారులు, హిందీ మాట్లాడే ఇద్దరు అనువాదకులు ఉన్నారు.[22] ఫుజివారా తర్వాత తనను తాను "లారెన్స్ ఆఫ్ ది ఇండియన్ నేషనల్ ఆర్మీ" గా అభివర్ణించుకున్నారు (లారెన్స్ ఆఫ్ అరేబియా తరహాలో), ఆయన తన కార్యాలయం ద్వారా ప్రవాస జాతీయవాద నాయకులకు తెలియజేయాల్సిన విలువల పట్ల నిబద్ధత గల వ్యక్తి అని, వారిలో ఆమోదం పొందారని చెబుతారు.[23][24] ఆయన ప్రారంభ పరిచయం జియానీ ప్రీతమ్ సింగ్‌తో, యుద్ధం, మలయా దండయాత్ర తర్వాత కెప్టెన్ మోహన్ సింగ్‌తో జరిగింది.[23] మోహన్ సింగ్ బ్రిటిష్ ఇండియన్ ఆర్మీలో కెప్టెన్‌గా 1/14వ పంజాబ్ రెజిమెంట్‌తో కలిసి జిత్రా యుద్ధంలో జపనీస్ దళాలపై పోరాడారు, అక్కడ ఆయన దళాలు జపనీస్ ట్యాంకుల దాడికి చెల్లాచెదురయ్యాయి.[25] అడవిలో చాలా రోజుల తర్వాత జపనీస్ దళాలకు పట్టుబడిన సింగ్‌ను అలోర్ స్టార్‌లోని ఎఫ్-కికాన్, ఐఐఎల్ ఉమ్మడి కార్యాలయానికి ఫుజివారా, ప్రీతమ్ సింగ్‌ల వద్దకు తీసుకెళ్లారు. ప్రీతమ్ సింగ్‌తో పాటు, ఫుజివారా తన ప్రయోజనం, నమ్మకంలో చిత్తశుద్ధితో,[24] భారత స్వాతంత్ర్యం అనే గొప్ప ఉద్దేశ్యం కోసం జపనీస్ మిషన్‌తో ఏకం కావాలని మోహన్ సింగ్‌ను ఒప్పించారు.[23] ఇందులో ఆయన్ను యుద్ధ ఖైదీ (PoW) గా కాకుండా మిత్రుడిగా, స్నేహితుడిగా చూస్తామనే వాగ్దానం ఉంది. అలోర్ స్టార్‌లో అభివృద్ధి చెందిన దోపిడీ, దహనాల పరిస్థితిని అదుపులోకి తీసుకురావడానికి సింగ్ ప్రారంభంలో ఫుజివారాకు సహాయం చేశారు. 1942 జనవరి నాటికి ఫుజివారా జపాన్ భారతదేశ విధానం విజయంపై సానుకూల నివేదికలను ఇవ్వగలిగారు, ఐఐఎల్, ఐఎన్ఏ రెండింటికీ సహాయంతో పాటు భారతదేశంలో స్వాతంత్ర్యోద్యమాన్ని ప్రోత్సహించడంతో కూడిన ఎనిమిది-అంశాల విధానాన్ని సూచించారు. ఒక లైజన్ కాన్ఫరెన్స్ ఇతర లక్ష్యాలతో పాటు "భారత స్వాతంత్ర్యోద్యమ ప్రేరణ" ను ప్రకటించింది.[23] 1942 ప్రారంభంలో ఫుజివారా ప్రోత్సాహకరమైన అభిప్రాయాలతో, జపాన్ ప్రభుత్వం, హైకమాండ్ అభివృద్ధి చెందుతున్న ఐఎన్ఏ పరిధిని, దానికి మద్దతును అలాగే స్వాతంత్ర్యోద్యమానికి జపనీస్ మద్దతును విస్తరించడానికి ప్రయత్నించాయి.[26] దీని కోసం రాష్ బిహారీ బోస్ సలహా కోరింది. రాష్ బిహారీ బోస్ 1920ల నుండి జపాన్‌లో స్వయం ప్రవాసంలో నివసిస్తున్నారు. ఆయన ఐఎన్ఏ ఏర్పాటును ప్రోత్సహించారు, కానీ ఆ ప్రాంతంలోని భారతీయ పౌర జనాభాతో మాట్లాడే, వారిని అందులో భాగమయ్యేలా ప్రోత్సహించే ఒక కేంద్ర పౌర అధికార సంస్థకు దానిని అనుసంధానించాలని కూడా కోరుకున్నారు. యుద్ధం మలయాకు చేరుకోవడానికి ముందు ఉన్న స్థానిక భారతీయ సంఘాల నిర్మాణం మళ్లీ పునరుద్ధరించబడింది.

మొదటి ఐఎన్ఏ (INA)

[మార్చు]

1941 డిసెంబర్‌లో జపనీస్ కమాండింగ్ జనరల్‌తో సమావేశమైన తర్వాత ఒక సాయుధ భారతీయ దళాన్ని పెంచే సాధ్యాసాధ్యాలపై రాష్ బిహారీ బోస్ నమ్మకం కుదిరింది. ఆయన, రాష్ బిహారీ బోస్, ప్రీతమ్ సింగ్, ఫుజివారా కలిసి ఆగ్నేయాసియాలోని బ్రిటిష్ ఇండియన్ ఆర్మీలో ఉన్న భారతీయులను సంప్రదించడానికి ప్రణాళికలు రూపొందించారు. మలయా పతనం జనరల్ పెర్సివాల్ ఆధ్వర్యంలోని దాదాపు 45,000 మంది రెగ్యులర్ భారతీయ దళాలను, ఇండియన్ III కార్ప్స్ అవశేషాలలో పెద్ద సంఖ్యలో జపనీయుల నియంత్రణలోకి తీసుకువచ్చింది.[23][27] సింగపూర్ పతనానికి ముందే పట్టుబడిన వారిలో భారతీయ దళాలను గుర్తించి, వారిని ఆస్ట్రేలియన్, బ్రిటిష్ దళాల నుండి వేరు చేసే ప్రక్రియను జపనీస్ దళాలు ప్రారంభించాయి. అనేక సందర్భాల్లో బ్రిటిష్, ఆస్ట్రేలియన్ అధికారులు చంపబడ్డారు, భారతీయులను మాత్రం విడిచిపెట్టారు.[28] పట్టుబడిన ఈ భారతీయ సైనికుల నుండి సింగ్ నియామకాలను ప్రారంభించారు. ఆ విధంగా భారత జాతీయ సైన్యానికి కేంద్రబిందువు జన్మించింది.[23][24]

ఐఎన్ఏకు పూర్వగామిగా ఏర్పడిన ఈ విభాగాల సంఖ్య సుమారు 200 గా ఉంది. వారు మలయాలో పట్టుబడిన బ్రిటిష్ భారతీయ సైనికుల నుండి వచ్చిన స్వచ్ఛంద సేవకులు. వారికి రైఫిల్స్, "F" అక్షరం ఉన్న ఆర్మ్‌బ్యాండ్‌లను ఇచ్చారు.[29] వారిని విభాగాలుగా నిర్వహించి శిక్షణ ఇచ్చారు, వీరు మలయా, థాయ్‌లాండ్ లో ప్రీతమ్ సింగ్ ఆధ్వర్యంలో ఇప్పటికే ఉన్న వారితో కలిసి పనిచేశారు. పోరాడుతున్న బ్రిటిష్-ఇండియన్ ఆర్మీ విభాగాలలో అసమ్మతిని రగిలించి, ఫిరాయింపులను ప్రోత్సహించే పనిని వారికి అప్పగించారు.[24] సింగపూర్ పతనానికి ముందు ఈ దళాల సంఖ్య దాదాపు 2,500కి పెరిగింది.[23] బ్రిటిష్ ఇండియన్ ఆర్మీ నుండి గణనీయమైన వ్యత్యాసం ఉంది. అధికారులందరినీ ఒకే తరగతిగా ఏర్పాటు చేశారు, కులాల ఆధారిత వంటశాలలకు విరుద్ధంగా ఒక ఉమ్మడి వంటశాలను ఏర్పాటు చేశారు, ఉమ్మడి నినాదాలను స్వీకరించారు. బ్రిటిష్ ఇండియన్ ఆర్మీలో ఆమోదించబడిన లేదా సంస్థాగతంగా ఉన్న మతపరమైన, కులపరమైన శత్రుత్వాలను తొలగించడానికి ఈ ప్రయత్నాలన్నీ ఉపయోగపడ్డాయి.[23]

1942 మార్చి 10న క్రిస్మస్ ద్వీపంలోని భారతీయ సైనికులు తిరుగుబాటు చేశారు, దీని వలన జపనీస్ దళాలు క్రిస్మస్ ద్వీప యుద్ధంలో ఎలాంటి వ్యతిరేకత లేకుండా దిగగలిగాయి. దీని తర్వాత కోకోస్ దీవులలో సిలోన్ గ్యారిసన్ ఆర్టిలరీలో తిరుగుబాటు జరిగింది. అయితే సిలోన్ లైట్ ఇన్‌ఫాంట్రీ దానిని త్వరగా అణచివేయడంతో కోకోస్ దీవుల తిరుగుబాటు విఫలమైంది. సింగపూర్, మలయాలోని శ్రీలంక జాతీయులు భారత జాతీయ సైన్యంలో 'లంక రెజిమెంట్' ను ఏర్పాటు చేశారు. ఈ దళాలను జలాంతర్గామి ద్వారా శ్రీలంకలో దించడానికి ఒక విఫల ప్రణాళిక రూపొందించబడింది.

ఫారర్ పార్క్

[మార్చు]

1942 ఫిబ్రవరి 15న సింగపూర్ లొంగిపోయింది. 16వ తేదీ సాయంత్రం కామన్వెల్త్ దళాల మలయా కమాండ్ ఇప్పుడు కలిపివేయబడిన 1/14వ, 5/14వ పంజాబ్ భారతీయ దళాలను ఫారర్ పార్క్ వద్ద సమావేశం కావాలని ఆదేశించింది. అదే సమయంలో బ్రిటిష్ అధికారులను తూర్పున చాంగీకి సమీకరించాలని ఆదేశించారు. 1942 ఫిబ్రవరి 17 ఉదయం ఫారర్ పార్క్ వద్ద సమావేశమైన సుమారు 45,000 మంది భారతీయ యుద్ధ ఖైదీలను ఉద్దేశించి మలయా కమాండ్‌ కు చెందిన కల్నల్ హంట్ ప్రసంగించారు, ఆయన దళాలను ఫుజివారా ఆధ్వర్యంలోని జపనీస్ కమాండ్‌ కు అప్పగించారు.

ఫుజివారా జపనీస్ భాషలో దళాలతో మాట్లాడారు, అది ఇంగ్లీషులోకి ఆ తర్వాత హిందుస్థానీ లోకి అనువదించబడింది. తన ప్రసంగంలో ఫుజివారా జపాన్ నాయకత్వంలోని ఆసియా కో-ప్రాస్పెరిటీ స్పియర్ గురించి, స్వతంత్ర భారతదేశం గురించి జపనీస్ దృష్టిని, కో-ప్రాస్పెరిటీ స్పియర్‌ కు దాని ప్రాముఖ్యతను, భారతదేశ స్వాతంత్ర్యం కోసం "విముక్తి దళాన్ని" పెంచడానికి సహాయం చేయాలనే జపనీస్ ఉద్దేశాలను దళాలకు చెప్పారని అంటారు.[30] పార్కులో కూర్చున్న దళాలను ఈ సైన్యంలో చేరాలని ఆయన ఆహ్వానించారు. అంతేకాకుండా వారిని యుద్ధ ఖైదీలుగా కాకుండా స్నేహితులుగా, మిత్రులుగా చూస్తామని దళాలకు చెప్పారు. వారి బాధ్యతలను, ఆదేశాలను మోహన్ సింగ్‌ కు అప్పగిస్తున్నట్లు తెలుపుతూ ఫుజివారా తన ప్రసంగాన్ని ముగించారు.[30]

హిందుస్థానీలో మోహన్ సింగ్ ప్రసంగం చిన్నది. స్వతంత్ర భారతదేశం కోసం పోరాడటానికి భారత జాతీయ సైన్యాన్ని ఏర్పాటు చేసినట్లు ఆయన దళాలకు చెప్పారు, అందులో చేరాలని దళాలను ఆహ్వానించారు. ఆ సమయంలో అక్కడున్న ఒక భారతీయ జవాన్ గుర్తుచేసుకున్నట్లుగా, మోహన్ సింగ్ ప్రసంగం శక్తివంతమైనది అందరి హృదయాలను హత్తుకుంది, దళాలు విపరీతమైన ఉత్సాహంతో ప్రతిస్పందించాయి.[31] ఫారర్ పార్క్ వద్ద ఉన్నవారిలో దాదాపు సగం మంది తరువాత మొదటి ఐఎన్ఏలో చేరినట్లు అంచనా వేయబడింది.[32] అయితే గణనీయంగా పెద్ద సంఖ్యలో భారతీయ అధికారులు చేరకూడదని నిర్ణయించుకున్నారు, ఇది వారి ఆధ్వర్యంలో ఉన్నవారిని కూడా విముఖత చూపేలా చేసింది.[33][34]

దళాల సహకారాన్ని పొందాలనే ఉత్సాహంతో, మానవశక్తి కొరత ఉన్న జపనీస్ దళాలు, పురుషులను నిర్బంధించలేదు. ఐఎన్ఏ సుప్రీం కమాండ్ సింగపూర్ ఉత్తర భాగంలోని మౌంట్ ప్లెజెంట్ శివార్లలో ఏర్పాటు చేయబడింది. ఎం.జెడ్. కియానీ ఆధ్వర్యంలో అతిపెద్ద పీవోడబ్ల్యూ (PoW) శిబిరంతో పాటు పీవోడబ్ల్యూ ప్రధాన కార్యాలయం నీసూన్‌లో ఏర్పాటు చేయబడింది. బిడాడారి, టైర్‌సాల్, బుల్లర్, సెలెటార్, క్రాంజీలలో భారతీయ సైనికులు ఉండే ఇతర చిన్న పీవోడబ్ల్యూ శిబిరాలు ఏర్పాటు చేయబడ్డాయి.[35] పీవోడబ్ల్యూ మొత్తం పర్యవేక్షణ లెఫ్టినెంట్ కల్నల్ ఎన్.ఎస్. గిల్ కు దక్కింది.[35]

1942 మే 9 వరకు ఐఎన్ఏ పూర్తి ప్రభావంలోకి రాలేదు. అయితే ఫారర్ పార్క్ సంఘటనల తర్వాత, సింగపూర్‌ను జపనీయులు 'శాంతింపజేసే' సమయంలో సింగపూర్‌లోని భారతీయులు ప్రత్యేక అధికారాలను అనుభవించడం ప్రారంభించారు.[9] ఈ కాలంలో జపనీయులు భారతీయులను, చైనీయులను భిన్నంగా చూశారు. ఈ ప్రారంభ నెలల్లో సింగపూర్, మలయా ద్వీపకల్పంలోని దాదాపు 50,000 మంది చైనీయులు క్రూరంగా చంపబడ్డారని నివేదించబడింది, దీనిని ఇప్పుడు 'సూక్ చింగ్ ఊచకోత' అని పిలుస్తారు.[36] దీనికి విరుద్ధంగా భారతీయుల పట్ల చాలా ఉదారమైన చికిత్స లభించింది.[37] అయితే భారతీయులు అసలు భయపడలేదని దీని అర్థం కాదు. వాస్తవానికి చైనా జనాభా పట్ల జపనీస్ దళాల వైఖరి సాధారణ భారతీయ పౌర జనాభాతో పాటు ప్రీతమ్ సింగ్ వంటి నాయకులలో కొంత భయాన్ని కలిగించింది. ఫారర్ పార్క్ సమావేశంలో జపనీయులతో కలిసి పనిచేయడం పట్ల సందేహాలు వ్యక్తం చేసిన భారతీయ నాయకులకు ఇది చాలా ముఖ్యం, ఎందుకంటే ఈ సంఘటనలు జపనీయుల క్రూర స్వభావం గురించి వారి ప్రాథమిక నమ్మకాలను మరింత బలోపేతం చేశాయి, 1942 మేలో ఐఎన్ఏలో చేరకూడదనే వారి నిర్ణయాన్ని మరింత నిర్ధారించాయి.[9]

ఇండియన్ ఇండిపెండెన్స్ లీగ్

[మార్చు]

1942 ఏప్రిల్‌లో, ఇండియన్ ఇండిపెండెన్స్ లీగ్ ను ఏర్పాటు చేసే ప్రక్రియ, ఉద్యమ లక్ష్యాలను నిర్వచించే చర్చలు జరుగుతున్నప్పుడు, ఇప్పుడు బిడాడారీ తీర్మానంగా పిలువబడే దానిని రూపొందించడానికి మోహన్ సింగ్ తన అధికారుల బృందంతో సమావేశాన్ని ఏర్పాటు చేశారు. ఈ తీర్మానం ఇలా ప్రకటించింది:[38]

భారతీయులు కులం, మతం లేదా వర్గం తేడాలకు అతీతంగా నిలిచారు. స్వాతంత్ర్యం ప్రతి భారతీయుడి జన్మహక్కు. దాని కోసం పోరాడటానికి ఒక భారత జాతీయ సైన్యం ఏర్పాటు చేయబడుతుంది.

కాంగ్రెస్, భారతదేశ ప్రజలు కోరినప్పుడు మాత్రమే సైన్యం యుద్ధానికి వెళ్తుందని తీర్మానం మరింత స్పష్టం చేసింది.[38] అయితే సైన్యం జపనీస్ దళాలతో కలిసి పనిచేయాలని ఇది పేర్కొనలేదు.[38] ఈ తీర్మానం భారతీయ పీవోడబ్ల్యూలలో పంపిణీ చేయబడింది, ఆ తర్వాత మోహన్ సింగ్, ఫుజివారాలు ప్రధాన భూభాగంలోని శిబిరాల్లో పర్యటించారు. తదనంతరం పీవోడబ్ల్యూ ప్రధాన కార్యాలయం రద్దు చేయబడింది, సిబ్బంది మోహన్ సింగ్ సుప్రీం కమాండ్‌ కు బదిలీ చేయబడ్డారు. మే 9న సింగ్ ఐఎన్ఏ కోసం నియామకాలు ప్రారంభించారు.[38] ఈ ప్రక్రియలో స్వచ్ఛంద సేవకులతో ముందుకు వచ్చే అవకాశం ఉన్న విభాగాలను గుర్తించారు. ఈ విభాగాలను నీసూన్, బిడాడారీలకు బదిలీ చేశారు, మిగిలిన విభాగాలను ఇతర శిబిరాలకు పంపారు.[38]

1942 ఏప్రిల్‌లో— మోహన్ సింగ్ అధికారికంగా భారత జాతీయ సైన్యం ఏర్పాటును ప్రకటించిన అదే నెలలో— ఆయన, ఐఎన్ఏ, ఐఐఎల్ ఇతర ప్రతినిధులను రాష్ బిహారీ బోస్ ఆహ్వానం మేరకు టోక్యోలో జరిగిన ఒక సమావేశానికి ఆహ్వానించారు. రాష్ బిహారీ బోస్ ఈ సమావేశానికి ఇండియన్ నేషనల్ కౌన్సిల్ సభ్యులను కూడా ఆహ్వానించారు, ఆల్-మలయన్ ఇండియన్ ఇండిపెండెన్స్ లీగ్ ఏర్పాటు ప్రకటనను ఈ సమావేశం చూసింది. ఈ లీగ్ స్థానిక భారతీయ జనాభా, జపనీయులతో సంప్రదింపులు జరిపే సంస్థగా మారింది. జూన్‌లో బ్యాంకాక్‌లో అఖిల భారత ఐఐఎల్ ఏర్పాటు ప్రకటించబడింది. 1942 జూన్‌లో రాష్ బిహారీ బోస్ అధ్యక్షతన బ్యాంకాక్‌లో రెండవ సమావేశం జరిగింది. ఐఎన్ఏను లీగ్‌ కు లోబడి ఉండేలా ప్రకటించే తీర్మానాన్ని ఆమోదించడం ఈ సమావేశం చూసింది.[39] కౌన్సిల్ పౌర సభ్యులలో కె.పి.కె మీనన్, నెద్యం రాఘవన్ ఉన్నారు, మోహన్ సింగ్, గిలానీ అనే అధికారి ఐఎన్ఏ సభ్యులుగా ఉండాలి.[39] కాంగ్రెస్, భారతీయ జనాభా కోరుకున్నప్పుడు మాత్రమే ఐఎన్ఏ యుద్ధానికి వెళ్లాలనే బిడాడారీ తీర్మానాన్ని బ్యాంకాక్ తీర్మానం మరింత పునరుద్ఘాటించింది.[40]

1942 శరదృతువు

[మార్చు]

ఐఎన్ఏ విజయం ఆధారంగా ఫుజివారా 1942 జనవరిలో ఎఫ్-కికాన్ పనిని ఆసియాలోని అన్ని ప్రాంతాలకు విస్తరించాలని సూచించారు.[32] 1942 వసంతకాలంలో ఫుజివారా సొంత ప్రతిపాదనల ఆధారంగా ఆయన స్థానంలో కల్నల్ హిడియో ఇవాకురో వచ్చారు.[32][41] ఇవాకురో కికాన్ (I-Kikan) రంగూన్, పెనాంగ్, సైగాన్, హాంకాంగ్‌లలో కార్యాలయాలతో సుమారు 250 మంది అధికారులతో గణనీయంగా పెద్దదిగా ఉండేది. ఆర్మీ ఇంటెలిజెన్స్ స్కూల్ రికుగన్ నకానో గక్కో వ్యవస్థాపకుడైన ఇవాకురోకు, ఐజిహెచ్‌క్యూకు భారతదేశంపై దాడి చేయడానికి తక్షణ ప్రణాళికలు లేవని తెలుసు.[41] నిఘా, ప్రత్యేక మిషన్లలో తన నైపుణ్యాన్ని ఉపయోగించి ఇవాకురో భారతీయ దళాలకు విధ్వంసం, గూఢచర్యం, ప్రత్యేక కార్యకలాపాలలో శిక్షణ ఇవ్వడానికి ప్రయత్నించారు. ఐ-కికాన్, లీగ్ అనేక ఐఎన్ఏ రిక్రూట్‌లకు —అలాగే మలయా నుండి పౌర స్వచ్ఛంద సేవకులకు— నిఘా, విధ్వంసక కార్యకలాపాలలో శిక్షణ ఇచ్చాయి. ఈ శిక్షణా పాఠశాలలు కొన్ని బర్మా, సింగపూర్‌లలో ప్రారంభించబడ్డాయి, ఎన్. రాఘవన్ ఆధ్వర్యంలో ఉన్న వాటిని స్వరాజ్ పాఠశాలలు అని పిలిచేవారు. ఈ పాఠశాలల నుండి ఉత్తీర్ణులైన వారిని నిఘా పని, విధ్వంసక కార్యకలాపాలను ప్రారంభించడానికి జలాంతర్గామి ద్వారా లేదా పారాచూట్ ద్వారా భారతదేశంలోకి పంపారు.[42] ఇర్విన్ చేపట్టిన మొదటి అరాకాన్ దాడి వైఫల్యంలో గూఢచార సేవలు ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించాయని కొందరు చరిత్రకారులు సూచిస్తున్నారు.[మూలాలు అవసరం]

క్విట్ ఇండియా గురించిన వార్తలు ఆగ్నేయాసియాకు చేరిన తర్వాత యుద్ధం కోసం ఐఎన్ఏ శ్రద్ధగా సన్నాహాలు ప్రారంభించింది.[43] భారతదేశంలోని ఈ తిరుగుబాటును ఐఎన్ఏ, లీగ్ ఎదురుచూస్తున్న కాంగ్రెస్, భారతీయ ప్రజల నుండి వచ్చిన సంకేతంగా భావించారు.[మూలాలు అవసరం] ఇవాకురో 1942 ఆగస్టులో టోక్యోను సందర్శించారు, తిరిగి వచ్చిన తర్వాత మూడు నెలల్లో 15,000 మందికి శిక్షణ ఇవ్వాలని ఆశించారు. సింగపూర్‌లో గుమికూడకుండా ఉండటానికి ఈ పురుషులను దశలవారీగా బర్మాకు తరలించాల్సి ఉంది.[44] అయితే మోహన్ సింగ్ ఆశయం ఇవాకురోను మించిపోయింది. నమోదు చేసుకోవాలనుకునే పురుషుల జాబితాలను వ్యక్తిగత శిబిర కమాండర్ల నుండి సేకరించారు. యుద్ధ సమయంలో ఆగ్నేయాసియాలో ఉన్న బ్రిటిష్ ఇంటెలిజెన్స్ అధికారి హ్యూ టోయ్ తన 1959 సైనిక చరిత్రలో మోహన్ సింగ్ వ్యక్తిగతంగా బలవంతపు నియామకాలను ఆమోదించకపోయినప్పటికీ, బిడాడారీ "కాన్సంట్రేషన్ క్యాంప్" లో "స్వీపర్ నింబు" చేత కొట్టబడటం అపఖ్యాతి పాలైందని పేర్కొన్నారు.[43] మోహన్ సింగ్ స్వయంగా నియామకాల విషయంలో తీవ్రతను అంగీకరిస్తూ స్వచ్ఛందంగా మందుకు రాని అధికారులు తమ పురుషులను ప్రభావితం చేయవద్దని హెచ్చరించారు.[43] పదేపదే తప్పు చేసిన వారిని వారి దళాల నుండి వేరు చేశారు. ఇలాంటి కారణాల వల్ల వంద మందికి పైగా అధికారులను వారి దళాల నుండి వేరు చేశారు.[43] దాదాపు 40,000 మంది పురుషులు భారత స్వాతంత్ర్యం కోసం మోహన్ సింగ్‌ కు విధేయతగా ప్రతిజ్ఞ చేయడానికి ముందుకొచ్చారు.[44] కార్యాచరణ విస్తరణలను వేగవంతం చేయడానికి బ్రిటిష్-ఇండియన్ ఆర్మీ సబ్-యూనిట్ నిర్మాణాన్ని సంరక్షించారు. దాదాపు 16,000 మంది పురుషులు ఐఎన్ఏలోని ఈ మొదటి విభాగంలో ఉన్నారు. అందుబాటులో ఉన్న సమీక్షల ప్రకారం, ఐఎన్ఏలో 650 మంది దళాలతో కూడిన పన్నెండు పదాతిదళ బెటాలియన్‌లను 2000 మంది పురుషులతో నాలుగు గెరిల్లా రెజిమెంట్లుగా నిర్వహించాల్సి ఉంది. బెటాలియన్, రెజిమెంటల్ కమాండర్లు సెప్టెంబర్ 5న నియమించబడ్డారు, సెప్టెంబర్ 8, 9 తేదీలలో తమ బాధ్యతలను స్వీకరించారు. కొద్ది రోజుల తర్వాత దీనిని రాష్ బిహారీ బోస్, మోహన్ సింగ్‌లు సమీక్షించారు.[45] వీటిలో మొదటిది జె.కె. భోంస్లే ఆధ్వర్యంలో హిందుస్థాన్ ఫీల్డ్ ఫోర్స్. సింగపూర్‌లో ఏర్పడిన ఈ విభాగంలో 17వ డోగ్రా రెజిమెంట్, గర్వాల్ రైఫిల్స్, 14వ పంజాబ్ రెజిమెంట్ (ఇప్పుడు పాకిస్థాన్ సైన్యంలో భాగం) దళాల నుండి సేకరించిన మూడు బెటాలియన్‌లు ఉన్నాయి, ఇది దాదాపు 2000 మంది దళాల సామర్థ్యాన్ని కలిగి ఉంది. హిందుస్థాన్ ఫీల్డ్ ఫోర్స్‌లో ఒక హెవీ గన్ బెటాలియన్, ట్రాన్స్‌పోర్ట్ కార్ప్స్‌, సిగ్నల్ కార్ప్స్, ఇంజనీరింగ్ కార్ప్స్, మెడికల్ కార్ప్స్‌ నుండి ఒక్కో కంపెనీ ఉండాలి.[45] మిగిలిన నాలుగు రెజిమెంట్‌లు గాంధీ, నెహ్రూ, ఆజాద్ రెజిమెంట్‌లుగా నామకరణం చేయబడ్డాయి, ఇవి షేర్దిల్ గెరిల్లా గ్రూపులో భాగంగా ఉండి, ప్రతి ఒక్కటి మూడు బెటాలియన్‌లను కలిగి ఉండాలి.[46][47] దీర్ఘకాల చొరబాటు కోసం అదనపు ప్రత్యేక సేవల బృందం, బ్రిటిష్ ఇండియన్ ఆర్మీలో ఫిరాయింపులను ప్రోత్సహించడానికి, పీవోడబ్ల్యూల నుండి కొత్త సభ్యులను చేర్చుకోవడానికి ఒక ఉపబల బృందం ఉద్దేశించబడ్డాయి.[45] [48] 50 మంది అధికారులు, దాదాపు 24,000 మంది పురుషులు "అదనపు స్వచ్ఛంద సేవకులు". ఆయుధాలలో 5000 రైఫిల్స్, 250 లైట్ మెషిన్-గన్స్, 500 సబ్ మెషిన్-గన్స్, 30 కార్లు, 50 లారీలు ఉన్నాయి.[47] ఇవన్నీ జపనీయులు స్వాధీనం చేసుకున్న బ్రిటిష్ ఆయుధాలని, ఆ తర్వాత వాటిని భర్తీ చేయలేదని టోయ్ తన 1959 చరిత్రలో ఎత్తి చూపారు.

మొదటి ఐఎన్ఏ ముగింపు

[మార్చు]

భారతీయులు, జపనీయుల మధ్య మొదటి ఘర్షణలు ప్రధానంగా నిఘా, విధ్వంసక శిక్షణా పాఠశాలల నుండి తలెత్తాయి, శిక్షణార్థులను వారి శిక్షణ పూర్తవకముందే, భారతీయ నాయకుల జ్ఞానం లేదా సమ్మతి లేకుండా పంపడం ప్రారంభించారు. 1942 చివరి నాటికి జపనీయుల చేతుల్లో భారతీయ దళాలు పావులుగా ఉన్నాయనే భావన పెరగడంతో విభేదాలు కనిపించాయి. ఇంఫాల్ వైపు దాడిని ఆశిస్తూ జపనీస్ వ్యూహకర్తలు, ఐఎన్ఏ కమాండ్ ఇద్దరూ భారతీయ దళాలకు ఒక పాత్రను ఊహించారు. ప్రారంభంలో ఇది నిఘా సమాచారాన్ని సేకరించే మిషన్లతో ప్రారంభం కావాలి. నిరంజన్ సింగ్ గిల్ నిఘా, బర్మా-ఇండియా సరిహద్దులో మోహరించబడే లాంగ్ రేంజ్ చొరబాటు బృందాలకు ఇన్‌ఛార్జ్‌గా ఉన్నారు. గిల్ బర్మాకు పంపిన కార్యకర్తలలో ఒక సన్నిహితుడు కామన్వెల్త్ దళాలకు తిరిగి వెళ్లాడు, ఆ తర్వాత దాదాపు ఎనిమిది మంది ఇతర పురుషులు వెళ్లారు. దీని తర్వాత అనేక మంది ఇతర కార్యకర్తలను కామన్వెల్త్ దళాలు పట్టుకున్నాయి.[49] హ్యూ టోయ్, జాయిస్ లెబ్రా ఇద్దరూ తమ పరిశోధనలో గిల్ వాస్తవానికి కామన్వెల్త్ దళాలకు తిరిగి తప్పించుకోవాలని ఉద్దేశించారని తేల్చారు. అయితే నవంబర్ నాటికి ఆయనను బర్మా నుండి సింగపూర్‌ కు వెనక్కి పిలిపించారు. ఇండియన్ కౌన్సిల్ లోని ఇతర సభ్యులు కూడా ఐఎన్ఏ పనిలో జపనీయుల చొరబాటుగా భావించిన దానిపై తమ ఆందోళనలను, అసంతృప్తిని వ్యక్తం చేశారు. సింగపూర్‌లో నిఘా, గూఢచర్య ఏజెంట్లకు శిక్షణ ఇస్తున్న స్వరాజ్ పాఠశాలల ఇన్‌ఛార్జ్ రాఘవన్, తన ఆమోదం లేదా అనుమతి లేకుండా చాలా మంది విద్యార్థులను భారతదేశానికి పంపడం పట్ల ఆగ్రహం వ్యక్తం చేశారు.[50] సింగపూర్‌లో భారతీయ ప్రసారాలను సెన్సార్ చేయడానికి జపనీయులు చేసిన ప్రయత్నాలు కూడా తీవ్ర విభేదాలను తెచ్చిపెట్టాయి, ఇది బ్రాడ్‌కాస్టింగ్ భారతీయ డైరెక్టర్ అరెస్టుతో ముగిసింది. దీనికి అదనంగా బ్యాంకాక్ తీర్మానాల్లో చర్య కోసం కౌన్సిల్ లేవనెత్తిన అంశాలపై జపాన్ నుండి వచ్చిన నిబద్ధత లేని సమాధానాలు మోహన్ సింగ్, లీగ్ సభ్యుల ఆగ్రహాన్ని పెంచాయి. దీనికి ఆఖరి దెబ్బ బర్మాలో పరిస్థితిపై కౌన్సిల్‌కు ఒక అధికారి ఇచ్చిన నివేదిక, ఇక్కడ బ్యాంకాక్ తీర్మానాల్లో డిమాండ్ చేసిన విధంగా వదిలివేసిన భారతీయ ఆస్తులను లీగ్‌కు అప్పగించడానికి జపనీస్ సైనిక పరిపాలన నిరాకరించింది లేదా దాటవేసింది. లీగ్ సభ్యులను కలిసిన జపనీస్ అధికారుల బృందం బ్యాంకాక్ తీర్మానాలకు లేదా భారతీయులకు ఎలాంటి ప్రాముఖ్యతను ఇవ్వడానికి నిర్మొహమాటంగా నిరాకరించింది.[50] ఉద్రిక్తతలు పెరుగుతున్న నేపథ్యంలో జపనీస్ భరోసా, నిబద్ధతను పొందడానికి యాక్షన్ కౌన్సిల్ చేసిన పునరావృత ప్రయత్నాన్ని ఇవాకురో తిప్పికొట్టారు. నవంబరు నాటికి ముందుగా ప్లాన్ చేసిన ఐఎన్ఏ సైనికుల బ్యాచ్‌ను బర్మాకు పంపడానికి మోహన్ సింగ్, కె.పి.కె. మీనన్ నిరాకరించారు, యాక్షన్ కౌన్సిల్ వారి వెనుక నిలిచింది. ఐఎన్ఏ, జపనీయుల మధ్య ఉన్న విభేదాలను తొలగించడానికి రాష్ బిహారీ బోస్ చేసిన ప్రయత్నాలు ఉన్నప్పటికీ, జపనీయులు కోరిన 900 ఐఎన్ఏ సైనికులకు రెండవ డిమాండ్ తిరస్కరించబడింది. దీని తర్వాత ఐఎన్ఏలో చేరని భారతీయ దళాలపై నియంత్రణ సాధించడానికి జపనీయులు ప్రయత్నించారు, వారు అప్పటివరకు ఐఎన్ఏ కస్టడీలో ఉన్నారు. డిసెంబరు‌లో సింగపూర్‌లోని మోహన్ సింగ్ ఇంటి నుండి ఎన్.ఎస్. గిల్ అరెస్టు చేయబడ్డారు, ఐఎన్ఏను రద్దు చేయాలనే మోహన్ సింగ్ ఆదేశాలతో పాటు ఐఎన్ఏ కమాండ్, యాక్షన్ కౌన్సిల్ సభ్యుల రాజీనామాలకు ఇది దారితీసింది. ఆ తర్వాత మోహన్ సింగ్ జపనీయులచే అరెస్టు చేయబడి పులౌ ఉబిన్‌ కు ప్రవాసం పంపబడ్డారు. పీవోడబ్ల్యూకి తిరిగి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్న భారతీయ దళాలలో చాలా మంది ఆ తర్వాత న్యూ గినియాలోని కార్మిక శిబిరాలకు లేదా డెత్ రైల్వేలో పనిచేయడానికి పంపబడ్డారు. 1942 డిసెంబరు, 1943 ఫిబ్రవరి మధ్యకాలంలో ఐఐఎల్, ఐఎన్ఏలను కొనసాగించడానికి రాష్ బిహారీ బోస్ ప్రయత్నించారు కానీ విఫలమయ్యారు. వేలాది మంది ఐఎన్ఏ సైనికులు మళ్లీ యుద్ధ ఖైదీల స్థాయికి తిరిగి వచ్చారు, చాలా మంది ఐఐఎల్ నాయకులు రాజీనామా చేశారు.

మొదటి ఐఎన్ఏ ప్రమేయం ఉన్న కార్యకలాపాలు

[మార్చు]

ఆగ్నేయాసియా

[మార్చు]

మొదటి ఐఎన్ఏ, ముఖ్యంగా ఎఫ్ కికాన్‌తో అది ప్రారంభమైన సమయంలో, గూఢచర్యం, విధ్వంసాలలో పాల్గొంది. మలయాలో జపనీయుల ప్రారంభ ల్యాండింగ్ సమయం నుండి ఐఎన్ఏ వాలంటీర్లు బ్రిటిష్-ఇండియన్ యుద్ధ రేఖలలోకి చొరబడి భారతీయ సైనికులను ఐఎన్ఏ వైపు ఫిరాయించేలా ప్రేరేపించారు. కొనోయ్ ఇంపీరియల్ గార్డ్స్‌తో కలిసి కెప్టెన్ అల్లా దత్తా నేతృత్వంలో ఒక్కో వంద మంది సింగపూర్ కార్యకలాపాలకు వెళ్లడంతో ఇది గణనీయమైన విజయాన్ని సాధించింది. ఈ టోకెన్ ఫోర్స్ ఫిబ్రవరి 7, 8 తేదీలలో ఉబిన్ దీవిపై దాడి చేయడానికి కొనోయ్ గార్డ్స్‌కు సహాయం చేయడంలో సింగపూర్ యుద్ధంలో చిన్నదైనా ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించింది.[51] తదనంతరం బర్మాలో జరిగిన పోరాటంలో కామన్వెల్త్ దళాల నుండి భారతీయ సైనికులను బయటకు లాగడానికి ఐఎన్ఏ గూఢచర్యం చేస్తూనే ఉండింది. ఈ ఏజెంట్ల కార్యకలాపాలు సిపాయిలను ఉద్దేశించినవి, యూనిట్లకు నాయకత్వం వహిస్తున్న అధికారుల దృష్టిని ఆకర్షించకుండా ఫిరాయింపులను విజయవంతంగా ప్రోత్సహించడానికి వీరికి తగినంత మద్దతు లభించింది. అతి త్వరలో బ్రిటిష్ ఇండియన్ దళాల ఫిరాయింపు అనేది బర్మా థియేటర్‌లో 1943 ప్రథమార్ధంలో ఇంటెలిజెన్స్ సారాంశాలలో ఒక సాధారణ భాగంగా మారేంత తీవ్రమైన సమస్యగా మారింది.[52]

భారతదేశంలో క్విట్ ఇండియా ఉద్యమం పతాక స్థాయికి చేరుకుంది, మరోవైపు బర్మాలో కొనసాగుతున్న బ్రిటిష్ పరాజయాలు సైన్యం నైతికతను మరింత దెబ్బతీశాయి. ఇర్విన్ మొదటి పోరాటాన్ని డాన్‌బాయిక్ వద్ద తక్కువ సంఖ్యలో ఉన్న జపనీస్ దళాలు అడ్డుకున్నాయి ఆ తర్వాత వెనక్కి కొట్టాయి. వైఫల్యం ఇంటెలిజెన్స్ విశ్లేషణ అలాగే ప్రచారంపై ఇర్విన్ స్వంత వ్యక్తిగత విశ్లేషణ, ముందు వరుసలో ఐఎన్ఏ ఏజెంట్ల విధ్వంసక కార్యకలాపాల వల్ల అలాగే పెరుగుతున్న జాతీయవాద (లేదా "కాంగ్రెస్ అనుకూల") భావాల వల్ల భారతీయ దళాలలో గణనీయమైన ధైర్యం క్షీణించడం, పెరుగుతున్న అసంతృప్తిని కారణాలుగా పేర్కొన్నాయి.[52]

భారతదేశంలో గూఢచర్యం

[మార్చు]

క్రిప్స్ మిషన్ వైఫల్యం తర్వాత కాంగ్రెస్ మిత్రరాజ్యాల యుద్ధ ప్రయత్నాలకు షరతులతో మద్దతు ఇచ్చినప్పటికీ 1942 ఆగస్టు 8న భారతదేశంలో క్విట్ ఇండియా ఉద్యమం ప్రారంభించబడింది, ఇది బ్రిటిష్ రాజ్ భారతదేశాన్ని విడిచిపెట్టాలని లేదా భారీ శాసనోల్లంఘనను ఎదుర్కోవాలని పిలుపునిచ్చింది. ముందే హెచ్చరించబడిన రాజ్ వెంటనే కాంగ్రెస్ నాయకత్వాన్ని అరెస్టు చేసింది. అయితే కాంగ్రెస్ ముందుస్తు ప్రణాళిక కారణంగా ఉద్యమం స్థానిక స్థాయిలో కొనసాగింది, త్వరగా నాయకుడు లేని ధిక్కార చర్యగా క్షీణించి హింస, సాధారణ అరాచకానికి దిగజారింది. ఈ ఉద్యమం హైకమాండ్‌లో భయాందోళనలను సృష్టించింది, మిత్రరాజ్యాల యుద్ధ ప్రయత్నాలకు గణనీయంగా ఆటంకం కలిగించింది. ఆగ్నేయాసియాలో, తమ యుద్ధాన్ని ప్రారంభించడానికి ఐఎన్ఏ, లీగ్ ఆశించిన సంకేతంగా ఇది గ్రహించబడింది.[53]

ఇంటెలిజెన్స్ సారాంశాలు మొదట్లో ఐఎన్ఏ ఒక గణనీయమైన దళం అని లేదా ప్రచారం, గూఢచర్య ప్రయోజనాల కంటే ఎక్కువ ప్రయోజనం ఉందని నమ్మలేదు. అయితే 1942 చివరి నాటికి, నిఘా సమాచార సేకరణ, సైన్యాన్ని విధ్వంసం చేయడం, పౌరుల విధేయతను చెడగొట్టడం కోసం భారతదేశంలోకి చొరబడిన శిక్షణ పొందిన భారతీయ గూఢచర్య ఏజెంట్ల (ఐఎన్ఏ బహదూర్ గ్రూప్‌కు చెందిన) గురించి వారికి తెలిసింది. భారతదేశం చేరుకున్న తర్వాత అధికారులకు లొంగిపోయిన కొందరు ఏజెంట్ల నుండి ఈ సమాచారం చాలా వరకు తీసుకోబడింది. అయితే తమ ఉద్దేశాన్ని దాచిపెట్టి స్థానిక పరిజ్ఞానం నుండి నిఘా సమాచారాన్ని అందిస్తున్నట్లు నటించిన ఏజెంట్లు ఐఎన్ఏ గురించే తప్పుదారి పట్టించే సమాచారాన్ని వ్యాప్తి చేయడం కూడా ఈ సమయంలో ఇంటెలిజెన్స్‌కు తెలుసు.[52] బర్మాలోని భారతదేశ తూర్పు సరిహద్దు యుద్ధభూమిలలో ఐఎన్ఏ ఏజెంట్ల కార్యకలాపాలు సైనిక కమాండ్‌ కు మరింత ఆందోళన కలిగించాయి.

పరస్పర చర్యలు

[మార్చు]

జపాన్

[మార్చు]

ఇంపీరియల్ జపాన్‌తో సైన్యం సహజీవనం అశాంతిగా ఉండేది. జపనీయుల ఉద్దేశాలపై అపనమ్మకాలు సైన్యం చరిత్ర ప్రారంభం నుండే ఉన్నాయి. పీవోడబ్ల్యూ క్యాంపుల మొత్తం ఇన్‌ఛార్జ్‌లో ఉన్న కల్నల్ ఎన్.ఎస్. గిల్ జపనీస్ ప్రతిపాదనలు, ఉద్దేశాలను జాగ్రత్తగా గమనించారు[38] అంతేకాకుండా ఫుజివారా కార్యాలయం స్థానంలో ఐ-కికాన్ వచ్చిన తర్వాత ఫుజివారా, మోహన్ సింగ్‌ల సన్నిహిత సంబంధం పునరావృతం కాలేదు.[41] ఇవాకురోను ఫుజివారా కంటే తక్కువ ఆదర్శవాదిగా పరిగణించారు.[54] పసిఫిక్ యుద్ధం జపనీస్ దళాలలో సామగ్రి కోసం అధిక ప్రాధాన్యతను ఎదుర్కొన్న సమయంలో ఇవాకురో తన పదవిని చేపట్టారు.[32] ఫుజివారా ఊహించిన "నిజమైన భారతీయ సైన్యాన్ని" ప్రోత్సహించడానికి ఆయన తన నైపుణ్యాన్ని ఉపయోగించలేదు. కొన్ని కథనాల ప్రకారం ఆయన మోహన్ సింగ్‌ను సంతోషపెట్టేంత వరకే ఐఎన్ఏ అభివృద్ధిలో నిమగ్నమయ్యారు.[41] లీగ్‌లో టోక్యో సమావేశానికి హాజరైన అసలు భారతీయ ప్రతినిధి బృంద సభ్యులు రాష్ బిహారీ బోస్‌ కు సేవ చేయడం, స్వతంత్ర భారతదేశం పట్ల అంతిమ జపనీస్ ఉద్దేశాలపై సందేహాలు వ్యక్తం చేశారు.[55] రాష్ బిహారీ బోస్ జపాన్‌లో గణనీయమైన కాలం నివసించారు, జపనీస్ మహిళను వివాహం చేసుకున్నారు, ఆయన కుమారుడు ఇంపీరియల్ ఆర్మీలో చేరాడు. బ్యాంకాక్ తీర్మానం ముప్పై నాలుగు అంశాలలో ఐఎన్ఏ, ఐఐఎల్ అనేక ప్రశ్నవనువను లేవనెత్తాయి, వివరణలను కోరాయి. జపాన్ కో-ప్రాస్పెరిటీ స్పియర్‌లో భారతదేశ పాత్ర, స్థానం, స్వతంత్ర భారతదేశంలో జపాన్ ఉద్దేశాలు వీటిలో ఉన్నాయి. బ్యాంకాక్ సమావేశం తర్వాత వీటిని ఇవాకురో కికాన్ ద్వారా సమర్పించారు, ప్రతి దానికి పాయింట్ వారీగా సమాధానం డిమాండ్ చేయబడింది. అయితే టోక్యో లీగ్, ఐఎన్ఏ ఆశించిన రకమైన హామీలను ఇవ్వలేకపోయింది, ఇది బ్యాంకాక్ సమావేశం సమయంలో ఏర్పడిన కౌన్సిల్‌ కు ఆమోదయోగ్యం కాదని అనిపించింది.[54][56]

కాంగ్రెస్ మిత్రరాజ్యాల యుద్ధ ప్రయత్నాలకు షరతులతో మద్దతు ఇచ్చింది, ఈ ప్రారంభ దశలో ప్రవాస భారతీయ జాతీయవాదులు తమను క్విస్లింగ్ లుగా చూడవచ్చని ఆందోళన చెందారు.[57] ఐఐఎల్‌తో కలిసి ఇండియన్ నేషనల్ కౌన్సిల్‌ను ఏర్పాటు చేసిన థాయ్-భారత్ కల్చరల్ లాడ్జ్ సభ్యులలో ఇది చాలా బలంగా ఉంది. లాడ్జ్‌లో ప్రముఖ సభ్యుడైన స్వామి సత్యానంద పూరి టోక్యో సమావేశానికి ముందు భారతదేశం వెలుపల నివసిస్తున్న భారతీయులు ఆమె అంతర్గత రాజకీయాల్లో జోక్యం చేసుకోవద్దని నెహ్రూ నిషేధించారని చెప్పినట్లు సమాచారం.[21] ఈ నేపధ్యంలో 1942 మార్చిలో సింగపూర్‌లో జరిగిన ఒక సమావేశంలో జపనీస్ సహాయం తీసుకోవడానికి కాంగ్రెస్ ఆమోదం పొందాలని, ఉద్యమ నాయకత్వాన్ని స్వీకరించాలని సుభాష్ చంద్రబోస్‌పై ఒత్తిడి తీసుకురావాలని ఏకగ్రీవ నిర్ణయాలు తీసుకోబడ్డాయి.[21]

బ్రిటిష్ ఇండియన్ ఆర్మీ

[మార్చు]

1942 జూలై వరకు సైన్యం ఏర్పాటు గురించి బ్రిటిష్ ఇంటెలిజెన్స్‌ కు తెలియదు. మలయా పోరాట సమయంలో కూడా భారతీయ దళాలను ప్రభావితం చేస్తున్న "ఐదవ కాలమిస్ట్‌ల" ఉనికి గమనించబడింది.[58] కొన్ని విభాగాలలో మలయాలో జపనీస్ దాడి సమయంలో బ్రిటిష్ అధికారులు వారి స్వంత దళాల చేత కాల్చబడ్డారు. అప్పట్లో కూడా ఐఎన్ఏ స్థాయి, ఉద్దేశ్యం, నిర్మాణం గురించి చాలా కాలం వరకు బ్రిటిష్ ఇంటెలిజెన్స్‌ కు స్పష్టత లేదు.[59] ఐఎన్ఏ ప్రచార ముప్పు, సింగపూర్ పతనం తర్వాత దళంపై నిర్దిష్ట నిఘా సమాచారం లేకపోవడంతో, మొదటి నివేదికలు వచ్చినప్పుడు భారత ప్రభుత్వ రాజకీయ, సైనిక నాయకత్వంలో గణనీయమైన భయాందోళనలు ఏర్పడ్డాయి.మూస:CN కార్యాచరణ పరంగా హిందుస్థాన్ ఫీల్డ్ ఫోర్స్ పని బ్రిటిష్ ఇండియన్ ఆర్మీలో సిపాయి విధేయతను దెబ్బతీస్తుందని బెదిరించింది,[52] ఈ ముప్పు కామన్వెల్త్ కమాండర్‌లు మొదటి అరాకాన్ దాడి వైఫల్యాన్ని "తూర్పు జాతుల సైనిక నైపుణ్యాల లేమికి" ఆపాదించేంత ముఖ్యమైనదిగా భావించబడింది.[60][61] సిపాయి నైతికతను, విధేయతను కాపాడటానికి బ్రిటిష్ ఇంటెలిజెన్స్ ఆ తర్వాత ప్రచార ఉద్యమాన్ని ప్రారంభించింది. మణిపూర్ రక్షణకు సన్నాహాలు చేయడానికి, సంఘటితం చేయడానికి సిపాయి మనోధైర్యాన్ని మెరుగుపరిచే ప్రయత్నాలు కూడా ఈ సమయంలోనే ప్రారంభమయ్యాయి. ఐఎన్ఏపై పూర్తి వార్తా నిషేధాన్ని విధించడం ఈ చర్యలలో ఒకటి, ఇది రెండేళ్ల తర్వాత రంగూన్ పతనం అయిన నాలుగు రోజుల తర్వాత మాత్రమే ఎత్తివేయబడింది. అయితే ఐఎన్ఏ మొదటగా ముందు వరుసలో మోహరించిన అనేక విభాగాలు (వాటిలో ఎక్కువ భాగం నిఘా, గూఢచర్య విభాగాలు) తిరిగి బ్రిటిష్ వైపు ఫిరాయించాయి లేదా ఫిరాయింపుదారులు ఇచ్చిన నిఘా సమాచారం ద్వారా పట్టుబడ్డాయి. శాండ్‌హర్స్ట్‌లో శిక్షణ పొందిన భారతీయ అధికారుల విధేయత, అనురక్తి విధేయతల సంఘర్షణలో ఒక పాత్ర పోషించి ఉండవచ్చు.[62]

రెండవ ఐఎన్ఏ

[మార్చు]

1942 డిసెంబర్, 1943 ఫిబ్రవరి మధ్యకాలంలో రాష్ బిహారీ బోస్ ఐఎన్ఏను నిలబెట్టడానికి పోరాడారు. 1943 ఫిబ్రవరి 15న సైన్యం లెఫ్టినెంట్ కల్నల్ ఎం.జెడ్. కియానీ ఆధ్వర్యంలో ఉంచబడింది.[63] మిలిటరీ బ్యూరో డైరెక్టర్ లెఫ్టినెంట్ కల్నల్ జె.ఆర్. భోంస్లే ఇన్‌ఛార్జ్‌గా ఒక విధాన రూపకల్పన సంస్థ ఏర్పడింది, ఇది స్పష్టంగా ఐఐఎల్ అధికారం కింద ఉంచబడింది. భోంస్లే ఆధ్వర్యంలో జనరల్ స్టాఫ్ చీఫ్‌గా లెఫ్టినెంట్ కల్నల్ షా నవాజ్ ఖాన్, మిలిటరీ సెక్రటరీగా మేజర్ పి.కె. సహగల్, ఆఫీసర్స్ ట్రైనింగ్ స్కూల్ కమాండెంట్‌గా మేజర్ హబీబ్ ఉర్ రెహమాన్, జ్ఞానోదయం, సంస్కృతి విభాగాధిపతిగా లెఫ్టినెంట్ కల్నల్ ఎ.సి. ఛటర్జీ (తర్వాత మేజర్ ఎ.డి. జహంగీర్) పనిచేశారు. పీవోడబ్ల్యూ క్యాంపులకు తిరిగి వచ్చిన లేదా అసలు స్వచ్ఛందంగా మందుకు రాని అధికారులు, దళాలలో కొందరు సుభాష్ చంద్రబోస్ నాయకత్వం వహిస్తేనే తాము ఐఎన్ఏలో చేరతామని తెలియజేశారు.[54] బోస్ కరుడుగట్టిన జాతీయవాది, బోస్ తీవ్ర జాతీయవాద విధానాన్ని విభేదించిన గాంధీ నుండి తీవ్ర వ్యతిరేకత ఎదురైనప్పటికీ 1930లలో భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ అధ్యక్ష పదవిని గెలుచుకున్నారు. ఐరోపాలో యుద్ధం ప్రారంభంలో బోస్ గృహ నిర్బంధం నుండి తప్పించుకుని,[64] మొదట సోవియట్ యూనియన్ ఆ తర్వాత జర్మనీకి వెళ్లి, 1941 ఏప్రిల్ 2న బెర్లిన్‌ చేరుకున్నారు. 1943లో ఐఎన్ఏ నాయకులకు, జపనీయులకు మధ్య జరిగిన వరుస సమావేశాలలో ఐఐఎల్, ఐఎన్ఏ నాయకత్వాన్ని సుభాష్ చంద్రబోస్‌ కు అప్పగించాలని నిర్ణయించారు. 1943 జనవరిలో జపనీయులు తూర్పు ఆసియాలో భారతీయ జాతీయవాద ఉద్యమానికి నాయకత్వం వహించడానికి బోస్‌ను ఆహ్వానించారు.[65] ఆయన దానిని అంగీకరించి ఫిబ్రవరి 8న జర్మనీ నుండి బయలుదేరారు. జలాంతర్గామిలో మూడు నెలల ప్రయాణం చేసి సింగపూర్‌లో కొద్దిసేపు ఆగి 1943 మే 11న టోక్యో చేరుకున్నారు, అక్కడ ఆయన భారతీయ వర్గాలకు అనేక రేడియో ప్రసారాలు చేసి భారతదేశ స్వాతంత్ర్యం కోసం జరిగే పోరాటంలో చేరాలని వారిని కోరారు. ఐఎన్ఏ పునరుద్ధరించబడింది, రద్దు చేయబడిన ఐఎన్ఏ విభాగాలు బోస్ సైన్యంలో చేర్చబడ్డాయి. కొత్త ఐఎన్ఏ 2వ విభాగానికి, 1వ పదాతిదళ రెజిమెంట్ ను ఏర్పాటు చేయడానికి హిందుస్థాన్ ఫీల్డ్ ఫోర్స్ కేంద్రబిందువుగా నిలిచింది.[66] ఈ విధంగా మొదటి ఐఎన్ఏ బోస్ నాయకత్వంలోని సైన్యానికి కేంద్రబిందువుగా మారింది, ఇది స్వతంత్ర భారత తాత్కాలిక ప్రభుత్వం సైన్యంగా ప్రకటించబడింది. ఆగ్నేయాసియాలోని భారతీయ ప్రవాసుల నుండి ఇది పెద్ద సంఖ్యలో పౌర స్వచ్ఛంద సేవకులను ఆకర్షించింది, చివరికి దాదాపు నలభై వేల మంది సైనికుల దళంగా ఎదిగింది.

ఇవి కూడా చూడండి

[మార్చు]
  • ఇవాచి ఫుజివారా
  • మోహన్ సింగ్
  • రాష్ బిహారీ బోస్
  • సింగపూర్ యుద్ధం
  • జాయిస్ లెబ్రా
  • పీటర్ ఫే
  • హ్యూ టోయ్

గమనికలు

[మార్చు]
  1. ↑ Ray, N.R. (1984). Challenge, a Saga of India's Struggle for Freedom. People's Publishing House. p. 586.
  2. ↑ Ghosh, R. (2006). Netaji Subhas Chandra Bose and Indian Freedom Struggle (Set in 2 Vols.). Deep & Deep Publications. p. 32. ISBN 978-81-7629-842-1.
  3. 1 2 Hauner 1981, p. Part I
  4. ↑ Cohen 1983, p. 351
  5. ↑ Tojo 1943
  6. ↑ Littlejohn 1987, pp. 137–138
  7. ↑ Kurowski 1997, p. 137
  8. ↑ Munoz 2002
  9. 1 2 3 4 5 6 7 Rai, Rajesh (2014). Indians in Singapore 1819-1945: Diaspora in the Colonial Port City. Oxford University Press.
  10. ↑ Havers, Robin (2005-01-01). "Jai Hind!: The Indian National Army, 1942–45". In Bennett, Matthew; Latawski, Paul (eds.). Exile Armies (in ఇంగ్లీష్). Palgrave Macmillan UK. pp. 55–67. doi:10.1057/9780230522459_6. ISBN 9781349426041.
  11. ↑ Lebra 1977, p. 21
  12. 1 2 3 Friedman 1940, p. 18
  13. 1 2 Lebra 1977, p. 22
  14. ↑ Dignan 1983
  15. ↑ Brown 1986, p. 421
  16. 1 2 Lebra 1977, p. 19
  17. 1 2 3 4 5 6 7 8 Lebra 1977, p. 20
  18. ↑ "Freedom Depends on Nippon Victory". The Syonan Sinbun. 26 January 1943.
  19. ↑ Fay 1993, p. 134
  20. ↑ Fay 1993, p. 89
  21. 1 2 3 4 Lebra 2008, p. 41
  22. ↑ Lebra 1977, p. 23
  23. 1 2 3 4 5 6 7 8 Lebra 1977, p. 24
  24. 1 2 3 4 Fay 1993, p. 75
  25. ↑ Fay 1993, p. 74
  26. ↑ Fay 1993, p. 90
  27. ↑ Moreman 2005, p. 24
  28. ↑ Fay 1993, p. 70
  29. ↑ Green 1948, p. 47
  30. 1 2 Fay 1993, p. 83
  31. ↑ Fay 1993, p. 84
  32. 1 2 3 4 Lebra 1977, p. 25
  33. ↑ Fay 1993, p. 87,95,111
  34. ↑ Fay 1993, p. 25
  35. 1 2 Fay 1993, p. 88
  36. ↑ BLACKBURN, KEVIN (2000-01-01). "The Collective Memory of the Sook Ching Massacre and the Creation of the Civilian War Memorial of Singapore". Journal of the Malaysian Branch of the Royal Asiatic Society. 73 (2 (279)): 71–90. JSTOR 41493428.
  37. ↑ Turnbull, Constance Mary (1989). A History of Singapore, 1819-1988. Oxford University Press.
  38. 1 2 3 4 5 6 Fay 1993, p. 94
  39. 1 2 Fay 1993, p. 108
  40. ↑ Fay 1993, p. 111
  41. 1 2 3 4 Fay 1993, p. 109
  42. ↑ Fay 1993, p. 145
  43. 1 2 3 4 Toye 1959, p. 30
  44. 1 2 Toye 1959, p. 29
  45. 1 2 3 Toye 1959, p. 32
  46. ↑ Fay 1993, p. 138,140
  47. 1 2 Toye 1959, p. 33
  48. ↑ Fay 1993, p. 139
  49. ↑ Toye 1959, p. 37
  50. 1 2 Toye 1959, p. 38
  51. ↑ Lebra 2008, p. 29,36
  52. 1 2 3 4 Fay 1993, p. 410
  53. ↑ Fay 1993, p. 112,134
  54. 1 2 3 Lebra 1977, p. 27
  55. ↑ Fay 1993, p. 91,108
  56. ↑ Fay 1993, p. 93,108
  57. ↑ Lebra 2008, p. 32
  58. ↑ Aldrich 2000, p. 45
  59. ↑ Fay 1993, p. 409
  60. ↑ Aldrich 2000, p. 163
  61. ↑ Aldrich 2000, p. 159
  62. ↑ Lebra 2008, p. 86
  63. ↑ "MZ kiani". World news. Retrieved 12 August 2011.
  64. ↑ "Subhas Chandra Bose in Nazi Germany". Sisir K. Majumdar. South Asia Forum Quarterly. 1997. pp. 10–14. Retrieved 12 August 2011.
  65. ↑ "Total Mobilisation". National Archives of Singapore. Archived from the original on 29 August 2011. Retrieved 12 August 2011.
  66. ↑ "Historical Journey of the Indian National Army". National Archives of Singapore. Archived from the original on 16 May 2007. Retrieved 2007-07-07.

గ్రంథ పట్టిక

[మార్చు]
  • Aldrich, Ricjard J (2000), Intelligence and the War Against Japan: Britain, America and the Politics of Secret Service, Cambridge University Press, ISBN 0-521-64186-1.
  • Allen, L. (1971), (in Reviews) Modern Asian Studies, Vol. 5, No. 1. (1971)pp. 89–92., Cambridge University Press., JSTOR 311662.
  • Brown, Emily (1986), "(in Book Reviews; South Asia). The Journal of Asian Studies, Vol. 45, No. 2.", Pacific Affairs, Pacific Affairs, University of British Columbia., ISSN 0030-851X.
  • Cohen, Stephen C. (1983), (in Book Reviews) Pacific Affairs, Vol. 56, No. 2. pp. 350–352, New York, Columbia University Press, ISBN 0-231-03995-6.
  • Dignan, Don. (1983), The Indian revolutionary problem in British Diplomacy,1914–1919., New Delhi, Allied Publishers..
  • Fay, Peter W. (1993), The Forgotten Army: India's Armed Struggle for Independence, 1942–1945., Ann Arbor, University of Michigan Press., ISBN 0-472-08342-2.
  • Friedman, Irving S. (1940), "Pacific Affairs, Vol. 13, No. 1.", Pacific Affairs, Pacific Affairs, University of British Columbia., ISSN 0030-851X.
  • Ghosh, K.K (1969), The Indian National Army: Second Front of the Indian Independence Movement., Meerut, Meenakshi Prakashan.
  • Green, L.C. (1948), The Indian National Army Trials. The Modern Law Review, Vol. 11, No. 1. (Jan., 1948), pp. 47–69., London, Blackwell..
  • Hauner, Milan (1981), India in Axis Strategy. Germany, Japan and Indian Nationalists in the Second World War, Stuttgart, Klett-Cotta., ISBN 3-12-915340-3.
  • Kaushik, Karuna (1984), Russian Revolution (1917) and Indian nationalism:Studies of Lajpat Rai, Subhash Chandra Bose and Ram Manohar Lohia, Delhi, Chanakya Publications..
  • Kurowski, Franz (1997), The Brandenburgers Global Mission., Fedorowicz (J.J.), Canada., ISBN 0-921991-38-X.
  • Lebra, Joyce C. (1977), Japanese trained armies in South-East Asia, New York, Columbia University Press, ISBN 0-231-03995-6.
  • Lebra, Joyce C. (2008), The Indian National Army and Japan, Institute of Southeast Asian Studies., ISBN 978-981-230-806-1.
  • Littlejohn, Davis (1987), Foreign Legions of the Third Reich, Vol 4: Poland, the Ukraine, Bulgaria, Romania, Free India, Estonia, Latvia, Lithuania, Finland and Russia, San Jose, Bender Publishing., ISBN 0-912138-36-X.
  • Lundari, Giuseppe (1989), I paracadutisti italiani 1937/45, Milan, E.M.I..
  • Moreman, T.R. (2005), The Jungle, the Japanese and the British Commonwealth Armies at War 1941–1945: Fighting Methods, Doctrine and Training for Jungle Warfare., London and New York: Frank Cass., ISBN 0-7146-4970-8.
  • Munoz, Antonio J. (2002), The East Came West: Muslim, Hindu & Buddhist Volunteers in the German Armed Forces, 1941–1945., Axis Europa Books., ISBN 1-891227-39-4.
  • Slim, W. (1961), Defeat into Victory., New York, David McKay., ISBN 1-56849-077-1 {{citation}}: ISBN / Date incompatibility (help).
  • Tojo, Hideki (Premier) . (1943), Axis War Makes Easier Task of Indians. Chandra Bose's Berlin Speech. Syonan Simbun, Domei.
  • Toye, Hugh (1959), The Springing Tiger: A Study of the Indian National Army and of Netaji Subhas Chandra Bose, Allied Publishers.

బయటి లింకులు

[మార్చు]
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=మొదటి_భారత_జాతీయ_సైన్యం&oldid=4919260" నుండి వెలికితీశారు