వల్లువనాడ్ రాజ్యం
అరంగోట్టు స్వరూపం | |
|---|---|
| c. సా.శ. 1124–సా.శ. 1793 | |
 తిరుమాంధామ్‌కున్ను ఆలయం | |
| రాజధాని | అంగడిపురం (కేరళ) |
| Common languages | మలయాళం. |
| ప్రభుత్వం | రాచరికం |
| History | |
• Established | c. సా.శ. 1124 |
• Disestablished | సా.శ. 1793 |
వల్లువనాడ్, లేదా అరంగోట్టు స్వరూపం, ప్రస్తుత దక్షిణ భారతదేశం, ఉత్తర-మధ్య కేరళకు చెందిన ఒక మధ్యయుగ రాజ్యం. ఇది 12వ శతాబ్దం ప్రారంభం నుండి సా.శ. 18వ శతాబ్దం ముగింపు వరకు ఈ ప్రాంతంపై గణనీయమైన ప్రభావాన్ని చూపింది. సా.శ. 10వ శతాబ్దం చివరలో కేరళలోని మధ్యయుగ చేర రాజ్యానికి చెందిన ఒక రాజ్యాంగ సంస్థగా వల్లువనాడ్ ధృవీకరించబడింది. సా.శ. 12వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో చేర రాజ్యం పతనం తర్వాత వల్లువనాడ్ ఒక సార్వభౌమ రాజ్యంగా ఉద్భవించింది.[1][2] పొరుగున ఉన్న ఏరనాడ్ (క్యాలికట్ జామోరిన్‌లు) ఎరాడీల మాదిరిగానే దీనిని కూడా సాంప్రదాయకంగా వెల్లోడిస్ అని పిలువబడే ఒక సామంత కుటుంబం పాలించింది. వల్లువనాడ్ పాలకులు వల్లువకోనతిరి లేదా వెల్లత్తిరి అనే బిరుదును ధరించారు.[3][4]
ఈ రాజ్యం 1793లో రద్దు చేయబడింది, బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ దీని పరిపాలనను నేరుగా తీసుకుంది, వారసత్వ పాలక కుటుంబం పెన్షన్ ఏర్పాటుకు అంగీకరించింది.
పేర్లు
[మార్చు]వల్లువనాడ్ వివిధ లిప్యంతరీకరణలైన వల్లువనాడు, వల్లువనాటు, వల్లువనాట్, వాల్లువనాడ్, వాల్లువనాటు అని కూడా పిలువబడింది. ప్రత్యామ్నాయంగా అరంగోట్టు స్వరూపం (లేదా ఆరంగోట్టు స్వరూపం) అని కూడా ప్రస్తావించబడింది.
వల్లువనాడ్ పాలకులు వల్లువకోనతిరి లేదా వెల్లత్తిరి అనే బిరుదులను ధరించారు, ఇందులో వెల్లతిరి, వేలాట్రా, వెల్నాటెరా వంటి వ్యత్యాసాలు ఉన్నాయి. కంపెనీతో కుదుర్చుకున్న అధికారిక ఒప్పందాలలో, ఈ రాష్ట్రం వెల్లత్తిరి రాజ్యంగా గుర్తించబడింది, పాలకుడి అధికారిక బిరుదు "వల్లభ రాజా".[5]
రాజ్యానికి ఉన్న సంస్కృత నామం "వల్లభక్షోణి".[6] పాలకుడి వారసత్వ బిరుదు రాజశేఖర, దీనిని కొన్నిసార్లు రాయరన్, ఇరాయిర చేకరం, లేదా మధ్యయుగ మలయాళంలో ఇరాయిరవర్ అని రాసేవారు.[2] ఉదాహరణకు, వల్లువనాడ్ పాలకుడు రాజశేఖర, అతని కుమారుడు వెల్లన్ కుమారన్ తిరువొత్తియూర్ నుండి వచ్చిన ఒక శాసనంలో ప్రస్తావించబడ్డారు. అయితే వల్లువనాడ్ ఉదైయవర్ (అధిపతి) అయిన రాయరన్ చాతన్ సుమారు సా.శ. 1000 నాటి యూదుల రాగి పలకలలో (జ్యూయిష్ కాపర్ ప్లేట్స్) గుర్తించబడ్డారు.
ప్రాదేశిక విస్తరణ
[మార్చు]ప్రధాన కార్యాలయం
[మార్చు]వల్లువనాడ్ ప్రధాన కార్యాలయం ప్రస్తుత పెరింతల్మన్న శివారు ప్రాంతమైన అంగడిపురంలో ఉండేది. ఇది తిరుమాంధామ్‌కున్ను ఆలయానికి ప్రసిద్ధి చెందింది. వల్లువనాడ్ రాజకుటుంబ సాంప్రదాయ సంరక్షక దేవత, ఆలయ ప్రధాన దేవత అయిన తిరుమాంధామ్‌కున్ను భగవతి.[7]
భౌగోళిక సరిహద్దులు
[మార్చు]మధ్యయుగ వల్లువనాడ్ భౌగోళిక సరిహద్దులను అందుబాటులో ఉన్న మూలాల నుండి నిర్ణయించడం కష్టం, ఇవి కాలక్రమేణా గణనీయంగా మారుతూ వచ్చాయి. పందలూర్ హిల్స్ గుట్టలకు (మలప్పురం, మంజేరి ప్రాంతానికి తూర్పున ఉన్న పాత ఏరనాడ్, వల్లువనాడ్ తాలూకాలను వేరు చేసేవి), అరేబియా సముద్రంలోని పొన్నానికీ మధ్య ఉన్న ప్రాంతంగా సాంప్రదాయకంగా ఇది వర్ణించబడింది.[8] ఇది బహుశా దక్షిణాన భారతపుళా బేసిన్ నుండి ఉత్తరాన పందలూర్ హిల్స్ వరకు విస్తరించి ఉండొచ్చు. పశ్చిమాన అరేబియా సముద్రం లోని పొన్నాని నౌకాశ్రయం వరకు, తూర్పున బహుశా అట్టప్పాడి హిల్స్ వరకు సరిహద్దులు ఉండేవి.
12వ శతాబ్దంలో, వల్లువనాడ్ బహుశా ప్రస్తుత నిలంబూర్ (నిలంబూర్-వండూర్-కలికావు-తువ్వూరు ప్రాంతం), ఏరనాడ్ (పాండిక్కాడ్-మంజేరి-మలప్పురం ప్రాంతాలు), తిరూర్ (తిరునావయ-అతవనాడ్-కొట్టక్కల్-వలంచేరి ప్రాంతాలు), పొన్నాని తాలూకాలను కలిగి ఉండేది. సముద్ర ప్రవేశానికి పొన్నాని ఓడరేవు ప్రధాన మార్గంగా ఉండేది.
ఈ కాలంలో, చలియార్, కడలుండి నదీ పరివాహక ప్రాంతంలో గణనీయమైన భాగం వల్లువకోనతిరి పాలనలో ఉండవచ్చు. దాని గరిష్ట విస్తరణలో, ఉత్తర సరిహద్దు తిరురంగాడి తాలూకా లోని తిరురంగాడి వద్ద త్రిక్కుళం వరకు చేరుకుని ఉండొచ్చు, అయితే దక్షిణ సరిహద్దు పాలక్కాడ్ సమీపంలోని ఎడత్తర వరకు విస్తరించింది.
ప్రస్తుత ఏరనాడ్ ప్రాంతంలో (ఏరనాడ్, కొండొట్టి తాలూకాలు) ఎక్కువ భాగం క్యాలికట్ జామోరిన్ ఆక్రమించకముందు వల్లువనాడ్ రాజ్యంలో భాగంగా ఉండేది. వల్లువకోనతిరి నెడుంగాతిరిప్పాడ్ పాలనలో ఉన్న నెడుంగానడ్ (పట్టాంబి-ఒట్టపాలెం-షోరనూర్-చెర్పులస్సేరి ప్రాంతం) లో గణనీయమైన భాగాన్ని కూడా కలుపుకున్నారని నమ్ముతారు. అయితే, సా.శ. 15వ శతాబ్దంలో నెడుంగానడ్ బహుశా క్యాలికట్ రాజ్యంలో చేర్చబడి ఉండవచ్చు.
రాజకీయ చరిత్ర
[మార్చు]మధ్యయుగ చేర రాష్ట్రంలో
[మార్చు]వల్లువనాడ్ కేరళ లోని చేర రాజ్యం (సా.శ. 12వ శతాబ్దం వరకు) రాజ్యాంగ సంస్థానాలలో ఒకటి.[1][2] వల్లువనాడ్ నాయకులు, పలువురు నాడు-ఉదయవార్లలో ("నాడుల పాలకులు") ఒకరు, వంశపారంపర్య వంశం, పూర్వీకుల సంతతి వాదనల ద్వారా తమ అధికారాన్ని చట్టబద్ధం చేసుకున్నారు. ప్రారంభంలో ఈ కుటుంబం ఉత్తర-మధ్య కేరళలోని ఒక పెద్ద భూభాగంపై సార్వభౌమ హక్కులను వినియోగించినట్లు తెలుస్తోంది.[2][1]
చేర రాష్ట్రంలోని ఇతర సంస్థానాలతో పోలిస్తే వల్లువనాడ్ ప్రాధాన్యత, చేరలకు సైనికపరంగా మద్దతు ఇవ్వడంలో దాని ప్రముఖ పాత్ర ద్వారా స్పష్టమవుతుంది. వల్లువనాడ్ పాలకుడు "రాజశేఖర" కుమారుడు వెల్లన్ కుమారన్, రాష్ట్రకూటులపై యుద్ధాలలో చోళులకు సహాయం చేయడానికి చేరల ద్వారా ఉత్తర తమిళ దేశానికి పంపబడ్డాడు.[9] అతను చోళ యువరాజు రాజాదిత్య ఆధ్వర్యంలో కేరళ సైనిక సిబ్బంది మొత్తానికి కమాండర్‌గా ఉన్నాడు.[10]
వెల్లన్ కుమారన్ జీవితాన్ని వివరిస్తూ తిరువొత్తియూర్ లోని శివాలయంలో ఉన్న ఒక శాసనం (సా.శ. 10వ శతాబ్దం మధ్యలో), కేరళ లోని "వల్లభ రాష్ట్ర" నాయకుడైన రాజశేఖర కుమారుడైన అతను, తన బాల్యంలో విద్యను పూర్తి చేసిన తర్వాత చోళ దేశానికి వెళ్లి యువరాజు రాజాదిత్యకు విధేయుడైన అనుచరుడిగా మారాడని పేర్కొంది. సౌత్ ఆర్కాట్ గ్రామం నుండి వచ్చిన మరొక రికార్డు అతను మలై నాడు లోని "నందిక్కరై పుత్తూర్" లో జన్మించాడని పేర్కొంది.[11][12] సా.శ. 948/49 లో జరిగిన తక్కోలం యుద్ధంలో ప్రాణాలతో బయటపడిన అతికొద్ది మంది చోళ కమాండర్లలో అతను బహుశా ఒకరు.[13]
వల్లువనాడ్ "వంద" సంస్థ (స్థానిక సైన్యం) "అరు-నూరువార్" (ఆరు వందలు) గా ప్రసిద్ధి చెందింది.[2] ఇరింజలకుడ ఆలయానికి చెందిన 10వ శతాబ్దపు శాసనం, ఇది వల్లువనాడ్ సిక్స్ హండ్రెడ్ ద్వారా రక్షించబడుతోందని ప్రకటిస్తుంది. ఇది "వంద" అధికార పరిధికి నిర్దిష్టంగా లేని ప్రాదేశిక సరిహద్దులను ప్రముఖంగా ప్రతిబింబిస్తుంది.[14][2] వల్లువనాడ్ నాయకుడు (ఉదయవర్) రాయరన్ చాతన్, కేరళకు చెందిన చేర పాలకుడు జారీ చేసిన యూదుల రాగి పలకలలో (సుమారు 1000) ఒక సాక్షిగా పేర్కొనబడ్డాడు.
అనేక శాసనపరమైన ప్రస్తావనలు ఈ కాలంలో వల్లువనాడ్ గురించి విలువైన అంతర్దృష్టులను అందిస్తాయి. అటువంటి ఒక ఉదాహరణ వల్లువనాడ్ నాయకుడు ఇరాయిర చేకరం, తవనూర్ గ్రామాన్ని స్వాధీనం చేసుకుని ఎడప్పాల్ అధికార పరిధిలోకి తీసుకురావడానికి ఒక ఆలయ తీర్మానంలో పాల్గొన్నట్లు ప్రస్తావిస్తుంది.[2][15] మరొక సందర్భంలో, ఇరాయిరవర్ అనే వల్లువనాడ్ నాయకుడు అవట్టిపుత్తూర్ (ప్రస్తుత కొడంగల్లూర్ సమీపంలోని అవిత్తత్తూర్) నుండి వచ్చిన మూడు ఆలయ లావాదేవీలకు సంబంధించిన శాసనాలలో కనిపిస్తాడు, ఇది అతని సంస్థానం సరిహద్దులకు ఆవల నియంత్రణ విధులలో అతని ప్రమేయాన్ని తెలియజేస్తుంది.[2] అదనంగా, 10వ శతాబ్దం చివరి నాటి ఒక శాసనం ఇరింజలక్కుడలో భాస్కరపురం అని పిలువబడే ఒక మార్కెట్ కేంద్రాన్ని ఏర్పాటు చేసినట్లు నమోదు చేస్తుంది, ఇక్కడ రక్షణ బాధ్యత వల్లువనాడ్ "అరు-నూరువార్" (ఆరు వందలు) కు అప్పగించబడింది.[16][2][14] వల్లువనాడ్ సాంప్రదాయ సరిహద్దులకు ఆవల కూడా ఆ సంస్థ అధికారాన్ని ప్రదర్శించిందని ఇది సూచిస్తుంది.[2]
సార్వభౌమ పాలకులుగా
[మార్చు]12వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో చేర రాజ్యం పతనం కావడంతో, వల్లువనాడ్‌తో సహా వివిధ రాజ్యాంగ సంస్థానాలు స్వతంత్ర రాష్ట్రాలుగా ఆవిర్భవించాయి.[1] సంప్రదాయాల ప్రకారం, చేరల పతనం తర్వాత, తిరునావయ మామాంకం పండుగకు - "రక్షాపురుష" గా - అధ్యక్షత వహించే పవిత్ర హక్కు వల్లువనాడ్ పాలకులైన వెల్లత్తిరీలకు సంక్రమించింది.[17]
వల్లువనాడ్ తన ఉనికిని నొక్కిచెప్పడం కొనసాగించింది, సా.శ. 1225 నాటి వీరరాఘవ రాగి పలకలలో సాక్షిగా వల్లువనాడ్ పాలకుడు ప్రస్తావించబడ్డాడు. తదనంతర కాలంలో, ఎడప్పాల్ బ్రాహ్మణులు వల్లువనాడ్ పాలకులకు మద్దతుదారులుగా ప్రసిద్ధి చెందారు.[16]
జామోరిన్ ఆక్రమణలు
[మార్చు]కాలికట్ పాలకుడైన జామోరిన్ అధికారంలోకి వచ్చి కేరళలో ఆధిపత్య శక్తిగా మారినప్పుడు, అతను వల్లువనాడ్ భూభాగంలోకి చొరబడటం ప్రారంభించాడు. చివరకు పవిత్రమైన మామాంకం రక్షాపురుష హక్కును, తిరునావయ పవిత్ర కేంద్రంపై నియంత్రణను లాక్కున్నాడు.[17] దీనికి నాందిగా, తిరుమనస్సేరి దేశపు బ్రాహ్మణ రాజా వల్లువనాడ్, పెరుంపటప్పు (తరువాత కొచ్చిన్) నుండి తనకు రక్షణ కల్పించినందుకు పొన్నాని ఓడరేవును జామోరిన్‌కు అప్పగించాడు.[18][19]
సంప్రదాయం ప్రకారం, తిరునావయ వద్ద విజయం సాధించాలనే నిరాశలో, జామోరిన్ తిరుమాంధామ్‌కున్ను భగవతి (దేవత) ని ప్రసన్నం చేసుకోవడం ద్వారా దైవిక జోక్యాన్ని కూడా కోరాడు.[19] మలప్పురం (కాలికట్, వెల్లత్తిరి ప్రధాన కార్యాలయం మధ్య రహదారిపై), నిలంబూర్, వల్లప్పనట్టుకరా, మంజేరి వంటి కీలక స్థానాలు కూడా ఆక్రమించబడ్డాయి.[19] వెల్లత్తిరి బ్రాహ్మణ మంత్రి, జనరల్ అయిన కరియూర్ మూస్సాద్ పటపరంబ వద్ద పట్టుబడ్డాడు, ఉరితీయబడ్డాడు. టెన్ కలామ్స్, పందలూర్ అని పిలువబడే అతని భూములు జప్తు చేయబడ్డాయి.[19] చివరకు జామోరిన్ తన ప్రభావాన్ని తూర్పున నిలంబూర్ వరకు విస్తరించాడు.[20]
జామోరిన్‌లతో రక్తపాతం
[మార్చు]క్యాలికట్ జామోరిన్ చేతిలో జరిగిన భారీ నష్టాలకు ప్రతీకారంగా—ముఖ్యంగా పొన్నాని ఓడరేవు, పవిత్రమైన తిరునావయను ఆక్రమించుకోవడం—వెల్లత్తిరి "చావేర్స్" అని పిలువబడే ఆత్మాహుతి యోధులను పంపడం ప్రారంభించారు. వీరు మామాంకం పండుగ సమయంలో ఆచారబద్ధంగా జామోరిన్‌ను సవాలు చేయడం, చంపడానికి ప్రయత్నించడం చేసేవారు. ఈ నిబద్ధత వేడుకపై వారి సరైన అధికారాన్ని తిరిగి పొందే సంకేత ప్రయత్నం.[21]
చరిత్రకారుల అభిప్రాయం ప్రకారం, "...వల్లువనాడుకు చెందిన చావేర్లు తమ యజమాని మరణం లేదా ఓటమికి ప్రతీకారం తీర్చుకోవడానికి పోరాడుతూ మరణించారు. ఎక్కువ కాలం పాటు తిరునావయ వద్ద క్రమం తప్పకుండా పోరాడుతూ మరణించారు. అంటే అనేక తరాల తర్వాత కూడా చావేర్లు తిరునావయ వద్ద పోరాడుతూనే ఉన్నారు. ఆ విధంగా ఇది రక్తపాతంగా (పగతో కూడిన కుమ్ములాట) మారుతుంది..."[21]
ఆధునిక కాలం ప్రారంభంలో
[మార్చు]ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ రికార్డులలో "వల్లువనాడ్ ప్రోపర్" అని గుర్తించబడిన ప్రాంతం సా.శ. 18వ శతాబ్దం చివరి నాటికి వల్లువనాడ్ "రాజా" నియంత్రణలో మిగిలి ఉన్న ఏకైక భూభాగం.[22] ఈ సమయానికి, ఇది కేరళలోని ఉత్తర-మధ్య ప్రాంతంలో ఉన్న ఒక చిన్న, భూపరివేష్టిత (సముద్ర తీరం లేని) రాజ్యంగా మారింది.
వల్లువనాడ్ ప్రోపర్ 1887 వల్లువనాడ్, ఎర్నాడ్ తాలూకాలలో భాగంగా ఉన్న అనేక అంశాలను (amsams) కలిగి ఉంది. వీటిలో అంగడిపురం, పెరింతల్మన్న, కోడూర్, కురువ, పల్లిపురం, మంగడ, అరక్కుపరంబ, చెత్తనల్లూర్, పులక్కాట్టిరి, వలంబూర్, కార్యవట్టం, నెన్మిని, పంగ, కొలత్తూర్, కురువాంబళం, పులమంతోల్, ఏలంకుళం, వెత్తత్తూర్, కొట్టపాడమ్, అరక్కురిస్సి, తచంబర, ఆనమంగడ్, పారల్, చెంబ్రస్సేరి, పాండిక్కాడ్ ఉన్నాయి.[22]
క్యాలికట్ జామోరిన్ వెల్లత్తిరి పాలకుల నుండి (అతికొద్ది కాలం క్రితం) - సమిష్టిగా "వాల్లువనాడ్"గా సూచించే కొన్ని ప్రాంతాలను - ఆక్రమించుకున్నాడు. వీటిలో తువ్వూరు, తిరువలంకున్ను, తెంకర, కుమరంపుత్తూరు, కరింపుల, తచనట్టుకర, అలిపరంబ ఉన్నాయి.[22]
మైసూరు దండయాత్ర
[మార్చు]సా.శ. 18వ శతాబ్దం చివరలో మైసూర్ రాజులు కేరళపై దాడి చేసి ఆక్రమించుకున్నారు. తత్ఫలితంగా, వల్లువనాడ్ పాలకుడు, అతని కుటుంబం, ఇతర కేరళ హిందూ పాలకుల వలె, పారిపోయి దక్షిణ రాష్ట్రమైన ట్రావెన్‌కోర్‌లో ఆశ్రయం పొందారు.[5]
పతనంతిట్ట జిల్లా తిరువల్ల సమీపంలో ఉన్న నెడుంపురం ప్యాలెస్‌కి వల్లువనాడ్ రాజకుటుంబంతో సంబంధం ఉంది.
ఆ తర్వాత, ఉత్తర కేరళలోని మిగిలిన ప్రాంతాల మాదిరిగానే, వల్లువనాడ్ నాయర్లు దేశ ప్రాచీన సంప్రదాయాల ప్రకారం పాలకుడికి ఆదాయం లేదా కప్పం చెల్లించకుండా తమ భూమిని ఉంచుకోవడానికి అనుమతించబడలేదు (ఎందుకంటే వారు వల్లువనాడ్ పాలకుడిని అతని యుద్ధాలలో అనుసరించవలసి ఉంటుంది). ఆలయ ఆస్తులు, బ్రాహ్మణుల యాజమాన్యంలోని భూములు, పాలకులు మంజూరు చేసినవి కూడా జప్తు చేయబడి రాష్ట్ర ఆదాయంలో చేర్చబడ్డాయి.[5]
కంపెనీ స్వాధీనం
[మార్చు]శ్రీరంగపట్నం ఒప్పందం (1792) ద్వారా, మైసూర్ రాష్ట్రం ఉత్తర కేరళతో సహా తన భూభాగాలలో సగాన్ని ఇంగ్లీష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీకి అప్పగించింది.
ట్రావెన్‌కోర్‌లో (1788 నుండి రాజకుటుంబంతో కలిసి ఉన్నాడు) ప్రవాసం నుండి తిరిగి వచ్చిన వల్లువనాడ్ రాజా, కంపెనీ మేనేజర్‌గా తాను క్లెయిమ్ చేసిన భూభాగాలను తన ఆధీనంలో ఉంచుకోవాలని అభ్యర్థించాడు. తాను క్లెయిమ్ చేసిన భూభాగాలలో మిల్లత్తూర్, అంగరీపురం, వానర్కాడ్డో, కాపిల్, గతంలో పాల్ఘౌట్‌చెర్రీ (పాలక్కాడ్) కి చెందిన కాంగాడ్, మనూర్, ఎడ్రతురా అనే మూడు జిల్లాలు ఉన్నాయి. రాజా (లేదా అతని ప్రతినిధి కరియాట్ మూసా ద్వారా), కంపెనీ ప్రతినిధులు విలియం జి. ఫార్మర్, మేజర్ అలెగ్జాండర్ డౌ మధ్య 1792 జూలై 30న కోజికోడ్ వద్ద కుదిరిన ఒక సంవత్సరం పాటు చెల్లుబాటు అయ్యే ఒప్పందం ప్రకారం దీనికి అనుమతి లభించింది.[23][24]
రాజా కంపెనీకి ఆ సంవత్సరంలోపు రూ. 38,410.20 చెల్లించడానికి అంగీకరించాడు (ఈ మొత్తం తరువాత రూ. 41,594.20 కి పెంచబడింది).[24] మైసూర్ పాలనకు ముందు, కేవలం యుద్ధ ప్రయత్నాలకు మాత్రమే సహకరించిన మైనర్ భూస్వాములందరి నుండి ఆదాయ సేకరణను కూడా ఈ ఒప్పందం తప్పనిసరి చేసింది. ముఖ్యంగా, మైసూర్ పాలకులు చేసిన మార్పుల ప్రకారం ఆదాయ సేకరణను కొనసాగించడానికి ఈ ఒప్పందం ప్రయత్నించింది. ప్రభుత్వంలో మంత్రులు లేదా ఇతర ఉద్యోగులు లేదా ఆదాయ సేకరణలో నిమగ్నమైన వారి నియామకం కంపెనీ సమ్మతితో జరగాలి. వల్లువనాడ్‌లో పండించిన మిరియాలు సేకరించే హక్కు కంపెనీ వ్యాపారులకు మాత్రమే ఉందని కూడా ఒప్పందం నిర్దేశించింది. అంగడిపురంలో సిపాయిల దళాన్ని కూడా మోహరించాల్సి వచ్చింది.[24]
1793 మేలో, జాయింట్ కమిషనర్లు వల్లువనాడ్ రాజాని తొలగించి, వల్లువనాడ్ ప్రత్యక్ష నిర్వహణను చేపట్టారు. జిల్లాలో శాంతిని కాపాడలేకపోవడం (ప్రధానంగా ఈ ప్రాంతంలో ప్రబలంగా ఉన్న మాప్పిల తిరుగుబాట్ల కారణంగా), ఆదాయ వసూళ్లలో కొరత ప్రధాన కారణాలుగా పేర్కొనబడ్డాయి.[24] గతంలో పాల్ఘౌట్‌చెర్రీ (పాలక్కాడ్) కి చెందిన మూడు జిల్లాల నిర్వహణపై వివాదం ఆ జిల్లాలపై రాజా అధికారాన్ని అంతకు ముందే ఉపసంహరించుకోవడానికి దారితీసింది.[24] అప్పుడు వల్లువనాడ్ రాజా, కంపెనీ మధ్య పెన్షన్ ఒప్పందం కుదిరింది. రాజకుటుంబంలోని ఐదుగురు స్థానులు, ఇద్దరు తంపురాట్టిలు కంపెనీ కింద మాలిఖానా పొందడానికి అర్హులు.[25]
రాజకుటుంబం
[మార్చు]వల్లువనాడ్ రాజకుటుంబ సంరక్షక దేవత భగవతి లేదా తిరుమాంధామ్‌కున్ను ఆలయ ప్రధాన దేవత.[7]
మూలాలు
[మార్చు]వల్లువనాడ్ వంశపారంపర్య పాలకులను "అరంగోట్టు స్వరూపం" అని పిలిచేవారు. బహుశా ఈ కుటుంబ పూర్వీకుల ఇల్లు ప్రస్తుత షోరనూర్ సమీపంలో భరతపుళ నది వెంబడి ఆరన్‌గోడ్ లేదా అరంగోట్టుకరలో ఉన్నందున కావచ్చు.[26] కుటుంబ పూర్వీకుల ఇంటికి సాధ్యమయ్యే మరో ప్రదేశం ప్రస్తుత కురువ-మక్కరపరంబ ప్రాంతం. ఇక్కడ ఉన్న అరంగోట్టు శివాలయం దీనికి నిదర్శనం. మంకడ కోవిలకమ్ అని పిలువబడే వల్లువనాడ్ రాజకుటుంబ కోవిలకమ్ ఇప్పటికీ మంకడ సమీపంలోని కురువలో ఉంది.[మూలాలు అవసరం]
కుటుంబ నిర్మాణం
[మార్చు]సాంప్రదాయ నాయర్ మాతృస్వామ్య వ్యవస్థను అనుసరించిన వల్లువనాడ్ పాలక కుటుంబం సీనియర్, జూనియర్ వంశంగా విభజించబడింది. సీనియర్ వంశం మళ్లీ నాలుగు శాఖలు లేదా తవళిలుగా విభజించబడింది: అరిప్రా, మంకడ, కడన్నమన్న, అయిరనళి. జూనియర్ వంశాన్ని వెల్లోడిస్ అని పిలిచేవారు.[25]
రాజకుటుంబంలోని ఐదుగురు పెద్ద స్థానిలకు (మగ నియమితులు), సీనియారిటీ క్రమంలో ఈ క్రింది బిరుదులు ఇవ్వబడ్డాయి: వల్లువక్కోనతిరి లేదా వెల్లత్తిరి (పెద్ద స్థాని, పాలకుడు), వెల్లల్పాడ్, తచరల్పాడ్, ఎడత్రల్పాడ్, కొలత్తూర్ తంపురాన్, పడింజరెక్కర తంపురాన్. పడింజరెక్కర తంపురాన్‌ను వెల్లత్తిరి నామినేట్ చేసేవారు, అతనికి భూ ఆస్తిపై కొన్ని అధికారాలు, హక్కులు ఉండేవి. అత్యంత సీనియర్ అయిన ఇద్దరు మహిళా సభ్యులు (తంపురాట్టిలు) కుళత్తూర్ తంపురాట్టి, కడన్న మూత తంపురాట్టి అనే బిరుదులను కలిగి ఉండేవారు. అదనంగా, ప్రతి కోవిలకమ్ (రాజభవనం) లోని పెద్ద మహిళా సభ్యురాలికి ఆమె సొంత హక్కులు, విశేషాధికారాలు ఉండేవి.[25]
ఇక్కడ హిందూ అగ్రవర్ణ సమాజానికి చెందిన గుప్తన్ లు ఎక్కువగా ఉంటారు.
పరిపాలన
[మార్చు]వల్లువనాడ్ పరిపాలనా అధికారులలో స్థానిక ప్రభువర్గానికి చెందిన పలువురు సభ్యులు ఉన్నారు. కరువాయూర్ మూసద్ బ్రాహ్మణ ముఖ్యమంత్రిగా పనిచేశారు, కున్నతత్తిల్ మడంబిల్ నాయర్, మన్నార్ఘాట్ నాయర్ అని కూడా పిలుస్తారు. తూర్పు సరిహద్దు, వల్లువనాడ్ కొండ ప్రాంతాలను పర్యవేక్షించే బాధ్యత గల అధిపతి (దేశవాళి) గా ఉండేవారు. చోండత్తిల్ మన్నాడియార్ (పుతుమన పణికర్ అని కూడా పిలుస్తారు), కవాడకు చెందిన నాయర్ కూడా పరిపాలనా వ్యవస్థలో భాగంగా ఉన్నారు.[25]
ఈ ముఖ్యమైన వ్యక్తులతో పాటు, స్వరూపిలు అని పిలువబడే 14 మంది ప్రముఖ ప్రముఖులు ఉన్నారు. ఈ బృందంలో ఇద్దరు నంబూదిరిలు, వల్లువనాడ్ రాజకుటుంబానికి చెందిన ఇద్దరు సభ్యులు, నలుగురు పణికర్లు, ఎలంపులక్కాడ్ అచ్చన్, కుళత్తూర్ వారియర్, ఉప్పంకలతిల్ పిషారోడి, పతిరమన్న వెల్లోడి, పరక్కాట్ నాయర్, కక్కూట్ నాయర్, మన్నార్మల నాయర్, కొంగడ్ నాయర్, నడువక్కట్ నాయర్, చెరుకర పిషారోడి వంటి అనేక మంది ఇతర వ్యక్తులు ఉన్నారు.[25]
వారసత్వం
[మార్చు].svg)
వల్లువనాడ్ తాలూకా
[మార్చు]ఉత్తర కేరళను ఆక్రమించిన తరువాత, కంపెనీ ఈ ప్రాంతాన్ని "మలబార్ జిల్లా"గా పాలించింది. ఇది అనేక తాలూకాలుగా విభజించబడింది, వాటిలో చాలా వరకు ఆధునిక పూర్వ రాష్ట్రాల సరిహద్దులు, పేర్లను దగ్గరగా అనుసరించాయి. ఫలితంగా, పూర్వపు వల్లువనాడ్, వల్లువనాడ్ తాలూకాగా మారింది. 64 అంసమ్‌లను కలిగి ఉన్న ఈ తాలూకా 1860-61లో స్థాపించబడింది. దీని ప్రధాన కార్యాలయం చారిత్రాత్మక అంగడిపురం నుండి సుమారు మూడు కిలోమీటర్ల (1.9 మైళ్లు) దూరంలో ఉన్న పెరింతల్మన్నలో ఉండేది.[5]
1860ల వరకు, తుతపుజకు దక్షిణాన ఉన్న పట్టాంబి, ఒట్టపాలెం, చెర్పులస్సేరి ప్రాంతాలను కలుపుకున్న నెడుంగానడ్ ఒక ప్రత్యేక తాలూకాగా ఉండేది. ఇది వాస్తవానికి నెడుంగాతిరిప్పాడ్ డొమైన్. క్యాలికట్ జామోరిన్ పరిపాలనా నియంత్రణలో ఉండేది. నెడుంగానడ్ 1860లలో మాత్రమే వల్లువనాడ్ తాలూకాతో విలీనం చేయబడింది.[5]
వల్లువనాడ్ తాలూకా నాలుగు పరిపాలనా విభాగాలుగా ("నాడ్స్") విభజించబడింది: వెల్లత్రి లేదా వల్లువనాడ్ ప్రోపర్, వల్లువనాడ్, నెడుంగానడ్, కవలప్పర.[22]
1. వెల్లత్రి లేదా వల్లువనాడ్ ప్రోపర్
వెల్లత్రి లేదా వల్లువనాడ్ ప్రోపర్ అనేది మైసూర్ దండయాత్ర సమయంలో వల్లువనాడ్ రాజా నియంత్రణలో ఉన్న భూభాగాన్ని సూచిస్తుంది.[22] ఈ విభాగం 26 అంసమ్‌లను కలిగి ఉంది:
- కోడూర్
- కురువ
- మంగడ
- పల్లిపురం
- వలంబూర్
- కార్యవట్టం
- నెన్మిని
- మేలత్తూర్
- వెత్తత్తూర్
- కొట్టపాడమ్
- అరక్కురిస్సి
- తచంబర
- అరక్కుపరంబ
- చెత్తల్లూర్
- అంగడిపురం
- పెరింతల్మన్న
- పులక్కాట్టిరి
- పంగ
- కొలత్తూర్
- కురువాంబళం
- పులమంతోల్
- ఏలంకుళం
- ఆనమంగడ్
- పారల్
- చెంబ్రస్సేరి
- పాండిక్కాడ్
2. వల్లువనాడ్
వల్లువనాడ్ తదనంతర కాలంలో క్యాలికట్ జామోరిన్ వల్లువనాడ్ రాజా నుండి సేకరించాడు.[22] ఈ ప్రాంతంలో 7 అంసమ్‌లు ఉన్నాయి:
- తువ్వూరు
- తిరువలంకున్ను
- తెంకర
- కుమరంపుత్తూరు
- కరింపుల
- తచనట్టుకర
- అలిపరంబ
3. నెడుంగానడ్
నెడుంగాదిల పూర్వీకుల భూమి అయిన నెడుంగానడ్, గణనీయమైన కాలం పాటు క్యాలికట్ జామోరిన్ నియంత్రణలో ఉండేది.[22] ఈ విభాగం 27 అంసమ్‌లతో రూపొందించబడింది:
- ఏలాంబులస్సేరి
- వెల్లిణళి
- శ్రీకృష్ణపురం
- కడంపళిపురం
- కల్లడికోడ్
- వడక్కుంపురం
- ముత్తెడత్తమదంబ
- త్రికాటిరి
- చలవర
- చెర్పులస్సేరి
- నడువట్టం-కరళమన్న
- కులుక్కల్లూర్
- చుండంపెట్ట
- విళయూర్
- పులస్సేరి
- నడువట్టం
- ముత్తుతల
- పెరుముదియూర్
- నెతిరిమంగళం
- పల్లిపురం
- కల్లడిపట్ట
- వల్లపుళ
- కోటకురిస్సి
- ఎలడత్తమదంబ
- చునంగాడ్
- ములన్యూర్
- పెరూర్
4. కవలప్పర
కవలప్పర అనేది స్థానిక నాయర్ ముఖ్యుల పాలనలో ఉన్న ప్రాంతం. వీరు క్యాలికట్ జామోరిన్, కొచ్చిన్ రాజ్యానికి నామమాత్రపు విధేయతను కొనసాగించారు.[22] ఇందులో 6 అంసమ్‌లు ఉన్నాయి:
- ముండకోడ్కురిస్సి
- పనమన్న
- కూనత్తర
- కరక్కాడ్
- కులప్పల్లి
- ముండముక
వల్లువనాడ్ తాలూకా, ఏరనాడ్ తాలూకాతో పాటు మలబార్ జిల్లాలో మలప్పురం రెవెన్యూ డివిజన్‌గా ఏర్పడటానికి తరువాత చేర్చబడిన రెండు తాలూకాలలో ఒకటి.[5]
ఇవి కూడా చూడండి
[మార్చు]- వెత్తతునాడు
- పొన్నాని
- క్యాలికట్ జామోరిన్
బయటి లింకులు
[మార్చు]మూలాలు
[మార్చు]- 1 2 3 4 Narayanan, M. G. S. (2013) [1972]. Perumals of Kerala. Thrissur: CosmoBooks. ISBN 9788188765072.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ganesh, K. N. (2009). "Historical Geography of Natu in South India with Special Reference to Kerala". Indian Historical Review. 36 (1): 3–21. doi:10.1177/037698360903600102. ISSN 0376-9836.
- ↑ Menon, A. Sreedhara, ed. (1986). Malappuram. Kerala District Gazetteers. Superintendent of Government Presses, Government of Kerala. p. 224.
- ↑ Gough, Kathleen (1961). "Nayar: Central Kerala". In Schneider, D. M.; Gough, K. (eds.). Matrilineal Kinship. University of California Press. p. 307.
- 1 2 3 4 5 6 Logan, William (2010) [1887]. Malabar. Vol. II. New Delhi: Asian Educational Services.
- ↑ Menon, A. Sreedhara (2007) [1967]. A Survey of Kerala History. Kottayam: DC Books.
- 1 2 Ayyar, K. V. Krishna (1999) [1938]. The Zamorins of Calicut. University of Calicut. p. 93. ISBN 9788177480009.
- ↑ Rajendu, S. (2012). Valluvanadu Charithram: Pracheenakalam Muthal AD 1792 Vare (in మలయాళం). Perinthalmanna (Kerala). ISBN 978-93-5254-282-6.
{{cite book}}: CS1 maint: location missing publisher (link) - ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1972]. Perumāḷs of Kerala. Thrissur (Kerala): CosmoBooks. pp. 100–101. ISBN 9788188765072.
- ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1972]. Perumāḷs of Kerala. Thrissur (Kerala): CosmoBooks. pp. 99–100. ISBN 9788188765072.
- ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1972]. Perumāḷs of Kerala. Thrissur (Kerala): CosmoBooks. pp. 100–101. ISBN 9788188765072.
- ↑ Raghavan, V. (1948). "No. 47: Tiruvorriyur Inscription of Chaturanana Pandita". Epigraphia Indica. XXVII: 292–304.
- ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1972]. Perumāḷs of Kerala. Thrissur (Kerala): CosmoBooks. pp. 100–101. ISBN 9788188765072.
- 1 2 Nambiar, V. N. D.; V. R., Menon (1973). "Two Vatteluttu Inscriptions from the Irinnalakkuta Temple" (PDF). Bulletin of Rama Varma Research Institute. IX (I). Kerala Sahitya Academy: 44.
- ↑ Sastri, H. Krishna, ed. (1925). "No. 775". South Indian Inscriptions. 5. Madras: Government Press.
- 1 2 Gurukkal, Rajan (1976). "A New Epigraph Referring to Ernadu". Proceedings of the Indian History Congress. 37: 526–531. ISSN 2249-1937. JSTOR 44139019.
- 1 2 Ayyar, K.V. Krishna (1999) [1938]. The Zamorins of Calicut. University of Calicut. p. 91. ISBN 978-8177480009.
- ↑ Ayyar, K.V. Krishna (1999) [1938]. The Zamorins of Calicut. University of Calicut. ISBN 978-8177480009.
- 1 2 3 4 Ayyar, K.V. Krishna (1999) [1938]. The Zamorins of Calicut. University of Calicut. pp. 101–102. ISBN 978-8177480009.
- ↑ Ayyar, K.V. Krishna (1999) [1938]. The Zamorins of Calicut. University of Calicut. p. 121. ISBN 978-8177480009.
- 1 2 Haridas, V. V. (2000). "Dying for a Cause: "Caver" of Medieval Kerala". Proceedings of the Indian History Congress. 61: 492–500. ISSN 2249-1937. JSTOR 44148126.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Logan, William (1951) [1887]. "Revenue Assessments". Malabar. Vol. I. Madras: Superintendent of Government Press. pp. 652–653.
- ↑ Logan, William (1891). "XIII". A Collection of Treaties, Engagements and Other Papers of Importance Relating to British Affairs in Malabar. Vol. II (2nd ed.). p. 155.
- 1 2 3 4 5 Reports of a Joint Commission: Years 1792 and 1793. Madras: H. Smith, at the Fort Saint George Gazette Press. 1862. pp. 75-76 and 206.
- 1 2 3 4 5 Haridas, V. V. (2003). Kesavan, Veluthat (ed.). The Zamorins of Calicut: AD 1200 to AD 1767. Mangalore University.
- ↑ Narayanan, M. G. S. (2013) [1972]. Perumals of Kerala. Thrissur: CosmoBooks. p. 186. ISBN 9788188765072.