విరాల్మింద నాయనార్
| విరాల్మింద నాయనార్ | |
|---|---|
 | |
| జననం | సా.శ 8వ-9వ శతాబ్దం చెంగన్నూర్ |
| బిరుదులు/గౌరవాలు | నాయనార్ సాధువు |
| తత్వం | శైవమతం, భక్తి |
విరాల్మింద నాయనార్ (విరన్మిందార్, విరన్మింతార్, విరన్మింతన్, విరన్మింద నాయనార్, విరన్మింత నాయనార్ అని కూడా పిలుస్తారు), హిందూ మతంలోని శైవ శాఖలో పూజలందుకునే ఒక నాయనార్ సాధువు. ఇతను సాధారణంగా 63 మంది నాయనార్ల జాబితాలో ఆరవ వాడిగా పరిగణించబడతాడు.[1] ఇతను సుందరర్ (సా.శ 8వ-9వ శతాబ్దం) సమకాలికుడు. ఇతను, చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనార్తో కలిసి కేరళ (మలయాళ నాడు) నుండి వచ్చిన ఇద్దరు నాయనార్లుగా ప్రసిద్ధి చెందారు. నాయనార్ల మొదటి జాబితా సంకలనం అయిన నాయనార్ సాధువులపై సుందరర్ పద్యం రచించడానికి విరాల్మింద నాయనార్ కారణమని ఇతిహాసాలు వివరిస్తున్నాయి.
జీవితం
[మార్చు]విరాల్మింద నాయనార్ జీవితం 12వ శతాబ్దానికి చెందిన సేక్కిళార్ రచించిన పెరియ పురాణంలో వర్ణించబడింది, ఇది 63 మంది నాయనార్ల జీవిత చరిత్ర.[2] విరాల్మింద నాయనార్ ప్రస్తుత భారతీయ రాష్ట్రమైన కేరళలో ఆధునిక కాలంలో మలైనాడు అని పిలువబడే పర్వత ప్రాంతంలోని చెంగున్రు (సెంగ్కున్రూర్) (ప్రస్తుతం దీనిని ఆధునిక చెంగన్నూర్గా గుర్తిస్తారు) లో జన్మించాడు. ఆ ప్రాంతం అప్పట్లో చేర రాజుల పాలనలో ఉండేది. ఇతను చారిత్రక పురుషుడిగా (8వ-9వ శతాబ్దం), సుందరార్, చేర రాజు రాజశేఖర వర్మన్ (చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనార్, పాలన: 820-844) సమకాలికుడిగా పరిగణించబడ్డాడు, వీరిద్దరూ నాయనార్లుగా గౌరవించబడ్డారు. కేరళ నుండి విరాల్మింద నాయనార్, చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనార్ మాత్రమే ఇద్దరు నాయనార్లుగా ఉన్నారు. అతని పేరులోని మింతన్/మింతర్ అనేది ఒక గౌరవ ప్రదమైన బిరుదు.
విరాల్మింద నాయనార్ ఒక వెల్లాలార్, వ్యవసాయ భూయజమానుల కులానికి చెందినవాడు. ఇతను శైవ మతానికి పోషకుడైన దేవుడైన శివునికి గొప్ప భక్తుడు. స్వయంగా శివుడిని పూజించడం కంటే, శివ భక్తులను గౌరవించడం శివునికి చేసే గొప్ప సేవ అని ఇతను నమ్మాడు. ఇతను శివుని వివిధ దేవాలయాలకు ప్రయాణించి చివరకు శివునికి అంకితం చేయబడిన త్యాగరాజ స్వామి ఆలయానికి ప్రసిద్ధి చెందిన తిరువారూర్ చేరుకున్నాడు. ఆలయంలోని వేయి స్తంభాల మండపమైన దేవాశ్రయంలో 'అతియార్' (సేవకులు) అని పిలువబడే శివ భక్తులు కూర్చొని ఉండటం చూసి, వారికి సాష్టాంగ నమస్కారం చేసి వారి సాంగత్యంలో ఉన్నాడు. 'గర్భగుడి'లో లింగాన్ని (దేవాలయాలలో పూజించబడే శివుని ప్రతీకారం లేని చిహ్నం) పూజించే ముందు ఇతరులు కూడా అతియార్కు నమస్కారం చేయాలని అతను శాసించాడు. ఒకసారి, అత్యంత ప్రసిద్ధి చెందిన నాయనార్ సాధువులలో ఒకరైన సుందరార్ పుణ్యక్షేత్రానికి వచ్చి, అతియార్కు నమస్కరించకుండా నేరుగా గర్భగుడికి వెళ్లాడు. ఇది విరాల్మిందకు కోపం తెప్పించింది, అతను సుందరార్ను శైవమతం నుండి వెలివేయడమే కాకుండా, సుందరార్ పూజను అంగీకరించి భక్తులను అవమానించినందుకు గుడిలో పూజలందుకుంటున్న శివుని స్వరూపమైన త్యాగరాజును (చూడండి: సోమస్కందుడు) కూడా వెలివేశాడు.[3]
విరాల్మిందను శాంతింపజేయడానికి, సుందరార్ నాయనార్ సాధువులను కీర్తిస్తూ 'తిరుత్తొండ తొగై' ("పవిత్ర భక్తుల జాబితా")[4] అనే శ్లోకాన్ని రచించాడు. ఇది జాబితా మొదటి సంకలనం. 'తిరుత్తొండ తొగై'లోని 62 మంది సాధువుల జాబితాకు సుందరార్ను జోడించడంతో పెరియ పురాణంలో నాయనార్ల జాబితా స్పష్టమైంది.[5] నాయనార్ల జాబితాకు మూలకారణంగా విరాల్మింద నాయనార్ను కొనియాడుతూ 'పెరియ పురాణం' కొనసాగుతుంది, అతను శివుని అనుగ్రహాన్ని పొందాడని, మరణానంతరం శివుని నివాసమైన కైలాసానికి చేరుకున్నాడని పేర్కొంది. అతను కైలాసంలో శివుని పరిచారకులైన గణాధిపతులకు నాయకుడు అయ్యాడు.[3]
ఒక ఇతిహాసం ప్రకారం, సుందరార్ భక్తులను అవమానించిన తరువాత, విరాల్మింద నాయనార్ తన గొడ్డలితో సుందరార్ను వెంబడించాడు. సుందరార్ విరాల్మింద చేతికి చిక్కేంతలో, త్యాగరాజు సుందరార్ను ఆలయ గోడలో దాచి రక్షించాడు. త్యాగరాజ స్వామి ఆలయంలో విరాల్మింద పూజలందుకుంటున్న చోట ఒక మందిరం (ఒత్తు త్యాగరాజ మందిరం) ఈ సంఘటనను గుర్తుచేస్తుంది.[6]
కొన్ని కథనాలు 'తిరుత్తొండ తొగై' కూర్పు విరాల్మింద నాయనార్, సుందరార్ మధ్య విభేదాలను సమన్వయం చేసిందని వివరిస్తుండగా,[7][3] మరికొన్ని కథనాలు అతను త్యాగరాజును, సుందరార్ను, తిరువారూర్ ప్రజలను ఎన్నటికీ క్షమించలేదని, తిరువారూర్ విడిచిపెట్టాడని చెబుతున్నాయి. అతను ఎన్నటికీ తిరువారూర్లోకి ప్రవేశించనని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. సుందరార్ తన భార్య పరవై ఆగ్రహాన్ని శాంతింపజేయడానికి త్యాగరాజును ఉపయోగించినందున విరాల్మిందకు సుందరార్పై కోపం వచ్చింది. సుందరార్లో ఎన్ని లోపాలున్నప్పటికీ త్యాగరాజు పక్షపాత వైఖరి పట్ల అతను కలత చెందాడు. త్యాగరాజు సుందరార్కు దైవిక దర్శనం ఇచ్చాడని విన్నప్పుడు దేవునిపై అతనికి ఆగ్రహం కట్టలు తెంచుకుంది.[5]
విరాల్మింద తిరువారూర్ వెలుపల ఉన్న వండంపాలై గ్రామంలో స్థిరపడ్డాడు. అతను ప్రతిరోజూ భక్తులకు భోజనం వడ్డించేవాడు. వడ్డించే ముందు వారి గ్రామం గురించి అడిగేవాడు. తిరువారూర్ నుండి వచ్చిన వారిని తన గొడ్డలితో చంపేవాడు. ఒకసారి త్యాగరాజు భక్తుని వేషంలో విరాల్మింద ఇంటికి వచ్చాడు. విరాల్మింద భార్య అతనిని స్వాగతించి అతని గ్రామం గురించి అడిగింది. అతను తిరువారూర్కు చెందినవాడినని చెప్పాడు; ఆమె వెంటనే తిరువారూర్, దాని ప్రజల పట్ల విరాల్మిందకున్న ద్వేషం గురించి అతనిని హెచ్చరించి, తన గ్రామం గురించి అబద్ధం చెప్పమని అభ్యర్థించింది. ఆ భక్తుడు అలా చేయడానికి నిరాకరించాడు, కానీ సాధారణంగా ఉండే కుడి చేతికి బదులుగా విరాల్మింద ఎడమ చేతిలో గొడ్డలిని ఉంచమని భార్యను కోరాడు. ఆమె సమ్మతించింది. భక్తుడు తిరువారూర్కు చెందినవాడని విరాల్మింద విన్నప్పుడు, అతను తన గొడ్డలి కోసం చేరుకున్నాడు, కానీ అది ఎప్పటిలాగే దాని స్థానంలో కనిపించలేదు. ఈ జాప్యం భక్తుడు తప్పించుకోవడానికి సహాయపడింది, కానీ విరాల్మింద తన గొడ్డలితో అతనిని వెంబడించాడు. భక్తుడు తిరువారూర్ సరిహద్దుల్లోకి ప్రవేశించాడు, విరాల్మింద అపస్మారక స్థితిలో అతనిని వెంబడిస్తూ తన ప్రతిజ్ఞను విచ్ఛిన్నం చేశాడు. ప్రాయశ్చిత్తంగా విరాల్మింద తన కాళ్లను తానే నరుక్కున్నాడు. త్యాగరాజు శివుడిగా తన దివ్య స్వరూపాన్ని వెల్లడించి, విరాల్మింద భక్తికి అతనిని ఆశీర్వదించాడు. ఈ దైవిక దర్శనం విరాల్మింద, త్యాగరాజు, సుందరార్ మధ్య సంధికి దారితీసింది. వండంపాలైలోని శివాలయం ఈ సంఘటన జ్ఞాపకార్థం నిర్మించబడింది.[6]
స్మరణ
[మార్చు]
సుందరార్ 'తిరుత్తొండ తొగై'లో విరాల్మిందను (కున్రైకి చెందిన విరన్మింతన్ అని పిలుస్తారు) ఒక నాయనార్గా గౌరవించాడు.[4] ప్రధానంగా సుందరార్ పట్ల శివుని ప్రేమ గురించి మాట్లాడే త్యాగరాజుకు అంకితం చేయబడిన "ఆరాధన పద్ధతి" అయిన 'ముచుకుందసహస్రనామన్', విరాల్మింద నాయనార్ భక్తిని కూడా గుర్తుచేస్తుంది.[5] విరాల్మింద నాయనార్కు తిరువారూర్, వండంపాలై దేవాలయాలలో పుణ్యక్షేత్రాలు ఉన్నాయి.
తమిళ చైత్ర మాసంలో పౌర్ణమి రోజైన ఆరుద్ర నక్షత్రం ('తిరువాతిరై') రోజున విరాల్మింద నాయనార్ను పూజిస్తారు. ఇతను కిరీటం ధరించి, చేతులు జోడించి నమస్కరిస్తున్నట్లు (చూడండి: అంజలి ముద్ర), తన చేతి పక్కన గొడ్డలిని (పరశువు) పట్టుకుని ఉన్నట్లు చిత్రీకరించబడ్డాడు. ఇతను 63 మంది నాయనార్లలో భాగంగా సామూహిక పూజలు అందుకుంటాడు. తమిళనాడులోని అనేక శివాలయాలలో వీరి విగ్రహాలు, అతని పనుల గురించిన సంక్షిప్త ఖాతాలు కనిపిస్తాయి. పండుగలలో వీరి విగ్రహాలను ఊరేగింపుగా తీసుకువెళతారు.
ఇవి కూడా చూడండి
[మార్చు]మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Roshen Dalal (2011). Hinduism: An Alphabetical Guide. Penguin Books India. p. 281. ISBN 978-0-14-341421-6.
- ↑ "The Puranam of Viran Mindar". T N Ramachandran. Retrieved 15 December 2014.
- ↑ 3.0 3.1 3.2 Swami Sivananda (1999). Sixty-three Nayanar Saints (4 ed.). Sivanandanagar: The Divine Life Society.
- ↑ 4.0 4.1 Poems to Śiva: The Hymns of the Tamil Saints. Motilal Banarsidass. 1991. p. 331. ISBN 978-81-208-0784-6.
- ↑ 5.0 5.1 5.2 Rajeshwari Ghose (1 January 1996). The Tyāgarāja Cult in Tamilnāḍu: A Study in Conflict and Accommodation. Motilal Banarsidass. pp. 56, 147, 170, 243. ISBN 978-81-208-1391-5.
- ↑ 6.0 6.1 P. V. Jagadisa Ayyar (1982). South Indian Shrines: Illustrated. Asian Educational Services. pp. 378–380. ISBN 978-81-206-0151-2.
- ↑ Kerala (India) (1975). Kerala District Gazetteers: Alleppey. Superintendent of Government Presses. pp. 40–1.