Jump to content

వెండీ వాసెర్స్టెయిన్

వికీపీడియా నుండి

వెండి వాసర్‌స్టెయిన్ (అక్టోబర్ 18, 1950 - జనవరి 30, 2006) అమెరికన్ నాటక రచయిత. ఆమె కార్నెల్ విశ్వవిద్యాలయంలో ఆండ్రూ డిక్సన్ వైట్ ప్రొఫెసర్-ఎట్-లార్జ్. ఆమె 1989లో ది హెడీ క్రానికల్స్ నాటకానికి ఉత్తమ నాటకానికి టోనీ అవార్డు, నాటకానికి పులిట్జర్ బహుమతిని అందుకుంది.

జీవితచరిత్ర

[మార్చు]

ప్రారంభ సంవత్సరాలు

[మార్చు]

బ్రూక్లిన్‌లోని ఒక యూదు కుటుంబంలో వాసర్‌స్టెయిన్ జన్మించింది, మోరిస్ వాసర్‌స్టెయిన్ అనే సంపన్న వస్త్ర కార్యనిర్వాహకుడు, అతని భార్య లోలా (నీ లిస్కా) ష్లీఫర్‌ల కుమార్తె, ఆమె తండ్రి గూఢచారి అని ఆరోపణలు ఎదుర్కొన్నప్పుడు ఆమె పోలాండ్ నుండి అమెరికాకు వెళ్లింది .  వాసర్‌స్టెయిన్ "ఒకప్పుడు తన తల్లిని ' ఆంటీ మేమ్ ' లాగా అభివర్ణించింది ".  లోలా వాసర్‌స్టెయిన్ తన కుమార్తె పాత్రలలో కొన్నింటిని ప్రేరేపించాడని తెలుస్తోంది. వెండి ఐదుగురు తోబుట్టువులలో చిన్నవాడు, సోదరుడు బ్రూస్ వాసర్‌స్టెయిన్, ఒక ప్రసిద్ధ పెట్టుబడి బ్యాంకర్.[1]

ఆమె తల్లి తరపు తాత సైమన్ ష్లీఫర్, పోలాండ్‌లోని వోక్లావెక్‌లో యెషివా ఉపాధ్యాయుడు, అతను న్యూజెర్సీలోని పాటర్సన్‌కు వెళ్లి ఉన్నత పాఠశాల ప్రిన్సిపాల్ అయ్యాడు.  ష్లీఫర్ నాటక రచయిత అనే వాదనలు బహుశా అపోక్రిఫాల్ కావచ్చు, ఎందుకంటే సమకాలీనులు దీనిని గుర్తుకు తెచ్చుకోలేదు, వాసర్‌స్టెయిన్ నాటకానికి పులిట్జర్ బహుమతిని గెలుచుకున్న తర్వాత మాత్రమే ఈ వాదన కనిపించింది.[2]

కాల్హౌన్ స్కూల్ నుండి పట్టభద్రురాలైన ఆమె (ఆమె 1963 నుండి 1967 వరకు చదువుకుంది),  వాసర్‌స్టెయిన్ 1971లో మౌంట్ హోలీయోక్ కాలేజీ నుండి చరిత్రలో బి.ఎ. పట్టా, 1973లో సిటీ కాలేజ్ ఆఫ్ న్యూయార్క్ నుండి సృజనాత్మక రచనలో ఎం.ఎ. పట్టా,  , 1976లో యేల్ స్కూల్ ఆఫ్ డ్రామా నుండి లలిత కళలలో ఎం.ఎఫ్.ఎ. పట్టా పొందారు.  1990లో ఆమె మౌంట్ హోలీయోక్ కాలేజీ నుండి హానరిస్ కాసా డాక్టర్ ఆఫ్ హ్యూమన్ లెటర్స్ డిగ్రీని అందుకుంది, 2002లో బేట్స్ కాలేజీ నుండి హానరిస్ కాసా డిగ్రీని అందుకుంది.

కెరీర్

[మార్చు]

వాసర్‌స్టెయిన్ యొక్క మొదటి ప్రముఖ నిర్మాణం అన్‌కామన్ ఉమెన్ అండ్ అదర్స్ ( యేల్‌లో ఆమె గ్రాడ్యుయేట్ థీసిస్ ), ఇది మౌంట్ హోలీయోక్ కాలేజీలో విద్యార్థిగా, పూర్వ విద్యార్థిగా ఆమె అనుభవాలను ప్రతిబింబించే నాటకం. ఈ నాటకాన్ని 1977లో యూజీన్ ఓ'నీల్ థియేటర్ సెంటర్‌లో వర్క్‌షాప్ చేశారు, నాటకం యొక్క పూర్తి వెర్షన్ 1977లో ఆఫ్-బ్రాడ్‌వేలో గ్లెన్ క్లోజ్, జిల్ ఐకెన్‌బెర్రీ, స్వూసీ కర్ట్జ్ ప్రధాన పాత్రలు పోషించారు. ఈ నాటకాన్ని తరువాత పిబిఎస్ కోసం క్లోజ్ స్థానంలో మెరిల్ స్ట్రీప్ నిర్మించారు . యేల్‌లో ఉన్నప్పుడు, ఆమె తోటి విద్యార్థి క్రిస్టోఫర్ డురాంగ్‌తో కలిసి వెన్ దినా షోర్ రూల్డ్ ది ఎర్త్ అనే సంగీత నాటకాన్ని రాశారు .[3]

1989 లో, ఆమె తన నాటకం ది హెడీ క్రానికల్స్ కు టోనీ అవార్డు, సుసాన్ స్మిత్ బ్లాక్‌బర్న్ బహుమతి, నాటకానికి పులిట్జర్ బహుమతిని గెలుచుకుంది .

స్త్రీవాదం నుండి కుటుంబం వరకు, జాతి నుండి పాప్ సంస్కృతి వరకు విషయాలను అన్వేషించే ఆమె నాటకాలలో ది సిస్టర్స్ రోసెన్స్వీగ్, ఇజ్ నాట్ ఇట్ రొమాంటిక్, యాన్ అమెరికన్ డాటర్, ఓల్డ్ మనీ, ఆమె చివరి రచన 2005లో మూడవ సారిగా ప్రారంభమయ్యాయి.[4]

దాదాపు నాలుగు దశాబ్దాల పాటు సాగిన ఆమె కెరీర్‌లో, వాసర్‌స్టెయిన్ పదకొండు నాటకాలు రాసి, టోనీ అవార్డు, పులిట్జర్ బహుమతి, న్యూయార్క్ డ్రామా క్రిటిక్స్ సర్కిల్ అవార్డు, డ్రామా డెస్క్ అవార్డు, ఔటర్ క్రిటిక్స్ సర్కిల్ అవార్డులను గెలుచుకుంది.

అదనంగా, ఆమె 1998లో జెన్నిఫర్ అనిస్టన్, పాల్ రూడ్ నటించిన ది ఆబ్జెక్ట్ ఆఫ్ మై అఫెక్షన్ చిత్రానికి స్క్రీన్‌ప్లే రాసింది .

వాసర్‌స్టెయిన్‌ను మహిళల గుర్తింపు సంక్షోభాల రచయిత్రిగా అభివర్ణించారు.  "ఆమె కథానాయికలు - తెలివైనవారు, విజయవంతమైనవారు కానీ స్వీయ సందేహంతో కూడా చిక్కుకున్నారు - శాశ్వత ప్రేమను కొంచెం సందిగ్ధంగా కోరుకున్నారు, కానీ వారు దానిని ఎల్లప్పుడూ కనుగొనలేకపోయారు, వారు కష్టపడి సంపాదించిన స్వీయ-విలువ భావన తరచుగా అమెరికన్ మహిళల జీవితాలు సరైన వ్యక్తిని పట్టుకోవడంలో వారి విజయం ద్వారా కొలవబడుతున్నాయనే నిరాశపరిచే జ్ఞానంతో నీడలా ఉంటుంది."  నవలా రచయిత్రి ఎఎం హోమ్స్‌తో జరిగిన సంభాషణలో, వాసర్‌స్టెయిన్ ఈ కథానాయికలు తన నాటకాలకు ప్రారంభ బిందువులు అని అన్నారు: "నేను పాత్ర నుండి వ్రాస్తాను, కాబట్టి ఇది ప్రజలు మాట్లాడటంతో ప్రారంభమవుతుంది, అందుకే నేను నాటకాలు రాయడం ఇష్టపడతాను." [1]

ఆమె తల్లిదండ్రులు ఆమెను యేల్‌కు వెళ్లడానికి అనుమతించారని వాసర్‌స్టెయిన్ వ్యాఖ్యానించారు, ఎందుకంటే ఆమె అక్కడ అర్హత కలిగిన న్యాయవాదిని కలుస్తుందని, వివాహం చేసుకుంటుందని, భార్య, తల్లిగా సాంప్రదాయ జీవితాన్ని గడుపుతుందని వారికి ఖచ్చితంగా తెలుసు. ఆమె హాస్య కథకు విమర్శకుల ప్రశంసలు లభించినప్పటికీ, ఆమె తన పనిని "ఒక రాజకీయ చర్య"గా అభివర్ణించింది, ఇందులో హాస్యాస్పదమైన సంభాషణలు, హాస్యాస్పద పరిస్థితులు ఇప్పటికీ సాంప్రదాయ పాత్రలు, అంచనాలతో నిండిన ప్రపంచంలో నివసిస్తున్న తెలివైన, స్వతంత్ర మహిళల గురించి లోతైన, ప్రతిధ్వనించే సత్యాలను కప్పివేస్తాయి.

2007లో జ్యూయిష్ ఉమెన్స్ ఆర్కైవ్ నిర్మించిన మేకింగ్ ట్రబుల్ అనే మహిళా జ్యూయిష్ హాస్యనటులకు నివాళిగా ఆమె ఈ చిత్రంలో నటించింది.

వాసర్‌స్టెయిన్ ఈ పుస్తకాలను రెండు సంగీత నాటకాలకు కూడా రాశారు. జాక్ ఫెల్డ్‌మాన్, బ్రూస్ సుస్మాన్‌ల సహకారంతో రాసిన మయామి, 1985-1986లో ప్లేరైట్స్ హారిజన్స్‌లో ప్రదర్శించబడింది, మార్సియా లూయిస్, ఫిలిస్ న్యూమాన్, జేన్ క్రాకోవ్స్కీ, ఫిషర్ స్టీవెన్స్ వంటి వారితో నటించింది .  వాసర్‌స్టెయిన్ పిల్లల పుస్తకం ఆధారంగా సై కోల్‌మన్, డేవిడ్ జిప్పెల్‌లతో రాసిన పమేలా యొక్క ఫస్ట్ మ్యూజికల్, మే 18, 2008న న్యూయార్క్ నగరంలోని టౌన్ హాల్‌లో జరిగిన కచేరీ వేదికలో ప్రపంచ ప్రీమియర్‌ను అందుకుంది.[5]

ఆమె క్లేర్ బూతే లూస్ నాటకం ది ఉమెన్ ఆధారంగా బెస్ట్ ఫ్రెండ్స్ అనే ఒపెరా కోసం లిబ్రెట్టోను రాసింది, కానీ ఆమె మరణించినప్పుడు అది అసంపూర్ణంగా ఉంది. దీనిని తరువాత క్రిస్టోఫర్ డురాంగ్ పూర్తి చేశారు, డెబోరా డ్రాటెల్ సెట్ చేశారు, లారెన్ ఫ్లానిగాన్‌తో కలిసి అభివృద్ధిలో ఉంది.

1996లో ఆమె ఫ్రాసియర్ ఎపిసోడ్ "హెడ్ గేమ్" లో అతిథి కాలర్ "లిండా" గా కనిపించింది.

వాసెర్స్టెయిన్ 2005లో ప్రెసిడెంట్స్ కౌన్సిల్ ఆఫ్ కార్నెల్ ఉమెన్ ఆండ్రూ డి. వైట్ ప్రొఫెసర్-ఎట్-లార్జ్ గా ఎంపికయ్యాడు.

వ్యక్తిగత జీవితం, మరణం

[మార్చు]

48 సంవత్సరాల వయసులో లూసీ జేన్ అనే కుమార్తెకు జన్మనిచ్చింది.  ఇన్ విట్రో ఫెర్టిలైజేషన్ ద్వారా గర్భం దాల్చిన ఆ శిశువు  మూడు నెలల అకాల జన్మనిచ్చింది, వాసర్‌స్టెయిన్ వ్యాసాల సంకలనం, షిక్సా గాడెస్‌లో నమోదు చేయబడింది . వివాహం కాని వాసర్‌స్టెయిన్ తన కుమార్తె తండ్రిని ఎప్పుడూ బహిరంగంగా గుర్తించలేదు.[6]

డిసెంబర్ 2005లో లింఫోమాతో వాసర్‌స్టెయిన్ ఆసుపత్రి పాలయ్యారు, జనవరి 30, 2006న 55 సంవత్సరాల వయసులో మెమోరియల్ స్లోన్ కెట్టరింగ్ క్యాన్సర్ సెంటర్‌లో మరణించారు.  ఆమె అనారోగ్యం థియేటర్ కమ్యూనిటీ వెలుపల విస్తృతంగా ప్రచారం చేయకపోవడంతో ఆమె మరణ వార్త ఊహించలేదు. ఆమె మరణించిన తర్వాత రాత్రి, ఆమె గౌరవార్థం బ్రాడ్‌వే లైట్లు మసకబారాయి. ఆమె కుమార్తెతో పాటు, వాసర్‌స్టెయిన్ తల్లి, ముగ్గురు తోబుట్టువులు, అబ్నర్ వాసర్‌స్టెయిన్ (2011లో మరణించారు), వ్యాపారవేత్త బ్రూస్ వాసర్‌స్టెయిన్ (2009లో మరణించారు), విల్బర్టన్ ఇన్ యజమాని జార్జెట్ వాసర్‌స్టెయిన్ లెవిస్ (2014లో మరణించారు) జీవించి ఉన్నారు.[1]

గ్రంథ పట్టిక

[మార్చు]

నాటకాలు

[మార్చు]
  • మూడవది (2004, వాషింగ్టన్, డిసి; 2005 ఆఫ్-బ్రాడ్‌వే)
  • వెల్‌కమ్ టు మై రాష్ (2004)
  • సైకే ఇన్ లవ్ (2004) - ట్రిబెకా థియేటర్ ఫెస్టివల్
  • ఓల్డ్ మనీ (2000)
  • యాన్ అమెరికన్ డాటర్ (1997)
  • ది సిస్టర్స్ రోసెన్స్‌వీగ్ (1992)
  • ది హెడీ క్రానికల్స్ (1988)
  • ది మ్యాన్ ఇన్ ఎ కేస్ (1985)
  • టెండర్ ఆఫర్ (1983)
  • ఇజ్ నాట్ ఇట్ రొమాంటిక్ (1981)
  • అన్‌కామన్ ఉమెన్ అండ్ అదర్స్ (1977)
  • ఏ స్త్రీ కూడా చేయలేనిది (1973)

స్క్రీన్ ప్లేలు

[మార్చు]
  • నా ప్రేమ యొక్క వస్తువు (1998)
  • టెండర్ ఆఫర్ (1977)

అవార్డులు

[మార్చు]
  • 1983: జాన్ సైమన్ గుగ్గెన్‌హీమ్ ఫెలోషిప్
  • 1989: నాటకానికి పులిట్జర్ బహుమతి - ది హెడీ క్రానికల్స్
  • 1989: ఉత్తమ నాటకానికి టోనీ అవార్డు – ది హైడీ క్రానికల్స్
  • 1989: ఔటర్ క్రిటిక్స్ సర్కిల్ అవార్డు – ది హైడీ క్రానికల్స్
  • 1989: డ్రామా డెస్క్ అవార్డు – ది హైడీ క్రానికల్స్
  • 1989: సుసాన్ స్మిత్ బ్లాక్‌బర్న్ ప్రైజ్ - ది హెడీ క్రానికల్స్
  • 1993: ఔటర్ క్రిటిక్స్ సర్కిల్ అవార్డు – ది సిస్టర్స్ రోసెన్స్‌వీగ్
  • 1993: అమెరికన్ థియేటర్‌లో విశిష్ట సాధనకు విలియం ఇంజ్ అవార్డు

ఇవి కూడా చూడండి

[మార్చు]

బాహ్య లింకులు

[మార్చు]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. 1.0 1.1 1.2 Charles Isherwood (January 31, 2006). "Wendy Wasserstein Dies at 55; Her Plays Spoke to a Generation". The New York Times. Retrieved December 21, 2008.
  2. Julie Salamon (2011). Wendy and the Lost Boys: The Uncommon Life of Wendy Wasserstein. Penguin Press. ISBN 978-1-59420-298-8. OCLC 713567430.
  3. Napoleon, Davi (June 3, 2010). "At the Eugene O'Neill Theater Center's Critics Institute 5Q4 Dan Sullivan". The Faster Times. Archived from the original on June 7, 2010. Retrieved June 4, 2010.
  4. Staff writers (November 25, 2005). "Was Wendy Wasserstein's Third Number One with Critics?". Broadway World. Retrieved February 12, 2009.
  5. Blank, Matthew."'Pamela's First Musical' Premieres at Town Hall", playbill.com, May 19, 2008
  6. Smith, Dinita. "The Newest Wasserstein Creation Comes Home" The New York Times, December 23, 1999