Jump to content

వేదారణ్యేశ్వరర్ ఆలయం

Coordinates: 10°22′N 79°51′E / 10.367°N 79.850°E / 10.367; 79.850
వికీపీడియా నుండి
వేదారణ్యేశ్వర ఆలయం
వేదారణ్యం ఆలయ గోపురం దృశ్యం
వేదారణ్యం ఆలయ గోపురం దృశ్యం
భౌగోళికం
భౌగోళికాంశాలు10°22′N 79°51′E / 10.367°N 79.850°E / 10.367; 79.850
దేశంభారతదేశం
రాష్ట్రంతమిళనాడు
జిల్లానాగపట్టిణం
ప్రదేశంవేదారణ్యం
సంస్కృతి
దైవంవేదారణ్యేశ్వరుడు (శివుడు)
వాస్తుశైలి
నిర్మాణ శైలులుద్రావిడ శిల్పకళ

వేదారణ్యేశ్వర ఆలయం అనేది శివుడుకు అంకితమైన ఒక హిందూ ఆలయం. ఇది భారతదేశంలోని తమిళనాడు రాష్ట్రం, వేదారణ్యం పట్టణంలో ఉంది. వేదారణ్యేశ్వరుడు 7వ శతాబ్దం CE నాటి తమిళ శైవ కాననికల్ గ్రంథమైన తేవారంలో ప్రస్తావించబడిన దేవుడు. ఈ గ్రంథాన్ని నాయనార్లుగా ప్రసిద్ధిచెందిన తమిళ సంత కవులు రచించారు, ఈ ఆలయాన్ని పాడల్ పెట్ర స్థలంగా వర్గీకరించారు. ఏడు తిరుమురైలలోనూ ప్రస్తావించబడిన ఏకైక ఆలయం ఇదే. ఈ ఆలయం అప్పర్, సంబందర్ అనే సంతుల మధ్య ఉన్న పురాణ గాధకు ప్రసిద్ధి చెందింది. అప్పర్ ఆలయ తలుపులు తెరచేందుకు పాడగా, సంబంధర్ వాటిని మూసేందుకు పాడాడని కథనం ప్రసిద్ధి.

వేదారణ్యేశ్వర ఆలయం ఆదిత్య చోళ I (871–907 CE) కావేరి నది ఒడ్డున తిరుపురంబియం యుద్ధంలో తన విజయాన్ని స్మరించుకోవడానికి నిర్మించిన ఆలయాల శ్రేణిలో ఒకటిగా భావించబడుతుంది. (కానీ ఈ వాదన సత్యం కాకపోవచ్చును, ఎందుకంటే అప్పర్, తిరుజ్ఞాన సంబంధర్ 7వ శతాబ్దం CE ఆరంభంలోనే మహేంద్ర పల్లవుని పాలన కాలంలో ఈ ఆలయాన్ని దర్శించారు. ఆ సమయంలో వారు తమ తేవార పద్యాలతో ఆలయ తలుపులు తెరిపించడమూ, మూయించడమూ చేశారు. కనుక ఈ ఆలయం మహేంద్ర పల్లవుని కాలానికి ముందే నిర్మించబడి ఉండాలి.) ఈ ఆలయంలో చోళుల కాలానికి చెందిన అనేక శాసనాలు ఉన్నాయి. ఈ ఆలయంలో రోజుకు ఆరు పూజా విధులు ఉదయం 5:30 నుండి రాత్రి 8 గంటల వరకు నిర్వహించబడతాయి. సంవత్సరానికి మూడు ప్రధాన పండుగలు నిర్వహించబడతాయి. వార్షిక బ్రహ్మోత్సవం (ప్రధాన పండుగ)కు దూరదూరాల నుండి వేలాది భక్తులు హాజరవుతారు. ఈ ఆలయాన్ని తమిళనాడు ప్రభుత్వానికి చెందిన హిందూ మత, ధర్మాదాయ శాఖ నిర్వహిస్తోంది.

నామవ్యుత్పత్తి, పురాణగాథ

[మార్చు]
ఆలయం లోపలి గర్భగృహం

వేదారణ్యం పట్టణానికి ఆ పేరును ఈ ఆలయ ప్రధాన దేవుడైన వేదారణ్యేశ్వరుని నుండే వచ్చింది. ఈ ఆలయం శివుడికి అంకితమైన ఒక హిందూ ఆలయం. ఈ ప్రదేశాన్ని పూర్వకాలంలో “తిరుమరైకాడు” అని పిలిచేవారు,[1] దీని అర్థం హిందూ మతానికి చెందిన అత్యంత ప్రాచీన గ్రంథాలైన వేదాలు ఉద్భవించిన ప్రదేశం అన్నది. 7వ శతాబ్దం CE నాటి శైవ కాననికల్ గ్రంథమైన తేవారంలో అప్పర్, తిరుజ్ఞాన సంబంధర్ ఈ ప్రదేశాన్ని “తిరుమరైకాడు”గా పేర్కొన్నారు. హిందూ పురాణాల ప్రకారం, వేదాలు ఈ ప్రదేశంలో శివుడిని పూజించాయి, అందువల్ల ఈ ప్రదేశానికి “వేదారణ్యం” అనే పేరు వచ్చింది.[2][3][4][5][6]

మరో హిందూ పురాణం ప్రకారం, విష్ణువు యొక్క ఏడవ అవతారం అయిన రాముడు లంకాధిపతి రావణుడుపై యుద్ధంలో చేసిన పాపాల నుండి విముక్తి పొందేందుకు వేదారణ్యాన్ని సందర్శించాడని నమ్మకం.[2][7] రాముని పాదముద్రలు వేదారణ్యం సమీపంలోని “రామర్ పాదం” అనే ప్రదేశంలో ఇప్పటికీ సంరక్షించబడ్డాయని విశ్వాసం.[7] తమిళ పురాణ కథనం ప్రకారం, వేదాలు శివుని పూజించిన తరువాత ఆలయ తలుపులను మూసివేశాయని చెబుతారు.[6] ఈ ఆలయం నుండి శివుడు, పార్వతీ దేవి వివాహాన్ని మహర్షి అగస్త్యుడు దర్శించాడని నమ్మకం. మరో కథనం ప్రకారం, దీపంలోని నెయ్యి దీపాన్ని ఒక ఎలుక కదిలించడంతో వెలుగు మరింత వ్యాప్తి చెందింది. శివుడు ఆ ఎలుకను ఆశీర్వదించగా, అది తదుపరి జన్మలో రాజు మహాబలిగా జన్మించింది. అశ్వినులు, నచికేతుడు, శ్వేతకేతువు ఈ ప్రదేశంలో తపస్సు చేసినట్లు కూడా పురాణాలు పేర్కొంటాయి.[8]

చరిత్ర

[మార్చు]
ఆలయం లోపలి గర్భగృహం

వేదారణ్యం యొక్క లిఖిత చరిత్ర వేదారణ్యేశ్వర ఆలయంలో లభించిన శాసనాల ద్వారా తెలిసి వస్తుంది. ఈ శాసనాలను 1904లో మద్రాస్ శాసన విభాగం నమోదు చేసింది. మొత్తం 1904 సంవత్సరానికి చెందిన 415 నుండి 503 సంఖ్యలతో 88 శాసనాలు నమోదు చేయబడ్డాయి.[2] ఈ శాసనాలు ఆదిత్య చోళ I (871–907 CE), రాజరాజ చోళుడు I (985–1014 CE), రాజేంద్ర చోళుడు I (1012–1044 CE), కులోత్తుంగ చోళుడు I (1070–1120 CE) పాలనా కాలాలకు చెందినవిగా ఉన్నాయి. వీటిలో ఆలయానికి చేసిన వివిధ దానాలు ప్రస్తావించబడ్డాయి.[2][9] 13వ శతాబ్దానికి చెందిన సంతుడు పరంజ్యోతి మునివర్, తిరువిళైయాడల్ పురాణం అనే గ్రంథాన్ని రచించినవాడు, వేదారణ్యంలో జన్మించాడు.[2] పరాంతక చోళుడు I కాలానికి చెందిన ఒక శాసనంలో, శాశ్వత దీపం నిర్వహణ కోసం ఒక వ్యాపారి ఆలయానికి 90 గొర్రెలను దానంగా ఇచ్చినట్టు పేర్కొనబడింది.[10]

కులోత్తుంగ చోళుడు I (1070–1120 CE) పాలన కాలంలో వేదారణ్యం చోళ సామ్రాజ్యంలో భాగంగా కొనసాగింది, చోళ ప్రాంతం శైవ మతానికి ఒక ప్రధాన కేంద్రంగా అభివృద్ధి చెందింది.[11] 13వ శతాబ్దం CEలో రాజేంద్ర చోళుడు II కాలంలో చోళుల పతనానంతరం, అప్పటి చోళ ప్రాంతం పాండ్యులు, హోయసళులు మధ్య అధికార పోరాటానికి లోనైంది.[12] తంజావూరు నాయకుల పాలన కాలంలో కూడా ఈ ఆలయానికి రాజాశ్రయం కొనసాగింది.[13] నేగపట్టిణం ప్రాంతం (ప్రస్తుత నాగపట్టిణం జిల్లా) 1759 CEలో లాలీ (1702–1766 CE) నాయకత్వంలో ఫ్రెంచ్ సేనల చేత తాత్కాలికంగా ఆక్రమించబడింది. అనంతరం ఫ్రెంచ్‌లు తంజావూరు రాజును ఓడించలేకపోవడంతో, తంజావూరు జిల్లాను బ్రిటిష్ వారు తమ అధీనంలోకి తీసుకున్నారు.[14][15] ఆధునిక కాలంలో ఈ ఆలయాన్ని తమిళనాడు ప్రభుత్వానికి చెందిన హిందూ మత, ధర్మాదాయ శాఖ నిర్వహించి పరిపాలిస్తోంది.

శిల్పకళ

[మార్చు]

ఈ ఆలయంలో పచ్చని పచ్చమణి వర్ణంలో ఉన్న లింగం ఉంది, దీనిని స్థానికంగా మరగత లింగం అని పిలుస్తారు.[16] వేదారణ్యేశ్వర ఆలయ సముదాయంలో మూడు ప్రాకారాలు (బాహ్య ప్రాంగణాలు), తూర్పు, పడమర దిశల్లో రెండు ఐదు అంతస్తుల రాజగోపురాలు ఉన్నాయి. ఆలయ సముదాయంలో పడమర ప్రవేశ ద్వారం వద్ద మాణికర్ణిక అనే ఆలయ కొలను ఉంది.[2] ప్రధాన గర్భగృహం తూర్పు దిశగా ముఖం చేసి ఉంటుంది, అందులో గ్రానైట్ రాయితో తయారైన లింగం రూపంలో వేదారణ్యేశ్వరుడు (శివుడు) ప్రతిష్ఠించబడ్డాడు. గర్భగృహానికి వెళ్లే మండపంలో గణేశుడు (శివుని కుమారుడు, విజ్ఞాన దేవుడు), మురుగన్ (యుద్ధ దేవుడు), నంది (శివుని వాహనం), నవగ్రహాలు (తొమ్మిది గ్రహ దేవతలు) యొక్క గ్రానైట్ విగ్రహాలు ఉన్నాయి. తమిళనాడులోని ఇతర శివాలయాల మాదిరిగానే, మొదటి ప్రాకారంలో దక్షిణామూర్తి (గురువైన శివుడు), దుర్గాదేవి (యోధ దేవత), చండికేశ్వరుడు (శివుని భక్తుడు) విగ్రహాలు ఉన్నాయి. రెండవ ప్రాకారం గ్రానైట్ గోడలతో చుట్టుముట్టబడి ఉంది.[17] అంతర్గత గర్భగృహంలో 63 నాయనార్ల విగ్రహాలు ఉన్నాయి. అదేవిధంగా రామనాథ లింగం, షణ్ముఖుడు, జ్వరదేవుడు, సరస్వతి, శనిశ్వరుడు, అన్నపూర్ణి, దుర్గ, నటరాజు, భైరవుడు, సూర్యుడు, చంద్రుడు విగ్రహాలు కూడా ఉన్నాయి. ఇతర ఆలయాలకన్నా భిన్నంగా, నవగ్రహాలు ఒకే వరుసలో అమర్చబడ్డాయి.[8] దుర్గాదేవి, వనదుర్గ విగ్రహాలు విశిష్టమైన రూపాల్లో దర్శనమిస్తాయి.[18]

ఆలయ విస్తృత దృశ్యం

ఊరేగింపు నృత్యం

[మార్చు]
ఆలయ ప్రవేశ ద్వారం

తిరువారూరులోని త్యాగరాజ ఆలయం అజప తానం (జపం లేకుండా చేసే నృత్యం)కు ప్రసిద్ధి చెందింది. పురాణ కథనం ప్రకారం, ముచుకుంద అనే చోళ రాజు ఇంద్రుడు (దేవలోక దేవుడు) నుండి ఒక వరాన్ని పొందాడు. విష్ణువు ఛాతిపై విశ్రమిస్తున్న శివుని రూపంలో ఉన్న త్యాగరాజ స్వామి విగ్రహాన్ని పొందాలని అతడు కోరాడు. ఇంద్రుడు రాజును తప్పుదోవ పట్టించేందుకు మరో ఆరు విగ్రహాలను తయారు చేయించాడు. అయితే రాజు తిరువారూరులో ఉన్న నిజమైన విగ్రహాన్ని గుర్తించాడు. మిగిలిన ఆరు విగ్రహాలు తిరుక్కువళై, నాగపట్టిణం, తిరుక్కారయిల్, తిరుకొలిలి, తిరుక్కువళై, తిరుమరైకాడులలో ప్రతిష్ఠించబడ్డాయి.[19][20] ఈ ఏడు ప్రదేశాలూ కావేరి నది డెల్టాలో ఉన్న గ్రామాలే. ఊరేగింపులో తీసుకువెళ్లినప్పుడు ఈ ఏడు త్యాగరాజ విగ్రహాలు నాట్యం చేస్తున్నట్లు చెబుతారు (నిజానికి ఊరేగింపు విగ్రహాన్ని మోసే వారు నాట్యం చేస్తారు). ఈ ఏడు ఆలయాల నృత్య శైలులను సప్త విదంగం (ఏడు నృత్య రీతులు)గా పిలుస్తారు.[21] సంబంధిత ఆలయాలు క్రింది విధంగా ఉన్నాయి:[22]

ఆలయం విదంగర్ ఆలయం నృత్య భంగిమ అర్థం
త్యాగరాజ ఆలయం విధివిదంగర్ అజపథానం మంత్రోచ్ఛారణ లేకుండా చేసే నృత్యం; విష్ణువు ఛాతిపై విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న శ్రీ త్యాగరాజుని నృత్యాన్ని పోలి ఉంటుంది
ధర్భారణ్యేశ్వర ఆలయం నాగరదంగర్ ఉన్మత్తనాథానం మత్తులో ఉన్న వ్యక్తి చేసే నృత్యం
కయరోహణస్వామి ఆలయం సుందరవిదంగర్ విలతిత్థానం సముద్ర అలల మాదిరిగా చేసే నృత్యం
కన్నయారియముదయార్ ఆలయం ఆధివిదంగర్ కుక్కునాథానం కోడి నడకను పోలిన నృత్యం
బ్రహ్మపురీశ్వర ఆలయం అవనివిదంగర్ భృంగనాథానం పువ్వు మీద తిరిగే తేనెటీగ మాదిరిగా చేసే నృత్యం
వైమూర్నాథర్ ఆలయం నల్లవిదంగర్ కమలనాథానం గాలిలో కదిలే కమలపువ్వులా చేసే నృత్యం
వేదారణ్యేశ్వర ఆలయం భువనివిదివిదంగర్ హంసపథనాథానం హంస నడకను పోలిన నృత్యం

ఆరాధన, మతాచారాలు

[మార్చు]

ఈ ఆలయంలో పండుగల సమయంలోనూ, ప్రతిరోజూ ఆలయ పూజారులు పూజ (ఆచార కర్మలు) నిర్వహిస్తారు. తమిళనాడులోని ఇతర శివాలయాల మాదిరిగానే, ఇక్కడి పూజారులు కూడా శైవ సంప్రదాయానికి చెందిన బ్రాహ్మణ ఉపకులానికి చెందినవారు. ఆలయంలో రోజుకు ఆరు సార్లు పూజలు జరుగుతాయి. అవి ఉదయం 5:30 గంటలకు ఉషత్కాలం, ఉదయం 8:00 గంటలకు కలశాంతి, ఉదయం 10:00 గంటలకు ఉచికాలం, సాయంత్రం 5:00 గంటలకు సాయరక్షై, సాయంత్రం 7:00 గంటలకు ఇరండంకాలం, రాత్రి 8:00 గంటలకు అర్ధజామం. ప్రతి పూజలో నాలుగు దశలు ఉంటాయి: అభిషేకం (పవిత్ర స్నానం), అలంకారం (అలంకరణ), నైవేద్యం (ఆహార నివేదన), దీపారాధన (దీపాలు ఊపడం). ఇవన్నీ వేదారణ్యేశ్వరుడు, అమ్మవారి కోసం నిర్వహించబడతాయి. పూజలు నాదస్వరం, తవిల్ వాయిద్య సంగీతంతో, వేదాల పఠనంతో, భక్తుల నమస్కారాలతో జరుగుతాయి. వారపు ఆచారాలలో సోమవారం (సోమవారం), శుక్రవారం (శుక్రవారం) ఉన్నాయి. పక్షవారీ ఆచారాలలో ప్రదోషం ఉండగా, నెలవారీ పండుగలలో అమావాస్య, కృత్తిక, పౌర్ణమి, చతుర్థి ఉన్నాయి.[6] ఆడి (జూలై–ఆగస్టు), తై (జనవరి–ఫిబ్రవరి) తమిళ నెలల పౌర్ణమి రోజుల్లో జరిగే జంట పండుగలకు తమిళనాడు నలుమూలల నుండి పెద్ద సంఖ్యలో యాత్రికులు వస్తారు. సంవత్సరం పొడవునా భక్తులు సముద్ర తీరంలో పవిత్ర స్నానం చేస్తారు. ఈ స్నానం రామేశ్వరంలో చేసే ఆరాధనతో సమానమని భావిస్తారు.[23] మాణికర్ణిక ఘాట్‌లో చేసే పవిత్ర స్నానం పాపవిమోచన కలిగిస్తుందని నమ్మకం.[2] ఆలయ మహాసంప్రోక్షణం లేదా కుంభాభిషేకం 26 అక్టోబర్ 2015న నిర్వహించబడింది.[24]

మాణికర్ణిక కొలనుతో కూడిన ఆలయ విస్తృత దృశ్యం

మతపరమైన ప్రాముఖ్యత

[మార్చు]
అప్పర్, సంబంధర్ విగ్రహాలు

నాయనార్లు అయిన అప్పర్, తిరుజ్ఞాన సంబంధర్ ఆలయ తలుపులు మూసివుండటంతో లోపలికి ప్రవేశించలేకపోయారు. అప్పుడు తిరుజ్ఞాన సంబంధర్ అభ్యర్థన మేరకు అప్పర్ శివుని స్తుతిస్తూ భక్తి గీతాలు పాడగా తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. అనంతరం తిరుజ్ఞాన సంబంధర్ పాడిన భక్తి గీతాలతో తలుపులు మళ్లీ మూసివేయబడ్డాయి.[6][25] వేదారణ్యేశ్వరుడు 7వ శతాబ్దానికి చెందిన తమిళ శైవ కాననికల్ గ్రంథమైన తేవారంలో ప్రస్తావించబడ్డాడు. ఈ గ్రంథాన్ని నాయనార్లు రచించారు, ఈ ఆలయం పాడల్ పెట్ర స్థలంగా వర్గీకరించబడింది. ఏడు తిరుమురైలలోనూ ప్రస్తావించబడిన ఏకైక ఆలయం ఇదే. అప్పర్ తలుపులు తెరవడానికి, సంబంధర్ తలుపులు మూయడానికి పాడిన పురాణ గాధకు ఈ ఆలయం ప్రసిద్ధి. మరో నాయనారైన సుందరర్ కూడా చేర రాజు చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనారుతో కలిసి ఈ ఆలయాన్ని సందర్శించినట్లు నమ్మకం.[8] ఆలయ పడమర ప్రవేశ ద్వారం వద్ద విరహట్టే వినాయకుడు అనే గణేశుని రూపం ఉంది. రాముడు సంహరించిన భూతాలను తరిమివేశాడని ఇతనిపై విశ్వాసం ఉంది.[26] ప్రతి సంవత్సరం తమిళ నెల తైలో వచ్చే మహోదయ అమావాస్య ఒక ముఖ్యమైన మతపరమైన సందర్భం. ఈ సందర్భంగా మహోదయ స్నానం చేయడం కోసం భక్తులు ఆలయ సమీపంలోని కొలను, కోడియాకరై బీచ్, వేదారణ్యం సముద్రం, చివరిగా ఆలయంలోని మాణికర్ణిక కొలనులో స్నానం చేస్తారు. ఈ సమయంలో ప్రత్యేక పూజలు నిర్వహించబడతాయి, వందలాది భక్తులు ఆలయానికి తరలివస్తారు.[27]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. ↑ Vedaranyam municipality (2011). Vedaranyam History (PDF) (Report). Vedaranyam Municipality. pp. 1–4. the original (PDF) నుండి 17 April 2012 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 8 June 2012.
  2. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 Ayyar 1991, pp. 392–402
  3. ↑ R.K.K., Rajarajan (2015). K. Krishna Naik; E. Siva Nagi Reddy (eds.). "Legends of Madurai in Arts and Festivities". Cultural Contours of History and Archaeology, in Honour of Snehasiri Prof. P. Chenna Reddy. VIII. Delhi: B.R. Publishing Corporation: 1–7.
  4. ↑ R.K.K., Rajarajan; Rajarajan, Jeyapriya (2013). Mīnākṣī-Sundareśvara: Tirivuḷaiyāṭaṟ Purāṇam in Letters, Design and Art. Delhi: Sharada.
  5. ↑ Ghose 1998, p. 62
  6. ↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 "Sri Thiru Marai Kadar temple". Dinamalar. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 16 April 2011.
  7. ↑ 7.0 7.1 Knapp, Stephen (2011). Spiritual India Handbook. Mumbai: Jaico Books. p. 355. ISBN 978-81-8495-024-3.
  8. ↑ 8.0 8.1 8.2 R., Dr. Vijayalakshmy (2001). An introduction to religion and Philosophy – Tévarám and Tivviyappirapantam (1st ed.). Chennai: International Institute of Tamil Studies. pp. 372–4.
  9. ↑ Ghose 1998, p. 301
  10. ↑ Singh 2008, p. 622
  11. ↑ Ayyar 1991, p. 215
  12. ↑ Ghose 1998, pp. 59–60
  13. ↑ "Journal of Indian History". 82. Department of History, University of Kerala. 2004: 33. {{cite journal}}: Cite journal requires |journal= (help)
  14. ↑ Dodwell, Henry (1920). Dupleix and Clive. Asian Educational Services. p. 166. ISBN 978-81-206-0394-3. {{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help)
  15. ↑ National encyclopaedia (1885). The national encyclopædia. Libr. ed. Oxford University. p. 287.
  16. ↑ "Championing a cause". The Hindu. Chennai. 2012-12-20. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2013-04-27.
  17. ↑ V., Meena (1974). Temples in South India (1st ed.). Kanniyakumari: Harikumar Arts. p. 36.
  18. ↑ Dr. R., Selvaganapathy, ed. (2013). Saiva Encyclopaedia volume 5 - Temples in Tamil Nadu (Later period) (in తమిళం). Chennai, India: Saint Sekkizhaar Human Resource Development Charitable Trust. p. 529.
  19. ↑ Pillai, J.M. Somanasundaram (1994). The great temple at Tanjore. Tamil University, Thanjavur. p. 9.
  20. ↑ Sundararajan, Saroja (1985). Glimpses of the history of Karaikkal. Lalitha Publications. p. 54.
  21. ↑ "The Journal of the Music Academy, Madras". 71. Madras: Music Academy. 2000: 35. {{cite journal}}: Cite journal requires |journal= (help)
  22. ↑ Kersenboom-Story, Saskia C. (1987). Nityasumangali. Motilal Banarsidass Publishers. p. 146. ISBN 9788120803305.
  23. ↑ South Indian Railway guide illustrated (1926). South Indian Railway guide illustrated. New Delhi: Asian Educational Services. p. 171. ISBN 81-206-1889-0. {{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help)
  24. ↑ "Vedaranyeswarar temple 'kumbhabhishekam' draws thousands". The Hindu. 2015-10-27. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2015-10-28.
  25. ↑ Kingsbury, Francis; Phillips Kingsbury (1921). Hymns of the Tamil Śaivite Saints. New Delhi: Asian Educational Services. p. 63. ISBN 978-81-206-0285-4. {{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help)
  26. ↑ Venkataraman, Sekar (2019). Temples of Forgotten Glory: A Wide Angle Exposition. Notion Press. p. 218. ISBN 978-1-64587-625-0.
  27. ↑ Venkatramanan, Geetha (7 February 2019). "Vedaranyam rises to the occasion". The Hindu. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2 November 2019.

సూచనలు

[మార్చు]

చిత్రాలు

[మార్చు]
  • గర్భగృహం వెనుక భాగం
    గర్భగృహం వెనుక భాగం
  • గర్భగృహం వెనుక భాగం
    గర్భగృహం వెనుక భాగం
  • గర్భగృహం వెనుక భాగం
    గర్భగృహం వెనుక భాగం
  • ప్రాకారంలో
    ప్రాకారంలో
  • ప్రాకారంలో
    ప్రాకారంలో
  • ప్రాకారంలో
    ప్రాకారంలో
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=వేదారణ్యేశ్వరర్_ఆలయం&oldid=4807369" నుండి వెలికితీశారు