Jump to content

శెక్కిళార్

వికీపీడియా నుండి
శెక్కిళార్
శెక్కిళార్ (12వ శతాబ్ద శైవ సంత్)
జననంకుంద్రత్తూర్,
జయంకొండ చోళమండలం, చోళ సామ్రాజ్యం
(ప్రస్తుతం కాంచీపురం జిల్లా, తమిళనాడు, భారతదేశం)
బిరుదులు/గౌరవాలువైగాసి (మే–జూన్)లో గురు పూజ
తత్వంశైవమతం
సాహిత్య రచనలుపెరియ పురాణం

శెక్కిళాన్ మాదేవడిగల్ రామదేవ (12వ శతాబ్దం CE),[1][2] కుటుంబ పేరుతో ప్రజల్లో శెక్కిళార్గా ప్రసిద్ధి చెందినవాడు.[3][4] ఆయన ఒక శైవ సంత్, కులోత్తుంగా చోళుడు IIకు సమకాలీనుడు.[5] ఆయన 4253 పద్యాలతో కూడిన పెరియ పురాణం (అర్థం: "మహా కథ" లేదా "మహా వృత్తాంతం")ను రచించి సంకలనం చేశాడు. ఈ గ్రంథంలో శైవ భక్తులైన అరవైమూడు నాయనార్లు — శివునికు అంకితమైన భక్తుల — జీవితకథలను వివరిస్తుంది.

తరువాత శెక్కిళార్ స్వయంగా కూడా పూజ్యసంతుగా గౌరవింపబడ్డాడు. ఆయన రచన అయిన పెరియ పురాణం శైవ పుణ్యగ్రంథ సంపుటమైన తిరుమురైలో ద్వాదశ (12వ), చివరి గ్రంథంగా స్థానం పొందింది.[6]

జీవితం

[మార్చు]

శెక్కిళార్ జనననామం అరుల్మొళి దేవన్. దీని అర్థం "దివ్య భాషకు అధిపతి" లేదా "దైవిక వాక్కు కలవాడు".[7][8] ఆయన కుంద్రత్తూర్ గ్రామానికి చెందినవాడు. ఇది ప్రస్తుత చెన్నై నగర ఉపనగరంగా ఉంది. ఈ ప్రాంతం తోండైమండలంలోని పులియూర్-కొట్టం ఉపవిభాగంలో భాగం.[6] ఆయన వెల్లాళర్ కుటుంబంలో జన్మించాడు. శెక్కిళార్ చిన్ననాటి నుంచే అసాధారణ ప్రతిభను ప్రదర్శించాడు. ఆయన ప్రతిభను గమనించిన రాజు అనపాయుడు (అంటే కులోత్తుంగా చోళుడు II) ఆయనను తన ప్రధాన మంత్రిగా నియమించాడు.[9] శెక్కిళార్ జీవితం 14వ శతాబ్దపు శైవ ఆచార్యుడు ఉమాపతి శివాచార్యులు తన గ్రంథమైన శెక్కిళార్ నాయనార్ పురాణం (1313 CE)లో స్మరించాడు.[10] శెక్కిళార్‌కు ఉత్తమ చోళ పల్లవన్ అనే బిరుదు ఉండేది. ఆయన సహోదరునికి తోండైమాన్ పల్లవరాయన్ అనే బిరుదు ఉండేది.[11][12] ఉమాపతి శివాచార్యులు తన శెక్కిళార్ పురాణంలో శెక్కిళార్‌ను గంగా-కుల తిలక (గంగ వంశానికి కీర్తిశిఖరం), భాగీరథి-కుల తిలక (భగీరథుడు వంశానికి కీర్తిశిఖరం) అనే గౌరవపదాలతో స్తుతించారు.[13] శెక్కిళార్‌కు అంకితమైన గురు పూజ ఉత్సవం ప్రతి సంవత్సరం వైగాసి-పూసం (మే–జూన్) నెలలో జరుపబడుతుంది.

పెరియ పురాణం సంకలనం

[మార్చు]
Om symbol
Om symbol
తిరుమురై
Tamil Om symbol
Tamil Om symbol
పన్నెండు భాగాలుగా ఉన్న తమిళ తమిళ శైవ భక్తి కీర్తనలు – అరవై మూడు నాయనారులు రచనలు
భాగాలు పేరు రచయిత
1,2,3 తేవారం (తిరుక్కడైక్కాప్పు) సంబందర్
4,5,6 తేవారం తిరునావుక్కరసర్
7 తేవారం (తిరుప్పట్టు) సుందరర్
8 తిరువాసగం &

తిరుక్కోవయ్యార్

 మాణిక్యవాచకర్
9 తిరువిసైప్పా &

తిరుప్పల్లాండు

 వివిధ రచయితలు
10 తిరుమంత్రం తిరుమూలర్
11 శైవ ప్రబంధం వివిధ రచయితలు
12 పెరియ పురాణం శెక్కిళార్
పాదల్ పెట్రా స్థలం
పాదల్ పెట్రా స్థలం
రాజరాజ చోళుడు I
నంబియందర్ నంబి

కులోత్తుంగా చోళుడు II అప్పటికి యువరాజుగా ఉండి, శివుని నటరాజ స్వరూపంకు పరమభక్తుడు. ఆయన చిదంబరంలోని శైవమత కేంద్ర పునర్నిర్మాణ కార్యక్రమాన్ని తన పూర్వీకులు ప్రారంభించిన విధంగా కొనసాగించాడు.[14][15] అదే సమయంలో, రాజు అత్యంత రసాత్మకతతో కూడిన జైన కావ్యమైన జీవక చింతామణి (Cīvaka Cintāmaṇi)పై ఆసక్తి చూపుతున్నాడు. దీనిని గమనించిన శెక్కిళార్, రాజుకు శైవ సంతులైన నాయనారుల జీవితాలను, ముఖ్యంగా సుందరర్ రచించిన తిరుత్తొందర్ తొగైలో పేర్కొన్న విధంగా, అధ్యయనం చేయాలని సూచించాడు.[16]

దీనితో రాజు, శెక్కిళార్‌ను శైవ సంతుల జీవితాలను మహాకావ్యరూపంలో వివరించమని ఆహ్వానించాడు. శెక్కిళార్ వేదాలు, ఆగమాలలో ప్రావీణ్యం కలిగిన పండితుడు. అంతేకాక, ఆయన స్వయంగా ఒక శైవ భక్తుడిగా నాయనారుల సంప్రదాయం గురించి లోతైన అవగాహన కలిగి ఉన్నాడు. అతను అరవైమూడు నాయనారుల జీవితాలను వివరిస్తూ పెరియ పురాణం (అర్థం: "మహా వృత్తాంతం")ను రచించాడు. ఈ కావ్యాన్ని ఆయన చిదంబరం నటరాజ ఆలయంలోని "వెయ్యి స్తంభాల మండపం"లో స్వయంగా పారాయణం చేసి, చోళ రాజ్యంలో శైవ భక్తిని మళ్లీ ప్రేరేపించాడు.[17]

జానపద కథనాల ప్రకారం, శెక్కిళార్ చిదంబరం ఆలయంలో తన రచనను ఎలా ప్రారంభించాలో ఆలోచిస్తూ ధ్యానంలో కూర్చున్నప్పుడు, శివుడు ప్రత్యక్షమై మొదటి శ్లోకం ఎలా ఉండాలో ఉపదేశించాడని చెబుతారు.[18] కులోత్తుంగా చోళుడు II పెరియ పురాణంను విని ఎంతో ప్రేరేపితుడయ్యాడు. ఆయన ఆ కావ్యాన్ని, శెక్కిళార్‌ను రాజ హస్తిపై కూర్చోబెట్టి, చిదంబరం వీధులలో మహోత్సవ ప్రదక్షిణగా తీసుకెళ్లాడు. రాజు స్వయంగా చామరాలు వీచి, శెక్కిళార్‌కు విశేష గౌరవాలు అందజేశాడు.[19][20][21]

ఈ రచనను కులోత్తుంగా చోళుడు II పాలనలో అత్యంత ముఖ్యమైన సాంస్కృతిక కార్యక్రమంగా పరిగణిస్తారు. ఇది శైవ సంతులపై ఉన్న పూర్వ హాగియోగ్రఫీలకు (భక్తి జీవిత చరిత్రలకు) సాహిత్య అలంకరణ మాత్రమే అయినప్పటికీ, ఇది చోళ సాహిత్య శైలికి పరాకాష్టగా గుర్తింపబడింది.[22] తమిళ భాషలో రచించబడిన అన్ని భక్తి పురాణాలలో, పెరియ పురాణం (లేదా తిరుత్తొందర్ పురాణం)కు ప్రథమ స్థానముంది.[23] పెరియ పురాణంను తమిళంలో ఐదవ వేదంగా భావిస్తారు. ఇది వెంటనే శైవ పుణ్యగ్రంథ సంపుటమైన తిరుమురైలో ద్వాదశ (12వ), చివరి గ్రంథంగా స్థానం పొందింది.[24]

శెక్కిళార్‌కు అంకితమైన ఆలయాలు

[మార్చు]
శెక్కిళార్ పెరుమాన్

శ్రీవంజియం లో లభించిన ఒక శాసనం ప్రకారం, శెక్కిళార్‌ను దేవతాత్మక స్థాయికి చేర్చారు, ఆయన విగ్రహారాధన కోసం అనపాయన్ అనే వ్యక్తి ఏర్పాట్లు చేసినట్లు తెలుస్తుంది.[25]

శెక్కిళార్‌కు అంకితమైన కొన్ని ఆలయాలు ఉన్నాయి. వాటిలో ముఖ్యమైనవి:

  • కుంద్రత్తూర్ లోని కుంద్రత్తూర్ శెక్కిళార్ ఆలయం (చెన్నై సమీపంలో).
  • సివగంగై జిల్లా, తమిళనాడులోని చెట్టినాడ్ ప్రాంతంలో ఉన్న దేవకోట్టై నాగర శివన్ కోవిల్ (శెక్కిళార్ కోవిల్ అని కూడా పిలుస్తారు). ఇక్కడ శెక్కిళార్ ఉత్సవ మూర్తిగా ప్రతిష్ఠించబడ్డాడు.

పరిశోధనా కేంద్రం

[మార్చు]

శెక్కిళార్ పరిశోధనా కేంద్రం ఆయన రచించిన మహాకావ్యం పెరియ పురాణంపై, ఆ కాలానికి చెందిన కళ, సంస్కృతి, నాగరికత, ఆచారాలు, సామాజిక-ఆర్థిక పరిస్థితులు, మత-నిరపేక్ష దృక్కోణాలపై పరిశోధనలు నిర్వహిస్తుంది.

మూలాలు

[మార్చు]
  1. ↑ K. M. Venkataramaiah, International School of Dravidian Linguistics. A handbook of Tamil Nadu. International School of Dravidian Linguistics, 1996. p. 331.
  2. ↑ C. Mookka Reddy. The Tirumal?ava?i Temple: History and Culture Through the Ages. B.R. Publishing Corporation, 1986. p. 43.
  3. ↑ C. Jesudasan, Hephzibah Jesudasan (1961). A history of Tamil literature. Y.M.C.A. Pub. House, 1961. p. 157.
  4. ↑ Mu Kōvintacāmi. A Survey of the Sources for the History of Tamil Literature. Annamalai University, 1977. p. 135.
  5. ↑ Mu Kōvintacāmi. A Survey of the Sources for the History of Tamil Literature. Annamalai University, 1977 - Tamil literature - 436 pages. p. 136.
  6. 1 2 Sujit Mukherjee. A Dictionary of Indian Literature: Beginnings-1850. Orient Blackswan, 1998 - Literary Criticism - 434 pages. p. 356.
  7. ↑ Enamul Haque; Gouriswar Bhattacharya. Kalhār (white water-lily): studies in art, iconography, architecture, and archaeology of India and Bangladesh. Kaveri Books, 01-Mar-2007 - Art - 370 pages. p. 366.
  8. ↑ Violet Paranjoti. Śaiva Siddhānta. Luzac, 1954 - Śaiva Siddhānta - 152 pages. p. 32.
  9. ↑ Shantsheela Sathianathan. Contributions of saints and seers to the music of India, Volume 1. Kanishka Publishers, Distributors, 1996 - Religion - 589 pages. p. 187.
  10. ↑ Mohan Lal. Encyclopaedia of Indian Literature: Sasay to Zorgot. Sahitya Akademi, 1992 - Indic literature - 818 pages. p. 3904.
  11. ↑ K. Nambi Arooran. Glimpses of Tamil Culture: Based on Periyapuranam. Koodal Publishers, 1977. p. 13.
  12. ↑ N. Subrahmanian. An Introduction to Tamil Literature. Christian Literature Society, 1981. p. 49.
  13. ↑ Enamul Haque, Gouriswar Bhattacharya. Kalhar (white water-lily): studies in art, iconography, architecture, and archaeology of India and Bangladesh. Kaveri Books, 2007. p. 369.
  14. ↑ Archaeological Survey of India, India. Dept. of Archaeology. Epigraphia Indica, Volume 27,Volumes 13-14 of [Reports]: New imperial series, India Archaeological Survey. Manager of Publications, 1985. p. 96.
  15. ↑ Madras (India : State). Madras District Gazetteers, Volume 1. Superintendent, Government Press, 1962. p. 55.
  16. ↑ Constance Jones; James D. Ryan (2006). Encyclopedia of Hinduism. Infobase Publishing. p. 327.
  17. ↑ B. Natarajan; Balasubrahmanyan Ramachandran. Tillai and Nataraja. Mudgala Trust, 1994 - Chidambaram (India) - 632 pages. p. 66.
  18. ↑ [citation needed]
  19. ↑ M. Arunachalam. The Saiva Saints. Gandhi Vidyalayam, 1985 - Sivaites - 238 pages. p. 206.
  20. ↑ India. Office of the Registrar General. Census of India, 1971: Series 19: Tamil Nadu, Volume 6, Part 2. Manager of Publications, 1900 - Housing. p. 49.
  21. ↑ Vivek Nanda; George Michell. Chidambaram: Home of Nataraja. Marg Publications, 2004 - Travel - 140 pages. p. 48.
  22. ↑ The Home of Dancing Śivan̲ By Paul Younger
  23. ↑ Ayyappappanikkar. Medieval Indian Literature: Surveys and selections. Sahitya Akademi, 1997 - Indic literature - 924 pages. p. 522.
  24. ↑ Sailendra Nath Sen. Textbook of Indian History and Culture. Macmillan, 2007 - India - 356 pages. p. 102.
  25. ↑ B. Natarajan. Tillai and Nataraja. Mudgala Trust, 1994. p. 91.
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=శెక్కిళార్&oldid=4852927" నుండి వెలికితీశారు