సత్తి నాయనార్
| సత్తి నాయనార్ | |
|---|---|
| జననం | సా.శ 7వ శతాబ్దం వరింజియూర్, తిరువారూర్ జిల్లా |
| బిరుదులు/గౌరవాలు | నాయనార్ సాధువు, |
| తత్వం | శైవం, భక్తి |
| శ్రేణిలో భాగం |
| శైవం |
|---|
 |
సత్తి నాయనార్ (శత్తి నాయనార్, చత్తి నాయనార్), సత్తి (సతి), సతియార్, శక్తి నాయనార్, శక్తి, శక్తియార్ (శక్తియార్), సత్తియందార్, తిరు-సత్తి నాయనార్ అని కూడా పిలుస్తారు. ఇతను ఒక నాయనార్ సాధువు, హిందూ మతంలోని శైవ శాఖలో గౌరవించబడతాడు. 63 మంది నాయనార్ల జాబితాలో ఇతను సాధారణంగా 45వ స్థానంలో పరిగణించబడతాడు.[1] తన ఆరాధ్య దైవమైన శివుని లేదా శివుని భక్తుల గురించి ఎవరు తప్పుగా మాట్లాడినా వారి నాలుకను కోసేవాడు సత్తి నాయనార్.
జీవితం
[మార్చు]సత్తి నాయనార్ జీవితం 12వ శతాబ్దంలో సేక్కిళార్ రచించిన 63 మంది నాయనార్ల జీవిత చరిత్ర అయిన పెరియ పురాణంలో వర్ణించబడింది. సత్తి నాయనార్ వ్యవసాయ భూయజమానుల కులమైన వెల్లాలార్ కులానికి చెందినవాడు.[2] సత్తి నాయనార్ ప్రస్తుతం భారతీయ రాష్ట్రమైన తమిళనాడులోని తిరువారూర్ జిల్లాలో ఉన్న వరింజియూర్కు చెందినవాడు. ఈ నాయనార్ గురించి పెద్దగా తెలియదు. ఇతను శైవ మతానికి మూల దైవమైన శివుని భక్తుడు, శైవులను, శివ భక్తులను గౌరవించాడు. శైవుల గురించి తప్పుగా మాట్లాడే ఎవరినీ ఇతను సహించలేదు, అలాంటి వారి నాలుకను కోసేవాడు. "దైవదూషణ చేసే పాపుల" నాలుకలను పట్టకార్లతో బలవంతంగా బయటకు లాగి, సత్తి అని పిలువబడే పదునైన కత్తితో వాటిని కత్తిరించేవాడు. అందువల్లే అతనికి సత్తి నాయనార్ అనే పేరు వచ్చింది. అతని సేవకు శివుడు అతనిని ఆశీర్వదించాడని చెబుతారు.[3][4]
కొన్ని కన్నడ, సంస్కృత శాసనాలు సత్తి నాయనార్ (కొన్నిసార్లు శక్తినాథ అని పిలుస్తారు) శైవులను దూషించేవారిని మాత్రమే కాకుండా, శైవులు కాని వారందరినీ చంపడానికి ప్రతిజ్ఞ చేసినట్లు పేర్కొన్నాయి. అయితే, ఏ సంప్రదాయం కూడా అతను ఎవరినైనా చంపినట్లు వాస్తవంగా నమోదు చేయలేదు.[5] దైవదూషణ చేసేవారిని కథనంలో స్పష్టంగా గుర్తించనప్పటికీ, వారు జైనులు లేదా బౌద్ధులు అని అర్థం చేసుకోవచ్చు.[6] సత్తి నాయనార్ కొన్నిసార్లు జైన సన్యాసి నాలుకను కత్తిరించినట్లు చిత్రీకరించబడవచ్చు. జానపద సంప్రదాయంలో, అతనిని కలచిట్టియా అని పిలుస్తారు.[7]
అంచనా
[మార్చు]స్వామి శివానంద అభిప్రాయం ప్రకారం, సత్తి నాయనార్ కథనం నాయనార్ సాధువును ఉద్ధరించడమే కాకుండా దైవదూషణ అంశాన్ని కూడా స్పృశిస్తుంది. పవిత్రమైన పురుషులను, భగవంతుని భక్తులను తప్పుగా మాట్లాడకూడదని, దూషించకూడదని లేదా కించపరచకూడదని కథ బోధిస్తుంది. భక్తుల గురించి తప్పుగా మాట్లాడటమే కాకుండా, అలాంటి బూతులు వినడం కూడా పాపమేనని కథనం నొక్కి చెబుతుంది. శివానంద నాయనార్ హింసాత్మక మార్గాలను సమర్థించడు, కానీ దైవదూషణను వినకుండా తక్షణమే ఆ స్థలం నుండి నిష్క్రమించాలని సూచిస్తాడు.[3]
స్మిత్ కాలేజీలో వరల్డ్ రిలిజియన్స్ ఎమెరిటస్ ప్రొఫెసర్ డాక్టర్ డి. డెన్నిస్ హడ్సన్, సత్తి నాయనార్తో సహా "హింసాత్మకమైన, మతోన్మాద భక్తి" ని ప్రదర్శించే ఇరవై-నాలుగు నాయనార్లను గుర్తించాడు. దీనిని భగవద్గీతలోని "సాధు భక్తి" తో విభేదించాడు.[8] ఈ చర్యలు శివుని పట్ల నాయనార్లకున్న "అసాధారణమైన, ఆదర్శప్రాయమైన" ప్రేమను సూచిస్తాయి.
స్మరణ
[మార్చు]
సత్తి నాయనార్ కొడవలి లేదా కత్తితో వ్యక్తి నాలుకను కత్తిరించినట్లు చిత్రీకరించబడవచ్చు. చోళ రాజు రెండవ రాజరాజ చోళుడు నిర్మించిన దారాసురంలోని 12వ శతాబ్దపు శివాలయమైన ఐరావతేశ్వర ఆలయంలోని ఒక రాతి పలక అతను కొడవలితో అలా చేస్తున్నట్లు వర్ణిస్తుంది.[9] అతని గౌరవార్థం అతని స్వగ్రామమైన వరింజియూర్లో ఒక మందిరం నిర్మించబడింది.[4]
తమిళ అశ్వయుజ మాసంలో చంద్రుడు పుష్యమి నక్షత్రంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు సత్తి నాయనార్ను ప్రత్యేకంగా పూజిస్తారు. అతను 63 మంది నాయనార్లతో పాటూ సామూహిక ఆరాధనను అందుకుంటాడు. తమిళనాడులోని అనేక శివాలయాలలో వీరి విగ్రహాలు, అతని పనుల గురించిన సంక్షిప్త ఖాతాలు కనిపిస్తాయి. పండుగలలో వీరి విగ్రహాలను ఊరేగింపుగా తీసుకువెళతారు.
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ Roshen Dalal (2011). Hinduism: An Alphabetical Guide. Penguin Books India. p. 281. ISBN 978-0-14-341421-6.
- ↑ Vidya Dehejia (1988). Slaves of the Lord: The Path of the Tamil Saints. Munshiram Manoharlal. p. 155. ISBN 978-81-215-0044-9.
- ↑ 3.0 3.1 Swami Sivananda (1999). Sixty-three Nayanar Saints (4 ed.). Sivanandanagar: The Divine Life Society.
- ↑ 4.0 4.1 T N Ramachandran. "The Puranam of Satthi Nayanar". Retrieved 9 December 2014.
- ↑ Mor̲appākkam Appācāmi Turai Araṅkacāmi (1990). The Religion and Philosophy of Tēvāram: With Special Reference to Nampi Ārūrar (Sundarar). University of Madras. p. 1034.
- ↑ Keith E. Yandell Keith E. Yandell; John J. Paul (2013). Religion and Public Culture: Encounters and Identities in Modern South India. Taylor & Francis. p. 248. ISBN 978-1-136-81808-0.
- ↑ Te. Po Mīn̲āṭcicuntaran̲ār (1976). Tamil: A Bird's-eye View. Makkal Nalvaal̲vu Manr̲am. p. 70.
- ↑ Hiltebeitel, Alf (21 September 1989). "Violent and fanatical devotion among the Nayanars: A Study in the Periya Puranam of Cekkilar". Criminal Gods and Demon Devotees: Essays on the Guardians of Popular Hinduism. SUNY Press. pp. 373–7, 400. ISBN 978-0-88706-982-6.
- ↑ S. R. Balasubrahmanyam; B. Natarajan; Balasubrahmanyan Ramachandran (1979). Later Chola Temples: Kulottunga I to Rajendra III (A.D. 1070-1280). Mudgala Trust. p. 239.