సింగరిగరుతా

సింగరిగరుతా (Singarigharutha) అనేది మధ్యయుగ అసోం (అస్సాం) లోని అహోం రాజ్యం రాజుల సాంప్రదాయ పట్టాభిషేక మహోత్సవం. అసోంలో అహోంల ఆధిపత్య కాలంలో ఈ సింగరిగరుతా వేడుకకు అత్యంత ముఖ్యమైన రాజ్యాంగ ప్రాధాన్యత ఉండేది. అహోం రాజకుమారుడు సింహాసనాన్ని అధిష్టించినప్పటికీ, ఈ సింగరిగరుతా వేడుక పూర్తిగా పూర్తయ్యే వరకు అతనికి పూర్తి స్థాయి చక్రవర్తి హోదా లభించదని నమ్మేవారు. అందువల్ల, ప్రతి అహోం పాలకుడు అధికారంలోకి వచ్చిన తర్వాత వీలైనంత త్వరగా ఈ వేడుకను నిర్వహించడానికి ప్రయత్నించేవారు. అయితే, ఈ వేడుక చాలా ఖరీదైనది కావడంతో, అత్యవసర పరిస్థితులు లేదా ఆర్థిక సంక్షోభం కారణంగా కొందరు అహోం రాజులు దీనిని వాయిదా వేసుకున్న సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి.

ఆవిర్భావం

సింగరిగరుతా వేడుకను మొదటగా 'బాముని కొన్వర్' అని పిలవబడే అహోం రాజు సుదంగ్ఫా (Sudangphaa) ప్రారంభించాడు. సుదంగ్ఫా 1397 CEలో సింహాసనాన్ని అధిష్టించాడు. ఆయన తన రాజధానిని చరాయిడియో (Charaideo) నుండి చర్గువాకు మార్చాడు. కొత్త రాజధానిలో, సుదంగ్ఫా 'ఖేయున్ రవాన్ మై కావ్' (Kheun rwan mai kaw) అనే తాయ్-అహోం సాంప్రదాయ పట్టాభిషేక వేడుకను నిర్వహించాడు. తాను స్వర్గాధిపతి అయిన లెంగ్డన్ (ఇంద్రుడు) వంశస్థుడినని, అందువల్ల అహోం రాజ్యాన్ని పరిపాలించే దైవిక హక్కు తనకు ఉందని ప్రకటించుకున్నాడు. ఆ సమయం నుండి, అహోం రాజులు ఈ సింగరిగరుతా వేడుకను తమ పట్టాభిషేక ప్రధాన ఘట్టంగా నిర్వహించడం ఆనవాయితీగా మార్చుకున్నారు. ఈ ఆచారానికి 'సింగరిగరుతా' అని పేరు రావడానికి కారణం, ఈ వేడుక సమయంలో రాజు కూర్చునే ప్రధాన వేదికను 'సింగరి' చెట్టు కలపతో తయారు చేయడమే. సుదంగ్ఫా కాలం నుండి చాలా మంది అహోం పాలకులు తాయ్-అహోం సమాజం ఎంతో పవిత్రంగా భావించే చరాయిడియోలోనే ఈ వేడుకను జరపడానికి ఇష్టపడేవారు.

వేడుక విధానం

ఈ వేడుకను నిర్వహించడానికి, రాజు మొదట తాయ్-అహోం పూజారులు మరియు జ్యోతిష్యులైన 'డియోధాయ్' (Deodhai) మరియు 'బైలంగ్స్' (Bailungs) ను సంప్రదించి ఒక శుభ ముహూర్తాన్ని నిర్ణయించేవారు.

వేడుక రోజున, రాజు తన కులదైవమైన 'సోమ్‌డియో' (Somdeo) విగ్రహాన్ని ధరించి, చేతిలో తన పూర్వీకుల ఖడ్గమైన 'హెంగ్దాన్' (Hengdan) ను పట్టుకుని మగ ఏనుగుపై బయలుదేరేవాడు. అతని వెనుక ప్రధాన రాణి ఆడ ఏనుగుపై చరాయిడియోకు అనుసరించేది. అక్కడ రాజు ఒక రావి చెట్టును (Ficus religiosa) నాటేవాడు. అనంతరం రాజదంపతులు 'పాట్‌ఘర్' (Patghar) లోకి ప్రవేశించేవారు, అక్కడ ప్రధాన పూజారి వారిపై పవిత్ర జలాలను చల్లేవాడు. కొన్ని అహోం చరిత్రల ప్రకారం, సామాన్య ప్రజల నుండి ఇద్దరు వ్యక్తులను ఎంపిక చేసి వెదురు వేదిక కింద కూర్చోబెట్టేవారు. రాజదంపతులపై పోసిన పవిత్ర జలాలు కింద ఉన్న ఆ వ్యక్తులపై పడేవి. ఆ ఇద్దరు వ్యక్తులకు బంగారం, వెండి నాణేలను బహుమతిగా ఇచ్చి, రాజధాని నుండి లేదా రాజ్యం నుండి సుదూర ప్రాంతాలకు బహిష్కరించేవారు. అలా చేయడం వల్ల కొత్త రాజు మరియు రాణికి ఉన్న కీడు లేదా అరిష్టాలన్నీ ఆ వ్యక్తులతో పాటు వెళ్ళిపోతాయని నమ్మేవారు. ఇటువంటి వ్యక్తులను 'నెయుసా-జువా' (Neusa-Jua) అని పిలిచేవారు (అనగా కీడును తొలగించే వాడు అని అర్థం).

ఆ తర్వాత రాజదంపతులు 'సోలాంగ్‌ఘర్' (Solongghar) లోని వెదురు వేదికపై ఆసీనులయ్యేవారు. ఆ వేదిక కింద ఒక మనిషితో పాటు లభ్యమయ్యే ప్రతి జంతువు యొక్క నమూనాను ఉంచేవారు. మళ్ళీ పవిత్ర జలాలను రాజదంపతులపై పోయగా, అవి కింద ఉన్న జంతువులపై పడేవి. ఈ స్నానాది కార్యక్రమాలు పూర్తయిన తర్వాత, వారు 'సింగరిఘర్' (Singarighar) లోకి ప్రవేశించి సింహాసనాన్ని అధిష్టించేవారు. అప్పుడు ప్రముఖ ప్రభువులు, మంత్రులు వచ్చి రాజుకు కానుకలు సమర్పించి తమ విధేయతను చాటుకునేవారు. ఈ సందర్భంగా కొత్త నాణేలను ముద్రించేవారు. ప్రభుత్వ ప్రధాన అధికారులకు, పూజారులకు బంగారు చెవిపోగులు, బంగారు గాజులు, బంగారు జరి వస్త్రాలను బహుమతిగా ఇచ్చేవారు. సామాన్య ప్రజలకు, పిల్లలకు వెండి, బంగారం, కవ్వాలు (నత్తగుల్లలు) పంపిణీ చేసేవారు. ఆ రోజున చిన్నపాటి నేరాలు చేసిన ఖైదీలను విడుదల చేసేవారు. రాజు మరియు రాణి పూర్తి ఒక పగలు, ఒక రాత్రి సింగరిఘర్‌లో గడపవలసి ఉంటుంది.

సాయంత్రం రాజు తన మంత్రిమండలి మరియు ప్రభువులతో కలిసి విందులో పాల్గొనేవాడు. డ్రాగన్ ఆకారాలు చెక్కబడిన రాజసింహాసనంపై రాజు సోమ్‌డియో విగ్రహాన్ని మెడలో ధరించి కూర్చున్నప్పుడు, నలుగురు ప్రధాన మంత్రులు (బుర్హాగోహైన్, బోర్గోహైన్, బోర్పాట్రగోహైన్ మరియు బోర్బరువా) సింహాసనం యొక్క నాలుగు స్తంభాలను పట్టుకునేవారు. ఇది రాజుకు వారి మద్దతును, రాజ్యంలో వారి ప్రాముఖ్యతను సూచిస్తుంది. 'సోమ్‌డియో' విగ్రహాన్ని అహోం రాజవంశం అత్యంత పవిత్రమైనదిగా భావించేది మరియు దీనిని సామాన్య ప్రజలకు చాలా అరుదుగా చూపించేవారు.

స్వర్గదేవ్ రుద్రసింహ (Rudra Singha) పాలనకు ముందు, కొత్త రాజు సింగరిఘరంలోకి ప్రవేశించే ముందు ఒక మనిషిని తన పూర్వీకుల ఖడ్గంతో (హెంగ్దాన్) బలి ఇచ్చే ఆచారం ఉండేది. కానీ రుద్రసింహ ఆ ఆచారాన్ని మార్చి మనిషి స్థానంలో దున్నపోతును బలి ఇచ్చే పద్ధతిని ప్రవేశపెట్టాడు. ఆ తర్వాత వచ్చిన పాలకులు కూడా ఇదే పద్ధతిని అనుసరించారు.

ఈ ఉత్సవాలు మరియు వినోద కార్యక్రమాలు ఏడు రోజుల పాటు కొనసాగేవి. ఎనిమిదవ రోజున సోమ్‌డియో విగ్రహాన్ని తిరిగి దాని పవిత్ర స్థానానికి చేర్చి, రాజు తన కుటుంబంతో కలిసి రాజధానికి చేరుకునేవాడు. తదుపరి 30 రోజులలో, వేడుకకు హాజరుకాని సామంతులు, రాష్ట్ర అధికారులు వచ్చి రాజుకు కానుకలు సమర్పించి నమస్కరించాల్సి ఉంటుంది.

చారిత్రక ప్రాధాన్యత

అహోం చరిత్రలో ఈ వేడుకకు ఎంతటి ప్రాధాన్యత ఉందో తెలియజేసే ఒక సంఘటన 19వ శతాబ్దపు ప్రారంభంలో స్వర్గదేవ్ చంద్రకాంత సింహ (Chandrakanta Singha) పాలనా కాలంలో జరిగింది. అహోం సంప్రదాయం ప్రకారం గతించిన రాజుల వార్షిక శ్రాద్ధ కర్మలలో పూర్వ రాజులందరికీ సమానంగా అలంకరించిన పళ్లాలలో అన్నం, మద్యం సమర్పించేవారు. చంద్రకాంత సింహ ఒకసారి ఈ ఆచారాన్ని గమనిస్తున్నప్పుడు, ఒక పళ్ళెం మాత్రం మిగతా వాటికి దూరంగా ప్రత్యేకంగా ఉంచడం చూశాడు. దాని గురించి ప్రధాన మంత్రి పూర్ణానంద బుర్హాగోహైన్‌ను ప్రశ్నించగా, అది స్వర్గదేవ్ కమలేశ్వర్ సింహ పళ్ళెం అని, ఆయన తన పాలనా కాలంలో ఆర్థిక ఇబ్బందుల వల్ల 'సింగరిగరుతా' వేడుకను జరుపుకోలేకపోయినందున, అతనికి మిగిలిన రాజులతో సమానమైన హోదా ఇవ్వలేదని సమాధానమిచ్చాడు. ఇది విన్న చంద్రకాంత సింహ ఆందోళన చెంది, తన సింగరిగరుతా వేడుకను త్వరగా జరపాలని ప్రధానిపై ఒత్తిడి తెచ్చాడు, ఇది కాలక్రమేణా రాజుకు, ప్రధానమంత్రికి మధ్య వివాదానికి దారితీసింది.

ముగింపు

అహోం పాలకులు హిందూమతాన్ని స్వీకరించినప్పటికీ, వారి ప్రాచీన తాయ్-అహోం మతపరమైన ఆచారాలకు మరియు సంస్కృతికి ఎంతటి ప్రాధాన్యత ఇచ్చేవారో ఈ వేడుక నిరూపిస్తుంది. 18వ శతాబ్దం చివరి వరకు కూడా అహోం రాజసభలో తాయ్-అహోం పూజారులైన డియోధాయిలు మరియు బైలంగ్‌లు కీలక స్థానాన్ని ఆక్రమించారు. వారి ప్రయత్నాల వల్లే అహోం రాజులు తమ ప్రాచీన సాంప్రదాయాలను గౌరవిస్తూ ఈ చారిత్రాత్మక వేడుకలను కొనసాగించారు.

ఇవి కూడా చూడండి

• అహోం సామ్రాజ్యం
• అహోం వంశం
• అసోం చరిత్ర
• చరాయిడియో

మరింత పఠనం

• Gogoi, Shrutashwinee (2011). Tai ahom religion a philosophical study (PhD). hdl:10603/116167. Retrieved January 31, 2019.
• Bhuyan Dr. S.K. Tunkhungia Buranji or A History of Assam (1681-1826), second edition 1968, Department of Historical and Antiquarian Studies in Assam, Guwahati
• Barbaruah Hiteswar Ahomar-Din or A History of Assam under the Ahoms, first edition 1981, Publication Board of Assam Guwahati
• Gait E.A., A History of Assam second edition 1926 Thacker, Spink & Co Calcutta