సెల్లో
చెల్లో, ముందు మరియు ప్రక్క దృశ్యం. | |
| స్ట్రింగ్ | |
|---|---|
| Other names | వయోలొన్సెల్లో |
| Hornbostel–Sachs classification | 321.322-71 (బౌతో వాయించే సంయుక్త కార్డోఫోన్) |
| Developed | c. 1660, బాస్ వయోలిన్ నుండి |
| Playing range | |
|
| |
| Related instruments | |
వయోలోన్సెల్లో[1] అనేది వయోలిన్ కుటుంబానికి చెందిన, మధ్యస్థ-తక్కువ శృతి గల ఒక తంత్రీ వాద్యం . దీని నాలుగు తీగలను సాధారణంగా పర్ఫెక్ట్ ఫిఫ్త్స్లో ట్యూన్ చేస్తారు : తక్కువ నుండి ఎక్కువకు, C, G, D, A. వయోలాలోని నాలుగు తీగలు ఒక్కొక్కటి ఒక అష్టకం అధికంగా ఉంటాయి. సెల్లో సంగీతాన్ని సాధారణంగా బాస్ క్లెఫ్లో రాస్తారు; అధిక శృతి గల భాగాల కోసం టెనర్ క్లెఫ్, ట్రెబుల్ క్లెఫ్లను ఉపయోగిస్తారు.
సెల్లో వాద్యకారుడు లేదా వయోలోన్ సెల్లో వాద్యకారుడు వాయించే ఈ వాద్యానికి, వాయిద్య సహకారంతో, లేకుండా విస్తృతమైన సోలో ప్రదర్శనలతో పాటు, అనేక కాన్సెర్టోలు కూడా ఉన్నాయి. సోలో వాయిద్యంగా, సెల్లో బాస్ నుండి సోప్రానో వరకు తన పూర్తి శ్రేణిని ఉపయోగిస్తుంది, స్ట్రింగ్ క్వార్టెట్స్, ఆర్కెస్ట్రా యొక్క స్ట్రింగ్ సెక్షన్ వంటి చాంబర్ సంగీతంలో, ఇది తరచుగా బాస్ భాగాన్ని ప్లే చేస్తుంది, అక్కడ డబుల్ బాస్ల ద్వారా ఒక ఆక్టేవ్ తక్కువ స్థాయిలో ఇది బలపరచబడవచ్చు. బరోక్ యుగం నాటి ఫిగర్డ్ బాస్ సంగీతంలో, ఆర్గాన్, హార్ప్సికార్డ్, ల్యూట్ లేదా థియోర్బో వంటి స్వర వాద్యాలతో పాటు , బాస్సో కంటిన్యూయో బృందంలో భాగంగా సాధారణంగా సెల్లో, వయోలా డా గాంబా లేదా బాసూన్ ఉంటాయి. ఆధునిక చైనీస్ ఆర్కెస్ట్రాల నుండి సెల్లో రాక్ బ్యాండ్ల వరకు, అనేక ఇతర సంగీత బృందాలలో సెల్లోలు కనిపిస్తాయి.
వ్యుత్పత్తి
[మార్చు]సెల్లో అనే పేరు ఇటాలియన్ పదం వయోలోన్సెల్లో యొక్క చివరి భాగం నుండి వచ్చింది, దీని అర్థం "చిన్న వయోలోన్ ". వయోలోన్ ("పెద్ద వయోలా") అనేది వయోల్ (వియోలా డా గాంబా) లేదా వయోలిన్ ( వియోలా డా బ్రాసియో ) కుటుంబానికి చెందిన ఒక పెద్ద పరిమాణపు వాయిద్యం. ఈ రోజుల్లో "వియోలోన్" అనే పదం సాధారణంగా వయోల్స్ అనే తీగ వాయిద్యాల కుటుంబంలో అత్యంత తక్కువ శృతి గల వాయిద్యాన్ని సూచిస్తుంది. ఈ వాయిద్యాలు ఇంగ్లాండ్, ముఖ్యంగా ఫ్రాన్స్ మినహా చాలా దేశాలలో 17వ శతాబ్దం చివరి నాటికి వాడుకలోంచి కనుమరుగయ్యాయి. అయినప్పటికీ, ఫ్రాన్స్లో మాత్రం, మరింత బిగ్గరగా శబ్దం చేసే వయోలిన్ కుటుంబం ఎక్కువ ప్రాచుర్యం పొందే వరకు ఇవి మరో అర్ధ శతాబ్దం పాటు మనుగడ సాగించాయి.
ఆధునిక సింఫనీ ఆర్కెస్ట్రాలలో, ఇది మూడవ అతిపెద్ద తంత్రీ వాద్యం ( డబుల్ బాస్, హార్ప్ దీనికంటే పెద్దవి). అందువల్ల, "violoncello" అనే పేరులో "పెద్ద" (" -one ") అనే వృద్ధి ప్రత్యయం, "చిన్న" (" cello ") అనే నికృష్ట ప్రత్యయం రెండూ ఉన్నాయి. 20వ శతాబ్దం ప్రారంభం నాటికి, పేరును 'సెల్లో'గా సంక్షిప్తీకరించడం సర్వసాధారణమైంది, ఇందులో అపోస్ట్రఫీ లోపించిన మూల పదాన్ని సూచిస్తుంది. [2] పూర్తి పదనామంగా "cello"ను అపాస్ట్రఫీ లేకుండా ఉపయోగించడం ఇప్పుడు ఆనవాయితీగా మారింది. [2] వయోల్ అనే పదం వయోలా అనే మూల పదం నుండి వచ్చింది, ఇది మధ్యయుగపు లాటిన్ పదం vitula నుండి ఉద్భవించింది., అంటే తీగ వాయిద్యం.
చరిత్ర
[మార్చు]సెల్లో పరిమాణంలో ఉండే వాయిద్యాలతో సహా వయోలిన్ కుటుంబం c. 1500 వయోలా డా గాంబా కుటుంబం నుండి భిన్నమైన వాయిద్యాల కుటుంబంగా. ఇటలీ నుండి లభించిన వయోలిన్ కుటుంబం యొక్క తొలి చిత్రాలు, c. 1530, ప్రస్తుతం మనం వయోలిన్లు, వయోలాలు, సెల్లోలు అని పిలిచే వాటికి సుమారుగా సరిపోయే మూడు పరిమాణాల వాయిద్యాలను చూపుతుంది. ప్రచారంలో ఉన్న అపోహకు విరుద్ధంగా, సెల్లో వయోలా డా గాంబా నుండి ఉద్భవించలేదు, కానీ సుమారు రెండున్నర శతాబ్దాల పాటు దానితో పాటే ఉనికిలో ఉంది. వయోలిన్ కుటుంబాన్ని వయోలా డా బ్రాసియో (అంటే చేతికి వయోలా) కుటుంబం అని కూడా పిలుస్తారు, ఇది ఆ కుటుంబంలోని సభ్యులను ప్రాథమికంగా పట్టుకునే విధానాన్ని సూచిస్తుంది. దీనిని వయోలా డా గాంబా (అంటే కాలుకు సంబంధించిన వయోలా) కుటుంబం నుండి వేరుగా గుర్తించడానికి ఈ విధంగా చేస్తారు, ఆ కుటుంబంలో అన్ని సభ్యులను కాళ్లతో పట్టుకుంటారు. వయోలిన్ కుటుంబానికి పూర్వగాములుగా భావించబడే వాద్యాలలో లీరా డా బ్రాసియో, రెబెక్ ఉన్నాయి. అత్యంత పురాతనమైన సెల్లోలను ఆండ్రియా అమాటి తయారుచేశారు, ఈయన ప్రసిద్ధ లూథియర్ల అమాటి కుటుంబానికి చెందిన మొదటి సభ్యుడిగా ప్రసిద్ధి చెందారు. [3]
వయోలోన్సెల్లో యొక్క ప్రత్యక్ష పూర్వీకుడు బాస్ వయోలిన్ . [ unt. లైబ్రరీ ] మోంటెవెర్డి ఓర్ఫియోలో (1607) వాయిద్యాన్ని "బాస్సో డి వయోలా డా బ్రాసియో"గా సూచించాడు. బహుశా 1538లోనే కనుగొనబడిన మొదటి బాస్ వయోలిన్, చాలా మటుకు వయోల్ నుండి ప్రేరణ పొందినప్పటికీ, దానిని వయోలిన్తో కలిసి వాయించడం కోసమే సృష్టించారు. అదే కాలంలోని వయోల్స్ లాగానే, బాస్ వయోలిన్ను కూడా వాస్తవానికి తరచుగా " వియోలోన్ " లేదా "పెద్ద వయోలా" అని పిలిచేవారు. బాస్ వయోలిన్, వయోలా డా గాంబా రెండింటి లక్షణాలను పంచుకునే వాయిద్యాలు 16వ శతాబ్దం ప్రారంభంలోని ఇటాలియన్ కళలో కనిపిస్తాయి.
సుమారు 1700లో, ఇటాలియన్ వాద్యకారులు ఉత్తర ఐరోపాలో సెల్లోను ప్రాచుర్యంలోకి తెచ్చారు, అయినప్పటికీ ఫ్రాన్స్లో మరో రెండు దశాబ్దాల పాటు బాస్ వయోలిన్ (basse de violon) వాడకం కొనసాగింది. [4] స్ట్రాడివేరియస్ అభివృద్ధి చేసిన చిన్న నమూనా ప్రకారం, ఇప్పటికే ఉన్న అనేక బాస్ వయోలిన్లను సెల్లోలుగా మార్చడానికి వాటి పరిమాణాన్ని అక్షరాలా తగ్గించారు, అతను అనేక పాత నమూనా పెద్ద సెల్లోలను ('సెర్వైస్') కూడా తయారు చేశాడు. సెల్లో యొక్క పరిమాణాలు, పేర్లు, ట్యూనింగ్లు భౌగోళికంగా, కాలక్రమేణా విస్తృతంగా మారాయి.
వియోలా డా గాంబాతో సారూప్యతలు ఉన్నప్పటికీ, సెల్లో వాస్తవానికి వియోలా డా బ్రాసియో కుటుంబానికి చెందినది, దీని అర్థం "చేతి వయోల్", ఈ కుటుంబంలో ఇతర వాద్యాలతో పాటు వయోలిన్, వయోలా కూడా ఉన్నాయి. బ్రూగెల్ యొక్క "ది రస్టిక్ వెడ్డింగ్", అతని ఎపిటోమ్ మ్యూజికల్లోని జాంబే డి ఫెర్ వంటి చిత్రాలు బాస్ వయోలిన్కు ప్రత్యామ్నాయ వాయించే స్థానాలు ఉన్నాయని సూచించినప్పటికీ, అవి స్వల్పకాలికమైనవే, మరింత ఆచరణాత్మకమైన, ఎర్గోనామిక్ అయిన 'ఎ గాంబా' స్థానం చివరికి వాటి స్థానాన్ని పూర్తిగా భర్తీ చేసింది.

బరోక్ -యుగం నాటి సెల్లోలు ఆధునిక వాద్యం కన్నా అనేక విధాలుగా భిన్నంగా ఉండేవి. మెడ భిన్నమైన ఆకారం, కోణాన్ని కలిగి ఉంటుంది, ఇది బరోక్ బాస్-బార్, స్ట్రింగింగ్కు సరిపోతుంది. [5] [6] బరోక్ సంగీతంలో అత్యంత ఎత్తైన స్వరాలు తరచుగా అవసరం ఉండవు కాబట్టి, ఫింగర్బోర్డ్ సాధారణంగా ఆధునిక సెల్లో కంటే పొట్టిగా ఉంటుంది. ఆధునిక సెల్లోలకు వాయిద్యాన్ని ఆసరాగా ఉంచడానికి (కొంత ధ్వనిని నేల ద్వారా ప్రసారం చేయడానికి) దిగువన ఒక ఎండ్పిన్ ఉంటుంది, [7] అయితే బరోక్ సెల్లోలను వాయించేవారు కేవలం పిక్కలతో మాత్రమే పట్టుకుంటారు. ఆధునిక విల్లులు లోపలికి వంగి, ఫ్రాగ్ వద్ద పట్టుకోబడతాయి; బరోక్ విల్లులు బయటకు వంగి, విల్లు యొక్క సమతుల్య బిందువుకు దగ్గరగా పట్టుకోబడతాయి. ఆధునిక తీగలు సాధారణంగా లోహపు (లేదా సింథటిక్) కోర్తో చదునుగా చుట్టబడి ఉంటాయి; బరోక్ తీగలు పేగుతో తయారు చేయబడతాయి, వాటిలో G, C తీగలు తీగలతో చుట్టబడి ఉంటాయి. ఆధునిక సెల్లోలలో తరచుగా తీగలను టెయిల్పీస్కు అనుసంధానించే ఫైన్ ట్యూనర్లు ఉంటాయి, ఇవి వాద్యాన్ని ట్యూన్ చేయడాన్ని చాలా సులభతరం చేస్తాయి, కానీ బరోక్ సెల్లోలలో ఉపయోగించే గట్ తీగల వశ్యత కారణంగా అటువంటి పిన్లు ప్రభావహీనంగా మారతాయి. మొత్తం మీద, ఆధునిక వాయిద్యం బరోక్ సెల్లో కంటే చాలా ఎక్కువ తీగ ఒత్తిడిని కలిగి ఉంటుంది, [8] ఫలితంగా తక్కువ ఓవర్టోన్లతో, బిగ్గరగా, మరింత ప్రొజెక్టింగ్ టోన్ వస్తుంది. అంతేకాకుండా, ఈ వాద్యం పరిమాణంలోనూ, తీగల సంఖ్యలోనూ తక్కువ ప్రామాణీకరణను కలిగి ఉండేది; ఒక చిన్నదైన, ఐదు తీగల రకాన్ని (వియోలోన్సెల్లో పికోలో) సాధారణంగా సోలో వాద్యంగా ఉపయోగించేవారు, బరోక్ సంగీత సంకలనంలో అప్పుడప్పుడు ఐదు తీగల వాద్యాలను కూడా పేర్కొంటారు. BWV 1012 (బాక్ యొక్క 6వ సెల్లో సూట్) 5-తీగల సెల్లో కోసం వ్రాయబడింది. ఐదు తీగల సెల్లోలోని అదనపు హై E తీగ, వయోలిన్లోని అదే తీగ కంటే ఒక అష్టకం కింద ఉంటుంది, కాబట్టి వయోలిన్ కోసం వ్రాసిన దేనినైనా 5 తీగల సెల్లోపై వాయించవచ్చు, అది వ్రాసిన దానికంటే ఒక అష్టకం తక్కువగా ధ్వనిస్తుంది. [9]
18వ శతాబ్దానికి ముందు సెల్లోకు ప్రత్యేకంగా అంకితమైన విద్యాసంబంధమైన రచనలు చాలా తక్కువగా ఉండేవి, ప్రస్తుతం ఉన్నవి కూడా వాద్య సాంకేతిక పద్ధతుల గురించిన సాధారణ వివరణలకు మించి ప్రదర్శకుడికి పెద్దగా విలువను అందించవు. తొలి సెల్లో మాన్యువల్స్లో మిచెల్ కొరెట్టె యొక్క మెథోడ్, థియోరిక్ ఎట్ ప్రాటిక్ పోర్ అప్రెండ్రే ఎన్ పియు డి టెంప్స్ లే వయోలోన్సెల్లే డాన్స్ సా పర్ఫెక్షన్ (పారిస్, 1741). [10]
మూలాలు
[మార్చు]- ↑ "violoncello noun – Pronunciation". Oxfordlearnersdictionaries.com. Retrieved October 4, 2016.
- 1 2 Delbanco, Nicholas (January 1, 2001). "The Countess of Stanlein Restored". Harper's Magazine. Archived from the original on January 8, 2009. Retrieved 4 October 2016.
- ↑ "Violoncello by Andrea Amati, Cremona, Mid-16th Century". collections.nmmusd.org. Archived from the original on 2022-06-11. Retrieved 2019-11-27.
- ↑ "Cello Playing in 18th Century Italy". www.cello.org. Archived from the original on 2016-03-03. Retrieved 2019-11-27.
- ↑ "Violin (Baroque) – Early Music Instrument Database" (in అమెరికన్ ఇంగ్లీష్). Retrieved 2020-07-29.
- ↑ "Baroque Instruments". History Of Music. Retrieved 2020-07-29.
- ↑ Marsh, Gregory and Elizabeth (March 7, 2016). "The Endpin – The Classy Musician". Theclassymusician.com. Retrieved October 4, 2016.
- ↑ "Cello (Baroque) – Early Music Instrument Database" (in అమెరికన్ ఇంగ్లీష్). Retrieved 2020-07-29.
- ↑ Randvere, Johanna (April 2020). "The Issue of Size: A Glimpse into the History of the Violoncello Piccolo" (PDF) (in అమెరికన్ ఇంగ్లీష్). Retrieved 2023-01-23.
- ↑ "Cello Playing in 18th Century Italy". Cello.org. Archived from the original on March 3, 2016. Retrieved October 4, 2016.
సూచనలు
[మార్చు]- Stephen Bonta. "Violoncello", Grove Music Online, ed. L. Macy (accessed January 28, 2006), grovemusic.com (subscription access).
- Cyr, Mary (April 1982). "Basses and basse continue in the Orchestra of the Paris Opéra 1700–1764". Early Music. X (2): 155–170. doi:10.1093/earlyj/10.2.155.
- Grassineau, James (1740). A Musical Dictionary. London: J. Wilcox.
VIOLONCELLO of the Italians, is properly what we call the Bass Violin with four strings, sometimes even five or six; but those are not common, the first being most used among us.
- Holman, Peter (1982). "The English Royal Violin Consort in the Sixteenth Century". Proceedings of the Royal Musical Association. 109: 39–59. doi:10.1093/jrma/109.1.39.
- Jesselson, Robert. "The Etymology of Violoncello: Implications on Literature in the Early History of the Cello". Strings Magazine. 22 (JAN/FEB 1991).
- "The King Violoncello by Andrea Amati, Cremona, after 1538". 21 November 2023. Archived from the original on November 21, 2023. Retrieved 2023-11-21.
- Woodfield, Ian (1984) [1984]. Howard Mayer Brown; Peter le Huray; John Stevens (eds.). The Early History of the Viol. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-24292-4.
- Ghigi, Marcella (1999). Il violoncello. Conoscere la tecnica per esprimere la musica. Milano: Casa Musicale Sonzogno. ISBN 88-87318-08-5. With a preface by Mario Brunello.
- Pleeth, William (1982). Cello. Kahn & Averill. ISBN 978-1-871082-38-8.
మరింత చదవడానికి
[మార్చు]- Machover, Tod (2007). "My Cello". In Evocative Objects: Things We Think With, Turkle, Sherry (editor), Cambridge, Mass.: MIT Press. ISBN 978-0-262-20168-1
